முதல் பக்கம்

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

மகரிஷி வேதவியாசர் அருளிய

ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணம்

( தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு )

श्रीमद्भागवतमहापुराणम् – वचनमु (तमिल)

த்வமேவ மாதா ச பிதா த்வமேவ

த்வமேவ ப3ந்து4ஶ்ச ஸகா2 த்வமேவ ।

த்வமேவ வித்3யா த்3ரவிணம் த்வமேவ

த்வமேவ ஸர்வம் மம தே3வதே3வ ॥

ஆருயிர் அன்னையும் நீயே, அருமை தந்தையும் நீயே,

உறவும் சுற்றமும் நீயே, உற்ற நண்பனும் நீயே,

கற்கும் கல்வியும் நீயே, சேர்க்கும் செல்வமும் நீயே,

அனைத்தும் ஆன எந்தன் ஆதிதேவனும் நீயே!

மொழிபெயர்ப்பாளர்

Dr. S. சுப்ரமண்ய சாஸ்திரிகள்

கீதா சேவா டிரஸ்ட்

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

பணிவான வேண்டுகோள்

காலத்தால் மூத்தது — ஆனால் கன்னி எழில் குன்றாதது; கருத்தால் மூத்தது — ஆனால் சிந்தனை வளம் குறையாதது; மரபால் மூத்தது — ஆனால் புதுமை நலம் நலிவுறாதது. எத்தனையோ ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகள் ஓடி மறைந்தன. எவ்வளவோ அரசியல், சமய, சமுதாயப் புரட்சிகள் தோன்றி மறைந்தன. ஆனால், உலகினர் அனைவருக்கும் பண்பை, நாகரீகத்தை, ஒழுக்கசீலத்தைக் கற்பிக்கும் அறிவுக்கருவூலமாக இன்றும் என்றும் இளங்கன்னியாகத் திகழ்வது ஒன்றே ஒன்றுதான். அதுதான் நம் சனாதன தர்மத்தின் கலங்கரை விளக்காகத் திகழும் வேதங்கள். அவ்வேதங்களோ, அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய் ஆனந்தபூர்த்தியாக விளங்கும் இறைவனை நேரிடையாகக் காட்டாது, இலைமறை காய்மறையென மறைத்துக் கூறுகின்றன. அவை அணுவினும் வெகுநுண்ணியவை. ஏனெனில், வேதமோ ‘அநந்தாவை வேதா:’ (வேதங்கள் எண்ணற்றவை, எல்லையற்றவை) என்கிறது. நுண்ணியனான இறைவனைப் பற்றிய தொகுப்புகளைக் கொண்ட வேதமாகிய நுண்ணிய நூலைப் பெரிதுபடுத்தி விளங்கக் காண அமைந்த பூதக்கண்ணாடிதான் இதிகாச புராணங்கள்!

இதிகாச புராணங்கள், நமது பாரத தேசக் கலாசார தர்மத்தின் அடிப்படையாக இருந்து வருகின்றன. முக்கியமாக இதிகாசங்களில் ஸ்ரீமத்ராமாயணமும், பதினெண்புராணங்களுக்குள் ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணமும் விசேஷமாகப் பிரசித்தியாயிருப்பதோடு மட்டுமல்லாது, பலருக்கும் நித்திய பாராயண கிரந்தமாக விளங்கி வருகின்றன. ஸ்ரீராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பாரத மக்களின் வாழ்க்கையோடு என்றும் இணைந்தவர்கள்!

இதிகாசங்களில் நாமறிந்தன ஸ்ரீமத்ராமாயணமும் மகாபாரதமுமே. ஆனால், ‘ஹரிவம்சம்’, ‘ஸ்ரீஸ்கந்தம்’ என்பனவும் இதிகாசங்களே என்பதும் சிலரது வாதம். புராணங்கள் பதினெட்டு என்பதும் நாம் அறிந்ததே. சிலர், ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் பற்றிக் கூறுகிற இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சேர்த்தே பதினெண்புராணங்கள் என்றும், மற்றும் சிலர் ‘ஸ்ரீமத் தேவீபாகவதம்’தான் பதினெண்புராணங்களில் சேரும் என்றும் வாத—பிரதிவாதங்கள் உண்டு.

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம் பன்னிரண்டு பகுதிகள் (ஸ்கந்தங்கள்) கொண்டதாய் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனுடைய அவதார மகிமைகளை வர்ணிப்பதாக அமைந்துள்ளது. பகவான் அவ்வப்பொழுது உலக நன்மையின் பொருட்டு அவதரித்த மத்ஸ்யம், கூர்மம், வராகம், நரசிம்மம் போன்ற அம்சாவதாரங்களின் பெருமைகளையும், பூர்ணாவதாரமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய லீலைகளை விஸ்தாரமாகவும் ஸ்ரீமத்பாகவதம் விவரிக்கிறது. பாண்டவர்களின் பேரனான பரீக்ஷித் மகாராஜனுக்குப் பிரும்மஞானியான சுகப்பிரும்ம மகரிஷியின் திருவாக்கினால் கூறப்படுகின்ற அற்புதமான விளக்கங்களைக் கொண்டது ‘ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம்’.

மனித மனத்திலுள்ள காமம், குரோதம், லோபம், மோகம், மதம், மாத்ஸர்யம் ஆகிய அறுவகை சத்ருக்களை அழிப்பது இந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் லீலாம்ருதம். காஞ்சி ஸ்ரீகாமகோடி பீடாதிபதி ‘ஸ்ரீ ஸ்ரீசந்திரசேகரேந்த்ர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள்’ அவர்கள், ‘ராஸபஞ்சாத்யாயி’யைப் படித்த பிறகுதான், ‘சந்நியாச ஆசிரமத்தின் வைராக்கியத்தினுடைய பரிபூர்ண அர்த்தத்தைத் தெரிந்து கொண்டேன்’ என்று கூறியிருக்கிறார்.

ஸ்ரீமந்நாராயணனின் வழிபாட்டிற்கு ஆதாரமாக விளங்குவது ‘ஸ்ரீமத்பாகவதம்’. ஸ்ரீமத்பாகவதத்திற்குப் பலப்பல பேராசிரியர்கள் உரை செய்துள்ளனர். அவற்றுள் மூன்று மிகவும் உயர்வாகக் கருதப்படுவன. 1. அத்துவைதத்தைத் தழுவிய ‘ஸ்ரீதரீயம்’, 2. விசிஷ்டாத்துவைதத்தைத் தழுவிய ‘ஸ்ரீவீரராகவீயம்’, 3. துவைதத்தைத் தழுவிய ‘விஜயத்துவஜீயம்’. இம்மூன்றினுள் பெரும்பாலும் ஸ்ரீதரீயத்தைத் தழுவியதே இத்தமிழுரை. மற்ற உரையாசிரியர்களது கருத்துக்களும் ஆங்காங்கே கையாளப்பட்டுள்ளன என்பது இந்நூலைப் படிப்போர்க்கு நன்கு விளங்கும்.

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தின் தமிழ் மூல சுலோகங்களைத் தவிர்த்து அதன் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பை மட்டும் விரும்பும் தமிழ்கூறும் நல்லுலக ஆன்மீக அன்பர்களுக்காக வேண்டி இந்நூல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. சிறப்பம்சமாக, ஸ்ரீபத்மபுராணத்திலும் ஸ்ரீஸ்கந்தபுராணத்திலும் ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தின் மகத்துவத்தைப் பற்றிக் கூறப்பட்டுள்ள ‘ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யம்’ எனும் பகுதியும் இத்துடன் தரப்பட்டுள்ளது. இக்காவியத்தை தமி்ழ்கூறும் ஆன்மீக அன்பர்களுக்கு வழங்க அருள்புரிந்த ஸ்ரீமந்நாராயணனின் கருணைக்குத்தான் எல்லையேது!

ஸ்ரீபத்மபுராணத்தில் இடம் பெற்ற ‘ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்ய’த்தில் தேவரிஷி நாரதர் பக்தியைச் சந்தித்தல்; நாரதர் பக்தியின் துன்பத்தைத் துடைக்க முயற்சித்தல்; பக்தியின் துயரம் நீங்குதல்; கோகர்ணன் சரித்திரம்; துந்துகாரி முக்தி பெறுதல் மற்றும் ஸப்தாஹ (ஏழு நாட்கள்) வேள்வியின் விதிமுறைகள் ஆகிய அத்தியாயங்களைக் கொண்டது.

இந்நூலின் முதல் ஸ்கந்தத்தில், சௌனகாதி முனிவர்கள் ஸூதரை வினவுதல்; ஸூத முனிவர் பக்தியைப் புகழ்தல்; ஸ்ரீபகவானது திருவவதாரங்களைக் கூறுதல்; வியாசரின் ஆசிரமத்திற்கு நாரதர் வருகை; நாரதர் தனது முற்பிறவியைக் கூறுதல்; நாரதர் பிரும்மாவின் மகனாக அவதரித்தல்; அசுவத்தாமா திரௌபதியின் புத்திரர்களை வதைத்தலும், அர்ஜுனன் அவனது செருக்கை அடக்குதலும்; பரீக்ஷித்தைக் காத்தலும் குந்தியின் துதியும்; பீஷ்ம ஸ்துதி; ஸ்ரீகிருஷ்ணன் துவாரகையை அடைதல்; பரீக்ஷித்தின் பிறப்பு; தர்மபுத்திரர் துர்நிமித்தங்கள் காணுதலும், அர்ஜுனன் துவாரகையிலிருந்து திரும்புதலும்; பாண்டவர்கள் தேவலோகம் செல்லுதல்; பரீக்ஷித்தின் திக்விஜயம்; பரீக்ஷித் கலியைக் கடிதல்; பரீக்ஷித் பெற்ற சாபம்; பரீக்ஷித் வடக்கிருத்தலும், சுக முனிவர் வரவும் போன்ற அத்தியாயங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில், ஸ்ரீபகவானது விராட் ஸ்வரூப வர்ணனம்; யோகவழியில் முக்தி; பக்தியே மோட்சத்திற்கான வழி; படைப்பு பற்றி பரீக்ஷித்தின் வினாவும், ஸ்ரீசுகர் ஸ்ரீஹரியை வணங்கிக் கூறத் துவங்குதலும்; விராட்புருஷனின் மகிமை விளக்கம்; பகவானது திருவிளையாடல்கள்; பகவான், பிரும்மதேவருக்கு உபதேசித்த ‘சதுஶ்லோகீ பாகவதம்’; புராண இலக்கணம் கூறல் போன்ற அத்தியாயங்களை உடையது.

மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில், விதுரர் உத்தவரைச் சந்தித்தல்; உத்தவர் பகவானது திருவிளையாடல்களை வர்ணித்தல்; விதுரர், மைத்திரேய மகரிஷியைச் சந்தித்தல்; விதுரர் கேட்க, மைத்திரேயர் படைப்பைப் பற்றி வர்ணித்தல்; விராட் சரீரத்தின் உற்பத்தி; பிரும்மதேவர் தோன்றுதல்; படைப்பின் பத்து வகைகள்; மன்வந்தரங்களின் கால வரையறை; சிருஷ்டி வர்ணனை; வராக அவதாரம்; இரண்யாக்ஷன், வராக பகவானுடன் போரிடல்; இரண்யாக்ஷனின் வதம்; பிரும்மதேவரது பல்வகை படைப்புகள்; கர்தமர்—தேவஹூதியின் திருமணம்; கபிலதேவர் திருவவதாரம்; கபிலர், தாயாருக்கு பக்தியோகப் பெருமையைக் கூறுதல்; மஹத் முதலிய தத்துவங்களின் தோற்றம்; மோட்சத்தை அடையும் உபாயம்; அஷ்டாங்கயோக சாதனை; பக்தியோகத்தின் உட்கருத்தும் காலத்தின் பெருமையும்; உலகியல் பற்றில் சிக்கியவர்கள் அடையும் கீழ்நிலை (சம்சாரக்கடலின் கொடுமைகள்); மானிடப்பிறவி பெற்ற ஜீவனது கதி; தூம மார்க்கம் மற்றும் அர்ச்சிராதி மார்க்கங்களில் செல்வோரின் நிலை; பக்தியோகத்தின் பெருமை போன்ற அத்தியாயங்களைக் கொண்டது.

நான்காவது ஸ்கந்தத்தில், தக்ஷப்பிரஜாபதி பரமசிவனிடம் பகைமை கொள்ளுதல்; சதீதேவி வேள்வி காணச் செல்லுதலும் தீக்குளித்தலும்; பிரும்மாதி தேவர்கள் கயிலை சென்று பரமசிவனைத் துதித்தல்; துருவன், பகவானிடம் வரம் பெற்று வீடு திரும்புதல்; துருவனது வம்சாவளியும், அங்கனது சரித்திரமும்; மன்னன் வேனனது வரலாறு; பிருது மன்னரின் திருவவதாரமும் பட்டாபிஷேகமும்; பிருது நூறு அசுவமேத வேள்விகள் செய்தல்; ஸநத்குமாரர், பிருதுவிற்கு உபதேசித்தல்; பிருதுவின் தவமும் ஸ்ரீவைகுண்டம் செல்லுதலும்; பிருதுவின் வம்சாவளி; ருத்ரர், பிரசேதஸர்களுக்குச் செய்த உபதேசம் (ஸ்ரீருத்ரகீதை); புரஞ்ஜனனின் சரிதம்; காலகன்னிகையின் வரலாறு; புரஞ்ஜன சரிதத்தின் உண்மை விளக்கம்; பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு பிரசேதஸர்களுக்கு வரமளித்தல்; நாரதரது உபதேசத்தால் பிரசேதஸர்கள் முக்தி பெறுதல் போன்ற அத்தியாயங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் பிரியவிரதன், ஆக்னீத்ரன், மன்னன் நாபி ஆகியோரின் சரிதம்; பரதர்—ஜடபரதர் சரிதம்; கங்கையின் வரலாறும், பகவான் சங்கரர் ஸங்கர்ஷணரைத் துதித்தலும்; சந்திரன், ராகு—கேது போன்ற கிரகங்களின் இருப்பிடம் (நிலை) மற்றும் அதலம் முதலிய கீழுலகங்களின் வர்ணனை; பல்வேறு நரகங்களின் வர்ணனை போன்ற அத்தியாயங்களைக் கொண்டது.

ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில், அஜாமிளன் பரமபதம் அடைதல்; யமன்—யமதூதர்களது உரையாடல்; தக்ஷனது வரலாறு; விருத்திராசுரனது வரலாறு; அதிதி, திதி — இவர்களின் வம்சமும், மருத் கணங்களின் தோற்றமும் போன்ற அத்தியாயங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில், பிரகலாதனது சரிதம்; பிரும்மசாரி—வானப்பிரஸ்தர்—துறவிகளுக்கான அறநெறிகள்; அவதூதர்—பிரகலாதன் உரையாடல்; இல்லறத்தானின் வாழ்க்கை முறைகள் மற்றும் மோட்ச தர்மம் போன்ற அத்தியாயங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில், கஜேந்திரனின் சரிதம்; பாற்கடலைக் கடைதல்; பரமசிவன் விஷம் அருந்துதல்; அமுதம் பெறுதல்; பகவான், மோகினி அவதாரம் எடுத்து அமுதத்தைப் பங்கிடுதல்; பகவானது மோகினி உருவம் கண்டு சிவபெருமான் மயங்குதல்; ஏழு மன்வந்தரங்களின் வர்ணனை; வாமன அவதார மகிமை மற்றும் மத்ஸ்ய அவதார வரலாறு போன்ற அத்தியாயங்கள் உள்ளன.

ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில், சுத்யும்னன்—சுகன்யை சரிதம்; சர்யாதி வம்சம்; அம்பரீஷன் சரிதம்; இஷ்வாகு வம்சம்; திரிசங்கு மற்றும் அரிச்சந்திரன் சரிதம்; ஸகரனது சரிதம்; பகீரதன் சரிதம்; ஸ்ரீராம சரிதம்; பரசுராமரின் சரிதம்; விசுவாமித்திரரின் சரிதம்; யயாதி சரிதம்; துஷ்யந்தன்—பரதனது சரிதம் மற்றும் யது வம்சம் போன்ற அத்தியாயங்கள் உள்ளன.

பத்தாவது ஸ்கந்தத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவவதாரம்; பூதனை மோட்சம்; திருணாவர்த்த மோட்சம்; ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பாலலீலைகள்; வத்ஸாசுரனுக்கும் பகாசுரனுக்கும் மோட்சம் அளித்தல்; அகாசுர மோட்சம்; பிரும்மதேவர் துதி; தேனுகாசுர வதம்; பிரலம்பாசுர வதம்; பகவான் கோவர்த்தன மலையைத் தாங்குதல்; ஸ்ரீகோவிந்த பட்டாபிஷேகம்; பகவானது ராஸக்ரீடையில் குரவைக்கூத்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பிரிவால் கோபிகைகள் துயரடைதல்; கோபிகா கீதம்; கோபிகைகளுக்கு ஆறுதல் கூறுதல், ராஸக்ரீடை வர்ணனை; சங்கசூட வதம்; கோபியர் யுகள கீதம்; கேசி—வியோமாசுர வதம்; அக்ரூரரின் கோகுல விஜயம்; கம்ச வதம்; உத்தவரின் கோகுல யாத்திரை; பிரமர கீதம் (வண்டுகளின் இனிய கீதம்); ருக்மிணி கல்யாணம்; பிரத்யும்னன் பிறப்பு; சம்பராசுரனின் வதம்; நரகாசுர வதம்; அரசகுமாரிகளின் திருமணம்; ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பாணாசுரனுடன் போரிடுதல்; பௌண்டிரன்—காசிராஜன் வதம்; த்விவிதன் வதம்; ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அன்றாட வாழ்க்கை முறை; ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இந்திரப்பிரஸ்தம் செல்லுதல்; ஜராஸந்த வதம்; சிசுபால வதம்; சால்வன் வதம்; குசேலர் வரலாறு மற்றும் அவருக்கு பகவான் அருள்புரிதல்; சுபத்திரை திருமணம்; வேதங்கள் துதித்தல் (சுருதி கீதை); பிருகு முனிவரின் சோதனை மற்றும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவிளையாடல்கள் போன்ற அத்தியாயங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் மாயை, மாயையைக் கடப்பதற்கான வழி, பிரம்மம் மற்றும் கர்மயோக விளக்கம்; பகவானுடைய அவதாரங்களின் வர்ணனை; அவதூதர் உரைத்த (பூமி முதல் குளவி வரையிலான இருபத்து நான்கு ஆசார்யர்களின்) கதைகள்; கட்டுப்பட்டவன், விடுதலை பெற்றவன், பக்தன் ஆகியோரின் லட்சணங்கள்; சத்சங்கத்தின் மகிமை; ஸநகர் முதலான முனிவர்களுக்குச் சொன்ன உபதேசங்கள்; பக்தியோகத்தின் சிறப்பு மற்றும் தியான விதிமுறை; பகவானுடைய விபூதிகளின் வர்ணனை; பக்தி, ஞானம், மனம், புலனடக்கம் பற்றிய விளக்கம்; ஞான—கர்ம—பக்தி யோகங்கள்; ஸாங்க்ய யோகம்; கிரியாயோக விளக்கம்; யதுகுலத்தை அழித்தல் மற்றும் பகவான் வைகுண்டத்திற்கு எழுந்தருளல் போன்ற அத்தியாயங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில், பரீக்ஷித்தின் முக்தி; வேதங்களின் பிரிவு; அதர்வண வேதத்தின் பிரிவுகளும், புராணங்களின் இலக்கணமும்; பகவான் பரமசிவன், மார்க்கண்டேயருக்கு வரம் அளித்தல்; ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் சுருக்கம் மற்றும் அதன் பெருமை போன்ற அத்தியாயங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

மேலும், ஸ்ரீஸ்கந்த புராணத்தில் இடம் பெற்ற ‘ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்ய’த்தில், பரீக்ஷித் மன்னனும் வஜ்ரநாபனும் சந்தித்தல்; சாண்டில்ய முனிவர், பகவானது லீலைகளையும் கோகுலத்தின் பெருமையையும் வர்ணித்தல்; பகவானைப் பாடுகையில் உத்தவர் தோன்றுதல்; ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமையும், அதைக் கேட்பதன் பயனும்; ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் உட்கருத்து, அளவு, சொல்வோர்—கேட்போர் இலக்கணம், கேட்கும் முறை மற்றும் பெருமை ஆகிய அத்தியாயங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

சம்ஸ்கிருத மொழியில் உச்சரிப்பு மிக முக்கியமானது. இந்நூலில் ஆங்காங்கே கொடுக்கப்பட்டுள்ள சம்ஸ்கிருத சுலோகங்களை, சம்ஸ்கிருத மொழியில் அறிமுகம் இல்லாதவர்களும் பிழையின்றி உச்சரிக்க உதவியாக, ஆங்கில எழுத்துக்களின் துணைகொண்டு 2, 3, 4 என்னும் குறியீடுகளுடன் சம்ஸ்கிருத எழுத்துக்களுக்கு நிகரான தமிழ் ஒலி வடிவங்கள் ‘தேவநாகரி எழுத்துக்கள்’ (சில குறிப்புகள்) என்ற தலைப்பில் தரப்பட்டுள்ளன.

அனைத்து நலன்களையும் அருளவல்ல இந்தப் புனித நூலை, அன்பர்கள் அனைவரும் படித்துப் பயன்பெற வேண்டும் என்பதே எமது அவா. அவ்விருப்பத்திற்கேற்ப, எமக்கு இப்புனித காவியத்தை மிகத் தெள்ளிய நடையில், ஒன்று முதல் பத்தாவது ஸ்கந்தம் வரையும் மற்றும் பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தையும் தமிழாக்கம் செய்து உதவிய பெருமதிப்பிற்குரிய சிருங்கேரி ஸ்ரீசாரதா பீடம் ஆஸ்தான வித்துவான், வேதாந்தவாரிதி உபந்யாஸக ஸார்வபௌம தாரமங்கலம் Dr. S. சுப்ரமண்ய சாஸ்திரிகள் அவர்களுக்கும் மற்றும் இந்நூலின் பதினோராவது ஸ்கந்தத்தைத் தமிழாக்கம் செய்து உதவிய பெருமதிப்பிற்குரிய அமரர் சென்னை, பண்டிட் டி.எஸ். கோதண்டராமன் அவர்களுக்கும், இந்நூல் சிறப்புடன் அமைய உதவிய பெருமதிப்பிற்குரிய அமரர் ஸ்ரீரங்கம், பிரும்மவித்யரத்னா வைத்ய S.V. ராதாகிருஷ்ண சாஸ்திரிகள் அவர்களுக்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணனின் பேரருள் கிட்டட்டும்.

ஸ்ரீமந்நாராயணனின் அவதார லீலைகளைப் படித்து, அவர்தம் அனுபூதி பெற்று, பாகவத தர்மமும் பகவத் பக்தியும் உலகெங்கும் பெருக, இந்த நூல் துணைபுரியும் என நம்புகிறோம். இந்நூலைப் படிப்போரும் மதிப்போரும் எம்பெருமானின் பேரருளுக்குப் பாத்திரமாவார்கள் என்பதில் சிறிதும் ஐயமில்லை.

கண்ணன் கழலிணை நண்ணும் மனமுடையீர்

எண்ணும் திருநாமம் திண்ணம் நாரணமே!

—— திருவாய்மொழி

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

முன்னுரை

கிடைத்தற்கரியன மூன்று. அவை மானிடப்பிறவி, இறை சிந்தனை, சான்றோர் இணக்கம். ‘மனித்தப்பிறவியும் வேண்டுவதே இந்த மானிலத்தே’ என்பார் அப்பர் பெருமான். மனிதப்பிறவி பெற்றாலன்றோ மற்றன இரண்டும் பெறலாகும். அப்பிறவியும் எங்கேயோ அன்றி இக்குவலயத்தின் இதயமான புண்ணிய பூமியான பாரத தேசத்தில் பெறின் சீருடைத்து. பிற தேசத்தவரும் மனவமைதி வேண்டி, நம் பாரத தேசத்திற்கன்றோ வருகை புரிகின்றனர்! ஏன், இவ்விஞ்ஞான உலகில், பிற நாட்டினர் இறைவனால் படைக்கப்பட்ட இயற்கையைக் கண்டு மகிழ்ந்து வியக்கின்றனர். ஆனால், நம் சான்றோர்களோ, ‘இவ்வளவு அழகு படைத்த இவ்வுலக இயற்கையைப் படைத்தவன் எவ்வாறிருப்பான்? அவனது தன்மையென்ன? குணங்களென்ன? அவனது இருப்பிடம்தான் எது?’ என்று பலபடியிலும் சிந்தித்து, வந்தித்து, அவனையடைய முயன்றனர். இதுவன்றோ அறிவின் எல்லை! கற்ற கல்வியின் பயனும் இதுதானே.

‘உடம்பினைப் பெற்ற பயனாவதெல்லாம் உடம்பினில் உத்தமனைக் காண்’ என்பது தமிழ் மூதாட்டியாம் அவ்வை திருவாக்கு. பெறற்கரிய இம்மானிட உடல் பெற்றதன் பயன் இறையுணர்வு பெறத்தானே. மாக்களான விலங்குகளுக்கு ஐந்தறிவு மட்டும் தந்த இறைவன், நமக்கு மட்டும் பகுத்தறிவு என்னும் ஓரறிவு அதிகமாகத் தந்து, ‘மாவும் மாக்களும் ஐயறிவினவே, மக்கள் தாமே ஆறறிவினரே’ எனத் தொல்காப்பியரை இலக்கணம் வகுக்கச் செய்தாரே. அது ஏன்? உண்பது, உறங்குவது, உழல்வது — இதில் நமக்கும் விலங்குகளுக்கும் என்ன வித்தியாசம்? நாம் பகுத்தறிவு கொண்டு சிந்திக்கின்றோம். அவை சிந்திப்பதில்லை, அவ்வளவுதான். ஆக, இந்த அறிவு கொண்டு பெறற்கரிய அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நான்கு பேறுகளிலும் சிறந்த முடிந்த முடிவான வீட்டின்பத்தைப் பெற வேண்டாவோ? அப்பேரின்பமோ, உத்தம சுலோகரான அவ்விறைவனது திருப்புகழைப் பாடும் திருநாமங்களைப் பாடிப் போவதும் செவியாரக் கேட்டு மகிழ்வதும்தானே! அதுதானே அழகினுக்கும் அழகு! சுவைக்கெல்லாம் தெவிட்டா இன்சுவை! நினைக்குந்தோறும் புதிது. நிரந்தர மனமகிழ்ச்சிக்கும் நிரந்தர மனவமைதிக்கும் என அமைந்த இடம்! துன்பக்கடலில் மூழ்கித் தவிக்கும் நமக்கு அத்துன்பக்கடலை வற்றடிக்கும் தாரக மந்திரம்! ஆக, இறைபுகழ் பாடுவதும் கேட்பதுமே சிறந்த ஊதியம். ‘எனைத்தானும் நல்லவை கேட்க அனைத்தானும் ஆன்ற பெருமை தரும்’ என்பார் திருவள்ளுவ நாயனார்.

‘கற்றதனாலாய பயனென்கொல் வாலறிவன் நற்றாள் தொழாரெனின்’ என்பது தமிழ் மறை. இயந்திர வாழ்வு வாழும் இந்நாளில் இதற்கெல்லாம் ஏது நேரம்? அவரவர் இன்பம் வேண்டுமெனத்தானே விரும்புகின்றனர். துன்பமெனில், ‘அது எட்டிக்காயன்றோ!’ அதனை யாவர் விரும்புவர்? இன்பமே துய்த்தொழுக வேண்டுமெனில், அதற்கான வழிதான் என்ன? அதை அடைய என் செயல் வேண்டும்? அதற்கான நல்லாசான் (வழிகாட்டி) எவர்? என்று உறுதி செய்ய இயலாமலன்றோ அவரவர் விழிக்கின்றனர், கவல்கின்றனர். உலகியல் கடலைத் தாண்டிக் கரை சேர்க்கும் மாலுமிதான் எவனோ? என்று ஏங்குகின்றனர்.

மக்களின் இத்தவிப்பைக் கண்டு கருணையே வடிவான இறைவன் — ஏழை பங்காளன் — இக்குவலயத்தில் திருவவதாரம் செய்து, கேட்கக் கேட்கத் திகட்டாத, நினைக்கும்தோறும் இன்பமளிக்கும் (துன்பந்துடைக்கும்) அனைத்து மக்களின் இதய கமலங்களுக்கும் இதமளிக்கும் சூரியனுக்கொப்பான தனது புகழ் மிக்க திருவிளையாடல்களான தீஞ்சுவைச் சரிதங்களை நமக்கு அளித்தார். இச்சரிதங்களை நாவடங்கக் கூறியும், செவி நிரம்பத் திரும்பத் திரும்பக் கேட்டும், காதலாகிக் கசிந்து கண்ணீர் மல்க நினைந்து நினைந்துருகி நிற்கும் அடியார்கள், காலமென்னும் நச்சுப்பாம்பின் வாயில் சிக்கித் தவிக்கும் நிலை நீங்கப் பெற்று, உலகியல் கடலைச் சிறுகன்றின் குளம்படியைத் தாண்டுவது போல் தாண்டி, அடைதற்கரிய இறைவனது திருவடியைப் பெறுகின்றனர்.

என்றென்றும் அடியார்களின்பால் காதல் கொண்டு காத்து வரும் இறைவன், தனது அருமை—பெருமைகளை உலகினருக்கு நல்கும் வேதங்கள் அனைத்தும் ஒன்றாகக் கலந்து கட்டியாக இருப்பது கண்டு, அதை அனைவரும் தழுவ வேண்டி நான்காகப் பிரித்தளித்தார். ஸ்ரீவேதவியாசராகத் திருவவதாரம் செய்து ‘அபௌருஷேயம்’ (எவராலும் ஆக்கப்படாதது), ‘ஓலைப்படாப்பிரமாணம்’, ‘எழுதாக்கிளவி’ என்று வழங்கப்படும் வேதம், பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாகக் கர்ணபரம்பரையாகவே (செவி வழியாகவே) போற்றிப் பாதுகாக்கப்பட்டும், பின் ஓலைச்சுவடியிலும், இன்று அச்சுவாகனமேறியும் உலகினர் கையில் விளங்குகிறது. பெற்ற தாய் தன் தனயனுக்கு ‘நல்லதெது? தீயதெது? செய்வன எவை? தவிர்ப்பன எவை?’ என்று அறிவுறுத்தி, நல்வழியில், அதாவது, அறநெறிப் பாதையில் இட்டுச் செல்வது போலவே, வேதமும் மக்களாகிற நம்மை மாக்களாக வாழாது, வாழ்வாங்கு வாழ அறநெறிகளை எடுத்தோதி வழி நடத்துகிறது. அதனாலன்றோ ஆன்றோர்கள் அவ்வேதத்தை, ‘வேதமாதா’ என்றழைக்கின்றனர். ஆனால், இந்த வேதமோ, ‘இதைச் செய், இதைச் செய்யாதே’ என அரசன் கட்டளையிடுவதுபோல் கட்டளை வாக்கியங்களாகவே அமைந்தது. அதனால், இதை ‘பிரபு ஸம்மிதை’ என்பர். மேலும், இதனுட்பொருள் தெளிந்தறிவது மிகவும் கடினம். எனவே, இதனை ‘மறை’ எனவும் அழைப்பர். இம்மாதிரியான குறைகளைக் களையத்தான், இன்சொல் கூறிக் கணவனை நல்வழிப்படுத்தும் மனைவி போன்ற இதிகாச புராணங்கள் தோன்றின. ஆகவே, இவற்றை ‘காந்தா ஸம்மிதைகள்’ என்பர் பெரியோர்.

இதிகாசங்கள் ஸ்ரீமத்ராமாயணமும் ஸ்ரீமகாபாரதமும். இவை சிறு பொருளைப் பூதக்கண்ணாடி கொண்டு காண்பதுபோல், வேதத்தின் உட்பொருளை நமக்குத் தெளிவாகக் காட்டுவன. ஒரு பாட்டுடைத் தலைவனது வரலாறு, அவன் வாழ்ந்த காலத்திலேயே ஆக்கப்பட்டு, அவனெதிரிலேயே அரங்கேற்றமும் செய்யப்பட்டு, சமகாலத்தவரால் போற்றவும் பட்டதே ‘இதிகாசம்’ ஆகும். ஸ்ரீமத்ராமாயணமும், ஸ்ரீமகாபாரதமும் பாட்டுடைத் தலைவரான ஸ்ரீராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் மற்றும் பாண்டவர்களும் வாழ்ந்த காலத்தில் வாழ்ந்த ஸ்ரீவால்மீகி முனிவராலும் ஸ்ரீவேதவியாசராலும் ஆக்கப்பட்டன. அவர்களே இதைச் செவிமடுத்தனர். ஆனால், என்றோ நடந்த தெய்விக வரலாறுகளைப் பிற்காலத்தில் ஒருவர் எழுதி வைப்பது ‘புராணம்’ ஆகும். இவையே வேதத்தின் உட்பொருளை விளக்குவன. அவற்றில் இறைவனது அருமையான தெய்வ மணங்கமழும் திருவிளையாடல்களும், அவரால் உபதேசிக்கப்பட்ட அறிவமுத மழைத்தாரையாம் அறிவுரைகளும் கங்கை வெள்ளம் எனத் திரண்டு நிற்கின்றன. இங்கு கூறப்பட்ட அறிவுரைகளோ அனைவராலும் எளிதில் பின்பற்றக் கூடியன. எவரும் அறிந்தொழுக மிகமிக எளிது. இன்றைய நம் மீது கொண்ட கருணையாலன்றோ இவற்றை ஆக்கி அளித்தனர் அன்றைய முனிவர்கள்!

இவ்வாறு, மக்கள் வாழ்வாங்கு வாழ வழி வகுக்கும் மகாபுராணங்கள் பதினெட்டு, உபபுராணங்கள் பதினெட்டு. மகாபுராணங்கள் பதினெட்டினுள், ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம் மட்டும் மற்ற பதினேழு புராணங்களை ஆக்கித் தந்த ஸ்ரீவேதவியாசரது திருத்தந்தையார் ஸ்ரீபராசர முனிவர் ஆக்கியளித்தது. இத்தகைய புராணங்கள், ‘ஸாத்விகம், ராஜஸம், தாமஸம்’ என்று பெரியோர்களால் மூவகையாகப் பிரிக்கப்பட்டன. இதில் ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம் ஸாத்விக புராணங்களில் ஒன்று.

ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தின் இலக்கணங்கள்:—

பொதுவாக புராணம் என்பது ஐந்து இலக்கணங்கள் கொண்டது என்பது கருத்து. அவ்வைந்து இலக்கணங்களாவன——

1. ஸர்க்கம்:— உலகின் படைப்பு.

2. பிரதி ஸர்க்கம்:— நித்திய, நைமித்திக, பிராகிருத பிரளயத்திற்குப் பின் மறுபடியும் உலகைப் படைத்தல்.

3. வம்சம்:— முதன்முதலில் தொடங்கிய படைப்பின் போது தோன்றிய அரசர்கள், சான்றோர்கள் ஆகியோரது சரித்திரப் பரம்பரை விளக்கம்.

4. மன்வந்தரம்:— படைப்பின் தொடக்கத்தில் பிரும்மதேவரிடம் தோன்றிய ஸ்வாயம்புவ, ஸ்வாரோசிஷ மனுக்களின் காலவரையறை.

5. வம்சானு சரிதம்:— பற்பல சான்றோர்களின் பரம்பரை பற்றிய வரலாறு.

ஆனால், ஸ்ரீமத்பாகவதமோ பத்து இலக்கணங்களைக் கொண்டுள்ளது. புராணங்களின் பொதுவான ஐந்து இலக்கணங்களினின்றும் சிற்சிலவிடங்களில் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் இலக்கணங்களின் பெயர்கள் மாறியுள்ளது காணக் கிடைக்கிறது. அதாவது, பிரதி ஸர்க்கம் என்கிற பெயர் விஸர்க்கம் எனவும், வம்சம், வம்சானு சரிதம் இரண்டும் ஈசானு சரிதம் எனவுமாம். அதன் விளக்கமும் சற்று மாறித்தான் உள்ளது.

விஸர்க்கம் — பிரும்மஸர்க்கம். பிரும்மனிடமிருந்து ஸ்தூல சரீரமான இந்தப் பருவுடலின் தோற்றம்.

மன்வந்தரம் — மனுக்களின் காலவரையறை அல்ல; அவர்கள் சென்ற அறநெறி.

இவ்வாறு பெயரும் விளக்கமும் சற்று மாறுபட்டுள்ளன. பொதுவான மற்றும் தனிப்பட்ட இலக்கணங்கள் கொண்டுள்ள ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பத்து இலக்கணங்களின் விளக்கம் ஸ்ரீமத்பாகவதத்திலேயே தெரிய வருகிறது. அவை——

அத்ர ஸர்கோ3 விஸர்க3ஶ்ச

ஸ்தா2நம் போஷணமூதய: ।

மந்வந்தரேஶாநுகதா2

நிரோதோ4 முக்திராஶ்ரய: ॥

(ஸ்ரீமத்பாகவதம் 2/10/1)

1. ஸர்க்கம்:— மூலகங்களான ஐம்பெரும் பூதங்கள். 1. ஐந்து தன்மாத்திரைகள், 2. புலன்கள் மற்றும் அதன் மூலம் நுகரப்படும் நுகர்ப்பொருட்கள், 3. மனம், 4. அஹங்காரம், 5. அறிவு (புத்தி) — மூன்றாவது ஸ்கந்தமே இதற்கு எடுத்துக்காட்டு.

2. விஸர்க்கம்:— முக்குணங்களின் நிலை சற்று திரிந்ததால் பிரும்மாவிடமிருந்து தோன்றிய பருவுடலின் (ஸ்தூல சரீரம்) தோற்றம் — இதற்கு மேற்கோள் நான்காவது ஸ்கந்தம்.

3. ஸ்திதி (ஸ்தானம்):— ருதம், ஸத்யம் — இவற்றால் உலகின் நிலையைக் கட்டுப்படுத்தல். அதாவது தெய்விக அறநெறிப்படி நடத்தல். இதை விர்த்தி (ஒழுக்கம்) எனவும் கூறலாம். மனிதன் மனிதனாக வாழ மேற்கொள்ளும் அறநெறிகள் — ஐந்தாவது ஸ்கந்தம் இதை விளக்கும்.

4. போஷணம்:— இறையருளால் மக்களைக் காத்தல் — ஆறாவது ஸ்கந்த விளக்கம்.

5. ஊதி:— உலகப் படைப்பின் காரணம். ஜீவன் தானே செயலாற்றுபவன். அது அவனது பழைய நடத்தைகளின் பயன். அதுவும் அறியாமையால் நிகழ்வது. இந்த உலகத் தோற்றத்திற்கு அவன்தான் காரணம் — ஏழாவது ஸ்கந்தச் சுருக்கம்.

6. மன்வந்தரம்:— தன் குடிமக்களைக் காக்கும் பொறுப்பேற்ற மனுச் சக்கரவர்த்திகள் கைக்கொண்ட அறநெறிகள் — எட்டாவது ஸ்கந்தம் இதை விளக்கும்.

7. ஈசானு சரிதம்:— ஏழாவது மனுவாகிய சிராத்ததேவ மனுவின் வம்சாவளி. சூரியவம்சம், சந்திர வம்ச சரிதங்கள் — ஒன்பதாவது ஸ்கந்தம்.

8. நிரோதம்:— அறநெறிக்குப் புறம்பாகச் செயல்பட்ட தீய அரசர்களின் அழிவு — பத்தாவது ஸ்கந்தம் கூறும் நற்சரிதங்கள்.

9. முக்தி:— உலகியலிலிருந்து பெறலாகும் மோட்சம் — இறைவனடி அடைதல் — 11வது ஸ்கந்தம் கூறுவது.

10. ஆசிரயமும் அபாசிரயமும்:— உலகம் முடிவில் லயமாகுமிடம். ‘இறைவனே புகலிடம்’ என்று அவரிடமே முற்றிலுமாகச் சரணடைதல் — 12வது ஸ்கந்தம் கூறும் கருத்து.

ஸர்க்கம் முதலிய இலக்கணங்களைப் பற்றி வர்ணிப்பது புராணம். ‘இலக்கணங்களுக்கேற்ப இருக்க வேண்டுமே’ என்றுதானே அன்றி, உண்மையில் உட்கருத்து அதுவன்று. இவ்வுலகம் மற்றும் பிரும்மாண்டங்களை வர்ணிப்பது, இறைவனது ஸ்தூல வடிவைப் பற்றிய அறிவு நமக்குக் கிட்ட வேண்டியே. பூகோளம் பற்றிய அறிவு, அறிவது பற்றியன்று. நிமிடந்தோறும் மாறுபாட்டை அடையும் இவ்வுலகம் பற்றி, ஏதோவொரு காலத்திலே எழுதப்பட்ட செய்திகள் என்றும் அப்படியே இருப்பதல்ல. ஆகவே, இன்றைய உலகம், ‘அன்று இப்படித்தானே இருந்தது’ என்று நினைக்க வாய்ப்பில்லை. இன்றைய சிந்தனையாளர்கள் வெளித்தோன்றும் இவ்வுலகை வெளிப்பார்வையாகவே காண்கின்றனர். ஆனால், அன்றைய சிந்தனையாளர்களான மகரிஷிகள், தமது யோகசக்தியினால் மனத்தாலேயே காணக் கூடிய சூட்சும உலகைக் கண்டனர். ஆகவே, அவர்கள் இந்தப் பிரும்மாண்டங்களைப் பற்றிச் செய்த வர்ணனைகள் அனைத்தும் ஸ்தூல உருவாக விளங்கும் இறைவனைத் தியானத்தில் அமர்ந்து சிந்தித்து உய்வு பெறவே. ‘ஸ்தூ2லே ப4க3வதோ ரூபே மந: ஸந்தா4ரயேத்3தி4யா’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம் 2/1/23) — ‘தியானத்தாலே இறைவனது ஸ்தூலமான திருமேனியிலே மனத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும்’ என்கிறார் ஸ்ரீசுகர். நிற்க.

பதினான்கு வித்யைகளில் புராணமும் ஒன்று. புராண இலக்கணங்கள் பற்றி முன்பே கூறினோம். உலகின் படைப்பு, அழிவு இரண்டு பற்றியும் வேதங்களிலேயே கூறப்பட்டனவே எனில், அதன் முழுமையான வர்ணனைகள் புராணங்களில்தான் விரிவாகவும் தெள்ளத்தெளிவாகவும் காட்டப்படுகின்றன. சூரிய—சந்திர வம்சங்களின் வர்ணனைகள், மன்வந்தரங்கள் பற்றிய வர்ணனைகள் வேறெங்குமின்றிப் புராணங்களிலேதான் காணக் கிடைக்கின்றன. இதிகாச புராணங்கள் இல்லையேல், வசிஷ்டர் முதலிய பிரும்மரிஷிகள், மனு முதலிய ராஜரிஷிகள், ஸ்ரீராமாவதாரம், ஸ்ரீகிருஷ்ணாவதாரம் முதலியன பற்றி நாமறிவதுதான் எங்ஙனம்?

ஸ்ரீமத்பாகவதம் இயற்றப்பட்ட காலம்:—

புராணங்கள், அந்தந்த காலம் வாழ்ந்த மக்களின் பழக்கவழக்கங்கள், நடைமுறை, அரசியல் முதலியன பற்றி அறிய உதவுவன. ஆகவே, அவற்றிற்கான காலத்தை வரையறுப்பது என்பது இயலாததொன்று. பொதுவாக புராணம் எனில் பழையது, தொன்மையானது எனப் பொருள்படும். ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் சொல்லாட்சியோ (நடை) ஒரே மாதிரியாக இல்லை. சிலவிடங்களில் வேதங்களிலுள்ள சொல்லாட்சிகள், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் ஜடபாதர் சரிதத்தில் உபநிடதங்களின் சொல்லாட்சியைப் பரக்கக் காணலாம். சிற்சில இடங்களில் அரசவை புலவர்களின் காப்பிய நடை. வேதாந்தக் கருத்துக்களோ, மனோதத்துவ விளக்கங்கள் நடையில். ஆக, பல வேறுபாடுகள் கொண்ட சொல்லாட்சி கொண்டு விளங்கும் ஸ்ரீமத்பாகவதம் ‘ஒரே காலத்தில் இயற்றப்படாமல், பல்வேறு காலங்களில் இயற்றப்பட்டுப் பின் ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டது’ என்பது இன்றைய சிந்தனையாளர்கள் கருத்து. உண்மையில் காப்பிய நடையைக் கொண்டோ அல்லது அது இயற்றப்பட்ட மொழியின் அருமை—பெருமைகளைக் கொண்டோ, அந்த நூல் இந்த காலத்தில்தான் இயற்றப்பட்டது என்ற முடிவுக்கு வருவது இயலாததொன்று. மேலும், நூலின் மொழி மட்டுமே காலத்தை உறுதிபடுத்தப் போதுமானதன்று. தொன்மை கால நூல்கள் நடையில் இப்பொழுதுள்ள கவிவாணர்களும்கூட இயற்ற இயலுமே!

“இப்பொழுது நம் கைகளில் தவழும் இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் முழு தோற்றமும் கி.பி.9—ம் நூற்றாண்டில் நம் நாட்டில் வைணவம் தலைதூக்கி நின்றபோது இயற்றப்பட்டதே. ஏனெனில், அதுசமயம்தானே ஆழ்வார்கள் தென்னிந்தியாவில் தோன்றி வைணவத்தைப் பரப்பினர்” என்பது சிலரது வாதம். மேலும், இக்கருத்தையே உறுதி செய்வதுபோல் ‘அல்பெருனீ’ என்கிற மேல்நாட்டவர் தொகுத்தளித்த இந்திய நூல் வரலாற்றில், புராணங்கள் பற்றிய வரிசையில் ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தையும் குறித்துள்ளார். மற்றும் 11—ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் வாழ்ந்த அபிநவகுப்தர், தாமெழுதிய ஸ்ரீமத் பகவத்கீதையின் விரிவுரையில், இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தின் சுலோகங்களை மேற்கோள்களாகக் காட்டியுள்ளார். மற்றும் 12—ம் நூற்றாண்டில் தோன்றிய ஸ்ரீஆனந்த தீர்த்தர் என்கிற ஸ்ரீமந் மத்வாசார்யார் எழுதிய ‘ஸ்ரீமத்பாகவத தாத்பர்ய நிர்ணயம்’ என்கிற நூலே, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் முதல் உரைநூல் எனத் தெரிய வருகிறது. கி.பி.7—ம் நூற்றாண்டில் விளங்கிய ஸ்ரீகௌடபாதாசார்யார் தாம் எழுதிய ‘உத்தரகீதை’யின் வியாக்கியானத்தில், ஸ்ரீமத்பாகவதத்திலிருந்து சில சுலோகங்களை மேற்கோள் காட்டியுள்ளார். கி.பி.6—ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் விளங்கிய ‘தேவர்த்திகணி’ என்கிற ஜைன மதத்தார் தாம் இயற்றிய ‘நந்திஸூத்ரம்’ என்னும் நூலில், ஜைன மதமல்லாத மற்ற மத நூல்களின் பெயரகராதியில் ஸ்ரீமத்பாகவதம் பற்றிக் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஆகவே, ஸ்ரீமத்பாகவதம் கி.பி.6—ம் நூற்றாண்டிற்கும் முந்தியது எனக் கொள்வோம். ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் 12வது ஸ்கந்தம், முதல் அத்தியாயத்தில் இனி வரப்போகும் மௌரிய வம்சம், கண்வ வம்சம் முதலியன பற்றிய செய்திகள் இருப்பதால், இந்நூல் கி.மு.வில் இருந்தது என்பதும் மேல்நாட்டாரின் எண்ணம்.

வேதம், இதிகாசம், புராணங்கள் — இவைகளின் காலத்தை நிர்ணயிப்பது என்பது இயலாததொன்று. ஏனெனில், இவை அனாதியானது; தொன்மையானது. அரசர்களது வம்ச வர்ணனை வருவதனாலேயே அது தொன்மையானதல்ல எனலாகாது. ஒவ்வொரு கல்பத்திலும், பின் வரப்போகும் அரச பரம்பரைப் பற்றிய செய்திகளை மகரிஷிகள் அகக்கண் கொண்டு கண்டு கூறியுள்ளனர். ‘ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் உலகின் படைப்பு ஒன்றுபோலத்தானே?’ எனில், வேதம் ‘ஸூர்யா சந்த்3ரமஸௌ தா4தா யதா2 பூர்வமகல்பயத்’ (ரிக்வேதம் 7/8/11) என்று, ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் படைப்பு ஒன்றுபோலத்தான் என்று தீர்மானித்துக் கூறியுள்ளது. ‘உர்வஶீஹ்யப்ஸரா: । ஸா புரூரவஸம் ஐட3ம் சகமே’ என்ற இதிகாச நிகழ்ச்சியை வேதம் கூறுவதாலேயே வேதத்தின் தொன்மை குறையாது. ஆகவே, வேதங்கள் போல் புராணங்களும் தொன்மையானதே என்பது நிச்சயமாகிறது. சாந்தோக்ய உபநிஷத்தில் (7/1/2) ஸ்ரீஸநத்குமாரர் ஸ்ரீநாரத மகரிஷியிடம் ‘நீ படித்தது என்ன?’ என்று கேட்க, ஸ்ரீநாரதர், ‘ருக்வேத3ம் ப4க3வோऽத்4யேமி’ என்றாரம்பித்து, ‘இதிகாச புராணம் பஞ்சமம் வேதா3நாம் வேத3ம்’ என்று, நால்வேதங்கள் மற்றும் இதிகாச புராணங்களைத் தான் படித்துள்ளதாகக் கூறுகிறார். கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் நான்முகன், ‘புராணம் ஸர்வஶாஸ்த்ராணாம் ப்ரத2மம் ப்ருஹ்மணாஸ்ம்ருதம்’ (மத்ஸ்ய புராணம் 53/3), ‘புராணம் மநஸாஸ்மரத்’ (புராணத்தை மனத்தில் நினைத்தார்), ‘ருச: ஸாமாநிச்சந்தாம்ஸி புராணம் யஜுஷாஸஹ’ (அதர்வண வேதம் 11/7/24) என்றும் கூறுவதால் புராணம் தொன்மையானது.

ஸ்ரீமத்பாகவதம் — பெயர்க்காரணம்:—

பொதுவாகக் காப்பியங்களுக்குப் பெயர் சூட்டும் அதன் ஆசிரியர்கள் பாட்டுடைத்தலைவன் அல்லது தலைவி பெயரோ, காப்பியத்தின் உள்நிகழ்ச்சியின் தலைப்போ, அறநெறி நூலாகின் அதன் நெறி பற்றிய தலைப்போ அல்லது காப்பியத்தை ஆக்கிய ஆசிரியர் தம் பெயரையோ இடுவது வழக்கம். சில நூல்களுக்குப் பெயரில்லாத பெயராகவும் அமையும். நம்மாழ்வரது திருவாய்மொழி, சேக்கிழாரது பெரிய புராணம் என்று பலப்பல. ‘ஸ்ரீமத்பாகவதம்’ என்கிற இந்நூலுக்கு, ஸ்ரீமத்பாகவதத்திலேயே பற்பல இடங்களில் அப்பெயர் காணக் கிடைக்கிறது. ‘இத3ம் பா4க3வதம் நாம புராணம் ப்3ரஹ்மஸம்மிதம்’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம் 1/3/40; 2/1/8) — ‘பிரும்மதேவரால் ஆக்கப்பட்ட இப்புராணம் பாகவதம்’; ‘இத3ம் பா4க3வதம் நாம யந்மே ப4க3வதோதி3தம்’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம் 2/7/51) — ‘ஸ்ரீபகவான் எனக்கு உபதேசித்தது இந்த பாகவதம்தான்’ எனப் பிரும்மதேவர் ஸ்ரீநாரதரிடம் கூறுகிறார். இதனால், பிரும்மதேவர் நாரதருக்குக் கூறிய பெயர், இந்த ‘ஸ்ரீமத்பாகவதம்’ என்பது புலனாகிறது. ஆகவே, நூலாசிரியர் தம் கருத்துக்கேற்ப பெயர் சூட்டவில்லை. இது முன்னோர் மொழி என்பது குன்றிடை விளக்கு.

அநேகமாக எல்லா நூல்களும் ஸ்ரீபகவானைப் பற்றித்தானே கூறுகின்றன. அப்படியிருக்க, இதற்கு மட்டும் ‘பாகவதம்’ என்ற பெயர் ஏன்?

1. ப4க3வத: இதம் = பாகவதம் — பகவானுக்குரியது.

2. பா4க3வதாநாம் இத3ம் பாகவதம் — பக்தர்களுக்குரியது.

3. பகவத்யா: இதம் — பகவதியான இறைவிக்குரியது. ‘மாயா நாராயணீஶாநி’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம் 10/2/12) என்று பற்பல நிர்வசனங்கள் காணக் கிடைக்கின்றன.

இனி ‘பகவான்’ என்ற சொல்லுக்குரிய மூவகை விளக்கங்களைக் காணலாம்.

ஒன்று——

ஐஶ்வர்யஸ்ய ஸமக்3ரஸ்ய

த4ர்மஸ்ய யஶஸஶ்ஶ்ரிய: ।

க்ஞாநவைராக்யயோஶ்சைவ

ஷண்ணாம் ப4க3 இதீரணா ॥

வஸந்தி தத்ர பூ4தாநி

பூ4தாத்மந்யகி2லாத்மநி ।

ஸ ச பூ4தேஷ்வஶேஷேஷு

வகாரார்த2ஸ்ததோऽவ்யய: ॥

ஏவமேஷ மஹாஞ்ஶப்3தோ3

மைத்ரேய ப4க3வாநிதி ।

பரப்ரஹ்மபூ4தஸ்ய

வாஸுதே3வஸ்ய நாந்யக3: ॥

(ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம் 6/5/74—76)

அனைத்து செல்வங்கள், அறம், புகழ், திருவுடைமை, ஞானம், வைராக்கியம் — இவையாறுக்கும் ‘பக’ என்று பெயர். இவ்வாறும் எவரிடத்தில் பொருந்தியிருக்கின்றனவோ, எவரிடத்தில் உயிர்களனைத்தும் அடங்கியிருக்கின்றனவோ, எவர் உயிர்களனைத்தினுள்ளும் பரவி நிற்கிறாரோ, அவரே ‘பகவான்’. இச்சொல் பரம்பொருளான ‘வாசுதேவன்’ ஒருவருக்குத்தான் பொருந்துமேயொழிய வேறொருவருக்குமன்று.

இரண்டு——

உத்பத்திம் ப்ரளயம் சைவ

பூ4தாநாமாக3திம் க3திம் ।

வேத்தி வித்3யாமவித்3யாம் ச

ஸ வாச்யோ ப4க3வாநிதி ॥

(ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம் 6/5/78)

உயிர்களின் படைப்பு, அழிவு, வருகை (தோற்றம்), போகை (மறைவு), வித்தை, அவித்தை — இவை ஆறையும் அறிந்தவரே ‘பகவான்’.

மூன்று——

க்ஞாநஶக்திப3லைஶ்வர்ய—

வீர்யதேஜாம்ஸ்யஶேஷத: ।

ப4க3வச்ச2ப்3த3வாச்யாநி

விநா ஹேயைர்கு3ணாதி3பி4: ॥

(ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம் 6/5/79)

ஒருவன் தள்ளத்தக்க இழிவான குணங்கள் ஏதுமின்றி ஞானம், சக்தி, பலம், செல்வம், வீரம், தேஜஸ் — இந்த ஆறு குணங்களும் பொருந்தியவரே ‘பகவான்’ ஆகும். இந்த ஆறு குணங்களும் பொருந்தியவரான ஸ்ரீமந்நாராயணனது பெருமைகளைப் புகலும் நூல் என்பதால் இது ‘பாகவதம்’ எனப் பெயர் பெற்றது.

ஸ்ரீமத்பாகவத பேதங்கள்:—

பொதுவாக, உங்கள் கையில் தவழும் இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணமே இன்று எங்கும் புழக்கத்திலிருந்தாலும், ஸ்ரீமத்பாகவதம் என்ற பெயரில் இன்னும் பல நூல்கள் இருப்பதாகத் தெரிகிறது. 1883—ல் கும்பகோணத்தில் ‘ஸ்ரீமத்பாகவதம்’ கிரந்த எழுத்தில், மும்மதங்களின் வியாக்கியானத்துடன் அச்சேறி உலா வந்தது. அதன் முன்னுரையில் ஏழு பாகவதங்களுடைய குறிப்பு காணப்படுகிறது. ‘நெல்லி அருளாளதாஸர்’ என்னும் மதுரகவி ஸ்ரீவரதராஜ ஐயங்கார் என்னும் பெருந்தமிழ்ப் புலவர் ‘ஸ்ரீமகாபாகவதம்’ என்னும் வடமொழி பாகவதத்தைத் தமிழில் ‘9159’ பாடல்களாக, 132 படலங்களாகப் பாடியதை, ‘திரிசிரபுரம் வித்துவஜ்ஜனசேகரர் கோவிந்தப்பிள்ளை’ அவர்களால் பார்வையிடப்பட்டு, 1923—ல் சென்னையில் பதிக்கப் பெற்றுள்ளது. அப்புத்தகத்தில் காணப்படும் ஸ்ரீமத்பாகவத வகைகள் இதோ——

பாகவதம் ஏழு திறத்தனவென்று புராணங்களில் கூறப்பட்டுள்ளது. அவை இதிகாசம், புராணம், ஸம்மிதை, உபஸம்மிதை, விஷ்ணுரகசியம், விஷ்ணுயாமளம், கௌதம ஸம்மிதை என்னும் ஏழினின்றும் தோன்றியனவாம். அவற்றுள்:—

1. இதிகாச பாகவதம்:— 18,000 சுலோகங்களாக வியாச மகரிஷியால் சொல்லப்பட்டது. அதில் சுருதி கீதை முதலிய 12 கீதைகளும், எம்பெருமானின் 4 திருவவதாரங்களின் சரிதங்களும் விரிவாகக் கூறப்பட்டிருக்கின்றன. 200 அத்தியாயங்களாகப் பிரிந்த 12 ஸ்கந்தங்களை உடையது. இதற்கு வக்தா (சொல்பவர்) — சுகமுநீந்திரர், சுரோதா (கேட்பவர்) — பரீக்ஷித் ராஜன்.

2. புராண பாகவதம்:— 36,000 சுலோகமுடையது. இதுவும் வியாச பகவானால் செய்யப்பட்டதே. இதற்கு மகாபாகவதமென்று பெயர். இதில் 25 கீதைகள், எம்பெருமானின் 6 திருவவதார சரித்திரங்கள் விரிவாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. 600 அத்தியாயங்களை உடையது. இதற்கு வக்தா — நாரத பகவான், சுரோதா — ருக்மிணிபிராட்டியார்.

3. ஸம்மிதா பாகவதம்:— 50,000 சுலோகங்கள் உடையது. 30 கீதைகளும், 20 திருவவதாரங்களின் சரித்திரங்களும் வைராக்கிய ரஸமே நிறைந்த 1,100 அத்தியாயங்களாய் விரிந்த 18 காண்டங்களாகப் பகுக்கப்பட்டது. இதற்கு வக்தா — வைசம்பாயன முனிவர், சுரோதா — ஜனமேஜயன்.

4. உபஸம்மிதா பாகவதம்:— 70,000 சுலோகங்கள் நிறைந்த 2000 அத்தியாயங்கள் அடங்கிய 100 பரிச்சேதங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டது. இதில் 32 கீதைகளும், 100 பாகவதர்கள் சரித்திரமும், மகாத்மாவாகிய ஸ்ரீமந்நாராயணனுடைய 32 திருவவதாரங்களின் சரித்திரங்களும் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. இதற்கு வக்தா — அகஸ்திய மகரிஷி, சுரோதா — சுதர்சனர்.

5. விஷ்ணு ரகசிய பாகவதம்:— தண்டகங்கள் கலந்த லக்ஷம் சுலோகமுடையது. ஆயிரம் அங்கங்கள், 10,000 அத்தியாயங்களாய் விரிந்தது. இதில் 50 கீதைகளும், 25 திருவவதாரங்களின் சரித்திரங்களும் உண்டு. இதற்கு பரிசுத்தமாகிய ‘விஷ்ணுபாகவதம்’ என்று பெயர். இதற்கு வக்தா — ஹாரீத முனி, சுரோதா — காசிப ரிஷி.

6. விஷ்ணுயாமள பாகவதம்:— 80,000 சுலோகங்களை உடையது. இதில் பிரம கீதை, அய கீதை, ஹரி கீதை, சங்கர கீதை என 4 கீதைகளும், விஸ்தாரமாய் தசாவதாரங்களின் கதைகளும் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. இது 8 ஸ்தானங்களாகப் பிரிக்கப்பட்ட 800 அத்தியாயங்களுடையது. இதற்கு வக்தா — பராசர மகரிஷி, சுரோதா — மைத்திரேயர்.

7. கௌதம ஸம்மிதா பாகவதம்:— 10,000 சுலோகங்களடங்கிய 100 அத்தியாயங்களை உடையது. இதில் கிருஷ்ண சரித்திரம் மாத்திரம் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இதற்கு வக்தா — கௌதம ரிஷி, சுரோதா — கௌசிக ரிஷி.

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பயன்:—

முதலாவது பாகவதம் — ஞானத்தையளிக்கும்.

இரண்டாவது பாகவதம் — பாவத்தை நீக்கும்.

மூன்றாவது பாகவதம் — பக்தியைக் கொடுக்கும்.

நான்காவது பாகவதம் — ரோகத்தை (வியாதிகளை)ப் போக்கும்.

ஐந்தாவது பாகவதம் — இச்சித்த (ஆசைப்பட்ட)ப் பொருட்களைத் தரும்.

ஆறாவது பாகவதம் — பக்தியைக் கொடுக்கும்.

ஏழாவது பாகவதம் — மோட்சத்தை அளிக்கும்.

என்று இவ்விதமாக நான்கு லக்ஷம் சுலோகமுள்ள கௌதம ஸம்மிதையில், கிரந்த லட்சண கண்டத்தில், பாகவத லட்சணம் என்னும் பெயருள்ள முதல் அத்தியாயத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமை:—

உலகில் இன்று நிலவி வரும் பதினெண் புராணங்களிலும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்திற்குத் தனிச்சிறப்புண்டு. பாக்கியம் செய்தவர்களுக்கு இதுவொரு சிறந்த செல்வம். துர்பாக்கியத்தைத் தூரத்திற்குத் துரத்துவது. கலியில் காலனென்னும் நச்சுப்பாம்பின் பயத்தை நீக்குவதற்கென்றே ஸ்ரீசுகராகிய கிளியால் ஸ்ரீமத்பாகவதம் கூறப்பட்டது.

கால—வ்யால—முக2க்3ராஸ—

த்ராஸ—நிர்ணாஶஹேதவே ।

ஸ்ரீமத்3பா4க3வதம் ஶாஸ்த்ரம்

கலௌ கீரேண பா4ஷிதம் ॥

என்கிறது ஸ்ரீபத்மபுராணம். மேலும்,

ஸ்வகீயம் யத்3ப4வேத்தேஜஸ்—

தச்ச பா4க3வதேऽத3தா4த் ।

திரோதா4ய ப்ரவிஷ்டோऽயம்

ஸ்ரீமத்3பா4க3வதார்ணவம் ॥

தேநேயம் வாங்மயீ மூர்தி:

ப்ரத்யக்ஷா வர்ததே ஹரே: ॥

பகவான் ஸ்ரீவைகுண்டம் செல்லும்போது, தனது தேஜஸை ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் இட்டுச் சென்றார். தானும் ஸ்ரீமத்பாகவதமாகிற கடலில் ஒளிந்து கொண்டார். ஆகவே, இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதம் பகவானது சொல் வடிவான திருமேனி என்பது பத்மபுராண வசனம். தேவர்களுக்கும் துர்லபமான இந்நூல், நிலவுலகில் திரியும் அறிவிலிக்கும் எளிதில் கிட்டுவது. ‘ஸ்ரீமத்3பா4க3வதீ வார்தா ஸுராணாமபி து3ர்லபா4’ (பத்மபுராணம், உத்தரகண்டம், ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யம் அத். 1, சுலோ. 17). அதிகம் கூறுவானேன். ஸ்ரீமத்பாகவதம், உலகியல் இச்சைகளைக் கடக்கும் வாமனாவதாரம்; சினமென்னும் பெருங்காட்டை அழித்தொழிக்கும் காட்டுத்தீ; நம் பேராசையைக் களவாடும் கள்வன்; மயக்கமெனும் கதவின் தளையைத் தளர்ப்பது; செருக்கை அழிக்கும் புயற்காற்று; பொறாமையைச் சூரையாடும் சுழற்காற்று; ஐயங்கள் ஒடுங்குமிடம்; தவறுகளைத் தீர்க்கும் மருந்தகம்; வீண் ஆடம்பரத்தைத் தகர்த்தெறியும் வஜ்ரப்படை; கலக்கத்தைத் தீர்க்கும் குலிசம் (வஜ்ராயுதம்); வேற்றுமை எண்ணத்தை உடைப்பது; அறியாமையாகிற காரிருளை நீக்கும் அறிவுமயமான இளங்காலைச் சூரியன்; விருப்பு—வெறுப்பு முதலிய அனைத்துக் குற்றங்களையும் போக்கும் புண்ணியக் களஞ்சியம்.

இதில் ஆனந்தமே வடிவெடுத்த அன்பு (பிரேம) மயமான பக்திகங்கை பொங்கி வருகிறது. கலியைக் கெடுக்கும் நற்செயல்களாகிற யமுனை ததும்பி நிற்கிறது. வேதத்தின் பிழிவாகிய நல்லறிவான கலைவாணி நர்த்தனமிடுகிறாள். உலகியல் சுழற்சியாகிப் பெருங்கடலைக் கடக்க உதவும் பல்வேறு உபாயங்கள் நிறைந்தது. ஆற்றும் நற்பணிகள் பற்றிய விளக்கங்கள், அதை ஆற்றிச் செழித்த நற்பண்பாளர்கள் பற்றிய ஓர் உயிரோட்டமுடையது. ‘வேண்டுவார் வேண்டுவதை அளிப்பது கற்பகத்தரு!’ ஆனால், கற்பகத்தரு மோட்சம் அளிக்காது. ஸ்ரீமத்பாகவதமோ, வேண்டுவதையறிந்த இறைவனையே நமக்களிப்பது! ஆக, இதுவன்றோ பண்பாளர்கள் ஏற்று மகிழ்வது. பகவானையும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தையும் புகழ்வது என்பது சொல்லில் அடங்காதது. ஆயிரம் நா படைத்த ஆதிசேஷனுக்கே இயலாததெனில், ஒரு நா படைத்த நாம் எம்மாத்திரம்? இருப்பினும், ‘நம்மறிவின் எல்லை வரைதானே போற்றவியலும்’ என்னும் நியதிப்படி, எவரும் தன்னால் தன்னியல்புக்கும் தகுதிக்கும் திறமைக்கும் அறிவிற்கும் ஏற்றபடி எது எது எவ்வாறெல்லாம் கூறுவரோ, அவையனைத்தும் அகில உலகங்களையும் ஒளிரச் செய்யும் பகலவனுக்கு ஏற்றும் கற்பூர தீபமொக்கும். ஆகவே, நாம் புகழ்வது என்பது நமது ஈடுபாட்டையும் பக்தியையும் வெளியிடுவதே ஆகும். இறைவன், இறையடியார்கள், அவர்களது திருக்கதை — இம்மூன்றும் மனத்திற்கும் சொல்லிற்கும் எட்டாதன!

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சரணடைந்த சான்றோர்கள், மின்னலைப் போன்று தோன்றி மறையும் இறைவனது கருணையின் ஞான ஒளியால், அலைபாயும் மனது அடங்கி ஒடுங்கி, வாழ்க்கையில் அடியடியாக மேனோக்கிச் சென்று, நல்லருள் பெற்றனர் என்பது கண்கூடு. எதைச் சொல்வது? எப்படிச் சொல்வது? ஒன்றிரண்டா சொல்லி முடிய! இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதம் இறைவனது சொல் வடிவான திருவவதாரம் என முன்பே கூறினோம். மேலும், ‘இத3ம் பா4க3வதம் நாம புராணம் ப்3ரஹ்மஸம்மிதம்’ என்று கூறப்படுகிறது. இங்கு ‘ப்ரஹ்ம’ என்னும் சொல் பரப்பிரும்மத்தையன்றோ குறித்தது, வேதத்தையல்லவே. ஏனெனில், ஸ்ரீமத்பாகவதம் ‘வேதமான கற்பகத்தருவினின்றும் நழுவிய பழம்’ என்று கூறப்படுகிறது. மேலும், ‘ய: ஸ்வாநுபூ4தம் அகி2ல ஶ்ரு॒தி ஸாரம்’ — ‘எது அனுபூதியில் அறியத்தக்கதோ? எது அனைத்து வேதங்களின் சாரமோ?’ என்பதும் காண்க. வேதமான கற்பகத்தருவின் பழம் எது? வேதங்களின் சாரம்தான் என்ன? இரண்டும் இறைவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்தானே! ஆதலால், அவனேயான ஸ்ரீமத்பாகவதமும் அவ்வாறு அழைக்கப்படுகிறது. பழம் எனில், அதன் சுவையன்றோ! சுவையைப் பழத்தில் சுவைக்கலாமா? அல்லது மரத்திலா? பழத்தின் சுவை கொண்டுதானே மரத்தின் உயர்வு மற்றும் தாழ்வு! ஆகவே, வேதமான மரத்தினின்றும் இன்சுவை நல்கும் கனியாகிய ஸ்ரீமத்பாகவதமன்றோ உயர்ந்தது; போற்றற்குரியது!

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் கருப்பொருள் (நோக்கம்):—

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் கருப்பொருள் என்னவென்பதை முற்றிலுமாக, இச்சிறு முன்னுரையில் கூற இயலாது. இருப்பினும் சற்றே புகல்வாம். இப்புராணத்தின் உட்கிடக்கை ஞானமா? பக்தியா? அல்லது இரண்டுமா? ஞானம், பக்தி — இவற்றின் இலக்கணம் என்ன? வேதத்தில் கர்மகாண்டம், உபாஸனாகாண்டம், ஞானகாண்டம் என மூன்றும் காணப்படுவதுபோல், ஸ்ரீமத்பாகவதத்திலும் ஞானம், பக்தி, நிஷ்காம கர்மம் ஆகிய மூன்றும் ஏற்றத்தாழ்வின்றிக் காணக் கிடைக்கின்றன.

கர்மத்தைப் பற்றிக் கூறுமிடங்களில் ‘கர்மம்’ என்பது ‘பிறரைத் துன்புறுத்தல்’ என்னும் மறநெறியைக் கூறும். பயன் கருதிய செயல் வினை எனவறிதல் வேண்டும். ‘த4ர்ம: ப்ரோஜ்ஜி॒தகைதவ: அத்ர பரம:’ என்கிற ஸ்ரீமத்பாகவத சுலோகத்தில், ‘கைதவ:’ — பயன் கருதல்; ‘ப்ரோஜ்ஜி॒த:’ — அதனை விலக்குதல் என பயன் கருதாத நிஷ்காம கர்மமே உயர்வாகக் கூறப்படுகிறது. இதனால், ‘ஸ்ரீமத்பாகவதம் கர்மகாண்டத்தையே வலியுறுத்துகிறது’ என்பாரது வாதம் எடுபடவில்லை.

ந சரேத்3 யஸ்து வேதோ3க்தம்

ஸ்வயம் அக்ஞோ அஜிதேந்த்ரிய: ।

விகர்மணாஹ்யதர்மேண

ம்ருத்யோ: ம்ருத்யுமுபைதி ஸ: ॥

‘வேதத்தில் கூறிய அறநெறிகளை அறியாமையினாலோ, மனவடக்கமின்மையாலோ நழுவ விடுத்து, மறநெறியினால் புறம்பான செயல்களைச் செய்பவன் நமனுலகை அடைகிறான்’ என்னும் நீதிசாஸ்திர சுலோகத்தினால், நமக்கென்று நியமிக்கப்பட்ட செயல்களைப் புறக்கணிப்பவன் துர்கதியை அடைகிறான் என்பது தெளிவு. எந்தவொரு நூலையும் நன்கறிய, அனுபந்த சதுஷ்டய அறிவு மிகமிக அவசியம். அனுபந்த சதுஷ்டயமாவது:— விஷயம் (நூலில் கூறப்படும் செய்தி), பிரயோஜனம் (பயன்), அதிகாரி (தகுதி), ஸம்பந்தம் (தொடர்பு) (விஷய ப்ரயோஜந அதிகாரி ஸம்பந்த: அநுபந்த:). ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் உள்ள கீழ்க்காணும் சுலோகத்தில் இக்கருத்துக்களைப் பற்றிச் சற்றே பார்ப்போம்——

த4ர்ம: ப்ரோஜ்ஜி॒த கைதவோऽத்ர

பரமோ நிர்மத்ஸராணாம் ஸதாம்

வேத்3யம் வாஸ்தவமத்ர வஸ்து

ஶிவத3ம் தாபத்ரயோந்மூலநம் ।

(ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யம் 6/81)

1. விஷயம் (நூலில் கூறப்படும் செய்தி):—

‘பயன் கருதா நிஷ்காம கர்மமே’ என்பது முன்பே விளக்கப்பட்டது. பயன் கருதுபவன் வணிகன் ஒப்பான். இது பண்டமாற்று முறை. இறைவனிடம் பண்டமாற்று முறை இன்றி, பயன் கருதாது அன்பு புரிவதுதானே ‘பக்தி’யாகும். ஆகவே, இது மனமாசு அகற்றிய சான்றோர்களது அறநெறி. மாத்ஸர்யம் என்பது மனவழுக்கு உள்ளவர்களிடமன்றோ இருப்பது. ஆசையற்றவர்கள்தானே மனமாசு அற்றிருப்பர். ஆக, அவர்களது நெறியில்தான் பற்று என்ற சூது இருக்காது. ஆகவே, இந்த பயன் கருதாச் செயல் (நிஷ்காம கர்மம்) ‘பாகவத தர்மம்’ என்பது குறிக்கப்படுகிறது. இதைக் கூற வந்ததுதானே ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் தொடக்கம்.

கிம் வா பா4க3வதா த4ர்மா

ந ப்ராயேண நிரூபிதா: ।

ப்ரியா: பரமஹம்ஸாநாம்

த ஏவ ஹ்யச்யுதப்ரியா: ॥

(ஸ்ரீமத்பாகவதம் 1/4/31)

‘இறைவனை அடையும் அறநெறி முறையை இதுவரை நான் கூறவில்லையா? அதுவன்றோ பரமஹம்ஸர்களான சான்றோர்களுக்கும் இறைவனுக்கும் உகந்தது’ என்பது நூலாசிரியரின் வாக்கு.

2. நூற்பயன்:—

‘கற்றதனாலாய பயன் வாலறிவன் நற்றாள் தொழுவதன்றோ!’ — அது இங்கே மிளிர்கிறது காண்க. வாஸ்தவம் (உண்மை) என்பது ‘ஸத்’. வேத்யம் (அறியத்தக்கது) என்பது ‘சித்’. சிவதம் என்பது ‘ஆனந்தம்’. ஆக ஸத் சித் ஆனந்தமாக விளங்கும் பரப்பிரும்மமே இங்கு கூறப்படும் நூற்பயன். ‘அத்ராநுவர்ண்யதேऽபீ4க்ஷ்ணம் விஶ்வாத்மா ப4க3வாந் ஹரி:’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம் 12/5/1) — ‘அகில உலகங்களிலும் உள்நின்று நிலவும் பகவான் ஸ்ரீஹரியன்றோ இங்கு வர்ணிக்கப்படுகிறார்!’

‘ஶ்ராவிதோ யச்ச மே ஸாக்ஷாத்3 அநாதி3நித4நோ ஹரி:’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம் 12/6/2) — முதலும் முடிவுமற்ற முழுமுதற்கடவுளான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது உண்மை ஸ்வரூபம் தங்களால் எனக்குக் கூறப்பட்டது (என்று மன்னன் பரீக்ஷித் ஸ்ரீசுகரிடம் கூறுகிறான்). மேலும் ஆத்யாத்மிகம், ஆதிதைவிகம், ஆதிபௌதிகம் என்னும் முத்தாபங்களையும் அடியோடு கிள்ளிக் களைந்து (தாபத்ரயோந்மூலநம்), இறைவனைக் காட்டித் தருவதே நூற்பயன். அதாவது, அனைத்து துன்பங்களும் களையப் பெற்றுப் பரமானந்தம் பெறுதலே.

3. அதிகாரி (கூறுவதற்கும், கேட்பதற்குமான தகுதி):—

முக்திநிலை பெற இச்சை கொண்டவர்கள், உலகியலை வெறுத்தொதுக்கியவர்கள், இவ்வுலகமான பெருங்கடலைக் கண்டு பயந்தவர்கள் ஆகியோர்தான் இறை தத்துவத்தை அறிய ஆவல் கொண்டவர்கள். அதாவது, பற்பல பிறவிகளில் செய்த நல்ல வினைப்பயனால் மாத்ஸர்யம் (பிறரது மேன்மை கண்டு பொருமுதல்) என்னும் குற்றம் களைந்த, தூய நல்மனம் படைத்தவர்களே!

4. ஸம்பந்தம் (தொடர்பு):—

நூலைப் பற்றிக் கூறுபவனுக்கும் கூறப்படும் விஷயத்திற்குமுள்ள தொடர்பு, அதன் பயனால் பெறும் நன்மையும் அதன் சாதனமும். நூலைக் கூறுபவர் முற்றுந்துறந்த ஞானியான ஸ்ரீசுகர். விஷயமோ ஸ்ரீமத்பாகவதம். பெறும் நன்மையோ, ஸத்யோ முக்தி. ஸாதனமோ, கேட்பது என்ற ஒன்றே.

இவ்வாறு ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் ‘அனுபந்த சதுஷ்டயம்’ என்னும் நான்கு செய்திகள் கூறப்படுவது காண்க.

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் ஆங்காங்கு காணப்படும் சிற்சில இலக்கண வரம்பு மீறுதல் சந்தங்களுக்கேற்பவே என அறியவும், ‘இதிஹாஸ புராணம் பஞ்சமம் வேதாநாம் வேதம்’ என்கிற சாந்தோக்ய உபநிடதப்படியும், ‘நிக3ம கல்பதரோர் க3ளிதம் பலம்’ என ‘வேதமான கற்பகத்தருவினின்றும் நழுவிய பழம்’ என்று கூறப்பட்டுள்ளதாலும் ஸ்ரீமத்பாகவதம் வேதமொக்கும்! வேதத்திலே உள்ள சொற்கள் மற்றும் தொடர்கள் உள்ளதெப்படியோ அப்படியே ஏற்கப்படுவது போல் ஸ்ரீமத்பாகவதத்திலுமாம். பாணினி முதலிய இலக்கண ஆசிரியர்கள் போல் வியாசர், வால்மீகி முதலிய முனிவர்கள் இலக்கண வரம்பிற்குட்பட்டவர்கள் அல்லர். கவிகளுக்கன்றோ இலக்கண வரம்பு. முனிவர்கட்கு ஏது? மேலும், முன்பே இருந்த புராணங்களைத்தான் ஸ்ரீவியாசர் முறைப்படுத்திப் பதிப்பித்தார் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். இவராக எழுதவில்லை. ஆகவேதான் ஆங்காங்கே ‘ஆர்ஷம்’ (ரிஷிகள் கூறியது) என்பதனால் அது அப்படித்தான் என்கிறார் உரையாசிரியர் ஸ்ரீதர ஸ்வாமி.

மேலும் சூரிய வம்சம், சந்திர வம்சம், மன்வந்தரங்கள் பற்றிக் கூறுவதெல்லாம் உலகின் நிலையாமையை எடுத்துக்காட்டி, அதன் மேல் வெறுப்புண்டாக்கி, பரமன் மேல் விருப்பு உண்டாக்கவே எனத் தெளிக. இல்லையெனில் ‘முக்தி பெறுவதே’ நூலின் முடிந்த பயன் என்பது பழுதடையும். இதை வலியுறுத்தும் ஸ்ரீமத்பாகவத சுலோகம்——

கதா2 இமாஸ்தே கதி2தா மஹீயஸாம்

விதாய லோகேஷு யஶ: பரேயுஷாம் ।

விக்ஞாநவைராக்3யவிவக்ஷயா விபோ4

வசோவிபூ4தீர்ந து பாரமார்த்2யம் ॥

யஸ்தூத்தமஶ்லோககு3ணாநுவாத3:

ஸங்கீ3யதேऽபீ4க்ஷ்ணமமங்க3லக்4ந: ।

தமேவ நித்யம் ஶ்ரு॒ணுயாத3பீ4க்ஷ்ணம்

க்ரு॒ஷ்ணேऽமலாம் ப4க்திமபீ4ப்ஸமாந: ॥

(ஸ்ரீமத்பாகவதம் 12/3/14—15)

“அரசே! (பரிக்ஷீத்!) உலகில் புகழுடம்புடன் வாழும் இவ்வரசர்களது கதைகளைக் கூறியது ஏனெனில், உலகியல் இன்பம் சுவையற்றது என்கிற அறிவைப் புகட்டி, வைராக்கியத்தை (பற்றற்றதான துறவு மனப்பான்மையை) உணர்த்த வேண்டியேயன்றி, இவர்களது கதைகளே முக்தியருள்வன என்பதை வலியுறுத்தவல்ல. பற்றற்ற, குற்றமற்ற பக்தியைப் பெற விரும்புபவன், அமங்கலங்களை அழிக்கும் பகவானது கல்யாண குணநலன்களை விளக்கும் கதைகளை நாள்தோறும், மணித்துளிகள்தோறும் காது கொண்டு கேட்டு இன்புற வேண்டும்.”

ஆகவே, அசையும்—அசையாதனவுமான எல்லாமடங்கிய அனைத்துலகமும், முடிவில் வந்து தங்குமிடமான பரம்பொருள் ஒன்றே, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் கருப்பொருள் என்பது உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி. ஸர்க்கம், விஸர்க்கம் முதலிய பத்திலக்கணங்களைக் கொண்டுள்ளது ஸ்ரீமத்பாகவதம் என்பது முன்பே புராணத்தின் இலக்கணங்கள் என்ற தலைப்பில் விளக்கப்பட்டது. அதில் கடைசி இலக்கணமான ‘ஆசிரயம்’ என்கிற இலக்கணத்தின் பொருள் ‘இறைவனே’ என்பதை விளக்கவே, மற்ற ஒன்பதிலக்கணங்கள் பற்றிய விளக்கம் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் கூறப்பட்டன.

த3ஶமஸ்ய விஶுத்3த்4யர்த2ம்

நவாநாமிஹ லக்ஷணம் ।

வர்ணயந்தி மஹாத்மாந:

ஶ்ருதேநார்தே2ந சாஞ்ஜஸா ॥

(ஸ்ரீமத்பாகவதம் 2/10/2)

பத்தாவது இலக்கணமான ஆசிரயத்தை (பகவானை) விளக்கவே சான்றோர்கள் மற்ற ஒன்பது இலக்கணங்களையும் வேதவாக்கியங்களைக் கொண்டு விளக்குகின்றனர். இனி, ஆசிரயம் (அனைத்தும் ஒடுங்குமிடம்) என்ற சொல்லின் விளக்கம்——

ஆபா4ஸஶ்ச நிரோத4ஶ்ச

யதஶ்சாத்4யவஸீயதே ।

ஸ ஆஶ்ரய: பரம் ப்3ரஹ்ம

பரமாத்மேதி ஶப்3த்3யதே ॥

(ஸ்ரீமத்பாகவதம் 2/10/7)

தோற்றமும் (படைப்பும்) ஒடுக்கமும் (லயமும்) எங்கு முடிவடைகிறதோ, அதுவே ஆசிரயம். அதைத்தான் பரப்பிரும்மம் என்கின்றனர்.

ஆகவே, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் கருப்பொருள் இறைவனே என்பது முடிவு!

அனுபந்த சதுஷ்டயமும் பத்து இலக்கணங்களும் கொண்ட ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் குறிக்கோள் பரமனை அடைவதேயெனில், அதற்கான வழிமுறைகள் என்ன? என்பதையும் அந்நூலே காட்டுகிறது. ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் பிரகலாதன் திருவாக்கின் மூலம் ஒன்பதுவிதமான பக்தியை வெளியிடுகிறது. அப்பக்தியின் வழி நிற்கில், முக்திநெறியான இறைவன் நம் கைபுகுவான்!

த்4யாயந் க்ருதே யஜந் யக்ஞை:

த்ரேதாயாம் த்3வாபரே அர்ச்சயந் ।

யதா3ப்நோதி ததா3ப்நோதி

கலௌ ஸங்கீர்த்ய கேஶவம் ॥

முதல் யுகமான கிருத யுகத்தில் தியானத்தின் மூலமும், இரண்டாவதான திரேதா யுகத்தில் வேள்விகளினாலும், மூன்றாவதான துவாபர யுகத்தில் நறுமணப் பூக்கள் கொண்டு அர்ச்சித்தலாலும் இறைவனை அடையலாம். (ஆனால், இதில் சிறிதேனும் தவறு நேரின், இறைப்பயன் முயற்கொம்புதான்.) ஆனால், இக்கலியுகத்திலோ இறைவனது திருக்கல்யாண குணங்களை நாக்கொண்டு பாடியே எளிதில் இறைவனை அடையலாமே. எது சிறப்பு?

‘நான்கு யுகங்களிலும் மிகவும் தீமையே நல்கும் இக்கலியுகமே உயர்ந்தது’ என்கிறார் ஸ்ரீசுகர். ஏன்?

இறைவன் திருநாமங்களைக் கூறியே உலகியலை விடுத்து இறைவனை அடையலாமே! (ஸ்ரீமத்பாகவதம் 12/3/51). அனைத்து செல்வங்களையும் பெற்ற தேவர்களுமன்றோ கலியுகத்தில் பிறவி வேண்டுகின்றனர். ஏனெனில், கலியுகத்தில் இறைவன் திருநாமம் ஓதியே பெறற்கரிய முக்தியைப் பெறலாமென்றே! அங்கு சென்றால் திரும்பப் பிறப்பேது?

வேதங்களை நான்காகப் பிரித்தும், ஸ்ரீமகாபாரதம் மற்றுமுள்ள புராணங்கள் ஆகிய அனைத்தும் உலகுக்கு ஆக்கி அளித்தும் மனநிறைவு பெறாத வியாச மகரிஷி, ஸ்ரீமத்பாகவதம் எழுதிய பின்புதான் மனவமைதி பெற்றார். அதுவொன்றே போதாதோ ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமையுணர்த்த! இதில் பயன் கருதிய செயல் வகை, பயன் கருதாச் செயல் வகை, சாதனமான அறிவு, அதன் மூலம் பெறும் அறிவான இறைவன், சாதனமான பக்தி, அதன் முடிவான பரமன், இவையிரண்டும் கலந்ததான பக்தி, பிரேம (அன்பு) பக்தி, மரியாதைக்குரிய அறநெறிகள் (அனுகிரக மார்க்கம்) அருளும் படிகள், துவைதம், அத்துவைதம், இவை இரண்டுமான நிலை முதலிய அனைத்து வழிமுறைகளின் உட்கிடக்கை, இன்னமுதென எளிதில் விளக்குகிறது. அனைத்து மத ஆசார்யர்களின் கொள்கைகளைத் தாண்டியும் அல்லது மதவேற்றுமைகளை விலக்கி ஒற்றுமைப்படுத்தியும் கூறும் நூல் இதுவொன்றே! ‘ஸ்வாது ஸ்வாது பதே3 பதே3’ எனச் சொல்லுக்குச் சொல் இனிமைக்கும் இனிமையே! காப்பியத்திறன் என்றாலோ, இதுதான் முதலில் நிற்பது!

த4நஞ்ஜயே ஹாடக ஸம்பரீக்ஷா

மஹாரணே ஶஸ்த்ரப்4ருதாம் பரீக்ஷா ।

விபத்திகாலே க்3ருஹிணீ பரீக்ஷா

வித்3யாவதாம் பா4க3வதே பரீக்ஷா ॥

பொன்னைச் சோதிக்க அக்னியில் இட வேண்டும். ஆயுதமேந்தும் வீரனுக்குப் போர்க்களமே தேர்வுக்களம். கணவன் கைப்பொருளில்லாது நலிந்து நிற்கும் வேளையில், அவனது மனைவி நடந்து கொள்ளும் வகையறிந்து, மனைவி ‘நல்லாளா?’ எனக் காண்க. இவன் நன்கு கற்றவனா? எனச் சோதிக்க, ஸ்ரீமத்பாகவதமே ‘உரைகல்’. இது ஆன்றோர் வாக்கு. இப்பொழுது புரிகிறதா ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் கருத்தாழம்!

பதினெண் புராணங்களையும் பாராயணம் செய்த புண்ணியம் பெற, இப்பாகவத புராண படனமே போதும். ‘வீட்டில் ஸ்ரீமத்பாகவத புத்தகம் மட்டும் இருந்தாலே போதும், நான் அனைத்து தேவர்களுடனும் அங்கு வாஸம் செய்கிறேன்! அனைத்து புண்ணிய நதிகளின் சங்கமம் ஸ்ரீமத்பாகவதம்.’ (ஸ்ரீஸ்கந்த புராணம் — விஷ்ணுகண்டம்)

‘கலௌ பா4க3வதீ வார்தா ப4வரோக3விநாஶிநீ ।’ (ஸ்ரீபத்மபுராணம்) — ‘கலியில் ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளே உலகியல் கடலைக் கடக்க சிறந்த வழி.’

பயன் கருதாச் சான்றோர்கள், பக்தியே வேண்டுமென நினைந்து இதைப் பாராயணம் செய்வர். நம் போன்றோருக்கு இந்நிலவுலகப் பயனும் தேவைப்படுகிறதே, என் செய்வது? என்றால், இதோ அதற்கான சில வழிமுறைகள்——

1. நல்லறிவு பெற:— ‘ஜந்மாத்யஸ்ய யத:’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம், ஸ்க. 1, அத். 1, சுலோ. 1)

2. இடையூறுகள் நீங்கி நற்பயன் பெறவும், நோயற்ற வாழ்வும் செல்வமும் பெற:— ‘நாராயணகவசம்’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம், ஸ்க. 6, அத். 8)

3. மனவிருப்பம் நிறைவு பெற:— ‘பும்ஸுவந விரதம்’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம், ஸ்க. 6, அத். 19)

4. கடன் தொல்லை நீங்க, பகை நீங்க, தரித்திரம் விலக:— ‘கஜேந்திரன் துதி’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம் ஸ்க. 8, அத். 3)

5. நன்மக்கள் பெற:— ‘பயோவிரதம்’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம், ஸ்க. 8, அத். 16)

6. முக்தி பெறவும் அபிசாரங்கள் (செய்வினை) நீங்கவும்:— ‘ஸப்தாஹ விதி’ப்படி (ஏழு நாட்கள் முறைப்படி) பாராயணம் செய்தல். இப்படிப் பலப்பல.

ஆனால், வேண்டுவது அறிபவனும், வேண்டத் தருபவனும் அப்பரமனே! ஆகையால், அவரை நினைந்து காதலாகிக் கசிந்து பாராயணம் செய்ய, அனைத்தும் கிட்டுமே! போதாதா?

‘ப4த்3ரம் கர்ணேபி4: ஶ்ருணுயாம தேவா:’ என்கிறது வேதம். ‘கற்றலில் கேட்டல் நன்று’ என்கிறது தமிழ் வேதம். பாராயணம் செய்ய உடல் வலிக்கிறது; வாய் வலிக்கிறது. ஆனால், கேட்பதில் காது வலிக்காது. ஏனெனில், அது வலிக் காது (வலிமை பெற்ற காது). ஆக பகவான் புகழை வாயினால் பாடி மனதினால் சிந்திக்க, போயபிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும் தீயினில் தூசாகும். அப்போது நாம், ஏன் அதைச் செய்ய முயலக்கூடாது? என்று ஒரு கேள்வி எழுகிறது. ஏன்? தாராளமாகச் செய்யலாமே! இதில் தடையென்ன? என பதில் வருகிறது. ஆனால், அதற்கான எளிய வழியென்ன? என்னும்போதுதான் மக்கள் திகைக்கின்றனர். நம் முன்னோர்கள் அதற்கான வழியை (நற்செய்தியை)ப் பல்லாயிரக்கணக்கான காலம் முன்பே கூறிச் சென்றுள்ளார்கள்.

கலௌ நஷ்டத்3ரு॒ஶாமேஷ

புராணார்கோ:து4நோதி3த: ।

(ஸ்ரீமத்பாகவதம் 1/3/44)

கலியின் கொடுமை தாங்காது கண்ணிழந்து உழல்வோர்க்கு, ‘இதோ ஸ்ரீமத்பாகவத புராணமாகிய கதிரவன் உதித்துள்ளானே’ என்கிறது.

“வேடுவப் பெண், பறவைகளின் இறக்கைகளைக் களைந்து துன்புறுத்திக் கொல்வது போல், பகவானது கதிரொளியாகிய உஷை தினமும் நம் ஆயுளைக் கொல்கிறாள். அதாவது, வாழ்நாட்களைக் குறைக்கிறாள்” என்கிறது ரிக் வேதம் (1/6/26). ஆனால், இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத புராணமாகிற கதிரவனோ, நம் துன்பங்களைக் களைந்து மரணமிலாப் பெருவாழ்வை நல்குகிறது!

‘அஷ்டாதஶ ஸாஹஸ்ரம் ஸ்ரீமத்பாகவத மிஷ்யதே’ என்று ஸ்ரீமத்பாகவதம் பதினெண்ணாயிரம் சுலோகங்கள் கொண்டதாயிற்றே! இவ்வியந்திர வாழ்க்கையில் இத்துணை சுலோகங்களைப் பாராயணம் செய்வதென்பது நடைமுறைக்கு ஒக்குமோ? எனில், முடிந்தால் முழுவதும் ஏழு நாட்களிலோ, பதினைந்து நாட்களிலோ, முப்பது நாட்களிலோ, ஏன், ஓராண்டிலோகூடப் படித்து முடிக்கலாமே! இன்னும் எளியமுறைதான் நமக்கொக்கும் என்பாயேயானால், இதோ அதற்கான வழி.

ஶ்லோகார்த4ம் ஶ்லோகபாத3ம்

வா நித்யம் பா4க3வதோத்3ப4வம் ।

படே2த் ஶ்ருணுயாத்3 யஸ்து

கோ3 ஸஹஸ்ரப2லம் லபே4த் ॥

(ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யம் 3/33)

“ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் தினமும் ஒரு சுலோகமாவது படி. முடியவில்லையெனில் அரை சுலோகம் படி. அதுவும் முடியவில்லையெனில் கால் சுலோகமாவது படி. உட்கார்ந்து படிக்க முடியவில்லையெனில் காதாரக் கேட்கலாமே. அதுவும் ஆயிரம் பசுக்களைத் தானமளித்த புண்ணியத்தைத் தருமே” என்கிறது ஸ்கந்தபுராணம்.

யாவத்3தி3நாநி ஹே புத்ர

ஶாஸ்த்ரம் பா4க3வதம் க்3ருஹே ।

தாவத் பிப3ந்தி பிதர:

க்ஷீரம் ஸர்பிர்மதூ4த3கம் ॥

“படிக்கவோ, கேட்கவோ முடியவில்லையே? என ஏங்குவாயாயின், ஸ்ரீமத்பாகவத புத்தகத்தையாவது உன் வீட்டில் வைத்துப் பூசித்துவா, போதும். அந்தப் புத்தகம் வீட்டிலுள்ள வரை நம் முன்னோர்களான தென்புலத்தார் யமயாதனையான வேதனையின்றித் தேனும் பாலும் கன்னலும் பருகிக் கொண்டே இருப்பர்” என்று கூறுவதும், அதே ஸ்கந்தபுராணம்தான்!

அநுதி3நமித3மாயு: ஸர்வதா3ऽஸத் ப்ரஸங்கை3:

ப3ஹுவித4பரிதாபை: க்ஷீயதே வ்யர்த்2த2மேவ ।

ஹரிசரிதஸுதா4பி4: ஸிச்யமாநம் ததே3தத்

க்ஷணமபி ஸப2லம் ஸ்யாதித்யயம் மே ஶ்ரமோऽத்ர ॥

“நாள்தோறும் வேண்டியன விட்டு வேண்டாதன பேசியும், அதாவது ஒன்றுக்கும் உதவாத வெட்டிப் பேச்சினாலும் பல்வேறான துன்பங்களாலும் நம் வாழ்நாள் வீணாகக் கழிகின்றன. அதே வாழ்நாள், பகவான் ஸ்ரீகண்ணனது திருவிளையாடல்களைக் கூறும் நற்கதைகளென்னும் அமுதத்துளிகளால் கணநேரம் நினைக்கப்படுமேயானாலும், அது நம் வீணானதையும் பயன் பெற்ற வாழ்நாளாக ஆக்குமே என்றுதான் இம்முயற்சி” என்று ‘ஸ்ரீமதுசூதன ஸரஸ்வதி’ என்னும் மகான், ஸ்ரீமத்பாகவத முதல் சுலோகத்தின், ‘பரமஹம்ஸப்ரியம்’ என்னும் தம்முரையில் கூறுகிறார்.

ஸ்ரீமத்பாகவதத்திற்கு எண்ணிறந்த ஆசிரியர்கள் பல மொழிகளிலும் உரை வகுத்துள்ளனர். அவற்றுள் தலைசிறந்து நிற்பன மூன்று. 1. ஸ்ரீதர ஸ்வாமி எழுதிய ‘பாவார்த்த போதிநீ’ (அத்துவைதம்), 2. ஸ்ரீவீரராகவர் எழுதிய ‘ஸ்ரீபாகவத சந்த்ர சந்த்ரிகா’வும், ஸ்ரீகிருஷ்ண குரு என்பவர் எழுதிய ‘முனிபாவப்ரகாசிகா’வும் (விசிஷ்டாத்துவைதம்), 3. ஸ்ரீவிஜயத்வஜர் எழுதிய ‘ஸ்ரீவிஜயத்வஜீ’ (துவைதம்). ஸ்ரீதர ஸ்வாமிகள் பற்றிய பழைய சுலோகம் ஒன்று உண்டு.

வ்யாஸோவேத்தி ஶுகோ வேத்தி

ராஜா வேத்தி ந வேத்தி வா ।

ஸ்ரீத4ர: ஸகலம் வேத்தி

ஸ்ரீந்ருஸிம்ஹப்ரஸாத3த: ॥

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் கருப்பொருளை நூல் ஆக்கிய வியாச முனிவருக்குத் தெரியும். தந்தையிடம் உபதேசம் பெற்று, மன்னன் பரீக்ஷித்திற்குக் கூறிய ஸ்ரீசுகருக்குத் தெரியும். கதை கேட்ட மன்னன் பரீக்ஷித்திற்குத் தெரியுமோ? தெரியாதோ? ஐயமே! ஆனால், ஸ்ரீநரசிம்மரது அருளால், ஸ்ரீதர ஸ்வாமிக்கு முற்றிலுமாகத் தெரியும்! (ஏனெனில், ‘உரை எழுதும் போதே ஆன்ம அனுபூதி பெற்று எழுதியுள்ளது’ என உரை படிக்கும் உரைசால் பெரியோர்கள் அறிவர்.)

இத்தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு ஸ்ரீ ஸ்ரீதர ஸ்வாமிகளது வடமொழி உரையைத் தழுவியதே என்றாலும், ஆங்காங்கு வீரராகவீயம் மற்றும் விஜயத்வஜ்யம் உரைகளையும் கையாண்டுள்ளது படிப்போர்க்குத் தெற்றென விளங்கும்.

இக்கலியில் சென்ற நூற்றாண்டில் வாழ்ந்து பகவானை நேரிலே கண்டு தெளியும் பெரும்பேறு பெற்ற ‘ஸ்ரீமான் ஸ்ரீஐயதயால்ஜீ கோயந்தகா’ (ஸ்ரீமான் சேட்ஜீ) [நிறுவனர் — கீதா பிரஸ், கோரக்பூர் (உ.பி)] எனும் சீரிய அவதார புருஷர் அவர்களது திருவருளாலும், சகல கல்யாண குண பாஜனனான ஸ்ரீராதா ஸமேத ஸ்ரீகிருஷ்ண பரமாத்மாவின் இன்னருளாலும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் இத்தமிழுரைக்கு ‘ஸ்ரீபாலாமோதினீ’ என்னும் பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது.

இன்று புகழுடம்புடன் விளங்கும் எனது ஆசிரியப் பெருந்தகையாளர்கள் எனது திருத்தந்தையார் பிரும்மஸ்ரீ T.K. சுந்தர சாஸ்திரிகள், சாஸ்திர ரத்தினாகரம் தேதியூர் பிரும்மஸ்ரீ சுப்ரமண்ய சாஸ்திரிகள், சேங்காளிபுரம் பிரும்மஸ்ரீ அனந்தராம தீட்சிதர், காஞ்சிபுரம் பிரதிவாதிபயங்கரம் அன்னங்கராட்சார்யார் சுவாமிகள் ஆகியோருக்கும் இத்தமிழுரையில் பெரும் பங்குண்டு.

இந்நூலில் ஸ்ரீமத்பாகவத பூஜை முறையும், ஸப்தாஹ பாராயண முறையும் மற்றும் பாராயணத் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் சம்பிரதாய முறைப்படிச் சொல்ல வேண்டிய சுலோகங்களும் இடம் பெற்றிருக்கின்றன. இவையனைத்தையும் நமக்குத் தந்தருளிய கண்ணன் கழலினை நித்தமும் சிந்தித்து வந்தித்துப் போற்றி, இப்புராணத்தைப் பாராயணம் செய்தும் பிறர் சொல்லக் கேட்டும் இம்மையில் அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் முப்பேறுகளையும் பெற்று, பல்லாண்டு பல்லாண்டு வாழ வேண்டுமென வேண்டி அமைகிறேன்.

ஆன்மீகச் செல்வர்கள் அனைவரும் இந்நூலை நித்தமும் பாராயணம் செய்து, குருவருளும் இறையருளும் அதன் வழியே திருவருளும் பெற்று இன்புற வேண்டுகிறேன்.

நாடீர் நாள்தோறும் வாடா மலர்கொண்டு

பாடீர் அவன் நாமம் வீடே பெறலாமே!

—— திருவாய்மொழி

இங்ஙனம்

ஆசான் திருவடித்துகள்

தாரமங்கலம் Dr. S. சுப்ரமண்ய சாஸ்திரிகள்

(மொழிபெயர்ப்பாளர்)

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

தேவநாகரி எழுத்துக்கள்

(சில குறிப்புகள்)

ஒரு மொழியின் சொல்லை இன்னொரு மொழியின் எழுத்துக்களால் எழுதுவதை எழுத்துப்பெயர்ப்பு (Transliteration) என்று அழைக்கிறோம். ஒரு மொழியிலுள்ள சொல்லின் பொருளை மற்றொரு மொழியில் கூறுவதை மொழிபெயர்ப்பு (Translation) என்று அழைக்கிறோம்.

சம்ஸ்கிருதச் சொற்களைப் பிழையின்றி உச்சரிக்க, முறையாக சம்ஸ்கிருதம் கற்றவர்களிடமிருந்து அறிந்துகொள்ள முயற்சிக்க வேண்டும். ஆங்கில எழுத்துக்களின் துணைகொண்டு 2, 3, 4 என்னும் குறியீடுகளுடன் சம்ஸ்கிருத எழுத்துக்களுக்கு நிகரான தமிழ் ஒலி வடிவங்கள் இங்கு தரப்பட்டுள்ளன.

अ அ, आ ஆ, इ இ, ई ஈ, उ உ, ऊ ஊ, ऋ ரி, ॠ ரீ, ऌ ல்ரு॒, ए ஏ, ऐ ஐ, ओ ஓ, औ ஔ

क க(ka), ख க2(kka), ग க3(ga), घ க4(gha), ङ ங, च ச(ca), छ ச2(cha), ज ஜ(ja), झ ஜ॒(jha), ञ ஞ, ट ட(ta), ठ ட2(tta), ड ட3(da), ढ ட4(dda), ण ண, त த(tha), थ த2(thha), द த3(dha), ध த4(dhha), न ந (ன), प ப(pa), फ ப2(pha), ब ப3(ba), भ ப4(bha), म ம, य ய, र ர, ल ல, व வ

स ஸ(sa), ष ஷ(sha), क्ष க்ஷ(ksha), ह ஹ(ha), श ஶ(sa), ज्ञ க்ஞ(gna), ऋ ரு॒(ri)

‘श’ என்ற எழுத்து ‘ஶ’ என்று எழுத்துப்பெயர்ப்பு செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்த ‘ஶ’ என்னும் எழுத்து ‘பிசகு’, ‘கசடு’ என்னும் சொற்களில் வரும் ‘ச’வைப் போன்று ஒலிக்கும்.

சம்ஸ்கிருத—தமிழ் எழுத்துப்பெயர்ப்பில் (Transliteration) கொடுத்துள்ள எழுத்துக்கள் எழுத்துப்பெயர்ப்பில் மட்டும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. மொழிபெயர்ப்பில் வழக்கத்திலுள்ள தமிழ் எழுத்துக்களே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. உதாரணமாக ‘सुखं’ என்ற சொல் எழுத்துப்பெயர்ப்பில் ‘ஸுக2ம்’ என்றும், மொழிபெயர்ப்பில் ‘சுகம்’ என்றும் எழுதப்பட்டுள்ளது.

சம்ஸ்கிருதத்தில் உள்ள உயிரெழுத்தான ‘ऋ’ என்பது உயிரெழுத்தாக வரும்பொழுது ‘ரி’ என்றும், உயிர்மெய்யெழுத்தாக வரும்பொழுது ‘ரு॒’ என்றும் உச்சரிக்கப்படுகிறது. (உ–ம்.:— ऋषि — ரிஷி, कृत्वा — க்ரு॒த்வா) இந்த ‘ரு॒’ என்னும் எழுத்து ‘எருது’, ‘விருது’ என்னும் சொற்களில் வரும் ‘ரு’வைப் போன்று ஒலிக்கும்.

‘ञ’ என்ற எழுத்து ‘ஞ’ என்றும், ‘ज्ञ’ என்ற கூட்டெழுத்து ‘க்ஞ’ என்றும் எழுத்துப்பெயர்ப்பு செய்யப்பட்டுள்ளன. ‘ज्ञ’ என்ற எழுத்தில் துவங்கும் சொற்களில்லை.

ஒரு சொல்லிற்கு மேல் இருக்கின்ற புள்ளியானது ‘ம்’ என்னும் எழுத்தைக் குறிக்கிறது. (உ–ம்.:— ‘सुखं’ — ஸுகம்).

ஒரு சொல்லின் இறுதியில் மேலும் கீழும் வருகின்ற இரு புள்ளிகள் (:) ‘விஸர்கம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதன் உச்சரிப்பு, இதற்கு முன் வரும் எழுத்தைப் பொறுத்து அமையும். உதாரணம் பின்வருமாறு:—

भवन्तः — ப4வந்த: — ப4வந்தஹ

स्थितिः — ஸ்தி2தி: — ஸ்தி2திஹி

प्रभुः — ப்ரபு4: — ப்ரபு4ஹு

गुणौः — கு3ணை: — கு3ணைஹி

भ्रुवोः — ப்4ருவோ: — ப்4ருவோஹோ

சம்ஸ்கிருதச் சுலோகங்களில் சில இடங்களில் ‘ऽ’ அல்லது ‘ऽऽ’ என்னும் குறியீடுகளைக் காணலாம். இதற்கு ‘அவக்3ரஹம்’ என்று பெயர். இந்த இடங்களில் முறையே ‘அ’, ‘ஆ’ என்னும் எழுத்துக்கள் தொக்கி நிற்கின்றன என்று பொருள் கொள்க.

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

ஸ்ரீமத்பாகவத பூஜை முறை

முதலில், ஆசமநம்.

பின், கணபதி தியானம் :—

ஓம் ஶுக்லாம்ப3ரத4ரம் விஷ்ணும்

ஶஶிவர்ணம் சதுர்பு3ஜம் ।

ப்ரஸந்ந வத3நம் த்4யாயேத்

ஸர்வ விக்4நோபஶாந்தயே ॥

அடுத்ததாக, பிராணாயாமம்.

சங்கல்பம்:— மமோபாத்த ஸமஸ்த து3ரிதக்ஷயத்3வாரா, ஸ்ரீபரமேஶ்வர ப்ரீத்யர்த்த2ம் (அல்லது, அவரவர் மரபு வழிப்படி சொல்லிக் கொள்ளலாம்.) ஸ்ரீமந்நாராயண ப்ரீத்யர்த்த2ம் ப்ரஸாத3 ஸித்3த்4யர்த்த2ம் ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ப்ரீத்யர்த்த2ம் மம மநோவாஞ்சித ப2ல ஸித்3த்4யர்த்த2ம் ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண பூஜாம் ததா2 ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வரூப ஸ்ரீமத்3பா4க3வத மஹாபுராண புஸ்தக பூஜாம் ச கரிஷ்யே ।

ஜலத்தைத் தொடவும்.

* * * * *

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: த்4யாயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ஆவாஹயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ரத்ந சிம்மாஸநம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: பாத3யோ: பாத்3யம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: அர்க்4யம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ஆசமநீயம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ஸ்நாநம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ஸ்நாநந்தரம் ஆசமநீயம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: வஸ்த்ரம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: யக்ஞோபவீத உத்தரீய ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ஆபரணார்த்தே2 அக்ஷதாந் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: க3ந்தா4ந் தா4ரயாமி ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: க3ந்த4ஸ்யோபரி ஹரித்3ரா குங்குமம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: புஷ்பமாலாம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: புஷ்பை: பூஜயாமி

ஓம் கேஶவாய நம:

ஓம் நாராயணாய நம:

ஓம் மாத4வாய நம:

ஓம் கோ3விந்தா3ய நம:

ஓம் விஷ்ணவே நம:

ஓம் மது4ஸூத3நாய நம:

ஓம் த்ரிவிக்ரமாய நம:

ஓம் வாமநாய நம:

ஓம் ஸ்ரீத4ராய நம:

ஓம் ஹ்ருஷீகேஶாய நம:

ஓம் பத்3மநாபா4ய நம:

ஓம் தா3மோத3ராய நம:

ஓம் ஸங்கர்ஷணாய நம:

ஓம் வாஸுதே3வாய நம:

ஓம் ப்ரத்3யும்நாய நம:

ஓம் அநிருத்த4யாய நம:

ஓம் அதோ4க்ஷஜாய நம:

ஓம் புருஷோத்தமாய நம:

ஓம் நாரஸிம்ஹாய நம:

ஓம் உபேந்த்3ராய நம:

ஓம் அச்யுதாய நம:

ஓம் ஜநார்த்த3நாய நம:

ஓம் ஹரயே நம:

ஓம் ஸ்ரீக்ரு॒ஷ்ணாய நம:

ஓம் ஶ்ரியை நம:

ஓம் பத்மாயை நம:

ஓம் கமலாயை நம:

ஓம் முகுந்த3மஹிஷ்யை நம:

ஓம் லக்ஷ்ம்யை நம:

ஓம் த்ரிலோகேஶ்வர்யை நம:

ஓம் மாயை நம:

ஓம் க்ஷீராப்தி4சுதாயை நம:

ஓம் விரிஞ்சிஜநந்யை நம:

ஓம் வித்3யாயை நம:

ஓம் ஸரோஜாஸநாயை நம:

ஓம் ஸர்வாபீ4ஷ்டபலப்ரதா3யிந்யை நம:

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: நாநாவித4 மந்த்ர புஷ்பாணி ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: தூ4பமாக்4ராபயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: தீ3பம் த3ர்ஶயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: (பழங்கள் வைத்து) ப2லாநி ஸமர்ப்பயாமி (என நிவேதனம் செய்யவும்.)

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: நிவேத3நாநந்தரம் ஆசமநீயம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: கற்பூர தாம்பூ3லம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: கற்பூர நீராஜநம் த3ர்ஶயாமி

நீராஜநம் சுமாங்கல்யம்

கோடி சூர்ய ஸமப்ரப4ம் ।

அஹம் ப4க்த்யா ப்ரதா3ஸ்யாமி

ஸ்வீகுருஷ்வ க்ருபாநிதே4 ॥

ஸமஸ்தாபராத4க்ஷமாபநார்த்த2ம் ஸர்வமங்க3ள ப்ராப்த்யர்த்த2ம் கற்பூர நீராஜநம் த3ர்ஶயாமி நீராஜநாநந்தரம் ஆசமநீயம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ரக்ஷாம் தா4ரயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ச2த்ரசாமராதி4 ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: மந்த்ர புஷ்பம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ஸ்வர்ண புஷ்பம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ஸமஸ்த ராஜோபசார, ப4க்த்யோபசார, ஶக்த்யோபசார, ஷோடஶோபசார பூஜாம் ஸமர்ப்பயாமி

யாநிகாநி ச பாபாநி

ஜந்மாந்தர க்ரு॒தாநி ச ।

தாநி தாநி விநஶ்யந்தி

ப்ரத3க்ஷிணே பதே3 பதே3 ॥

என்று மூன்று முறை ஆத்மப் பிரதக்ஷிணம் செய்து, பின் மூன்று முறை நமஸ்காரம் செய்யவும்.

இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பூஜையை முடித்துப் பின் ஸ்ரீமத்பாகவத நூலிற்குப் பூஜை செய்யவும்.

ஓம் நித்யம் ஶ்ரவணமாத்ரேண பாபிநாம் ஸத்3க3திப்ரதே3 ।

சுபே4 க்ரு॒ஷ்ண கதே2 துப்4யம் க3ந்த4 மத்3ய ஸமர்ப்பயே ॥

ஸ்ரீ ப4கவந்நாம ஸ்வரூபிணே ஸ்ரீமத்3பா4க3வதாய நம: — க3ந்த4ம் ஸமர்ப்பயாமி

ஓம் த்3வாத3ஶ ஸ்கந்த4 மந்த்ரைஶ்ச ஸர்வலோக சுக2ப்ரத ।

ஸ்ரீக்ரு॒ஷ்ண சரிதோதா3ர புஷ்பம் தே:த்3ய ஸமர்ப்பயே ॥

ஸ்ரீ ப4கவந்நாம ஸ்வரூபிணே ஸ்ரீமத்3பா4க3வதாய நம: — புஷ்பாணி ஸமர்ப்பயாமி

ஓம் யஸ்யைக ஶ்லோக பாட2ஸ்ய ப2லம் ஸர்வப2லாதி4கம் ।

தஸ்மை பா4கவதாயாத்ய த3ஶாங்கம் தூ4பமர்ப்பயே ॥

ஸ்ரீ ப4கவந்நாம ஸ்வரூபிணே ஸ்ரீமத்3பா4க3வதாய நம: — தூ4பமாக்4ராபயாமி

ஓம் யஸ்ய லோகே ப்ரணேதாரோ வ்யாஸாத்3யமித வைப4வா: ।

தஸ்மை க்ரு॒ஷ்ண சரித்ராய க்4ருத தீ3பம் ஸமர்ப்பயே ॥

ஸ்ரீ ப4கவந்நாம ஸ்வரூபிணே ஸ்ரீமத்3பா4க3வதாய நம: — தீ3பம் தர்ஶயாமி

ஓம் ஶ்ரூயதே ப்ருஹ்மணோலோகே சது:ஶ்லோகாத்மகம் புரா ।

ரூபம் பா4க3வதஸ்யாஸ்ய தஸ்மை நைவேத்யமர்ப்பயே ॥

ஸ்ரீ ப4கவந்நாம ஸ்வரூபிணே ஸ்ரீமத்3பா4க3வதாய நம: — மஹாநைவேத்யம் ஸமர்ப்பயாமி

(கற்கண்டு, திராட்சை இதில் ஏதாவது ஒன்றை வைத்து நிவேதனம் செய்யவும்.)

இவ்வாறு பூஜை செய்துவிட்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ண ஸ்வரூபமான ஸ்ரீமத்பாகவத நூலிற்கு நமஸ்காரம் செய்யவும்.

பின் ஸ்ரீமத்பாகவத பாராயணம் தொடங்கும் முன் ‘ஓம் நமோ ப4க3வதே வாஸுதே3வாய’ என்கிற ‘துவாதஶாக்ஷரீ’ மந்திரத்தையோ அல்லது ‘ஓம் க்லீம் க்ரு॒ஷ்ணாய கோ3விந்தா3ய கோ3பீ ஜநவல்லாபா4ய ஸ்வாஹா’ என்கிற ஸ்ரீகிருஷ்ண மந்திரத்தையோ நூற்றியெட்டு முறை ஜபிக்கவும்.

ஸ்ரீமத்பாகவத பாராயண ஸங்கல்பம் :—

ஓம் ஶுக்லாம்ப3ரத4ரம் விஷ்ணும்

ஶஶிவர்ணம் சதுர்பு3ஜம் ।

ப்ரஸந்ந வத3நம் த்4யாயேத்

ஸர்வ விக்4நோபஶாந்தயே ॥

மமோபாத்த ஸமஸ்த து3ரிதக்ஷயத்3வாரா, ஸ்ரீபரமேஶ்வர / ஸ்ரீமந்நாராயண ப்ரீத்யர்த்த2ம் மம ஸகல காமநா ஸித்3த்4யர்த்த2ம் ஸ்ரீமத்3ப4க3வத் சரணாரவிந்தே அசஞ்சல அநந்ய ப4க்தி ப்ராப்த்யர்த்த2ம், ஸகல ஸௌபா4க்3யதா ஸித்3த்4யர்த்த2ம் ஸ்ரீமத்3பா4க3வத மஹாபுராண பாராயணம் / ஶ்ரவணம் அத்ய கரிஷ்யே ।

(குறிப்பு:— இந்த சங்கல்பத்தை அவரவர்கள் தங்கள் விருப்பம் போல் மாற்றியும் கூறிக் கொள்ளலாம். அதாவது நன்மக்கட்பேறு வேண்டுபவர்கள்——

அதீதாநந்த ஜந்ம — ஸம்பாதி3த — துஷ்க்ருத — பரிபாகவஶப்ராப்த — ஜந்மாங்க3 — க்ரூரக்3ரஹ — சூசித — பத்நீவந்த4யத்வ — காகவந்த்4யத்வ — ம்ருத வத்ஸாத்வ — ஸ்ரவத்க3ர்ப்ப4த்வாதி3 ரூப — ஸந்ததி ப்ரதிப3ந்த4க தோ3ஷ நிவ்ருத்தயே — ஸத்கு3ண ஸத்சரித்ர ஸம்பந்ந சிரஞ்ஜீவி ஸ்வஸ்த ஸுந்தர சுபுத்ரப்ராப்த யே ச ।

என்று சேர்த்துக் கொள்ளலாம். இதுபோல் வேண்டும் விதமாக விருப்பம் போல் சேர்த்துக் கொள்ளவும்.)

அஸ்ய ஸ்ரீமத்3பா4க3வதாக்2ய மஹாபுராண ஸ்தோத்ர மஹாமந்த்ரஸ்ய (தலையில்); நாரத3 ரு॒ஷி: (மூக்கின் மேல்); ப்3ரு॒ஹதீ ச2ந்த3: (வாயில்); ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண: பரம புருஷோ பரமாத்மா தே3வதா (இதயத்தை); ப்3ரஹ்ம பீ3ஜம் (வலது தோளை); ப4க்தி: ஶக்தி: (இடது தோளை); க்ஞாநவைராக்3யே கீலகம் (நாபி—தொப்புளை); மம ஸ்ரீமத்3ப4க3வத் ப்ரஸாத3 ஸித்3த்4யர்த2ம் பாராயணே விநியோக3: (தலை முதல் கால் வரை — கால் முதல் தலை வரை எல்லா அங்கங்களையும் தொடுக.)

ரிஷி முதலிய நியாஸம் :—

நாரத3 மஹர்ஷயே நம: (தலையில்); ப்3ரு॒ஹதீச்ச2ந்த3ஸே நம: (முகத்தில்); ஸ்ரீக்ரு॒ஷ்ண—பரமாத்ம—தே3வதாயை நம: (இதயத்தில்); ப்3ரஹ்மபீ3ஜாய நம: (குஹ்யம்); ப4க்திஶக்தயே நம: (பாதங்களில்); க்ஞாநவைராக்3ய கீலகாய நம: (தொப்புளில்); ஸ்ரீமத்3ப4க3வத் ப்ரஸாத3 ஸித்3த்4யர்தக பாட2விநியோகா3ய நம: । (எல்லா அங்கங்களிலும்).

கரந்யாஸ:

ஓம் க்லாம் — அங்கு3ஷ்டா2ப்4யாம் நம:

ஓம் க்லீம் — தர்ஜநீப்4யாம் நம:

ஓம் க்லூம் — மத்4யமாப்4யாம் நம:

ஓம் க்லைம் — அநாமிகாப்4யாம் நம:

ஓம் க்லௌம் — கநிஷ்டி2காப்4யாம் நம:

ஓம் க்லஹ: — கரதலகரப்ரு॒ஷ்டா2ப்4யாம் நம:

அங்க3ந்யாஸ:

ஓம் க்லாம் — ஹ்ரு॒த3யாய நம:

ஓம் க்லீம் — ஶிரஸே ஸ்வாஹா

ஓம் க்லூம் — ஶிகா2யை வஷட்

ஓம் க்லைம் — கவசாய ஹும்

ஓம் க்லௌம் — நேத்ரத்ரயாய வௌஷட்

ஓம் க்லஹ: — அஸ்த்ராய ப2ட்

பூ4ர்பு4வஸ்ஸுவரோம் இதி தி3க்ப3ந்த4:

த்4யாநம் :—

கஸ்தூரீதிலகம் லலாடபடலே

வக்ஷ:ஸ்த2லே கௌஸ்துப4ம்

நாஸாக்3ரே வரமௌக்திகம்

கரதலே வேணு: கரே கங்கணம் ।

ஸர்வாங்கே3 ஹரிசந்த3நம்

ஸுலலிதம் கண்டே2 ச முக்தாவளீ

கோ3பஸ்த்ரீபரிவேஷ்டிதோ

விஜயதே கோ3பாலசூடா4மணி: ॥

அஸ்தி ஸ்வஸ்தருணீ—கராக்3ரவிக3லத்—

கல்ப—ப்ரஸூநாப்லுதம்

வஸ்து ப்ரஸ்துத—வேணுநாத3

லஹரீ—நிர்வாண நிர்வ்யாகுலம் ।

ஸ்ரஸ்த ஸ்ரஸ்த—நிப3த்3த4நீவிவிலஸத்3—

கோ3பீ—ஸஹஸ்ராவ்ரு॒தம்

ஹஸ்தந்யஸ்த—நதாபவர்க3மகி2லோ—

தா3ரம் கிஶோராக்ரு॒தி: ॥

பஞ்சபூஜை :—

லம் — ப்ரு॒தி2வ்யாத்மநே க3ந்த4ம் ஸமர்ப்பயாமி

ஹம் — ஆகாஶாத்மநே புஷ்பாணி ஸமர்ப்பயாமி

யம் — வாய்வாத்மநே தூ4பமாக்4ராபயாமி

ரம் — அக்3ந்யாத்மநே தீ3பம் த3ர்ஶயாமி

வம் — அம்ரு॒தாத்மநே அம்ரு॒தம் மஹாநைவேத்3யம் நிவேத3யாமி

ஸம் — ஸர்வாத்மநே ஸர்வோபசார பூஜாம் ஸமர்ப்பயாமி

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

பிரார்த்தனை சுலோகங்கள்

பாராயணம் தொடங்கும் முன் படிக்க வேண்டிய சுலோகங்கள்

ஸ்ரீ கணபதி வந்தனம் :—

ஶுக்லாம்ப3ரத4ரம் விஷ்ணும்

ஶஶிவர்ணம் சதுர்பு3ஜம் ।

ப்ரஸந்ந வத3நம் த்4யாயேத்

ஸர்வ விக்4நோபஶாந்தயே ॥ 1 ॥

வாகீ3ஶாத்3யா: ஸுமநஸ:

ஸர்வார்த்தா2நாமுபக்ரமே ।

யம் நத்வா க்ரு॒தக்ரு॒த்யாஸ்யுஸ்

தம் நமாமி கஜாநநம் ॥ 2 ॥

யஸ்ய த்3விரத3 வக்த்ராத்3யா:

பாரிஷத்3யா: பரஶ்ஶதம் ।

விக்நம் நிக்4நந்தி ஸததம்

விஷ்வக்ஸேநம் தமாஶ்ரயே ॥ 3 ॥

ஸ்ரீ சரஸ்வதி வந்தனம் :—

தோ3ர்பி4ர்யுக்தா சதுர்பி4: ஸ்படிகமணி—

மயீம் அக்ஷமாலாம் த3தா4நா

ஹஸ்தே நைகேந பத்3மம் ஶிதமபி

ச ஶுகம் புஸ்தகம் சாபரேண ।

பா4ஸா குந்தே3ந்து3ஶங்க2—ஸ்படிகமணி

நிபா4 பா4ஸமாநா ஸமாநா

ஸா மே வாக்3தே3வதேயம் நிவஸது

வத3நே ஸர்வதா3 ஸுப்ரஸந்நா ॥ 4 ॥

ஸ்ரீ வ்யாஸர் வந்தனம் :—

வ்யாஸம் வஸிஷ்டநப்தாரம்

ஶக்தே: பௌத்ரமகல்மஷம் ।

பராசராத்மஜம் வந்தே3

ஶுகதாதம் தபோநிதி4ம் ॥ 5 ॥

வ்யாஸம் வ்யாஸகரம் வந்தே

முநிம் நாராயணம் ஸ்வயம் ।

யத: ப்ராப்தக்ருபாலோகலோகா

முக்3தா4: கலேர்க்3ராஹாத் ॥ 6 ॥

ஜயதி பராஶரஸூநு: ஸத்யவதீ

ஹ்ரு॒த3ய நந்த3நோ வ்யாஸ: ।

யஸ்யாஸ்ய கமலக3லிதம் வாங்மய

மம்ரு॒தம் ஜக3த் பிப3தி ॥ 7 ॥

நமஸ் திதஸ்மை ப4கவதே

வ்யாஸாயா மிததேஜஸே ।

பபுர் க்ஞாநமயம் ஸௌம்ய

யந்முகா2ம்பு3ருஹாஸவம் ॥ 8 ॥

ஸ்ரீசுகாசார்யார் வந்தனம் :—

யஸ்ய துண்டா3ச்யுதஶ் சூதோ

ராஜதேऽயம் ரஸாத்மக: ।

தமச்யுத—கதா2குஞ்ஜே

ஸுகூஜந்தம் ஶுகம் ப4ஜே ॥ 9 ॥

ஶுகரூப ப்ரபோ3த4க்ஞ

ஸர்வஶாஸ்த்ர விஶாரத3 ।

ஏதத் கதா2ப்ரகாஶேந

மத3க்ஞாநம் விநாஶய ॥ 10 ॥

யோகீ3ந்த்3ராய நமஸ்தஸ்மை

ஶுகாய ப்3ருஹ்மரூபிணே ।

ஸம்ஸாரஸர்ப்ப த3ஷ்டம்

யோ விஷ்ணுராத மமூமுசத் ॥ 11 ॥

ஸம்ஸாரஸாக3ரே மக்3நம்

தீ3நம் மாம் கருணாநிதே4 ।

கர்மக்3ராஹ க்3ரு॒ஹீதாங்க3ம்

மாமுத்3த4ர ப4வார்ணவாத் ॥ 12 ॥

யம் ப்ரவ்ரஜந்தமநுபேதமபேதக்ரு॒த்யம்

த்3வைபாயநோ விரஹகாதர ஆஜுஹாவ ।

புத்ரேதி தந்மயதயா தரவோऽபி4நேது3ஸ்—

தம் ஸர்வபூ4த ஹ்ரு॒த3யம் முநிமாநதோऽஸ்மி ॥ 13 ॥

ய: ஸ்வாநுபா4வமகி2லஶ்ருதிஸாரமேக—

மத்4யாத்மதீ3பமதிதிதீர்ஷதாம் தமோऽந்த4ம் ।

ஸம்ஸாரிணாம் கருணயாऽऽஹ புராணகு3ஹ்யம்

தம் வ்யாஸஸூநுமுபயாமி கு3ரும் முநீநாம் ॥ 14 ॥

ஸ்வஸுக2நிப்4ரு॒தசேதாஸ்தத்3வ்யுத3ஸ்தாந்யபா4வோ—

ऽப்யஜிதருசிரலீலாக்ரு॒ஷ்டஸாரஸ்ததீ3யம் ।

வ்யதநுத க்ரு॒பயா யஸ்தத்த்வதீ3பம் புராணம்

தமகி2லவ்ரு॒ஜிநக்4நம் வ்யாஸஸூநும் நதோऽஸ்மி ॥ 15 ॥

ஸ்ரீகிருஷ்ண வந்தனம் :—

மூக2ம் கரோதி வாசாலம்

பங்கு3ம் லங்க4யதே கி3ரிம் ।

யத் க்ரு॒பா தமஹம் வந்தே3

பரமாநந்த3 மாத4வம் ॥ 16 ॥

க்ரு॒ஷ்ணாய வாஸுதே3வாய

தே3வகீநந்த3நாய ச ।

நந்த3கோ3பகுமாராய

கோ3விந்தா3ய நமோ நம: ॥ 17 ॥

நம: பங்கஜநாபா4ய

நம: பங்கஜமாலிநே ।

நம: பங்கஜநேத்ராய

நமஸ்தே பங்கஜாங்க்4ரயே ॥ 18 ॥

கஸ்தூரீதிலகம் லலாடபடலே

வக்ஷ:ஸ்த2லே கௌஸ்துப4ம்

நாஸாக்3ரே வரமௌக்திகம்

கரதலே வேணு: கரே கங்கணம் ।

ஸர்வாங்கே3 ஹரிசந்த3நம்

ஸுலலிதம் கண்டே2 ச முக்தாவளீ

கோ3பஸ்த்ரீபரிவேஷ்டிதோ

விஜயதே கோ3பாலசூடா3மணி: ॥ 19 ॥

ஜந்மாத்3யஸ்ய யதோऽந்வயாதி3தரத—

ஶ்சார்தே2ஷ்வபி4க்ஞ: ஸ்வராட்

தேநே ப்3ரஹ்ம ஹ்ரு॒தா3ய

ஆதி3கவயே முஹ்யந்தி யத்ஸூரய: ।

தேஜோவாரிம்ரு॒தா3ம் யதா2 விநிமயோ

யத்ர த்ரிஸர்கோ3ऽம்ரு॒ஷா

தா4ம்நா ஸ்வேந ஸதா3 நிரஸ்தகுஹகம்

ஸத்யம் பரம் தீ4மஹி ॥ 20 ॥

கிரீடகேயூர மஹார்ஹ நிஷ்கை:

மண்யுத்தமாலங்க்ரு॒த ஸர்வகா3த்ரம் ।

பீதாம்ப3ரம் காஞ்சநசித்ரநத்3த4மாலா—

த4ரம் கேஶவமப்4யுபைமி ॥ 21 ॥

கஸ்மை யேந விபா4ஸிதோ—

ऽயமதுலோ க்ஞாநப்ரதீ3ப: புரா

தத்3ரூபேண ச நாரதா3ய முநயே

க்ரு॒ஷ்ணாய தத்3ரூபிணா ।

யோகீ3ந்த்3ராய ததா3த்மநாத2

ப4க3வத்3ராதாய காருண்யத:

தச்சு2த்3த4ம் விமலம் விஶோகமம்ரு॒தம்

ஸத்யம் பரம் தீ4மஹி ॥ 22 ॥

யம் ப்3ரஹ்மா வருணேந்த்3ரருத்3ரமருத:

ஸ்துந்வந்தி தி3வ்யை: ஸ்தவை:

வேதை3: ஸாங்க3பத3க்ரமோப—

நிஷதை3ர்கா3யந்தி யம் ஸாமகா3: ।

த்4யாநாவஸ்தி2ததத்3க3தேந மநஸா

பஶ்யந்தி யம் யோகி3நோ

யஸ்யாந்தம் ந விது3: ஸுராஸுரக3ணா

தே3வாய தஸ்மை நம: ॥ 23 ॥

நமஸ்தஸ்மை ப4க3வதே

வாஸுதே3வாய ஸாக்ஷிணே ।

ய இத3ம் க்ரு॒பயா கஸ்மை

வ்யாசசக்ஷே முமுக்ஷவே ॥ 24 ॥

க்ரு॒ஷ்ணாய வாஸுதே3வாய

ஹரயே பரமாத்மநே ।

ப்ரணதக்லேஶநாஶாய

கோ3விந்தா3ய நமோ நம: ॥ 25 ॥

யோऽநுக்3ரஹார்த்2தம் ப4ஜதாம்

பாத3மூலம் அநாமரூபோ ப4க3வாநநந்த: ।

நாமாநி ரூபாணி ச ஜந்மகர்மபி4:

பே4ஜே ஸ மஹ்யம் பரம: ப்ரஸீத3து ॥ 26 ॥

ஸ்ரீமத்பாகவத மஹாபுராண வந்தனம் :—

த4ர்ம ப்ரோஜ்ஜி॒தகைதவோऽத்ர

பரமோ நிர்மத்ஸராணாம் ஸதாம்

வேத்3யம் வாஸ்தவமத்ர வஸ்து

ஶிவத3ம் தாபத்ரயோந்மூலநம் ।

ஸ்ரீமத்3பா4க3வதே மஹாமுநி—

க்ரு॒தே கிம் வா பரைரீஶ்வர:

ஸத்3யோ ஹ்ரு॒த்3யவருத்4யதேऽத்ர

க்ரு॒திபி4: ஶுஶ்ரூஷுபி4ஸ்தத்க்ஷணாத் ॥ 27 ॥

நிக3மகல்பதரோர்க3லிதம் ப2லம்

ஶுகமுகா2த3ம்ரு॒தத்3ரவஸ்யுதம் ।

பிப3த பா4க3வதம் ரஸமாலயம்

முஹுரஹோ ரஸிகா பு4வி பா4வுகா: ॥ 28 ॥

ஸ்ரீமத்3பா4க3வதாக்2யோऽயம்

ப்ரத்யக்ஷ: க்ரு॒ஷ்ண ஏவ ஹி ।

ஸ்வீக்ரு॒தோऽஸி மயா நாத2

முக்த்யர்த2ம் ப4வஸாக3ரே ॥ 29 ॥

மநோரதோ2 மதீ3யோऽயம்

ஸப2ல: ஸர்வதா2 த்வயா ।

நிர்விக்4நேநைவ கர்தவ்யோ

தா3ஸோऽஹம் தவ கேஶவ ॥ 30 ॥

ராதா4 ப4க்திர்ஹரிர்க்ஞாநம்

தாப்4யாம் யா ச ஸமந்விதா ।

தாம் ஸ்ரீ பா4க3வதீம் கா3தா2ம்

வந்தே3 யுக3லரூபிணிம் ॥ 31 ॥

நாராயணம் நமஸ்க்ரு॒த்ய

நரம் சைவ நரோத்தமம் ।

தே3வீம் ஸரஸ்வதீம் வ்யாஸம்

ததோ ஜயமுதீ3ரயேத் ॥ 32 ॥

அமைதியான குரலில், நிதானமாகப் பரபரப்பின்றி ஒரே மனத்துடன் பாராயணம் செய்யவும்.

* * *

பாராயணம் முடித்தபின் படிக்க வேண்டிய சுலோகங்கள்

காயேந வாசா மநஸேந்த்3ரியைர்வா—

புத்3த்4யாऽऽத்மநா வா ப்ரக்ரு॒தே: ஸ்வபா4வாத் ।

கரோமி யத்3யத் ஸகலம் பரஸ்மை

நாராயணாயேதி ஸமர்பயாமி ॥ 1 ॥

ஸ்வஸ்திப்ரஜாப்4ய: பரிபாலயந்தாம்

ந்யாய்யேந மார்கே3ண மஹீம் மஹீஶா: ।

கோ3ப்3ராஹ்மணேப்4ய: ஶுப4மஸ்து நித்யம்

லோகா: ஸமஸ்தா: ஸுகி2நோ ப4வந்து ॥ 2 ॥

காலே வர்ஷது பர்ஜந்ய:

ப்ரு॒தி2வீ ஸஸ்யஶாலிநீ ।

தே3ஶோऽயம் க்ஷோப4ரஹித:

ப்3ராஹ்மணா: ஸந்து நிர்ப4யா: ॥ 3 ॥

அபுத்ரா: புத்ரிணஸ்ஸந்து

புத்ரிணஸ்ஸந்து பௌத்ரிண: ।

அத4நாஸ்ஸத4நாஸ்ஸந்து

ஜீவந்து ஶரதா3ம் ஶதம் ॥ 4 ॥

ப4வே ப4வே யதா2 ப4க்தி:

பாத3யோஸ்தவ ஜாயதே ।

ததா2 குருஷ்வ தே3வேஶ

நாத2ஸ்த்வம் நோ யத: ப்ரபோ4 ॥ 5 ॥

நாமஸங்கீர்தநம் யஸ்ய

ஸர்வபாபப்ரணாஶநம் ।

ப்ரணாமோ து2:க2ஶமநஸ்தம்

நமாமி ஹரிம் பரம் ॥ 6 ॥

ஸர்வே ப4வந்து ஸுகி2ந:

ஸர்வே ஸந்து நிராமயா: ।

ஸர்வே ப4த்3ராணி பஶ்யந்து

மா கச்சித்3 து3:க2பா4க்3 ப4வேத் ॥ 7 ॥

லாப4ஸ்தேஷாம் ஜயஸ்தேஷாம்

குதஸ்தேஷாம் பராப4வ: ।

யேஷாமிந்தீ3வரஶ்யாமோ

ஹ்ரு॒தயே ஸுப்ரதிஷ்டி2த: ॥ 8 ॥

தே3வ தே3வ ஜக3ந்நாத2

புண்ய ஶ்ரவண கீர்த்தந ।

ஸப்தாஹ ஶ்ரவணம் தே3வ

ஸப2லம் குரு ஸர்வதா3 ॥ 9 ॥

நீலாம்பு3த3 ஶ்யாமளாய

பீதாம்பரத4ராய ச ।

ஹரிசந்த3நலிப்தாய கோ3விந்தா—

யாஸ்து மங்க3ளம் ॥ 10 ॥

மங்களம் யாத3வேந்த்3ராய

மஹநீய கு3ணாப்தயே ।

வஸுதே3வ தநூஜாய

வாஸுதே3வாய மங்க3ளம் ॥ 11 ॥

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

ஸப்தாஹ பாராயண முறை

ஸ்ரீமத்பாகவத ஸப்தாஹ (ஏழு நாட்கள்) பாராயணத்தில் தினமும் நிறுத்த வேண்டிய இடங்களின் அட்டவணை. (பாராயணம் தொடங்குவதற்கு முதல் நாளே ஸ்ரீபத்ம புராணத்திலுள்ள, ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தைப் பாராயணம் செய்து முடிக்கவும்.)

ஏழு நாட்கள் பாராயணம் செய்ய வேண்டிய அத்தியாயங்கள்

முதல் நாள் — ஸ்கந்தம் 1 முதல் 3வது ஸ்கந்தத்தில் 22வது அத்தியாயம் முடிய — 51 அத்தியாயங்கள்

2வது நாள் — ஸ்கந்தம் 3ல் 23வது அத்தியாயம் முதல் ஸ்கந்தம் 5ல் 14வது அத்தியாயம் முடிய — 56 அத்தியாயங்கள்

3வது நாள் — ஸ்கந்தம் 5ல் 15வது அத்தியாயம் முதல் ஸ்கந்தம் 7 முடிய — 46 அத்தியாயங்கள்

4வது நாள் — ஸ்கந்தம் 8 முதல் ஸ்கந்தம் 10ல் 3வது அத்தியாயம் முடிய — 51 அத்தியாயங்கள்

5வது நாள் — ஸ்கந்தம் 10ல் அத்தியாயம் 4 முதல் அத்தியாயம் 54 முடிய — 51 அத்தியாயங்கள்

6வது நாள் — ஸ்கந்தம் 10ல் அத்தியாயம் 55 முதல் ஸ்கந்தம் 11ல் அத்தியாயம் 12 முடிய — 48 அத்தியாயங்கள்

7வது நாள் — ஸ்கந்தம் 11ல் 13வது அத்தியாயம் முதல் 12வது ஸ்கந்தம் முடிய — 32 அத்தியாயங்கள்

மொத்தம் பாராயணம் செய்யவேண்டிய அத்தியாயங்கள் 335

7வது நாள் பாராயணம் முடிந்ததும் ஸ்ரீஸ்கந்த புராணத்திலுள்ள ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தையும், ஸப்தாஹ பாராயணத்தில் நம்மை அறியாது ஏதாவது குற்றம்—குறைகள் வந்திருக்குமானால், அதன் தோஷம் நீங்க ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை முழுவதையும் மற்றும் ஸ்ரீவிஷ்ணுஸஹஸ்ர நாமத்தையும் பாராயணம் செய்து முடிக்க வேண்டும்.

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யம்

முதலாவது அத்தியாயம் — தேவரிஷி நாரதர் பக்தியைச் சந்தித்தல்

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஸத் சித் ஆனந்த ஸ்வரூபர். அவரே இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு, இருப்பு, அழிவு ஆகிய மூன்றிற்கும் காரணர். ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதிதைவிகம் என்கிற மூவகை தாபங்களையும் களைபவர் அவரே. அவரை நாம் வணங்குவோம். (1)

(இன்னும் ஸ்ரீசுகருக்கு உபநயனச் சடங்குகூட நடைபெறவில்லை. உலகியல் கர்மங்களையோ, வேதங்களில் கூறப்பட்ட வைதிகக் கர்மங்களையோ செய்வதற்கான வாய்ப்பும் இன்னும் பெற்றாரில்லை. அவ்வாறான ஸ்ரீசுகர் துறவு மேற்கொள்ள, வீடுவாசலைத் துறந்துத் தனித்துச் செல்வதைக் கண்ட அவரது தந்தை வியாசர், மகனது பிரிவாற்றாமையால் மனம் நொந்துப் புலம்பிக் கதறிக் கூவியழைக்கலானார்.) ஒருவரோடும் சேராது தனித்து இருப்பவரும், எவ்விதச் செயலும் அற்றவராக (கர்மங்களை ஒழித்தவராக) விளங்குபவருமான ஸ்ரீசுகர், பற்றனைத்தையும் துறந்து செல்லும்போது, அவரது பிரிவாற்றாமைக்கு அஞ்சிய வியாச பகவான் ‘குழந்தாய்’ என்று உரத்த குரலில் அழைத்தார். அப்போது மரங்களும் பிரும்மமயமாக ஆகிவிட்டதால் சுகமயமாகி எதிரொலித்தன. அவ்வாறு அசையும்—அசையாப் பொருள்கள் அனைத்திலும் உயிருக்குயிராய் பரவி நிற்கும் முனிவரான சுகாசார்யாரை வணங்குகிறேன். (2)

[குறிப்பு:—

ஸர்வபூ4தஸ்த2மாத்மாநம்

ஸர்வபூ4தாநி சாத்மிநி ।

ஈக்ஷதே யோக3யுக்தாத்மா

ஸர்வத்ர ஸமத3ர்ஶந: ॥

(ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 6/29)

உலகில் உள்ள அசையும்—அசையாப் பொருள்கள் அனைத்திலும் பிரும்மம் பரவியுள்ளது. அந்தப் பிரும்மத்தினுள்தான் அனைத்தும் அடங்கியது. அந்தப் பிரும்மமாகவே சுகர் ஆகிவிட்டபடியால், அவர் ‘சுகப்பிரும்மம்’. அவரது இதயத்தில் சராசரங்கள் அனைத்தும் பரவியுள்ளன. அதுபோல் அவற்றினூடேயும் ஸ்ரீசுகர் பரவியுள்ளார். மரங்களிலும் சுகர் பரவியிருப்பதனால், ‘குழந்தாய்’ என்னும்போது, அம்மரங்களும் ‘ஏன்’ என்று பதில் கூறின. அவர் பிரும்மத்திலேயே ஒன்றிவிட்டதால், ஆத்மாவான பகவான் எல்லாப் பொருள்களிலும் வியாபித்திருக்கிறார். ‘நான் பிரும்மமாக இருக்கிறேன்’ என்கிற மகாவாக்கியத்திற்கிணங்க, தானே பிரும்மமாகவும் இருப்பதை உணர்ந்துவிட்டார்.]

முன்பொரு சமயம், பகவானுடைய கதையமுதத்தைப் பருகுவதில் மிகவும் விருப்பம் கொண்ட சௌனக மகரிஷி, நைமிசாரண்யத்தில் வசிக்கும் பேரறிஞரான ஸூதபுராணிகரை வணங்கிக் கேட்கிறார். (3)

சௌனகர் கேட்கிறார்—— “ஸூதபுராணிகரே! அறியாமையாகிற இருளை நீக்குவதில் கோடிக்கணக்கான சூரியனுக்கு நிகர் தங்களது ஞானம். எங்களது செவிக்கு உணவான (அறியாமையை நீக்கும்) பகவானைப் பற்றிய அமுதமயமான கதைகளை, எங்களுக்குக் கூறியருள வேண்டும். (4)

பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் மூலம் அடையப்படும் பகவானைப் பற்றிய அறிவு எவ்வாறு பெறலாகும்? பகவானது அடியவர்கள் இந்த உலகமாயையின் மயக்கத்திலிருந்து எவ்வாறு தங்களைக் காத்துக் கொள்கிறார்கள்? (5)

கோரமான இக்கலியுகத்தில் மக்கள், பெரும்பாலும் அசுரத்தன்மையையே இயல்பாகக் கொண்டுள்ளனர். பற்பல துன்பங்களால் பீடிக்கப்பட்ட இந்த மக்கள், தெய்விக இயல்பைப் பெறுவதற்கான சிறந்த வழி எதுவோ? (6)

ஸூதரே! அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்குவதும், தூய்மையானவற்றையும் (கங்கை முதலியனவற்றையும்) தூய்மைப்படுத்துவதும், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை எளிதிலே பெறச் செய்வதுமான சிறந்த வழியைக் கூறுங்கள். (7)

தேவருலகில் விளங்கும் சிந்தாமணியோ இவ்வுலக இன்பத்தைத்தான் தரும். கற்பகத்தருவோ அதிகமாகத் தருவதானாலும் சுவர்க்க சுகத்தைத்தான் தரும். ஆனால், குருநாதர்கள் மகிழ்வார்களேயானால், யோகிகளாலும் பெறுதற்கரிதான ஸ்ரீவைகுண்டத்தையே கூடப் பெற்றுத் தருவார்கள்.” (8)

ஸூதர் (பதில்) கூறுகிறார்—— “சௌனகரே! உங்களது இதயம் பகவானைப் பற்றிய பக்தி வெள்ளத்தால் நிறைந்துள்ளது. பிறப்பிறப்பு என்கிற பயத்தை நிர்மூலமாக்கும் சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ள சிறந்த உபாயத்தைச் சற்று யோசித்துக் கூறுகிறேன். (9)

அது பக்தி வெள்ளத்தைப் பெருக்குகின்ற பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை மகிழ்விக்கும் சிறந்த உபாயம். அதை நான், உமக்குக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். (10)

கலிகாலத்தில் காலரூபியான காலசர்ப்பத்தின் வாயில் விழுந்தொழியும் மக்களை, அந்த பயத்திலிருந்து முற்றிலுமாகக் காப்பாற்றவே, ‘ஸ்ரீமத்பாகவதம்’ என்னும் சிறந்த சாஸ்திரத்தை ‘ஸ்ரீசுக முனிவர்’ கூறினார். (11)

மக்கள் மனத்தூய்மை பெற, இதைக் காட்டிலும் சிறந்த சாதனமில்லை. பலப்பல பிறவிகளில் செய்த புண்ணியத்தின் பயனாகவே, இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் பெற இயலும். (12)

சுகப்பிரும்மம், மன்னன் பரீக்ஷித்துக்குச் சிறந்ததான இந்த பாகவதக் கதையைக் கூறத் தொடங்கிய போது, தேவர்கள் அமுத கலசத்தையேந்தி, அந்தச் சபைக்கு வந்தனர். (13)

தேவர்கள், தங்கள் காரியத்தைச் சாதித்துக் கொள்வதில் கைதேர்ந்தவர்கள். ஆகவே, அந்த தேவர்கள் அங்கு வந்து ஸ்ரீசுகரை வணங்கி, ‘(பிரும்மமே!) தாங்கள் இவ்வமுதத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு, அதற்குப் பதிலாக ஸ்ரீகிருஷ்ணகதாமுதமான ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை, எங்களுக்குத் தர வேண்டுகிறோம். (14)

அரசன் பரீக்ஷித் இந்த அமுதத்தைப் பருகட்டும். (அதனால், அவன் மரணத்திலிருந்து காக்கப்படுவான்.) நாங்களும் ஸ்ரீமத்பாகவதமான அமுதத்தைப் பருகுவோம்’ என்று வேண்டினர். (15)

இவ்வுலகில், வெறும் கண்ணாடித் துண்டுகள் எங்கே? விலைமதிக்க முடியாத மாணிக்கம் எங்கே? அமுதம்தான் எங்கே? (பிறவிப் பிணியைப் போக்கும்) பகவத் கதாமுதம் எங்கே? இதைச் சிந்தித்த ஸ்ரீசுகர், தேவர்களை நினைத்து மனத்திலே சற்றே நகைத்தார். (16)

அவர்களது பக்தியின்மையை (கதாமுதத்தைப் பருகும் தகுதியின்மையை) நினைத்து, ஸ்ரீமத்பாகவதாமுதத்தை அவர்களுக்குத் தரவில்லை. ஆகையால், ஸ்ரீமத்பாகவதமாகிற இந்த ‘கதாமுதம்’ தேவர்களும் பெறுதற்கரிது (என்று புலனாகிறதல்லவா?) (17)

முன்பொரு சமயம் பிரும்மதேவர், ‘ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்டு மன்னன் பரீக்ஷித் முக்தி பெற்றான்’ என்பதையறிந்து பெருவியப்பெய்தினார். உடனே, தனது சத்தியலோகத்தில் ஒரு துலாக்கோலை (தராசை) நட்டு, அதில் மோட்சத்திற்கான அனைத்து சாதனங்களையும் வைத்து நிறுத்துப் பார்த்தார். (18)

மற்ற சாதனங்கள் இலேசாகவும், ஸ்ரீமத்பாகவதம் தனது பெருமையால் பாரம் மிக்கதாகவும் இருந்தது. இதைக் கண்டு முனிவர்கள் மிக்க வியப்பெய்தினார்கள். (19)

இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதம் பகவானுடைய ஸ்வரூபமே எனவும், கலியுகத்தில் இதைப் படிப்பதும் கேட்பதுமே மோட்சத்திற்குச் சாதனம், முக்திக்கு வழி எனவும் தீர்மானித்தனர். (20)

ஏழு நாட்கள் பாராயணம் செய்தல் (ஸப்தாஹ விதி) என்கிற நியமப்படி, இதை முழுவதும் ஏழு நாட்கள் தொடர்ந்து கேட்போமானால் பக்தி நிச்சயம் கிட்டும். முன்பொரு சமயம் கருணைக்கடலான ஸநகாதி முனிவர்கள், இதை நாரதருக்குக் கூறியுள்ளனர். (21)

தேவரிஷியான நாரதர் இதைத் தன் தந்தையான பிரும்மதேவரிடமிருந்து முன்பே கேட்டிருந்தாலும், ஸப்தாஹ விதி அதாவது ஏழு நாட்களில் கேட்க வேண்டிய வழி முறைகளை, அவருக்கு ஸநகாதி முனிவர்கள்தான் கூறினார்கள்.” (22)

சௌனகர் கேட்கிறார்—— “ஸூதரே! நாரதரோ இவ்வுலகியலில் ஈடுபடாதவர், அதிலிருந்து தனித்திருப்பவர், ஓரிடத்தில் நிலையாக நில்லாதவர். அவ்வாறிருக்க, அவர் ஸநகாதி யோகிகளை எங்கு சந்தித்தார்? ஏழு நாட்களில் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்க வேண்டும் என்கிற விதிமுறைகளை அறிந்து கொள்ளவேண்டும் என்கிற எண்ணம் (விருப்பம்) அவருக்கு எவ்வாறு தோன்றியது?” (23)

ஸூதர் (பதில்) கூறுகிறார்—— ஸ்ரீசுகர், என்னைத் தனது பிரியமான சீடன் எனவெண்ணித் தனிமையில் எனக்கு இதை உபதேசித்தார். பக்தி நெறி சொட்டும் அந்தக் கதையை நான் உனக்குக் கூறுவேன். (24)

ஒரு நாள் பரிசுத்தர்களான ஸநகாதிகள் நால்வரும் சாது சங்கம் பெறவெண்ணி, (பகவத் குணங்கள் பற்றி மகான்களுடன் உரையாட விரும்பி,) விசாலா என்கிற நகரம் வந்தனர். அப்பொழுது தெய்வச் செயலாக, அங்கு வந்திருந்த நாரதரைக் கண்டார்கள். (25)

ஸநகாதிகள் கூறுகிறார்கள்—— பிரும்ம புத்திரரே! தங்கள் முகம் வாடியிருக்கிறதே, ஏன்? ஏதோ சிந்தையில் ஆழ்ந்திருக்கிறீர்கள் போலிருக்கிறது. இவ்வளவு வேகமாக எங்கு போய்க் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்? (26)

ஏதோ சொத்துக்களைப் பறிகொடுத்தவன் போல் காணப்படுகிறீர்களே, ஏன்? தாங்களோ பற்றற்றவர். அப்படியிருக்க, இந்தக் கலக்கம் ஏன்? இதன் காரணத்தைத் தயவு செய்து கூறவேண்டும். (27)

நாரதர் (பதில்) கூறுகிறார்—— இந்தப் பூவுலகை மிகவுயர்வாக நினைத்துத்தான் இங்கு வந்தேன். இங்கு வந்து புஷ்கரம், பிரயாகை, காசி, கோதாவரீ (தீரமான நாசிக்), ஹரித்துவாரம், குருக்ஷேத்திரம், ஸ்ரீரங்கம், சேது பாலமுள்ள ராமேசுவரம் முதலிய புண்ணிய தீர்த்தங்கள், க்ஷேத்திரங்கள் என இங்குமங்குமாக அலைந்து திரிந்தேன். ஆனால், எந்த இடத்திலும் மனமகிழ்ச்சியும் அமைதியும் கிட்டவில்லை. இப்பொழுது அதர்மத்திற்குத் துணைபோகும் கலியுகம், இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதையும் ஆட்டிப் படைக்கிறது. (28—30)

இப்பொழுது இப்பூவுலகில் சத்தியம், தவம், உள்ளும் புறமும் தூய்மையாக இருக்கும் சௌசம், அனைவரிடமும் தயை—தானம் முதலியன எதுவுமேயில்லை. அனைத்து ஜீவர்களும் தங்கள் வயிற்றை நிரப்பிக் கொள்வதிலேயே முனைந்துள்ளனர். பேசுவதெல்லாம் பொய், சோம்பேறித்தனம், மந்தமான அறிவு, பாக்கியமற்ற நிலை, தொல்லைகளின் ஆக்கிரமிப்பு என்று அவதிப்படுகிறார்கள். சாதுக்கள் என்பவர்களும் வேதத்திற்குப் புறம்பான செயல்கள் செய்யும் பாஷண்டிகளாக (வேதத்தை நிந்திப்பவர்களாக) உள்ளனர். பார்ப்பதற்குத்தான் அவர்கள் பற்றற்றவர்கள் போலிருக்கின்றனர். ஆனால் பெண், பொன் ஆகியவற்றில் மோகம் கொண்டு, அவைகளைத் தேடியலைகின்றனர். வீட்டிலே பெண்கள்தான் அரசிகள். அவர்களது சொல்லே சட்டம். அவர்களது சகோதரர்களே அறிவுரை கூறும் மந்திரிகள். பணப் பேராசையால் மக்கள் தங்கள் பெண் குழந்தைகளை விலைக்கு விற்கின்றனர். தம்பதிகள் சண்டையோ ஓயாதது. (31—33)

பெரியோர்களது ஆசிரமங்கள், புண்ணிய தீர்த்தங்கள், நதிகள் ஆகியன வேறு மதத்தவர்கள் (யவனர்கள்) பிடியில் இருந்தன. தீயமனம் படைத்த அவர்கள் பல தேவாலயங்களை நாசப்படுத்தினார்கள். (34)

இப்பொழுது யோகிகளோ, சித்தர்களோ, ஞானிகளோ, நற்செயல் புரியும் சான்றோர்களோ இல்லை. நற்செயல்களுக்கான சாதனங்கள் அனைத்தும் கலிபுருஷன் என்னும் காட்டுத்தீயினால் எரிந்து சாம்பலாயின. (35)

இந்தக் கலியில் அனைத்து தேச வாசிகளும் கடைகளில் அன்னத்தை விற்கிறார்கள். அந்தணர்கள் கூலிக்கு வேதம் கற்றுக் கொடுக்கிறார்கள். பெண்களோ விபசாரம் செய்து, தங்களைப் போஷித்துக் கொள்கிறார்கள். (36)

இம்மாதிரி பூவுலகம் முழுவதிலும் கலியுகத்தின் கொடுமைகளைக் கண்டு கொண்டே, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் திருவிளையாடல்கள் புரிந்த யமுனா நதி தீரம் வந்தேன். (37)

முனிவர்களே! அங்கு ஓர் ஆச்சரியத்தைக் கண்டேன். இளமங்கை ஒருத்தி மிகவும் மனவருத்தத்துடன் அங்கு உட்கார்ந்திருந்தாள். (38)

அவள் அருகில் வயதான கிழவர்கள் இருவர் பெருமூச்சுவிட்டுக் கொண்டு மயங்கிய நிலையில் படுத்திருந்தனர். அவ்விளமங்கை அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்துகொண்டு, சிலபோது அவர்களை எழுப்ப முயற்சி செய்து, (அதில் தோல்வியுற்று) அழுது புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள். (39)

‘தங்களது உண்மைநிலையினைக் கண்டு இரங்கிக் காத்து ரட்சிப்பார் யார்?’ எனப் பத்து திசைகளிலும் தேடிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த மங்கையைச் சுற்றி, நூறு பெண்கள் விசிறி வீசிக்கொண்டு, அவளுக்கு ஆறுதல் கூறிக் கொண்டிருந்தனர். (40)

வெகுதொலைவிலிருந்து இந்தக் காட்சியைக் கண்ட நான் மிகவும் வியப்புற்று, அவர்களைப் பற்றிய உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்பி, அவர்களிடம் சென்றேன். என்னைக் கண்டதும் அவ்விளமங்கை எழுந்து நின்று கலங்கிய மனதுடன் கூறலானாள். (41)

இளமங்கை கூறுகிறாள்—— பெரியோரே! சாதுவே! ஒரு நிமிடம் இங்கு தங்கியிருந்து, எனது மனக்கவலையைப் போக்க வேண்டும். தங்களது தரிசனம் உலகத்திலுள்ள எல்லா ஜீவராசிகளின் அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கவல்லது. (42)

தங்களது உபதேசத்தால் எனது மனக்கவலையும் நீங்கும்; அமைதியும் கிட்டும். ஜீவர்களுக்கு நல்ல காலம் வரும் போதுதானே நல்லோர்களின் தரிசனம் கிடைக்கிறது! (43)

நாரதர் கூறினார்—— அப்பொழுது நான் அந்த மங்கையிடம், “அம்மா! நீ யார்? இவர்கள் இருவரும் உனக்கு என்ன (உறவு முறை) ஆகவேண்டும்? உன் அருகிலிருக்கும் தாமரைக் கண்ணழகிகளான இவர்கள் யார்? உனது கவலைக்கான காரணம் என்னவென்று சொல்” என்று கேட்டேன். (44)

இளமங்கை (பதில்) கூறுகிறாள்—— (முனிவரே!) எனது பெயர் பக்தி. இவர்கள் என் மக்கள் — ஞானம், வைராக்கியம் என்ற பெயரினர். காலத்தின் கோலத்தால் இவர்கள் மூப்பு அடைந்துள்ளனர். (45)

இந்தப் பெண்களோ கங்கை முதலிய புண்ணிய நதிகள். எனக்குப் பணிவிடை செய்ய இவர்கள் இங்கு வந்துள்ளனர். தேவர்களான இவர்கள் பணிபுரியும் பாக்கியம் பெற்றும், எனக்கு இன்பமோ, மன அமைதியோ கிட்டவில்லை. (46)

தவச்சக்கரவர்த்தியே! இப்பொழுது என் சரிதத்தைச் சற்றுக் கவனமாகக் கேளுங்கள். அது மிகவும் விஸ்தாரமானது. இருப்பினும் அதை முழுவதுமாகக் கேட்டு, எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும். (47)

நான், திராவிட (தென் தமிழ்) நாட்டில் பிறந்தவள். கர்நாடக தேசத்தில் வளர்ந்தேன். மகாராஷ்டிரத்தில் சிற்சிலவிடங்களில் பெருமை பெற்றேன். கூர்ஜரதேசத்தில் கிழத்தன்மையை அடைந்தேன். (48)

கோரமான இந்தக் கலிகாலத்தின் தாக்கத்தால் வேதத்தைப் புறக்கணிக்கும் பாஷண்டிகள், என்னை இவ்வாறு அலங்கோலப்படுத்திவிட்டனர். வெகுகாலமாக இந்தத் துன்பத்தில் இருப்பதால், நானும் என் மக்கள் இருவரும் உடல் மெலிந்து, வலுவிழந்து, ஒளியிழந்து இவ்வாறு வாடுகிறோம். (49)

ஆனால், இந்த பிருந்தாவனம் வந்தது முதல், நான் மறுபடியும் அழகுமிக்க இளமங்கையாக ஆகிவிட்டேன். (50)

ஆனால், எதிரில் படுத்திருக்கும் எனது இரு மக்களும் சோர்வடைந்து துன்பப்படுகிறார்கள். ஆகவே, நான் இந்த பிருந்தாவனத்தை விட்டு விட்டு வேறிடம் செல்ல விரும்புகிறேன். (51)

இவர்களிருவரும் மூப்பால் துன்பப்படுவது கண்டு நானும் துன்பப்படுகிறேன். நான் யுவதியாகவும், என் மக்கள் இருவரும் கிழவர்களாகவும் இருக்கக் காரணமென்ன? (52)

நாங்கள் மூவரும் ஒன்றாகத்தானே இருக்கிறோம்? அப்படியிருக்க, இந்த மாறுபாடு ஏன்? உலகில் தாய் கிழவியாகவும், மக்கள் இளமையாகவும் இருப்பதுதானே இயல்பு. ஆனால், எங்கள் விஷயத்தில் மட்டும் ஏன் இந்த மாறுபாடு? (53)

இதைக் கண்டு எனக்கு வியப்பும் துன்பமும் ஒருசேர வருகிறதே. தாங்களோ யோகிகளில் சிறந்தவர்; முக்காலமும் உணர்ந்த அறிஞர். இதற்கான காரணம் என்னவோ? தயவு செய்து கூறவேண்டுகிறேன். (54)

நாரதர் (பதில்) கூறுகிறார்—— அம்மா! நான் உனது துன்பங்களின் காரணத்தை, எனது ஞானக்கண்களால் கண்டு கூறுகிறேன். நீ கவலையை விடு. பகவான் ஸ்ரீஹரி, உனது துன்பங்களைத் துடைத்து மங்களங்களைத் தருவார். (55)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சிறந்த முனிவரான நாரதர், ஒரு நொடியில் அவள் துன்பத்திற்கான காரணத்தை அறிந்து கூறலானார். (56)

நாரதர் கூறுகிறார்—— அம்மா! கவனமாகக் கேள். கோரமான பல தீங்குகளைத் தரும் கலியுகம் இப்போது நடைபெறுகிறது. ஆகவே ஒழுக்கம் (ஸதாசாரம்), யோகமார்க்கம், தவம் ஆகிய அனைத்தும் இப்பொழுது அழிக்கப்பட்டுவிட்டன. (57)

மக்களோ மூர்க்கத்தனம், தீச்செயல்கள் ஆகியவற்றில் ஈடுபாடு கொண்டு அரக்கர்களாக மாறி வருகிறார்கள். உலகில் எங்கு பார்த்தாலும் நல்லவர்கள் துன்பத்தில் வாடுகிறார்கள்; தீயோர்கள் இன்பமாக இருக்கிறார்கள். இந்நிலையில் தைரியத்தை மேற்கொண்டு நற்செயல்கள் செய்பவனே சிறந்த அறிவாளி, பண்டிதன், ஞானி என அழைக்கப்படுவான். (58)

வருடந்தோறும் இந்த பூமி, ஆதிசேஷனுக்குத் தலைச்சுமையைத்தான் அதிகரித்து வருகிறது. எதைத் தொடலாம்? எதைப் பார்க்கலாம்? என்கிற நிலையும் மாறிவிட்டது. நற்செயல்கள் எங்குமே காணப்படவில்லை. (59)

உன்னையோ, உனது பிள்ளைகளையோ கவனிப்பார் யாருமில்லை. மக்கள் உலகியல் இன்பங்களில் மனத்தைச் செலுத்துவதால் குருடர்களாகி, உங்களைக் கவனிக்கவில்லை. கவனிப்பாரற்ற நீங்கள் முதுமையை அடைந்து துன்புறுகிறீர்கள். (60)

பிருந்தாவனம் வந்ததால் நீ மறுபடியும் அழகிய யுவதியாக ஆனாய். பிருந்தாவனம் பரம புண்ணியமானது. அதனால், பக்தி இங்கு மகிழ்ந்து நடனமாடுகிறது. (61)

ஞானம், வைராக்கியம் என்கிற உன் மக்களை இங்கு ஆதரிப்பாரின்மையால், இவர்களது மூப்பு நீங்கவில்லை. ஆனால், பகவான் விளையாடிய இந்த மண்ணின் தொடர்பால் இவர்களுக்கு ஆன்மசுகம் உண்டாகியுள்ளது. அதனால், இவர்கள் சற்றே தூங்குபவர்கள் போலிருக்கிறார்கள். (அதாவது, பிருந்தாவனத்தில் பக்தியொன்றே பிரதானம். அங்கு ஞானத்திற்கோ (அறிவிற்கோ), வைராக்கியத்திற்கோ (துறவு நிலைக்கோ) இடமில்லை. எங்கு காணினும் பக்தி வெள்ளமே! (62)

பக்தி கேட்கிறாள்—— (நாரதரே!) ராஜா பரீக்ஷித் பாவியான இந்தக் கலியை ஏன் தங்க வைத்தார்? இவன் வந்ததும் முன்பிருந்த சகல வஸ்துக்களின் சாரமும் எங்கு சென்றனவோ? தெரியவில்லை. (63)

கருணைக் கடலான பகவான் ஸ்ரீஹரியும் இதைப் பார்த்துக் கொண்டு எப்படி வாளாவிருந்தார்? முனிவரே! எனது இந்தச் சந்தேகத்தைத் தெளிவுபடுத்துங்கள். தங்களது இன்சொற்கள், எனக்கு மனவமைதியை அளிக்கின்றன. (64)

நாரதர் பதில் கூறுகிறார்—— அம்மா குழந்தாய்! நீ ஆசையோடு கேட்டுவிட்டாய். ஆகவே, ஆவலோடு கவனமாகக் கேள். கல்யாணி! (மங்களமானவளே!) நான், உனக்கு அனைத்தையும் கூறுகிறேன். உனது துன்பங்கள் தானாகவே அழியும். (65)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மண்ணுலகை விடுத்து, என்றைக்கு தனது ஸ்ரீவைகுண்டத்திற்கு எழுந்தருளினாரோ, அன்றே நற்செயல்களுக்குத் தீங்கு செய்யும் கலியுகம் பிறந்துவிட்டது. (66)

மன்னன் பரீக்ஷித், அனைத்து திசைகளிலும் வெற்றிக்கொடி நாட்டி வரும் வேளையில், இந்தக் கலியைச் சந்தித்தான். ஆனால், இந்தக் கலி தீனனாக அவனது திருவடிகளில் சரணமடைந்தான். மகரந்தத்தையே தேடும் வண்டுபோல் எதிரிலுள்ள நற்பொருளையே தேடிச் செல்லும் மன்னன் பரீக்ஷித், ‘நாம் இவனைக் கொல்லக் கூடாது’ என எண்ணினான். (67)

தவம், யோகம், சமாதி ஆகிய உபாயங்களால் பெறவியலாத உயர்ந்த பதவி கலியுகத்தில், பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருநாமங்களைக் கூறுவதாலேயே எளிதில் பெறலாகும். (68)

இந்தக் கலியுகம் சாரமற்றதாயினும் பகவன் நாம சங்கீர்த்தனத்தாலேயே அனைத்து நலன்களும் எளிதில் பெறலாகும் தன்மையை எண்ணியும், கலியுகத்தால் தோன்றும் அனைத்து ஜீவராசிகளின் நன்மையைக் கருதியும், இந்தக் கலியைக் கொல்லாமல் விடுத்தான். (69)

இந்தக் கலியில் மக்கள் தவநெறி விடுத்து, மறநெறியில் ஒழுகுவதால் அனைத்துப் பொருள்களின் சாரமும் அழிந்துவிட்டது. பூமியில் உள்ள எல்லாப் பொருட்களும் விதையற்ற பதர் போல் ஆயின. (70)

அந்தணர்கள், உணவிற்கும் செல்வத்திற்கும் ஆசைப்பட்டு வீடுவீடாகத் தெருத்தெருவாக ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளைக் கூறி வருவதால், கதைகளின் சாரம் (பெருமை) போய்விட்டது. (71)

பலவிதத் தீச்செயல்கள் புரிபவர்கள், தெய்வமில்லை என்று பேசித் திரியும் நாத்திகர்கள், மறநெறி ஒழுக்கத்தால் நரகம் புக இருப்பவர்கள் ஆகியோர் நதி தீரங்களிலும் தேவாலயங்களிலும் வசிப்பதால், தீர்த்தத்தின் மகிமை குறைந்து பெருமை அழிந்தது. (72)

காமம், கோபம், பேராசை, உலகியல் விஷயங்கள் ஆகியவற்றிலேயே மனம் மயங்கி ஈடுபாடு கொண்டு, அவற்றைப் பெற வேண்டி, போலியாகத் தவம் செய்வோர்களது செய்கையால் தவத்தின் பெருமை நீங்கியது. (73)

மனவடக்கமின்மை, பேராசை, ஆடம்பரம், வேதநெறி விடுத்த நாத்திக எண்ணம் ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடித்து, அறநூல்களைப் பயிலாது விடுத்ததால் தியானயோகத்தின் பெருமையழிந்தது. (74)

பண்டிதர்களோ முக்திநெறி பெற முயலாது, விலங்குகள் போல பெண்டிர் இணக்கம் கொண்டு, குழந்தைகள் பெற்றுக் கொள்வதிலேயே அறிவைச் செலுத்துவதால் முக்திநெறி அறியா மூடர்களாயினர். (75)

தொன்றுதொட்டு வழிவழியாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வந்த விஷ்ணு பக்தி, இப்பொழுது காணக் கிடைக்கவில்லை. இவ்வாறுதான் எல்லா வஸ்துக்களின் சாரமும் (பெருமையும்) காணக் கிடைக்காது அழிந்துபோயின. (76)

இதுதான் இந்தக் கலியுகத்தின் இயல்பு, கலி தர்மம். இதில் யார் மீதும் குற்றமில்லை. இதனாலேயே தாமரைக்கண்ணனான பகவான் (கண்களுக்குப் புலனாகாது) வெகு அருகிலேயே இருந்தும் இவ்வளவையும் பொறுத்துக் கொண்டிருக்கிறார். (77)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! இவ்வாறு நாரதர் கூறக் கேட்ட பக்தி என்கிற பெண்ணுக்கு ஆச்சரியம் தாங்கவில்லை. இதைக் கேட்டு, பக்தி எதைக் கூறினாளோ, அதைக் கேள். (78)

பக்தி கேட்கிறாள்—— தேவரிஷியே! தாங்களே புண்ணியசாலி. தங்களது தரிசனம் பெற்றது எனது பாக்கியமே. இவ்வுலகில் இறையடியார்களது தரிசனமே அனைத்து சித்திகளையும் (நலன்களையும்) பெற உயர்ந்த காரணமாகும். (79)

தாங்கள் ஒரு முறை செய்த உபதேசத்தைக் கேட்டு, கயாதுவின் புதல்வனான பிரகலாதன், இவ்வுலக மாயையை வெற்றி கொண்டான். தங்களது கருணையால்தான் துருவனும் அழிவற்ற துருவபதத்தைப் பெற்றான். சகல க்ஷேமத்தையும் அருளும் பிரும்மதேவரின் புதல்வர் தாங்கள். நான், தங்களை வணங்குகிறேன்; என்னைக் காப்பாற்ற வேண்டும். (80)

ஸ்ரீபத்மபுராணம், ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இரண்டாவது அத்தியாயம் — நாரதர், பக்தியின் துன்பத்தைத் துடைக்க முயற்சித்தல்

நாரதர் கூறுகிறார்—— பெண்ணே! நீ ஏன் வீணாக வருந்துகிறாய்? ஏன் சிந்தை கலங்குகிறாய்? பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித் தாமரைகளை இடையறாது தியானம் செய். அவரது திருவருளால் உனது துன்பங்களனைத்தும் தானாக விலகும். (1)

கௌரவர்களது அக்கிரமச் செயல்களிலிருந்து திரௌபதியைக் காக்கவில்லையா? கோபியர்களை(ப் பல துன்பங்களிலிருந்து) காக்கவில்லையா? அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இப்போது எங்கே போய்விட்டார்? (2)

நீ பக்தியல்லவா? தமது உயிரைவிட உன்னிடம் அதிக அன்பு வைத்துள்ளார், பகவான். நீ அழைத்தால், அவர் பரமபாவிகள் வீட்டிற்குக்கூட வருவார். (3)

சத்திய யுகம் (கிருத யுகம்), திரேதா யுகம், துவாபர யுகம் ஆகிய மூன்று யுகங்களிலும் ஞானமும் வைராக்கியமுமே முக்தி சாதனங்கள். ஆனால், இந்தக் கலியுகத்தில் பக்தியொன்றே பிரும்மத்துடன் இரண்டறக் கலப்பதான முக்திக்கு எளிய வழி. (4)

இதை நினைத்துத்தான் ஆனந்தமே வடிவான, ஞானஸ்வரூபரான பகவான் உன்னைத் தேகத்தோடு படைத்தார். மிக்க அழகியான நீயோ ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு மிகவும் பிரியமானவள். (5)

முன்பொரு சமயம், நீ இருகைகளையும் கூப்பி வணங்கி பகவானிடம், ‘நான் என்ன (பணிவிடை) செய்யவேண்டும்?’ எனக் கேட்க, அவரும், ‘நீ என் பக்தர்களைப் போஷித்து வருவாயாக’ எனக் கட்டளையிட்டார். (6)

பகவானது கட்டளையை உடனே ஒப்புக்கொண்ட உன்னைக் கண்டு மிகவும் மகிழ்ந்த பகவான், உனக்கு முக்திதேவியைப் பணிப்பெண்ணாக நியமித்து, ஞானம், வைராக்கியம் — இவை இரண்டையும் உனது குழந்தைகளாகத் தந்தார். (7)

பின், நீ உனது நிஜ ஸ்வரூபத்துடன் பகவானது ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் பக்தர்களை வளர்த்து வந்தாய். பூவுலகில் அடியார்களைக் காக்க, நீ நிழலுருவை ஏற்று வந்தாய். (8)

அப்பொழுது முக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் ஆகியவர்களுடன் நீ இப்பூமிக்கு வந்தாய். கிருத யுகம் (சத்திய யுகம்), திரேதா யுகம், துவாபர யுகம் ஆகிய மூன்று யுகங்களிலும் பரமானந்தமாய் இருந்தாய். (9)

இந்தக் கலியுகத்தில் உனது சேடியான முக்தி (வேதத்திற்குப் புறம்பான) பாஷண்டர்களாகிய நோயினால் தாக்கப்பட்டு மெலிந்து போனாள். ஆகவே, அவள் உன் கட்டளையையேற்று ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்றாள். (10)

நீ நினைக்கும் போதெல்லாம் அவள் இப்பூவுலகம் வந்து போகிறாள். ஆனால், நீ ஞானம், வைராக்கியம் இரண்டையும் உன் மக்களாக ஏற்று, உன்னிடமே வைத்துக் கொண்டாய். (11)

இந்தக் கலிகாலத்தில் அவர்களை ஒருவரும் ஏற்றுக் கொள்ளாது ஒதுக்கிவிட்டபடியால், அவர்கள் உற்சாகமிழந்து மூப்பை அடைந்தனர். இதனால், நீ கவலை கொள்ள வேண்டாம். இவர்கள் திரும்பவும் புதிய பலத்துடன் இருக்க, நான் ஆவன செய்கிறேன். (12)

அழகிய முகமுடைய பெண்ணே! இந்தக் கலியுகத்திற்குச் சமமாக வேறெந்த யுகமும் இல்லை. இந்த யுகத்தில் ஒவ்வொருவர் வீட்டிலும், ஒவ்வொருவர் இதயத்திலும் உன்னைக் குடியிருக்கச் செய்கிறேன். (13)

(இதோ பார்!) கர்மயோகம், ஞானயோகம் ஆகிய மற்ற எல்லா நெறிகளையும் தொலைவில் நிறுத்தி, பக்தியையே முக்கியமாகக் கொண்ட பலபடியான விழாக்களை முன்னிருத்தி நடத்தி, உன்னை (பக்தியை) இவ்வுலகெங்கும் பரவச் செய்வேன். அவ்வாறு செய்யவில்லையானால், நான் பகவத் பக்தனல்லன்; இறையடியவனல்லன். (14)

இந்தக் கலியுகத்தில் பரமபாவிகளான மக்களும் உன்னைப் பின்பற்றி நடப்பார்களேயானால், அவர்கள் சிறிதும் பயமின்றி, ஸ்ரீவைகுண்டத்தை அடைவார்கள். (15)

அன்பே வடிவான பக்தி, எவனுடைய இதயத்தில் நித்தியவாஸம் செய்கிறாளோ, அவனது மனதும் மிக்க தூய்மை பெறுகிறது. அவன் கனவிலும் யமனைக் காணமாட்டான். (அவனுக்கு மரண பயமில்லை.) (16)

பக்தியோடு கூடிய மனமுள்ளவனை (பக்தனை)ப் பூதப்பிரேத பிசாசங்கள், ராக்கதர்கள், அசுரர்கள் ஆகிய எவர்களும் நெருங்கவியலாது. (17)

தவம், வேதமோதுதல், ஞானம், கர்மயோகம் ஆகிய எந்தச் சாதனங்களாலும் பகவானை வசப்படுத்த முடியாது. ஆனால், பக்திக்கு மட்டுமே அவர் கட்டுண்டவர். இதற்கு கோபிகைகளே முன்னுதாரணம். (18)

பல்லாயிரக்கணக்கான பிறவிகளில் செய்த புண்ணியத்தின் பயனாலேயே, ஒருவனுக்கு பக்தியோகத்தில் மனம் ஈடுபடுகிறது. கலியுகத்தில் பக்தியே (முக்திக்குச்) சிறந்த சாதனம். பக்தியிருப்பின் இறைவன் நம் கண்முன்னே நிற்பான். (19)

பக்தியை நிந்திப்பவன், ஏற்காதவன் மூவுலகங்களில் துன்பத்தைத்தான் பெறுவான். முன்பொரு சமயம் பக்தனான அம்பரீஷனை அசட்டை செய்ததனால், துர்வாச மகரிஷி மிகவும் துன்பத்திற்குள்ளானார். (20)

பற்பல விரதங்கள், புண்ணிய நதிகளில் ஸ்நானம், யோகப்பயிற்சிகள், வேள்விகள் செய்தல், வேதாந்த விசாரம் செய்தல் ஆகிய பலவிதமான சாதனங்களால் யாது பயன்? இவைகளால் முக்தி பெற உதவ முடியாதே. ஆனால், முக்தியைப் பெற்றுத் தருவதற்கு பக்தி ஒன்றே போதும்! (21)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு நாரதர் தனது பெருமைகளை வர்ணிக்கக் கேட்ட பக்தி என்கிற பெண், தனது அவயவங்களெல்லாம் புதுப்பொலிவு பெற, உடல் வலிமை பெற மகிழ்ந்து அவரிடம் கூறலானாள். (22)

பக்தி கூறுகிறாள்—— நாரதரே! நீங்கள்தான் பாக்கியம் செய்தவர். என்னிடம் உங்களுக்குத்தான் எத்தனை உறுதியான அன்பு? நான், தங்கள் இதயத்திலிருந்து எங்குமே செல்லமாட்டேன். அங்கேயே உறுதியாக இருப்பேன். (23)

பெரியோரே! தங்களது கருணையே கருணை. ஒரு நொடியில் எனது துன்பங்களை நீக்கிவிட்டீரே! ஆனால், என் பிள்ளைகள்தான் இன்னும் உணர்வின்றி இருக்கிறார்கள். அவர்களைச் சீக்கிரம் எழுப்பிவிடுங்கள்; உணர்வு பெறச் செய்யுங்கள். (24)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— அவள் கூறியதைக் கேட்ட நாரதர் மிக்க கருணை கொண்டு, அவர்களைத் தன் கைகளால் உலுக்கி எழுப்பத் தொடங்கினார். (25)

அவர்களது காதுகளருகில் தனது முகத்தைக் கொண்டு சென்று, ‘ஞானமே! விழித்துக் கொள். வைராக்கியமே! சீக்கிரம் எழுந்திரு’ என்று உரக்கக் கூறினார். (26)

அதன்பின் வேதங்களைக் கூறினேன். உபநிடதங்களைச் சொன்னேன். ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையைப் பன்முறையும் கூறினேன். இதன்பின், அவர்களும் எப்படியோ வேண்டாவெறுப்பாக எழுந்தனர். (27)

ஆனால், சோம்பலால் கொட்டாவிவிட்டவண்ணம் கண்களைத் திறந்துகூடப் பார்க்காமல் இருந்தனர். பெரும்பாலும் கொக்குபோல் வெளுத்திருந்தனர். அவர்களது கைகால்கள் உலர்ந்த கட்டைபோல் கடினமாகவும் ஒளியற்றனவாகவும் இருந்தன. (28)

பசி—தாகத்தினால் இவ்வாறு மிகவும் மெலிந்த அவர்கள், திரும்பவும் தூங்குவது கண்ட நாரதர் மிகவும் கவலையுற்று, ‘இப்பொழுது என்ன செய்யலாம்?’ எனச் சிந்தித்தார். (29)

சௌனகரே! இவர்களது தூக்கமும், அதைவிடப் பெரிதான கிழத்தனமும் எவ்வாறு நீங்கும்? அந்தோ! இப்பொழுது என் செய்வது என்று நினைத்து வருந்திய நாரதர், பகவான் கோவிந்தனைத் தியானித்தார். (30)

அப்பொழுது ஓர் ஆகாயவாணி கேட்டது—— “முனிவரே! வருந்த வேண்டாம். உங்களது முயற்சி நிச்சயமாகப் பயனளிக்கும். (31)

தேவரிஷியே! இதற்காக நீ ஒரு நற்கர்மம் ஆற்றுவாய். சாந்தியையே அணிகலனாகக் கொண்ட சான்றோர்கள், அதைப் பற்றி உனக்குக் கூறுவார்கள். (32)

நீ, அந்த நற்கர்மத்தைச் செய்தவுடன் இவர்களது தூக்கமும் மூப்பும் நொடியில் நீங்கிவிடும்; பக்தியும் எங்கும் பரவும்.” (33)

இந்த ஆகாயவாணியை அங்குள்ள அனைவரும் தெளிவாகக் கேட்டனர். நாரதரோ மிகுந்த வியப்புடன், ‘இதன் கருத்து என்னவென்றே புரியவில்லையே?’ எனத் தனக்குள்ளேயே சொல்லிக் கொண்டார். (34)

நாரதர் கூறுகிறார்—— இந்த ஆகாயவாணியோ மறைபொருளாகக் கூறுகிறது. இவர்களது துன்பம் துடைக்கும் அந்தப் புண்ணிய கர்மம்தான் என்ன? அதைச் செய்யும் வழி என்ன? இதைச் செய்து வைப்பவர் யார்? (35)

அந்த ஸத்புருஷர் எங்கு கிடைப்பார்? நமக்கு அதை எவ்வாறு கூறுவார்? இப்பொழுது ஆகாயவாணி கூறியதன் தொடர்பாக, நான் என்ன செய்ய வேண்டுமோ? (36)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! நாரதர் ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய இருவரையும் அங்கேயே விட்டுவிட்டு, ஒவ்வொரு தீர்த்தமாகச் சென்று, (தீர்த்தயாத்திரை செய்யவாரம்பித்து,) வழியில் நேர்படும் முனிவர்களிடம் ஆகாயவாணி கூறியப் புண்ணிய கர்மத்தின் ஸாதனம் பற்றிக் கேட்கலானார். (37)

அவர் கூறியதை மட்டும் கேட்ட அவர்கள், நிச்சயமான விடையைக் கூறவில்லை. சிலர், அதைச் செய்வதே மிகவும் கடினம் என்றனர். சிலரோ, இதைப் பற்றிய நிச்சயமான பதிலைப் பெறுவது சுலபமில்லை என்றனர். மற்றும் சிலர் மௌனம் சாதித்தனர். வேறு சிலரோ, இதற்குத் தவறான பதிலைக் கூறி, அதனால் நாம் அவமானப்பட நேர்ந்தால் என்ன செய்வது? என பயந்து அங்கிருந்து நழுவினார்கள். (38)

மூவுலகங்களும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்து ‘ஆகா! ஆகா!’ என்றது. மக்கள் தங்களுக்குள் ரகசியமாக, “ஐயா! வேதம், உபநிடதம், ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை என இம்மூன்றையும் திரும்பத் திரும்ப, அவர்கள் காதில் உரக்க ஓதின பின்பும், பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் என்கிற இவர்கள் மூவரும் தூக்கத்திலிருந்து எழவில்லையெனில், வேறெந்த உபாயம்தான் உள்ளது?” என்று காதோடு காதாகப் பேசிக் கொண்டனர். (39—40)

யோகீசுவரரான நாரதருக்கே இது பற்றித் தெரியவில்லையெனில், இப்பூவுலகத்தவரான இவ்வுலக மக்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? அவர்கள் எப்படி பதில் கூறுவார்கள்? (41)

இவ்வாறு நாரதர் கேட்டதற்கு அனைத்து ரிஷி—முனிவர்களும் இதற்கான பதிலை அறியாததால், ‘இது செயற்கரிய செயல்’ என்று மட்டும் நிச்சயமாகக் கூறினார்கள். (42)

இவ்வாறு விடைபுரியாது மிக்க கவலை கொண்ட நாரதர் பதரிகாசிரமம் சென்றார். ‘ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய இருவர்களையும் எழுப்ப வேண்டி, நான் இங்கு கடுந்தவம் செய்வேனாக’ என்று தீர்மானித்தார். (43)

அப்பொழுது கோடி சூரியப்பிரகாசம் பொருந்திய ஸநகாதி முனிவர்கள் அவரெதிரில் தோன்றினர். அவர்களைக் கண்ட நாரத முனிவர் (முறைப்படி அவர்களை வணங்கிக்) கேட்கலானார். (44)

நாரதர் கேட்கிறார்—— பெரியோர்களே! இன்று உங்களைச் சந்தித்தது என்னுடைய பெரும் பேற்றின் பயனே! என்னிடம் கருணை கொண்டு (எனது சந்தேகத்திற்கு) விரைவில் பதில் கூறுங்கள். (45)

நீங்கள் நால்வரும் மகாயோகீசுவரர்கள், அறிஞர்கள், பலவும் கற்றவர்கள், பார்ப்பதற்கு ஐந்து வயது பாலகர்களாகக் காட்சியளிக்கிறீர்கள். ஆனால், முன் தோன்றியவர்களுக்கும் (கசியபர் முதலிய பிரஜாபதிகளுக்கும்) முன் தோன்றியவர்கள், நீங்கள். (46)

எப்பொழுதும் ஸ்ரீவைகுண்டத்திலேயே வாஸம் புரிபவர்கள். பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருநாமங்களை ஓதிக் கொண்டிருப்பவர்கள். பகவானது திருவிளையாடல்களான அமுதத்தை சதா பருகிக் கொண்டு மெய்மறந்த நிலையிலிருப்பவர்கள். உங்களுக்கு பகவத் கதைகளைச் செவியாரப் பருகுவதே ‘உண்ணும் சோறும் பருகும் நீரும்’. (47)

‘ஸ்ரீஹரியே நமக்குச் சரணம்’ என்கிற வார்த்தையே, உங்கள் திருவாயிலிருந்து வெளிவரும் தாரக நாமம். ஆகவே, காலத்தின் கோலமான ஜரை (மூப்பு) உங்களிடம் அண்டாது. அதன் தொல்லை உங்களுக்கில்லை. (48)

முன்பொரு காலத்தில் தங்களது புருவ நெறித்தலாலேயே ஸ்ரீவிஷ்ணுபார்ஷதர்களான ஜய—விஜயர்கள் கீழே பூவுலகில் வந்து பிறந்து, பின் உங்கள் கருணையால் திரும்பவும் ஸ்ரீவைகுண்டம் அடைந்தனர். (49)

மகாபாக்கியத்தின் பயனாக, இன்று உங்களது தரிசனம் கிடைத்தது. கருணைக்கடலான நீங்கள், தீனனான எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும். (50)

அசரீரி எனக்குக் கூறிய சாதனம் என்ன? எதைப் பற்றிக் கூறியது? நான் அதை எவ்வாறு அனுஷ்டிப்பது? இதைப் பற்றித் தாங்கள் விரிவாக எனக்குக் கூறவேண்டும். (51)

பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய மூவருக்கும் சுகம் எவ்வாறு கிடைக்கும்? அனைத்து வருணத்தவர்களும் இவர்களை அன்போடு ஆதரிக்க வேண்டும். (அதற்கான உபாயம் கூறுங்கள்.) (52)

ஸநகாதி முனிவர்கள் (குமாரர்கள் பதில்) கூறுகிறார்கள்—— தேவரிஷியே! கவலையை விடுங்கள். மனத்தில் மகிழ்ச்சிக் கொள்ளுங்கள். முன் காலத்திலிருந்தே இதற்கான எளிய வழி இருக்கிறது. (53)

நாரதரே! நீர்தான் புண்ணியம் செய்தவர்; வைராக்கியமுள்ள துறவிகளுக்கும் துறவி; பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அடியவர்களுக்கெல்லாம் நாயகமணி; பக்தியோகத்தைப் பரப்புவதில் சூரியனைப் போல் பிரகாசிப்பவர். (54)

பக்தியைப் பரப்புவதில் நீங்கள் கொண்ட முயற்சி (ஈடுபாடு) வியப்பைத் தரும் புதிய முயற்சி அல்ல. இறையடியார்களுக்குப் பக்தியை நன்கு பரப்புவதுதானே ஏற்றச் செயல். (55)

இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் மகரிஷிகள் பற்பல உபாயங்களை முன்பே கூறியிருக்கிறார்கள். ஆனால், அவை எளிதானவையல்ல; கடினமானவை. முடிவில் சுவர்க்கம் முதலிய புண்ணிய உலகங்களைத்தான் பெற்றுத் தருவன. (மோட்சம் கிடைக்காது.) (56)

ஆனால், பகவானை அடைவிக்கும் முக்தி நெறி, இதுவரை மறைபொருளாகத்தான் உள்ளது. அவ்வழியை உபதேசிக்கும் மகான் கிடைத்தற்கரியவர். அவ்வழி, பெரும்பாலும் இறை தவத்தினால்தான் பெறலாகும். (57)

ஆகாயவாணி உமக்குக் கூறிய அந்த நற்கர்மம் பற்றி, நாங்கள் கூறுகிறோம். மனத்தைத் தூய்மையாக வைத்துக் கொண்டு ஒருமைப்பாட்டுடன் கேளுங்கள். (58)

நாரதரே! திரவிய யக்ஞம் (பொருள்கள் கொண்டு செய்யும் வேள்வி), தவவேள்வி, யோகவேள்வி, வேதமோதுதலான ஞானவேள்வி என்கிற இவற்றைப் பலர் அனுஷ்டிக்கிறார்கள். ஆனால், இவையனைத்தும் சுவர்க்கம் முதலிய புண்ணிய உலகங்களைப் பெறும் வழியைத்தான் போதிக்கின்றன. (59)

ஆனால், பண்டிதர்கள் ஞானவேள்வியையே முக்தி நல்கும் நற்செயலாகக் கூறுகின்றனர். அந்த ஞானவேள்வி சுகப்பிரும்மரிஷி (பரீக்ஷித்துக்குக்) கூறிய ஸ்ரீமத்பாகவதப் பாராயணமே. (60)

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் ஒலியைக் கேட்டாலே போதும் பக்தி—ஞானம்—வைராக்கியம் மூவரும் பலம் பெறுவார்கள்; ஞானம், வைராக்கியம் — இவர்களின் துன்பம் விலகும்; பக்தி மகிழ்ச்சி பெறும். (61)

சிங்கத்தின் கர்ஜனை கேட்டு நரிகள் ஓடி ஒளிவதுபோல், கலியின் எல்லா தோஷங்களும் (துன்பங்களும்) ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் துவனி (ஒலி) கேட்டு அழிந்து போகின்றன. (62)

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் ஒலியின் வலிமையால் அன்புச் சுவையைப் (பிரேமரஸத்தைப்) பெருக்கும் பக்தியானவள் ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய இருவர்களுடன் ஒவ்வொருவர் வீட்டிலும், ஒவ்வொருவர் இதயத்திலும் நர்த்தனம் புரிவாள். (63)

நாரதர் கூறுகிறார்—— நான் வேதம், உபநிடதம், பகவத்கீதை ஆகிய மூன்றையும் பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய மூவரது காதுகளிலும் பன்முறை ஓதினேன். ஆனால், அவர்கள் மூவரும் எழவில்லையே? (64)

அப்படியிருக்க, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்பதனால் மட்டும் எழுந்துவிடுவார்களா? ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் ஒவ்வொரு சுலோகத்திலும் ஒவ்வொரு பதத்திலும் வேத சாரம் நிறைந்துள்ளது. (65)

நீங்கள் நால்வரும் சரணாகத வத்ஸலர்கள் (அண்டியவர்களை ஆதரிப்பவர்கள்). தங்களது தரிசனம் என்றுமே வீணாகாதது (விரும்பும் பயன் தரவல்லது). காலதாமதமின்றி நான், அந்த நற்காரியத்தைச் செய்ய, எனது சந்தேகத்தைத் தீர்த்தருள வேண்டுகிறேன். (66)

ஸநகாதிகள் கூறுகிறார்கள்—— இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் கூறப்பட்ட கதைகள் முழுவதும் வேதம் மற்றும் உபநிடதங்களின் சாரத்தைத் தம்முள் கொண்டவை. அதன் பயன்களோ, அதிலிருந்து தனித்து மேம்பட்டு நிற்பவை. ஆகவே, இதன் பெருமை சொல்லுக்கு அடங்காதது. (67)

மரத்தில் அதன் ரசம் (சாறு) அடிவேர் முதல் நுனிக்கிளைவரை நிரம்பித்தான் உள்ளது. ஆனால், அதை அந்த இடங்களிலெல்லாம் சுவைக்க முடியுமா? முடியாதல்லவா? அதே சாறு, பழமாக வெளிவரும்போது, அதை அனைவரும் விருப்பத்தோடு சுவைக்கிறார்கள். (68)

பாலில் நெய் இருக்கிறது. ஆனால், பாலில் நெய்யின் சுவையை அனுபவிக்க முடிவதில்லை. அதே பாலைக் காய்ச்சித் தயிராக்கிக் கடைந்து வெண்ணெய் எடுத்து உருக்கினால் நெய் கிடைக்கிறது. அது தேவர்களுக்கும் சுவை அளிப்பதாக ஆகிறதல்லவா? (69)

கரும்பில் அடி முதல் நுனி வரை எங்கும் சர்க்கரையுள்ளது. ஆனால், அதைப் பிழிந்து கரும்புச்சாற்றை எடுத்து காய்ச்சினால்தானே சர்க்கரையாகச் சுவைக்க முடிகிறது? அதைப் போலத்தான் ஸ்ரீமத்பாகவதமும் முழுக்க முழுக்க வேத சாரம். (70)

இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதம் முழுவதும் வேதத்திற்கொப்பானது. பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய மூன்றையும் உலகில் நிலையாகப் பரப்பவே, ஸ்ரீவேதவியாசர் இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை வெளிப்படுத்தினார். (71)

முன்பொரு சமயம் மகாபாரதத்தைச் செய்த வியாச முனிவர், வேதங்களை நான்காக வகுத்தும், உபநிடதங்களின் உண்மைப் பொருளை பிரும்மசூத்திரங்கள் வாயிலாக வெளிப்படுத்தியும், ஸ்ரீமத் பகவத்கீதையை எழுதியும் (மனவமைதி பெறாமல்) கவலையுடன் அறியாமை கடலில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது தாங்கள்தான் ‘சதுஶ்லோகீ பாகவதம்’ என நான்கு சுலோகங்களில் இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை, அவருக்கு உபதேசம் செய்தீர்கள். இதைக் கேட்டதும் அவரது மனக்கவலைகள் நீங்கி அமைதி பெற்றார். (72—73)

இதில் தங்களுக்கு என்ன வியப்பு? என்ன சந்தேகம்? எங்களிடமே கேட்கிறீர்களே. நீங்கள் அவர்களது கவலைகளையும் துன்பங்களையும் நீக்க, ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தைக் கூறுங்கள். அதை அவர்கள் கேட்கட்டும். (74)

நாரதர் கூறுகிறார்—— மகனீயர்களே! தங்களது தரிசனம், ஜீவராசிகளின் பாவராசிகளை ஒரு நொடியில் பொசுக்கியழித்து, அனைத்து நலன்களையும் நல்குவது; சம்சாரச் சூழலான காட்டுத்தீயில் வெந்து சாம்பலாகும் மக்களுக்கு, அத்தீயை அழித்தொழிக்கும் பெருமழை. ஆயிரம் முடிகள் கொண்ட ஆதிசேஷன், தன் ஆயிரம் முகங்களிலிருந்தும் பெரு மழைபோல் வர்ஷிக்கும் பகவானுடைய திருக்கதையமுதைச் செவியாரப் பருகி நிற்பவர்கள் தாங்கள். அன்பின் இலக்கணத்தை (பிரேம பக்தியை) விளக்கும் விருப்பத்துடன் தங்களைச் சரணடைந்து வேண்டுகிறேன். (75)

பலப்பலப் பிறவிகளில் செய்த நற்செயல்களின் புண்ணியங்களெல்லாம் ஒன்றுதிரட்டிச் சேர்த்த பெரும்புண்ணியத்தாலேயே, மனிதனுக்குச் சான்றோர்களான சான்றோர்களின் இணக்கம் (சத்சங்கம்) கைகூடும். அப்பொழுது அவர்களுக்கு அறியாமையால் தோன்றிய மோகம் (பற்று) மற்றும் செருக்கு, அதனால் வந்த அஞ்ஞானவிருள் ஆகியவையனைத்தும் அழிந்தொழியும். அப்போதுதான் அறிவு தோன்றும். அறிவு தோன்றவே ‘எது நல்லது? எது தீயது?’ என்கிற உண்மையறிவான விவேகம் உதயமாகும். (76)

ஸ்ரீபத்மபுராணம், ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

மூன்றாவது அத்தியாயம் — பக்தியின் துயரம் நீங்குதல்

நாரதர் கூறுகிறார்—— ஸநகாதி மகரிஷிகளே! பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் ஆகியவர்களை (இவ்வுலகில்) நிலைத்து நிற்கச் செய்ய, சுகப்பிரும்மரிஷி கூறிய ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகள் முழுமூச்சுடன் எங்கும் பரவச் செய்து, அதன் வாயிலாக ஞான வேள்வியை எங்கும் ஒளிரச் செய்யப் போகிறேன். (1)

இந்த வேள்வியை நான் எங்கே செய்யட்டும்? அதற்கான ஒரு நல்ல இடத்தைக் கூறுங்கள். நீங்களோ வேதங்களின் கரை கண்டவர்கள். ஆகவே, ஸ்ரீசுகர் கூறிய அந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமையைக் கூற வேண்டுகிறேன். (2)

ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகள் எத்தனை நாட்கள் சொல்ல வேண்டும்? அதைச் செய்யும் விதிமுறைகள் என்னவோ? தயவு செய்து கூற வேண்டுகிறேன். (3)

ஸநகாதி முனிவர்கள் (பதில்) கூறுகிறார்கள்—— நாரதரே! நீங்களோ சிறந்த அறிஞர்; வணக்கத்திற்குரியவர். நீங்கள் கேட்டவையனைத்தும் நாங்கள் கூறுகிறோம். ஹரித்துவாரத்தின் அருகில் ஆனந்தவனம் என்ற ஒரு வனமுள்ளது. அது மிகவும் ஏகாந்தமான இடம். (4)

அங்கு அநேக மகரிஷிகள் வசிக்கிறார்கள். தேவர்களும் சித்தர்களும் அங்கு வந்து போகிறார்கள். பலவிதமான மரங்கள், செடி—கொடிகள் நிறைந்துள்ளதால், அந்த வனம் அடர்த்தியாகவுள்ளது. நுண்ணிய மெல்லிய மணல்கள் எங்கும் பரவியுள்ளன. (5)

அந்த வனம் மிகவும் அழகானது; ஏகாந்தமானது. பொற்றாமரை மணம் எங்கும் பரவி வீசும். அதனருகில் வசிக்கும் சிங்கம், யானை முதலிய பரஸ்பர விரோதம் பாராட்டும் பிராணிகள்கூடப் பகைமையை மறந்து அன்பாக வசிக்கின்றன. (6)

அங்கு தாங்கள் வேறு புதிய முயற்சிகள் ஏதும் ஏற்காது, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கூறும் ஞானவேள்வியைத் தொடங்குங்கள். அங்கு கதைகளின் இடையில் அபூர்வமான ஆனந்த அனுபவம் ஏற்படும். (7)

பக்திதேவியும் தன் கண்ணெதிரில் பலமற்று வயோதிகத்தால் வாடிவதங்கிப் போய் படுத்திருக்கும் ஞானம், வைராக்கியம் என்கிற தன் இரு புதல்வர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு அங்கு வருவாள். (8)

ஏனெனில், எங்கு ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகள் கூறப்படுகின்றனவோ, அங்கெல்லாம் பக்தி முதலியவர்கள் தாங்களாகவே வந்திடுவார்கள். அங்கு அவர்கள் காதுகளில் இக்கதைகளின் ஒலி விழுமேயானால், அம்மூவரும் முதுமை நீங்கி இளமை பெறுவார்கள். (9)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கூறிய ஸநகாதிகள் நாரதரையும் அழைத்துக் கொண்டு, ஸ்ரீமத்பாகவதமாகிற அமுதக் கதைகளைக் கேட்க விரும்பி, கங்கைக் கரைக்கு வந்தனர். (10)

இவ்வாறு அவர்கள் கங்கைக்கரைக்கு வரவே பூவுலகம், தேவருலகம், பிரும்மலோகம் ஆகிய அனைத்து உலகங்களிலும் உற்சாகம் மிகுந்தது. (அவர்களும் இங்கே வரலாயினர்.) (11)

பகவத் குண கதைகளான இன்சுவையமுதைப் பருக விருப்பமுள்ள எல்லா இறையடியார்களும் நான் முந்தி, நீ முந்தி எனப் போட்டி போட்டுக் கொண்டு முன் வந்தனர். (12)

அவ்வாறு வந்தவர்கள் பிருகு மகரிஷி, வசிஷ்டர், சியவனர், கௌதமர், மேதாதிதி, தேவலர், தேவராதர், பரசுராமர், விசுவாமித்திரர், சாகலர், மார்க்கண்டேயர், தத்தாத்திரேயர், பிப்பலாதர், யோகேசுவரர்களான வியாசர், அவரது தந்தை பராசரர், சாயா சுகர், ஜாஜலி, ஜன்ஹு முதலிய முதன்மையான மகரிஷிகள் அனைவரும் தங்கள் தங்கள் மனைவி, மக்கள், சீடர்கள் சூழ ஆவலோடு அங்கு வந்தனர். (13—14)

இவர்கள் தவிர நால்வேதங்கள், 108 உபநிடதங்கள், மந்திர—தந்திர சாஸ்திரங்கள், பதினேழு புராணங்கள், வேதாங்கங்களான சிக்ஷை, வியாகரணம் முதலிய ஆறு சாஸ்திரங்கள் ஆகிய அனைத்தும் தங்கள் தங்கள் நிஜ உருவுடன் அங்கு வந்தன. (15)

கங்கை முதலிய புண்ணிய நதிகள், புஷ்கரம் முதலிய தடாகங்கள், குருக்ஷேத்திரம் முதலிய புண்ணிய க்ஷேத்திரங்கள், பத்து திசைகள், தண்டகம் முதலிய வனங்கள், இமயம் முதலிய மலைகள் ஆகியவையனைத்தும் அழகிய திருமேனி தாங்கி அங்கு வந்தன. மேலும் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், தானவர்கள் ஆகிய அனைவரும் கதை கேட்க ஆவலோடு அங்கு வந்து கூடினர். தங்களது பெருமைகளை நினைத்துச் செருக்கி அங்கு வராதவர்களையும், பிருகு மகரிஷி அறிவுரை கூறி அழைத்து வந்தார். (16—17)

நாரதர், ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதாசிரவணமாகிற ஞானயக்ஞத்தில் தீட்சையேற்று, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே மனத்திலிருத்தி வழிபடும் ஸநகாதி யோகிகளுக்கு ஆசனமளிக்க, கதை சொல்ல வந்துள்ள அவர்கள் அதில் அமர்ந்தனர். அப்பொழுது ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதை கேட்க விரும்பி வந்த அனைவரும் அவர்களை வணங்கினர். (18)

கேட்க வந்தவர்களில் இறையடியார்களான வைணவப் பெருமக்கள், பற்றற்ற யோகிகள், துறவிகள், வேதமோதும் பிரும்மசாரிகள் ஆகியவர்கள் முற்பகுதியில் அமர்ந்தனர். அனைவருக்கும் முன் நாரதர் அமர்ந்தார். (19)

ஒரு பக்கம் ரிஷி கணங்களும், மற்றொரு பக்கம் தேவர்களும், இன்னொரு பக்கம் வேதங்களும் உபநிடதங்களும், வேறு பக்கம் புண்ணிய தீர்த்தங்களும், எதிர் வரிசைகளில் பெண்களும் தங்களுக்குகந்த ஆசனங்களில் அமர்ந்தனர். (20)

அப்பொழுது ஒரு பக்கம் போற்றி போற்றி (ஜய ஜய) என்றும், மற்றொரு பக்கம் நமஸ்காரம், வணக்கம் என்றும், மற்றும் சங்கம், பேரி முதலிய வாத்திய ஒலிகளும் எங்கும் கேட்கலாயின. வாசனைப் பொடிகள், பொரி, பூக்கள் ஆகியவற்றைச் சொரிந்தனர். (21)

சில தேவர்கள் புஷ்பக விமானங்களில் அமர்ந்து கொண்டு, கற்பகத்தருவின் பூக்களை அனைவர் மேலும் மழையெனப் பொழிந்தனர். (22)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு அவர்களது பூசனை முடிந்ததும், அனைத்து மக்களும் மனவொடுக்கத்துடன் கதைகளைக் கேட்க விரும்பி அமைதியானபொழுது, ஸநகாதி முனிவர்கள் மகாத்மாவான நாரதருக்கு, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமையை விளக்கமாகக் கூறலானார்கள். (23)

ஸநகாதிகள் கூறுகிறார்கள்—— இப்பொழுது நாங்கள், ஸ்ரீசுகரது திருவாய்மொழியான ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமையைக் கூறுகிறோம். இதைக் கேட்டவுடனேயே முக்தி லக்ஷ்மி நம் உள்ளங்கையில் வந்தமர்வாள். (24)

இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளை எப்பொழுதும் செவியாரக் கேட்டுக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். அந்த இன்னமுதைச் சுவைத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். இதைக் கேட்பதனாலேயே பகவான் ஸ்ரீஹரி இதயத்தில் விளங்குவார். (25)

இந்நூல் பதினெட்டாயிரம் சுலோகங்களையும், பன்னிரண்டு ஸ்கந்தங்களையும் கொண்டது. இது ஸ்ரீசுக—பரீக்ஷித் ஸம்வாதம். இதைக் கவனமாகக் கேளுங்கள். (26)

இந்த ஸ்ரீசுகரது திருவாய்மொழியான இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை ஒரு நொடிப்பொழுதுகூட கேட்காதவனே, இவ்வுலகியலில் மயங்கிச் சம்சாரச் சக்கரத்தில் சிக்கித் தவிப்பான். (27)

பற்பல சாஸ்திரங்கள், புராணங்கள் எல்லாம் கேட்டு என்ன பயன்? அனைத்தும் புத்தி மயக்கத்தைத் தோற்றுவிப்பனவே. ஆனால், இந்த பாகவதம் ஒன்றுதான் முக்தி தருகிறேன் என முழக்கமிடுவது. (28)

எந்த வீட்டில் தினமும் ஸ்ரீமத்பாகவதம் படிக்கப்படுகிறதோ, அந்த வீடுதான் புண்ணிய க்ஷேத்திரம். அங்கு குடியிருப்பவர்களது பாவங்கள் முற்றிலுமாக அழிந்துவிடும். (29)

ஆயிரக்கணக்கான அசுவமேத வேள்விகள், நூற்றுக்கணக்கான வாஜபேய யாகங்கள் ஆகியன ஒன்றுசேரினும், அதன் பலன் ஸ்ரீசுகர் கூறிய ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பலனுக்குப் பதினாறில் ஒருபங்குக்குகூடச் சமனாகாது. (30)

தவசிகளே! ஸ்ரீமத்பாகவதம் கேட்கும் வரைதான் அவனது பாவங்கள் அவனுடலில் தங்கியிருக்க முடியும். (31)

பயன் தரும் நோக்கில் கங்கை, கயா, காசி, புஷ்கரம், பிரயாகம் ஆகிய எவையும், ஸ்ரீசுகரது ஸ்ரீமத்பாகவதத்திற்கு ஈடுசெய்ய இயலாது. (32)

மோட்சம் பெற விரும்பினால் தினமும் நியமத்தோடு ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் ஒரு சுலோகமோ, அரை சுலோகம் ஏன்? கால் சுலோகமாவது நியமத்துடன் பாராயணம் செய்யப்பட வேண்டும். (33)

‘ஓம்’ என்னும் பிரணவம்; வேத மாதாவான காயத்ரி மகாமந்திரம்; புருஷஸூக்தம்; மூன்று வேதங்கள்; ஸ்ரீமத்பாகவதம்; ‘ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய’ என்கிற பன்னிரண்டு எழுத்துக்கள் கொண்ட மகாமந்திரம்; மித்ரன், ரவி, சூரியன் என்கிற பன்னிரண்டு திருமேனிகள் கொண்ட சூரிய பகவான்; பிரயாகை; வருஷ வடிவான கால தேவதை; அந்தணர்கள்; அக்னிஹோத்திரம்; பசு; துவாதசி திதி; துளசி; வசந்த ருது; புருஷோத்தமரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் — இவர்களுக்குள் அறிவாளியான மனிதன் உண்மையில் வேறுபாடு காண மாட்டான். (34—36)

பொருள் புரிந்து தினமும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் படிப்பவனது கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் செய்த பாவங்கள் அனைத்தும் நொடியில் நீங்குகின்றன. இதில் எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை. (37)

தினமும் தவறாது ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் அரை சுலோகமோ, கால் சுலோகமோ படிப்பவன் ராஜசூயம், அசுவமேதம் முதலிய வேள்விகளைச் செய்த புண்ணியம் பெறுகிறான். (38)

தினமும் ஸ்ரீமத்பாகவதம் படிப்பது, பகவான் ஸ்ரீஹரியை மனதார நினைப்பது, துளசி செடியை நீரூற்றிப் பராமரிப்பது, பசுவைக் காப்பது ஆகிய நான்கும் சமமே. (நான்குமே முக்தி தரவல்லவை.) (39)

மரணப்படுக்கையில் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்பவனுக்கு, பகவான் மனமகிழ்ந்து வைகுண்டத்தையே அளிக்கிறார்! (40)

இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைத் தங்கசிங்காதனத்தில் அமர்த்தி, பகவானது அடியாருக்குத் தானமளிப்பவன், பகவானது ஸாயுஜ்ய பதவியை அடைகிறான். (41)

ஒருவன் தன் வாழ்நாளில், ஸ்ரீமத்பாகவத அமுதத்தை மனதார ஒரு முறையாவது அல்லது சிறிதளவாவது கேட்டுப் பருகி இருப்பானேயாகில், அவன் பாக்கியசாலி. இல்லையேல் சண்டாளனைப் போலவும், கழுதையைப் போலவும் தன் வாழ்நாட்களை வீணடித்தவனாவான். அவன், தன் தாயை (அழகைக் குறைத்து) பிரசவ வலியால் துடிக்கச் செய்த பாவியாவான். (42)

ஸ்ரீசுகரது திருவாக்காகிற ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சிறிதளவாவது (அதிலுள்ள கதைகளில் ஏதாவதொன்றையாவது) கேட்காதவன் உயிருடன் இருந்தும் சவம்தான், சிவமாக மாட்டான். அவன்தான் பாவி. இப்பூமிக்கு அவனல்லவோ சுமை. அவனைக் காட்டிலும் விலங்குகளே மேலானவை. அவன் இருந்தும் பயனில்லை. அவனை அனைவரும் நிந்திப்பார்கள் என்று விண்ணிலுள்ள இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் கூறுகிறார்கள். (43)

இவ்வுலகில் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்கும் வாய்ப்பு கிடைப்பது அரிதினும் அரிது. கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் செய்த புண்ணியத்தாலன்றிப் பெறற்கரிது. (44)

நாரதரே! நீங்களோ மிகவும் அறிவாளி. யோகங்களின் கொள்கலன். யோகியரில் சிறந்தவர். ஈடுபாடோடு கதை கேட்கவேண்டும் என்பதே நியமம். இத்தனை தினங்கள் கேட்க வேண்டுமென்கிற நியமமில்லை. எப்போதுமே கேட்க வேண்டும். (45)

பொய்யுரைக்காது, பிரும்மசரிய நியமத்தோடிருந்து கேட்பது சிறந்தது. ஆனால், கலியுகத்தில் இது இயலாததென்று எண்ணிய சுகப்பிரும்மரிஷி ஒரு வழியை வகுத்துக் கூறியுள்ளார். அதைக் கூறுகிறோம், கேள். (46)

கலியுகத்தில் பல நாட்கள் வரை மனவடக்கம், நியமங்களைக் கடைப்பிடித்தல், புண்ணிய கர்மங்களுக்காகத் தீட்சை மேற்கொள்ளுதல் ஆகியன மிகவும் கடினம் என்பதால், ஏழு நாட்கள் (ஸப்தாஹம்) என்கிற விதிமுறையைக் கூறியுள்ளார். (47)

தினந்தோறும் மிக்க ஈடுபாடுடன் கேட்பது அல்லது மாசி மாதத்தில் கேட்பது என்பதால் கிடைக்கும் புண்ணியம் என்னவோ, அதே புண்ணியத்தை ஏழு நாட்களில் கேட்பதாலேயே பெறலாம் என்கிறார், ஸ்ரீசுகர். (48)

மனவடக்கமின்மை, நோய்கள் அதிகமாகப் பரவுதல், ஜீவர்களின் அற்பமான ஆயுள், கலியுகத்தில் நேரும் பலவிதமான துன்பங்கள் — இவையனைத்தையும் நன்கு ஆலோசித்தே இந்த ‘ஸப்தாஹ விதி’ ஏற்படுத்தப்பட்டது. (49)

தவம், யோகம், சமாதி நிலை ஆகியவைகளாலும் பெறவியலாத உயர்ந்த பயனை, இந்த ஸப்தாஹ சிரவண விதியினால் (ஏழு நாட்களில் கேட்பது என்கிற நியமத்தால்) எளிதாகவே பெற இயலும். (50)

இந்த ஸப்தாஹ சிரவணம் என்பது (அசுவமேதம் முதலிய) வேள்விகள் செய்வதைக் காட்டிலும் சிறந்தது. (சாந்திராயணம் முதலிய) விரதங்களிலும் இதுவே உயர்ந்தது; தவத்தினும் உயர்ந்தது. தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொண்டு புண்ணிய தீர்த்தங்களில் ஸ்நானம் செய்வதால் பெறக்கூடிய புண்ணியத்தைக் காட்டிலும் அதிக புண்ணியம் பெறலாகும். இந்த ஏழு நாட்கள் பாராயணம் செய்வதும் அதைக் கேட்பதும் அஷ்டாங்க யோகத்தினும் சிறந்தது. இவ்வளவு என்ன? தியான யோகம், ஞான யோகம் ஆகியவற்றைவிடச் சிறந்தது. இதன் பெருமை எவ்வளவுதான் சொல்வது? அனைத்து மார்க்கங்களிலும் சிறந்தது. (51—52)

சௌனகர் கேட்கிறார்—— ஸூதரே! தாங்கள் ஸ்ரீமத்பாகவத ஸப்தாஹ சிரவணம் பற்றிக் கூறியது வியப்பாக இருக்கிறது. யோகசாஸ்திரங்களை அறிந்த பிரும்மதேவருக்கும் மூலகாரணரான ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் பற்றி, இது பேசுகிறது. முக்தி பெறும் பலப்பல வழிகளில் ஞானம், யோகம் முதலிய வழிகளைக் காட்டிலும், இந்தக் கலியுகத்தில் ஸ்ரீமத்பாகவத ஸப்தாஹ சிரவணமே சிறந்தது என்பதுதான் எப்படி? இது சிறந்து விளங்கக் காரணமென்ன? (53)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இவ்வுலகை விடுத்து, ஸ்ரீவைகுண்டம் செல்லும் முன் உத்தவருக்கு ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பதினோராவது ஸ்கந்தத்தைக் கூறினார். அது முழுக்க முழுக்க ஞானத்தையே பிரதானமாகக் கொண்டது. இதைக் கேட்ட பின்பு உத்தவர் பகவானிடம் கேட்கலானார். (54)

உத்தவர் கேட்கிறார்—— கோவிந்தா! இவ்வுலகில் இதுவரை அடியார்களைக் காத்து, இப்பொழுது ஸ்ரீவைகுண்டம் செல்லத் தயாராக இருக்கிறீர்கள். இப்பொழுது என் மனத்தில் தோன்றியுள்ள கலக்கத்தைச் சற்றே கேட்டு, எனக்குத் தெளிவு பெறும் வழியைக் கூறியபின் வைகுண்டம் செல்லுங்கள். (55)

இப்பொழுது கொடுமையான கலிகாலம் வரப்போகிறது. இப்பூமியில் தீயவர்கள் அதிகளவில் தோன்றுவார்கள். (56)

இத்தீயவர்களின் சேர்க்கையால் இருக்கும் சில ஸத்புருஷர்களும் தீயவர்களாகிவிடுவார்களே. அப்பொழுது அவர்களது சுமையால் துன்பப்படும் பசு மேனியளான இந்தப் பூமி யாரைச் சரணம் பற்றுவாள்? தாமரைக்கண்ணனே! தங்களை விட்டால் இந்தப் பூமியைக் காப்பவர் யாருமே இல்லை என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. (57)

இறைவனே! தாங்களோ ஏழைபங்காளர். இறையடியார்களை நினைத்து, அவர்கள் மேல் கருணை கொண்டு, இங்கிருந்து வைகுண்டம் செல்ல வேண்டாம். தாங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட திருமேனியற்றவர். நிர்குண—நிராகார—சித்ஸ்வரூபரான தாங்கள் பக்தர்களுக்கு அருள்புரியவே, அனந்த கல்யாண குண கம்பீரனாகத் திருமேனியுடன் காட்சி அளிக்கிறீர்கள். (58)

சரி, தாங்கள் ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்றபின், இந்த இறையடியார்கள் இந்த பூமியில் எப்படித்தான் வாழ முடியும்? நிர்குணோபாசனையோ மிகவும் கடினமானது. ஆகவே, சற்று யோசித்துச் செய்வதே நல்லது. (59)

பிரபாஸக்ஷேத்திரத்தில் உத்தவர் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட பகவான், ‘பக்தர்களது ரட்சணைக்காக, அவர்களுக்குப் பற்றுக்கோடாக, நாம் இப்பொழுது என்ன செய்ய முடியும்?’ என்று தனக்குள் யோசிக்கலானார். (60)

சௌனகரே! இவ்வாறு யோசித்த பகவான், தனது அனைத்து சக்திகளையும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தினுள் செலுத்தினார். தான் இந்தத் திருமேனியை மறைத்ததும் ஸ்ரீமத்பாகவதமாகிற பெருங்கடலில் நுழைந்தார். (61)

ஆகவே, இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதம் பகவானது சொல் வடிவமே. இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதம் பகவானது சொல் வடிவம் என்றால், பகவான் இதன் பொருள் வடிவம். இதைப் பூஜிப்பது, கேட்பது, படிப்பது அல்லது பார்ப்பது என்பதனாலேயே மனிதனின் அனைத்துப் பாவங்களும் அழிந்துவிடும். (62)

ஆகவேதான் இந்த ஸப்தாஹ சிரவணம் மிகமிக உயர்ந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. கலியுகத்தில் மற்ற எல்லா சாதனங்களையும்விட, இதுவே சிறந்த சாதனமாகக் கருதப்படுகிறது. இதுவே உயர்ந்த தர்மமாகும். (63)

கலியுகத்தில் துன்பங்கள், ஏழ்மை நிலை, துர்பாக்கியம் மற்றும் அனைத்துப் பாவங்களையும் நிர்மூலமாக்கும் ஒரே சிறந்த தர்மம், இந்த ஸப்தாஹ சிரவணமே. காமம், கோபம் முதலிய பகைவர்களையும் ஒழிப்பது. (64)

தேவர்களாலும் பகவானது இந்த விஷ்ணுமாயையைக் கடத்தலரிது எனில், மனிதர்கள் எவ்வாறு கடந்து நீந்தி வருவர்? ஆகவே, இந்த விஷ்ணுமாயையை எளிதில் கடந்து, ஆன்ம ஞானம் பெறவே, ஸப்தாஹ சிரவணம் என்கிற முறை கூறப்பட்டுள்ளது. (65)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! ஸநகாதி முனிவர்கள் இவ்வாறு ஸ்ரீமத்பாகவத ஸப்தாஹ சிரவணத்தின் பெருமைகளைக் கூறி வந்தபோது, அந்த அவையில் ஓர் ஆச்சரியம் நடந்தது. அதைக் கூறுகிறேன், கேள். (66)

இவ்வாறு ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமைகளைக் கூறி வந்தபோது, ஞானம், வைராக்கியம் என்கிற தனது இரு மக்களுடன், யௌவனப் பருவ அழகு பெற்ற தூய்மையோடு அன்பு வடிவான பக்தி என்கிற அந்தப் பெண் ‘ஸ்ரீகிருஷ்ணா! கோவிந்தா! ஹரே! முராரே! ஹே நாதா! நாராயணா! வாசுதேவா!’ என்று பகவானது திருநாமங்களை உரக்கக் கூறியவண்ணம் திடீரென அங்கு தோன்றினாள். (67)

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பொருளையே அணிகலன்களாகக் கொண்டு பரமசுந்தரியான பக்தி என்கிற அரசி, அங்கு திடீரென தோன்றியதைக் கண்ட அவையினர், “முனிவர்களது இப்பெருத்த அவையில் இவள் எவ்வாறு வந்தாள்? எப்படி உள் நுழைந்தாள்?” என்று அவரவர் கேட்கலாயினர். (68)

அப்பொழுது ஸநகாதி முனிவர்கள், “இவள் பக்திதேவி. ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதையமுதத்திலிருந்து இப்பொழுதுதான் வெளித் தோன்றினாள்” என்றனர். இதைக் கேட்ட பக்திதேவி, தனது இரு மக்களுடன் மிக்க வணக்கமாக ஸநத்குமாரரிடம் கேட்டாள். (69)

பக்திதேவி கேட்கிறாள்—— “முனிவர்களே! இக்கலியில் நான் அழிந்தவள் போலிருந்தேன். தாங்கள் இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதையமுதை வாரியிறைத்து, என்னைத் திரும்பவும் வலிமை படைத்தவளாகச் செய்தீர்கள். இப்பொழுது நான் எங்கு தங்குவது? என்று கூற வேண்டுகிறேன்.” இதைக் கேட்ட பிரும்மத்தையறிந்த ஸநகாதிகள் அவளிடம் கூறினார்கள். (70)

பக்தியே! நீ பக்தர்களையே பகவானாக்குபவள்; ஈடிணையற்ற அன்பைத் தருபவள்; பிரபஞ்சப்பிணிகளைப் போக்குபவள். ஆகவே, நீ விஷ்ணு பக்தர்களது இதயகமலத்திலே நித்தியமாய் நிரந்தரமாய் தைரியமாக வாழக் கடவாய். (71)

இந்தக் கலியுகத்தின் தோஷங்கள் இப்பிரபஞ்சத்தில் எங்கு வேண்டுமானாலும் பரவலாம். ஆனால், நீ இருக்குமிடங்களில் இந்தத் தோஷங்கள் தலைக்காட்டா. இவ்வாறு அவர்களது அருளாணையையேற்ற பக்திதேவி பகவத் பக்தர்களின் இதயத்தில் குடியேறினாள். (72)

பகவானது பக்தியை மட்டும் இதயத்தில் தாங்கியவன் மூவுலகிலும் தரித்திரனாக இருந்தபோதிலும், அவனே பெருத்த செல்வந்தன். ஏனெனில், இந்த பக்தி என்னும் கயிற்றால் கட்டப்பட்ட பகவான் ஸ்ரீஹரி, தனது ஸ்ரீவைகுண்டத்தையும் துறந்து, அந்த பக்தனது இதயத்தில் குடிபுகுந்து விடுகிறானே! (73)

இப்புவியுலகில் ஸ்ரீமத்பாகவதமே பரப்பிரும்மமான சாட்சாத் பகவானது அர்ச்சை திருமேனி. இதன் பெருமையை நாம் எவ்வாறு அறிந்து கூற இயலும்? இதனையே நம்பி இதைக் கேட்கவே, சொல்பவனும் கேட்பவனும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குச் சமமாக ஆகிறார்கள். அதாவது, ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகவே ஆகிறார்கள். இவ்வாறிருக்க, இதை விடுத்து வேறு தர்மநெறிகளால் பெறப் போவதுதான் என்ன? (74)

ஸ்ரீபத்மபுராணம், ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

நான்காவது அத்தியாயம் — கோகர்ணன் சரித்திரம்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு பக்திதேவி இறையடியார்களது இதயத்தில் குடியேறியதும், அவர்களது இதயத்தில் தெய்விகமான பிரேமபக்தி பெருக்கெடுத்தது. இதைக் கண்டு பக்தவத்ஸலரான பகவான், தனது வைகுண்டத்தை விடுத்து, அங்கு எழுந்தருளினார். (1)

கழுத்திலே வனமாலை; நீலமேகசியாமளமான திருமேனி; இடையில் பீதாம்பரம்; அரையிலே தங்க ஒட்டியாணம்; தலையிலே முகுடம்; காதுகளிலே ஒளிவீசும் குண்டலங்கள். (2)

மூன்றாக வளைந்தது போல் காட்சி தரும் திருமேனி கொண்டு நிற்பது; மனதைத் தன்பக்கம் இழுப்பது; திருமார்பில் கௌஸ்துபமணி ஒளிர்வது; திருமேனி முழுவதும் நறுமணமிக்க சந்தனம் — இந்த அழகிய திருமேனியை வர்ணிப்பது எங்ஙனே! கோடிமன்மத லாவண்யம் எதிர் நிற்காது. அத்தனை அழகு! (3)

பரமானந்த சின்மூர்த்தியும், இனிமைக்கும் இனிமையானவரும், முரளீதரனுமான பகவான், தனது அடியார்களின் தூய இதயங்களில் வந்தமர்ந்தார். (4)

வைகுண்டத்திலேயே நித்தியவாஸம் புரியும் உத்தவர் முதலிய பகவத் பக்தர்களும், தங்கள் திவ்விய திருமேனியை மறைத்துக் கொண்டு, ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளைக் கேட்க, அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். (5)

பகவானும் தன் அழகிய திருமேனியோடு அங்கு வந்ததும், ‘ஜய! ஜய! போற்றி! போற்றி!’ என்கிற கோஷம் நாற்றிசைகளிலிருந்தும் கேட்கலாயிற்று; பக்தி வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தது; நறுமணப் பொடிகள், பூக்கள் மழையெனப் பொழிந்தன; சங்குகள் முழங்கின. (6)

அந்த அவையில் உள்ளவர்கள் தங்கள் உடலை மறந்தனர். வீடு—வாசல்களையும் மனைவி—மக்களையும் மறந்தனர். ஏன் தன்னையே மறந்தனர். அவ்வாறான அவர்களது தன்மயமான நிலையைக் கண்டு நாரதர் கூறலானார். (7)

முனிவர்களே! ஸப்தாஹ சிரவணத்தின் தெய்விக சக்தியை, இப்பொழுதுதான் நான் கண்டேன். இப்பொழுது இங்கிருந்த மூர்க்கர்கள், தீயவர்கள், விலங்குகள், பறவைகள் என எல்லோரும் பாவம் நீங்கிப் புனிதராயினர். (8)

ஆகவே, இந்தக் கலியுகத்தில் மனவழுக்கு நீங்கப் பெற (சித்தம் தெளிவு பெற), பாவக்குவியல்களைப் போக்க, ஸ்ரீமத்பாகவத கதாசிரவணம் என்பதைத் தவிர, வேறொரு சாதனம் இம்மண்ணுலகில் வேறெதுவுமே இல்லை. (9)

முனிவர்களே! தாங்கள் கருணைக்கடல்; அருள்நோக்குடையவர்கள். இப்பிரபஞ்சத்தின் நலன் கருதி, இந்த ஒப்பற்ற தெளிவான வழியைக் காட்டினீர்கள். ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளான ஸப்தாஹ வேள்வியினால் இம்மண்ணுலகில் நன்மை பெற்றவர்கள் யார் யார்? என்பதைத் தயவுசெய்து கூற வேண்டுகிறேன். (10)

ஸநகாதிகள் கூறுகிறார்கள்—— எப்பொழுதும் பாவங்கள் செய்வதிலேயே கருத்துடையவர்கள், ஆசார—அனுஷ்டானங்களை விடுத்தவர்கள், தீயவழியிலே செல்பவர்கள், சினத்தீயில் வெந்து மடிபவர்கள், தீய எண்ணம் கொண்டவர்கள், காமத்தையே பெரிதாக எண்ணி மயங்குபவர்கள் ஆகியவர்களும், இக்கலியில் இந்த ஸப்தாஹ வேள்வியினால் தூய்மை பெறுகிறார்கள். (11)

வாய்மை தவறியவர்கள், தாய்—தந்தையரை நிந்தித்தவர்கள், பேராசை உடையவர்கள், தத்தமது வருணாசிரமங்களுக்குரிய அறநெறிகளைக் களைந்தவர்கள், பகட்டான வாழ்க்கை வாழ்பவர்கள், பிறர் பெருமை கண்டு மனம் பொறாதவர்கள், பிறரைத் துன்புறுத்துபவர்கள் முதலியவர்களும், இந்த ஏழு நாட்கள் பாராயணம் மற்றும் கதை கேட்பதனால் தூய்மை அடைகிறார்கள். (12)

கள்ளுண்ணல், ஆனுக்காயினும் (பசுவிற்காயினும்) அந்தணர்க்காயினும் துன்பம் தருதல், தங்கம் திருடல், பிறனில் விழைதல், நம்பினவனுக்குத் துரோகம் செய்தல் என்கிற இந்த பஞ்சமாபாதகம் செய்தவர்கள்; மறைவாக இருந்து கவடு புரிந்தவர்கள்; கருணையின்றிப் பிறரைக் துன்புறுத்துபவர்கள்; பிசாசுகள் போல் தயவற்றவர்கள்; அந்தணர்களது செல்வத்தை அபகரித்து தம்மைப் பேணுபவர்கள்; விபசாரம் செய்பவர்கள் ஆகிய பாவிகளும் ஸப்தாஹ வேள்வியினால் பரிசுத்தமாகிறார்கள். (13)

மனம், வாக்கு, உடல் ஆகியவைகளால் வேண்டுமென்றே பிறருக்குத் தீங்கிழைக்கும் கயவர்கள், பிறர் பொருளைக் கொள்ளையடித்துத் தன்னை வளர்த்துக் கொள்பவர்கள், மனத்தூய்மையற்றவர்கள், தீய இதயம் படைத்தவர்கள் ஆகியவர்களும்கூட, இந்த ஸப்தாஹ வேள்வியினால் இந்தக் கலியில் தூய்மை பெறுகிறார்கள். (14)

நாரதரே! இதற்கு எடுத்துக்காட்டாக, முன்பு நடந்த ஒரு கதையை உங்களுக்குக் கூறுகிறோம். அதைக் கேட்டமாத்திரத்திலேயே சகல பாவங்களும் நிவிர்த்தியாகும். (15)

முன்னொரு காலத்தில் துங்கபத்ரா நதி தீரத்தில் அழகிய பட்டணமொன்று இருந்தது. அங்கு வசித்த அனைத்து வருணத்தவரும் தங்கள் தர்மங்களைக் குறைவறச் செய்து கொண்டு, சத்தியம் தவறாது ஸத்கர்மங்களையே செய்து வந்தனர். (16)

அந்த நகரில் ஆத்மதேவர் என்றொரு அந்தணர் வசித்து வந்தார். அவர் வேதங்கள் அனைத்தையும் கசடறக் கற்று, அதன்படி தன் சிரௌதம், ஸ்மார்த்தம் முதலிய கர்மங்களைத் துளியும் விடாது செய்து வந்தார். அவரை மற்றொரு சூரியனோ என்றழைத்தனர், மக்கள். (17)

அவர் செல்வந்தராக இருந்தாலும் புரோகிதத் தொழிலை மேற்கொண்டு வாழ்க்கையை நடத்தி வந்தார். அவரது அன்பான பத்தினி துந்துலீ என்பவள்; நற்குலத்தில் பிறந்தவள்; அழகி. ஆனாலும் பிடிவாதக்காரி. (18)

மற்றவர்கள் கூறுவதைச் செய்வதில் மகிழ்பவள்; இயல்பாகவே கொடுமைக்காரி; ஏதாவதொன்றைப் பற்றிப் பிதற்றிக் கொண்டேயிருப்பாள்; வீட்டு வேலைகளைச் செய்வதில் வெகு சாமர்த்தியம் உள்ளவள்; பிறருக்கு எதையும் ஈயாத கருமி; கலகத்திலேயே நாட்டம் உடையவள். (19)

இவ்வாறு இருந்தாலும், அந்தத் தம்பதிகள் அன்போடு இல்வாழ்க்கை நடத்தினர். செல்வத்திற்கோ, போகத்திற்கோ பஞ்சமில்லை. வீடுவாசல் நிறைந்திருந்தும் அதனால் அவர்களுக்கு இன்பமில்லை. (20)

குழந்தைச் செல்வமற்ற அந்தத் தம்பதிகள் மனம் சோர்ந்தனர். பிள்ளைப்பேற்றுக்காகப் பலப்பல புண்ணிய கர்மங்களைச் செய்யலாயினர். ஏழை எளிய மக்கட்கு பசு, மாடு, உழுது பயிர் செய்ய நிலம், பொன், துணிமணிகள் ஆகியன தானம் செய்தனர். (21)

இவ்வாறு தர்மம் செய்தே அவர்களது சொத்தில் பாதி கரைந்தது. இருந்தும் ஒரு பெண்ணோ பிள்ளையோ பிறக்கவில்லை. ஆகவே, மிக்க கவலையுற்றனர். (22)

இவ்வாறிருக்க ஒரு நாள், அந்த அந்தணர் மிகுந்த துக்கத்தோடு வீட்டைவிட்டுக் காட்டிற்குச் சென்றார். நடுப்பகலில் தாகத்தால் துன்புற்ற அவர், அருகிலுள்ள ஒரு தடாகம் சென்றார். (23)

குழந்தைப்பேறில்லையே என்கிற கவலையில் வாடிவதங்கிய அவர் தடாக நீரைப் பருகித் தாகம் தீர்த்துக் கொண்டு, அங்கேயே சற்று இளைப்பாறினார். அந்த ஒரு முகூர்த்த நேரத்தில் அங்கு ஒரு துறவி வந்தார். (24)

அத்துறவி நீரருந்தி நின்றபோது, ஆத்மதேவனாகிய அந்த அந்தணர், அவரருகில் சென்று, அவர் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி எழுந்து பெருமூச்செறிந்தவண்ணம் நின்றார். (25)

துறவி கேட்கிறார்—— “அந்தணரே! ஏன் அழுகிறீர்? அப்படி என்ன பெரிய துக்கம்? உமது துக்கத்தின் காரணத்தை விரைவில் என்னிடம் கூறுங்கள்.” (26)

அந்தணர் (பதில்) கூறலானார்—— “முனிவரே! முற்பிறவிகளில் நான் சேர்த்து வைத்த பாவக்குவியல்களை என்னவென்று கூறுவது? எனது பித்ருக்கள், நான் அளிக்கும் தர்ப்பண ஜலத்தை, இவனுக்குப் பின் யார் நமக்குத் தர்ப்பணம் கொடுப்பார்கள்? என்ற கவலையினால் தோன்றிய பெருமூச்சினால் துக்கத்துடன் பருகுகின்றனர். (27)

நான் அளிப்பதை (வைசுவதேவம், தர்ப்பணம் முதலியவைகளை)த் தேவர்களும் பித்ருக்களும் மன மகிழ்ச்சியோடு ஏற்பதில்லை. நான் அளிக்கும் தானத்தை அந்தணர்களும் ஏற்பதில்லை. குழந்தைப் பேறற்ற எனக்கு இவ்வுலகமே சூன்யமாகக் காட்சியளிக்கிறது. அந்தத் துக்கம் தாளாமல் பிராணத்தியாகம் செய்துகொள்ளவே இங்கு வந்தேன். (28)

குழந்தைப்பேறற்றவனது வாழ்வு ஒரு வாழ்வா? அந்த வீடு—வாசல் ஒரு செல்வம் ஆகுமா? மற்ற செல்வங்களனைத்தும் செல்வம்தானா? அந்த குலம் (வம்சம்) தான் ஒரு குலமாகுமா? (29)

நான் வளர்த்த பசுமாடும் மலடாக உள்ளது. நான் நட்ட மரமும்கூடப் பூப்பதுமில்லை, காய்ப்பதுமில்லை. (30)

நான் வீட்டிற்குக் கொண்டு வந்த பழங்கள் உடனேயே அழுகிப் போகின்றன. குழந்தைச் செல்வமற்ற, பாக்கியமற்றவனான நான் வாழ்ந்துதான் என்ன லாபம்?” (31)

இவ்வாறு கலங்கியவண்ணம் அந்தத் துறவியிடம் தன் துன்பங்களைக் கூறிய அந்தணர், வருத்தம் தாளாது தேம்பித் தேம்பி அழலானார். இதைக் கண்டதும் துறவியின் இதயத்தில் கருணை பெருக்கெடுத்தது. (32)

அந்தத் துறவி யோகநிஷ்டர். அவர் அந்தணரது நெற்றியில் படர்ந்துள்ள வரிகளை உற்றுநோக்கி, (அவரது நெற்றியில் எழுதப்பட்டுள்ள எழுத்துக்களை வாசித்தறிந்து,) அவரது துன்பங்களுக்கான காரணங்களை முற்றிலுமாக அறிந்து கொண்டு, அவரிடம் விளக்கமாகக் கூறினார். (33)

துறவி கூறுகிறார்—— “அந்தணரே! குழந்தையில்லையே என்கிற மோகத்தை விட்டுத் தள்ளுங்கள். கர்மங்களின் வழியே தனி வழி. அறியாமையை விடுத்து பகுத்தறிவை மேற்கொள்ளுங்கள். உலகியல் வாஸனைகளை விட்டுவிடுங்கள். (34)

பிராமணரே! இப்பொழுது உங்கள் முன்வினைப்பயன்களை (பிராரப்தத்தை) நினைத்துப் பார்த்தேன். உமக்கு இன்னும் ஏழு பிறவிகளுக்குக் குழந்தைப் பேறு இல்லவே இல்லை என்பது உறுதியாகத் தெரிகிறது. (35)

முன் காலத்தில் சகர மன்னன், அங்க மன்னன் ஆகியவர்களும் இந்தக் குழந்தைப் பேறில்லா துக்கத்தை அனுபவித்தவர்கள்தான். ஆகையால், ஐயா! இந்தக் குடும்பப்பற்றை விட்டொழியுங்கள். துறவறம் எப்பொழுதும் இன்பமானது.” (36)

அந்தணர் கூறுகிறார்—— “துறவியே! உங்கள் புத்திமதிகளால் எனக்கு என்ன பயன்? எனக்கு எப்படியாவது குழந்தைப்பேறுதான் வேண்டும். இல்லையெனில், உங்கள் எதிரிலேயே துன்பத்தினால் மூர்ச்சையடைந்து பிராணனை விடுவேன். (37)

மனைவி—மக்கள் என்கிற சுகமற்ற இந்தத் துறவறம் சாரமற்றது. மனைவி—மக்கள், பேரன்கள் ஆகியோருடன் நிறைந்து விளங்கும் இல்லறம்தான் இவ்வுலகில் இனியது.” (38)

பிராமணனது பிடிவாதத்தைக் கண்ட அந்தத் துறவி அவரிடம் கூறினார். தலையெழுத்தை யாரால்தான் மாற்ற முடியும்? இது விஷயத்தில் மன்னன் சித்ரகேது பட்ட துன்பங்கள் போதுமே. நம் முயற்சி தெய்வாதீனமாகப் பயனளிக்கவில்லையெனில், நாம் வருந்தத்தான் வேண்டும். அதை எதிர்த்து நிற்க முடியாது. அதுபோலத்தான் நீயும், குழந்தைப்பேறு இன்பத்தைப் பெற முடியாது. நீயோ பிடிவாதத்தை விடவில்லை. என்னிடம் வேண்டி நிற்கிறாய். இப்பொழுது நான் என்ன சொல்வது? (39—40)

அந்தணரது பிடிவாதத்தைக் கண்டு (மனமிளகிய) அந்தத் துறவி, அவரிடம் ஒரு பழத்தைத் தந்து, “உன் மனைவியிடம் இதைச் சாப்பிடச் சொல், குழந்தை பிறக்கும்” என்றார். (41)

மேலும், “உனது மனைவி பொய்யுரையாமை (வாய்மையே பேசுதல்), ஒழுக்கமுடைமை, பொறையுடைமை, ஈகை, ஒரு நாளில் ஒருதரமே உணவு ஏற்பது என்கிற நியமங்களுடன் ஒரு வருட காலம் விரதம் அனுஷ்டிக்க வேண்டும். இவ்வாறு விரதம் இருந்தால் பிறக்கும் குழந்தை நல்லவனாகச் சாதுவாக இருப்பான்” என்று கூறினார். (42)

இவ்வாறு கூறிவிட்டு, அந்தத் துறவி அங்கிருந்து சென்றுவிட்டார். அந்தணர் (பழத்துடன்) வீடு திரும்பினார். பழத்தை மனைவியிடம் தந்து, முனிவர் கூறியதனைத்தையும் கூறிவிட்டு வெளியே எங்கேயோ சென்றுவிட்டார். (43)

இதைக் கண்டு தீயஎண்ணம் கொண்ட அவ்வந்தண மாது, தன் தோழியிடம் அழுது கொண்டே கூறலானாள்—— “தோழியே! இதென்ன பெருத்த கவலை. நான் இந்தப் பழத்தைப் புசிக்க மாட்டேன். (44)

பழத்தைத் தின்றால் கர்ப்பம் தோன்றும். அதனால் வயிறு பெருத்துவிடும். பிறகு, இது அது என்று எதையும் விருப்பம் போல் சாப்பிட இயலாது. அதனால் உடல் சக்தி குன்றும். பின் வீட்டுவேலைகளை யார் செய்வார்கள்? (45)

சரி. ஒருவேளை கிராமத்திற்குள் திருடர்கள் புகுந்துவிட்டால், கர்ப்பிணியான நான் எவ்வாறு ஓடித் தப்பிப்பேன்? ஒருவேளை அந்தக் கர்ப்பம் சுகப்பிரும்மரிஷி போல் வயிற்றிலேயே தங்கிவிட்டால், பின் எப்படிப் பிரசவிப்பது? (46)

பிரசவ காலத்தில் அந்தக் குழந்தை குறுக்காக வந்தால் என் உயிரே போய்விடுமே. மேலும், பிரசவ வலி தாங்க முடியாதாம். அழகிய நான் இவற்றையெல்லாம் எப்படிப் பொறுப்பேன்? (47)

நான் வலுவிழந்து படுத்துவிட்டால், என்னுடைய நாத்தனார் (கணவரது சகோதரி) வந்து வீட்டிலுள்ள அனைத்துப் பொருட்களையும் எடுத்துச் சென்றுவிடுவாளே. வாய்மை காத்தல், ஒழுக்கத்துடன் இருத்தல் போன்ற நியமங்களைக் கடைப்பிடித்தலோ மிகவும் கஷ்டமாகத் தோன்றுகிறது. (48)

பிரசவ வலி வேறு. மேலும் குழந்தை பிறந்ததும் அதைப் பாலூட்டிச் சீராட்டி வளர்ப்பதோ இன்னும் சிரமம். என்னைப் பொறுத்தவரை மலடியும் விதவையுமே பாக்கியசாலிகள்.” (49)

இவ்வாறு தவறாக எண்ணிக் கலங்கிய அவள், அந்தப் பழத்தைப் புசிக்கவில்லை. அவள் கணவன் “பழம் சாப்பிட்டாயா?” என்று கேட்டபோது, “சாப்பிட்டேன்” எனப் பொய்யுரைத்தாள். (50)

(இவ்வாறிருக்க,) இதனிடையில் அவளது தங்கை அங்கு வந்தாள். அப்பொழுது அவளிடம் முழு விவரத்தையும் கூறி, “இதுவே எனக்கு பெருத்தக் கவலையாக உள்ளது. (51)

மேலும், இந்தத் துக்கத்தை நினைத்து நினைத்து என் உடல் வலிமையும் குன்றிவிட்டது. தங்கையே! நான் என்ன செய்யட்டும்?” எனக் கூறவே, அவளது சகோதரி, “அக்கா! இப்பொழுது நான் கர்ப்பிணி. பிரசவித்ததும் அந்தக் குழந்தையை உங்களிடமே தந்துவிடுகிறேன். (52)

அதுவரை கர்ப்பவதிபோல் ஒருவரும் அறியாவண்ணம் வீட்டிலேயே சுகமாக இரு. எனது கணவருக்குக் கொஞ்சம் பணம் தந்தால் போதும், அவர் குழந்தையைத் தந்துவிடுவார். (53)

நானும் ஓர் உபாயம் செய்கிறேன். பிறந்து ஆறுமாதத்திலேயே என் குழந்தை இறந்து விட்டதாக மக்கள் கூறும்படிச் செய்கிறேன். பின், இங்கு வந்து உன்னிடம் தந்த எனது குழந்தைக்குப் பாலூட்டி வளர்க்கிறேன். (54)

இப்பொழுது இந்தப் பழத்தை பரீக்ஷார்த்தமாகப் பசுவிற்குத் தந்துவிடு” எனக் கூறினாள். அவ்வந்தண மாதுவும் பெண்மை காரணமாக, தன் தங்கை கூறியபடியே செய்தாள். (55)

இதன்பின் கால ஓட்டத்திலே துந்துலியின் தங்கை ஓர் ஆண்மகனைப் பெற்றாள். அவளது கணவனும் எவரும் அறியாதவாறு அக்குழந்தையைத் துந்துலியிடம் அளித்தான். (56)

துந்துலியும் தன் கணவரான ஆத்மதேவரிடம், தனக்கு ஆண்மகவு நலமுடன் பிறந்ததாகச் சொன்னாள். ஆத்மதேவருக்குக் குழந்தை பிறந்தது கேட்டு ஊர் மக்கள் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். (57)

ஆத்மதேவரும் தன் குழந்தைக்கு ஜாதகர்மம் என்னும் சடங்கைச் செவ்வனே செய்து, அந்தணர்களுக்கு ஏராளமாகத் தானம் அளித்தார். அவரது வீட்டின் முன்பு சிலர் பாடினர்; வாத்திய கோஷங்கள் நிகழ்ந்தன; பலவிதமான மங்கள காரியங்களைச் செய்தனர். (58)

துந்துலி தன் கணவரிடம், “என் மார்பில் பாலில்லையே. பசு முதலிய பிராணிகளின் பாலை ஊட்டி, என் குழந்தையை எப்படி வளர்ப்பேன்? (59)

எனது தங்கைக்கு இப்போதுதான் குழந்தை பிறந்தது. ஆனால், அது இறந்துவிட்டது. அவளை இங்கு அழைத்து வந்து வைத்துக் கொண்டால், அவள் குழந்தைக்குப் பாலூட்டி வளர்ப்பாள்” என்றாள். (60)

குழந்தையை வளர்ப்பதற்காக ஆத்மதேவரும் மனைவி கூறியபடியே செய்தார். துந்துலி, தன் மகனை ‘துந்துகாரி’ எனப் பெயரிட்டழைத்தாள். (61)

இதன் பிறகு மூன்று மாதம் கழித்து, அந்தப் பசு ஓர் ஆண்மகவை ஈன்றது. அந்தக் குழந்தை மிக அழகாக தெய்விகக் களையுடன் தூய தங்கம் போல் ஒளிவீசியது. (62)

அதைக் கண்டு அந்த அந்தணருக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. அந்தக் குழந்தைக்கு அனைத்து வைதீகச் சடங்குகளையும் அவர் தானே செய்தார். இதைக் கேட்டு அனைவரும் அந்தக் குழந்தையைக் காண வந்து கூடினர். (63)

அவர்கள் தங்களுக்குள், “ஆத்மதேவருடைய அதிருஷ்டத்தைப் பார்த்தீர்களா? என்ன ஆச்சரியம்? ஒரு பசுமாடும் இவ்வளவு அழகான தெய்விகமான குழந்தையைப் பெற்றிருக்கிறதே! (64)

தெய்வச் செயலாக, இந்த உண்மை ஒருவருக்கும் தெரியாது” என்று பேசிக் கொண்டனர். ஆத்மதேவர் அந்தக் குழந்தையின் காதுகள் பசுவின் காதுகள் போலிருப்பது கண்டு, அதற்கு ‘கோகர்ணன்’ எனப் பெயரிட்டார். (65)

சிறிது காலம் செல்ல அவர்களிருவரும் யௌவனப் பருவமடைந்தனர். அதில் கோகர்ணன் நன்கு படித்த அறிவாளியானான். ஆனால், துந்துகாரியோ துஷ்டனாக இருந்தான். (66)

ஸ்நானம், ஒழுக்கம் முதலிய அந்தணர்களுக்குரிய எந்த ஆசாரமும் அவனிடம் இல்லை. உணவு விஷயங்களிலும் ஒரு நியமமில்லை. சினமே தலைதூக்கி நின்றது. தவறான பொருட்களைச் சேகரிக்கலானான். பிணத்திற்கிடும் வாயரிசியைக்கூடச் சாப்பிடலானான். (67)

திருடுதல், பிறரிடம் காரணமின்றிப் பகைமை கொள்ளுதல் இவனது இயல்பாகிவிட்டது. பிறர் அறியாதவண்ணம் மற்றவர் வீடுகளில் நெருப்பு வைக்கலானான். விளையாடுகிற சாக்கில் பிறரது குழந்தைகளை எடுத்துச் சென்று கிணற்றில் போட்டான். (68)

பிறரைத் துன்புறுத்துதலே இவனது வேலை. கையில் ஆயுதங்கள் ஏந்திக் குருடர்களையும் ஏழை—எளியவர்களையும் வீணாகத் துன்புறுத்தினான். சண்டாளர்களை மிகவும் நேசித்தான். கையில் கயிறுகள் எடுத்துக் கொண்டு நாய்களுடன் வேட்டையாடுகிறேன் என்று இங்குமங்கும் அலைவான். (69)

வேசிகளுடன் சேர்க்கை கொண்டு தந்தையின் சொத்துக்கள் அனைத்தையும் வீணாக்கினான். ஒருநாள் தாய்—தந்தையரைத் தாக்கிவிட்டு, வீட்டிலுள்ள பாத்திரங்களைக் கவர்ந்து சென்றான். (70)

இவ்வாறு அனைத்துச் சொத்துக்களும் வீணானபோது, பரிதாபத்திற்குரிய அவனது தகப்பனார், “இம்மாதிரி துஷ்டப்பிள்ளையைப் பெற்றதைவிட, அவன் தாய் மலடியாகவே இருந்திருக்கலாமே. தீய பிள்ளை என்றுமே துன்பம் தரக்கூடியவன்தானே. (71)

இப்பொழுது நான் எங்கு தங்குவேன்? எங்குதான் போவேன்? எனது இந்தச் சங்கடத்தை எவன்தான் போக்குவான்? இடிபோல் இந்தத் துன்பம் என்மேல் விழுந்ததே? இதனால் என் உயிரே போகப் போகிறது?” என்று வாய்விட்டுக் கூறிக் கதறினார். (72)

அப்பொழுது அறிஞனான கோகர்ணன் அங்கு வந்தான். அவன் தன் தந்தைக்கு வைராக்கியத்தைப் பற்றி நன்கு விளக்கிச் சமாதானப்படுத்தினான். (73)

“தந்தையே! இவ்வுலகமே சாரமற்றது, சுவையற்றது, துன்பமே வடிவானது, மயக்கத்தை அளிக்கக்கூடியது. மகன் எவனுக்கு? செல்வங்கள் யாருக்கு? இதில் பற்றுகொண்டவன் பகலிரவு என்றில்லாது எப்பொழுதும் எரிந்துகொண்டே இருப்பான். (74)

இந்திரன் தேவர்க்கு அரசன். அவனுக்கு என்ன சுகம் இருக்கிறது? ஒரு மாமன்னனுக்குத்தான் என்ன சுகம் உள்ளது? உலகியல் தொடர்பற்றுத் தனித்து வாழும் முனிவர்களுக்கும் பற்றற்றவனுக்குமேதான் சுகம். (75)

‘இவன் எனது மகனாயிற்றே’ என்கிற அறியாமையைத் தூக்கி எறியுங்கள். உலகியல் மயக்கத்தினால் நரகம்தான் கிடைக்கும். இவ்வுடல் என்ன சாசுவதமா? என்றோ ஒருநாள் அழியத்தானே போகிறது. ஆகவே, இந்தப் பற்றுகள் அனைத்தையும் விடுத்து (வானகம் செல்ல விரும்பினால்) கானகம் செல்லுங்கள்.” (76)

கோகர்ணனது அறிவுரையைக் கேட்ட ஆத்மதேவர் வனம் செல்ல எண்ணி, அவனிடம், “குழந்தாய்! வனம் சென்று நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்பதை விளக்கமாகக் கூறு. (77)

நானோ மூடன், முடவன். இதுவரை கர்மவினையினால் பற்று என்னும் வலையில் சிக்கி, வீடு என்கிற இருள் நிறைந்த பாழுங்கிணற்றில் முடவனைப் போல் விழுந்து துன்புற்றேன். நீயோ கருணை நிறைந்தவன். இப்பாழுங்கிணற்றிலிருந்து என்னைக் கரையேற்றி வை” என்று வேண்டினார். (78)

கோகர்ணன் கூறுகிறான்—— “தந்தையே! இவ்வுடல் எலும்பு, மாமிசம், ரத்தம் — இவற்றால் ஆன ஒரு பிண்டம். இதில் ‘நான்’ என்கிற எண்ணத்தை விட்டொழியுங்கள். மனைவி—மக்களை ‘எனது’ என்று எப்பொழுதும் நினைக்காதீர். இவ்வுலகமே நொடியில் அழிவது, நீர்க்குமிழி போன்றது என்பதைக் கவனித்துப் பாருங்கள். இந்த உலகியல் பொருட்கள் நிலையானது என நினைத்து, அவைகளிடம் பற்று கொள்ளாதீர். வைராக்கியத்தின் மேல் பற்று கொண்டு பகவானிடம் பக்தி செய்யுங்கள். (79)

பகவத்பஜனமே உயர்ந்த தர்மம். அதையே விடாப்பிடியாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். மற்ற உலகியல் தர்மங்களில் இருக்கும் எண்ணத்தை மாற்றுங்கள். இறையடியார்களுக்குத் தொண்டு செய்யுங்கள். போகங்களில் இருக்கும் பற்றை வெட்டித் தள்ளுங்கள். பிறரது குணதோஷங்களை எண்ணிப் பார்க்காதீர். பகவானுக்குச் சேவை செய்வதிலேயே மனத்தை ஈடுபடுத்துங்கள். பகவத் கதையமுதையே எப்போதும் பருகி வாருங்கள்.” (80)

இவ்வாறு மகனது அறிவுரைகளைக் கேட்ட ஆத்மதேவர், அதையே சாரமாக எண்ணி வீட்டைவிட்டு வனம் சென்றார். இப்பொழுது அவர் வயது அறுபது ஆகியிருந்தாலும் புத்தி தடுமாற்றமின்றி ஒருநிலையாக இருந்தது. தினமும் பகவத் பூஜை, நாமஜபம், தவறாமல் ஸ்ரீமத்பாகவத தசமஸ்கந்த பாராயணம் என்று நியமம் கொண்டிருந்து, முடிவில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடிகளை அடைந்தார். (81)

ஸ்ரீபத்மபுராணம், ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — துந்துகாரி முக்தி பெறுதல்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! தந்தை வனம் சென்றதும் ஒருநாள் துந்துகாரி, தனது தாயை அடித்துத் துன்புறுத்தி, “பணம் எங்கே? சொல். இல்லையேல் எரியும் கொள்ளிக்கட்டையால் உன்னைச் சுட்டுவிடுவேன்” என்று மிரட்டினான். (1)

இதனால் பயந்த அவள், தனது மகனின் தொந்தரவுகளால் மிகவும் துயரமடைந்து, அன்றிரவு கிணற்றில் விழுந்து இறந்தாள். (2)

உலகியல் பொருட்களில் வெறுப்புற்று, யோக மார்க்கத்தில் நிலை நின்ற கோகர்ணனோ, அப்பொழுது தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு வேண்டியவர், வேண்டாதவர் என எவருமில்லாததால், இந்த நிகழ்ச்சியால் அவன் வருத்தமோ துன்பமோ அடையவில்லை. (3)

துந்துகாரியோ ஐந்து விலைமாதர்களை அழைத்து வந்து, தன் வீட்டிலேயே வைத்துக் கொண்டான். அவர்களுக்கு அழகு சாதனங்களைப் பெற்றுத் தரவெண்ணியதால், புத்தி தடுமாறிய அவன் பலவிதமான தவறான செயல்களைப் புரியலானான். (4)

ஒருநாள் அந்தத் தீய மங்கையர், தங்களுக்குப் பலவகையான நகைகள் வேண்டுமென அவனைக் கட்டாயப்படுத்தினர். அவனோ காமத்தில் மயங்கிக் குருடனாகித் தனக்கு இறப்பு என்பது ஒன்று உண்டு என்பதையே மறந்து, பணம் திரட்ட வீட்டைவிட்டு வெளியேறினான். (5)

இங்குமங்கும் திரிந்த அவன் நிறையப் பொருளையும் துணிமணிகளையும் நகைகளையும் கொள்ளையிட்டு வந்து, அவர்களுக்குத் தந்தான். (6)

அவன் அவ்வாறு திருடி வந்து தமக்கு ஏராளமான பொருள்களை அளித்தது கண்ட அவ்விலைமாதர்கள், “இவனோ தினமும் திருடுகிறான். என்றாவது ஒருநாள் அரசனிடம் அகப்பட்டுக் கொள்வான். (7)

அரசன் அவன் திருடிய பொருட்களையெல்லாம் பிடுங்கிக் கொண்டு, இவனுக்கு மரணதண்டனை அளிப்பான். ஆகவே, இப்பொழுதே நாம் அவைகளையெல்லாம் பத்திரமாகப் பதுக்கி வைத்துக் கொண்டு, இவனைக் கொன்றுவிட்டு எங்கேயாவது ஓடிவிட்டாலென்ன?” என்று இரவோடிரவாகத் தங்களுக்குள் ஆலோசனை செய்தனர். (8)

இவ்வாறு ஆலோசனை செய்த அவர்கள் இரவில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த துந்துகாரியைக் கயிறுகளால் கட்டியமுக்கிக் கழுத்தில் சுருக்கிட்டுக் கொல்ல முயற்சித்தனர். ஆனால், அவன் உடனே இறவாதது கண்டு கவலையுற்றனர். (9—10)

பின் எரியும் கொள்ளிக்கட்டைகளை அவன் முகத்தில் எறிந்தனர். அத்தீயின் வெம்மையால் முகம் கருகி வெந்து மிகவும் துன்புற்று இறந்தான். (11)

அவனது உடலை ஒரு குழியிலிட்டு மூடினர். அந்தோ! பெரும்பாலும் பெண்கள் சாகசத்தில் வல்லவர்கள்தானே. இவர்களது இந்தச் செயலை எவரும் கண்டிலர், அறிந்திலர். (12)

மறுநாள் துந்துகாரி பற்றிக் கேட்டவர்களுக்கெல்லாம், “எங்கள் காதலர் பணத்தாசையால் இப்பொழுது வேறு நாடு சென்றிருக்கிறார். இந்த வருடத்திற்குள் திரும்பி வந்திடுவார்” என்று பதிலுரைத்தனர். (13)

அறிவுடையோர் தீயமாதர்களிடம் என்றுமே நம்பிக்கை வைக்கக் கூடாது. ’அவ்வாறு நம்பிக்கை கொள்ளும் அறிவிலி, என்றுமே துன்பத்தில் சிக்கித் தவிப்பான். (14)

அவர்களது பேச்சு காமுகர்களின் மனத்தில் அமுதம் போன்று பாய்ந்து காமச்சுவையை வளர்க்கும். ஆனால், அவர்களது இதயமோ கூர்மையான கத்தி போன்றிருக்கும். இவர்களுக்குப் பிரியமானவர்கள்தான் யார்? (அதாவது, இவர்களிடம் யார் அன்பு கொள்வர்?) (15)

விலைமாதர்களான அவர்கள், துந்துகாரியின் அனைத்து சொத்துக்களையும் கவர்ந்து கொண்டு, எங்கேயோ சென்றுவிட்டனர். அவர்களுக்குத்தான் கணவன் என்று குறிப்பிட்டு ஒருவன்தான் உண்டா? துந்துகாரி, தனது தீச்செயல்களால் பயங்கரமான பிரேத நிலையை அடைந்தான். (16)

தினமும் வெம்மை, குளிர் என்று பாராமல் காற்றுருவில் பசிதாகத்துடன் பத்து திக்குகளிலும் அலைந்து திரிந்தான். (17)

பசி—தாகத்தினால் பீடிக்கப்பட்ட அவன் ‘தெய்வமே! தெய்வமே!’ என்று கதறியழுதவண்ணம் எங்கும் சுற்றியலைந்தும், தான் தங்குவதற்கென்று ஓரிடமும் பெற்றானில்லை. கொஞ்ச நாளில் துந்துகாரி இறந்தது பற்றிய செய்தியை, கோகர்ணன் மக்கள் கூறக் கேட்டறிந்தான். (18)

அனாதையாக அவன் இறந்தது கண்டு கோகர்ணன், அவனுக்கு ‘கயை’ என்கிற புண்ணியக்ஷேத்திரத்தில் நீத்தார் கடனான சிராத்தம் முதலியனவற்றை முறைப்படி செய்தான். மேலும், தான் செல்லும் புண்ணியக்ஷேத்திரங்கள் அனைத்திலும் அவனுக்குச் சிராத்தமும் தர்ப்பணமும் செய்தான். (19)

இவ்வாறு தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொண்ட கோகர்ணன், ஒருநாள் தன் ஊர் திரும்பினான். இரவில் யாரும் அறியாதவாறு தன் வீட்டுத் திண்ணையில் படுத்துறங்க வந்தான். (20)

தன் உறவினான கோகர்ணன் இவ்வாறு படுத்துறங்குவது கண்ட துந்துகாரி, நடு இரவில் தனது பயங்கரமான பெருத்த உருவத்துடன் அவனெதிரில் தோன்றினான். (21)

சிலசமயம் ஆடு போலவும், மற்றொரு சமயம் யானை போலவும், எருமை போலவும், வேறொரு சமயம் இந்திரன், அக்னி போலவும், பின் மனித உருவிலும் வந்து தோன்றினான். (22)

இவ்வாறு விபரீதமான உருவில் தோன்றியதைக் கண்ட கோகர்ணன், “இவன் ஏதோ தூக்கு போன்ற தவறான வழியில் துர்மரணத்தை அடைந்தவன்போல் இருக்கிறது” என்று எண்ணித் தைரியத்துடன் கேட்கலானான். (23)

கோகர்ணன் கேட்கிறான்—— “அப்பா! நீ யார்? இரவு நேரத்தில் ஏன் இவ்வாறு பயங்கரமான ரூபத்தைக் காட்டுகிறாய்? இந்நிலை உனக்கு எவ்வாறு உண்டாயிற்று? நீ என்ன பிரேதமா? பிசாசா? அல்லது அரக்கனா? சற்றே கூறுவாய்.” (24)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கோகர்ணன் கேட்கவே, அவன் பதில் கூற இயலாது தேம்பித் தேம்பி அழலானான்; பேச்சுத் திறனற்று (சாடையால்) உணர்த்தலானான். (25)

அப்பொழுது கோகர்ணன் தன்னிரு கைகளிலும் தீர்த்தத்தை எடுத்து மந்திரித்து, அவன்மேல் தெளித்தான். அதனால், அவனது பாவங்கள் கொஞ்சம் குறையவே, அவன் பேசலானான். (26)

பிரேத உருவில் உள்ள துந்துகாரி கூறுகிறான்—— “நான் உனது சகோதரன். என் பெயர் துந்துகாரி. எனது தவறான செயல்களால் நான் எனது அந்தணத் தன்மையை இழந்தேன். (27)

அறியாமையில் விழுந்துழன்ற நான் செய்த தீச்செயல்களுக்கு அளவேயில்லை. மக்களை மிகவும் துன்புறுத்தினேன். தீயவர்களான விலைமாதர்கள் என்னைக் கொள்ளிக்கட்டையால் பொசுக்கி மரிக்கச் செய்தனர். (28)

அதனால், இந்தப் பிரேத ஜன்மத்தையடைந்து துன்பத்தில் உழல்கிறேன். முன்பு நான் அறியாமல் செய்த ஏதோவொரு புண்ணியச் செயலால், இப்பொழுது காற்றை மட்டும் உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்து வருகிறேன். (29)

தம்பி! நீ கருணைக் கடல். எனது சகோதரனும்கூட. எப்படியாவது இப்பிறவியிலிருந்து என்னை விரைவிலேயே கரையேறும்படி செய்வாயா?” (30)

இவ்வாறு துந்துகாரி கூறியதைக் கேட்ட கோகர்ணன் கூறுகிறான்—— “அண்ணா! உனக்காக கயா க்ஷேத்திரத்தில் முறைப்படி பிண்டதானம் செய்தேனே? இருந்தும் நீ இந்தப் பிரேதப் பிறவியிலிருந்தும் விடுதலை பெறாததன் காரணம்தான் புரியவில்லை. இது எனக்கு வியப்பாகவல்லவா இருக்கிறது! (31)

கயா சிராத்தத்தினாலும் உனக்கு முக்தி கிடைக்கவில்லையெனில், அப்பொழுது இப்பிரேத ஜன்மா நீங்குவதற்கு வேறு எந்த ஓர் உபாயமும் இல்லையே. சரி, இப்பொழுது நான் என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை விளக்கமாகக் கூறு.” (32)

பிரேதனான துந்துகாரி கூறுகிறான்—— “நூறு கயா சிராத்தம் செய்தாலும், எனக்கு இந்தப் பிரேத ஜன்மாவிலிருந்து விடுதலை (முக்தி) கிடைக்காது. இதற்கு வேறு ஏதாவது உபாயம் உண்டா? என அமைதியாகச் சிந்தனை செய்.” (33)

இவ்வாறு பிரேத உருவிலுள்ள துந்துகாரி கூறியதைக் கேட்டு வியந்த கோகர்ணன் கூறலானான்—— “நூறு கயா சிராத்தங்களாலும் உனக்கு இந்தப் பிரேத ஜன்மாவிலிருந்து விடுதலை கிடைக்காது எனில், அப்பொழுது உனக்கு விடுதலை என்பது முயற்கொம்புதான். (34)

சரி, நீ துளியும் கவலையின்றி இப்பொழுது உள்ள இடத்திலேயே இரு. நீ முக்தி பெறுவதற்கான வேறு உபாயம் பற்றி ஆலோசிக்கிறேன்.” (35)

இவ்வாறு கோகர்ணன் கூறியதைக் கேட்ட துந்துகாரி, அங்கிருந்து தன்னிருப்பிடம் சென்றான். கோகர்ணனோ இரவு முழுவதும் இதே சிந்தனையில் இருந்தான். ஆனால், அவனுக்கு எந்தவோர் உபாயமும் தோன்றவில்லை. (36)

பொழுது புலர்ந்ததும் கோகர்ணன் வந்துள்ளதையறிந்த அந்தக் கிராம மக்கள், அவனிடம் நலன் விசாரிக்க வந்து கூடினர். கோகர்ணனும் இரவில் நடந்த அனைத்து விஷயங்களையும் அவர்களிடம் கூறினான். (37)

அவர்களில் சிலர் யோகநிஷ்டர்கள்; சிலர் சாஸ்திரங்கள் படித்த பெரியோர்கள்; சிலர் ஞானிகள்; சிலரோ வேதமுணர்ந்தவர்கள். அவர்கள் பலவிதமான சாஸ்திரங்களிலும் இங்குமங்கும் தேடிப் பார்த்தனர். இருந்தும் துந்துகாரியின் விடுதலைக்கான உபாயம் பெற்றாரில்லை. (38)

அப்பொழுது அவர்கள், “இதற்கான உபாயத்தைச் சூரிய பகவானிடம் கேட்போம். அவர் கூறியபடி செய்வோம்” எனத் தீர்மானித்தார்கள். இதைக் கேட்டு கோகர்ணன் தன் தவ வலிமையால் சூரியனை மேலே செல்லவிடாமல் தடுத்தான். சூரியனது வேகத்தையும் நிறுத்தினான். (39)

“இறைவா! நீங்களோ அனைத்துலகிற்கும் சாட்சியானவர். தங்களை நான் வணங்குகிறேன். துந்துகாரி முக்தி பெறுவதற்கான சாதனத்தை (உபாயத்தை)த் தயவு செய்து கூறுங்கள். தங்களுக்குத் திரும்பத் திரும்ப வணக்கம்” என்று கோகர்ணன் வேண்டித் துதிக்கவே, சூரிய பகவான் விளக்கமாகக் கூறலானார்—— “ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை ஏழு நாட்கள் படிப்பதனாலேயேதான் இவன் முக்தி பெற வாய்ப்புண்டு. ஆகவே, நீ ஏழு நாட்கள் பாராயணம் செய்.” இவ்வாறு சூரிய பகவான் கூறியதை அங்குள்ளோர் அனைவரும் கேட்டனர். சூரிய பகவானது வார்த்தை தர்மத்தையே பின்பற்றியதன்றோ! (40—41)

இவ்வாறு சூரிய பகவான் கூறியதைக் கேட்ட மக்கள், “இந்த உபாயம் மிகவும் எளியதாக (சிரமமற்றதாக)வன்றோ இருக்கிறது. எவ்விதமாகவாவது முயற்சி செய்து, இதைச் செய்யத்தான் வேண்டும்” என்று கூறினர். ஆகவே, கோகர்ணனும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை ஏழு நாட்கள் பாராயணம் செய்வது என்கிற விதிமுறையில் தயார் செய்யலானான். (42)

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்பதற்குப் பல தேசங்களிலிருந்தும், பல கிராமங்களிலிருந்தும் மக்கள் வெள்ளமென வந்து திரண்டனர். அதில் சிலர் நொண்டிகள்; சிலர் குருடர்கள்; சிலர் கிழவர்கள்; பலர் அறிவிலிகள். இருந்தும் தங்கள் பாவங்களைக் கழுவிக் கொள்ள அங்கு வந்து கூடினர். (43)

தேவர்களும் வியக்கும்வண்ணம் இருந்தது மக்கள் கூட்டம். கோகர்ணன் ஸ்ரீவியாச பீடத்தில் அமர்ந்து, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் படிக்க ஆரம்பிக்கவே, துந்துகாரியான அந்தப் பிரேதமும் கேட்க ஆவலுடன் அங்கு வந்தது. தான் உட்கார்ந்து கேட்க இங்குமங்குமாக இடத்தைத் தேடியது. அப்பொழுது ஏழு கணுக்கள் உள்ள ஒரு நெடிய மூங்கில் அங்கிருக்கக் கண்டது. (44—45)

அதன் அடியிலுள்ள துவாரத்தில் அமர்ந்து கதை கேட்கலாயிற்று. காற்றுருவில் உள்ளதால் வெளியே எங்கிருந்தும் கதை கேட்க முடியாததால், இந்த மூங்கிலில் வந்தமர்ந்தது. (46)

கோகர்ணன், விஷ்ணுபக்தனான ஓர் அந்தணனைக் கதை கேட்பவரில் முக்கியமானவராக அமர்த்தினான். அழகான குரலில் தெளிவாக, முதல் ஸ்கந்தத்திலிருந்து கதைகளைக் கூறத் தொடங்கினான். (47)

முதல் நாள் கதைப் பகுதியைப் படித்து முடித்த மாலைவேளையில் ஒரு பெரிய ஆச்சரியம் நிகழ்ந்தது. அங்குள்ள மக்கள் பார்த்திருக்கும் போதே, அந்த மூங்கிலில் ஒரு கணு ‘படபட’ என்ற ஒலியுடன் பிளந்தது. (48)

இவ்வாறே இரண்டாம் நாள் மாலையில் இரண்டாவது கணுவும், மூன்றாம் நாள் மாலையில் மூன்றாவது கணுவும் பிளந்தன. (49)

இவ்வாறு ஏழு தினங்களில் அந்த மூங்கிலிலிருந்த ஏழு கணுக்களும் பிளக்க, அங்கு பிரேத உருவில் மறைந்திருந்த துந்துகாரி, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பன்னிரண்டு ஸ்கந்தங்களையும் கேட்டதன் பயனாக, தன் பாவங்கள் அனைத்தினின்றும் விடுதலை பெற்று தூயவனாகிப் பிரேத உருவம் நீங்கப் பெற்றான். கார்மேகம் போன்ற நீலத்திருமேனியும், அரையிலே பீதாம்பரத்துடன் கழுத்திலே துளசி மாலைகள் தொங்க, காதுகளில் மகர குண்டலங்கள் ஒளிர, தலையில் நவரத்தின கிரீடம் விளங்க தெய்வத் திருமேனியுடன் அனைவர் எதிரிலும் வந்து தோன்றினான். (50—51)

தனது தம்பியான கோகர்ணனை வணங்கி, “தம்பி! உனதருளால், பிரேத ஜீவனாக இருந்து பட்ட துன்பங்களெல்லாம் நீங்கப் பெற்றேன். (52)

இப் பிரேதப் பிறவியின் துன்பங்களையெல்லாம் துடைத்தருளும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமையே பெருமை. பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடி நிழலைத் தந்தருளும் இந்த ஸப்தாஹ பாராயணத்தின் பெருமையோ அளவிடற்கரியது. (53)

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்பது என்கிற போதே பாவங்களனைத்தும், ‘அந்தோ! நமக்கு இறுதிகாலம் வந்ததே’ என நினைத்து நடுங்குகின்றன. (54)

நனைந்து ஈரமானது, உலர்ந்தது, பெரியது, சிறியது என்கிற பாகுபாடின்றி, அனைத்துக் கட்டைகளையும் தீ எரித்து விடுகிறதல்லவா? அதேபோல் பாகவதத்தை ஏழு நாட்களில் கேட்பது என்பதும் மனம், வாக்கு, உடல் ஆகிய முக்கரணங்களாலும் செய்த பாவங்கள் — முன் செய்த பழவினை, இனிச் செய்யும் வினைகள், பெருத்த—சிறுத்த பாவங்கள் என்கிற வேறுபாடின்றி அனைத்துப் பாவங்களையும் (நொடிப்பொழுதில்) எரித்துச் சாம்பலாக்கிவிடும். (55)

‘புண்ணியமான இந்தப் பாரத தேசத்தில் பிறந்தும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்காதவனது பிறவி வீணே’ என்று சான்றோர்கள் தேவ சபையில் முழங்குகிறார்கள். (56)

உலகியல் மயக்கத்திலாழ்ந்து, அழிந்தொழியும் இவ்வுடலையே நித்தியமென்று எண்ணி, அதைப் பலவாறு சீராட்டிப் பாராட்டி வலுவுள்ளதாக வளர்த்தான் ஒருவன். ஆனால், அவன் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை ஒருமுறையாவது கேட்கவில்லையெனில், அந்த வலுவுள்ள உடலால் ஆவதென்ன? (57)

இச்சரீரத்தைத் தாங்கி நிற்கும் தூண்கள் எலும்புகளே. நரம்புகளால் இழுத்துக் கட்டப்பட்டு, மாமிசமும் உதிரமும் அடைக்கப்பட்டு, தோலால் வெளியே மூடப்பட்டுள்ளது; அது துர்நாற்றம் உடையது. ஏனெனில், இச்சரீரம் மலமூத்திரங்களின் கொள்கலனல்லவா? (58)

(இச்சரீரம்) மூப்புத் தன்மை உடையது; அதனால் வருந்தத்தக்கது; முடிவோ துன்பமயமானது; நோய்களுக்கான புகலிடம்; ஏதாவதோர் ஆசை கொண்டு, அதனால் கலங்கி வருந்துவது; என்றுமே போதுமென்ற மன நிறைவற்றது; இதோடு வாழ்வதே ஒரு சுமைதான்; அனைத்து குறைகளும் நிறைந்தது; நொடியில் அழிவது; (59)

இறந்த பின் புதைத்தாலோ புழுத்து நெளிவது; அவனை விலங்குகள் உண்ணுமானால் மலமாக வெளி வருவது; தீயிலிட்டாலோ சாம்பற்குவியலாவது. இதுதான் இவ்வுடலின் பெருமை என்று கூறப்படுகிறது. இவ்வாறு நொடியில் அழிந்தொழியும் இவ்வுடல் கொண்டு அழிவற்ற பயனைப் பெறுவதற்கான செயலைச் செய்யலாம் என்று இருக்க, மக்கள் ஏன் வாளாவிருக்கின்றனரோ? புரியவில்லை. (60)

காலையில் சமைத்த உணவு மாலையில் கெட்டு விடுகிறதே? அதனால், வளர்ந்த இவ்வுடல் மட்டும் அழியாதது ‘சாசுவதம்’ என்பதுதான் எப்படியோ? (61)

ஆகவே, இவ்வுலகில் அனைத்துப் பாவங்களையும் நீக்கிக் கொள்வதற்கான சிறந்த ஒரே வழி ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை ஏழு நாட்கள் தொடந்து கேட்பதே. இதனால் வெகு விரைவில் பகவானைப் பெறலாம். (பகவான் நம்மருகிலேயே இருப்பார்.) (62)

ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளைக் கேட்கும் பாக்கியம் பெறாதவன், நீரில் தோன்றும் நீர்க்குமிழி போலவும், ஜீவராசிகளில் கொசு போலவும் பிறந்தவுடன் இறப்பதற்கென்றே பிறந்தவன். (63)

ஸ்ரீமத்பாகவத கதா சிரவணம், உயிரற்ற ஜடமான உலர்ந்த மூங்கிலின் கணுவையே பிளக்கும் திறமையுள்ளது என்னும்போது, சித்தத்தில் உள்ள கணுக்களை (முடிச்சுக்களை)ப் பிளந்தெறிவது என்ன ஆச்சரியம்? (64)

இந்த ஸப்தாஹ சிரவணம், கேட்பவனின் மனத்துன்பங்களான முடிச்சுக்களை அவிழ்த்து ஒழிப்பது; அனைத்து ஐயங்களையும் தீர்க்க வல்லது; அனைத்து வினைப்பயன்களையும் சுட்டெரிப்பது. (65)

ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதையமுதமாகிய நன்னீர், உலகியல் சேற்றைக் கழுவுவதில் திறன் மிக்கது. இந்தக் கதைகள் மனதில் நிற்குமானால் அவனுக்கு முக்தி பேறு நிச்சயம் என்பது சான்றோர்களின் முடிவு.” (66)

இவ்வாறு துந்துகாரி சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போது, வைகுண்டத்தில் பகவானது அருகில் இருக்கும் விஷ்ணுபார்ஷதர்களுடன் நாற்றிசைகளிலும் தன்னொளியைப் பரப்பிக் கொண்டு, ஒரு விமானம் வந்திறங்கியது. (67)

அனைத்து மக்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது, துந்துகாரி அந்த விமானத்தில் ஏறிக் கொண்டான். அந்த விமானத்தில் விஷ்ணுபார்ஷதர்கள் இருப்பது கண்டு கோகர்ணன் அவர்களிடம் கேட்டான். (68)

கோகர்ணன் கேட்கிறான்—— “பார்ஷதர்களே! ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை நான் கூற இங்குள்ள அனைவருமே தூய உள்ளத்துடன் கேட்டவர்கள்தானே? அவர்களுக்காக, தாங்கள் ஏன் விமானங்களைக் கொண்டு வரவில்லை? இங்குள்ள அனைவரும் ஒரே மாதிரிதானே ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சிரவணம் செய்தார்கள். அப்படியிருக்கக் கேட்டதன் பயனைப் பெறுவதில் வேறுபாடு ஏன்?” (பாவியான துந்துகாரிக்கு விமானம்; புண்ணியவான்களுக்கு அது இல்லை. ஏன் இந்த வேறுபாடு?) (69—70)

ஹரிதாசர்களான பார்ஷதர்கள் (பதில்) கூறுகிறார்கள்—— “புகழுடையவனே! பயனில் வேறுபாடிருக்கக் காரணம் அவர்கள் கேட்பதிலிருந்ததே. அனைவரும் ஒரே மாதிரிதான் சிரவணம் செய்தனர் என்பது உண்மையே. ஆனால், இவனைப் போல் மனதூன்றிக் கேட்கவில்லையே? ஆகவே, ஒன்றாகவே உட்கார்ந்து கேட்டிருந்தும் பயனில் வேறுபாடு வந்தது. (71)

பிரேதனான இந்த துந்துகாரி, ஏழு நாட்களும் தண்ணீர்கூட அருந்தாமல் பட்டினி கிடந்து, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சிரவணம் செய்தான். கேட்ட விஷயத்தை மனத்தில் சலனமின்றி நிறுத்தி, பலவாறாக ஆராய்ந்து, அதை அப்படியே மனத்திலிருத்திக் கொண்டான். (72)

ஞானம் உறுதிப்படவில்லையெனில் அது வீணே; ஈடுபாடின்றி மனதூன்றிக் கேட்காததும் வீணே; ‘பயன் தருமா, தராதா?’ என்று சந்தேகத்துடன் செய்யப்படும் மந்திரமும் வீணே; மனம் ஒருநிலைப்படாது செய்யும் ஜபமும் வீணே. இவையனைத்தும் பயனை அளிக்காது. (73)

இறையடியார்கள் இல்லாத ஊர், தகுதி படைத்த அந்தணர் இல்லாமல் செய்த சிராத்தம் (தென்புலத்தாருக்கான திதியும், தில (எள்ளு) தர்ப்பணமும்), வேதம் ஓதாதவனுக்கு அளித்த தானம், தொன்றுதொட்டு வழி வந்த ஆசார—அனுஷ்டானங்களைத் தவறவிட்ட வம்சம் ஆகியன அனைத்தும் வீணே. (74)

தன் குருநாதர் கூறும் வார்த்தைகளில் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை, தன்னைத்தானே (உயர்ந்தவனாக எண்ணிச் செருக்கித் திரியாது) தாழ்ந்தவனாக (அடக்கமுடையவனாக) நினைத்திருத்தல், அகத்தூய்மை, மனவடக்கம், பகவத் கதைகளை ஒன்றிய மனத்தோடு கேட்டல் — இந்த விதிமுறைகளைக் கைக்கொள்வானேயாகில், அவன் கேட்கும் பகவத் கதைகள், அதற்குண்டான உயர்ந்த பயனை முற்றிலுமாகத் தரும். ஆகவே, இங்குள்ள அனைவரும் இந்த வழிமுறைகளைக் கைக் கொண்டு, திரும்பவும் ஒருமுறை ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சிரவணம் செய்வார்களேயாகில், நிச்சயமாக அவர்களுக்கும் வைகுண்ட பதவி கிட்டும். (75—76)

கோகர்ணனே! உன்னை பகவானே நேரில் வந்து வைகுண்டம் அழைத்துச் செல்வார்” என்று கூறிவிட்டு, அந்த பார்ஷதர்கள் பகவானைப் புகழ்ந்தவண்ணம் வைகுண்டம் சென்றனர். (77)

சிராவண (ஆவணி) மாதத்தில் கோகர்ணன் திரும்பவும் ஸப்தாஹ விதிப்படி, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் பாராயணம் செய்து கதைகளைக் கூறினான். முந்தைய ஸப்தாஹத்தில் கதை கேட்ட அனைவரும் திரும்பவும் (மன ஈடுபாடுடன்) அந்தக் கதைகளை இப்போதும் கேட்டார்கள். (78)

நாரதரே! இந்த ஸப்தாஹ சிரவணத்தின் முடிவில் நடந்த ஆச்சரியமான நிகழ்ச்சியைக் கேளுங்கள். (79)

பக்தர்கள் நிரம்பி வழியும் விமானத்துடன் பகவான் அங்கு வந்து தோன்றினார். ‘ஜய ஜய’, ‘போற்றி போற்றி’, ‘நமஸ்காரம்’, ‘வணக்கம்’ என்கிற ஒலிகள் நாற்றிசைகளில் இருந்தும் எழுந்தன. (80)

மகிழ்ச்சியடைந்த பகவான், பாஞ்சஜன்யமான தன் சங்கை முழக்கினார். கோகர்ணனை மார்புறத் தழுவிக் கொண்டு, தன்னைப் போலாக்கினார். (ஸாரூப்ய பாவத்தைத் தந்தார்.) (81)

கதாசிரவணம் செய்த அனைவரையும் நீலமேகத் திருமேனி, அரையில் பீதாம்பரம், தலையில் நவரத்தின கிரீடம், காதுகளில் மகரகுண்டலங்கள் உடையவர்களாக, தன்னைப் போல் ஆக்கினார். (82)

நாய் முதல் சண்டாளர்கள் வரையில், அந்தக் கிராமத்தில் இருந்த அனைத்து ஜீவர்களும் கோகர்ணனின் தயவால் விமானங்களில் ஏறிக் கொண்டனர். (83)

அவர்கள், யோகிகள் சென்றடையும் ஸ்ரீவைகுண்ட லோகத்தை அடைந்தனர். பக்தர்களுக்கு எளியவரான பகவான், ஸ்ரீமத்பாகவத கதாசிரவணத்தால் மனம் மகிழ்ந்து, கோகர்ணனையும் தன்னுடன் அழைத்துக் கொண்டு, கோபர்கள் விரும்பும் கோலோகம் சென்றார். (84)

பகவான் ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தி, தன் அவதார காரியம் முடிந்து வைகுண்டம் எழுந்தருளும் வேளையில், அயோத்தியில் வாழும் சராசரம் அனைத்தையும் தன்னுடன் ஸ்ரீவைகுண்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். அதேபோல் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும், அங்குள்ள அனைவரையும் இப்பொழுது யோகிகளாலும் அடைதற்கரிதான கோலோகம் (ஸ்ரீவைகுண்டம்) அழைத்துச் சென்றார். (85)

சூரியனோ, சந்திரனோ, சித்த புருஷர்களோ கூட செல்ல முடியாத அந்த கோலோகத்தை, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்டதால் அவர்கள் அடைந்தார்கள். (86)

நாரதரே! ஏழு நாட்கள் கேட்பது என்கிற விதிமுறைப்படி, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்பதால் கிடைக்கும் ஒளிமயமான பெரும் பயனைப் பற்றி, நாங்கள் எப்படிச் சொல்வதோ? புரியவில்லை. ஏனெனில், கோகர்ணன் கூறிய இக்கதைகளில் ஓர் எழுத்தையாவது ஒருவன் தன் செவியாரக் கேட்டிருப்பானாகில், அவன் திரும்பவும் ஒரு தாயின் வயிற்றில் புகமாட்டான். (அதாவது, அவனுக்குத் திரும்பவும் பிறவி கிடையாது.) (87)

காற்றையோ, நீரையோ, உலர்ந்த சருகுகளையோ மட்டும் உண்டு, உடல் இளைக்க வெகுகாலம் கடுந்தவம் இயற்றுவதாலோ, கர்மயோகம், ஞானயோகம், பக்தியோகம் என்கிற யோகங்களாலோ அடைய முடியாத எந்த பகவத் பிராப்தி உண்டோ, அதை இந்த ஸப்தாஹ சிரவண யக்ஞத்தால் எளிதிலேயே அடையலாம். (88)

மிகவும் பாவனமான இந்த இதிகாசத்தைச் சித்ரகூடத்தில் வசிக்கும் முனிவரான சாண்டில்ய மாமுனிவர், பிரும்மானந்தத்தில் மூழ்கியவராக நித்தமும் படித்துக் கொண்டே இருக்கிறார். (89)

பரம பாவனமான இந்தக் கதைகளை ஒருமுறை கேட்டாலும் போதும். அது, நமது பாவக் குவியல்களை நீறாக்கி(சாம்பலாக்கி)விடும். சிராத்தம் முதலிய பித்ரு தினங்களில் இதைப் பாராயணம் செய்வதால் நமது மூதாதையர்கள் மனம் மகிழ்கிறார்கள். தினமும் பாராயணம் செய்பவன், மண்ணுலகில் மீண்டும் பிறக்க மாட்டான். அவன் முக்தி பெறுவான். (90)

ஸ்ரீபத்ம புராணம், ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஆறாவது அத்தியாயம் — ஸப்தாஹ (ஏழு நாட்கள்) வேள்வியின் விதிமுறைகள்

ஸநகாதி முனிவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— நாரதரே! இப்பொழுது ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை ஏழு நாட்களில் கேட்பது என்கிற ஸப்தாஹ சிரவணத்தின் விதிமுறைகளைக் கூறுகிறோம். பொதுவாக, மக்களின் ஒத்துழைப்பும் சிறிது செல்வமும் இதற்குத் தேவை. (1)

முதலில் ஒரு ஜோதிடனை அழைத்து வந்து, ஸப்தாஹ சிரவணத்திற்கான நல்ல முகூர்த்தத்தை நிச்சயிக்க வேண்டும். ஒரு விவாகத்தை நடத்துவதற்கான செல்வம் இதற்கும் தேவையானதால், அதையும் சேகரித்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். (2)

கதை தொடங்க ஆடி, ஆவணி, புரட்டாசி, ஐப்பசி, கார்த்திகை, மார்கழி (தட்சிணாயனம்) ஆகிய ஆறு மாதங்களும் மிகச் சிறந்தவை. கேட்பவர்கள் முக்தி பேறு பெற, இந்த ஆறு மாதங்களும் சிறந்தன. (3)

இந்த மாதங்களிலும் பத்ரை—வியதீபாதம் முதலிய நலம் பயக்காத யோகங்களைத் தள்ளவேண்டும். மேலும், இதில் ஈடுபாடு உடையவர்களையே உதவிக்கு வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். (4)

‘இன்று முதல் இந்த இடத்தில் ஸ்ரீமத்பாகவத ஸப்தாஹ மகாயக்ஞம் நடக்கப் போகிறது. அதனைக் கேட்டு நலம் பெற, நீங்கள் எல்லோரும் தங்கள் உற்றார்—உறவினர்களுடன் கட்டாயம் வந்தருள வேண்டும்’ என்று பக்கத்துக் கிராமங்கள், நகரங்கள் ஆகிய எல்லா இடங்களிலும் பறைசாற்ற வேண்டும். (5)

பொதுவாக பெண்கள், வேளாளர்கள் ஆகியவர்கள் ஸ்ரீமத்பாகவதம் முதலிய பகவானுடைய கதைகள், பஜனை ஆகியனவற்றிலிருந்து ஒதுங்கியே இருப்பார்கள். அவர்களும் இதில் வந்து கலந்து கொள்ளுமாறு அறிவித்தல் வேண்டும். (6)

பற்பல தேசங்களிலும் இருக்கும் இறையடியார்கள் மற்றும் பஜனை செய்யும் பாகவதர்கள் ஆகியவர்களுக்கும் ஓலை எழுதித் தெரியப்படுத்த வேண்டும். அக்கடிதம் கீழ்க்கண்டவாறு எழுதப்பட வேண்டும். (7)

“பெரியோர்களே! இங்கு ஏழு நாட்கள் பெறற்கரிய பெரும்பேறு நமக்காகக் காத்திருக்கிறது. சான்றோர்களும் ஆன்றோர்களும் இங்கு கூடப் போகிறார்கள். இது கிடைத்தற்கரிதான பெரும் வாய்ப்பு. தேனின் இன்சுவை கொண்ட ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளைக் கூறப் போகிறார்கள். (8)

தாங்கள் எல்லோரும் பகவானது இன்சுவை அறிந்தவர்கள்; கேட்டுக் கேட்டுத் திளைப்பவர்கள். ஆகவே, ஸ்ரீமத்பாகவதமாகிற அமுதத்தைப் பருக அன்போடுகூட ஓடி வாருங்கள். (9)

ஒரு வேளை ஏழு நாட்களும் கேட்டு இன்புறப் போதுமான நேரமில்லையெனில், ஒரு நாளாவது வந்து கேட்டு அனுபவியுங்கள். எப்படியும் நீங்கள் எல்லோரும் வந்து கேட்க வேண்டும். ஏனெனில், இந்த ஸத்கார்யத்திற்கென்று ஒரு நிமிடம் கிடைப்பதும் அரிதே.” (10)

இவ்வாறு விநயத்துடன் அனைவரையும் அழைக்க வேண்டும். அவ்வாறு வருபவர்களுக்குத் தங்குமிடம் முதலிய வசதிகளையும் செய்து தரவேண்டும். (11)

புண்ணிய தீர்த்தக் கரைகள், செழுமையான வனாந்தரங்கள் அல்லது தன் வீடு — இவ்விடங்களே கதைகள் கேட்க ஏற்றவை. ஏராளமான மக்கள் வந்து அமர்ந்து கேட்கும்படியான விசாலமான மைதானம் இதற்கு மிகவும் உகந்தது. (12)

வீட்டிலுள்ள சாமான்களை ஒரு மூலையில் ஒழுங்காக வைத்துவிட்டு, கதை கூறும் இடத்தை நன்கு பெருக்கி, மெழுகி, கோலமிட்டு, மாவிலைத் தோரணங்கள் கட்டி அழகுறச் செய்ய வேண்டும். (13)

மக்கள் வந்து உட்கார ஐந்து நாட்கள் முன்பிருந்தே விரிப்புகள் சேகரித்து வைக்கப்பட வேண்டும். நாற்புறங்களிலும் வாழை மரங்கள், தோரணங்கள் கட்டி ஒரு மேடை தயார் செய்ய வேண்டும். (14)

மேடையைச் சுற்றி வாழை, கமுகு, பாக்கு, மாந்தளிர்கள், புஷ்பங்கள் ஆகியவற்றால் அழகுறச் செய்ய வேண்டும். நாற்புறங்களிலும் கொடிகள், விதானங்கள் அமைக்க வேண்டும். (15)

அந்த அலங்கார மண்டபத்தின் மேல், சற்று உயரத்தில் விசாலமான ஏழு உலகங்கள் இருப்பதாகக் கற்பனை செய்து கொண்டு, அதில் பற்றற்ற அந்தணர்களை அழைத்து வந்து உட்காரச் செய்ய வேண்டும். (16)

மக்கள் உட்கார்ந்து கதை கேட்க வசதியாக ஆசனங்களை அமைக்க வேண்டும். பின் கதை சொல்பவர் அமர்வதற்காக, ஒரு சிங்காதனத்தை அங்கு வைக்க வேண்டும். (17)

கதை சொல்பவர் கிழக்கு நோக்கி அமர்ந்தால் கேட்பவர்கள் வடக்கு நோக்கியும், சொல்பவர் வடக்கு நோக்கி அமர்ந்தால் கேட்பவர் கிழக்கு நோக்கி அமர்ந்தும் கேட்க வேண்டும். (18)

அல்லது பூஜ்யரான வக்தாவும் (சொல்பவரும்), பூஜகர்களான கேட்பவர்களும் கிழக்கு நோக்கியே கூட அமரலாம். தேசம், காலம் ஆகியவற்றை அறிந்த சான்றோர்கள், கேட்பவர்களுக்கு இம்மாதிரியான விதிமுறைகளை நிச்சயித்துள்ளனர். (19)

வேதசாஸ்திரங்களை அறிந்தவராகவும், காலம்—இடத்திற்கேற்ப பலப்பல மேற்கோள்களைச் சுட்டிக்காட்டி நன்கு விளக்குபவராகவும், உலகியல் பற்றுக்களைக் களைந்தவராகவும் உள்ள நல்ல அந்தணரை, விளக்கம் சொல்பவராக வியாச பீடத்தில் அமர்த்த வேண்டும். (20)

கதை சொல்பவன் பண்டிதனாக இருப்பினும், பலப்பல தர்மங்களை மனக்குழப்பத்துடன் கடைப்பிடிப்பவனாகவும், காமுகனாகவும், நாத்திகத்தைக் கூறுபவனாகவும் இருந்தால், அவனை ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சொல்பவனாக நியமிக்கக் கூடாது. (21)

சொல்பவருக்கு உதவியாக, அவரைப் போன்ற தகுதி படைத்தவர் ஒருவரையும் நியமிக்க வேண்டும். அவரும் சொல்பவரைப் போலவே ஐயங்களைத் தீர்ப்பவராகவும், மக்களுக்கு எடுத்துரைப்பதில் வல்லவராகவும் இருக்க வேண்டும். (22)

கதை சொல்பவர், கதை ஆரம்பிப்பதற்கு முதல் நாள் தீட்சையேற்பதற்கு முன் சவரம் செய்துகொள்ள வேண்டும். அருணோதயத்திற்கு முன் காலைக் கடன்களை முடித்துக் கொண்டு (அகமர்ஷண சூக்தங்களை ஜபித்தவண்ணம்) நன்கு ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். (23)

சந்தியாவந்தனம் முதலிய நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களை முறைப்படி விரைவாக முடித்து, கதையின் நடுவில் இடையூறுகள் வராமல் தடுப்பதற்காக, ஸ்ரீமகாகணபதியைப் பூஜிக்க வேண்டும். (24)

பின், பித்ருக்களின் திருப்திக்காக ‘நாந்தி’ என்னும் ஆப்யுதய சிராத்தம் செய்யவேண்டும். அனைவரையும் தூய்மையாக்குவற்காகச் சுத்திபுண்யாஹவாஸனம் செய்து, அந்த மண்டபத்தையும் சுத்தி செய்து, அங்கு மண்டலம் போட்டு, அதில் பகவான் ஸ்ரீஹரியின் பிம்பத்தை(யும், ஸ்ரீமத்பாகவத புத்தகத்தையும்) ஸ்தாபனம் செய்ய வேண்டும். (25)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அர்ச்சாவதார விக்ரகத்திற்கு பதினாறு விதமான (ஆவாஹனம், ஆசனம், பாத்தியமளித்தல் முதலிய ஷோடசோபார) பூஜைகளை முறைப்படி செய்து, பிரதக்ஷிண நமஸ்காரங்களையும் செய்து முடித்து, பின்வருமாறு பிரார்த்திக்க வேண்டும். (26)

“கருணைக்கடலே! இந்த உலகியல் கடலில் மூழ்கித் தவிக்கும் ஏழை நான். கர்மங்கள் என்னும் மயக்கமளிக்கும் முதலை என்னைப் பிடித்து விழுங்குகிறது. இந்த சம்சாரக் கடலிலிருந்து தயை செய்து, என்னைக் கரையேற்றி வைப்பீராக.” (27)

இதன்பின் ஸ்ரீமத்பாகவத புத்தகத்திற்கும் தூபம், தீபம், நைவேத்யம் என்று முறைப்படி பூசனை புரிய வேண்டும். செய்யும்போது, ‘ஏதோ புத்தகம்தானே!’ என்று ஈடுபாடில்லாமல் செய்யாது, காதலாகிக் கசிந்துருகி ஈடுபாட்டுடன் பூசிக்க வேண்டும். (28)

பின், ஒரு தேங்காயை அப்புத்தகத்தின் எதிரில் வைத்து வணங்கி, தெளிந்த மனத்தினனாய் இவ்வாறு துதிக்க வேண்டும். (29)

“ஸ்ரீமத்பாகவதம் என்கிற பெயரில் சாட்சாத் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனே இங்கு வந்து வீற்றிருக்கிறார். எம்பெருமானே! இந்த பவ சாகரத்திலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டி, உன்னைச் சரணம் பற்றினேன். (30)

எனது இந்த விருப்பத்தை எவ்வித இடையூறுமின்றித் தாங்கள்தான் நிறைவுறச் செய்ய வேண்டும். கேசவா! நான் உனது அடிமையல்லவா?” (31)

இவ்வாறு நமது எளிமையைக் கூறி, இறைவனை வேண்டி, பின் கதை சொல்பவருக்கு வஸ்திராபரணங்கள் அளித்து, பூஜித்து, பின் அவரைப் புகழ்ந்து வணங்க வேண்டும். (32)

பெரியோரே! தாங்கள் சாட்சாத் ஸ்ரீசுக முனிவரே; அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் கற்றவர். ஆகவே, கதையின் கருப்பொருளை விளக்குவதில் திறன் பெற்றவர். தயவு செய்து இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளை எனக்கு விளக்கிக் கூறுவதன் வாயிலாக, எனது அறியாமையை அகற்ற வேண்டும். (33)

பின்பு அவரெதிரில் நமது நலனுக்காக மன மகிழ்ச்சியோடு கதை கேட்பதற்காக நியமங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும். அந்த நியமங்களை முடிந்த வரையில் ஏழு நாட்களும் காத்து வர வேண்டும். (34)

கதையின் நடுவில் இடையூறு வராமலிருக்க, பகவானது பன்னிரண்டு எழுத்துக்கள் கொண்ட ‘த்வாதசாக்ஷரீ’ மந்திரத்தை, ஐந்து அந்தணர்களைக் கொண்டு ஜபிக்கச் செய்ய வேண்டும். (35)

பின் அந்தணர்கள், இறையடியார்கள், பஜனை செய்யும் பாகவதர்கள் ஆகிய அனைவரையும் வணங்கி, முறைப்படி உபசாரம் செய்து, அவர்களது அனுமதி பெற்று, தன் இருக்கையில் அமர வேண்டும். (36)

உலகியல் விஷயங்களான மனைவி—மக்கள், சொத்து, பணம், வீடு—வாசல் என்கிற சிந்தையை அறவே ஒழித்து, தெளிந்த மனத்தினனாய் கதையின் கருப்பொருளிலேயே கருத்தூன்றிக் கேட்பவர், கேட்பதன் முழுப் பயனையும் பெறுவார். (37)

கதை கூறுவதில் அறிஞரான சொற்பொழிவாளர், சூரிய உதயத்தில் கதையைத் தொடங்கி மூன்றரை பிரஹரம் வரை (ஒரு பிரஹரம் = மூன்று மணி நேரம்) நடுக்கமற்ற மெல்லிய இனிமையான குரலில் நன்கு புரியுமாறு கதைகளை வாசிக்க வேண்டும். (38)

நடுப்பகலில் இரண்டு மணி நேரம் கதை வாசிப்பதை நிறுத்தி, வீண் வார்த்தைகள் பேசாமல், அன்றைய கதையின் தொடர்புடைய பகவானது கீர்த்தனைகளை, இறையடியார்களைக் கொண்டு பாடச் செய்ய வேண்டும். (39)

கதையின் இடையில் மலஜலம் கழிப்பதான தொல்லைகள் நேரிடாதிருக்க லகுவான ஆகாரத்தை ஏற்கலாம். ஆகவே, கேட்பவர் உப்பு—புளிப்பு சுவையற்ற ஹவிஸ்ஸை ஒரே ஒரு முறை மிகக் குறைந்த அளவில் ஏற்கலாம். (40)

முடிந்தால் ஏழு நாட்களும் உபவாசமிருந்து கேட்கலாம். இல்லையேல் கொஞ்சம் நெய்யோ, பாலோ உட்கொண்டு இனிமையாகக் கதைகளைக் கேட்கலாம். (41)

பழங்களை ஆகாரமாகக் கொள்ளலாம். ஒருவேளை மட்டும் உணவு ஏற்கலாம். அல்லது எவ்வித நியமத்தை ஏற்றால் கதைகளை மனதார மகிழ்ச்சியோடு கேட்கலாகுமோ, அம்மாதிரியான நியமத்தைக் கைக்கொள்ளலாம். (42)

உணவு உண்டால்தான் கதைகளை மகிழ்ச்சியோடும் ஈடுபாடோடும் கேட்க முடியுமெனில், உணவு ஏற்பதே நலம் என்பது எனது எண்ணம். உபவாசம், கதை கேட்பதில் இடையூறு விளைவிக்கிறது எனில், அந்த உபவாசமே தேவையில்லை. (43)

நாரத மகரிஷியே! ஏழு நாட்கள் தொடர்ந்து ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்பது என்கிற விரதம் மேற்கொண்டவர்களுக்குச் சில நியமங்கள் உள்ளன. அதைக் கூறுகிறோம், கேளுங்கள். பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனின் அடியார்களுக்கான தீட்சை பெறாதவன், கதை கேட்பதில் தகுதி பெறாதவனே. (44)

நியமத்தோடு கதை கேட்பவன், தினமும் பிரும்மசரியத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். தரையில்தான் படுத்துறங்க வேண்டும். கதை முடிந்தபின் இலையில்தான் உணவு கொள்ள வேண்டும். (45)

பருப்பு, தேன், எண்ணெய், விருந்துணவு, தவறான எண்ணத்துடன் படைக்கப்பட்ட உணவு, பழைய உணவு ஆகியனவற்றைச் சாப்பிடக் கூடாது. (46)

காமம், கோபம், மதம், மானம், பொறாமை, பேராசை, ஆடம்பரம், விருப்பு—வெறுப்பு ஆகியவற்றை விலக்க வேண்டும். (47)

வேதம், இறையடியார்கள், அந்தணர்கள், ஆசார்யர்கள், குருமார்கள், பசு வளர்ப்போர், பெண்கள், அரசன், சான்றோர்கள் ஆகியோர்களை நிந்திக்கக் கூடாது. (48)

நியமத்தோடு கதை கேட்பவன், மாதவிலக்கில் இருப்பவள், சண்டாளன், மிலேச்சர்கள், ஒழுக்கத்தில் தாழ்ந்தவர்கள், காயத்ரி மந்திரம் ஜபிக்காத அந்தணன், பெரியோர்களை வெறுப்பவன், வேதத்தை ஒத்துக் கொள்ளாத நாத்திகன் ஆகியோருடன் பேசக்கூடாது. (49)

எப்பொழுதும் சத்தியம், ஒழுக்கம், கருணை, மௌனம், எளிமை, நேர்மை, அடக்கம், பெருந்தன்மை ஆகியவற்றுடன் பிறரோடு பழக வேண்டும். (50)

தரித்திரன், க்ஷயரோகமுள்ளவன் அல்லது வேறு நோய் கண்டவன், பாக்கியமற்றவன், பாவத்தொழில் புரிபவன், மக்கட்செல்வமற்றவன், முக்திபேறு பெறவிழைபவன் ஆகியோர் இந்தக் கதையை நிச்சயம் கேட்க வேண்டும். (51)

மாதவிடாய் நின்றவள், ஒரே பிள்ளையைப் பெற்றவள், மலடி, குழந்தைகள் பிறந்து பிறந்து இறத்தல், கரு சிதைந்து போதல் என்னும் தோஷமுடையவள் ஆகிய மாதர்கள் நிச்சயம் கேட்க வேண்டும். (52)

இவர்களனைவரும் நியமத்துடன் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்பார்களானால் நிறைந்த பலனைப் பெறுவார்கள். மிக உயர்ந்த தெய்வத்தன்மை பொருந்திய இக்கதைகள், கோடிக்கணக்கான வேள்விகள் செய்த பயனைத் தருபவை. (53)

இவ்வாறான விதிமுறைகளை மேற்கொண்டு கதை முடிவில் உத்தியாபனம் என்னும் சடங்கைச் செய்யவேண்டும். (உத்தியாபனம் என்றால் கதை கூறுவோர்க்குக் கதை கேட்போர் உரிய பூசனை புரிந்து தட்சிணை முதலியன தருதல்.) உயர்ந்த பயனை விரும்புவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவான் பிறந்த நாளான ஜன்மாஷ்டமி விரதம் போலவே, இக்கதையின் முடிவிலும் செய்யவேண்டும். (54)

ஆனால், பொருள் ஒன்றுமில்லாத பக்தனுக்கு இந்த உத்யாபனம் செய்ய வேண்டுமென்கிற கட்டாயமில்லை. அவன் பற்றற்ற பக்தனாகையால் கதைகளைக் கேட்பதனாலேயே தூய்மை பெற்று விடுகிறான். அவன்தான் உலகியல் பொருட்களில் ஆசையற்றவனாயிற்றே. (55)

ஸப்தாஹ வேள்வி முடிவுறும் நாளில் கதை கேட்டு இன்புற்ற பக்தர்கள் ஸ்ரீமத்பாகவத புத்தகத்தையும், கதை கூறியவரையும் முறைப்படி பூஜிக்க வேண்டும். (56)

பின் கதை சொல்பவர் கதை கேட்பவர்களுக்குப் பிரசாதமாக துளசி, பகவானுக்குச் சாற்றிய மாலைகள், நிவேதனம் செய்த பண்டங்கள் ஆகியனவற்றை அளிக்கவேண்டும். பின் எல்லோரும் மிருதங்கம் முதலிய தாளங்களுடன் பகவானது குணங்களைப் பற்றிய கீர்த்தனங்ளைப் பாட வேண்டும். (57)

‘இறைவனே! ஜய ஜய!, போற்றி, போற்றி! வணக்கம்! நமஸ்காரம்!’ என்று இறைந்து பாடி, சங்கொலி எழுப்பி வணங்க வேண்டும். அந்தணர்களுக்கும் ஏழை—எளியோர்களுக்கும் பணமும் உணவும் தானமாக வழங்க வேண்டும். (58)

கேட்பவன் உலகியல் பற்றற்றவனாக இருப்பின், கதை முடிந்த மறுநாள் ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையை ஒருமுறை பாராயணம் செய்ய வேண்டும். இல்லறத்தானாக இருப்பின் கர்ம சாந்தியாக (விரத முடிவாக) ஹோமத்தை செய்ய வேண்டும். (59)

அந்த ஹோமத்தில் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பத்தாவது ஸ்கந்தத்தில் ஒவ்வொரு சுலோகமாகப் படித்து, பாயஸம், தேன், நெய், வெள்ளை எள் மற்றும் ஹவிஸ் (கஞ்சி வடிக்காத சாதம்) முதலிய திரவியங்களால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். (60)

அல்லது ஒன்றுபட்ட மனத்துடன் காயத்ரி மகாமந்திரத்தாலும் ஹோமம் செய்யலாம். ஏனெனில், உண்மையில் இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம் காயத்ரி ஸ்வரூபம்தானே! (61)

ஹோமம் செய்ய சக்தியற்றவர்கள் ஸ்ரீமத்பாகவத ஸப்தாஹ சிரவணப் பயனைப் பெறுவதற்காக, ஹோமத்திற்கான நெய், தேன் முதலிய ஹோமப் பொருட்களை அந்தணர்களுக்கு தானமாக வழங்கலாம். ஸப்தாஹ சிரவண விதிமுறையில் நம்மையறியாமல் ஏதாவது தவறுகளோ, ஏற்றத் தாழ்வுகளோ ஏற்பட்டிருந்தாலும், அந்தத் தவறுகளை நீக்கிக் கொள்வதற்கு — அந்தக் குற்றங்களின் சாந்திக்காக — ஸ்ரீவிஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமத்தைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். இதைவிட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லாததால், இதைப் பாராயணம் செய்வது அனைத்துக் கர்மங்களையும் பயனுள்ளதாகச் செய்துவிடும். (62—63)

பின், பன்னிரண்டு அந்தணர்களுக்கு பாயஸம், தேன், நெய் ஆகியவற்றுடன் உணவளிக்க வேண்டும். இந்த ஸப்தாஹ சிரவண விரதம் முழுமையடைய வேண்டி, நல்ல காராம்பசுவையும் தங்கத்தையும் தானமளிக்க வேண்டும். (64)

நிறை செல்வமுடையவனாயின் மூன்று தோலா (30 கிராம்) தங்கத்தில் ஒரு சிங்காதனம் செய்து, அதில் அழகுற எழுதப்பட்ட ஸ்ரீமத்பாகவத புத்தகத்தை வைத்து, அதற்குத் தியானம், ஆவாஹனம் என்கிற முறைப்படி பதினாறுவித உபசாரங்களால் பூசனை புரிந்து, நியமத்தோடு கதை கூறிய ஆசார்யனுக்கு நல்ல வஸ்திரம், ஆபரணங்கள், சந்தனம் ஆகியவற்றை அளித்து, உபசரித்து நிறைந்த தக்ஷிணையுடன் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். (65—66)

இவ்வாறு ஆசார்யருக்குத் தருபவனே நல்ல அறிவாளி. அவன் பிறப்பிறப்பு என்கிற தளைகளிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான். இந்த ஸப்தாஹ விதிமுறை அனைத்துப் பாவங்களையும் களைந்தொழிப்பது. முறை தப்பாது இவ்வாறு செய்தால் பரம மங்களங்களையும் அளிக்கும், ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம் விரும்பிய நலன்களையெல்லாம் வாரி வழங்கும். அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நாற்பெரும் பேறுகளையும் அளிக்கும் ஒரே சாதனம் இதுவே என்பதில் கடுகளவும் ஐயமில்லை. (67—68)

ஸநகாதி முனிவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— நாரதரே! ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தை ஏழு நாட்களில் கேட்பது என்பதற்கான வழி முறைகளை இப்பொழுது தங்களுக்குக் கூறினோம். இன்னும் ஏதாவது கேட்க விரும்புகிறீர்களா? இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத சிரவணத்தாலேயே போகமும் மோட்சமும் இகபர நலன்கள் யாவும் கைக்கு வந்து விடுகின்றனவே! இன்னும் என்னதான் வேண்டும்? (69)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! இவ்வாறு கூறிய ஸநகாதி முனிவர்கள், விதிமுறை தவறாது ஏழு நாட்கள் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் பிரவசனம் செய்தனர். அதுதான் அனைத்துப் பாவங்களையும் நீக்க வல்ல புண்ணிய கதை. இகபர நலங்களையும் அளிப்பது. அனைத்து ஜீவராசிகளும் விரதமிருந்து இந்தக் கதைகளைக் கேட்டன. கதை முடிவில் புருஷோத்தமரான பகவானை முறைப்படி துதித்துப் போற்றினர். (70—71)

இவ்வாறு ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளை ஸப்தாஹ விதிப்படி கேட்ட ஞானம், வைராக்கியம், பக்தி ஆகிய மூவருக்கும் உடம்பில் வலிமை தோன்றியது. மூவரும் இளமை பெற்றனர். அனைத்து ஜீவர்களின் இதயங்களையும் தம்பால் ஈர்த்தனர். (72)

தம் விருப்பம் நிறைவேறவே நாரதரும் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டார். அவர் உடல் புளகாங்கிதம் அடைந்தது; பரமானந்தக் கடலில் மூழ்கித் திளைத்தார். (73)

இவ்வாறு ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளைக் கேட்ட பகவத் பக்தரான நாரதர் கைகளைக் கூப்பியவண்ணம் அன்பினால் நா தழுதழுக்க, ஸநகாதி முனிவர்களை நோக்கிக் கூறினார். (74)

நாரதர் கூறுகிறார்—— இன்று நான் பெறற்கரிய பெரும் பேறு பெற்றேன். கருணையே வடிவான தாங்கள் எனக்கு அருள் புரிந்தீர்கள். அனைத்துப் பாவங்களையும் நீக்கும் பகவான் ஸ்ரீஹரியையே பெற்றுவிட்டேன். (75)

தவச் சீலர்களே! அனைத்து அறங்களிலும் இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத சிரவணமே மிக மிக உயர்ந்தது என்று நினைக்கிறேன். ஏனெனில், இதைக் கேட்டபொழுதே ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் விளங்கும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பெற்று விடுகிறோமே! (76)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! ஸ்ரீவிஷ்ணு பக்தரான நாரத மகரிஷி இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருக்கையில், (அவதூதராக) இங்குமங்கும் நிலையின்றி திரிந்து வரும் யோகேசுவரரான சுகாசார்யார் அங்கு வந்து சேர்கிறார். (77)

ஆனந்தவனத்தில் ஸநகாதி முனிவர் ஸ்ரீமத்பாகவத ஸப்தாஹ ஞான வேள்வியை முறைப்படி முடித்தபோது, வியாசரது புதல்வரான சுகாசார்யார் தெய்வாதீனமாக, அங்கு வந்து நின்றார். அவரோ பதினாறு வயதினர்; ஆன்ம ஞானி; அறிவுக் கடலைப் பொங்கச் செய்யும் பௌர்ணமி நிலவு. ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைத் காதலாகிக் கசிந்துருகி மெல்லிய குரலில் நிதானமாகச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பவர். (78)

அளவற்ற ஒளி படைத்த ஸ்ரீசுகர் அங்கு வந்ததும், அந்த அவையிலிருந்த அனைவரும் விரைவாக எழுந்து நின்று (வணங்கி), ஓர் உயர்ந்த பீடத்தில் அவரை அமரச் செய்தனர். நாரதர் மனங்கசிந்துருக அவரைப் பூசித்தார். ஸ்ரீசுகரும் ஆசனத்தில் சுகமாக அமர்ந்து, ‘நான் சொல்லும் இந்தத் தூய்மையான செய்தியைக் கேளுங்கள்’ என்று கூறலானார். (79)

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—— நீங்கள் அனைவரும் பரமரசிகர்கள், சான்றோர்கள். ஸ்ரீமத்பாகவதம், வேதங்களாகிற கற்பகத்தருவிலிருந்து தானாகப் பழுத்து நழுவி விழுந்த பழம். இது மரத்திலிருந்து கைகளால் கொய்யாத பழம்; சுகப்பிரும்மமாகிய கிளி கொத்திய பழம்; தேவருலக இன்னமுதினும் சுவையான பகவத் கதையமுது நிரம்பியது; முழுக்க முழுக்க ரசமானது; தோலோ, கொட்டையோ அல்லது அது போன்று தள்ளத்தகுந்த எந்தப் பொருளும் அற்றது. இது இம்மானிட உலகில்தான் எளிதாகக் கிடைப்பது. உடலில் உயிர் உள்ளவரை இவ்வமுதை அருந்திக் கொண்டே இருங்கள். (80)

இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தை ஸ்ரீவேதவியாசர் என்கிற பெருந்தவசி எழுதியுள்ளார். இதில் தன்னலமோ, கவடோ (சூதுவாதோ) இல்லாத தூய தர்ம நெறி உபதேசிக்கப்படுகிறது. தூய உள்ளம் கொண்ட சான்றோர்கள் ஏத்தும் பரம்பொருளான பகவானைப் பற்றி, இதில் வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது. பரம்பொருளான இறைவனன்றோ அனைத்து நலன்களையும் அருளுபவர். அவர்தானே உண்மைப் பொருள். ஆத்யாத்மிகம், ஆதிதைவிகம், ஆதிபௌதிகம் என்னும் முத்தாபங்களையும் வேரோடு களைபவர். இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கைக்கொண்டவன் வேறு சாஸ்திரங்களையோ, வேறு சாதனங்களையோ ஏற்கத் தேவையில்லை. பல பிறவிகளில் செய்த புண்ணியத்தின் பயனாக, ஒருவன் இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத்தைக் கேட்க ஆவல் கொள்வானாகில், அக்கணமே அவனது இதயகமலத்தில் இறைவன் வந்தமர்ந்து விடுவார். (81)

இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதம் புராணங்களுக்குள் திலகம் போன்றது; இறையடியார்களுக்கான பொக்கிஷம். பரமஹம்ஸர்களான பெருந்தவசிகள் அடைய விரும்பும் தூய ஞானமே, இதில் பெரும்பாலும் கூறப்பட்டுள்ளது. ஞானம், வைராக்கியம், பக்தியோடுகூடிய பற்றற்ற மோட்ச மார்க்கமே இதில் விளக்கப்பட்டுள்ளது. பக்தியோடு இதைக் கேட்பவன், படிப்பவன், மனனம் செய்பவன் முக்தியைப் பெறுவான். சுவை மிகுந்த இந்த ரசம் சுவர்க்கம், சத்திய லோகம், கைலாயம், ஸ்ரீவைகுண்டம் முதலிய எங்குமே பெறற்கரியது. நீங்கள் (இவ்வுலகத்தார்) கொடுத்து வைத்தவர்கள். ஆகவே, கிடைத்தபோதே வேண்டுமளவு அள்ளிப் பருகுங்கள், விட்டு விடாதீர்கள். (பின்பு பார்த்துக் கொள்ளலாமென்று வாளா இருக்காதீர்கள்.) (82—83)

ஸூதர் கூறினார்—— இவ்வாறு சுகப்பிரும்மம் கூறிக் கொண்டிருக்கும்போதே பிரகலாதன், பலிச்சக்கரவர்த்தி, உத்தவர், அர்ஜுனன் முதலிய தன்னடியார்களோடு சாட்சாத் பகவான் ஸ்ரீஹரி, அச்சபையில் திடீரெனத் தோன்றினார். அப்பொழுது நாரத மகரிஷி பகவானையும், அவரோடு வந்திருந்த அடியார்களையும் முறைப்படி பூசித்தார். (84)

பகவான் மகிழ்ந்தது கண்டு தேவரிஷி நாரதர், அவரை ஒரு விசாலமான சிங்காதனத்தில் அமர்த்தினார். அவையினர் அனைவரும் அவரெதில் பகவத்குணங்களைக் கீர்த்தனம் செய்யலாயினர். அக்கீர்த்தன வைபவத்தைக் காண, பரமசிவன் பார்வதிதேவியுடன் வந்து சேர்ந்தார்; பிரும்மாவும் வந்திருந்தார். (85)

பகவானது கீர்த்தனம் ஆரம்பமாயிற்று. பிரகலாதன் நடுக்கத்தின் காரணமாகக் கைகளினால் தாளம் போடலானார். உத்தவர் ஜால்ரா போட்டார். நாரதர் வீணை வாசித்தார். சங்கீத வித்தையின் ஸ்வர ஆலாபனைகளில் கைதேர்ந்த அர்ஜுனன், ராகத்தை விரிவாக ஆலாபனை செய்தான். இந்திரன் மிருதங்கம் வாசித்தான். ஸநகாதி முனிவர்கள் பஜனையின் இடையிடையே ‘ஜய, ஜய’ (‘போற்றி, போற்றி’) என்று கோஷம் செய்தனர். இதற்கெல்லாம் முன்பாக சுக மகரிஷி பலவிதமான நர்த்தனங்களால் அக்கீர்த்தனங்களின் உட்பொருளை விளக்கலானார். (86)

இதற்கிடையில் ஒளி மயமாக விளங்கும் பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய மூவரும் நடிகர்கள் போல நடனமாடத் தொடங்கினர். இவ்வாறு உலகியலுக்கெட்டாத தெய்விகமான பஜனையைக் கண்ட பகவான் மனம் மகிழ்ந்து கூறலானார். (87)

“இப்பொழுது நீங்கள் கூறும் கதையழகையும், பாட்டின் இனிமையையும் கண்டு மிக மகிழ்ந்தேன். உங்களது பக்தி என்னை உங்கள் வசமாக்கிவிட்டது. ஆகவே, விரும்பும் வரத்தைக் கேளுங்கள்.” இவ்வாறு பகவான் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த அவையினர், காதலாகிக் கசிந்துருகி, பகவானிடம் கேட்கலாயினர். (88)

“இறைவா! இனி எங்கெங்கெல்லாம் ஸ்ரீமத்பாகவத ஸப்தாஹ சிரவணம் நடக்கிறதோ, அங்கங்கெல்லாம் தாங்கள் தங்கள் அடியார்களுடன் வந்திருந்து காட்சி தர வேண்டும். இதுவே எங்களது விருப்பம். இதைத் தாங்கள் பூர்த்தி செய்து தரவேண்டும்.” இறைவனும், “அப்படியே ஆகட்டும்” என வரமருளி மறைந்தருளினார். அவர்தான் அச்சுதனாயிற்றே! (பக்தர்களது விருப்பத்தை நழுவ விடாதவர்.) (89)

இதன் பின் நாரதர் பகவான் மற்றும் அவரது பார்ஷதர்களின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி, பின் ஸ்ரீசுகப்பிரும்மம் முதலிய தவசிகளின் திருவடிகளிலும் வீழ்ந்து வணங்கினார். ஸ்ரீமத்பாகவத கதைகளாகிற இன்னமுதைப் பருகியதால் அனைவரும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர். (ஜீவாத்மா, மாயை, பரமாத்மா, இந்த உலகம் ஆகிய அனைத்தும் வேறு வேறு என்கிற) அவர்களது அறியாமை அகன்றது. அனைவரும் தத்தம் இடம் சென்றனர். (90)

அப்பொழுது ஸ்ரீசுக மகரிஷி பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய மூன்றையும், தமது சாஸ்திரமான ஸ்ரீமத்பாகவத்தில் நிலைப்படுத்தினார். ஆகவே, இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சேவிக்கும் அடியார்களது திருவுள்ளத்தில் பகவான் வந்தமர்கிறார். (91)

“ஏழ்மைநோயால் துன்பப்படுபவர்கள், மாயை, அறியாமை என்கிற பிசாசினால் அவதிப்படுபவர்கள், உலகியல் கடலில் வீழ்ந்து தவிப்பவர்கள் ஆகியவர்களின் துன்பங்களைக் களைந்து நலமளிப்போம் யாம்” என்று ஸ்ரீமத்பாகவதம் கர்ஜனை புரிகிறது. (92)

சௌனகர் கேட்கிறார்—— “ஸூதபுராணிகரே! சுகப்பிரும்மரிஷி (இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப்) பரீக்ஷித்திற்கு எப்பொழுது கூறினார்? கோகர்ணன் துந்துகாரிக்கு எப்பொழுது சொன்னான்? ஸநகாதி முனிவர்கள் நாரதருக்கு எப்பொழுது கூறினர்? எங்களது சந்தேகத்தைக் கருணையோடு தெளிவாக்க வேண்டுகிறோம்.” (93)

ஸூதர் (பதில்) கூறுகிறார்—— “பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தமது ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்றபின், கலியுகம் ஆரம்பித்து முப்பது வருடங்கள் கழித்து, புரட்டாசி மாதம் வளர்பிறை நவமியன்று ஸ்ரீசுகர், ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கூறவாரம்பித்தார். (94)

மன்னன் பரீக்ஷித் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்டபின் கலியுகத்தின் முதல் இருநூறு வருடங்கள் கழித்து, ஆடி மாத வளர்பிறை நவமியில் கோகர்ணன் துந்துகாரிக்கு ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கூறினான். (95)

இதற்குப்பின் கலியுகத்தில் மேலும் முப்பது வருடங்கள் (அதாவது, இருநூற்று முப்பது வருடங்கள்) கழித்து, கார்த்திகை மாத சுக்லபட்ச நவமியன்று ஸநகாதி முனிவர்கள் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை நாரதருக்குக் கூறவாரம்பித்தனர். (96)

குற்றமற்றவரே! சௌனகரே! நீங்கள் கேட்ட கேள்விகளுக்கெல்லாம் விடை கிடைத்ததா? கோரமான இக்கலியுகத்தில் சம்சார துயரக்கடலைக் கடக்க ஒரே வழி ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்பதே. இதுதான் உலகியல் துன்பங்களை நீக்கும் ஒரே மருந்து. (97)

ஆகவே, சான்றோர்களே! இக்கதையமுதை விருப்பத்தோடு பருகுங்கள். ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானுக்கு இதுவே உகப்பானது; பாவங்கள் அனைத்தையும் நொடியில் களைவது; முக்தி பெறுவதற்கான ஒரே வழி; இறையன்பை (பக்தியை)ப் பெருக்குவது. வேறு நலந்தரும் சாதனங்கள் உண்டா? எனத் தேடவேண்டாம். தீர்த்தயாத்திரை செய்வதால்தான் என்ன கிடைக்கப் போகிறது? (98)

பாவிகளைத் தண்டிக்க, பாசத்தைக் கையிலேந்தியத் தன் தூதர்களைக் கண்ட யம தர்மராஜன், ‘தூதர்களே! இதோ பாருங்கள்! இறைவனது கதையமுதைப் பருகி நிற்பவர்களிடம் செல்லாதீர்கள், ஒதுங்கி நில்லுங்கள். பிறரைத் தண்டிக்கும் தகுதிதான் எனக்குண்டு. பகவானது அடியார்களையன்று’ என்று அவர்கள் காதுகளில் ரகசியமாகக் கூறினார். (99)

சுவையற்ற இவ்வுலகில் உலகியல் விஷயங்களான நச்சுப் பொருட்களில் கொண்ட ஆசையால், மதிமயங்கி நிற்கும் அறிவிலிகளே, உங்கள் நலனுக்காக அரை நொடி நேரமாவது ஸ்ரீசுகர் கூறிய ஸ்ரீமத்பாகவதமாகிற ஒப்பற்ற கதையமுதைப் பருகுங்கள். அற்பமான கதைகள் நிரம்பிய தீய வழியில் வீணாக ஏன் அலைந்து திரிகிறீர்கள்? இக்கதை உங்கள் காதுகளில் புகுந்ததுமே முக்தியின்பம் உங்கள் கைகளில். இதற்கு சாட்சி யார் எனக் கேட்கிறீர்களா? பரீக்ஷித் மன்னன்தான். (100)

அன்புச்சுவை நிறைந்து விளங்கும் வெள்ளத்தில் நிலை நின்று ஸ்ரீசுகர் இக்கதைகளைக் கூறியுள்ளார். எவனது கண்டத்தில் (தொண்டையில்) இதன் சுவை நிற்குமோ, அவன் ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் தலைவனாகிறான். (101)

சௌனகரே! பலப்பல சாஸ்திரங்களை நன்கு படித்து, பின் மறைத்து வைத்திருந்த இந்த ரகசியத்தை உங்களுக்குக் கூறுகிறேன். அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் பிழிந்தெடுத்த சாறு இது. சித்தாந்தங்களின் பிழிவும் இதுதான். இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் இதைக் காட்டிலும் பவித்திரமானது வேறொன்றுமில்லை. எல்லையற்ற உயர்ந்த ஆனந்தம் வேண்டுமா? பன்னிரண்டு ஸ்கந்தங்களை உடைய இப்பாகவதக் கதையமுதைப் பருகுங்கள். (102)

விதிமுறை தவறாது பக்தியோடு இதைக் கேட்பவன், தூய மனம் படைத்த இறை அடியார்களின் முன் இதைக் கூறுபவன் ஆகிய இருவரும் வழிமுறை தவறாது ஒழுகிய காரணத்தால், இதன் முழுப்பயனையும் பெறுவார்கள். ‘மூவுலகிலும் அவர்கள் பெறுதற்கரிதானவை’ என எதுவுமே இல்லை. (அவர்கள்தான் இகபர இன்பங்களைப் பெறுகிறார்களே!)” (103)

ஸ்ரீபத்ம புராணம், ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யம் முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

முதலாவது ஸ்கந்தம்

முதலாவது அத்தியாயம் — சௌனகாதி முனிவர்கள் ஸூதரை வினவுதல்

வேதவியாசர், அனைத்து அறநெறிகளையும் விளக்குவனவாக பல புராணங்களையும், மகாபாரதத்தையும் இயற்றியபோதிலும், அவரது மனம் அமைதியின்றித் தவித்தது. ஆதலால், அவர் நாரத முனிவரிடம் உபதேசம் பெற்று, பகவானுடைய திருக்கல்யாண குணங்களைப் பற்றிப் பேசுவதாகிய ‘ஸ்ரீமத்பாகவத’மாகிய இந்த உயரிய நூலை இயற்றத் தொடங்கினார். தாம் தொடங்கிய நூல் இடையூறின்றி நன்கு முடிதற்பொருட்டு, கடவுள் வாழ்த்தாக (காப்புச் செய்யுளாக) இந்தச் சுலோகத்தை ஆரம்பிக்கிறார்.

ஆகாயம் முதலிய காரியமாகிய பிரபஞ்சப் பொருட்களில் உருவத்தோடு கூடித் தொடர்வதாலும் (அதாவது ஈசுவரன் காரணமாயிருப்பதால், அவர் செயலாகிய—காரியமாகிய பிரபஞ்சம் ஏற்படுகிறது. இதுவே அந்வயம்), ஆகாய புஷ்பம் முதலிய அகாரியமான பொருட்களில் தொடராததாலும் (அதாவது, வியதிரேகம் = ஈசுவரன் காரணமாக இல்லாவிட்டால், அவர் செயலாகிய காரியமான பிரபஞ்சம் இல்லை), எந்தப் பிரும்மத்தினிடமிருந்து இவ்வுலகிற்கு தோன்றுதல், இருத்தல், மறைதல் என்பன உண்டாகின்றனவோ, எது பொருள்கள் எல்லாவற்றையும் காண்கிறதோ, எது தனக்குத் தானே பிரகாசமாக விளங்குகிறதோ, (வேதத்தின் ஆழ்பொருளை அறிந்து கொள்ளக் குறைவில்லாத நிறைந்த ஞானத்தைப் பெற்ற) பெரியோர்களுக்கும் மயக்கத்தை உண்டாக்கும் வேதத்தை ஆதிகவியாகிய பிரும்மனுக்கு எது அன்போடு உபதேசம் செய்ததோ, எந்தப் பிரும்மத்தினிடம் அதனுடைய மாயையின் குணங்களாகிய சாத்விகம், தாமஸம், ராஜஸம் என்பவைகளில் தமோ குண சிருஷ்டியாகிய பூதங்களும், ரஜோ குண சிருஷ்டியாகிய இந்திரியங்களும் (புலன்களும்), சத்துவ குண சிருஷ்டியாகிய தேவதைகளும், பிருத்வி (நிலம்), அப்பு (நீர்), தேயு (நெருப்பு) ஆகியவைகளில் ஒன்றைப் பார்த்து மற்றொன்றாக நினைத்து மயங்குகிறார்களோ, எது தன்னுடைய பிரகாசத்தால் குற்றங்களினின்றும் விடுபட்டு விளங்குகிறதோ, எது உண்மை உருவமுடையதோ, அந்த பரமாத்ம ஸ்வரூபத்தைத் தியானம் செய்கிறோம். (1)

[விளக்கம்:— உண்மை அல்லது சத்தியம் என்பது அழிவற்றது; நிலையானது. அதற்கு எக்காலத்திலும், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் மாறுதலே கிடையாது. ‘அது எப்போது உண்டானது?’ என்று கூற முடியாது. ஏனெனில், அது ஒரு காலத்தில் உண்டானதாகச் சொன்னால், அதற்கு முன், ‘அது இல்லை’ என்று சொல்லப்பட்டதாக ஆகிவிடும். இந்த உண்மைதான் ‘பிரும்மம்’ அதாவது பகவான், பரமசத்தியம். வேறு எந்தவிதமான பொருள் இல்லாத காலத்திலும் இந்த மேலான உண்மை அதாவது பகவான் (பிரும்மம்) இருந்து வந்தது. அந்த மேலான உண்மையால்தான் இந்தப் பிரபஞ்சமும் ஜீவராசிகளும் உண்டாக்கப்பட்டு, காக்கப்பட்டு, பின் அழிக்கப்படுகின்றன. இதனிடமிருந்துதான் பிரகிருதி என்ற மாயையும், அதன் பிரிவுகளான சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்ற முக்குணங்களும், அதன் பிரிவுகளான ஐம்பூதங்களும் தோன்றின. ஆகவே, அவை முழுமையான உண்மையல்ல. உண்மையின் தோற்றங்கள் என்று கூறப்படுகின்றன. சுடர்விட்டு எரியும் சூரியகிரணங்கள் சில நேரங்களில் நீர் போல (கானல் நீர்) தோற்றமளிப்பதும், சதுப்பு நிலமான பூமி இரவு நேரங்களில் வெள்ளி போலத் தோன்றுவதும், தெளிந்த நீரோடை தொலைதூரப் பார்வைக்கு மெருகிடப்பட்ட பளிங்கு தரைபோலத் தோன்றுவதும் எப்படியோ, அப்படியேதான், அந்த பரமசத்தியத்திலிருந்து உண்டான பிரபஞ்சம் பரமசத்தியமாகத் தோன்றாமல் கானல் நீராகத் தோற்றமளிக்கிறது. தனக்குத்தானே ஒளிரக் கூடிய பரமசத்தியமான பிரும்மத்திற்குத் தன்னைப் பிரகாசப்படுத்த சூரியன், அக்னி முதலிய வேறு ஒளிர்விடும் சாதனங்கள் தேவையில்லை. அதுவே ஞானஸ்வரூபம். ஆகவே, ஜீவர்களின் மனத்தில் உள்ளதும், பிரபஞ்சத்தில் உள்ளதுமான அஞ்ஞானமாகிற இருளை விரட்டுகிறது.]

பெருந்தவசியான வேதவியாச மகரிஷியால் உபதேசிக்கப்பட்ட, அழகான இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் தன்னலம், வஞ்சனை இவைகளற்ற மேலான ஒரு தர்மம் உபதேசிக்கப்படுகிறது. பொறாமையற்ற மஹனீயர்களான சாதுக்களால் மட்டுமே அறிந்துகொள்ளக்கூடிய உண்மையான, என்றும் அழியாததான, பரமமங்களகரமான (அனைத்து நலன்களையும் நல்கக் கூடியதான) ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதிதைவிகமான (உடலாலும் பிறராலும் இயற்கையாலும் ஏற்படக்கூடிய) துன்பங்களை வேருடன் களைவதான பரம்பொருள் உபதேசிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்க விருப்பம் கொண்ட புண்ணியவான்களின் இதயத்தில், பகவான் அந்த விநாடியே (பக்தியால் கட்டுண்டு அசையாமல்) வாஸம் செய்ய வந்து அமர்கிறார். மற்ற நெறிகளால் என்ன பயன்? (2)

[குறிப்பு:— இங்கு ‘அத்ர’ — ‘இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில்’ என்ற சொல் மும்முறை பயன்படுத்தப்பட்டு உள்ளது. ஏனெனில், 1. இதில்தான் பகவான் கட்டுண்ணப்படுகிறார். 2. இங்குதான் அறியப்பட வேண்டிய உண்மை பரம்பொருள் விளக்கப்பட்டிருக்கிறது; வேறெங்கும் இல்லை. 3. இங்குதான் அடியோடு மாயையிலிருந்து விடுபட்ட உயர்ந்த பாகவத தர்மம் கூறப்பட்டுள்ளது.]

உண்மையான பரம்பொருளைச் சுவைப்பதில் வல்லுனர்களே! (நலன்கள் அனைத்தையும் பெறுவதற்கு உகந்ததான) இப்புவியில் (புண்ணியப்பேற்றால்) பிறவி பெற்றவர்களே! இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதம் என்னும் புராணம், வேதமாகிற கற்பகத் தருவினின்றும் நன்கு பழுத்து விழுந்த தீங்கனி. ஸ்ரீசுக முனிவருடைய திருவாக்கிலிருந்து தோன்றியதால் மேலும் சுவையூட்டப்பட்டது. மரணபயத்தைப் போக்கும் அமுதம் நிரம்பியது. முழுக்க முழுக்க அமுதரசமே (சுவையே) நிறைந்தது. இந்த அமுதச் சுவையை இடைவிடாமல் வீடுபேறு (முக்தி) பெறும் வரையில் மீண்டும் மீண்டும் அருந்துவீர்களாக. (3)

மேலுகத்தில் தேவதைகள் எவருடைய புகழைப் பாடுகிறார்களோ, அந்தப் பரம்பொருளை அடைய விருப்பம் கொண்டு, புனிதத்தலமாகிய நைமிசாரண்யத்தில், சௌனகர் முதலான மகரிஷிகள் ஆயிரம் ஆண்டுகள் தொடர்ந்து செய்யக்கூடிய ‘ஸத்ரம்’ என்னும் வேள்வியைச் செய்தார்கள். (4)

ஒரு சமயம் சௌனகர் முதலிய முனிவர்கள் காலையில் ஹோமம் செய்வதற்கேற்ற நெய் முதலிய திரவியங்களைக் கொண்டு அக்னியில் ஹோமம் செய்துவிட்டு, (அங்கு வந்த) ஸூதபுராணிகருக்கு நன்கு பணிவிடைகள் செய்து, அவரை (உயர்ந்த ஓர் ஆசனத்தில்) அமர்த்தி, அன்புடனும் வணக்கத்துடனும் (பின்வருமாறு) வினவினார்கள். (5)

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— “பாவங்கள் அற்றவரே! தாங்கள் (மகாபாரதம் முதலிய) இதிகாசங்களையும், புராணங்கள் அனைத்தையும், மற்றுமுள்ள தர்ம சாஸ்திரங்களையும் முறைப்படி (குருவின் மூலம்) கற்றிருக்கிறீர்கள். மேலும், அவைகளைப் பிறருக்கு எடுத்துச் சொல்லியும் வந்திருக்கிறீர்கள். (6)

புராணம் முதலிய சகல சாஸ்திரங்களையும் அறிந்தவருள் தலைசிறந்தவரான வேதவியாச பகவான் மற்றும் ஸகுண, நிர்குண, பிரும்ம தத்துவம் தெரிந்த மகரிஷிகள் ஆகியோர் அறிந்திருந்த புராண—இதிகாசங்கள் அனைத்தையும் தாங்கள், அவர்களது அருளால் உள்ளது உள்ளபடி நன்கு அறிந்திருக்கிறீர்கள். ஸூதரே! தங்களது மனம் விசாலமானது; தூய்மையானது; மென்மையானது. ஆகவே, தாங்கள் பெரியோர்களுக்கு மிகவும் உகந்தவர்களாகிறீர்கள். ஆசிரியப் பெருமக்கள், தங்களிடம் உண்மையான பக்தியோடு கூடிய சீடர்களுக்குப் போற்றிப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய பரம ரகசியமான விஷயங்களையும் (ஒளிக்காமல்) உபதேசிப்பவர்கள் அன்றோ! (7—8)

நீண்ட ஆயுள் பெற்றவரே! அந்தந்த இதிகாச புராணங்களில் மக்களுக்கு மிக விரைவிலேயே உயர்ந்த நலன்களை அளிக்கவல்லன எவையெவை என்று தாங்கள் தீர்மானம் செய்திருக்கிறீர்களோ, அவையனைத்தையும் எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். (9)

நற்பண்புகள் உடையவரே! இந்தக் கலியுகத்தில் மனிதர்கள் பெரும்பாலும் அற்ப ஆயுள் உடையவர்களாகவும், சோம்பல் நிறைந்தவர்களாகவும், குறைந்த அறிவுடையவர்களாகவும், நல்வினைப்பயன் அற்றவர்களாகவும், பிணி முதலிய துன்பங்களை உடையவர்களாகவுமன்றோ இருக்கிறார்கள். (10)

முறைப்படி கடைப்பிடிக்க வேண்டிய கடமைகளோ ஏராளம். கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய சாஸ்திரங்களோ அநேகம். ஆகையால், ஹே மகரிஷியே! இவைகளில் கடைந்தெடுக்கப்பட்ட சாரமான பொருள் எதுவோ, எதைக் கேட்பதால் மனம் நன்கு அமைதி அடையுமோ, அதை தங்களது அனுபவத்தாலும் அறிவுத்திறத்தாலும் (உலகோரின் நன்மைக்காகக்) கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற விருப்பு கொண்ட எங்களுக்கு எடுத்துச் சொல்ல வேண்டுகிறோம். (11)

ஹே ஸூதரே! உங்களுக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். தன்னை அண்டிய பக்தர்களைக் காத்தருளும் பகவான், என்ன காரணம் கொண்டு வசுதேவருக்கும் தேவகிக்கும் குழந்தையாகத் திருவவதாரம் செய்தார்? இதைத் தாங்கள்தான் அறிவீர்கள். (12)

ஹே ஸூதபுராணிகரே! அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணாவதார சரித்திரங்களைக் கேட்க, நாங்கள் மிகவும் ஆவலுடன் இருக்கிறோம். பகவானது அவதாரம் அனைத்து ஜீவராசிகளையும் காத்தற்பொருட்டும், அவைகளின் நலத்தின் பொருட்டுமன்றோ நிகழ்ந்தது. (ஆகவே,) அதைத் தெளிவாக எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். (13)

மிகவும் பயங்கரமான பிறப்பிறப்பு என்னும் உலகியலான சம்சாரக் கடலில் மூழ்கித் தவிப்பவன், வேறு வழியின்றி — தன்னிச்சை இல்லாமல் — பகவானது திருநாமாவை உச்சரிப்பானேயானால், அக்கணமே அவன் இந்தப் பிறவிக்கடலிலிருந்து விடுபடுகிறான். (ஏனென்றால்,) பகவானது திருநாமத்தின் முன் பயம் என்பது விலகிப் போகிறது. (14)

ஸூதபுராணிகரே! (ஸ்ரீமந்நாராயணனுடைய பாதங்களிலிருந்து பெருகிய) கங்கை நதியில் அடிக்கடி நீராடுதல் முதலிய புண்ணிய கர்மங்களைச் செய்து, தொடர்ந்து சேவிப்பதால்தான் அது ஜீவன்களைப் பரிசுத்தமாக்குகிறது, புனிதப்படுத்துகிறது. ஆனால், பகவானுடைய பாத கமலங்களையே அண்டியவர்களும், மன அமைதியைக் கொண்டவர்களும், சாதுக்களுமான முனிவர்களின் நட்பு (சேர்க்கை) ஜீவர்களை உடனே புனிதமாக்குகிறது. (15)

கலியுகத்தில் பிறவி நோயைத் தீர்ப்பதும், மகான்களான சாதுக்களால் புகழப்படுவதுமான பகவானுடைய திருவிளையாடல்களைத் தன்னைத் தூய்மை ஆக்கிக் கொள்ள விரும்பும் எவன்தான் கேட்காமலிருப்பான்? (தன்னைத் தூயவனாக்கிக் கொள்ள விரும்புபவன், நிச்சயம் கேட்க வேண்டும் என்பது பொருள்.) (16)

நாரதர் முதலிய பரமபாகவதர்களால் கானம் செய்யப்படுகின்ற பகவானுடைய திருவிளையாடல்களையும், அவர் தனது லீலைகளால் (சிவன், பிரும்மா முதலிய) திருவுருவங்களை மேற்கொள்வதையும், ஆவலோடு கேட்க விரும்பும் எங்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லுங்கள். (17)

அறிவிற்சிறந்தவரே! தனது மாயையால் தன்னிச்சையாகப் பற்பல லீலா வினோதங்களைச் செய்யும் பகவான் ஸ்ரீஹரியின் (மத்ஸ்ய, கூர்ம, வராகம் முதலிய) நன்மை தரத்தக்க பற்பல அவதாரக் கதைகளை (எங்களுக்கு)ச் சொல்லுங்கள். (18)

மேலான புகழ் வாய்ந்த பகவானது திருவிளையாடல்களைக் கேட்பதில் ஆர்வமுடைய எங்களுக்கு, அதைக் கேட்பதில் போதும் என்கிற மனநிலை (திருப்தி) இன்னும் ஏற்படவில்லை. ஏனெனில், அதன் உண்மையான இனிய இன்பத்தை உணர்ந்த அடியவர்களுக்கு, அதன் ஒவ்வொரு சொல்லுமன்றோ இன்பம் பயப்பதாக இருக்கிறது. (19)

கபட நாடக சூத்திரதாரியான பகவான், (தன் உண்மை ஸ்வரூபத்தைத் தன் மாயையால் மறைத்து, சாதாரண ஒரு மனிதன் போல் நடித்துக் கொண்டு,) பலராமனோடுகூட கோகுலத்தில் ஒளித்து வளர்ந்து, மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட (கோவர்த்தனகிரியைத் தூக்கியது முதலிய) பற்பல வீரச்செயல்களைச் செய்தாரல்லவா? (20)

இக்கலியுகம் பிறந்ததை அறிந்த நாங்கள், (பகவானது திருவடித் தாமரைகளை அடைய மனம் கொண்டு,) பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது க்ஷேத்திரமாகிய நைமிசாரண்யத்தில் ‘தீர்க்கஸத்ரம்’ என்னும் பெருவேள்வியைத் தொடங்கியுள்ளோம். (ஆகவே,) பகவானது கதைகளைக் கேட்பதற்காகவே, நாங்கள் உலக விவகாரங்களை முடித்துக் கொண்டு, பேராவலுடன் காத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். (21)

மனிதர்களின் நற்குணத்தை அழிப்பதும், நீந்திக் கடத்தற்கரியதுமான கலியுகமாகிய சம்சாரக்கடலைக் கடக்க விரும்பிய எங்களுக்கு, கடலைத் தாண்டி அக்கரை சேர்ப்பிக்கும் மாலுமி போல, பிரும்மா தங்களைக் காட்டியிருக்கிறார்! (22)

அறநெறிகளைக் காப்பாற்றுபவரும், யோகிகளுக்கெல்லாம் ஈசனும், அந்தணர்களை ஆதரிப்பவருமாகிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் இருப்பிடத்தை அடைந்த பிறகு, தர்மம் யாரைச் சரணமாகப் பற்றியது? என்பதை இப்போது எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.” (23)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இரண்டாவது அத்தியாயம் — ஸூத முனிவர் பக்தியைப் புகழ்தல்

வியாசர் கூறுகிறார்—— “இங்ஙனம் வேதியர்களது கேள்விகளைக் கேட்டு மனம் மகிழ்ந்த ரோமஹர்ஷணருடைய புதல்வரான ‘உக்ரசிரவஸ்’ என்கிற ஸூதபுராணிகர், அவர்களது கேள்விகளைப் புகழ்ந்து மெச்சி (மேலே) சொல்லத் தொடங்கினார்.” (1)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “ஒருவரோடும் சேராது தனித்து இருப்பவரும், எவ்விதச் செயலும் அற்றவராக (கர்மங்களை ஒழித்தவராக) விளங்குபவருமான ஸ்ரீசுகர், பற்றனைத்தையும் துறந்து செல்லும்போது, அவரது பிரிவாற்றாமைக்கு அஞ்சிய வியாச பகவான் ‘குழந்தாய்’ என்று உரத்த குரலில் அழைத்தார். அப்போது மரங்களும் பிரும்மமயமாக ஆகிவிட்டதால், சுகமயமாகி எதிரொலித்தன. அவ்வாறு அசையும்—அசையாப் பொருள்கள் அனைத்திலும் உயிருக்குயிராய் பரவி நிற்கும் முனிவரான சுகாசார்யாரை வணங்குகிறேன். (2)

[குறிப்பு:—

ஸர்வபூ4தஸ்த2மாத்மாநம்

ஸர்வபூ4தாநி சாத்மிநி ।

ஈக்ஷதே யோக3யுக்தாத்மா

ஸர்வத்ர ஸமத3ர்ஶந: ॥

(ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 6/29)

உலகில் உள்ள அசையும்—அசையாப் பொருள்கள் அனைத்திலும் பிரும்மம் பரவியுள்ளது. அந்தப் பிரும்மத்தினுள்தான் அனைத்தும் அடங்கியது. அந்தப் பிரும்மமாகவே சுகர் ஆகிவிட்டபடியால், அவர் ‘சுகப்பிரும்மம்’. அவரது இதயத்தில் சராசரங்கள் அனைத்தும் பரவியுள்ளன. அதுபோல் அவற்றினூடேயும் ஸ்ரீசுகர் பரவியுள்ளார். மரங்களிலும் சுகர் பரவியிருப்பதனால், ‘குழந்தாய்’ என்னும்போது, அம்மரங்களும் ‘ஏன்’ என்று பதில் கூறின. அவர் பிரும்மத்திலேயே ஒன்றிவிட்டதால், ஆத்மாவான பகவான் எல்லாப் பொருள்களிலும் வியாபித்திருக்கிறார். ‘நான் பிரும்மமாக இருக்கிறேன்’ என்கிற மகாவாக்கியத்திற்கிணங்க, தானே பிரும்மமாகவும் இருப்பதை உணர்ந்துவிட்டார்.]

பிறவிக்கடல் என்னும் பேரிருளைக் கடக்க இச்சை கொண்டவர்களுக்கும், வீடு—வாசல் என்கிற சம்சார பந்தத்தில் சிக்கிக் கொண்டவர்களுக்கும், அவர்களிடம் கொண்ட கருணையால் ஒப்புயர்வற்ற பெருமை உடையதும், உண்மை பொருளான ஆன்ம ஞானத்தை நன்கு விளக்குவதும், நால்வேதப் பொருளானதும், புராணங்களில் மிகவும் ரகசியமானதுமான (இந்த) ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கூறிய முனிவர்களுக்கெல்லாம் குருவான வியாசரின் புதல்வரான ஸ்ரீசுக மகரிஷியைச் சரணமாக அடைகிறேன். (3)

பகவானான ஸ்ரீமந்நாராயணனையும், நரோத்தமனான நரனையும் (அர்ஜுனனையும்), சரஸ்வதிதேவியையும், (இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தை எழுதியருளிய) வேதவியாசரையும் வணங்கி, (பிறவித் துன்பக்கடல் ஒழித்து) வெற்றியை வழங்கக் கூடிய ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சொல்ல வேண்டும். (4)

முனிவர்களே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றி நீங்கள் கேட்ட உத்தமமான கேள்வியினால் எனது மனம் மகிழ்கிறது. அந்தக் கேள்வி, உலகிற்கெல்லாம் நன்மையைத் தரக் கூடியது; நலத்தைச் செய்யப் போகிறது. (5)

மனிதன் செய்யும் மேலான கடமை ஒன்று உண்டென்றால், அது எவ்விதப் பயனையும் எதிர்பார்க்காமல் பகவானிடம் பக்தி செலுத்துவது என்ற ஒரே நோக்குடன் தங்கு—தடையில்லாமல் பக்தி செய்யப்பட வேண்டும். அப்படிப்பட்ட பக்தியால் மனம் (அந்தராத்மாவான பகவான்) மிகவும் மகிழ்கிறது; மிகவும் திருப்தியையும் தெளிவையும் அடைகிறது. (இதுதான் உயர்ந்த தர்மம்.) (6)

பகவான் வாசுதேவனிடம் செய்யப்படும் பக்தியோகம் (உலகியல் பொருள்களில்) பற்றற்ற தன்மையை (வைராக்கியத்தை) அளிக்கும். தர்க்கங்களுக்கு எட்டாத உயரிய பிரும்ம ஞானத்தைக் கொடுக்கும். (7)

வருணாசிரம நெறிகளைத் தவறாது மனப்பூர்வமாகச் செய்து வருபவருக்கு, பகவானுடைய சரித்திரங்களைக் கேட்பதில் ஆசை ஏற்படவில்லையென்றால், அவர் செய்து வந்த வினைகள் எல்லாம் வெறும் வினைகளே ஆகும். (8)

மோட்சமாகிற வீடுபேறு பெறுவதற்குரிய லட்சியம் — குறிக்கோள் — பணம் சம்பாதிப்பது அன்று. (தர்மத்தின் குறிக்கோள் வீடுபேறேயன்றி பணம் சேர்ப்பதல்ல.) தர்மத்தை (கடமையை)ச் சரிவர நடத்துவதற்குத்தான் பொருள் தேவையேயன்றி, இச்சையான காமம் முதலிய பயனைப் பெறுவதற்கல்ல. (9)

போகம் அனுபவிப்பது புலனின்பத்திற்காக அல்ல. வாழ்க்கையைச் சரிவர நடத்துவதற்கே ஆகும். வாழ்க்கையின் லட்சியம் பகவானை அறிந்து பக்தி செய்வதே. (அதாவது, பகவானை அறிந்துகொள்ள விருப்பமுள்ளவனுக்கு, பயனில் பற்று வைத்து செய்யப்படும் கர்மங்கள் துணை செய்யமாட்டா. உண்மையான பக்தியினால் மட்டுமே அடைய முடியும்.) (10)

உண்மை அறிந்த சான்றோர்கள் அறியப்படும் பொருள், அறிபவன் என்ற இரண்டற்றதான ஞானத்தையே சத்தியம் (தத்துவம்) என்று கூறுகிறார்கள். (உபநிஷத்தை உணர்ந்தவர்கள்) பிரும்மம் என்றும், (ஹிரண்யகர்ப்பனை உபாசிப்பவர்கள்) பரமாத்மா என்றும், (பக்தர்கள்) பகவான் என்றும் பெயரிட்டு அழைக்கிறார்கள். (11)

சிரத்தையான ஈடுபாட்டோடு கூடிய மகரிஷிகள் பகவானைப் பற்றிய சாஸ்திரங்களைத் தெளிந்து கேட்பதனால் பெற்ற அறிவு, பற்றற்ற தன்மை (வைராக்கியம்) ஆகியவற்றோடு கூடிய பக்தியினால், பகவானாகிய மெய்ப்பொருளான பரதத்துவத்தைத் தாங்களாகவே தங்களது ஆத்மாவில் காண்கின்றனர். (12)

ஆகையால், அந்தண சிரேஷ்டர்களே! மாந்தர்கள் தத்தம் குலம், வருணாசிரமம் — இவற்றிற்குத்தக்கவாறு, (தங்களுக்கு என்று வகுக்கப்பட்ட கடமைகளைச் சிறிதும் பிறழாது சரிவரச் செய்து வருவானாகில்,) அந்த தர்மமே, பகவானான ஸ்ரீஹரியை மகிழ்ச்சி அடையச் செய்துவிடும். (நாம், நமது கடமையைச் சரிவரச் செய்து வருவதன் நோக்கம், பகவானை மகிழ்ச்சியடையச் செய்வதேயன்றி, வேறு பயன் கருதியன்று.) (13)

ஆகையால், மனதைச் சலனமின்றி ஒருநிலைப்படுத்தி, பக்தர்களுக்கு அன்பனான பகவானை எப்பொழுதும் துதிக்க வேண்டும். அவரது சரிதங்களைக் கேட்க வேண்டும்; (உருவத்தைத்) தியானம் செய்ய வேண்டும்; (திருவடிகளில்) பூசனை புரிய வேண்டும். (14)

இவ்வாறு நிரந்தரமான ‘பகவத் தியானம்’ என்கிற வாள் கொண்டு, அறிஞர்கள் மனத்திலுள்ள கர்ம முடிச்சை அறுத்தெறிகிறார்கள். அவ்வாறிருக்க, அந்த முகுந்தனுடைய கதையைக் கேட்பதில் யாருக்குத்தான் ஆசை பிறக்காது? (15)

அந்தணப் பெரியோர்களே! புண்ணிய நதிகளில் நீராடுவதால் சான்றோர்களின் தரிசனம் (சாது சத்சங்கம்) கிடைக்கும். சாதுக்களின் நட்பினால் அறநெறிகளில் ஈடுபாடு உண்டாகும். அதன்பின், பகவானுடைய கல்யாண குணங்களைக் கேட்பதில் விருப்பம் ஏற்படும். பின்னர், பகவானது கதைகளைக் கேட்பதில் நம்பிக்கை பிறக்கும். (16)

பகவானது திருவிளையாடல்களைக் கேட்பதாலும் சொல்வதாலும் மனிதர்கள் தூய்மை பெறுகிறார்கள். அவரோ பக்தர்களின் நண்பன். தமது கதைகளைக் கேட்போர்களின் உள்ளத்தில் பகவான் வந்து அமர்ந்து, அங்கு மண்டிக் கிடக்கும் காமம் முதலிய குற்றங்களைக் களைந்தொழிக்கிறார். (17)

பாகவதர்களைத் தினமும் வணங்குவதாலும், ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் பாராயணம் செய்வதாலும், காமம் முதலிய பாவங்கள் அழிந்து, பெரும்புகழ் படைத்த பகவானிடத்தில் அசைவற்ற நிலையான பக்தி உண்டாகிறது. (18)

அப்பொழுது ரஜோ குணம், தமோ குணம் ஆகியவற்றால் உண்டாகும் காம இச்சை, பேராசை (காமம், லோபம்) முதலியவைகளால் மனம் கெடுதலுறாமல், சத்துவ மூர்த்தியான இறைவனிடத்தில் ஒன்றுபட்டு அமைதியைப் பெறுகிறது. (19)

இவ்வாறு பகவானிடம் செய்யும் பக்தியோகத்தால் மனம் தெளிவடைந்து, உலகியல் ஆசைகளை ஒழித்த ஒருவனுக்கு, அந்த பகவானுடைய உண்மையான ஸ்வரூப ஞானம் (தானாகவே) ஏற்படுகிறது. (20)

பகவத் ஸ்வரூப ஞானம் ஏற்பட்டு, பகவானைத் தானாகவே தன்னுள் காணப்பெற்ற பிறகு, மனத்திலுள்ள உலகியல் கட்டுக்கள் தானாகவே அவிழ்ந்து விடுகின்றன; ஐயங்கள் அனைத்தும் சிதறிப் போகின்றன; முன்வினைப் பயன்கள் அழிந்து போகின்றன. (21)

ஆதலால், பெரியோர்கள் பெருமகிழ்ச்சியோடு பகவானாகிய வாசுதேவனிடத்தில் மனதைத் தூய்மையாக்கும் பக்தியைச் செலுத்துகிறார்கள். (22)

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களும் பிரகிருதியான மாயையின் குணங்கள். இம்முக்குணங்களையும் ஏற்று பரம்பொருளான பகவான் ஒருவரே, இவ்வுலகின் ஆக்கல், அளித்தல், அழித்தல் ஆகியவற்றின் பொருட்டு, பிரும்மா, விஷ்ணு, சிவன் என்ற பெயர்களையும் ஏற்கிறார். அந்த மூவருள் சத்துவ மூர்த்தியாகிய பகவான் வாசுதேவனால்தான் இவ்வுலக மக்களுக்கு நன்மைகள் உண்டாகின்றன. (23)

மண்ணின் வேறு வடிவம் தாங்கிய விறகுக்கட்டையைவிட, அதிலிருந்து உண்டாகும் புகை மேலானது. அப்புகையைக் காட்டிலும், வேதங்களில் கூறப்பட்ட யாகம் முதலிய கர்மங்களைச் செய்து, நற்பேறு பெறப் பயன்படும் அக்னி (கார்ஹபத்யம், ஆஹவனீயம், தட்சிணாக்னி என்றழைக்கப்படும் முக்தி) மேலானது. (கட்டை — தாமஸ குணத்தினை உடையது — போட்ட இடத்தில் கிடக்கும், அசையாது; புகை — ரஜோ குணம் — சுழன்று சுழன்று வரும்; அக்னி — சத்துவ குணம் — அனைத்தையும் எரித்து சாம்பலாக்கித் தூய்மைப்படுத்தும்.) அது போன்று தமோ குணத்தைவிட ரஜோ குணமும், ரஜோ குணத்தைவிட பரம்பொருளான பிரும்ம ஸ்வரூபத்தை விளங்கச் செய்யும் சத்துவ குணமும் மேலானது. (24)

ஆகையால், முற்காலத்தில் முனிவர்கள் தங்களது நன்மையைக் கருதித் தூய்மையானவரும், சுத்த சத்துவரூபமானவருமான பகவான் வாசுதேவனைச் சரணமடைந்தார்கள். இப்போதும் அந்த முனிவர்களைப் பின்பற்றியவர்கள், இவ்வுலகியல் கட்டுகளை உதறித் தள்ளி விடுபட்டு முக்தியை அடைகிறார்கள். (25)

முக்தி இன்பம் கருதினோர், பயங்கரமான உருவமுடைய பூதத்தலைவர்களை (தமோ குணம், ரஜோ குணச் செய்கைகளை உடைய சாமானிய தேவதைகளை) விடுத்து, (ஆனால்,) அந்த தெய்வங்களை நிந்தனை புரியாமல் அமைதியாக ஸ்ரீமந்நாராயணனையும், அவருடைய அவதாரங்களையுமே வழிபடுகிறார்கள். (26)

இயல்பாகவே ரஜோ குணம், தமோ குணம் கொண்டவர்கள் பொருள், ஆளுமை, மக்கட்செல்வம் ஆகியவற்றை விரும்பித் தங்களைப் போன்று ரஜோ குணம், தமோ குணம் மேலிட்ட பித்ருக்கள், பூதங்கள், பிரஜாபதிகள் (பிரும்மன் உட்பட) ஆகியோர்களை வழிபடுகிறார்கள். (27)

மறைகள் யாவும் வாசுதேவனான பகவானைப் பற்றியவைகள். யாகங்களும் பகவானையே சார்ந்தவைகள். யோக சாஸ்திரங்களும் அப்படியே. கர்மங்களும் வாசுதேவனை அடைவதையே பயனாகக் கொண்டவை. (28)

அறிவு நல்கும் அறநெறி நூல்கள் அனைத்தும் வாசுதேவனையே கூறுகின்றன. தவத்தின் பயனும் வாசுதேவனே. தர்மமும் வாசுதேவனையே சார்ந்தது. அடையப்பட வேண்டியவனும் வாசுதேவனே. (29)

எங்கும் பரவி நிறைந்து விளங்கும் பகவானான வாசுதேவன், முக்குணங்களுக்கு ஆட்படாதவராகத் தனித்து இருந்தபோதிலும், முக்குண வடிவமானதும், காரிய—காரண வடிவானதுமான தன்னுடைய மாயையினால் முதலில் இவ்வுலகத்தைப் படைத்தார். (30)

அந்த மாயையால் உண்டான எல்லாப் பொருள்களிலும் பகவானே உட்புகுந்து நிறைந்து விளங்குவதால் குணமுள்ளவன் போல் தோற்றமளிக்கிறான். உண்மையில், அவன் முற்றிலும் நிறைவான ஞானானந்தச் செறிவானவன். (31)

தீ ஒன்றேயாக இருப்பினும், (தன்னைத் தோன்றச் செய்கிற) நான்கு கட்டைகளில் பற்றி எரியும்போது நான்குவிதமாகத் தோற்றமளிப்பதுபோல், பகவான் ஒருவரே என்றாலும், பிரபஞ்சத்திலுள்ள ஒவ்வொரு பொருளிலும் உட்புகுந்து பலவாறாகக் காட்சியளிக்கிறார். (32)

சப்தம் (ஒலி), ஸ்பரிசம் (ஊறு), ரூபம் (உடல்), ரசம் (சுவை), கந்தம் (நாற்றம் — வாசனை) என்கிற ஐந்து பூதச் சூட்சுமங்கள்; மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி முதலிய புலன்கள்; மனம்; முக்குணங்கள் — இவைகளைக் கொண்டு, தன்னால் படைக்கப்பட்ட சகல ஜீவராசிகளிடமும் தானே உள்ளும் புறமும் கரந்து நின்று, பகவான் அந்தந்த குணங்களை அனுபவிக்கிறார். (33)

ஒரே ஒரு பரம்பொருளான பகவான், தனது சத்துவ குணமாகிய சக்தியால் உலக ரட்சகராக விளங்குகிறார். அமரர், மனிதர், விலங்கு முதலிய பற்பல பிறவிகளில் லீலையாக அவதாரம் செய்ய விருப்பம் கொண்டு, உலகமனைத்தையும் காத்து வருகிறார்.” (34)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

மூன்றாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீபகவானது திருவவதாரங்களைக் கூறுதல்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “பகவான் வாசுதேவன் முதன்முதலில் இவ்வுலகத்தைப் படைக்கக் கருதி, மஹத், அஹங்காரம், ஐந்து தன்மாத்திரைகள், பதினாறு கலைகள் அடங்கிய விராட் புருஷ திருவுருவை மேற்கொண்டார். (1)

[பதினாறு கலைகளாவன:— அறிவுப்புலன்கள் ஐந்து, செயற்புலன்கள் ஐந்து, ஐம்பூதங்கள் மற்றும் மனது.]

பிரளயகால ஜலத்தில் பள்ளிகொண்டு, யோகநித்திரை புரியும் அந்த பகவான் வாசுதேவனுடைய தொப்புள் கொடியில் தோன்றிய தாமரை மலரினின்றும், உலகத்தைப் படைக்கும் தக்ஷன், மரீசி முதலிய பிரஜாபதிகளுக்குத் தலைவராகிய பிரும்மதேவர் தோன்றினார். (2)

அந்த விராட் புருஷனுடைய அங்க அமைப்பிலிருந்து பலபடியான உலகங்கள் உண்டுபண்ணப்பட்டன. பகவானது அந்த விராட் திருவுருவம் தூய்மையான சத்துவ குணம் நிறைந்தது. (3)

அந்த விராட் திருவுருவம் — ஆயிரமாயிரம் திருவடிகள், துடைகள், கைகள், முகங்கள், ஆயிரமாயிரம் தலைகள், செவிகள், கண்கள், மூக்குகள், (மற்றும்) ஆயிரமாயிரம் கிரீடங்கள், ஆடைகள், குண்டலங்கள் ஆகியன கொண்டு விளங்கிற்று. இவ்வாறான அற்புதமான திருவுருவத்தை யோகிகள் தங்கள் ஞானக்கண்களால் காண்கின்றனர். (அதாவது, எல்லாப் பொருள்களிலும் பரமாத்ம ஸ்வரூபத்தையே காண்கிறார்கள்.) (4)

ஆதிநாராயண ஸ்வரூபமாகிய இந்த விராட் புருஷ அவதாரம், மற்ற எல்லா அவதாரங்களுக்கும் கருவூலம். எல்லா அவதாரங்களும் தோன்றுவதற்கு அழிவற்ற வித்து. இந்த விராட் ரூபத்தின் அம்சமாயுள்ளவர் பிரும்மதேவர். அந்த பிரும்மதேவரின் அம்சமானவர்கள் மரீசி முதலிய பிரஜாபதிகள். அந்த பிரஜாபதிகளால் தேவர்கள், மனிதர்கள், விலங்குகள் முதலானவர்கள் தோற்றுவிக்கப்பட்டனர். (5)

விராட் புருஷரான பகவான் வாசுதேவனே முதலில் (ஸநத்குமாரர் முதலிய) கௌமார அவதாரத்தை மேற்கொண்டு, அந்தணமையைக் கைக்கொண்டு, ஒருவராலும் பின்பற்றுவதற்கு அரியதான பிரும்மசரிய விரதத்தை இடைவிடாது கடைப்பிடித்து ஒழுகினார். (6)

வேள்விகள் அனைத்திற்கும் தலைவரான பகவான், இவ்வுலக நன்மையின் பொருட்டு, பாதாளத்தில் மூழ்கிய பூமியை மேலே கொண்டு வருவதற்காக, வராக அவதாரத்தை இரண்டாவது அவதாரமாகக் கைக்கொண்டார். (7)

மூன்றாவது அவதாரமாக, தேவரிஷி நாரதராக அவதாரம் செய்து, நாம் செய்யும் கர்மங்களின் பலன் நம்மைக் கட்டுப்படுத்தாதவிதமாக, பயனில் பற்றற்ற நிஷ்காம்ய கர்மங்களைச் செய்யும் முறையை விளக்கும் வைஷ்ணவ சாஸ்திரமான ‘பாஞ்சராத்ரம்’ என்ற ஆகம சாஸ்திரத்தைக் கூறியருளினார். (8)

நான்காவது திருவவதாரமாக, தர்ம பிரஜாபதியின் மனைவியான மூர்த்தி என்பவளிடம் நரன், நாராயணன் என்ற ரிஷிகளாக அவதாரம் செய்து, பிறரால் கடைப்பிடித்து ஒழுக முடியாத மன ஒடுக்கத்தைக் கைக்கொண்டு சிறந்த தவத்தைச் செய்தார். (9)

ஐந்தாவதாக, சித்தர்களின் தலைவரான கபில வாசுதேவராகத் திருவவதாரம் செய்து, வெகுகாலமாகி விட்டதால், நலிவடைந்திருந்த தத்துவங்களை நன்கு விளக்குவதான ‘ஸாங்க்யம்’ என்ற யோகத்தை ‘ஆசுரி’ என்ற அந்தணருக்கு உபதேசம் செய்தருளினார். (10)

ஆறாவதாக, அத்ரி மகரிஷியின் பத்தினியான அனசூயாதேவியினால் வேண்டிக் கொள்ளப்பட்டு, அவருக்குப் புத்திரனாய் ‘தத்தாத்ரேயர்’ என்ற பெயரோடு திருவவதாரம் செய்து, அலர்க்கன் என்ற ராஜரிஷிக்கும், பிரகலாதன் முதலியோருக்கும் ஆன்ம ஞானத்தை உபதேசம் செய்தார். (11)

அதன் பிறகு ஏழாவது அவதாரமாக, ‘ருசி’ என்ற பிரஜாபதியின் மனைவியான ஆகூதி என்பவளிடம் ‘யக்ஞன்’ என்ற பெயரோடு திருவவதாரம் செய்து, தன் புத்திரர்களான யாமன் முதலிய தேவர்களுடன் ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தைக் காப்பாற்றினார். (12)

எட்டாவதாக பகவான், நாபியின் மனைவியான மேருதேவியின் திருவயிற்றில் ‘ரிஷபதேவர்’ என்ற பெயருடன் திருவவதாரம் செய்து, நான்கு ஆசிரமத்தில் இருப்பவர்களாலும் கொண்டாடப்படுகின்ற தீரர்களின் மார்க்கமான (பரமஹம்ஸ) சந்நியாஸ தர்மத்தைத் தானே நடத்திக் காட்டினார். (13)

முனிவர்களின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி, ஒன்பதாவதாக ‘பிருது’ என்ற திருப்பெயருடன் அரசனாக அவதாரம் செய்து, இந்த பூமியிலிருந்து எல்லா வஸ்துக்களையும் கறந்து எடுத்தார். ஆகவே, அந்தணர்களே! இந்த அவதாரம் எல்லோராலும் விரும்பத்தக்கதாக ஆகிறது. (14)

பத்தாவதாக, சாக்ஷுஷ மன்வந்தர முடிவில் ஏற்பட்ட மகாபிரளயத்தில் ‘மத்ஸ்யாவதாரம்’ எடுத்து, வைவஸ்வத மனுவைத் தோணி ரூபமாக வந்த இந்த பூமியில் ஏற்றிக் கொண்டு காப்பாற்றினார். (15)

[குறிப்பு:— மன்வந்தர முடிவில் பிரளயம் இல்லாவிட்டாலும், ஸத்யவிரத மனுவிற்குத் தனது மாயையைக் காண்பிப்பதற்காகச் செய்த திருவிளையாடல் போலும்.]

பதினோராவதாக, தேவர்களும் அசுரர்களும் சமுத்திரத்தைக் கடையும்போது ‘கூர்மாவதாரம்’ எடுத்து, மத்தாக நின்ற மந்தர மலையைத் தன் முதுகில் தாங்கினார். (16)

பன்னிரண்டாவது திருவவதாரம் ‘தந்வந்தரி’. பதின்மூன்றாவதாக ‘மோகினி’ என்ற பெண்ணுரு தாங்கி அசுரர்களை மயக்கி, அமரர்களுக்கு அமுதத்தை வழங்கினார். (17)

பதினான்காவதாக, ‘நரசிம்மாவதாரம்’ எடுத்து, மிகுந்த பலம் வாய்ந்த அசுரத் தலைவனான இரண்யகசிபுவின் மார்பை, பாய் முடைபவன் கோரையைக் கிழிப்பதுபோல், தன் கை நகங்களால் கிழித்தார். (18)

பதினைந்தாவதாக, ‘வாமனாவதாரம்’ செய்து, சுவர்க்கத்தை மகாபலியிடமிருந்து திரும்பப் பெற விரும்பி, மூன்றடி மண் அவனிடம் யாசகம் கேட்பதற்காக, மகாபலியின் யாகசாலைக்குக் சென்றார். (19)

அரசர்கள், அந்தணர்களிடம் துவேஷம் பாராட்டுவதைக் கண்டு சினம் கொண்டு, பதினாறாவதாக ‘பரசுராம அவதாரம்’ செய்து, இருபத்தோரு தடவை அரசர்களைக் கொன்று, பூமியில் க்ஷத்திரியர்களே இல்லாமற்செய்தார். (20)

மானிடர்கள் அறிவு குன்றியிருப்பது கண்டு, பராசரருக்கு சத்தியவதியிடம் (வியாசர் என்ற திருப்பெயருடன்) பதினேழாவதாக அவதாரம் செய்து, வேதமாகிய பெரிய மரத்தைக் கிளை(சாகை)களாகப் பிரித்தார். (வேதசாகைகளை ஏற்படுத்தினார்.) (21)

அதன் பிறகு (பதினெட்டாவது அவதாரமாக), அமரர்களை வாழ்விக்க, இராவணன் முதலிய அரக்கர்களை வதம் செய்ய வேண்டி, அரசகுமாரனாக ‘இராமாவதாரம்’ செய்து, சமுத்திரத்தில் பாலம் கட்டுதல் (சேது பந்தனம்) முதலிய பராக்கிரம லீலைகளைச் செய்தார். (22)

பத்தொன்பது, இருபதாவது அவதாரங்களில், பகவான் விருஷ்ணி வம்சத்தில் யது குலத்தில் ‘பலராமன்’, ‘கிருஷ்ணன்’ என்ற பெயர்களில் திருவவதாரம் செய்து, பூபாரத்தைப் போக்கினார். (23)

அதன் பிறகு (இருபத்தோராவது அவதாரமாக), கலியுகத் தொடக்கத்தில் தேவர்களின் பகைவர்களாகிய அசுரர்களை மயக்குவதற்காக, கீகடம் என்கிற மகத ராஜ்யத்தில் அஜனன் என்பவரின் திருமகனாக ‘புத்தர்’ என்ற திருப்பெயருடன் திருவவதாரம் செய்யப் போகிறார். (24)

கலியுக முடிவில் அரசர்கள் திருடர்கள் போல் கொள்ளையர்களாக ஆகும்போது, உலக நாயகரான பகவான் (இருபத்திரண்டாவது அவதாரமாக) ‘விஷ்ணுயசஸ்’ என்கிற அந்தணனுக்கு, ‘கல்கி’ என்ற திருப்பெயருடன் திருவவதாரம் செய்யப் போகிறார். (25)

முனிவர்களே! வற்றாத ஏரியிலிருந்து எண்ணற்ற வாய்க்கால்கள் தோண்டப்படுவதுபோல், ‘ஸத்வ’ ஸ்வரூபியான பகவான் ஸ்ரீஹரியின் அவதாரங்களும் எண்ணற்றவை அல்லவா! (26)

[குறிப்பு:— இங்கு இருபத்திரண்டு திருவவதாரங்கள் மட்டும்தான் கூறப்பட்டுள்ளன. ஆனால், இது தவிர பகவான் ஹம்ஸாவதாரம், ஹயக்ரீவ அவதாரம் எடுத்ததாகவும் பிற இடங்களில் கூறப்பட்டுள்ளன.]

(நாரதர் முதலிய) மகரிஷிகள், (ஸ்வாயம்புவர் முதலிய) மனுக்கள், (இந்திரன் முதலிய) தேவர்கள், (பிரியவிரதன் முதலிய) மனுபுத்திரர்கள், (தக்ஷன் முதலிய) பிரஜாபதிகள் மற்றும் ஏதாவது ஒருவிதத்தில் மேம்பட்டவர்கள் எல்லோருமே பகவானது கலைகள்தான். (27)

முன் சொல்லப்பட்ட அனைவருமே விராட்புருஷரான பகவானது ஒரு சில அம்சங்களே. (அதாவது, ஒரு சிறிய பாகமே.) ஆனால், ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ சாட்சாத் பகவானே. இந்திரனது பகைவர்களான அசுரர்கள் இவ்வுலகைத் துன்புறுத்தும்போது, ஒவ்வொரு யுகத்திலும் இவ்வவதாரங்கள் உலகைக் காக்கின்றன. (28)

மிக்க ரகசியமான பகவானது இத்திருவிளையாடல்களைக் காலையிலும் மாலையிலும் தூய்மையோடும் பக்தியோடும் துதிப்பவன், இவ்வுலகியல் துன்பங்கள் அனைத்தினின்றும் விடுபடுகிறான். (29)

உருவமற்றவரும் ஞானஸ்வரூபருமான பகவானுக்கு (ஸ்தூலமான) வெளியில் தெரிகின்ற இந்த உலகமாகிற உருவம், பகவானது மாயையின் குணங்களான, ‘மஹத் தத்துவம், அஹங்காரத் தத்துவம்’ முதலியவைகளால் பகவான் மேல் கற்பித்துக் கூறப்படுகிறது. (30)

மேகங்கள், ஆகாயத்தில் தோன்றி ஆகாயத்தையே மறைத்துவிடுகின்றன. பூமியிலுள்ள தூசிகள், காற்றினால் மேலெழுப்பப்பட்டுக் காற்றையே வியாபித்துக் கொள்கின்றன. அதுபோல, பகவான் உலகமாக விளங்குகிறார் என்பதை உணராத மந்தமதியினர், இந்தப் பிரபஞ்சத்தையே பகவான்மேல் ஆரோபித்துக் கூறுகிறார்கள். உண்மையில், கண்ணால் காணப்படும் இவ்வுலகம், பகவானின் ஸ்தூல வடிவமான ‘விராட் ஸ்வரூபம்’. (31)

வெளியில் தெரியக்கூடிய ஸ்தூலச் சரீரத்திலிருந்து வேறுபட்டதும், கை, கால் முதலிய அவயவங்களற்றதும், (ஆகவே,) பார்க்கவோ கேட்கவோ முடியாததும், மிகவும் சூட்சுமமாகவும் உள்ள இந்த லிங்கச் சரீரமே (மாயையோடு கூடியதுமே) ஜீவன் என்றழைக்கப்படுகிறது. இதுவே பிறப்பிறப்பிற்குக் காரணமாகிறது. அதாவது பிறவி எடுக்கிறது. இந்த (சூட்சுமமான) லிங்கச் சரீரமும் முன் கூறியதுபோல, பகவான் மேல் ஏற்றிக் கூறப்படுகிறது. (32)

காரிய ரூபமாகிய ஸ்தூலச் சரீரம், காரண ரூபமாகிய லிங்கச் சரீரம் — இவையிரண்டையும் பரமாத்மாவிடம் ஏற்றிக் கூறப்படுவதற்குக் காரணம், அவித்யை என்கிற அறியாமையே. (உண்மையில் ஆத்மாவிற்கு இவ்விரண்டின் சம்பந்தமே இல்லை.) இந்த உண்மை ஸ்வரூப ஞானத்தை, ஜீவன் உணர்ந்த அக்கணமே, அவன் ஞான ரூபியான பிரும்மமாகவே ஆகிறான். (ஸ்வரூப ஞானம் என்பது ஜீவாத்மாவை ஸ்தூல—சூட்சுமத் தேகங்களுடன் சம்பந்தப்படுத்தாமல் இருப்பது.) (33)

எல்லாமறிந்த பகவானது தொடர்புடையது அவித்தையாகிற மாயை. மாயை என்னும் இவள், உலகியல் சக்கரத்தைக் கைக்கொண்டு லீலைகள் புரிகிறாள். (அதாவது, தானே எல்லாமறிந்தவள் என்கிற பொய்யான எண்ணத்தைத் தோற்றுவிக்கிறாள்.) இந்த மாயையே, உண்மை வித்யை ஞானமாக மாறுதலை அடையுமேயானால், அப்பொழுது ஜீவன் பிரும்ம ஸ்வரூபனாக ஆகி, பரமானந்தத்தில் திளைக்கிறான் என்று பெரியோர்கள் கூறுகின்றனர். (34)

சகல ஜீவராசிகளிலும் உட்புகுந்து விளங்கும் பிறப்பில்லாத பகவானுக்கு ‘அவதாரம்’ என்று பிறவியையும், ஒன்றும் செய்யாமல் (சாட்சியாகப்) பார்த்துக் கொண்டிருப்பவனுக்கு ‘அவதார லீலைகள்’ என்று கர்மங்களையும் சொல்வது, ‘வேதங்களில் அடங்கிய பரம ரகசியம்’ என்று கவிகள் வர்ணிக்கின்றனர். (அதாவது, ஜீவனுக்குப் பிறப்பு முதலியன உண்டென்று சொல்வது போல, பரமாத்மாவுக்கு அவதாரமும் அவதார லீலைகளும் மாயையே தவிர வேறில்லை.) (35)

(பகவானது திருவிளையாடல்கள் அனைத்தும் காரிய—காரணங்களைக் கொண்டவையேயன்றி வீணானதன்று. ஒவ்வொன்றும் ஒரு தத்துவத்தைப் பின்னணியாகக் கொண்டதே.) ஆகவே, வீண்போகாத திருவிளையாடல்களைச் செய்பவரும், அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் விளங்கு பவருமான பகவான் (விளையாட்டாகவே) இந்த உலகத்தைப் படைக்கிறார், காக்கிறார், (மேலும்) அழிக்கிறார். ஆனால், அவற்றில் ஒட்டுவதில்லை. ஏனெனில், அவர் ஸ்வதந்திரர்; எதற்கும் கட்டுப்படாதவர். ஐம்புலன்கள் மற்றும் மனம் ஆகிய ஆறு இந்திரியங்கட்கும் தலைவராகிய பகவான், சகல ஜீவராசிகளின் உள்ளத்திலும் இருந்து கொண்டு, அவற்றினால் நுகரப்படும் பொருள்களை நுகர்கிறார். ஆனால், அவற்றில் பற்றுக் கொள்வதில்லை. (பற்றற்ற நிலையில் செய்யும் நிஷ்காம கர்மங்களின் நன்மை—தீமையாகிற பலன்கள், அச்செயல்களைச் செய்பவனைப் பாதிக்காததுபோல், வேண்டுதல்—வேண்டாமையற்றவரான பகவானது திருவிளையாடல்கள் பகவானைப் பாதிப்பதில்லை.) (36)

அறிவற்ற ஒருவன் நர்த்தனம் செய்பவனுடைய நடனத்தை நன்கு அறிய முடியாது. அதேபோல் தனது இச்சையால் பற்பல திருவுருவங்களை மேற்கொள்பவரும், வாக்கால் வேதமாகிற நாமங்களைப் பரப்புவருமான பகவானது திருவிளையாடல்களை, தர்க்கம் முதலிய சாஸ்திர பாண்டித்யத்தினால் ஒருவன் அறிய முடியாது. (தான் படித்துப் பெற்ற மெத்த அறிவினால், பகவானுடைய தத்துவங்களை ஒருவன் அறிய முடியாது.) (37)

கையில் சக்கரத்தை ஏந்திய பகவானுடைய சக்தியையோ, உண்மை ஸ்வரூபத்தையோ, சாதாரண மனிதன் தெரிந்துகொள்ள முடியாது. அவை எல்லையற்றவை. ஆனால், அவனுடைய திருவடித் தாமரைகளின் மகரந்த நறுமணத்தை வஞ்சனையின்றி இடைவிடாமல் அன்புடன் சேவிக்கும் பக்தனே (பகவானின் ஸ்வரூபத்தை) அறிந்து கொள்கிறான். (38)

சௌனகாதி மகரிஷிகளே! நீங்களன்றோ உண்மையை அறிந்தவர்கள்! பெரும் புண்ணியப்பேறு பெற்றவர்கள்! ஏனெனில், அகில உலகத்திற்கும் ஒப்பற்ற தலைவராகிய பகவானிடம் இவ்வாறு பக்தி தத்துவத்தைத் தெரிந்து கொண்டு, இடையூறின்றி மனதைச் செலுத்தி வருகிறீர்கள். ஆகவே, துயரமான கர்ப்பவாஸத்தை மீண்டும் மீண்டும் தோற்றுவிக்கும் பிறப்பிறப்பு என்ற சூழலில் சிக்கிக் கொள்ளமாட்டீர்கள். (39)

இந்த புராணம் ‘ஸ்ரீமத்பாகவதம்’ என்றழைக்கப்படுகிறது. இது வேதத்திற்குச் சமமானது. மேலான புகழ் வாய்ந்த பகவானுடைய திருவிளையாடல்களைத் தன்னுள் கொண்டது. இதை வியாச மகாமுனிவர் அருளிச் செய்தார். (40)

அனைத்து உலகிற்கும் நன்மையைச் செய்யத் திருவுள்ளம் கொண்ட வியாச முனிவர், புகழ் பெற்றதும் நலன்களை வழங்கக் கூடியதும், (பொருட்சுவை, சொற்சுவை ஆகியவற்றால்) சிறந்ததுமான இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தை, ஆத்மஞானிகளுக்குள் சிறந்த தனது புத்திரரான ஸ்ரீசுகருக்கு உபதேசம் செய்தார். வேதங்கள், இதிகாசங்கள் ஆகிய அனைத்து சாஸ்திரங்களினின்றும் கடைந்தெடுக்கப்பட்ட வெண்ணெய் போன்ற இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கங்கைக் கரையில் இறக்கும் வரை உண்ணாவிரதமென்கிற பிராயோபவேச விரதத்தை மேற்கொண்ட பரீக்ஷித் மகாராஜனுக்கு, அநேக மகரிஷிகள் சூழ்ந்திருந்தபோது ஸ்ரீசுகர் கூறினார். அந்தணச் சான்றோர்களே! பெருத்த தேஜசுடன் விளங்கும் ஸ்ரீசுகர் (அவ்வாறு) உபதேசம் செய்யும்போது, அங்கு சென்றிருந்த நானும் அவருடைய அருளினால் தெரிந்து கொண்டேன். நான் தெரிந்து கொண்டதை, என் புத்திக்கு ஏற்றவாறு உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தர்மம், ஞானம் முதலிய அறுவகைச் செல்வங்களுடன் தனது இருப்பிடமான வைகுண்டத்திற்குச் சென்ற பின், இக்கலியுகத்தில் ஞானமாகிற பார்வை இழந்தவர்களுக்கு ஒளி அருளும் ஞானபானுவாக இந்தப் புராணம் உதயமாயிற்று.” (41—45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

நான்காவது அத்தியாயம் — வியாசரின் ஆசிரமத்திற்கு நாரதர் வருகை

வியாசர் கூறுகிறார்—— “ஆயிரம் வருடம் வரையில் செய்யப்படும் ‘ஸத்ரம்’ என்னும் வேள்வியைச் செய்து கொண்டிருக்கும் முனிவர்களுள் குலபதியாய் விளங்குபவரும், (ஞானத்தில்) தலைசிறந்தவரும், ருக்வேதம் அத்யயனம் (மறையோதுதல்) செய்தவருமாகிய சௌனக முனிவர், ஸூதபுராணிகர் சொன்னதைக் கேட்டு, அவரை வாழ்த்தி (பின்வருமாறு) கூறலானார்.” (1)

சௌனக முனிவர் கூறுகிறார்—— “ஸூதபுராணிகரே! நீங்கள் பெரும் புண்ணியம் செய்தவர். கதை சொல்வதில் தாங்கள் திறமை பெற்றவர். மகாத்மாவான ஸ்ரீசுகர், பரீக்ஷித் மகாராஜனுக்குக் கூறிய, புண்ணியத்தைத் தரத்தக்க ‘ஸ்ரீமத்பாகவதம்’ என்னும் கதையை, எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டுகிறோம். (2)

மகரிஷியான வியாசர் எந்த யுகத்தில், எந்த இடத்தில், என்ன காரணம் பற்றி, யாருடைய தூண்டுதலால் இந்த உயர்ந்த நூலை இயற்றினார்? (3)

அந்த வியாசருடைய திருக்குமாரராகிய ஸ்ரீசுகர் பெரிய யோகி. தான், பிறர் என்ற வேறுபாடின்றி அனைத்தும் பிரும்மத்தின் ஸ்வரூபமே என்று உணர்ந்தவர்; வேறுபாடற்றவர்; பகவானிடமே மனதைச் செலுத்தியவர்; மாயையாகிய தூக்கத்தை ஒழித்தவர்; தன்னை வெளியுலகிற்குக் காட்டிக் கொள்ளாதவர். ஆகவே, ஒரு மூடன் போல் காட்சியளிப்பவர். (4)

(எல்லாவற்றையும் துறந்து பற்றற்ற நிலையில் செல்கின்ற) மகனான ஸ்ரீசுகரை, அவரது தந்தையும் மரவுரி தரித்திருந்த வயோதிகருமான வியாச மகரிஷி (மகன்மேல் கொண்ட பாசத்தால்) பின்தொடர்ந்து செல்ல, வழியில் நீர்விளையாடல் புரிந்து கொண்டிருந்த அப்சர மகளிர், வியாசர் ஆடை உடுத்தியிருப்பினும் வெட்கமுற்று (தங்களது) ஆடைகளை எடுத்து அணிந்து கொண்டார்கள். ஆடையின்றித் திகம்பரராகச் செல்லும் இளைஞரான ஸ்ரீசுகரைக் கண்டு அவர்கள் வெட்கப்படவில்லை. இந்த ஆச்சரியத்தைக் கண்ட வியாச முனிவர், அவர்களது செய்கைக்குக் காரணம் கேட்க, அந்த அப்சரப் பெண்கள், ‘முனிவரே! தங்களுக்கு ஆண், பெண் என்கிற வேறுபாடு காணும் புத்தி உள்ளது. பரிசுத்த வஸ்துவில் (பகவானிடம்) மட்டுமே நாட்டமுள்ள தங்களது குமாரர் சுகருக்கு, எல்லாம் பிரும்மஸ்வரூபமாகவே காட்சி தருகிறது’ என்று விடையளித்தார்கள். (5)

இவ்வளவு பெருமை வாய்ந்த இந்த ஸ்ரீசுகர் குருதேசம், ஜாங்கலதேசம் ஆகியவற்றைக் கடந்து அஸ்தினாபுரம் வந்தடைந்தபோது, பித்தன் போலவும், ஊமை போலவும், மூடன் போலவும் திரிந்த இவரை, எவ்வாறு அந்த நகர மக்கள் அறிந்து கொண்டனர்? (6)

பெரியோர்களே! பாண்டுவின் வம்சத்தோன்றலாகிய பரீக்ஷித்திற்கும், இந்த ஸ்ரீசுக முனிவருக்கும் இடையே உரையாடல் எவ்வாறு நிகழ்ந்தது? அதனாலல்லவா, இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத கதை தோன்றியது. (7)

மகாபாகவதராகிய ஸ்ரீசுகர் பிட்சைக்காகச் செல்லும்போதுகூட, இல்வாழ்வார் வீட்டுவாயிலில், அவர்கள் வீட்டைப் புனிதமாக்கும் ‘கோதோஹன காலம்’ வரையில்தான் காத்திருப்பார். (8)

[குறிப்பு:— ‘கோதோஹன காலம்’ என்பது பால் கறக்கும் போது, பசுவின் மடிக்காம்பிலிருந்து பாத்திரத்தினுள் பால் விழுவதற்கு உண்டாகும் நேரம். அதாவது, சுமாராக ஐந்து நிமிடம்.]

ஸூத முனிவரே! அபிமன்யுவின் புதல்வனான பரீக்ஷித்தைச் சிறந்த பக்தன் என்று சொல்கிறார்கள். அவனுடைய பிறப்பு மிகவும் வியப்பிற்குரியது; செயல்களும் அப்படியே! அவற்றைப் பற்றி எங்களுக்குக் கூறவேண்டும். (9)

பாண்டுவின் குலத்திற்கே பெருமை சேர்ப்பவனும் அரசருக்கரசனுமான பரீக்ஷித், தனது அரசுச்செல்வம் அனைத்தையும் உதறித் தள்ளி, கங்கைக் கரையில் வடக்கிருத்தலை மேற்கொண்டது ஏன்? (10)

ஸூதபுராணிகரே! பகைவர்களும் தங்கள் தங்கள் நலனைக் கருத்தில் கொண்டு, உயர்ந்த பொருட்களைக் காணிக்கையாகக் கொணர்ந்து, பரீக்ஷித்தின் திருவடிகளில் வைத்து வணங்குகிறார்கள். அவன் வீரம் நிறைந்தவன், இளைஞனும்கூட! அவ்வாறிருக்க, துறத்தற்கரிதான பொன்னாசையையும், தனது உயிரையும்கூட விட்டொழிக்க எண்ணினானே. இதுவன்றோ வியப்பு? (11)

பகவானிடமே மனதைச் செலுத்திய பக்தர்கள், இவ்வுலகச் செல்வங்களனைத்தையும் பெற்று நலமுடன் வாழக் கருதியேதான் வாழ்கிறார்கள். (அதாவது, பிறருக்காகவே வாழ்கிறார்கள்.) தன்னலம் கருதி வாழ்வதில்லை. அவ்வாறிருக்க, இவ்வரசன் பிறர் நலங்கருதிக் காக்கப்பட வேண்டிய தனது உடலை ஏன் வெறுப்புற்று நீக்கக் கருதினான்? (12)

வேதத்தைத் தவிர, மற்ற இதிகாச புராணங்களின் கருத்துக்களைத் தெளியச் சொல்வதில் தாங்களே கரை கண்டவர் என்று நினைக்கிறேன். ஆகையால், நான் கேட்பதனைத்தையும் எங்களுக்குக் கூறவேண்டும்.” (13)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “யுகங்களின் வரிசையில் மூன்றாவதான துவாபர யுகக் கடைசியில் (உபரிசரன் என்ற வசுவின் மகளான) வாசவி என்கிற சத்தியவதியிடம் பராசர மகரிஷிக்குப் புத்திரராக, பகவான் வாசுதேவரின் அம்சத்துடன் பரமஞானியான வியாச பகவான் தோன்றினார். (14)

அனைவருக்கும் உபகாரமாக இருக்கும் தத்துவத்தை உணர்ந்து, அதையே மனனம் செய்கின்ற முனிவரும், பகவானை உள்ளபடி உணர்ந்தவரும், முக்காலமும் உணர்ந்தவருமான வியாச முனிவர், ஒரு சமயம் சரஸ்வதி நதியின் தூய்மையான நீரில் நீராடி, தனது அனுஷ்டானங்களை முடித்துக் கொண்டு சூரியன் உதயமாகும் நேரத்தில் தனித்து ஓரிடத்தில் அமர்ந்துகொண்டு, ‘இந்நிலவுலகில் அறியவொண்ணாத வேகமுடைய காலத்தின் கோலத்தினால், யுகதர்மங்களாகிய புண்ணிய—பாவங்கள் அடையும் மாறுதலையும், அதனால் ஐம்பெரும் பூதங்களினாலாகிய பிராணிகளின் திறமையின்மையையும், மக்கள் நம்பிக்கை அற்றவர்களாய் உடல்பலம், மனோபலம் குறைந்து, பாவம் செய்வதில் ஈடுபாடு கொண்டு, (தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பதற்குரிய) ஆயுள்பலம் குறைந்து போவதையும், தனது ஞானக்கண்களால் கண்டு, எல்லா வருணத்தாருக்கும் ஆசிரமத்தாருக்கும் எது நன்மை பயக்கத்தக்கது?’ என்று சிந்திக்கலானார். (15—18)

வேதத்தில் கூறப்பட்டுள்ள யாகம் முதலிய கர்மாக்கள் மக்களைத் தூய்மைப்படுத்துவன, நலம் அருள்வன. அவை ஹோதா, அத்வர்யு, உத்காதா, பிரும்மா என நான்கு ரித்விக்குகளால் செய்ய வேண்டுவன. ஆக, தொடர்ந்து நடந்தேறி வருவதற்காக ஒன்றாயிருந்த வேதராசியை நான்காகப் பிரித்தார். (19)

வேதமானது, ரிக், யஜுஸ், ஸாமம், அதர்வணம் என நான்கு பாகங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டது. (மகாபாரதம், இராமாயணம் முதலிய) இதிகாசங்களும், (பாகவதம் முதலிய) புராணங்களும் ஐந்தாவது வேதமாகச் சொல்லப்படுகின்றன. (20)

இவைகளில் ரிக்வேதத்தை ‘பைலர்’ என்பவரும், ஸாம வேதத்தைக் கவியாகிய ‘ஜைமினி’ முனிவரும், யஜுர் வேதத்தை ‘வைசம்பாயனர்’ என்ற முனிவரும், அதர்வண வேதத்தினை தருணனுடைய மைந்தரான ‘சுமந்து’ என்ற முனிவரும் அத்யயனம் செய்தார்கள். இதிகாச புராணங்களைத் தெரிந்து கொண்டவர் எனது தந்தையான ‘ரோமஹர்ஷணர்’. (21—22)

பிறகு, அந்த ரிஷிகள் தத்தம் வேதத்தைப் பல பிரிவுகளாக வகுத்தனர். பின்னர், அவர்களுடைய சீடர்கள் என்று வழிவழியாக வேதங்கள் பல கிளைகள் உள்ளனவாகப் பிரிக்கப்பட்டன. (23)

முன்பு நிறைமதி உடையவர்களால் கற்கப்பட்ட அந்த வேதங்களைக் குறைமதி உடையவர்களும் கற்றுணரும் பொருட்டு, கருணையுள்ளம் கொண்ட வியாச பகவான் இவ்வாறு பிரித்தருளினார். (24)

மாதர்கள், நான்காம் வருணத்தவர், மற்ற மூவர்ணத்தாரிலும் (குணம், செயல் இவற்றால்) தாழ்ந்தவர்கள் ஆகிய இவர்கள் வேதத்தை அத்யயனம் செய்தல் கூடாது. ஆகவே, அவர்கள் உயர்ந்த நற்செயல்களைச் செய்வதற்கு இயலாது. அதனால், அவர்களும் நன்மை பெற வேண்டும் என்று எண்ணியே, வியாச முனிவர் கருணை கொண்டு ‘மகாபாரதம்’ என்னும் நூலை எழுதினார். (25)

அந்தணப் பெரியோர்களே! இவ்வாறு எப்பொழுதும் எவ்விதத்திலும் மக்களின் நன்மையிலேயே நாட்டங்கொண்ட வியாச முனிவரது மனம் (அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் தர்மங்களையும் அறிந்திருப்பினும்) அமைதியின்றித் தவித்தது. அனைத்து அறநெறிகளையும் நன்குணர்ந்த வியாச முனிவர், தூய்மையான சரஸ்வதி நதிக்கரையில் இருப்பினும், சிறிதும் மகிழ்ச்சியின்றித் தெளியாத மனத்துடன் தனித்திருந்து, தனக்குத்தானே பலபடியாக ஆலோசித்து இவ்விதம் கூறலானார். (26—27)

“பிரம்மசரிய விரதத்தைக் கைக்கொண்டு வேதங்களைக் கற்றேன். குருமார்களையும் அக்னியையும் வணங்கினேன். அவர்களது ஆணையைக் கபடின்றித் தலைமேற்கொண்டேன். (28)

மாதர்கள், நான்காம் வருணத்தவர் ஆகியவர்களும் பின்பற்றக்கூடிய அறநெறிகளையும், வேதவிழுப் பொருளையும் அனைவரும் அறியும்வண்ணம் ‘பாரதம்’ என்ற பெயரில் வெளியிட்டேன். (29)

நான், பிரும்மதேஜஸைப் பெற்று ஞானிகளில் சிறந்தோனாகவும், அனைத்தும் செய்யத் திறமை பெற்றிருப்பினும், எனது உள்ளம் நிறைவு பெறாதது போல் தோன்றுகிறது. (உண்மைப் பரம்பொருளை அறியாது கைநழுவவிட்டவன் போலத் தோன்றுகிறதே!) (30)

நான், ஒருக்கால் பகவானைப் பற்றிய பாகவத தர்மங்களைச் சரிவர விளக்கவில்லையோ! அந்த பகவானைப் பற்றிய தர்மங்கள் அல்லவா, பரம பக்தர்களுக்கு உகந்தவை. அவர்கள் உகப்பதைத்தானே பகவானும் உகப்பன்?’ (அதாவது, பக்தர்கள் விருப்பமேயன்றோ, பகவானது விருப்பம்.) (31)

இவ்வாறு (அமைதியின்றித்) தம்மைச் சூன்யமாகக் கருதி, வருத்தமுறும் வியாச முனிவரது ஆசிரமத்திற்கு நாரத முனிவர் வந்தார். (32)

நாரதர் வந்ததைக் கண்ட வியாச முனிவர் எழுந்து எதிர்கொண்டழைத்து, தேவர்களும் கொண்டாடும் நாரத மகரிஷியை (அர்க்யம், பாத்யம், ஆசமனம் அளித்து) முறைப்படி பூசனை புரிந்தார்.” (33)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — நாரதர் தனது முற்பிறவியைக் கூறுதல்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “மிக்க புகழ் பெற்ற வீணாபாணியான நாரத மகரிஷி, அமைதியாக ஆசனத்தில் அமர்ந்து, அருகில் அமர்ந்துள்ள அந்தண சிரேஷ்டராகிய வியாச முனிவரிடம் சிறிது புன்னகையுடன் வினவினார்.” (1)

நாரதர் வினவுகிறார்—— “பெரும் புண்ணியம் படைத்த பராசர குமாரரே! தங்களது உடலைப் பற்றியதும் மனத்தைப் பற்றியதுமான ஆத்மா (உடல், மனம் இருவழிகளிலும்) மகிழ்ச்சியாக உள்ளதா? (நீங்கள் அனைத்து வழிகளிலும் நலமாக இருக்கிறீர்களா? என்பது கருத்து.) (2)

தர்மம் முதலிய நால்வகை புருஷார்த்தங்களையும் அளிக்கவல்ல வியக்கத்தக்க மகாபாரதத்தை இயற்றியவர்கள், நீங்கள். (அதனால்,) அறியவேண்டிய தர்மம் முதலியவைகளை நன்கு அறிந்து, அதன்படி நடந்து வருகிறீர்களா? (3)

(என்றுமுள்ள) அழிவற்ற தர்மமான பிரும்மத்தைப் பற்றி ஐயம் திரிபறத் தெரிந்துள்ளீர்கள். அதை அனுபவத்திலும் கொண்டிருக்கிறீர்கள். இருப்பினும், ஹே பிரபோ! அதன் பயனைப் பெறாதவர் போல் கவலைப்படுகிறீர்களே?” (4)

வியாசர் கூறுகிறார்—— “(நாரதரே!) நீங்கள் கூறிய அனைத்தும் என்னிடம் உள்ளவையே. இருப்பினும், என் மனம் அமைதி பெறவில்லை; மகிழவில்லை; காரணமும் தெரியவில்லை. தாங்களோ பிரும்மாவின் திருக்குமாரர்; ஆழ்ந்த அறிவுடையவர். (அதனால்தான்,) தங்களிடம் அதன் காரணத்தைக் கேட்கிறேன். (5)

பிரகிருதி—புருஷர்களுக்குத் தலைவரும், குணங்களை விடுத்தவரும், புராண புருஷருமான பகவான், தனது இச்சையினாலேயே அகில உலகையும் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறார். தாங்களோ அந்தப் புராண புருஷரையே உபாசிப்பவர். ஆகையால், தாங்கள்தான் அனைத்து ரகசியங்களையும் அறிந்தவர். (6)

தாங்கள் கதிரவனைப் போன்று மூவுலகங்களிலும் சஞ்சரிக்கிறீர்கள். காற்றைப் போன்று உடலுள்ளும் உலாவுகிறீர்கள். ஆகவே, அனைவரின் உள்ளக்கிடக்கையையும் அறிந்தவர். நானோ யோகாப்பியாஸத்தினால் பிரும்மத்தையும், ஸ்வாத்யாயம் முதலிய விரதங்களால் வேதத்தையும் (ஓரளவு) அறிந்துள்ளேன். (அப்படிப்பட்ட எனக்கு) எந்தவிதத்திலாவது குறை என்கிற ஐயப்பாட்டைத் தெளிவாக்குவீரா?” (7)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “பகவான் வாசுதேவனின் நிர்மலமான நாமரூப லீலா குண மாதுர்யத்தைத் தாங்கள் பெரும்பாலும் வர்ணிக்கவில்லையே! ஆகவே பகவானும், தங்களுடைய சித்தமும் மகிழ்ச்சியுறவில்லை. எந்த சாஸ்திரத்தினால் பகவான் சந்தோஷம் அடையவில்லையோ, எந்த சாஸ்திரத்தில் பகவானுடைய நிர்மலமான நாமரூப லீலா குண மாதுர்யங்கள் விவரிக்கப்படவில்லையோ, அவையெல்லாம் ஏற்கத்தக்கவை அல்ல. (8)

முனிவரே! தர்மம் முதலிய புருஷார்த்தங்களை வர்ணித்தது போல, பகவானின் பெருமைகளைத் தாங்கள் விளக்கமாக வர்ணிக்கவில்லையே? (9)

எச்சிலைத் தின்னும் காக்கைகள் இருக்குமிடத்திற்கு, மானஸஸரஸ்ஸில் விளையாடும் அன்னப்பறவைகள் வருமா? அதுபோல, அழகான வர்ணனைகள் இருந்தும் அனைத்து உலகையும் பரிசுத்தமாக்கும் வாசுதேவனின் பெருமை கூறப்படாத நூலை, பகவானது திருவடித்தாமரையில் பக்திபூண்ட, சத்துவ குணம் படைத்த பெரியோர்கள் ஒருக்காலும் கேட்க மாட்டார்களே? (10)

(நாம் கூறும்) தோத்திரங்கள் இலக்கண வழுக்கள் உடையனவாக இருக்கலாம். ஆனால், அது இறைவனது புகழ் நிரம்பியதாக இருக்குமேயானால், அதைப் பெரியோர்கள் செவிசாய்த்துக் கேட்பார்கள். (கேட்பவன் இருந்தால்) தானே தோத்திரம் செய்து கூறுவார்கள். (சொல்கிறவனோ, கேட்பவனோ இருவரும் இல்லையேயானாலும்) தாங்களே சொல்லி, கீர்த்தனம் செய்து, தாங்களே கேட்டு இன்புறுவார்கள். ஏனெனில், அந்தச் சொல் (பகவானின் நாமங்கள்) மக்களின் பாவக்குவியல்களைப் போக்கவல்லனவன்றோ! (11)

நிர்மலமான ஞானம், பகவத் பக்தியுடன் கூடியதாக இல்லையேல், அந்த ஞானத்தால் ஜீவனுக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை. தொட்ட இடமிருந்து விட்ட இடம் வரை (ஆரம்பம் முதல் முடிவு வரை) துன்பமே நிறைந்த காம்ய கர்மங்களால்தான் என்ன பயன்? பயன் கருதாமல் செய்யப்படுகின்ற நிஷ்காம கர்மங்களும் பகவத் அர்ப்பணம் செய்யப்படாவிடில் பயனற்றனவேதான். (12)

தாங்களோ மிகுந்த பாக்கியம் செய்தவர்; பிறப்பின் பயனளிக்கும் அறிவு படைத்தவர்; சிறந்த புகழ் படைத்தவர்; சத்தியத்திலே நிலைநிற்பவர்; சதாசார ஸம்பந்நர்; விரதங்களை அனுஷ்டிப்பவர். (ஆகவே,) இவ்வுலகினரின் நலன் கருதி, பகவானது திருவிளையாடல்களை, அவரது திருவடியினையே மனத்திற்கொண்டு விளக்கமுற வர்ணிப்பீராக! (13)

பகவத்குண கீர்த்தனமல்லாது வேறு எதையாவது சொல்ல விரும்பியவன் அவ்விதம் சொல்வதனால், அவனது சிந்தையில் தோன்றிய ரூபத்தாலும் பெயரினாலும், அவனது புத்தி நிலை தவறி, நடுக்கடலில் காற்றில் சிக்கிய ஓடம்போல, தன் லட்சியத்தை அடைவதில்லை. (14)

விலக்கத்தக்க கர்மாக்களைச் செய்வதில், மனிதனின் மனம் இயல்பாகவே ஈடுபடுகிறது. தாங்கள், தர்மகாரியம் என்ற பெயரில் (விலங்குகளைப் பலியிடுதல் போன்ற) வெறுக்கத்தக்க சில காம்ய கர்மாக்களைச் செய்ய அனுமதித்தீர்கள். ஆனால், நிலைமை முற்றிலும் (எதிராக) மாறிவிட்டது. மந்த புத்தியாளர்கள், தாங்கள் முன்னர் கூறிய தர்மங்களையே உறுதியாகப் பற்றிக் கொண்டுவிட்டார்கள். அது தவறு என்று யார் சொன்னாலும் ஏற்க மறுக்கிறார்கள். (15)

புத்திமானான ஒருவன், பகவானுடைய ஸத் சித் ஆனந்தமயமான திருவுருவை வைராக்கியத்தால் அறிந்து சுகம் பெற முடியும். ஆகவே, முக்குணங்கள் நிறைந்த இவ்வுடலிலேயே பற்று கொண்டு ஜீவிக்கும் பாமர மனிதனின் முன்னேற்றத்திற்காக வேண்டி, தாங்கள் அந்த பகவான் வாசுதேவனின் திருவிளையாடல்களைச் சொல்லுங்கள். (16)

ஒரு மனிதன் வருணாசிரம கர்மங்களைக் கைவிட்டு, பகவானது திருவடித்தாமரைகளிலேயே மனம் ஈடுபாடு கொண்டிருந்து, அவனது பக்தி பக்குவமடைவதற்கு முன் அவனது உயிர் பிரிந்து விட்டாலும், அவனுக்கு அசுபம் ஏற்படுமா என்ன? பகவத் பஜனம் செய்யாது, வருணாசிரம கர்மாக்களை மாத்திரம் செய்து வந்தவன், எந்தப் பயனை அடைந்துவிட்டான்? (17)

ஆகவே, அறிவுடைய ஒருவன் தாவரம் முதல் பிரும்மதேவன் முடிய உள்ள பலப்பல பிறவிகளில் சுற்றிச் சுற்றி வரினும் அடைய இயலாத உயரிய பதத்தை அடைவதற்கு முயல வேண்டும். ஏனெனில், இவ்வுலகியல் இன்பங்களும்—துன்பங்களும் முற்பிறவியில் செய்த கர்மங்களுக்கேற்ப, தவிர்க்க முடியாத கால வேகத்தால், எங்கும் எப்படியும் வந்து சேர்ந்து கொண்டிருக்கும். (18)

மகரிஷியே! மிகுந்த பக்தி செய்பவன், வெறும் செயலாற்றுபவன் போல் தாழ்ந்த இவ்வுலகியலில் தளையுறான். பகவானது பாதகமலங்களின் அரவணைப்பின் சுகத்தை நினைந்து நினைந்து, அதைக் கைவிடான். ஏனெனில், அவன் அதன் இன்பத்தை உணர்ந்தவன். (19)

இந்தப் பிரபஞ்சமே பகவத் ஸ்வரூபம்தானே? ஆனால், அவர் இதில் ஒட்டாது தனித்து நிற்கிறார். ஆக்கல், அளித்தல், அழித்தல் ஆகிய முத்தொழில்களையும் ஆற்றுபவர் அவர்தானே? இதெல்லாம் தாங்கள் அறிந்ததுதான். இருப்பினும், இதை நான் நினைவுறுத்துகிறேன். (அவ்வளவுதான்.) (20)

பயன் தரத்தக்க ஞானமுடையவரே! தாங்களோ பகவானின் அம்சாவதாரம். பிறப்பற்ற தாங்கள் உலகநன்மையைக் கருதித் திருவவதாரம் கொண்டீர்கள். ஆகவே, பகவானது திருவிளையாடல்களை விரிவாகச் சொல்லுங்கள். (21)

(இவ்வுலகில்) ஒரு மனிதன் செய்யும் தவம், வேத அத்யயனம், வேள்வி, ஆசார—அனுஷ்டானங்கள், தானம், ஞானம் — இவையனைத்திற்கும் சிறந்த பயன் என்று ஒன்று உள்ளதென்றால், ‘அது இறைவன் புகழ்பாடுதல் ஒன்றே’ என்று அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். (22)

முனிவரே! நான் முன் கற்பத்தில் பிரும்மத்தைப் பற்றியே நினைத்து வரும் பிராமணர்களுக்குப் பணிவிடை செய்யும் ஒரு வேலைக்காரியின் மகனாகப் பிறந்தேன். துறவிகள் பின்பற்றும் சாதுர்மாஸ்ய விரத காலத்தில், அவர்கள் ஓரிடத்திலேயே தங்கி தவம் மேற்கொண்டனர். நான் சிறுவனாக இருக்கும்போதே அவர்களது பணிவிடையில் ஈடுபட்டேன். (23)

நான் சிறுவனாக இருப்பினும் சபலத்தைவிட்டேன்; புலனடக்கம் கொண்டேன்; விளையாட்டுகளினின்றும் மனதைத் திருப்பினேன்; அவர்களது சொற்படி நடந்தேன்; அதிகமாகப் பேசமாட்டேன். அனைத்தையும் ஒன்றாகவே (பிரும்மமாகவே) காணும் அந்தச் சான்றோர்கள், சிறுவனான என்னிடம் மிகவும் கருணை கொண்டார்கள். (24)

அவர்களது அனுமதி பெற்று, அவர்கள் அருந்தியது போக, பாத்திரத்தில் மிகுந்திருந்ததில் கொஞ்சம் பிரசாதமாகத் தினமும் ஒரே ஒருமுறை உண்பேன். அதனால், எனது பாவங்கள் அனைத்தும் தொலைந்தன; மனம் தெளிவு பெற்றது. அவர்கள் செய்து வரும் பகவத் கீர்த்தனங்களிலேயே மனம் ஈடுபாடு கொண்டது. (25)

அவர்கள் தினமும் பகவானது கதைகளைக் கீர்த்தனம் செய்வார்கள். மனதைக் கொள்ளை கொள்ளும் அந்தக் கதைகளைக் கேட்பேன். அது அவர்கள் எனக்குச் செய்த உயர்ந்த உதவி. ஒரு சொல்லையும் விடாது சிரத்தையுடன் கேட்ட எனக்கு, பகவானிடம் மிகுந்த பற்றுதலும் உண்டாயிற்று. (26)

மகரிஷியே! அதனால், மனத்தைக் கவர்ந்திழுக்கும் பகவானிடம் எனது மனம் அசையாது நிலை கொண்டது. அந்நிலை கொண்ட அறிவால், ஸ்தூலம், சூட்சுமம், ஸத், அஸத் ஆகிய இவ்வுலகைப் பரப்பிரும்மமாகிய எனது ஆத்மாவிலேயே மாயையினால் கற்பிக்கப்பட்டதாக உணர்ந்தேன். (27)

இவ்வாறு சரத்காலத்திலும், வருஷாகாலத்திலும், நாள்தோறும் மூன்று வேளைகளிலும் சான்றோர்களாகிய அவர்கள் கானம் செய்யும் மாசற்ற பகவத் குணங்களைச் செவிமடுத்து வந்த எனக்கு, மனத்தில் ரஜோ—தமோ குணங்களைக் அழிக்கவல்ல பக்தி உண்டாயிற்று. (28)

நானோ அவர்களிடம் மிகவும் ஈடுபாடுடையவனானேன். வணக்கமாக நடந்து கொண்டேன். அந்த மகான்களுக்குச் செய்த பணிவிடையினால், எனது பாவங்கள் முற்றிலுமாக அழிந்தன. எனது மனத்தில் மிகுந்த சிரத்தை ஏற்பட்டது. புலன்கள் அடங்கியிருந்தன. மனம், வாக்கு, காயம் (மனம், சொல், உடல்) என மூன்றிலுமாக அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்தேன். ஏழைப்பங்காளர்களான அந்த மகான்கள், சாதுர்மாஸ்யம் முடித்துத் திரும்புகையில் என்மேல் இரக்கம் கொண்டு, பகவானால் பிரும்மதேவருக்கு நேரிலே உபதேசிக்கப்பட்ட, மிகவும் ரகசியமான ஈசுவர தத்துவ ஸ்வரூப ஞானம் அடங்கிய இந்த பாகவத சாஸ்திரத்தை எனக்கு உபதேசித்தார்கள். (29—30)

அந்த ஞானத்தினால், இவ்வுலகைப் படைத்துக் காத்தருளும் பகவானது மாயையின் உருவத்தைத் தெரிந்து கொண்டேன். இந்த ஞானம் அடைந்தவர்கள் பரமனது திருவடிகளை அடைகிறார்கள். (31)

பிரும்ம தத்துவத்தை அறிந்தவரே! பரமாத்மாவான பகவானிடம் அர்ப்பணம் செய்யப்பட்ட கர்மம்தான் (ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதிதைவிகம்) என்ற மூன்று தாபங்களையும் களையவல்ல சிறந்த மருந்து. இதை உனக்காகச் சொல்கிறேன். (32)

நல்ல விரதங்களைக் கைக்கொண்டவரே! எந்த ஒரு பொருளை உட்கொள்வதால் உடலில் நோய் உண்டாகிறதோ, அதே பொருளை மருத்துவ முறைப்படி (அனுபானங்களோடு) உட்கொண்டால் நோய் குணமாகிறதல்லவா? (33)

அதேபோல் மக்களின் செயல்களனைத்தும் பிறவிக்குக் காரணமாகின்றன. ஆனால், அதே செயல்கள் பகவானிடம் அர்ப்பணிக்கப்படுமேயானால், அவையே பிறவித்தளைகளைப் போக்கும். (34)

பகவானுக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கும் கர்மங்களையே பகவத் அர்ப்பணமாகச் செய்ய வேண்டும். அப்பொழுது பக்தியோகத்துடன் கூடிய ஞானம் உண்டாகும். (35)

பகவானது கட்டளைப்படி (சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ளபடி) பகவத் அர்ப்பணமாகக் கர்மங்களைச் செய்யும் மகான்கள், பகவானை நினைத்தே, அவரது திருக்குணங்களையும் திருநாமங்களையும் சொல்கிறார்கள். (36)

‘பகவான், வாசுதேவன், பிரத்யும்னன், அனிருத்தன், ஸங்கர்ஷணன் என்றெல்லாம் அழைக்கப்படுகின்ற உன்னை நினைத்து வணங்குகிறோம்’ என்கிற மந்திரத்தை ஜபம் செய்து, மந்திர ஸ்வரூபமுள்ளவரும், வேறு பிரகிருத மூர்த்தி ஸ்வரூபமில்லாதவரும், யக்ஞ புருஷருமான பகவானைப் பூஜிப்பவன் உத்தம ஞானத்தைப் பெறுகிறான். அவனது ஞானமே உண்மையானதும் முழுமையானதுமாகும். (37—38)

மகரிஷியே! கேசவனான பகவான், தான் உபதேசித்த இந்த தத்துவத்தை நான் அனுஷ்டிப்பதை அறிந்து, எனக்கு ஆன்மஞானத்தையும், அணிமா முதலிய யோகசித்திகளையும், அவரிடம் பிரேம பக்தியையும் அளித்தார். (39)

மகரிஷியே! தாங்களோ பூரண ஞானமுடையவர். பகவானது பக்தி பூர்வமான திருவிளையாடல்களை வர்ணித்து எழுதுங்கள். அதையறிய வேண்டுமென்றல்லவா, ஞானிகள் ஆவலுடன் இருக்கிறார்கள்? துன்பத்தில் இடர்படுபவர்களது துன்பத்தைத் தொலைப்பது, இதுவன்றி வேறு வழியில்லையே?” (40)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஆறாவது அத்தியாயம் — நாரதர் பிரும்மாவின் மகனாக அவதரித்தல்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “சௌனகரே! நாரதருடைய முற்பிறவியையும் சாதனைகளையும் கேட்டறிந்த சத்தியவதியின் புத்திரரான வியாசர், மேலும் அவரைக் கேட்கலானார். (1)

வியாசர் கேட்கலானார்—— “பிரும்ம தத்துவத்தைத் தங்களுக்கு உபதேசித்து, அந்தத் துறவிகள் புறப்பட்டுச் சென்றபின், சிறுவரான தாங்கள் என்ன செய்தீர்கள்? (2)

பிரும்ம புத்திரரே! தாங்கள் தங்கள் வாழ்நாட்களை எவ்வாறு கழித்தீர்கள்? மரணம் வந்துற்றபொழுது, இவ்வுடலை எவ்விதம் ஒழித்தீர்கள்? (3)

தேவரிஷியே! காலகதியில் ஜீவனுக்கு அனைத்தும் மறப்பது இயற்கை. ஆனால், முந்திய கல்பத்தில் நடந்த இந்த நிகழ்ச்சியைத் தாங்கள் எப்படி மறவாமல் இருக்கிறீர்கள்?” (4)

நாரதர் கூறலானார்—— “எனக்கு விசேஷமான ஞானத்தை உபதேசித்த மகான்கள் சென்ற பின்பு, எனது இளமையில் ஸ்ரீஹரியின் குணகீர்த்தனங்களையே தொழிலாகச் செய்து வந்தேன். (5)

என் தாயாருக்கு நான் ஒரே பிள்ளை. அவளோ அபலை; ஒன்றுமறியாதவள். பிறரிடம் வேலை செய்து பிழைப்பவள். வேறு உறவினர் இல்லாத என்மீது அதிகமாக அன்பு செலுத்தினாள். (6)

என் தாயார் எனது யோகக்ஷேமங்களைப் பற்றி மிகவும் கவலைப்பட்டாள். ஆனால், தன்னிச்சைப்படி எதையும் செய்ய அவளால் இயலவில்லை. ஏனெனில், அவளுக்கென சுதந்திரம் இல்லையே. பொம்மலாட்டக்காரன் ஆட்டுவிப்பது போல் பொம்மைகள் ஆடுமன்றோ! அதேபோல் இவ்வுலகை ஈசன் ஆட்டுவிக்கிறார். (7)

நானோ ஐந்து வயது பாலகன். உலகியலுக்கு ஆட்பட்ட காலம், இடம், நடப்பு போன்ற ஒன்றுமே அறியாத சிறுவன். தாயின் பாசத்திற்குக் கட்டுப்பட்டு, அந்த அந்தணர் வீட்டிலேயே வசித்து வந்தேன். (8)

நாதியற்ற என் அன்னை, ஒருநாள் இரவு பால் கறப்பதற்கு வீட்டைவிட்டு வெளியே (பசுமாட்டுக் கொட்டிலுக்குச்) சென்றாள். வழியில் ஒரு பாம்பைக் காலால் மிதித்துவிட்டாள். விதியின் வசத்தால் அது என் தாயைத் தீண்ட, அவளும் அகால மரணமடைந்தாள். (9)

இவ்விதம் என் தாய் இறந்ததை, பக்தர்களின் நன்மையைக் கருதும் பகவானது திருவருள் எனக் கருதி, வடதிசை நோக்கிப் புறப்பட்டேன். (10)

வழியில் செழிப்பான பிரதேசங்கள், நகரங்கள், கிராமங்கள், இடைச்சேரிகள், சுரங்கங்கள், மலைச்சரிவில் உள்ள குடிசைகள், தோட்டங்கள், பெரிய—சிறிய காடுகள், யானைகளால் ஒடிக்கப்பட்ட கிளைகளுடைய மரங்கள், பல வர்ண தாதுக்கள் நிறைந்த மலைகள், நன்னீரோடைகள், பலவிதமாகக் கூவும் பறவைகள், வண்டுகள் மொய்க்கும் தாமரை நிறைந்த ஓடைகள் ஆகிய இவ்வளவையும் நான் ஒருவனாகவே கடந்து சென்றேன். அங்கு ஓரிடத்தில் மிக்க பயங்கரமானதும், நாணல், மூங்கில், தர்பை, இன்னும் பற்பல செடி—கொடிகள் புதராக மண்டியதும், பாம்பு, கோட்டான், நரி முதலியவை நிறைந்ததுமான ஒரு பெருங்காட்டைக் கண்டேன். (11—14)

பசிதாகம் மேலிட்டுக் கைகால்கள் சோர்ந்துவிட்டன. அங்குள்ள நதியின் மடுவில் இறங்கிக் குளித்து, அனுஷ்டானங்களைச் செய்து, அந்தத் தண்ணீரையே பருகினேன். எனது களைப்பு ஒழிந்தது. (15)

மனித நடமாட்டமில்லாத அந்தக் காட்டில் ஓர் அரசமரத்தடியில் அமர்ந்து, இதயத்தில் விளங்கும் பகவானை மனதினால் பெரியோர்கள் உபதேசித்தபடி தியானம் செய்தேன். (16)

அன்போடு பகவானது சரண கமலங்களைத் தியானம் செய்தேன். அந்தப் பிரேமையால், என் கண்களில் ஆனந்தக்கண்ணீர் பெருகியது. என் மனத்தில் பகவான் உடனே தோன்றலானார். (17)

முனிவரே! பிரேமாதிசயத்தால் உடல் புல்லரித்தது; மனதில் ஆனந்த வெள்ளம் புரண்டோடியது; அமைதி உண்டானது; நினைவை இழந்தேன். பகவானையோ, என்னையோ காணவில்லை. (18)

மனத்திற்கு இனியதும், துக்கத்தைப் போக்குவதுமான பகவத் ரூபத்தைக் காண முடியாததால், மனம் நொந்து வேகமாக எழுந்தேன். (தியானம் கலைந்தது.) (19)

திரும்பவும் அவ்வுருவத்தைக் காண ஆசைகொண்டு, மனத்தை இதயத்திலேயிருத்தித் தியானம் செய்ய முயன்றேன். ஆனால், அவ்வுருவைக் காண இயலவில்லை. எண்ணம் நிறைவேறாது வருந்தினேன். (20)

இவ்வாறு மக்கள் நடமாட்டமற்ற அக்காட்டில், அவரைத் தரிசிக்க மிக்க முயற்சியுடன் தவம் செய்யும் என்னைக் கண்டு, மனம்—வாக்குக்கெட்டாத பகவான் கம்பீரமாக ஓர் இனிய வார்த்தை கூறினார். அது, எனது துன்பத்தைத் துடைப்பது போன்று ஆறுதலளிப்பதாக இருந்தது. (21)

‘அப்பனே! இந்தப் பிறவியில் நீ என்னைத் தரிசிக்க முடியாது. இவ்வுலகியல் காமம் முதலிய வாஸனைகளைத் தொலைக்க திறனற்றவர்களும், பக்தி யோகத்தில் முழுமையான பழுத்த நிலை அடையாதவர்களும் என்னைக் காண இயலாது. (22)

பாவமற்றவனே! நான் ஒரு முறை எனது திருவுருவை உனக்குக் காட்டியது, என்னிடம் உனக்கு அன்பு உண்டாவதற்கே! என்னைக் காணவேண்டுமென்ற விருப்பம் கொண்டவன், மெல்ல மெல்ல உலகியல் வாஸனைகளை முற்றிலுமாக விட்டுவிடுவான். (23)

நீ, சாதுக்களுக்குப் பணிவிடை செய்த காலம் குறைவாக இருப்பினும், அவர்கள் சேவையால் என்னிடம் உனக்கு நிலையான அன்பு ஏற்பட்டது. இழிவான இந்த உடலை விட்ட பிறகு, நீ எனக்கு பார்ஷதனாக இருக்கப் போகிறாய். (24)

என்னிடம் நீ கொண்ட பக்தி, எனது அருளால் என்றும் அழியாமல் நிலைத்திருக்கும். பிரளயத்திற்குப் பின்பும் உனக்கு உன் முற்பிறப்பின் நினைவு மாறாமலிருக்கும்.’ (25)

சர்வ வல்லமை படைத்த, சப்த பிரும்ம உருவான, கர்மத்தளையால் வரும் சரீரமற்ற அந்த பகவான், இவ்வாறு கூறி மறைந்தார். அவருடைய அருளை நினைத்து, நான் அனைத்தினும் உயர்ந்தவரான அவரைத் தலைசாய்த்து வணங்கினேன். (26)

அன்று முதல் வெட்கத்தை விட்டு, பகவானது ரகசியமான, பரம மங்களங்களையும் அளிக்கவல்ல இனிய திருநாமங்களையும் திருவிளையாடல்களையும் நினைத்துக் கொண்டே, ஆசை, அகங்காரம், மதம், பொறுமை முதலிய குற்றங்களைக் களைந்து, மனமகிழ்ச்சியுடன் இவ்வுடலைக் களைந்தொழிக்கும் காலத்தை எதிர்நோக்கி, இந்தப் பூமியைச் சுற்றி வலம் வந்து கொண்டிருந்தேன். (27)

இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் லயித்த மனத்துடன் ஆசையொழித்து, மாசிலா மனத்தனாய் இருந்த எனக்கு, குறிப்பிட்ட காலம் வந்ததும் ஆகாயத்தில் தோன்றும் மின்னலைப் போல் நொடிப்பொழுதில் மரணம் ஏற்பட்டது. (28)

பகவான், சுத்தமான (விஷ்ணு) பார்ஷதச் சரீரத்தை எனக்கு அருளியவுடன், என்னுடைய முன்வினைப்பயனால் உண்டான பஞ்சபூதங்களால் ஆக்கப்பட்ட எனது சரீரம், தானே விழுந்தது. (29)

பிரும்ம கல்பத்தின், பிரளயத்தின் முடிவில் இம்மூவுலகையும் தன்னுள் அடக்கிக் கொண்டு, பகவான் பிரளய சமுத்திரத்தின் ஜலத்தில் யோக நித்திரையில் படுத்தபோது, அவருடைய இதயத்தில் இருக்கவேண்டுமென்று விரும்பிய பிரும்மதேவரின் மூச்சுக்காற்றுடன் நானும் அவரது இதயத்துள் சென்றேன். (30)

ஆயிரம் சதுர்யுகங்களின் முடிவில் விழித்துக் கொண்ட பிரும்மதேவர், இவ்வுலகங்களைப் படைக்க முற்பட்டபோது, நானும் மரீசி முதலிய மகரிஷிகளுடன் அவரது மூச்சுக்காற்றிலிருந்து தோன்றினேன். (31)

பகவத் பக்தியோகத்திலிருந்து நழுவாதவனும், பிரும்மசரிய விரதமுடையவனுமான நான், பகவானது திருவருளால் மூவுலகங்களில் எங்கும் தடையின்றி சென்று வருகிறேன். (32)

பகவானாலேயே அளிக்கப்பட்ட ‘ஸரிகமபதநி’ முதலிய நாதப் பிரும்மஸ்வரூபமான இந்த வீணையில், பகவானது திருவிளையாடல்களை வாசித்துக் கொண்டு, எங்கும் சுற்றி வருகிறேன். (33)

புனிதமான திருவடிகளை உடையவர் பகவான். அவரது புகழை எல்லோரும் பாடுகிறார்கள். அவரை எல்லோரும் விரும்புகிறார்கள். நான் பாடும்போது (அழைத்த குரலுக்கு ஏனென்று) கூப்பிட்டவர் உடனே வந்து நிற்பது போல், என் மனதில் வந்து தோற்றமளிக்கிறார். (34)

இவ்வுலகியல் இச்சைகளுக்கு ஆட்பட்டுத் தவிக்கும் மனங்கொண்ட மனிதர்களுக்கு, பகவானது திருவிளையாடல்களைக் கீர்த்தனம் செய்வது ஒன்றுதான், இவ்வுலகியல் கடலைக் கடக்கப் பயன்படும் தோணியாகும். (35)

காமம், லோபம் — இவைகளால் கேடுண்ட மனமானது, யமம், நியமம் முதலிய யோக சாதனைகளால் முற்றிலுமாகத் தெளிவுறாது. பகவானது சேவை ஒன்றினால் மட்டுமே முற்றிலுமாகத் தெளிவடையும். (36)

வியாசரே! நீங்கள் பாவமற்றவர். தாங்கள் கேட்டுக் கொண்டபடி என்னுடைய முற்பிறவியையும், சாதனைகளின் ரகசியங்களையும் கூறினேன். தங்கள் ஆன்மா மகிழுமாறு உள்ள உபாயத்தையும் கூறினேன்.” (37)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “தேவரிஷி நாரதர் இவ்வாறு வியாசரிடம் கூறிவிட்டு, அவரது அனுமதி பெற்று, வீணையை மீட்டிக் கொண்டே, தன் விருப்பப்படி சென்றார். (38)

ஆகா! இவரன்றோ பேறு படைத்தவர்! பகவானது திருவிளையாடல்களை வீணையில் வாசித்துக் கொண்டு, தானும் மகிழ்ச்சியுற்று, சம்சாரக் கடலில் அவதியுறும் மக்களையும் (பகவந்நாம சங்கீர்த்தனத்தால்) மகிழ்ச்சியுறச் செய்கிறாரே!” (39)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஏழாவது அத்தியாயம் — அசுவத்தாமா திரௌபதியின் புத்திரர்களை வதைத்தல்; அர்ஜுனன் அவனது செருக்கை அடக்குதல்

சௌனகர் வினவுகிறார்—— “ஹே ஸூதரே! நாரதர் சென்ற பின்பு, அவருடைய கருத்தைக் கேட்டுத் தெளிந்த வியாச பகவான் என்ன செய்தார்?” (1)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— “அந்தணர்கள் நிறைந்து வசிக்கும் சரஸ்வதி நதியின் மேல்கரையில் ‘ஶம்யாப்ராஸம்’ என்கிற ஓர் ஆசிரமம் இருக்கிறது. இங்கு ரிஷிகள் ‘ஸத்ரம்’ என்னும் யாகத்தை நடத்தி வருகிறார்கள். (2)

இலந்தை மரங்கள் அடர்ந்த அழகான தனது ஆசிரமத்தில் அமர்ந்து ஆசமனம் செய்து, தன் மனதைத் தியான யோகத்தில் லயிக்கச் செய்தார், வியாச பகவான். (3)

பக்தியோகத்தால் மாசற்றதும் அசைவற்றதுமான தனது மனத்தில் புராண புருஷரான பகவானையும், அவரை அண்டி நிற்கும் மாயையினையும் கண்டார். (4)

ஜீவன், உண்மையில் மாயையின் தொடர்பற்றவனாக இருந்தும், இம்மாயையால் கவரப்பட்டு, முக்குணங்களின் தொடர்புடையவனாகத் தன்னை நினைக்கிறான். அதனால் உண்டாகும் துன்பங்களையும் அனுபவிக்கிறான். (5)

பகவானிடத்தில் நேரிடையாகச் செய்யும் பக்தியோகம் ஒன்றே, ஜீவன்களின் துன்பங்களைக் களைவது. இந்த உண்மையை அறிந்த வியாசர் இதையறிந்து கொள்ளாத மக்களுக்காக ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை எழுதினார். (6)

இந்தப் புராணத்தைக் கேட்கும்போதே பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் (ஆத்யாத்மிகம் முதலிய தாபங்களால் உண்டாகும்) சோகத்தையும், (தேகமே ஆன்மா என்றெண்ணும்) மோகத்தையும், (நரகம் முதலியற்றால் உண்டாகும்) பயத்தையும் போக்கும் பக்தி மக்களுக்கு உண்டாகிறது. (7)

வியாசர் ஸ்ரீமத்பாகவதமான வேதத்தை இயற்றி, திரும்ப ஒரு முறை சரிபார்த்து, உலகியல் தளைகளை அறுத்தெறிந்த தன் மகனான ஸ்ரீசுகருக்குக் கற்பித்தார்.” (8)

சௌனகர் கேட்கிறார்—— “ஸ்ரீசுகரோ எதிலும் பற்றற்றவர்; உலகியல் தளைகளைக் களைந்தவர். பரமனை எப்போதும் தன்னுள்ளே கண்டு மகிழும் ஆத்மாராமர். அப்படியிருப்பவர் எப்படி இவ்வளவு பெரிய புராணத்தைக் கற்றார்?” (9)

ஸூதர் பதில் அளிக்கிறார்—— மகரிஷிகள் எப்போதும் ஆத்மானந்தத்திலேயே திளைப்பவர்கள். யான், எனது என்னும் முடிச்சுக்களைக் களைந்தவர்கள். ஆனாலும், பயனை விரும்பாது பகவானிடம் பக்தி செய்கிறார்கள். ஏனெனில், பகவானது கல்யாண குணங்கள் அனைவரையும் தன்னிடம் ஈர்க்கும் தன்மையுடையன. (10)

பகவானது புகழால் ஈர்க்கப்பட்ட மனமுடைய ஸ்ரீசுகர், பகவத் பக்தர்களிடம் மிகவும் அன்புடையவர். பெருமை பொருந்திய அவர் இப்பெரிய நூலைக் கற்றார். (11)

(ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் கதைக்கு முன்னுரையாக) ராஜரிஷியான பரீக்ஷித்தின் பிறப்பு, அவனது செயல்கள், அவன் முக்தியடைதல் முதலியவற்றையும், பாண்டவர்கள் சுவர்க்கமடைந்ததையும் கூறுகிறேன். ஏனெனில், இதிலிருந்துதானே ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பல கதைகள் தோன்றியுள்ளன. (12)

கௌரவர்கட்கும் பாண்டவர்கட்கும் நடந்த பாரதப் போரில், இருதரப்பு வீரர்களும் வீரசுவர்க்கம் அடைந்தார்கள். துரியோதனன் பீமசேனனின் கதையால் தாக்கப்பட்டுத் துடை முறிந்து கிடக்கும்போது, (அவனுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் செயலைச் செய்வதாக எண்ணிய) அசுவத்தாமா, தூங்கிக் கொண்டிருந்த திரௌபதியின் குழந்தைகளான உபபாண்டவர்களது தலைகளை வெட்டி, துரியோதனன் எதிரில் காணிக்கையாக வைத்தான். இச்செயல் துரியோதனனுக்கும் துக்கமாக இருந்தது. வெறுக்கத்தக்க இச்செயலை அனைவரும் கண்டித்தனர். அப்பொழுது, தாயான திரௌபதி, தன் இளஞ்சிறார்களது மரணம் கண்டு கலங்கி, கண்ணீர் பெருகப் புலம்பினாள். அவளுக்கு ஆறுதல் கூறும் நிலையில் அர்ஜுனன் (பின்வருமாறு) கூறலானான்—— “மங்களமானவளே! ஆததாயியும், அந்தணர்களில் நிலைதவறியவனுமான அசுவத்தாமனது தலையை, என் காண்டீபத்திலிருந்து வெளியேறும் கணைகளால் அறுத்து வந்து, உன் கண்ணீரைத் துடைக்கிறேன். நீ அதன் மீது நின்று கொண்டு, உன் பிள்ளைகளுக்கு இறுதிச்சடங்கு செய்து, பின் நீராடுவாய்!” (13—16)

[தீ வைப்பவன், நஞ்சளிப்பவன், தீயசெயலுக்காகக் கையில் ஆயுதமெடுப்பவன், கொள்ளை அடிப்பவன், வயலையும் பிறர் மனைவியையும் திருடுபவன் — இவர்கள் ஆறுபேரும் ஆததாயிகள் எனப்படுவர்.]

இவ்வாறு அழகிய இனிய சொற்களால் தன் மனைவியைத் தேற்றி, அனுமக்கொடியோனான அர்ஜுனன் கவசமணிந்து, பயங்கரமான காண்டீபத்தைக் கையிலேந்தி, நண்பனான கண்ணனைத் தேரோட்டியாகக் கொண்டு, ரதத்திலேறித் தன் குருவின் புத்திரனான அசுவத்தாமனைப் பின்தொடர்ந்தான். (17)

சிசுஹத்தி செய்த அசுவத்தாமன், ரதத்திலேறித் தன்னைத் துரத்திவரும் அர்ஜுனனைக் கண்டு பயந்து, மனம் கலங்கி, தன்னைக் காத்துக் கொள்ள ரதமேறி, தன்னால் முடிந்தவரை வெகுதூரம் ஓடினான். இவன் ஓடியது, ருத்ரனிடம் பயந்து சூரியன் ஓடியது போலிருந்தது. (18)

அசுவத்தாமனின் குதிரைகள் களைத்துப் போயின. தன்னைக் காத்துக் கொள்ள வேறு வழியின்றிப் பிரும்மாஸ்திரத்தை நினைத்தான். (19)

பிரும்மாஸ்திரத்தைத் திரும்பப் பெறும் (உபஸம்ஹாரம்) உபாயத்தை அறியாது போனாலும், தன்னுயிருக்கு அபாயம் வந்ததால், தீர்த்தத்தால் ஆசமனம் செய்து ஒருநிலைப்பட்ட மனதினனாய், அந்தப் பிரும்மாஸ்திரத்தைத் தியானித்துப் பிரயோகித்தான். (20)

திசைகளெங்கும் ஒளியுடன் கிளம்பிய அந்த அஸ்திரத்தின் உக்கிரமான தேஜஸையும், அதனால் தனது உயிருக்கு நேரிடும் ஆபத்தையும் கண்ட அர்ஜுனன், ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் கூறலானான். (21)

அர்ஜுனன் கூறுகிறான்—— “ஸ்ரீகிருஷ்ணா! நீண்ட புஜங்களை உடையவரே! பக்தர்களின் துன்பம் களைபவரே! பிறப்பிறப்பாகிற சம்சாரத் தீயில் கருகி வாடும் ஆன்மாக்களுக்கு உய்வளிப்பவர் தாங்கள் ஒருவரேயன்றோ! (22)

நீரே ஆதி புருஷர்; பிரகிருதியான மாயைக்கு அப்பாற்பட்டவர்; ஈசுவரர். தன் ‘சித்’ சக்தியால் அவித்தை என்கிற மாயையொழித்து, கைவல்ய ரூபமான ஆத்மாவில் விளங்குபவர். (23)

இத்துணை பெருமை வாய்ந்த தாங்கள், மாயையினால் மனங்கலங்கி நிற்கும் ஜீவன்களுக்கு, தங்களது தபோ மகிமையால் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் அளிக்கிறீர்கள். (24)

தங்கள் திருவவதாரம் பூபாரத்தையொழிப்பதற்கும், தங்களைத் தவிர மற்றெதிலும் மனம் செலுத்தாத ஏகாந்த பக்தர்கள் தியானிப்பதற்குமே ஆகும். (25)

தேவதேவரே! நாற்புறமும் எங்கும் பயங்கரமாகப் பரவி நிற்கும் இந்த ஒளி, எங்கிருந்து வருகிறது? இதன் தன்மை என்ன? ஒன்றுமே புரியவில்லையே!” (26)

பகவான் கூறலானார்—— “(அர்ஜுனா!) இது அசுவத்தாமன் விடுத்த பிரும்மாஸ்திரம். தன் உயிருக்கு ஆபத்து வந்ததால் இதை விடுத்துள்ளான். அவனுக்கு இதைத் திரும்ப அழைத்துக் கொள்ளத் தெரியாது. ஆனால், உனக்கு அது தெரியும். (27)

இந்தப் பிரும்மாஸ்திரத்தின் திறனைக் குறைக்க வேறு எந்தவோர் அஸ்திரத்திற்கும் திறனில்லை. நீயோ அனைத்து அஸ்திரங்களையும் அறிந்தவன். ஆகவே, நீயும் அதே பிரும்மாஸ்திரத்தை விடுத்து, அவனது அஸ்திரத்தின் அழிவுத் திறனை அடக்கு.” (28)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— பகைவர்களை வெல்லும் அர்ஜுனன், பகவான் கூறியதைக் கேட்டு, அவரை வலம் வந்து வணங்கி, ஆசமனம் செய்து, அந்த அஸ்திரத்தை அடக்க, தானும் பிரும்மாஸ்திரத்தை விடுத்தான். (29)

அவ்விரு அஸ்திரங்களின் தேஜசும் ஒன்றுகூடி, பாணங்களால் சூழப்பட்டு, தேவருலகு, பூவுலகு, ஆகாயம் என்று எங்கும் பரவி, ஊழிக்கால சூரியன் போன்றும், அக்னி போன்றும் பெருகின. (30)

மூவுலகங்களையும் சுட்டெரிக்கும் அவ்விரு அஸ்திரங்களின் தேஜஸைக் கண்டு வெதும்பிய மக்கள் ‘ஊழிக்காலத்துப் பெருந்தீதான் எழுந்ததோ!’ என்றெண்ணினர். (31)

மக்கள் அவதியுறுவதையும், உலகின் அழிவையும் கண்ட அர்ஜுனன், பகவானது அறிவுரைப்படி, அவ்விரு அஸ்திரங்களையும் தன் பக்கம் இழுத்துக் கொண்டான் (கட்டுப்படுத்தினான்). (32)

பிறகு, அர்ஜுனன் கோபத்தால் கண்கள் சிவக்க கொடியவனான அசுவத்தாமனைப் பிடித்து, யாகப்பசுவைக் கட்டுவது போல் கயிற்றால் கட்டினான். (33)

பகைவனான அசுவத்தாமனைக் கயிற்றால் கட்டி, பாசறைக்குக் கொண்டு செல்ல எண்ணிய அர்ஜுனனிடம், தாமரைக்கண்ணராகிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கோபத்துடன் பின்வருமாறு கூறினார்—— “ஹே பார்த்தனே! நெறி தவறிய அந்தணனான இவனை விடாதே. இரவில் உறங்கும் குற்றமற்ற சிறுவர்களைக் கொன்றவன், இவன். ஆகவே, இவனைக் கொல். (34—35)

கள் குடித்தவன், வேறொரு செயலில் முனைந்திருப்பவன், பைத்தியம் பிடித்தவன், தூங்குபவன், சிறுவன், பெண்கள், தன்னைத்தானே காப்பாற்றிக் கொள்ளத் தெரியாத ஜடன், தன்னைச் சரணமடைந்தவன், ரதமின்றித் தரையில் நிற்பவன், பயந்தவன் — இவர்கள் பகைவர்களாக இருப்பினும், தர்மமறிந்தவன் இவர்களைக் கொல்ல மாட்டான். (36)

கருணையற்ற தீவினையாளனான ஒருவன், தன்னைக் காத்துக் கொள்ள பிறரைத் துன்புறுத்தி இன்புறுகிறானோ, அவனைக் கொல்வது அவனுக்கே நன்மை செய்வதாகும். இல்லையேல், அவன் மேலும் தீவினை புரிந்து நரகத்தை அடைவான். (37)

பெருமையுடையவனே! உன் பிள்ளைகளைக் கொன்றவனுடைய தலையைக் கொண்டு வருகிறேன் என்று என்னெதிரிலேயே நீ திரௌபதியிடம் சபதம் செய்தாயே? (38)

வீரனே! இவன் ஆததாயி (கொடியவன்); உன் குழந்தைகளைக் கொன்று பாவம் புரிந்தவன்; தனது அரசனான துரியோதனனுக்கும் வெறுப்பான செயலைச் செய்தவன்; தான் பிறந்த குலத்திற்கும் அவமானத்தைச் செய்தவன். ஆகையால், இவனை வதம் செய்.” (39)

அர்ஜுனனது அறநெறியைச் சோதிக்க விரும்பி, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இவ்வாறு கூறியும், மிக்குயர் மனங்கொண்ட அர்ஜுனன், தன் குழந்தைகளைக் கொன்றவனாயினும் குருபுத்திரனான அசுவத்தாமனைக் கொல்ல விரும்பவில்லை. (40)

பின்னர், கோவிந்தனையே நண்பனாகவும் சாரதியாகவும் கொண்ட அர்ஜுனன், தன் பாசறைக்கு வந்து, இறந்த தன் குழந்தைகளை நினைத்து வருந்தும் திரௌபதியிடம் அசுவத்தாமனை ஒப்படைத்தான். (41)

பசுவைப் போல் கயிற்றால் கட்டப்பட்டுள்ளவனும், வெறுக்கத்தக்க செயல் செய்ததால் அவமானமடைந்து தலைகுனிந்து நிற்பவனுமான குருபுத்திரன் அசுவத்தாமனைக் கண்டு, தவறு புரிந்தவனாயினும் பெண்களுக்கே உரிய வாத்ஸல்யமும் கருணையும் நற்குணமும் நிரம்பிய திரௌபதி, அவனை வணங்கவும் செய்தாள். (42)

அசுவத்தாமன் கட்டுண்டு அழைத்துவரப்பட்டதைக் கண்டு மனம் பொறாத கற்பரசியாகிய பாஞ்சாலி, “இவரை விட்டுவிடுங்கள், விட்டுவிடுங்கள். இவர் அந்தணர். மேலும், நமது குரு” என்று கூறினாள். (43)

“(நாதா!) மிகவும் ரகசியமான மந்திரங்களுடனும், ஸம்ஹாரம் (தொடுத்தல்), உபஸம்ஹாரம் (திரும்பித் தன்னிடமே அழைத்துக் கொள்ளுதல்) — இவைகளுடனும், தனுர் வேதத்தையும் அஸ்திர வேதத்தையும் குருவான துரோணாசார்யாரிடமிருந்து தாங்கள் கற்றுக் கொண்டீர்கள். வணக்கத்துக்குரிய அவரேதான் ‘மகன் என்கிற உருவில்’ இதோ நிற்கிறார். குருவினுடைய பத்தினியான கிருபி, தன் மைந்தனான அசுவத்தாமன் உயிருடன் இருப்பதாலேயே, தன் கணவர் மரித்தபோது உடன்கட்டை ஏறவில்லை. (44—45)

பாக்கியம் செய்தவரே! தாங்கள் தர்மம் உணர்ந்தவராகையால், தாங்கள் பூஜித்து வணங்கும் குருவின் வம்சம் தங்களால் துன்பத்தை அடையக் கூடாது. (46)

பிள்ளைகளைப் பறிகொடுத்து, துன்புற்று, கண்ணீர் பெருக நான் கதறுவதுபோல், பதிவிரதையான இவரது தாய் கௌதமி கதற வேண்டாம். (47)

தன்னடக்கமற்ற அரசர்கள் (அநீதியால்) அந்தணர்களுக்குக் கோபம் உண்டாகும்படி நடந்து கொண்டால், அவர்களுடைய வருத்தம் அந்த அரசகுலத்தையே வேருடன் அழித்துவிடும்.” (48)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகாதி முனிவர்களே! திரௌபதி கூறியதில் தர்மமிருந்தது; நியாயமிருந்தது; கருணையிருந்தது; கவடு அற்றது; பட்சபாதமற்றிருந்தது; இதமானது (நன்மை தருவது). ஆகவே, தர்மநந்தனர் அதைக் கேட்டுப் புகழ்ந்தார். (49)

மேலும் நகுலன், சகதேவன், ஸாத்யகி, அர்ஜுனன், கிருஷ்ணன் மற்றும் அங்குள்ள ஆண்—பெண்பாலர்கள் அனைவரும் பாஞ்சாலியைப் புகழ்ந்தார்கள். (50)

(இதைக் கேட்ட) பீமன் கடுங்கோபங்கொண்டு, “தனக்காகவோ, தன் அரசருக்காகவோ அன்றி, தூங்கும் குழந்தைகளை வீணாகக் கொன்றவனைக் கொலை செய்வதுதான் சரி என்று தர்மநெறி கூறுகிறதே” என்றான். (51)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பீமனும் திரௌபதியும் கூறியதைக் கேட்டு, சற்று புன்சிரிப்புடன் அர்ஜுனனைப் பார்த்துக் கூறலானார். (52)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறுகிறார்—— “அர்ஜுனா! பிராமணன் தவறான செயல் செய்தவனாக இருப்பினும், அவனை வதம் செய்யக்கூடாது. ஆனால், ஆததாயியாக இருப்பின், அவனைக் கொல்லவேண்டும். இந்த நெறி நான் வகுத்ததே. ஆகவே, எனது கட்டளையைக் கடைப்பிடி. (53)

உன் மனைவியைச் சமாதானம் செய்தபோது, நீ செய்த சபதத்தை நிறைவேற்று. மேலும், பீமனுக்கும் திரௌபதிக்கும் எனக்கும் எது விருப்பமோ, அதைச் செய்.” (54)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “(இதைக் கேட்ட) அர்ஜுனன் பகவானது கருத்தை அறிந்து, அந்தணனான அசுவத்தாமனின் தலையிலுள்ள மணியை, அவனது கேசத்தோடு கத்தியால் அறுத்தெடுத்தான். (55)

சிசுஹத்தி என்கிற பாவத்தினால் காந்தியையும், சிரோமணியை இழந்ததால் தேஜஸையும் இழந்த அசுவத்தாமனைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டுப் பாசறையினின்றும் வெளியே தள்ளினான். (56)

இழிந்த செயல் செய்கிற அந்தணர்களை முண்டனம் செய்வது (மொட்டையடித்தல்), அவர்களது பொருளைப் பறிமுதல் செய்வது, நாடு கடத்துவது என்கிற மூன்றுமே அவர்களைக் கொலை செய்வதற்கொப்பாகும். (உடல் ரீதியான வேறு தண்டனைகள் கூறப்படவில்லை.) (57)

புத்திர சோகத்தால் வருந்தும் பாண்டவர்களும் திரௌபதியும் மரணமடைந்த தங்கள் சுற்றத்தார்கட்கு உரிய இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்ய முற்பட்டனர்.” (58)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் ஏழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

எட்டாவது அத்தியாயம் — பரீக்ஷித்தைக் காத்தலும் குந்தியின் துதியும்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— பிறகு தர்ப்பணத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் தன் சுற்றத்தாருக்குக் கங்கையில் நீர்க்கடன் (தர்ப்பணம்) செய்ய, திரௌபதி முதலிய மாதர்களை முன்னிட்டுக் கொண்டு, பாண்டவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் சென்றார்கள். (இறுதிக் கடன்களை இயற்றச் செல்லும் போது, மாதர்களை முன்னிட்டுக் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்பது நியதி.) (1)

அவர்கள் எல்லோரும் அழுதுகொண்டே தர்ப்பணம் செய்து முடித்து, பகவானது திருவடித் தூளியால் பாவனமான (தூய்மையான) கங்கையில் மறுபடியும் ஸ்நானம் செய்தார்கள். (2)

பின், தம்பிகளோடு அங்கு அமர்ந்துள்ள கௌரவத் தலைவரான தர்மனையும், திருதராஷ்டிரரையும், புத்திர சோகத்தால் வருந்தியழும் காந்தாரி, குந்தி, திரௌபதி முதலியவர்களையும், சுற்றமிழந்து வருந்தும் மற்றவர்களையும் முனிவர்களோடு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கண்டு, ‘பிறந்தவரனைவரும் காலத்திற்கு அடிமைப்பட்டவர்கள். ஆகவே, இறப்பிலிருந்து யாரும் தப்ப முடியாது’ என்கிற நியதியை எடுத்துரைத்து சமாதானம் செய்தார். (3—4)

(மேலும்,) வஞ்சனையால் துரியோதனன் கவர்ந்த அரசைத் தர்மபுத்திரருக்கு மீட்டளித்தார். திரௌபதியின் கூந்தலைத் தொட்டு இழுத்ததால், ஆயுள் குறைந்த பாவிகளான துரியோதனாதிகளை (பீமன், அர்ஜுனன் முதலியவர்களால்) வதம் செய்யச் செய்தார். (5)

தர்மநந்தனனுக்கு முறைப்படி மூன்று அசுவமேத மகாயாகங்களை நடத்திக் கொடுத்து, அதனால் அவர் புகழ் நூறு அசுவமேத யாகங்கள் செய்த இந்திரனின் புகழ் போல திக்கெட்டும் பரவச் செய்தார். (6)

அந்தணர்களே! இதன்பின் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பாண்டவர்களிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு, வியாசர் முதலிய முனிவர்களை வணங்கி, அவர்கள் புகழ, ஸாத்யகி, உத்தவர் இருவருடனும் துவாரகைக்குத் திரும்ப எண்ணி ரதத்தில் ஏறுகையில், பயத்தால் நடுங்கி ஓடிவரும் உத்தரையைக் கண்டார். (7—8)

உத்தரை கதறுகிறாள்—— “யோக சக்தி படைத்தவரே! உலக நாயகரே! தேவர்கட்கும் தேவரே! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! என்னைக் காத்தருள்வாய்! காத்தருள்வாய்! இவ்வுலகினர் அனைவரும் ஒருவன் மற்றொருவனுக்கு யமனாகத் தென்படுகிறார்கள். தங்களைத் தவிர மரணபயத்தைப் போக்கி அபயமளிப்பவர் எவருமிலர். (9)

ஈசனே! பிரபுவே! நெருப்பைக் கக்கிக் கொண்டு, என்னை நோக்கி ஓர் அம்பு வருகிறதே! நாதனே! அந்த அம்பு என்னை வேண்டுமானால் எரிக்கட்டும். ஆனால், என் கரு (கர்ப்பம்) அழியக்கூடாது!” (10)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— பக்தவத்ஸலரான பகவான் உத்தரையின் வார்த்தையைக் கேட்டு, ‘இவ்வுலகில் பாண்டவர்களின் பூண்டும் இல்லாமல் செய்ய மனங்கொண்ட அசுவத்தாமன் விடுத்த பிரும்மாஸ்திரமே இது’ என்று நினைத்தார். (11)

முனிவரே! அப்பொழுது பாண்டவர்களும் தங்களை நோக்கி ஜொலித்துக் கொண்டு வரும் ஐந்து பாணங்களைக் கண்டு, உடனே அஸ்திரங்களை எடுத்துக் கொண்டனர். (12)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் தன்னையே நம்பி நிற்கும் தன் உறவினர்களான பாண்டவர்களின் அந்தத் துன்பத்தைக் கண்டு, தனது சுதர்சனாஸ்திரத்தினால் அவர்களைக் காத்தார். (13)

உயிரினங்கள் அனைத்தினுள்ளும் ஆன்மாவாக விளங்கும் யோகேசுவரரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், குருவம்சம் தழைக்குமாறு வேண்டி, உத்தரையின் உதரத்துள் தனது மாயையால் கர்ப்பத்தை மறைத்துக் கொண்டார். (14)

பிருகு குலதிலகமே! வீணாகாததும், மற்றொன்றால் தடுத்தற்கரியதுமான பிரும்மாஸ்திரம், ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய பேராற்றலுக்கு எதிரில் (தனது) ஒளி அடங்கியது; உரம் குன்றியது. (15)

இச்செயலைக் கண்டு ஒன்றும் வியக்கத் தேவையில்லை. ஏனெனில், அவரே வியப்பிற்கெல்லாம் ஓர் அரிய வியப்புதானே! பிறப்பற்றவரான அவர், தனது மாயையால் இவ்வுலகைப் படைத்து—காத்து—அழிக்கிறார். (16)

பிரும்மாஸ்திரத்தின் தேஜஸிலிருந்து விடுபட்ட தன் பிள்ளைகள் மற்றும் திரௌபதி — இவர்களோடு பரம உத்தமியான குந்திதேவி, (துவாரகைக்குப்) புறப்படத் தயாராகவுள்ள ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பார்த்து பின்வருமாறு தோத்தரித்தாள். (17)

குந்திதேவி கூறுகிறாள்—— “ஸ்ரீகிருஷ்ணா! மாயையான பிரகிருதியிலிருந்து தனிப்பட்ட பரமபுருஷன் நீ. நீயே அனைத்திற்கும் ஆதி. நீயே அனைத்து சக்திகளும் நிறைந்தவன். அனைத்துப் பிராணிகளின் உடலிலும் உள்ளும் புறமும் காண முடியாதவாறு விளங்குகிறாய். மனத்திற்கும் செயலுக்கும் எட்டாதவன். உன்னை வணங்குகிறேன். (18)

நீ, உலகியல் மாயையாகிற திரையில் உன்னை மறைத்துக் கொண்டுள்ளாய். நீயோ புலன்களுக்கு எட்டாதவன்; குறைதல்—நிறைதல் என்கிற விகாரமற்றவன். அறிவிலி ஒருவன், வேடந்தாங்கிய ஒரு நடிகனை நேரிலே கண்டும், அவன் நடிகன் என்பதை அறியாது ‘உண்மை இவனே’ என்று நினைப்பது போல், அறிவிலியான நான் உன் உண்மையை எவ்வாறு அறிவேன்? (19)

ஆன்மா வேறு, உடல் வேறு என்றறிந்த பரமஹம்ஸ சந்நியாசிகளுக்கும், உண்மை ஸ்வரூபத்தையறிந்த முனிவர்களுக்கும், ‘தான்’, ‘தனது’ என்கிற மாசற்ற மனமுடையவர்களுக்கும் பிரேம பக்தியோகத்தைக் கற்றுத் தரவே திருவவதாரம் செய்தவன் நீ! அவ்வாறிருக்க, அறிவிலிப் பெண்ணான நான் எவ்வாறு (உன்னை) அறிய முடியும்? (20)

(உனது உண்மை ஸ்வரூபத்தை நாங்கள் காணமுடியவில்லையே? என்பதற்காக, நாங்கள் உன்னை விடோம். உனது நாமத்தைக் கூறிக் கொண்டேதான் இருப்போம்.) ஸ்ரீகிருஷ்ணா! வாசுதேவா! தேவகி நந்தனா! நந்தகோப குமாரா! கோவிந்தா! உனக்கு வணக்கம். மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். (21)

தாமரையைத் தொப்புளில் உடையவனே! உனக்கு நமஸ்காரம். தாமரை மாலை அணிந்தோனே! உனக்கு நமஸ்காரம். தாமரைக் கண்ணனே! உனக்கு நமஸ்காரம். தாமரைத்தாளா! உனக்கு நமஸ்காரம். (22)

ஹ்ருஷீகேசா! தீயபுத்தியுடைய கம்சனால், உனது தாய் வெகுநாட்கள் சிறையில் தள்ளப்பட்டு, குழந்தைகளை இழந்து துன்பமுற்றாள். நீயன்றோ அவளைக் காத்துத் துன்பத்தை நீக்கினாய்? பிரபோ! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! என்னையும் என் மைந்தர்களையும், பல துன்பங்களினின்றும் அவ்வாறே காத்தனையே! (23)

ஹே ஹரியே! பீமனை, துரியோதனன் தந்த விஷத்திலிருந்தும், அரக்கு மாளிகை தீயினின்றும், நரமாமிசம் சாப்பிடும் இடும்பன் முதலிய கொடிய ராக்கதர்களிடமிருந்தும், கொடியவர்களான துரியோதனாதியர்களிடமிருந்து திரௌபதியின் மானத்தையும், வனவாஸ காலத்தில் (துர்வாசர் முதலியவர்களால்) நேரிட்ட பல துன்பங்களிலிருந்தும், பாரதப் போரில் பீஷ்மர், துரோணர் முதலிய மகாரதர்களின் அஸ்திரங்களிலிருந்தும், இப்பொழுது அசுவத்தாமாவின் பிரும்மாஸ்திரத்திலிருந்தும், இவ்வாறாக எத்தனையோ தடவைகள் எங்களைக் காத்தருளினாய்! (24)

(ஆகையால்,) மாயையை அகற்றுபவனே! எங்களுக்கு அடிக்கடி துன்பங்கள் வந்து கொண்டே இருக்கட்டும். ஏனெனில், அப்பொழுதுதானே பிறவித்தளை நீக்கும் உனது தரிசனம் எங்களுக்குக் கிட்டும்! (அல்லது) உனது தரிசனமில்லையேல் முக்தி எப்படி கிட்டும்? (அல்லது) முக்திக்குக் காரணமான மகான்களான சாதுக்கள் தரிசனம்தான் எவ்வாறு கிடைக்கும்? (25)

குலமதம், தனமதம், கல்விமதம் கொண்டவன், ஏழைபங்காளனாகிய உனது திருநாமங்களைச் சொல்ல மாட்டானே? (26)

தனக்கென்று எதையும் கொள்ளாத பக்தர்களுக்கு நீயன்றோ செல்வம்! சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்கிற முக்குணங்கள் அற்றவன், நீ! மகிழ்ச்சி வேண்டி வேறெங்கும் செல்லவேண்டாத மகிழ்ச்சிக் கடல், நீ! ஆனந்த ஸ்வரூபன்! வீடுபேற்றை அருள்பவனும் நீயே! உனக்கு நமஸ்காரம். (27)

நீயே காலத்தின் ஸ்வரூபம்! சகல ஜீவர்களையும் செயல்படுத்துபவன் நீ! உனக்கு ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லை; அனைத்தும் அறிந்தவன். வேண்டியவன்—வேண்டாதவனோ, சுற்றமோ—பகையோ இல்லை; அனைவரும் உனக்குச் சமமே. உயர்ந்தவன்—தாழ்ந்தவன் என்கிற கருத்து உனக்கு இல்லை; நீ சர்வசமன்! ஆனால், உன்னை நிமித்தமாகக் கொண்டே, மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் கலகம் செய்கின்றனர். (28)

பகவானே! நீ மனிதர்களைப் போலவே நடிப்பதால், உன் உட்கருத்தை யாரும் அறிய முடிவதில்லை. உனக்கு உற்றார்—மற்றார் என்கிற வேறுபாடும் கிடையாது. ஆனால், நீ சிலரைக் காத்து ரட்சிப்பதாகவும், சிலரை வீணே தண்டிப்பதாகவும் மக்கள் நினைக்கிறார்கள். (29)

நீயே அகில உலகிற்கும் ஆன்மா! உனக்குப் பிறப்போ, பிறந்து செய்யவேண்டிய கடமைகளோ கிடையாது. இருந்தும் வராகம் முதலிய விலங்குகளாகவும், ஸ்ரீராமாதி மானிடர்களாகவும், வாமனன் முதலிய ரிஷிகளாகவும், மத்ஸ்யம் முதலிய நீர்வாழ் பிராணிகளாகவும் அவதாரம் செய்து லீலைகள் புரிகிறாய், ஏனோ? (30)

ஸ்ரீகிருஷ்ணா! நீ குழந்தையாக இருந்த போது தயிர்ச்சட்டியை உடைத்த தவறுக்காக உன்னைக் கட்டிப் போட நினைத்து, யசோதை கயிறு கொண்டு வந்தாள். அதைக் கண்ட நீ பயந்தவன் போல கண்களில் நீரைப் பெருக்கினாய். அதில் உன் கண்மை கரைந்து வழிந்தது. அப்போது தலையைத் தொங்கப் போட்டுக் கொண்டு மிரள மிரள நீ பார்த்த அழகு உண்டே! ஆகா! அதை நினைத்தால் என் மனம் மிகவும் மயங்குகிறது. ஒன்றுமே புரியவில்லையே? உன்னைக் கண்டு எமக்கு பயமே. ஆனால், பயந்தோடும்போது உனக்கு எப்படியப்பா பயம் ஏற்பட்டது? (31)

நீ, பிறப்பற்றவன் என்றாலும் ஏன் பிறப்பு எடுக்கிறாய்? என்றால், மலயமலையில் வளரும் சந்தனமரம், அந்த மலையின் பெருமையைக் கூட்டுவதற்கே போல, உங்களுக்குப் பிரியமான பக்தனான பாவம் அறியாத யது மன்னனின் புகழை உலகெங்கிலும் பரப்புவதற்காகவே, அவருடைய குலத்தில் அவதரித்தாய் என்று சிலர் சொல்கிறார்கள். (32)

இன்னும் சிலரோ இவ்வுலகை வாழ்விக்கவும், அசுரர்களை வதைக்கவும் பிரும்மன் முதலியவர்களாலோ அல்லது சுதபஸ், பிருச்னி என்கிற தம்பதிகளாலோ வேண்டப்பட்டு, வசுதேவர் மனைவியான தேவகியிடம் நீ பிறந்தாய் என்றும் கூறுகிறார்கள். உனக்கென்னவோ பிறவி என்பது இல்லை! (33)

வேறு சிலரோ, நடுக்கடலில் பாரத்தினால் தத்தளிக்கும் ஓடம் போலத் தவிக்கும் பூமிதேவியின் பாரத்தைக் குறைப்பதற்காக, பிரும்மதேவனது வேண்டுகோளின்படி திருவவதாரம் செய்தாய் என்கின்றனர். (34)

மற்றும் சிலரோ, உலகத்தின் சம்சார மாயையாலும், ஆசையாலும், தன்னலமாகச் செய்யப்படும் செயல்களாலும் துன்பப்படும் ஜீவர்கள், உங்கள் திருநாமத்தைக் காதால் கேட்டு, மனத்தால் நினைந்து மகிழ்ந்து நற்கதியடைய முயலும்படி செய்யவே, அவ்வாறான திருவிளையாடல்கள் புரியவே தோன்றினாய் என்கிறார்கள். (35)

எவர்கள், உன் சரித்திரங்களைச் செவியாரக் கேட்கிறார்களோ, மனங்குளிரக் கானம் செய்கிறார்களோ, மனத்திலிருத்தித் திரும்பத் திரும்ப நினைக்கிறார்களோ, பிறர் கேட்கக் கானம் செய்கிறார்களோ, பிறர் கூறத் தாம் கேட்டு மனம் மகிழ்கிறார்களோ, அவர்களே சம்சார சாகரத்தின் துன்பங்களைப் போக்கும் நினது திருவடிக்கமலங்களை விரைவில் அடைகிறார்கள். (36)

பிரபோ! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! நீ பக்தர்களின் விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்து வைப்பவன்தானே! நாங்கள் உன் பக்தர்கள்தானே! உன்னையே நம்பித்தானே வாழ்கிறோம். உன் பாதங்களைத் தவிர எங்களுக்கு வேறு புகலிடம் உண்டோ? இப்போது முடிந்துள்ள பாரத யுத்தத்தினால், பல அரசர்கள் எங்களை இன்னும் பகைவர்களாக நினைக்கிறார்கள். அப்படியிருக்க, இந்நிலையில் எங்களை விட்டுப் பிரிந்து, நீ போகலாமா? (37)

உடலிலிருந்து உயிர் பிரிந்த பிறகு, அவ்வுடலுக்கு பெயரோ உருவமோ இல்லை. அதுபோல நீ பிரிந்து சென்ற பிறகு பாண்டவர்கள், யாதவர்கள் என்பது இல்லாமலே போகும். (அல்லது) பிராணன் இன்றி புலன்கள் மட்டும் உள்ள இவ்வுடல் இயங்காது. அவ்வாறே உன் தரிசனம், கடாட்சம் இல்லையேல் யாதவர்கள், பாண்டவர்கள் என்ற பெயர்கள் மட்டும் கொண்ட செயலற்ற உடலாகிவிடுவோம். (38)

கதாதாரியே! உனது திருவடிகளில் வஜ்ரம், அங்குசம் முதலிய திருஇலச்சினைகள் உள்ளன. அவை பட்டதால், இப்பொழுது இவ்வுலகம் நன்கு ஒளிர்கிறது. நீ சென்றுவிட்டாயானால், அதன் அழகே இல்லையாகிவிடுமே! (39)

இந்தப் பிரதேசமும், அதில் உள்ள பயிர்ப்பச்சைகளும், வனம், நதி, கடல் முதலியவைகளும் நன்கு பூத்துக் காய்த்துக் குலுங்கி நிற்பது உன் திருக்கண்ணோக்கினால் அல்லவா? (40)

ஹே கிருஷ்ணா! நீயே ஜகந்நாயகன். (இல்லை, இல்லை) ஜகத்திற்கு உயிரே நீதான்! ஏன், இந்த உலகமே நீதான்! அப்படியிருக்க, உன்னை விடுத்து என் பிள்ளைகள், என் சொத்து என்று பாண்டவர்களிடமும் யாதவர்களிடமும் யான் கொண்டுள்ள அபிமானமாகிற இந்த பாசத்தை, என்னிடம் இருந்து களைந்துவிடு. (41)

யதுகுலத் தலைவனே! கங்கையின் பிரவாகம் வேறு இடத்தை நோக்கிச் செல்லாது. கடலையே நோக்கிச் சென்று அதையடைவது போல், என் மனம் வேறு எதிலும் பற்று கொள்ளாது நேராக உன்னிடமே பற்று கொள்ளட்டும். (42)

ஹே கிருஷ்ணா! அர்ஜுனனது தோழனே! யாதவத் தலைவனே! இவ்வுலகிற்குத் தீமை புரியும் அரசர்களாகிய கொடியவர்களைச் சுட்டெரிப்பவன் நீ! குறைவற்ற திறனுடையாய்! கோவிந்தா! பசுக்கள், அந்தணர்கள், தேவர்கள் ஆகியவர்களின் துன்பம் துடைக்க தோன்றியவன் நீ! யோகிகளுக்கெல்லாம் யோகி நீ! அனைவருக்கும் அருள் அளிக்கும் ஆசிரியன் நீ! நீயே பகவான்! உனக்கு நமஸ்காரம்!” (43)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு குந்திதேவி பகவானது திருவிளையாடல்களை அழகாக வர்ணித்தாள். இதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தனது மாயையால் அனைவரையும் மயங்கச் செய்பவர் போல மெல்லச் சிரித்தார். (44)

(பகவானும் குந்தியிடம்) ‘அவ்வாறே ஆகட்டும்’ என்று சொல்லி (ரதத்திலிருந்து இறங்கி) அஸ்தினாபுரம் திரும்பினார். அங்கு குந்தி, சுபத்திரை முதலிய பெண்களிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு துவாரகை செல்லப் புறப்பட்டபோது, ‘கொஞ்ச நாள் இருந்து போகலாமே?’ என்று அன்பினால் தர்மநந்தனர் தடுத்தார். (45)

பகவானது உட்கருத்தை அறிந்த வியாசர் முதலிய மகரிஷிகளும், அற்புதமான திருவிளையாடல்களை ஆற்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் இதிகாச புராண மேற்கோள்களைக் காட்டி தர்மரைத் தேற்றியும், பாரதப் போரில் சுற்றத்தார் இறக்க ‘தானே காரணம்’ என்கிற சோகத்திலிருந்து அவரது மனம் விடுபடவில்லை. (46)

அந்தணர்களே! மாமன்னன் தர்மபுத்திரர், பந்துக்கள் வதம் செய்யப்பட்டதை நினைத்து, அன்பிற்கும் புத்தி மயக்கத்திற்கும் ஆட்பட்டு அறியாமையினால் கூறலானார். (47)

தீயோனான என் இதயத்தில் மண்டிக் கிடக்கும் விவேகமின்மையைப் பாருங்கள். என்னுடையது என்று சொந்தம் கொண்டாடப்படும், ஆனால் உண்மையில் நாய்—நரிகளுக்கே சொந்தமான இவ்வுடலைக் காக்க வேண்டி, அநேக அக்ஷௌஹிணி சேனைகள் கொல்லப்பட்டனவே! ஐயோ, பரிதாபம்! (48)

(அபிமன்யு முதலிய) குழந்தைகள், (துரோணர் முதலிய) அந்தணர்கள், (சல்யன் முதலிய) சுற்றத்தார், (கர்ணன் முதலிய) நண்பர்கள், (பீஷ்மர் முதலிய) தந்தைக்குச் சமமானவர்கள், (துரியோதனன் முதலிய) சகோதரர்கள், ஆசிரியர்கள் முதலியோர்களுக்குத் துரோகம் செய்த எனக்கு, பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் நரகத்திலிருப்பினும், அதிலிருந்து விடுதலை உண்டாகாதே? (49)

குடிமக்களைக் காப்பதற்காக தர்மமாகப் போர் புரிந்து, அதில் ‘எதிரிகளை வதைப்பதால் அரசனுக்குப் பாவம் இல்லை’ என்கிற அறநூல் கூற்றுகளும், எனது கலக்கத்தை நீக்கி, அறிவைப் புகட்டப் போதுமானதாக இல்லையே? (50)

சுற்றமிழந்து நிற்கும் பெண்டிர்களுக்கு யான் இழைத்தத் துரோகத்தை, இல்வாழ்வானுக்கென்று விதிக்கப்பட்ட வேள்வி முதலிய சடங்குகளால் போக்கிக் கொள்ளவும் நான் திறனற்றவன் அன்றோ! (51)

சேறு கொண்டு சேற்றைக் கழுவிச் சுத்தம் செய்ய முடியாது. கள்ளின் சேர்க்கையால் அசுத்தமடைந்த பொருளை, அந்தக் கள்ளினாலேயே சுத்தமாக்க முடியாது. ஓர் உயிரைக் கொன்றால் ஏற்படும் பாவத்தை வேள்விகளால் போக்கிக் கொள்ள முடியாது என்னும்போது, யுத்தத்தில் ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களைக் கொன்று, நான் அடைந்துள்ள பாவத்தை எவ்வாறு போக்கிக் கொள்வது? (52)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் எட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் — பீஷ்மர் தர்மருக்கு அறநெறி பற்றிக் கூறுதல்; பீஷ்ம ஸ்துதி

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு மக்களுக்குத் துரோகம் செய்துவிட்டோமே? என்று பயந்த தர்மபுத்திரர், தர்மங்கள் அனைத்தையும் அறிய விரும்பி, அஸ்தினாபுரத்திலிருந்து புறப்பட்டு, பீஷ்மர் அம்புப் படுக்கையில் கிடக்கும் குருக்ஷேத்திரம் சென்றார். (1)

அந்தணர்களே! (சௌனகர் முதலியவர்களே!) அப்போது, அவரது தம்பிகள் அனைவரும் மற்றும் வியாசர், தௌம்யர் முதலியவர்களும் தங்கமயமான ரதங்களில் அவரைப் பின்தொடர்ந்து சென்றனர். (2)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனுடன் ரதத்தில் பின்தொடர்ந்தார். இவ்வாறு அவர்கள் சூழ இருந்த தர்மர், யட்சர்கள் சூழ விளங்கும் குபேரன் போலக் காட்சியளித்தார். (3)

சுவர்க்கத்தினின்றும் (புண்ணியம் தீர்ந்து பூமியில்) விழும் தேவனைப் போன்று, பூமியில் வீழ்ந்து கிடக்கும் பீஷ்மரைக் கண்ட பாண்டவர்கள், உடன் வந்தவர்களோடும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடனும் அவரை வணங்கினார்கள். (4)

மகரிஷியே! அப்பொழுது அங்கு பரதவம்ச சிரேஷ்டரான பீஷ்மரைக் காண, பிரும்ம ரிஷிகள், தேவரிஷிகள், ராஜரிஷிகள் எல்லோரும் வந்தனர். (5)

அந்தணோத்தமரே! பர்வதர், நாரதர், தௌம்யர், பகவான் வியாசர், பிருஹதச்வர், பரத்வாஜர், பரசுராமரும் அவரது சீடர்களும், வசிஷ்டர், இந்திரப்பிரமதர், திருதர், கிருத்ஸமதர், அஸிதர், கக்ஷீவான், கௌதமர், அத்ரி, விசுவாமித்திரர், சுதர்சனர், பரமபாவனரான ஸ்ரீசுகர், கசியபர் மற்றும் அங்கீரசர் குலத்தில் தோன்றிய பிருஹஸ்பதி, மேலும் பலப்பல மாமுனிவர்களும் தங்கள் தங்கள் சீடர்களுடன் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். (6—8)

வசுக்களில் சிறந்தவரான பீஷ்மர், மகான்களான அந்த ரிஷிகள் வந்ததைக் கண்டு தர்மமறிந்தவராதலால், சூழ்நிலைக்கேற்ப மானசிகமாகப் பார்வையினாலேயே வரவேற்று உபசாரங்களைச் செய்தார். (9)

மாயையால் மானிட உருத்தாங்கி அவதாரம் செய்துள்ள ஜகந்நாயகரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் இதயத்திலே நித்தியவாஸம் செய்பவரானாலும், எதிரிலே வந்து அமர்ந்துள்ளதால் அவரது பெருமைகளை நன்குணர்ந்த பீஷ்மர் அவரையும் பூஜித்தார். (10)

அன்போடு வணக்கமாக அருகில் வந்து உட்கார்ந்துள்ள பாண்டவர்களை அன்புக்காதலால் பெருகிய கண்ணீர் மறைக்க, மங்கிய கண்களால் பீஷ்மர் நோக்கினார். (11)

அறநெறியாளர்களே! நீங்கள் தர்மத்தையும் அந்தணர்களையும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையுமே நம்பியிருப்பவர்கள். உங்களுக்கும் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட கஷ்டங்கள் மிகவும் துக்கமானது; தர்மத்திற்குப் புறம்பானது. அந்தோ! பரிதாபம்! (12)

பேராற்றல் கொண்ட பாண்டு இறந்தபோது நீங்கள் சிறுவர்கள். என் மருமகளான குந்தி குழந்தைகளான உங்களுக்காகப் பட்ட துன்பங்கள், அப்பப்பா! அளவிறந்தன. (13)

உங்களுக்குண்டான துன்பங்கள் அனைத்தும் காலத்தின் கோலமே என எண்ணுகிறேன். காற்றில் தள்ளுண்டு புரண்டு செல்லும் மேகக் கூட்டங்கள் போல, இந்திரன் முதலிய லோக பாலகர்கள் அனைவரும் மற்றும் இவ்வுலகமும் காலதேவதையின் வசத்திலேதான் உள்ளன. (14)

உங்களுக்கு தர்மம் குறைவா? பலம் குறைவா? வீரம்தான் குறைவா? அல்லது பகவத் அனுக்கிரகம்தான் இல்லையா? தர்மதேவதையின் புதல்வன் யுதிஷ்டிரனோ அரசன்! கதாதாரி பீமன்! அஸ்திர வித்யையின் எல்லை கண்ட காண்டீபதாரி அர்ஜுனன்! தோழனோ பகவான் வாசுதேவன்! அப்படியுமா துன்பங்கள்? (15)

அரசே! பிரும்மா, சிவன் முதலியவர்கள்கூட ஸ்ரீகிருஷ்ணனது உள்மனத்தை அறிய ஆசைப்பட்டு, அது கைக்கூடாமல் மயங்குகிறார்கள். அவ்வாறிருக்க, ஒரு மனிதன் எவ்வாறு அறிந்துகொள்ள முடியும்? (16)

ஆகையால், பரதகுல திலகமே! நடப்பனவெல்லாம் ‘நாராயணன் சங்கல்பம்’ என்ற உறுதியுடன் தலைமையற்ற, அரசனற்ற இந்த மக்களைக் காத்து வா. நீ அரசன். அது உனது கடமை. (17)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ஆதிபுருஷரான பகவான் ஸ்ரீநாராயணனே. இவ்வுலகைத் தனது மாயையால் மயக்கித் தானும் மறைந்து நின்று, ஒரு சாதாரண யாதவனாக நடிக்கிறார். (18)

அரசனே! நீ, ஸ்ரீகிருஷ்ணனை ‘என் மாமன் மகன்தானே! என் அன்புத் தோழரல்லவா! எனக்குக் கைம்மாறு கருதாது உதவி செய்தவரல்லவா!’ என்று நினைத்து, அவரைத் தோழமையால் மந்திரியாகவும், தூதராகவும், ஏன் தேரோட்டியாகவும்கூடச் செய்து கொண்டாய் இல்லையா? அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன்தான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே என்கிற ரகசியமான மகத்துவத்தை பகவான் பரமசிவன், தேவரிஷி நாரதர், பகவான் கபிலர் ஆகியவர்கள்தான் உள்ளபடி அறிவார்கள். (19—20)

எல்லா ஜீவன்களின் அந்தராத்மாவாகவும், எங்கும் எதிலும் சமநோக்குடையவரும், இரண்டற்றவரும், ‘யான்’, ‘எனது’ என்ற அகங்காரமற்றவரும், நிர்மல சரிதமுடையவருமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இவ்வாறெல்லாம் உயர்ந்த—தாழ்ந்த காரியங்களைச் செய்தார் என்பதற்காக, அவருக்கு ஏற்றமோ—தாழ்வோ ஒன்றுமில்லை. (21)

இருப்பினும், அரசே! அவரையே பற்றி நிற்கும் பக்தர்களிடம், அவருக்குள்ள கருணையைப் பார். இறக்கப் போகும் எனக்குக் காட்சி தர நேரிலேயே வந்து தோன்றிவிட்டாரே! (22)

பக்தியோடு மனத்தை அவரிடம் செலுத்தி, வாக்கினால் அவரது திருநாமத்தைச் சொல்லிக் கொண்டு, இவ்வுடலை விடும் யோகி, ஆசைகள் அனைத்தினின்றும் கர்மத்தளைகள் அனைத்தினின்றும் விடுபடுகிறான். (23)

தேவதேவரே! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! என் தியானத்திற்கேற்ப மந்தஹாஸம், தாமரைக்கண்கள், மங்களகடாட்சம், தாமரைத் தடாகம் போன்ற திருமுக மண்டலம் மற்றும் நான்கு திருக்கரங்கள் கொண்ட பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனாகிய தாங்கள், நான் இவ்வுடலை விடுகிற வரையில் எனக்கு முன் காட்சி தர வேண்டும். (24)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “இதைக் கேட்டு தர்ம புத்திரர் அம்புப்படுக்கையில் கிடக்கும் பீஷ்மரிடம், மகரிஷிகள் எல்லோரும் கேட்டுக் கொண்டிருக்க, பற்பல அறநெறிகளைக் கேட்டார். (25)

ஹே சௌனக மகரிஷியே! அறநெறிகளை முற்றிலுமாக அறிந்த பீஷ்மர், மானிடப் பிறவி பெற்ற ஒவ்வொருவரும் பொதுவாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய அறநெறிகள்; நால்வருணத்தவரும் கைக்கொள்ளவேண்டிய குல தர்மங்கள்; பிரம்மசாரி போன்ற ஆசிரமவாசிகள் செய்ய வேண்டிய தர்மங்கள்; வைராக்கியத்துடன் உள்ளவர்களின் நிவிருத்தி நெறி; உலகியலில் உழல்பவர்கள் கைக்கொள்ள வேண்டிய அறநெறி; தான—தர்மங்கள்; ராஜ தர்மங்கள்; சமதமாதி ரூபமான மோட்சநெறி; கற்புநெறி போன்ற ஸ்த்ரீ தர்மங்கள்; ஏகாதசி விரதம் போன்ற பகவத் தர்மங்கள்; அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நால்வகை புருஷார்த்தங்களையும் பெறும் முறை; இவைகளை அனுஷ்டிக்கும் சாதனங்கள் முதலிய அறநெறிகளை, இதிகாச புராணங்களில் கூறியபடி, பிரித்தும் விரித்தும் சுருக்கியும் நன்கு விளக்கிக் கூறினார். (26—28)

(தந்தையின் வரத்தால்) தன்னிச்சைப்படி இவ்வுடலை நீக்கிக் கொள்ளத் திறம் பெற்ற யோகியான பீஷ்மர், இவ்வாறு தர்மங்களைச் சொல்லிவரும்போது, அவர் விரும்பிய உத்தராயண புண்ணிய காலம் வந்தது. (29)

அப்பொழுது, ஆயிரக்கணக்கான மகாரதர்களைக் காப்பாற்றும் திறம் படைத்த பீஷ்மர், (உலகியலிலிருந்து) மௌனம் மேற்கொண்டு தன் கண்களை அகல விரித்து, அரையில் பீதாம்பரத்துடனும் நான்கு திருக்கரங்களுடனும் தன்னெதிரே நிற்கும் ஆதிபுருஷரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடத்தில் பற்று நீங்கிய தன் மனத்தைச் செலுத்தினார். (30)

பரிசுத்தமான தியானத்தால் பீஷ்மரது பாவங்கள் அனைத்தும் தொலைந்தன. பகவானது மங்கள கடாட்சத்தால், உடலில் பாணங்களால் ஏற்பட்ட வலி முதலிய துன்பங்கள் ஒழிந்தன. இங்குமங்கும் அலைந்து நிற்கும் புலன்களைக் கட்டுக்குள் நிறுத்தினார். உடலைத் துறக்க மனங்கொண்ட பீஷ்மர் பகவானைத் துதிக்கலானார்.” (31)

பீஷ்மர் துதித்தல்—— “எந்த விருப்பமும் இல்லாத என் மனத்தை, உயிரைத் துறக்கும் இத்தருணத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் (அவர் திருவடிகளில்) அர்ப்பணிக்கிறேன். அவர் யதுகுல தீபம்; எல்லா விபூதிகளையும் உடையவர்; ஆத்மாராமன். இருந்தும், சிலசமயம் திருவிளையாடல்கள் புரிய எண்ணி, தன் சக்தியான பிரகிருதியை ஏற்று உலகைப் படைக்கிறார். (அவரிடம் என் மனத்தைச் செலுத்திவிட்டேன்.) (32)

அவர் திருமேனி அழகு மூவுலகையும் தன்னிடம் ஈர்ப்பது; நீலமேக சியாமளன்; கோமளன்; சூரிய ஒளி போல் மின்னும் பீதாம்பரம் தரித்தவர்; சுருண்ட முன்னெற்றி கேசம் தொங்க விளங்கும் தாமரையொத்த முகத்தர். அவர் அர்ஜுனத் தோழரான பார்த்தசாரதி. அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் பயன் கருதா அன்பு எனக்கு உண்டாகட்டும். (33)

பாரதப் போரில் குதிரைகளின் குளம்புகளினால் வெளிப்படும் தூசுகளால், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது முகத்தில் உள்ள முன்னெற்றி கேசங்கள் அழுக்கடைந்து இங்குமங்கும் அசைந்தாடும். போரின் களைப்பால் முகத்தில் வியர்வைத் துளிகள் சிதறி மிளிரும். அப்பொழுது அவர் திருமுகம் மிக அழகு! எனது கூர்மையான பாணங்கள் பட்டு, அவரது உடலின் கவசங்கள் பிளந்து காயங்கள் உண்டாயின. அப்பொழுதும் அவர் அழகனே! அவ்வாறு விளங்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் என் பக்தி என்றென்றும் நிலைத்திருக்க வேண்டும். (34)

தோழனான அர்ஜுனனது சொல் கேட்டு, பாண்டவர், கௌரவர் ஆகிய இருவரது சேனைகளின் நடுவில் தன் தேரை நிறுத்தி, தனது பார்வையாலேயே சத்ரு சேனையின் ஆயுளை அபகரித்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் எனது பற்று நிலைத்திருக்க வேண்டும். (35)

எதிர்தரப்பு சேனையில் உள்ள (நான், துரோணர் முதலிய) பெரியோர்களைக் கண்டு ‘அவர்களைக் கொல்ல வேண்டுமே?’ என்கிற குற்றவுணர்ச்சியால் போரைக் கைவிட எண்ணிய அர்ஜுனனுக்கு, ‘நான் கொல்கிறேன்’ என்கின்ற தவறான எண்ணத்தை ‘ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை’ என்கிற ஆத்மவித்யா உபதேசத்தால் போக்கி, அவனைப் போரில் ஊக்குவித்த பரமனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடிகளில், எனக்கு பற்று என்றென்றும் நிலைத்திருக்கட்டும். (36)

‘நான் ஆயுதம் எடுக்கமாட்டேன்’ என்று சபதம் செய்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் சபதத்தைக் கைவிட்டு, ‘ஆயுதம் எடுக்கச் செய்கிறேன்’ என்று நான் செய்த சபதத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக, ரதத்திலிருந்து கீழே குதித்து, சக்கரப்படையைக் கையிலேந்தி, பூமி நடுங்க, தனது உத்தரீயம் நழுவி விழுவதையும் பொருட்படுத்தாது, யானையைக் கொல்ல வரும் சிங்கம் போலப் பாய்ந்து வந்தாரே! (பாரதப் போரில் ஏழாவது நாள் நடந்த நிகழ்ச்சி இது. பகவானுக்குத் தன் சபதத்தைக் காட்டிலும், பக்தனது சபதமே நிறைவேற்றத்தக்கது என்பது எண்ணம்.) (37)

அப்பொழுது, கொலை பாதகனான என்னுடைய பாணங்கள் பட்டு, கவசம் சிதறி ரத்தம் பெருக, (அர்ஜுனன் தடுத்தும் நில்லாது) பெரும் பரபரப்போடு, என்னைக் கொல்ல என்னெதிரே ஓடிவந்தாரே! அந்த பகவானாகிய முகுந்தனே எனக்குச் சரணம்! (38)

அர்ஜுனனுடைய ரதத்தையே தனது குடும்பமாக நினைத்து (அவனைக் காப்பதற்காகக்) கையில் சாட்டையையும் கடிவாளத்தையும் ஏந்தித் தேரோட்டியாக அமர்ந்திருந்தாரே, அந்த அழகே அழகு! அதைக் காண்பதுதானே பெரும்பேறு! இப்போரில் இறந்த அனைவரும் அவரைத் தரிசித்து, அவரது திருவுருவையொத்த திருமேனி பெற்று ஸாரூப்ய பதவியடைந்தனரே! அப்படிப்பட்ட அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் இறக்கும் தறுவாயில் இருக்கும் எனக்குப் பற்று உண்டாகட்டும். (39)

அழகிய நடை, திருவிளையாடல், புன்சிரிப்பு, அன்பு கனிந்த பார்வை ஆகியவைகளால் கவர்ந்திழுக்கப்பட்ட கோபியர்கள், ராஸ லீலையில் அவர் மறைந்தபோது மதிமயங்கி, அவரது திருவிளையாடல்களை அனுகரணம் செய்து, அவராகவே (தன்மயமாகவே) ஆனார்களே! அப்படிப்பட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் என் மனம் லயிக்கட்டும். (40)

தர்மநந்தனது ராஜசூய வேள்வியில் முனிவர்களும் அரசர்களும் நிறைந்த அந்த அவையில், எல்லோரும் கண்டு களிக்கும்வண்ணம் முதல் மரியாதையைப் பெற்ற ஒளிமிக்க அந்த பரமனல்லவோ, என் கண்ணெதிரிலே தோன்றியிருக்கிறார்! (41)

காற்று மூங்கில்களை ஒன்றுக்கொன்று உராயும்படி செய்து தீயை உண்டாக்கி, அந்த மூங்கிற்காட்டையே அழியச் செய்கிறதோ, அதேபோல் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பூமிக்குப் பாரமாயிருந்த அசுரப்பூண்டுகளை அழிப்பதற்காக, ‘சூதாட்டம்’ என்னும் தீயை உண்டுபண்ணி, கௌரவ அரக்கர்களை அழித்தார். தன்னையண்டிய பக்தர்களைக் காத்தலே, தன் கடமையாகக் கொண்ட அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவடித்தாமரைகளை மனத்திலிருத்தி, இம்மானிட உடலை விட்டொழிக்கிறேன். (42)

ஒரே சூரியன் பல பாண்டங்களில் உள்ள தண்ணீரில் பிரதிபலித்து, அநேக சூரியன்களாகக் காட்சி தருவது போல, பிறப்பற்றவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனும், தான் படைத்த ஒவ்வொரு ஜீவனின் இதயத்திலும் தனித்தனியே தோன்றுகிறார். அவ்வாறான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை, இருமையையும் மயக்கத்தையும் ஒழித்த நான் பெற்றது என் பாக்கியமல்லவா?” (இந்த பீஷ்மத் துதியில் மற்ற துதிகளிலில்லாத பெரும் பொருள்கள் நிறைந்துள்ளன. இங்கு பீஷ்மர் மற்ற புராண இதிகாசங்களில் கூறியுள்ள பகவானது பெருமைகளைக் கூறித் துதிக்கவில்லை; தனக்கும் பகவானுக்கும் ஏற்பட்ட நேரிடையான அனுபவங்களை மட்டும் கூறிப் புகழ்கிறார். நூலறிவைவிட அனுபூதியில் கிடைத்த ஸ்வானுபவமல்லவா சிறந்தது!) (43)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “இவ்வாறு பீஷ்மர், தன் மனம், வாக்கு, பார்வை — இவைகளின் செயல்களை ஆன்மாவில் சேர்த்து, அந்த ஆன்மாவைப் பரமாத்மாவான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் லயிக்கச் செய்து, மூச்சையடக்கி ஓய்வடைந்தார். (44)

பீஷ்மர் நிஷ்கலமான பரப்பிரும்ம ஸ்வரூபத்தில் லயித்ததை அறிந்து, அங்குள்ள அனைவரும் மாலை வேளையில் பறவைகள் சத்தமின்றி இருப்பதுபோல் மௌனமாயிருந்தனர். (45)

அப்பொழுது தேவர்களும் மனிதர்களும் துந்துபிகளை முழக்கினர். சான்றோர்களான மன்னர்கள் புகழ்ந்து பேசினார்கள். விண் மலர்மாரி பொழிந்தது! (46)

சௌனகரே! உயிரைத் துறந்த பீஷ்மருக்கு தர்மபுத்திரர் ஈமச்சடங்குகளைச் செய்து, சிறிது நேரம் சோகத்தில் மூழ்கினார். (47)

அங்கு வந்திருந்த முனிவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை, அவரது உண்மையைச் சித்தரிக்கும் திருநாமங்களால் புகழ்ந்து துதித்து மகிழ்ந்தனர். பின், அவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே நினைத்தவண்ணம் தங்கள் தங்கள் ஆசிரமங்களை அடைந்தனர். (48)

பின்பு யுதிஷ்டிரர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனோடு அஸ்தினாபுரம் சென்று தந்தையான திருதராஷ்டிரரையும் மகாதபஸ்வினியான காந்தாரியையும் சமாதானப்படுத்தினார். (49)

பிரபுவான தர்மநந்தனர் தந்தையின் அனுமதி பெற்று, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சம்மதம் சொல்ல, தனது முன்னோர்களது அரசை அறநெறிக்கேற்ப பரிபாலனம் செய்தார்.” (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பத்தாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகிருஷ்ணன் துவாரகையை அடைதல்

சௌனகர் கேட்கிறார்—— “அறநெறிகளின் வழி நிற்கும் தர்மபுத்திரர், தமக்குச் சேரவேண்டிய அரசைக் கைப்பற்ற எண்ணிய ஆததாயிகளான துரியோதனாதியர்களைக் கொன்றதால் மனம் வருந்தினார். அதனால், அரசபோகங்களில் சிறிதளவும் பற்றில்லாமல் வைராக்கியத்துடன் இருந்த அவர், தன் தம்பிகளுடன் அரசாட்சி என்னும் மாபெரும் செயலை எவ்வாறு நடத்தினார்?” (1)

ஸூதர் பதிலளிக்கிறார்—— “இரு மூங்கில்கள் உராய்வதால் உண்டாகும் நெருப்பு, மூங்கிற்காட்டையே அழித்துவிடுவது போல, குரு வம்சத்தவர்களான பாண்டவர்—கௌரவர்களின் உட்பூசலால் அந்தக் குலமே அழிந்தது. ஆனால், உலகைக் காக்கப் பிறந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பரீக்ஷித் என்கிற குழந்தையான குருவம்ச வேரைக் காத்து, மறுபடியும் அந்தக் குலத்தைத் தழைக்கச் செய்தார். தர்மபுத்திரரையும் அரசுபீடத்தில் அமர்த்தினார். இவ்விரு செயல்களாலேயே ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மனம் நிறைவு பெற்றது. (2)

தர்மபுத்திரர் பீஷ்மரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் கூறிய அறிவுரைகளைக் கேட்டு, ‘நான் கர்த்தா’ என்கிற மயக்கம் நீங்கி, உண்மை ஞானம் பெற்றுத் தெளிந்து, தன் சொல் மீறாத தம்பிகளுடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே நம்பி கடல் சூழ்ந்த இவ்வையகத்தைத் தேவர்கோன்போல் பரிபாலித்தார். (3)

மேகம் மும்மாரி பொழிந்தது. பூமி விரும்பிய செல்வங்களைக் கொடுத்தது. பால் சுரக்கும் வள்ளல்பெரும் பசுக்கள் பாலைப் பெருக்கிக் கொட்டில்களைச் சேறாக்கின. (4)

தர்மருடைய ஆட்சியில் நதிகள், கடல்கள், மலைகள், மரம், செடி—கொடிகள் மற்றும் மூலிகைச் செடிகள் அனைத்தும் பருவத்திற்கேற்றவாறு நன்கு பலன் தந்தன. (5)

தர்மர் அரசனாக இருக்கையில், மக்கள் அனைவரும் மிக்க நலத்துடன் வாழ்ந்தார்கள். மனத்தில் துக்கமில்லை. சீதோஷணங்களால் உண்டாகும் நோய்—நொடியில்லை. ஆத்யாத்மிகம், ஆதிதைவிகம், ஆதிபௌதிகமான துன்பங்கள் ஒருபோதும் உண்டாகவில்லை. (6)

தன் நண்பர்களான பாண்டவர்களின் மன வருத்தத்தை நீக்கவும், தன் தங்கை சுபத்திரையின் மன மகிழ்ச்சிக்காகவும் அஸ்தினாபுரியில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சில மாதங்கள் தங்கினார். பின்னர், தர்மரை வணங்கி ஆசிபெற்று, பீமன், அர்ஜுனன் இருவரையும் நெஞ்சாரத் தழுவிக் கொண்டு, நகுல—சகாதேவர்கள் வணங்க, அனைவரிடமும் விடைபெற்றுத் தன் தேரில் கிளம்பினார். (7—8)

சுபத்திரை, திரௌபதி, குந்தி, விராடன் மகள் உத்தரை (அபிமன்யுவின் மனைவி), காந்தாரி, திருதராஷ்டிரர், அவர் மைந்தனான யுயுத்ஸு, கௌதம குலத்தவரான கிருபாசார்யார், நகுலன், சகாதேவன், பீமன், பாண்டவர்களின் ஆசார்யர் தௌம்யர் முதலியோரும், சத்தியவதி முதலிய பெண்களும், சாரங்கபாணியான ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பிரிவைத் தாளாது மூர்ச்சையுற்றுத் தவித்தனர். (9—10)

சாதுக்களின் சேர்க்கையால் உலகியல் தளைகளைத் தகர்த்தெறிந்த அறிவாளி ஒருவன், மனத்திற்கு மகிழ்ச்சியளிக்கும் பகவானது புகழை (மகான்கள்) கீர்த்தனம் செய்வதை ஒரு முறை கேட்கினும், அவரை (பகவானை) விட்டு அகல மனம் விரும்பான். அங்ஙனமிருக்க, அந்த கிருஷ்ணனுடனேயே இருந்து, பார்த்து, ஆலிங்கனம் செய்து, பேசி, ஒன்றாகவே சாப்பிட்டு, ஒன்றாகவே படுத்துறங்கிய பாண்டவர்கள், அவரது பிரிவை எவ்வாறு பொறுத்துக் கொள்வார்கள்? அவரிடமே மனதைப் பறிகொடுத்தவர்கள் அல்லவா, பாண்டவர்கள்? (11—12)

அவர்கள் அனைவரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் வைத்த அன்பினால் கட்டுண்டு, மனம் அவர் பின் செல்ல, கண் இமையாது அவரைப் பார்த்தவாறே, அவரைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தார்கள். (ஐம்புலன்களும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே சார்ந்து நின்றன என்பது கருத்து.) (13)

உறவினர்களைப் பிரியும் போது அன்பின் மிகுதியால் கண்களில் நீர் பெருகும். ஆனால், ஒருவர் புறப்படும் போது அவ்வாறு கண்ணீர் பெருக்குவது நல்ல சகுனமில்லை என்பதால், பகவான் தங்கள் வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டபோது, அபசகுனம் கூடாதென்று பொங்கி வரும் கண்ணீரைப் பெண்கள் அடக்கிக் கொண்டனர். (14)

பகவான் புறப்படும் போது, மிருதங்கம், சங்கு, பேரீ, வீணை, பணவம், கோமுகம், துந்துரி, ஆனகம், மணி, துந்துபி முதலிய மங்கள வாத்தியங்கள் முழங்கின. (15)

குருவம்சத்துப் பெண்மணிகள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் காண விரும்பி, உப்பரிகைகளின் மேலிருந்து அன்பும் வெட்கமும் கலந்த பார்வையோடு புன்னகைத்து, அவன் மீது மலர்மாரி பொழிந்தார்கள். (16)

அன்பனான அர்ஜுனன், தன் மிக நெருங்கிய அன்பனான கண்ணனுக்கு முத்து மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, இரத்தினமயமான தண்டுடைய வெண்கொற்றக் குடையைக் கவித்தான். (அர்ஜுனன் — பிரியன் — அன்பன். ஆனால், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பிரியதமன் — மிகமிக அன்பன். ஏனெனில், அவரன்றோ எல்லோருக்கும் ஆன்மா? செல்வத்தைவிட, மகன்—மனைவி முதலியவர்களைவிட, ஏன் ‘அனைத்தையும்விட அதுதானே பிரியமானது’ என்கிறது உபநிடதம்.) (17)

உத்தவரும் ஸாத்யகியும் அழகான சாமரங்களை வீசினார்கள். வழி நெடுகப் புஷ்பமாரி பொழிய, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பொலிவுடன் விளங்கினார். (18)

வேதமோதிய அந்தணர்கள் மொழிந்த வீண்போகாத சத்தியமான ஆசிமொழிகள் எங்கிலும் கேட்கப்பட்டன. அவை ஸகுண ஸ்வரூபியான ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு ஏற்றதாக அமைந்தன. (ஆனால்,) நிர்குண ரூபரான அவருக்கு ஒத்ததாக இல்லை. (19)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே மனத்தைப் பறிகொடுத்த அஸ்தினாபுரத்துப் பெண்கள் ஒருவருக்கொருவர் (கிருஷ்ணனைப் பற்றிப்) பேசிக் கொண்டது, எல்லோருடைய மனத்தையும் செவியையும் கவரக் கூடியனவாக இருந்தது; செவிக்கும் மனத்திற்கும் விருந்தாக இருந்தது. (20)

(பெண்கள் கூற்று—) (தோழிகளே!) பிரளய காலத்தில், உலகின் படைப்பிற்கு மூலகாரணமான முக்குணங்கள் பகவானிடம் அடங்கியிருந்தன. ஜீவன்கள் அனைத்தும் பகவானிடமே லயமடைந்திருந்தன. ‘மஹத்’ முதலிய சக்திகளெல்லாம் தங்களுக்குக் காரணமான அவ்யக்தத்தில் மூலப்பிரகிருதியில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் அந்தப் பிரளய காலத்தில்கூட நிகரற்ற தனது ஆத்ம ஸ்வரூபத்தில் இருந்த புராண புருஷன் நம் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்தான்! (21)

பரம புருஷரான கிருஷ்ணனே, உருவம் மற்றும் பெயர் இல்லாத ஜீவாத்மாக்களுக்கும் பொருள்களுக்கும், உருவம் மற்றும் பெயர்களைத் தர எண்ணினார். (ஜீவாத்மா, பரமனின் அம்சம்தானே!) பகவானது சக்தி தத்துவமே ‘பிரகிருதி’ என்பது. அதைத்தான் ‘மாயை’ என்கிறோம். அந்த மாயையே ஜீவாத்மாக்களை மயங்கச் செய்வது. உலகத் தோற்றத்தைச் செய்ய பகவானை ஊக்குவிப்பதும் ஆகும். அந்த ஜீவாத்மாக்களை நெறிப்படுத்தவே வேதசாஸ்திரங்களையும் தோற்றுவித்தார். (22)

புலன்களையும் பிராணனான மூச்சுக்காற்றையும் வெற்றிகொண்ட பக்தர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய திருவடிக்கமலங்களையே பக்தி மேலிட்ட நிர்மலமான மனத்தால் தியானிக்கிறார்கள். தோழியே! இந்த பகவான்தான் மன அழுக்கை நீக்குபவர். இவரிடம் செலுத்தும் பக்தி ஒன்றுதான் மன அழுக்கைப் போக்கும் சிறந்த வழி. (23)

தோழி! ஒரே இறைவனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பெரும்புகழை வேதங்களும், மறைபொருள் நிறைந்த உபநிடதங்களும், மறைவான சொற்களால் மாமுனிவர்களும் போற்றியிருக்கிறார்கள். அவர், தன் விளையாட்டு போன்ற எளிய லீலையாக உலகத்தைப் படைக்கிறார்; காப்பாற்றுகிறார்; அழிக்கிறார். ஆனால், இவற்றுடன் ஒட்டிக் கொள்வதில்லை. (24)

ஒவ்வொரு யுகத்திலும் அரசர்கள் தமோ குணம் மேலிட அறநெறி தவறி ஆட்சி புரிகிற போது, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சத்துவ குணம் மேலிட பல திருவவதாரங்களைச் செய்து, ஐசுவரியம், சத்தியம், ஆசிரம தர்மம் (ருதம்), தயை, கீர்த்தி ஆகியவைகளை வெளிப்படுத்துகிறார். (25)

[குறிப்பு:— ஸ்ரீதரர் உரையின் பொருள்—— சத்தியம் — சத்தியத்தைக் காத்தலே கடமை என்கிற தன்மை (சத்தியப்பிரதிக்ஞை). ருதம் — உள்ள உண்மையை உள்ளபடியே உபதேசித்தல். தயை — பக்தர்களிடம் கருணை. கீர்த்தி — அற்புதமான திருவிளையாடல்களைச் செய்து அதனால் புகழ்.]

ஆகா! யதுவம்சம் புகழப்பட வேண்டியது. ஏனெனில், திருமகள்கேள்வனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அந்த வம்சத்தில்தானே பிறந்தார்? அதேபோல, மதுவனம் (பிருந்தாவனம்) மிகவும் புண்ணியமானது. ஏனெனில், புருஷோத்தமரான இவர் அங்குதானே ஆடிப்பாடி மகிழ்ந்தார்! என்னே, அது செய்த பாக்கியம்! (26)

ஆகா! என்ன பெறும்பேறு! துவாரகை ‘தேவலோகமே சிறந்தது’ என்கிற பெருமையைச் சிறுமையாக்கி, இந்த நிலவுலகிற்குப் புண்ணியத்தையும் புகழையும் பெற்று தந்தது. ஏனெனில், துவாரகை மக்கள் தங்கள் நாயகரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனது கருணை நிறைந்த அருட்பார்வையையும் புன்னகையையும் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறார்களே? தேவருலகத்தவர்கட்கு இது கிட்டவில்லையே? இதுவல்லவோ பெரும் ஆச்சரியம்! (27)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய அதர அமிர்தத்தைப் பானம் செய்ய மிகவும் விரும்பி, ஏங்கி நின்றவர்கள் கோபியர்கள். ஆனால், அதை அடிக்கடி பானம் செய்பவர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கரம் பற்றிய அவரது மனைவியர்கள் (எண்மரே). தோழி! இந்தப் பெரும்பேறு பெற, அவர்கள் முற்பிறவியில் பகவானை விரதங்கள், ஸ்நானம், ஜபஹோமங்கள் முதலியவைகளால் நன்கு பூசனை புரிந்திருக்க வேண்டும், இல்லையா? (28)

ருக்மிணி, ஜாம்பவதி, நாக்னஜிதீ முதலிய பெண்களை அவரவர்கள் சுயம்வரத்தின்போது, மிக்க பலம் வாய்ந்த சிசுபாலன் முதலியவர்களைத் தன் பலத்தினால் தோற்கடித்து கொண்டு வந்தார், கண்ணன். மற்றுமுள்ள பெண்கள் பதினாறாயிரவர், நரகாசுரனை வதைத்த பின் அழைத்து வரப்பட்டவர்கள். பகவானோ பாரிஜாத மலர் கொண்டு வருவது போன்ற செயல்களால் அவர்கள் மனத்திற்கு இதமளித்து, தானும் அவர்களை விட்டுப் பிரியாமல் இருக்கிறார். பொதுவாகப் பெண்களுக்குச் சுதந்திரம் இல்லை, சுத்தமில்லை, ஆசாரமில்லை என்கிறார்களே? ஸ்ரீகிருஷ்ண பத்தினிகளால் பெண்குலமே மிக உயர்ந்தது என்றல்லவா பெருமை பெற்றது. (29—30)

அந்த நகரத்துப் பெண்டிர் இவ்வாறு புகழ்ந்து கூறும் சொற்களைக் கேட்டு கண்ணன், புன்முறுவலோடு கூடிய தனது கடாட்சத்தால் அவர்களைச் சிறப்பித்துச் சென்றார். (31)

பகைவர்களால் கண்ணனுக்கு ஏதேனும் தீங்கு நேரிடுமோ! என்று ஐயம் கொண்ட தர்மபுத்திரர், கண்ணனைக் காக்க, தனது நால்வகைப் படைகளையும் அன்புடன் அனுப்பி வைத்தார். (32)

பிறகு ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் பிரிவாற்றாமையால் வருந்தி வெகுதூரம் தன்னைத் தொடர்ந்து வரும் அன்பர்களான கௌரவர்களை (பாண்டவர்களை)த் திரும்பிப் போகச் சொல்லிவிட்டு, உத்தவர் முதலிய தனது நண்பர்களுடன் தன் நகரம் சென்றார். (33)

சௌனகரே! ஸ்ரீகிருஷ்ணன் குரு, ஜாங்கலம், பாஞ்சாலம், யமுனைக் கரையிலுள்ள தேசங்கள், சூரசேனம், பிரும்மாவர்த்தம், குருக்ஷேத்திரம், மத்ஸ்யம், சரஸ்வதி நதிக்கரையில் உள்ள பட்டணங்கள், ஜலமில்லாத மருதேசங்கள், ஸௌவீரம், ஆபீரம் முதலிய பல தேசங்களைக் கடந்து ஆனர்த்த நகரை அடைந்தார். அப்போது குதிரைகள் மிகவும் களைத்துச் சோர்ந்தன. (34—35)

வழி நெடுகிலும் உள்ள மக்கள் உபசாரங்கள் செய்து ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கௌரவித்தனர். சூரியன் மேற்கு திசையை அடைந்ததும் ரதத்திலிருந்து இறங்கி, மாலைக் கடன்களைச் செய்தார்கள்.” (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதினோராவது அத்தியாயம் — துவாரகையில் கண்ணனுக்கு வரவேற்பு

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “பகவான் வாசுதேவன் எல்லா வளங்களும் நிரம்பப் பெற்ற தனது ஆனர்த்த நகரத்தை அடைந்தபோது, தன் பிரிவாற்றாமையால் வருந்தி நிற்கும் மக்களின் துயரத்தைப் போக்குவான் போல் பாஞ்சஜன்யமான தன் சங்கை முழக்கினார். (1)

அந்தச் சங்கு வெண்ணிறமாய் இருப்பினும், கண்ணனது சிவந்த உதடுடன் சேர்ந்து அதுவும் செவ்வண்ணமாயிற்று. கண்ணனது தாமரை போன்று சிவந்த கையில் இருந்த இவ்வெண்சங்கு, சிவந்த தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் ராஜஹம்ஸத்தை ஒத்திருந்தது. (2)

உலக மக்களின் அச்சத்தைப் போக்கும் அந்தச் சங்கின் ஒலி கேட்ட மக்கள், தங்கள் தலைவனைக் காணவிழைந்து ஆவலுடன் எதிர் நோக்கி வந்தார்கள். (3)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ பூர்ணகாமன்! அவருக்கு அடைய வேண்டியது என்று எப்போதுமே எதுவுமே இல்லை. ஆத்மசுகத்திலே லயித்த ஆத்மாராமன். அனைத்திற்கும் அவர்தானே தந்தை. உற்ற நண்பரும் காப்பவரும் அவர்தான். இருப்பினும், சூரியனுக்குத் தீபாராதனை செய்வது போல் அன்பினால் முகம் மலர்ந்த மக்கள் அன்புக் காணிக்கையாகப் பல பொருள்களைக் கொண்டு வந்தனர். தன் தந்தையைக் கண்ட தனயன் எவ்வாறு மகிழ்வானோ, அவ்வாறு மகிழ்ந்த மக்கள், அன்பினால் தழுதழுத்த குரலுடன் பேசலானார்கள். (4—5)

நாதனே! பிரும்மதேவனும் ஸநகாதிகளும் இந்திரனும் வணங்கும் தங்கள் திருவடித் தாமரைகளை நாங்களும் வணங்குகிறோம். இவ்வுலகில் மேலான சுகத்தை விரும்பும் மக்களுக்கு உன் திருவடிதானே புகலிடம்? பிரும்மாதிகளும் காலத்திற்குக் கட்டுப்பட்டவர்களே! ஆனால், அந்த காலம் தங்களை ஒன்றும் செய்ய முடியாது. (6)

லோகநாயகனே! எங்களுக்கு தாய், தந்தை, நண்பன், தலைவன், குருநாதன், (உயர்ந்த) இஷ்டதெய்வம் எல்லாம் நீங்கள்தானே? நீங்கள்தானே எங்களுக்கு நலன்களைச் செய்யவேண்டும்? தங்களைச் சேவிப்பதால்தான் நாங்கள் பாக்கியம் பெற்றவர்கள் ஆனோம். (7)

தங்களுடைய அழகான அன்பு கலந்த புன்சிரிப்பு; கனிந்த கடாட்சம் கூடிய தங்களது திருமுக மண்டலம்; காந்தியும் பொலிவும் நிறைந்த தங்கள் திருமேனி. அப்படிப்பட்ட தங்களை நாங்கள் நாள்தோறும் தரிசித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இத்தரிசனம் தேவலோகவாசிகளுக்கும் கிட்டாதது. ஆகவே, நாங்கள்தானே பாக்கியம் புரிந்தவர்கள். இல்லையா? (8)

கமலக்கண்ணா! தாங்கள் தங்கள் சுற்றத்தார்களைக் காண விரும்பி அஸ்தினாபுரத்திற்கோ, மதுரைக்கோ சென்றால், அப்பொழுது எங்களுக்கு ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரு கோடி வருஷம் போல் துன்பம் தருகிறது. கட்புலம் இருந்தாலும் சூரியன் இல்லாவிட்டால் (சூரிய ஒளி இல்லாமல் போனால்) பொருள்களைக் காணமுடியாததைப் போல, தாங்கள் இல்லாததால் நாங்கள் புலன் உணர்வுகளை இழந்தோம். ஆனால், தாங்கள் அச்யுதன் — நம்பினவர்களைக் கைவிடாதவர். (9)

பக்தவத்ஸலனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், மக்கள் கூறும் வாழ்த்துத் துதிகளைக் கேட்டவாறே, தன் கருணை நிறைந்த பார்வையால் அவர்களுக்கு அருள்மாரி பொழிந்து கொண்டு துவாரகை அடைந்தார். (10)

பாதாள உலகில் உள்ள போகவதி நகரத்தை நாகங்கள் காத்து நிற்பது போல, அந்த துவாரகையை மதுக்கள், போஜர்கள், தசார்ஹர்கள், அர்ஹர்கள், குகுரர்கள், அந்தகர்கள், விருஷ்ணிகள் முதலிய யதுகுலத்தவர்கள் காத்து நிற்கிறார்கள். அவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை ஒத்த பலம் பொருந்தியவர்கள். (11)

அந்த துவாரகையில் உள்ள மரம்—செடி—கொடிகள் எல்லா ருதுக்களிலும் எல்லாவித பழங்களையும் புஷ்பங்களையும் தரும். அந்த துவாரகை, உயர்ந்த புண்ணிய மரங்கள், கொடி வீடுகள் நிறைந்த பழங்கள் நல்கும் உய்யான வனங்கள், பூக்கள் தரும் உபவனங்கள், விளையாட்டு மைதானங்கள் நிறைந்தது. இடையிடையே தாமரை நிறைந்த தடாகங்கள், அந்நகரை மேலும் அழகுறச் செய்தன. (12)

மேலும், கோபுரங்களிலும் வீட்டு வாயில்களிலும் தோரணங்கள் கட்டப்பட்டிருந்தன. பல வண்ணக் கொடிகள், பதாகைகள் கட்டப்பட்டிருந்ததால் நகரில் வெய்யிலின் கடுமை தெரியவில்லை. (13)

எல்லா இடங்களிலும் நன்கு பெருக்கப்பட்டு, நறுமண நீர் தெளிக்கப்பட்டு, (பகவானை வரவேற்க) ஆங்காங்கே பழங்கள், பூக்கள், அட்சதைகள் இறைக்கப்பட்டிருந்தன. (14)

(பகவானை வரவேற்க) ஒவ்வொரு வீட்டுவாயிலிலும் தயிர், அட்சதை, பழங்கள், கரும்புகள், பூரணகும்பங்கள், தூபங்கள், தீபங்கள், பட்சணங்கள் (தின்பண்டங்கள்) முதலியன வைக்கப்பட்டு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. (15)

மிகவும் அன்பனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வருவதைக் கேட்ட வள்ளல் வசுதேவர், அக்ரூரர், உக்ரசேன மகாராஜா, வீரனான பலராமன், பிரத்யும்னன், சாருதேஷ்ணன், ஜாம்பவதியின் மகன் ஸாம்பன் முதலிய அனைவரும் மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டார்கள். படுத்திருந்தவன் படுக்கையையும், உட்கார்ந்திருந்தவன் ஆசனத்தையும், உண்டுகொண்டிருந்தவன் உண்டியையும் அப்படியே விட்டுவிட்டு எழுந்தார்கள். மங்கள சகுனத்திற்காகப் பட்டத்து யானையை அலங்கரித்து, அதை முன்னே செல்லச் செய்தார்கள். அதன்பின் மங்கள திரவியங்களை எடுத்துக் கொண்டு, அந்தணர்கள் மங்கல வாழ்த்துக் கூறிச் சென்றார்கள். சங்கம், பேரி, தூரியம் முதலியன முழங்கின. வேதகோஷத்துடன் மகிழ்ச்சியும் அன்பும் பொங்கிட, பரபரப்பும் ஆதரவும் கொண்டு கண்ணனைக் கண்டு வரவேற்கத் தேரேறிச் சென்றார்கள். (16—18)

ஒளி பொருந்திய குண்டலங்கள் மின்ன, அதனால் காந்தி மிக்க கன்னங்கள் விளங்கும் முகவழகுடைய நூற்றுக்கணக்கான தாசிகள், கண்ணனைக் காண விரைந்து வாகனங்களில் ஏறி வந்தனர். (19)

நவரசங்களை அபிநயிக்கும் நடர்கள், தாளமறிந்து ஆடும் நர்த்தகர்கள், பாட்டுகள் பாடும் பாடகர்கள், பழம்பெரும் வரலாறுகளைக் கூறும் ஸூதர்கள், பரம்பரை சொத்துக்களைக் கொண்டாடும் மாகதர்கள், துதிபாடும் வந்திகள் முதலியோர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அற்புதமான திருவிளையாடல்களைப் பாடி நின்றனர். (20)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சுற்றத்தார்களையும், நகர மக்களையும், தன் பரிஜனங்களையும் தனித்தனியே சந்தித்து முறைப்படி கௌரவித்தார். (21)

சிலரைத் தலையால் வணங்கினார். சிலரிடம் வாக்கினால் வணக்கம் கூறினார். சிலரை நெஞ்சாரத் தழுவினார். சிலரது கைகளைக் குலுக்கினார். சிலரைத் தன் புன்முறுவலால் மகிழ்வுறச் செய்தார். சிலரைத் தன் குளிர்ந்த கண்களால் கண்டு கௌரவித்தார். அவரவர்கள் விரும்பும்வண்ணம் வரமளித்தார். இவ்வாறு, புலைஞன் வரை அனைவரையும் மகிழ்வித்தார். பிராமணர்களும் ஆசார்யர்களும் தங்கள் தங்கள் மனைவிகளோடு கண்ணனுக்கு ஆசீர்வாதம் செய்தனர். வந்திகள் துதிபாட கண்ணன் நகரத்தில் நுழைந்தார். (22—23)

சௌனகரே! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ராஜவீதியை அடைந்ததும், துவாரகா நகரப் பெண்கள், அவரைக் காண்பதையே பேரின்பமாகக் கருதி, உப்பரிகைகளில் ஏறிக் காணத் துடித்தனர். (24)

துவாரகை மக்கள் கண்ணனைத் தினமும்தான் கண்டு கொண்டே இருக்கிறார்கள். இருப்பினும், அவர்கள் கண்களுக்கு ‘பார்த்தது போதுமே?’ என்கிற நிறைவு உண்டாகவில்லை. ஏனெனில், அவரது திருமார்புத்தடமோ திருமகளே விரும்பி வாழும் இடம்; அவரது திருமுக மண்டலமோ ஜீவர்கள் அனைவரின் கண்களுக்கும் அழகு அமுதத்தை அள்ளித்தரும் கோப்பை; கைகளோ லோகபாலர்கள் வாஸம் செய்யும் இடம்; திருவடிகளோ பக்தர்களான வண்டுகள் மொய்க்கும் தாமரைகள்; திருமேனியோ அழகொளியின் இருப்பிடம். (25—26)

கண்ணன் வரும் ராஜமார்க்கத்தில் கண்ணன் மீது மலர்மாரி பொழியப்பட்டது. வெண்கொற்றக்குடை பிடிக்கப்பட்டுச் சாமரங்கள் வீசப்பட்டன. அரையில் பீதாம்பரம், கழுத்தில் வனமாலை — இவ்வாறு விளங்கும் கண்ணனைக் காணும்பொழுது, சூரியன், சந்திரன், வானவில், மின்னல்கள், நட்சத்திரங்கள் — இவைகளனைத்தும் ஒருங்குசேர்ந்து ஒளிரும் மேகம் போல் விளங்கியது. (27)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் முதலில் தன் தாய்—தந்தையர்களின் வீடு சென்று, தேவகி முதலிய ஏழு தாய்மார்களையும் தலைசாய்த்து வணங்கினார். அவர்களும் அவரை நெஞ்சாரத் தழுவினார்கள். அவர்கள் பிள்ளைப்பாசத்தால் மார்பகங்களில் பால் பெருக, மகிழ்ச்சியால் மனம் நெகிழ, கண்ணனை மடியிலமர்த்தி ஆனந்தக் கண்ணீரால் அவரை நீராட்டினார்கள். (28—29)

பிறகு, எல்லா போகப் பொருள்களும் நிறைந்து விளங்கும் தன் உயர்ந்த மாளிகையை அடைந்தார். அங்கு தன் பதினாறாயிரத்து நூற்றெட்டு மனைவிமார்களுக்கும் தனித்தனியே மாளிகைகள் இருந்தன. (30)

வெளியூர் சென்று வீடு திரும்பும் தங்கள் கணவரான கண்ணனைக் கண்ட பட்டமகிஷிகள் மனத்தில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டனர். உடனே, கண்களிலும் முகத்திலும் வெட்கம் நிறைய, இதுவரை தங்கள் கணவர் வெளியூர் சென்றிருக்கும்போது கடைப்பிடிக்க வேண்டிய தர்மங்கள் அனைத்தையும் கடைப்பிடித்து வந்த அவர்கள், அதை விடுத்துத் தங்கள் தங்கள் ஆசனங்களினின்றும் விரைவாக எழுந்திருந்தனர். (31)

பிருகு குலத்தவரே! கண்ணனிடம் அளவு கடந்த பிரேமை கொண்ட அந்தப் பெண்கள் தங்கள் பிராணபதியான கண்ணனை(க் கண்களால் காண்பதற்கு முன்) மனத்தாலும், (கண்டபின்) கண்களாலும், (அருகில் வந்ததும்) தன் குழந்தையைப் போல் நெஞ்சார இறுகத் தழுவியும் கட்டியணைத்துக் கொண்டனர். இதுவரை வெட்கத்தினால் தடைப்பட்டுக் கடைவிழிகளிலே தேங்கியிருந்த ஆனந்தக் கண்ணீர் பரவசத்தினால் பெருக ஆரம்பித்தது. (32)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவர்களோடு தனிமையிலிருந்தும் (சுகத்தை அளித்தும்) அவர்களுக்கு அது போதுமென்ற நிறைவே ஏற்படவில்லை. ஏனெனில், அவரது திருவடிச்சேவை ஒவ்வொரு வினாடியும் புதிது புதிதான சுகத்தையன்றோ தருகிறது! சஞ்சல ஸ்வபாவமுள்ள திருமகளே ‘அகலகில்லேன் இறையும் என்று’ அவரடிச்சேவை செய்து நிற்க, (அவரையே பற்றி நிற்கும்) எந்தப் பெண்மகள்தான் அவரது திருவடிச்சேவையைப் போதுமென்று நினைப்பாள்? (33)

காற்று, மூங்கில்களை ஒன்றோடொன்று உராயச் செய்து, தீயை உண்டுபண்ணி, அவை எரிந்து சாம்பலான பின் ஓய்வடையும். அதேபோல கண்ணனும் புவிக்குப் பாரமாய் பிறந்த பல அக்ஷௌஹிணி சேனைகளைக் கொண்ட தீய அரசர்களை, அவர்களுக்குள்ளேயே துவேஷத்தையும் பகையையும் மூளச் செய்து, தாங்களாகவே தாக்கிக் கொண்டு அழியச் செய்து, தான் ஆயுதம் தொடாமலேயே தன் குறிக்கோளைப் பூர்த்தி செய்து கொண்டு மனம் நிறைவெய்தினார். (34)

தன் மாயையாலே இவ்வுலகில் அவதரித்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சாதாரண ஒரு மனிதன் போல அநேக பெண்களுடன் கூடிக் குலாவினார். (35)

கண்ணனது பத்தினிகளின் கபடமற்ற கம்பீரமான அழகான புன்முறுவலும் கடைக்கண் நோக்கும் மன்மதனையும் மயங்கச் செய்து, அவனே தன் கரும்பு வில்லை கைநழுவிக் கீழே விழுமாறு செய்வன. ஆனால், அவர்களால்கூடத் தங்கள் பெண்மையால் கண்ணன் மனத்தைக் கலங்கச் செய்ய இயலவில்லையே? (36)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் எதிலும் பற்றற்றவராக இருப்பினும், பாமரர்கள் தங்களைப் போன்றே பற்றுள்ளவராக எண்ணுகிறார்கள். (ஏனெனில், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மனைவியான சத்தியபாமை விரும்பியபடி பாரிஜாத மலர் கொணர்ந்தாரே?) இவர்கள் அறியாமையை என்னென்பது? (37)

பகவானையே நம்பியிருக்கும் பக்தர்களது மனம், மாயையின் குணங்களோடு விளங்கினாலும் அதனால் கலக்கமடையாது. (ஆத்மஸ்வரூபத்தை ஆசிரயித்த அறிவு, அந்த ஆன்மாவில் ஏற்படும் ஆனந்தம் முதலியவைகளால் கலங்காது.) அதே போன்று, பகவான் மாயையான பிரகிருதியில் இருப்பினும், அதன் குணங்களில் ஒட்டுவதில்லை. அதனால் பாதிக்கப்படுவதில்லை. இதுதான் பகவானது தெய்விகத் தன்மை. (38)

க்ஷேத்ரக்ஞனான பகவானன்றோ ஒவ்வொரு ஜீவனுள்ளும் இருந்து இயக்குகிறான். ஆனால், உண்மையறியாத ஜீவன், எல்லாம் தானே செய்வதாகத்தான் நினைக்கிறான். அதுபோல, தங்கள் கணவரான கண்ணனை அவரது பெருமையறியாத அவர் மனைவிகள், ‘கண்ணன் நம்மைத் தனிமையில் மகிழ்விக்கிறாரே! அவர் பெண்மைக்கு அடிமைப்பட்டவர்!’ என்று எண்ணினார்கள்.” (39)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் — பரீக்ஷித்தின் பிறப்பு

சௌனகர் கேட்கிறார்—— “(ஸூதரே!) அசுவத்தாமன் விடுத்த மிக்க வீரியமுடைய ‘பிரும்மசிரஸ்’ என்ற அஸ்திரத்தால் உத்தரையின் கருவிலிருந்த குழந்தை கொல்லப்பட்டு, பின்னர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் உயிர்ப்பிக்கப்பட்டது (என்று கூறினீர்கள்). (1)

பேரறிவு படைத்த மகாத்மாவான அந்த பரீக்ஷித்தினுடைய பிறப்பு, அவன் செயல்கள், அவனது இறப்பு, மானிடப்பிறவி நீங்கி உத்தமகதி அடைந்தது ஆகியவற்றைக் கேட்க விரும்புகிறேன். தாங்கள் சொல்லக்கூடுமானால் ஊக்கத்தோடு கேட்க விரும்பும் எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டுகிறேன். ஏனெனில், ஸ்ரீசுகரன்றோ அவருக்கு ஞானோபதேசம் செய்துள்ளார்.” (2—3)

ஸூதர் கூறலானார்—— “பகவத் பக்தியால் உலகியல் பற்றுக்களைக் களைந்தவராயினும் தர்மபுத்திரர் ஒரு தந்தைபோல் மக்களைக் காத்து மகிழ்வித்தார். (4)

அந்தணோத்தமர்களே! தர்மபுத்திரரின் செல்வச்செழிப்பு அளவிடற்கரியது. அவர் பல யாகங்கள் செய்தார். அதன் பயனாகக் கிடைத்த மேலுலகங்கள்; கற்பரசியான மனைவி திரௌபதி; வீரம் பொருந்திய சகோதரர்கள்; ஜம்பூத்வீபம் முழுமையான அரசு; விண்ணுலகு எட்டிய புகழ் — இதைக் கண்டு தேவர்களும் பொறாமை கொண்டு, ‘நமக்கில்லையே’ என ஏங்கினார்கள். முகுந்தனிடமே மனத்தைப் பறிகொடுத்த தர்மருக்கு இவையனைத்தும் மனத்தில் மகிழ்ச்சியைத் தரவில்லை. பசித்தவனுக்கு உணவு தவிர, மற்ற சாதனங்கள் மகிழ்ச்சியைத் தருமா என்ன? தர்மருக்கோ ‘ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தி’ என்னும் பசி. ஆகவே, அரசபோகம் அவருக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரவில்லை. (5—6)

பிருகுகுல நந்தனா! உத்தரையின் கருப்பையில் அஸ்திர தேஜஸால் எரிக்கப்படுகின்ற அந்தக் குழந்தை, அங்கு ஓர் அழகான புருஷனைக் கண்டது. அவரது உயரமோ கட்டைவிரல் அளவுதான்! தலையிலே கிரீடம்; நீலமேக சியாமளவர்ணம்; மின்னல் போல் ஒளிவீசும் பீதாம்பரம் அரையில்; அழகுவாய்ந்த நீண்ட நான்கு திருக்கரங்கள்; உருக்கிய தங்கம் போல் ஒளிரும் குண்டலங்கள்; சிவந்த கண்கள்; கையிலுள்ள கொள்ளிக்கட்டை போன்ற கதையால் நாற்புறங்களிலும் தன்னைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து, பனி மூட்டத்தை நீக்கும் சூரியன் போல் பிரும்மசிரஸ் என்கிற அஸ்திரத்தின் தேஜஸை விரட்டியடித்துக் கொண்டிருக்கும் ‘இவர் யார்?’ என்று யோசித்தது. (7—10)

மனம்—வாக்குக்கெட்டாத சர்வ வியாபியான, தர்மரட்சகரான பகவான் ஸ்ரீஹரி, அந்த அஸ்திரத்தின் செயலை அழித்து, பத்துமாதக் குழந்தையான அது, பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, அதன் பார்வையிலிருந்து மறைந்தருளினார். (11)

பிறகு, சுபகாரியங்களுக்கு அனுகூலமான நிலையில் கிரகங்கள் இருக்கும் சுபலக்கினத்தில், பாண்டு மகாராஜனே தனது தேஜஸால், தன் குலம் தழைக்கச் செய்ய, தானே வந்து பிறந்தாற்போல பரீக்ஷித் பிறந்தான். (12)

(இதைக் கேட்டு) மகிழ்ந்த தர்மர், சிறந்த அந்தணர்களான தௌம்யர், கிருபர் முதலியவர்களைக் கொண்டு புண்யாஹவாஸனம் செய்து, குழந்தைக்கு ஜாதகர்மாவையும் செய்வித்தார். (13)

குழந்தை பிறந்ததும் செய்ய வேண்டிய தானாதிகள் பற்றி நன்கறிந்த தர்மபுத்திரர், குழந்தை பிறந்த ‘பிரஜாதீர்த்தம்’ என்கிற புண்ணிய காலத்தில் அந்தணர்களுக்கு அறுசுவை அன்னமளித்து, சுவர்ணம், பசு, பூமி, செழித்த கிராமங்கள், குதிரைகள், யானைகள் முதலியவைகளைத் தட்சிணையாக அளித்தார். (14)

[குறிப்பு:— ‘புத்ரே ஜாதே வ்யதீபாதே தத்தம் பவதி சாக்ஷயம் ।’ — குழந்தை பிறந்ததும் அந்த வீட்டிற்குத் தேவர்களும் பிதிர்களும் குழந்தையை ஆசீர்வாதம் செய்ய வருகிறார்கள். ஆகையால், அந்தக் காலம் அநேக சூரிய கிரகணங்கள் கூடிய ‘வ்யதீபாதம்’ என்கிற புண்ணிய காலத்திற்குச் சமமாகும். அந்தச் சமயம் தானம் செய்வது உயர்ந்த நற்பலனை அளிக்கிறது என்கின்றன, ஸ்மிருதிகள்.]

தானங்கள் பெற்று மகிழ்ந்த அந்தணர்கள் வினயத்தோடு தலைவணங்கி நிற்கும் தர்மரிடம், “புரு வம்ச சிரேஷ்டரே! வெல்வதற்கரிதான காலத்தின் கதியால் (விதியின் வலிமையால்) அழிந்து போகவிருந்த பரிசுத்தமான குரு வம்ச சந்தானத்தை (சந்ததியை) உங்களுக்கு அருள வேண்டி, பகவானான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் காத்தருளினார். ஸ்ரீவிஷ்ணுவினால் காத்தருளப்பட்டதால், இந்தக் குழந்தை ‘விஷ்ணுராதன்’ என்று அழைக்கப்பட்டு, உலகில் பெரும் புகழுடன் பரம பக்தனாக விளங்கப் போகிறான். இதில் சந்தேகமே இல்லை” என்று கூறினார்கள். (15—17)

தர்மர் வினவுகிறார்—— “பெரியோர்களே! இந்தக் குழந்தை எங்கள் குலத்துப் பெரியோர்களின் புகழையும் பெருங்குணத்தையும் தன் புகழால் காத்து நிற்பானா? (அவர்களைப் போன்று விளங்குவானா?)” (18)

அந்தணர்கள் கூறலானார்கள்—— “தர்மரே! இந்தக் குழந்தை மனுவின் மகனான ‘இக்ஷ்வாகு’ மகாராஜனைப் போல் மக்களைக் காப்பான். தசரதராமனைப் போல் அந்தணர்களிடம் அன்பு கொண்டு சத்தியம் தவறாதவனாக இருப்பான். (19)

உசீநர தேசத்தரசனான ‘சிபி சக்கரவர்த்தி’ போல் கொடையாளியாகவும், அண்டியவர்களைக் காப்பாற்றுபவனாகவும் இவன் இருப்பான். துஷ்யந்தன் புத்திரனான பரதன் போன்று சுற்றத்தாரின் புகழையும், வேள்வி இயற்றுவோரின் புகழையும் மேலோங்கச் செய்வான். (20)

(மேலும்,) வில்லாளிகளில் கார்த்தவீர்யார்ஜுனன், (தங்கள் தம்பியும் இவன் பாட்டனுமாகிய) அர்ஜுனன் போன்றவர்களுக்குச் சமமாகவும், மேலும் முதன்மை பெற்றவனாகவும் இருப்பான். அக்னி போல் எவராலும் நெருங்க முடியாதவன்; கடல் போல் கலங்காதவன் (அல்லது) கடக்க முடியாதவன்; (21)

சிங்கம் போல் பராக்கிரமம் உள்ளவன்; இமயமலை போல் சான்றோர்களுக்குப் புகலிடம்; பொறுமையில் பூமி; குற்றங்களைப் பொறுத்தலில் தாய்—தந்தைக்கு ஒப்பானவன்; (22)

எல்லோரிடமும் சமமாக இருப்பதில் பிரும்மதேவன்; அருளுவதில் பரமசிவன்; அனைத்து உயிர்களுக்கும் அடைக்கலம் அளிப்பதில் திருமகள் கேள்வனான ஸ்ரீமந்நாராயணன்; (23)

நற்குணங்கள் அனைத்திலும் பெருமையிலும் இவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பின்பற்றுபவன்; கொடையில் இவன் ரந்திதேவன்; அறநெறி நிற்பதில் யயாதிக்கு ஒப்பானவன்; (24)

தைரியத்தில் மகாபலிச்சக்கரவர்த்தி; பகவத் பக்தியில் பிரகலாதன் போன்றவன்; பல அசுவமேத யாகங்களைச் செய்யப் போகிறவன்; சான்றோர்களுக்குப் பணிவிடை செய்து காப்பவன்; (25)

ஜனமேஜயன் போன்ற ராஜரிஷிகளைத் தோற்றுவிப்பவன்; அறநெறி தவறுவோர்களைத் தண்டிப்பவன்; பூமியின் நலன் கருதி தர்மநெறியைக் காக்க, கலிபுருஷனை அடக்கியாளப் போகிறவன். (26)

‘சிருங்கி’ என்ற முனிகுமாரனால் சபிக்கப்பட்டு, தக்ஷகன் கடித்துத் தனக்கு மரணம் நேரிடப் போவதை அறிந்து, அனைத்துப் பற்றையும் அறுத்து, பகவானின் சரணத்தை அடையப் போகிறான். (27)

கங்கைக்கரையில் வியாசர் மகனான சுகமுனிவரிடம் ஜீவாத்ம—பரமாத்ம தத்துவத்தைக் கேட்டறிந்து, தன்னுடலை நீத்துப் பிறவிப் பயமற்ற மோட்சத்தை அடையப் போகிறான். இதில் சந்தேகமேயில்லை!” (28)

இவ்வாறு சோதிட வல்லுனர்களான அந்த அந்தணர்கள் தர்மரிடம் கூறி, அவர் அளித்த மரியாதையை ஏற்று, தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்பினர். (29)

‘தாயின் கருவில் தான் இருந்தபோது தன்னோடிருந்தவன், இப்போது இந்த மனிதர்களின் நடுவில் எங்கிருக்கிறான்?’ என்று இந்தக் குழந்தை சோதித்துப் பார்த்தவன். ஆகையால், இவன் ‘பரீக்ஷித்’ என்று உலகில் அழைக்கப்பட்டான். (30)

பாட்டனாரான தர்ம புத்திரரால் வளர்க்கப்பட்ட அந்தக் குமாரன் வளர்பிறை சந்திரன் போல் விரைவிலேயே வளர்ந்தான். (31)

உறவினர்களைப் போரில் வதைத்த பாவம் நீங்க, அசுவமேத யாகம் செய்ய நினைத்த தர்மநந்தனர், ‘மக்களிடமிருந்து வரி மற்றும் அபராதம் மூலம் பெறப்படும் நிதியானது யாகம் செய்ய போதுமானதாக இல்லையே?’ எனக் கவலையுற்றார். (32)

அவரது எண்ணத்தையறிந்த பீமன், அர்ஜுனன் முதலிய சகோதரர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அறிவுரைப்படி வடதிசை சென்று, அங்கு மருத்த மகாராஜன் செய்த யாகத்தில், அந்தணர்கள் விட்டுச் சென்ற சுவர்ணம் முதலிய பொருள்களைத் திரட்டி வந்தனர். (மருத்தன் செய்த யாகத்தில் அவன் தந்த தட்சிணை ரித்விக்குகளான அந்தணர்கள் தங்கள் திறம் கொண்டமட்டில் எடுத்துச் சென்றும் மீதியாய் நின்றதாம்! அதனை அவர்கள் அப்படியே விட்டுச் சென்றனராம்! யாரும் அதை உரிமையுடன் எடுத்துச் செல்லாததால், அப்படி விட்ட பொருள் அரசனுடையது என்பதால், அவற்றை எடுத்து வந்தனர் என்பது கருத்து.) (33)

தாயாதிகளை வதைத்ததால் பயந்த தர்மர், அந்த நிதியைக் கொண்டு மூன்று அசுவமேத யாகங்கள் செய்து, ஸ்ரீஹரியைப் பூஜித்தார். (34)

தர்மநந்தனரால் வேண்டப்பட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அந்தணர்களைக் கொண்டு தர்மரின் யாகத்தை நிறைவேற்றி வைத்து, நண்பர்களின் மனமகிழ்ச்சிக்காக சில மாதங்கள் அங்கேயே தங்கினார். (35)

சௌனகரே! பிறகு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் யுதிஷ்டிரர், திரௌபதி, சுற்றத்தார் முதலியவர்களிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு, யாதவர்கள் சூழ அர்ஜுனனுடன் துவாரகை சென்றார்.” (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் — விதுரரின் அறிவுரையின்படி, திருதராஷ்டிரர் வனம் செல்லுதல்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— விதுரர் தீர்த்தயாத்திரை சென்றபோது மைத்ரேயரைக் கண்டு, ஆத்மதத்துவ விசாரம் செய்து, அறிய வேண்டியதை ஐயந்திரிபற அறிந்து அஸ்தினாபுரம் வந்தடைந்தார். (1)

விதுரர் மைத்ரேயரிடம் பலப்பல கேள்விகளைக் கேட்டார். சில கேள்விகளின் பதிலைக் கேட்டதுமே, அவருக்கு பகவானிடம் பக்தி வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தது. ஆகவே, மீதி கேள்விகளின் பதிலை எதிர்பார்க்காமலேயே அவர் மனம் அமைதியடைந்தது. (2)

சௌனகரே! சிறிய தந்தையாகிய விதுரர் வந்ததைக் கண்ட தர்மர், தன் தம்பிகளுடனும், திருதராஷ்டிரர், யுயுத்ஸு (திருதராஷ்டிரரின் வைசிய மனைவியின் மகன்), ஸஞ்ஜயன், கிருபாசார்யார், குந்திதேவி, காந்தாரி, திரௌபதி, சுபத்திரை, உத்தரை, கிருபி, பாண்டுவின் உறவினர்களான ஆடவர்—பெண்டிர் ஆகியவர்களுடனும், மற்றுமுள்ள பெண்கள் தங்கள் குழந்தைகளுடனும் வந்து, இறந்தவன் பிழைத்தது போன்ற மகிழ்ச்சி பொங்க, பிரிவாற்றாமையால் கண்களில் நீர்மல்க, அவரை நமஸ்கரித்து, அன்பினால் அணைத்துக் கொண்டு வரவேற்றனர். தர்மர் விதுரரை ஓர் இருக்கையில் அமர்த்தி முறைப்படி உபசரித்தார். (3—6)

விதுரர் உணவருந்தி களைப்பு நீங்கித் தன்னிருக்கையில் அமரவே, தர்மர் அவரை வணங்கி, தன்னைச் சார்ந்த அனைவரும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கையில் (பின்வருமாறு) கேட்கலானார். (7)

யுதிஷ்டிரர் வினவுகிறார்—— “(தந்தையே!) பறவை, தன் குஞ்சுகளைத் தனது இறக்கை நிழலில் காப்பாற்றுவது போல, எங்கள் தாயான குந்தியுடன் விஷம், தீ முதலியவைகளிலிருந்து எங்களைக் காத்தீர்களே! எங்களை எல்லாம் நினைவில் வைத்திருக்கிறீர்களா? (8)

இந்தப் புவிமண்டலத்தைச் சுற்றி வந்த தாங்கள் எப்படி வாழ்க்கை நடத்தினீர்கள்? எந்தெந்த புண்ணியத் தலங்களையும் நதிகளையும் சேவித்தீர்கள்? (9)

பெரியோரே! பகவானை எப்போதும் மனத்திலிருத்தித் தியானிப்பதால், தங்களைப் போன்ற பகவத் பக்தர்களே புண்ணியத்தலங்களும் நதிகளும் ஆகும். அப்படியிருக்க, தீயோர் இணக்கத்தால் தூய்மையிழந்து நிற்கும் தலங்களையும் நதிகளையும் தாங்கள் சென்று தரிசித்து, நீராடி, அவற்றைத் தூய்மையாக்குகிறீர்கள், அவ்வளவுதான்! (10)

தந்தையே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே தெய்வமாக நம்பியிருக்கும் நம் உறவினர்களும் நண்பர்களுமான யாதவர்களைக் கண்டீர்களா? அல்லது அவர்களைப் பற்றிய செய்திகள் ஏதாவது கேள்விப்பட்டீர்களா? அவர்கள் நலமாக இருக்கிறார்களா?” (11)

இவ்வாறு தர்மர் கேட்கவே, விதுரர் யாதவகுல அழிவைத் தவிர, தான் கண்ட மற்ற அனைத்தையும் விளக்கமாகக் கூறினார். (12)

கருணை நிறைந்த விதுரர், யதுகுலம் அழிந்த துக்கச் செய்தி பாண்டவர்களால் சகித்துக் கொள்ள முடியாததொன்று என்று நினைத்து, அதைத் தன் வாக்கால் கூற மனமின்றி, அதைச் சொல்லவில்லை. (13)

பாண்டவர்கள் விதுரரைத் தெய்வமாக எண்ணி உபசரித்தனர். விதுரரும் தன் தமையனான திருதராஷ்டிரருக்குத் தத்துவ உபதேசம் செய்து கொண்டு, அனைவருக்கும் பிரியனாகச் சிறிது காலம் அங்கு வாசம் செய்தார். (14)

யமதர்மன் மாண்டவ்ய மகரிஷியின் சாபத்தால் நூறு வருட காலம் வேளாளராக இருக்க வேண்டி விதுரராகப் பிறந்தார். அந்த நூறு வருட காலத்தில் யமபுரியில் பாவிகளின் குற்றத்திற்கேற்ற தண்டனையை ‘அர்யமா’ என்கிற சூரியன் இருந்து நடத்தி வந்தார். (15)

அரசுரிமையைத் திரும்பப் பெற்ற தர்மர், குலத்தைத் தழைக்கச் செய்யும் தன் பேரன் பரீக்ஷித், லோகபாலர்களைப் போன்ற தன் தம்பிமார்கள், உயர்ந்த செல்வம் ஆகியவற்றால் மகிழ்ந்து ஒளி மிகுந்து விளங்கினார். (16)

இவ்வாறு தன் வீட்டிலும் குடும்பப் பராமரிப்பிலும் பலமாக ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் மக்கள், கடக்க முடியாத காலம் வெகு வேகமாகக் கழிந்து கொண்டிருப்பதை அறியாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். (17)

ஆனால், காலத்தின் வேகத்தை அறிந்த விதுரர், தன் தமையனான திருதராஷ்டிரரிடம் கூறலானார்—— “அரசே! மரணபயம் வந்துள்ளதைப் பாருங்கள். விரைவில் இங்கிருந்து வெளியேற வேண்டும். (18)

பிரபோ! இவ்வுலகில் யாராலும் எப்போதும் வெல்லமுடியாத காலரூபனான பகவான், இதோ நம்மிடம் வந்துவிட்டான். (19)

இவ்வுலகில் மிகவும் அன்பான உயிரினின்றும் அனைத்துமே காலனால் பிரிக்கப்படுகிறபோது, செல்வம் முதலியனவற்றினின்றும் பிரிவதைப் பற்றிச் சொல்லவா வேண்டும்? (20)

உங்களுடைய தந்தை, சகோதரர்கள், நண்பர்கள், புத்திரர்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டார்கள். உங்களுக்கோ வயதாகிவிட்டது. உடலும் முதுமையால் தள்ளாடுகிறது. இருந்தும் பிறர் வீட்டில் இருக்கிறீர்களே? (21)

அந்தோ பரிதாபம்! (உலகில்) பிராணிகளுக்கு உயிர்மேல்தான் என்ன ஆசை! அந்த ஆசையால்தானே பீமன் தரும் உணவை நாய்போல் பெற்றுக் கொள்கிறீர்கள். (22)

(தங்கள் தனயன் துரியோதனன்) அவர்களது அரக்கு மாளிகைக்குத் தீ வைத்தான்; கங்கைக் கரையில் பீமனுக்கு விஷமளித்தான்; அரசவையில் திரௌபதியைத் துகிலுரித்து அவமதித்தான்; அவர்களது அரசைக் கவர்ந்தான். இருந்தும் அவர்கள் உங்களை அன்னமளித்துக் காத்து வருகிறார்கள். அப்படி வாழ்ந்துதான் ஆகவேண்டுமா? (23)

கந்தல் துணிபோல் நைந்துபோன இந்தக் கிழட்டு உடலுடன், அஞ்ஞானத்தால் இன்னும் வாழ விரும்புகிறீர்களே! நீங்கள் விரும்புவதால்தான் என்ன பயன்? விரும்பாவிடினும் என்றோ ஒரு நாள் இவ்வுடல் அழியத்தானே போகிறது? (24)

இனி, இவ்வுடலால் புகழ்தான் பெறமுடியுமா? அல்லது தர்மம்தான் செய்யமுடியுமா? ஆகவே, இவ்வுடற்பற்றை ஒழித்து விரக்தி கொண்டு, ‘எங்கு சென்றான்?’ என்று எவராலும் அறிய முடியாதவாறு இவ்வுடலைத் தள்ளவேண்டும். அவ்வாறு செய்பவனே தீரன்; அறிவுள்ளவன். (25)

எவன் தானாகவோ, பிறரின் உபதேசத்தினாலோ இவ்வுலகியல் பயனற்றது என அறிந்து வெறுத்தொதுக்கி, புலன்களை வென்று பகவானை மட்டும் மனத்தில் கொண்டு தைரியத்துடன் வீட்டைவிட்டு வெளியேறுகிறானோ, அவனே ஆடவரில் சிறந்தவன். (26)

ஆகவே, தாங்கள் யாருமறியாதவாறு இங்கிருந்து வடக்கு நோக்கிச் செல்லுங்கள். இனிவரும் காலம், மனிதர்களது நற்குணத்தை மாற்றித் தீயகுணமாகச் செய்யக் கூடியது.” (27)

ஆஜமீட குலத்திலுதித்த திருதராஷ்டிரர் அறிவையே கண்ணாகவுடையவர். தன் தம்பி விதுரரின் சொற்கேட்டு மனோதிடம் கொண்டு, தன் சுற்றத்தின் உறவுக்கயிற்றை அறுத்தெறிந்து, விதுரர் காட்டிய வழியே வெளியேறினார். (28)

நல்ல வீரனுக்குப் போரில் ஏற்படும் விழுப்புண், அவனுக்கு மகிழ்ச்சியை அளிக்கும். அதே போல் உலகியலைத் துறந்த சான்றோர்களுக்கு இமயமலை யாத்திரை மகிழ்ச்சியளிப்பது. சிறந்த கற்பரசியாகிய சுபலராஜன் மகள் காந்தாரியும், தன் கணவனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றாள். (29)

தர்மபுத்திரர் சந்தியாவந்தனம், அக்னிஹோத்ரம் முதலிய நித்திய கர்மங்களை முடித்து, எள், பொன், பூமி, பசு முதலியவற்றை அந்தணர்களுக்குத் தானமளித்து வணங்கி, பின் தன் தந்தையான திருதராஷ்டிரரை வணங்குவதற்காக அவரது திருமாளிகைக்கு வர, அங்கு அவரையும், சிறிய தந்தையான விதுரரையும், தாயாரான காந்தாரியையும் காணவில்லை. (30)

மனம் வருந்திய தர்மர் அங்கு உட்கார்ந்திருந்த ஸஞ்ஜயனைக் கேட்கலானார்—— ‘ஸஞ்ஜயா! கண்ணிழந்த முதியவரான எனது தந்தை எங்கே? பிள்ளைகளைப் பறிகொடுத்துத் தவிக்கும் என் அன்னை எங்கே? எங்களிடம் மிகவும் அன்பு செலுத்திய எங்கள் சிறிய தந்தை எங்கே? எங்கு சென்றனர்? அறிவிலியாகிய நான், ஏதாவது மரியாதை குறைவாக நடந்து கொள்வேனோ? என்று நினைத்து, சுற்றமிழந்த துக்கத்தில் மனைவியுடன் கங்கையில் விழுந்துவிட்டாரோ? (31—32)

எங்கள் தந்தை பாண்டு மகாராஜன் இறந்த பிறகு, குழந்தைகளான எங்களைப் பலப்பல துன்பங்களினின்றும் காத்தருளிய எங்கள் பெரிய—சிறிய தந்தைகள் எங்கு சென்றனர்? அவர்கள் எங்கள் நலத்தையே நாடுபவர்களாயிற்றே! (33)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— தன் யஜமானனைக் காணாததால் துன்புற்ற ஸஞ்ஜயன், கருணை மேலிட பதில் கூறமுடியாதவராக இருந்தார். (34)

பிறகு, கைகளால் கண்ணைத் துடைத்துவிட்டுத் தன்னைத் தானே சமாதானம் செய்து கொண்டு, தன் யஜமானன் திருதராஷ்டிரரது திருவடிகளை மனத்தால் நினைத்தவாறே தர்மரிடம் கூறத் தொடங்கினார். (35)

ஸஞ்ஜயன் கூறுகிறார்—— “குருகுல சிரேஷ்டனே! தங்கள் தந்தையர்களான திருதராஷ்டிரர், விதுரர் மற்றும் தாய் காந்தாரி — இவர்களது எண்ணத்தை நான் அறியேன்! வீரனே! என்னை அவர்கள் ஏமாற்றிவிட்டார்கள்.” (36)

அந்த நேரத்தில் பகவான் நாரதர் தும்புருவுடன் அங்கு வந்தார். உடனே, தர்மர் அவரைத் தன் தம்பிகளோடு எதிர்கொண்டழைத்து வணங்கி வரவேற்றுப் பேசலானார். (37)

தர்மர் கூறுகிறார்—— “நாரத மாமுனிவரே! எனது தந்தையர்கள் சென்ற வழி தெரியவில்லையே! எங்கு சென்றிருப்பார்களோ? பிள்ளைகள் இறந்த துயரினால் வருந்தும் என் தாய் எங்கு சென்றாரோ? அவர் தவமே உருவெடுத்தவராயிற்றே! பகவானே! (துன்பக்கடலில் மூழ்கித் தவிக்கும்) எங்களைக் கரை சேர்க்கும் மாலுமி போல் வந்த தாங்கள்தான் அக்கரையைக் காட்ட வேண்டும்.” இதைக் கேட்டு பகவான் நாரதர் கூறலானார். (38—39)

நாரதர் கூறினார்—— “அரசே! யாரைக் குறித்தும் நீ கவலை கொள்ள வேண்டாம். ஏனெனில், உலகமனைத்தும் பகவானுடைய கட்டுக்குள் அடங்கியுள்ளது. பகவானுக்கு இவ்வுலகமும் அதனைப் பரிபாலிப்பவர்களும் ஆட்பட்டவர்கள். அவரைத்தான் கொண்டாடுகிறார்கள். ஜீவர்களை ஒன்றுசேர்த்து வைப்பதும் பிரிப்பதும் அவர்தான். (40)

மாடுகள் மூக்கணாங்கயிறு போடப்பட்டு, கழுத்திலும் நீளமான கயிற்றால் வண்டியுடன் கட்டப்பட்டு, யஜமானனது பாரத்தை இழுக்கின்றன. அதேபோல, மனிதர்களும் அந்தணன், பிரும்மசாரி என்கிற பெயர் கொண்ட மூக்கணாங்கயிற்றால் கட்டப்பட்டு, பகவானது கட்டளையாகிய வேதம் என்னும் கயிற்றில் பிணைக்கப்பட்டு, அனைத்திற்கும் யஜமானனான பகவான் கட்டளைப்படி, தங்கள் கடமைகளைச் செய்கிறார்கள். (41)

விளையாடும் குழந்தை விளையாட்டுக் கருவிகளைச் சில சமயம் சேர்த்து வைக்கும். சில சமயம் பிரித்து வைக்கும். அது அதன் மனம் போலதான். அதே போல் பகவானும் இவ்வுலகில் மனிதர்களைத் தன் விருப்பப்படி சேர்த்தும் பிரித்தும் வைத்து விளையாடுகிறான். (42)

உலகம் ஜீவனாயிருக்கும் தன்மையில் அழிவற்றது; உடல் என்னும் நிலையில் அழிவுள்ளது; (அல்லது) சேதனம் எனில் அழிவற்றது; ஜடம் எனில் அழிவுள்ளது. ஆனால், நிர்குண பிரும்ம ஸ்வரூபத்தில் பார்த்தால் நித்தியமுமில்லை; அநித்தியமுமில்லை. ஆக, அழியும் பொருள் அழிவதில் துன்பமுற காரணமில்லை. அழிவற்ற பொருள் அழிவதில்லை என்பதாலும் துன்பமில்லை. எனவே, தாய்—தந்தையரைக் குறித்து எவ்வகையிலும் வருத்தமுற வேண்டாம். இவ்வருத்தத்திற்குக் காரணம் அறியாமையால் வந்திடும் பாசம்தான். (43)

ஆகையால், தர்மநந்தனா! ‘கதியற்றவர்களும் தீனர்களுமான என் தாய்—தந்தையர் என்னைவிட்டுப் பிரிந்து எவ்வாறு வாழ்வார்கள்?’ என்ற அறியாமையினால் உண்டான உன் கலக்கத்தை விட்டுவிடு. (44)

பஞ்ச பூதங்களால் ஆக்கப்பட்ட இவ்வுடல் காலம், கர்மம், முக்குணங்கள் ஆகியவற்றின் வசமுள்ளது. (குணத்தைக் கெடுப்பது காலம்; பிறப்பிறப்பிற்குக் காரணமானது கர்மம்; இவற்றிற்குச் சாதனமானது (உபாதான காரணம்) குணம்.) மலைப்பாம்பின் வாயில் விழுந்த ஒருவன், வேறொருவனை எவ்வாறு காப்பாற்ற முடியும்? அவ்வாறு காலத்தின் வசப்பட்ட ஒருவன், மற்றொருவனைக் காப்பது என்பது எவ்வாறு? (45)

கைகளில்லாத மீன் முதலியன கைகளுள்ள மனிதர்களுக்கும், கால்களற்ற புல் முதலியன நான்குகால் பிராணிகளுக்கும், மேலும் பெரிய ஜந்துக்களுக்குச் சிறிய ஜந்துக்களும் என்று உலகில் ஓர் உயிர் மற்றோர் உயிருக்கு உணவாக அமைகிறது. (46)

அரசே! பகவான்தான் தனக்குத்தானே ஒளிர்பவன். அவன்தான் ஜீவாத்மாவில் விளங்கும் பரமாத்மா. இன்ப—துன்பங்கள் அளிக்கும் பொருளும் அவனே. அவற்றை அனுபவிப்பவனும் அவனே. மாயையால் பலபடியாகத் தோன்றுபவனும் அவனே. நீ, இந்த தத்துவத்தைக் கண்டு உணர்வாயாக. (47)

மாமன்னரே! அனைவரையும் காக்கும் அந்த பகவானே, இப்பொழுது இப்புவியில் அரக்கர்களை அழிக்கக் காலனாய் (ஸ்ரீகிருஷ்ணனாய்) திருவவதாரம் செய்துள்ளார். (48)

தேவர்களின் பொருட்டுச் செய்யப்பட வேண்டிய செயல்கள் (அநேகமாகச் செய்து) முடிக்கப்பட்டன. மீதியுள்ள காரியங்களை எதிர்நோக்கியிருக்கிறார். அவர் இவ்வுலகில் இருக்கும் வரை நீங்களும் காத்திருங்கள். (49)

திருதராஷ்டிரர், தம்பி விதுரருடனும், மனைவி காந்தாரியோடும் இமயமலையின் தென்சரிவிலுள்ள மகரிஷிகளின் ஆசிரமம் சென்றுள்ளார். (50)

அங்கு கங்கை சப்தரிஷிகளின் விரும்பியபடி, தன்னை ஏழு பிரிவுகளாகப் பிரித்துக் கொண்டு ஓடுகிறது. ஆகையால், பெரியோர்கள் அதை ‘ஸப்தஸ்ரோதஸ்’ என்று அழைக்கின்றனர். (51)

அங்கு கங்கையில் மூன்று வேளைகளிலும் ஸ்நானம் செய்து, முறைப்படி அக்னி ஹோத்திரங்களையும் செய்து கொண்டு, தண்ணீரை மட்டுமே உணவாகக் கொண்டு, ஆசைகளைத் துறந்து அமைதியாக வாழ்கிறார். (52)

நிலையான ஆசனத்தில் அமர்ந்து, மூச்சை அடக்கி, சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம், மனம் என்கிற ஆறு பொறிகளையும் உலகியலில் செல்ல ஒட்டாமல் தடுத்து, பகவானையே நினைத்திருப்பதால் சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்கிற முக்குணங்களால் புத்தியில் உண்டாகும் மாசுகளைக் களைந்தார். தான் என்கிற அகங்காரமான மனத்தை ஸ்தூல உடலிலிருந்து தனிப்படுத்தி, புத்தியில் லயிக்கச் செய்தார். விஞ்ஞான ரூபமான அந்த புத்தியைப் பார்க்கப்படுகிற பொருள்களினின்றும் தனிப்படுத்திப் பார்க்கிறவரான க்ஷேத்ரக்ஞனிடம் லயிக்கச் செய்தார். குடத்துக்குள் இருக்கும் ஆகாயத்தை வேறுபடுத்தி மகாகாசத்தில் சேர்ப்பதுபோல் அந்த க்ஷேத்ரக்ஞனை அனைத்திற்கும் ஆதாரமான பரமாத்மாவிடம் லயிக்கச் செய்து, பரப்பிரும்ம ஸ்வரூபமாகவே விளங்குகிறார். மேலும், புலன்களையும் மனத்தையும் முழுவதுமாக அடக்கி, முழுவதுமாக உணவைத் துறந்து, தூணைப் போல் அசைவின்றி இருக்கிறார். இவ்வாறு அனைத்துக் கர்மங்களையும் தியாகம் செய்து நிற்கும் அவருக்கு, நீ இடையூறு செய்ய வேண்டாம். (53—55)

அரசே! இன்றிலிருந்து ஐந்தாவது நாளில், அவர் தன்னுடைய உடலை விடப் போகிறார். அவ்வுடலும் யோகாக்னியால் சாம்பலாகப் போகிறது. (56)

தன் கணவரின் உடல் பர்ணசாலையுடன் கார்ஹபத்தியம் முதலான அக்னிகளால் எரிக்கப்படும் பொழுது, வெளியில் நிற்கும் கற்பரசியான காந்தாரியும் தன் கணவரைப் பின்தொடர்ந்து அதே அக்னியில் புகுவாள். (57)

குருநந்தனரே! விதுரர், தன் தமையன் வியக்கத்தக்க நற்கதியடைந்ததால் மகிழ்ச்சியும், மரணமடைந்த பிரிவினால் துக்கத்தையும் அடைந்து, அங்கிருந்து தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொள்ளப் போகிறார்.” (58)

இவ்வாறு கூறிய நாரதர் தும்புருவுடன் தேவலோகம் சென்றார். தர்மரும் நாரதர் கூறியதை மனத்தில் கொண்டு வருந்துவதை விட்டொழித்தார். (59)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதிநான்காவது அத்தியாயம் — தர்மபுத்திரர் துர்நிமித்தங்கள் காணுதல்; அர்ஜுனன் துவாரகையிலிருந்து திரும்புதல்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— அர்ஜுனன், துவாரகையில் தன் சுற்றத்தாரைக் காணவும், புண்ணிய சுலோகனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் யோகக்ஷேமத்தைத் தெரிந்து கொள்ளவும் கருதி, தீர்த்தயாத்திரையாக துவாரகை சென்று ஏழு மாதம் ஆகியும் திரும்பவில்லை. அப்போது, தர்மர் பயங்கரமான தீய நிமித்தங்களைக் கண்டார். (1—2)

மரம்—செடி—கொடிகள் அந்தந்தப் பருவங்களில் தரவேண்டிய பயனைத் தரவில்லை. காலம் விபரீதமான மாறுதலடைந்தது. மக்கள் மனம் கோபம்—லோபம்—பொய்களால் திரிந்து தவறான வாழ்க்கை வாழத் தொடங்கினர். செயல்முறையில் கவடும் சூதும் நிரம்பின. நட்பில் வஞ்சகம் இருந்தது. தாய்—தந்தையர், நண்பர்கள், சகோதரர்கள், கணவன்—மனைவி ஆகியவர்கள் ஒருவர்க்கொருவர் சண்டை செய்து கொண்டனர். கலியுகம் வரப்போவதைக் குறிக்கும் வகையில் மக்கள் மனத்தில் பொறாமை, கர்வம் முதலியன குடி கொண்டன. அனுகூலமான நல்ல சமயத்திலும் தீய நிமித்தங்கள் தோன்றின. இவற்றைக் கண்ட தர்மர், தன் தம்பி பீமனிடம் சொல்லலுற்றார். (3—5)

தர்மர் கூறுகிறார்—— “சுற்றத்தாரைக் காணவும், மகிமை பொருந்திய ஸ்ரீகிருஷ்ணனது செயல்களை அறிந்து வரவும் அர்ஜுனன் துவாரகை சென்றான். (6)

பீமா! அவன் சென்று இப்பொழுது ஏழு மாதங்கள் ஆகிவிட்டன. அவன் ஏன் இன்னும் திரும்பி வரவில்லை? என்று எனக்குப் புரியவில்லை. (7)

தேவரிஷியான நாரதர் குறிப்பிட்டபடி, திருவிளையாடல் புரிய மேற்கொண்ட தனது திருமேனியை விடுவதற்கு, பகவான் விரும்பிய அந்தக் காலம்தான் வந்துவிட்டதோ? (8)

அவருடைய திருவருளால்தானே நமக்கு செல்வச்செழிப்பு, அரசு, மனைவி, வாழ்வு (பிராணன்), குலம், பிரஜைகள், வம்ச விருத்தி, போரில் வெற்றி, புண்ணிய உலகங்களின் ஆதிக்கம் முதலியன கிடைத்தன. (9)

மனித திலகமே! விண்ணிலும் மண்ணிலும் உடலிலும் ஏற்படுகின்ற இத்தீய நிமித்தங்களைப் பார். ஏதோ பயங்கரமான நிகழ்ச்சிகள் விரைவிலேயே உண்டாகப் போகின்றதை இவை குறிக்கின்றன. என் மனதும் கலங்குகிறது. (10)

பீமா! எனது இடது துடை, கண், கை இவைகள் துடிக்கின்றன; இதயமும் நடுங்குகிறது. விரைவில் எனக்கு ஏதோ கெடுதி வரப்போகிறது. (11)

பீமா! இதோ கொள்ளிவாய் ஓநாய் உதயசூரியனைக் கண்டு ஊளையிடுகிறது. இந்த நாயோ, சிறிதும் பயமின்றி என்னை நோக்கியே குரைக்கிறது. (12)

பீமா! மங்களமான பசு முதலியன இடமாக என்னைச் சுற்றுகின்றன. அமங்கலமான (கழுதைகள் முதலிய) பிராணிகள் என்னை வலமாகச் சுற்றுகின்றன. எனது குதிரைகள் அழுவது போல் தோன்றுகின்றது. (13)

இந்த மாடப்புறா யமதூதன் போல் தோன்றுகிறது. கோட்டானும் காக்கையும் தூக்கமின்றி, இவ்வுலகையே அழிப்பன போல கொடூரமான அலறல்களால், என் மனத்தை நடுங்கச் செய்கின்றன. (14)

திசைகள் புழுதி படிந்து தெளிவின்றிக் காணப்படுகின்றன. சூரியனையும் சந்திரனையும் சுற்றி மண்டலங்கள் தெரிகின்றன. பூமியும் மலையும் ஆடுகின்றன. மேகங்கள் இன்றியே இடிகள் முழங்குகின்றன. (15)

புழுதிக் காற்று இருள் சூழக் கடுமையாக அடிக்கிறது. மேகங்கள் ரத்தமழை பொழிந்து எங்கும் வெறுப்பூட்டுகின்றன. (16)

சூரியன் ஒளியிழந்து காண்கிறான், பார்! ஆகாயத்தில் கிரகங்கள் ஒன்றுக்கொன்று மோதிக் கொள்கின்றன. விண்ணும் மண்ணும் பூதங்களின் கூட்டங்களால் எரிவதுபோல் காண்கிறது, பார்! (17)

கிழக்கு நோக்கிப் பாயும் நதிகளும் (கங்கை, கிருஷ்ணா, கோதாவரி, காவிரி முதலியன), மேற்கு நோக்கிப் பாயும் நதிகளும் (நர்மதை, தபதி முதலியன), தடாகங்களும், மக்கள் மனமும் கலங்கியிருப்பதைப் பார். யாகசாலையில் கார்ஹபத்தியம் முதலிய அக்னிகள் நெய்யினால் ஆகுதி செய்யப்பட்ட போதிலும் சுடர்விட்டு எரியவில்லையே? இப்போது என்ன விளையுமோ? (18)

கன்றுகள் தாய்ப்பசுவிடம் பால் குடிக்கவில்லை. தாய்ப்பசுக்களும் பால் தரவில்லை. மேலும், கண்களில் நீர் பெருக்கி அழுகின்றன. காளைகளும் மகிழ்ச்சியாக இல்லை. (19)

தெய்வச் சிலைகள் அழுவன போல் இருக்கின்றன. அவற்றின் திருமேனியில் வியர்வை தெரிகிறது. அவை அசைகின்றன. நகரங்கள், கிராமங்கள், பட்டணங்கள், நந்தவனங்கள், சுரங்கங்கள், ஆசிரமங்கள் எல்லாம் களையிழந்து மகிழ்ச்சியின்றிக் காணப்படுகின்றன. இவை எந்தவிதமான துன்பத்தைக் குறிக்கின்றனவோ, தெரியவில்லை? (20)

எவருக்குமில்லாத (வஜ்ரம், தாமரை போன்ற ரேகைகளுடைய) மகிமை பொருந்திய பகவானது திருவடிகளின் மங்களத் தொடர்பைப் பூமி இழந்துவிட்டதோ? எனத் தோன்றுகிறது. இத்தீய நிமித்தங்களைக் காண்கையில் நிச்சயம் அப்படித்தான் இருக்கும்.” (21)

ஸூதர் தொடர்ந்து கூறுகிறார்—— அந்தணோத்தமரே! இந்தத் தீய நிமித்தங்களைக் கண்டு தர்மர் இவ்வாறு கவலை கொண்டிருக்கையில், அர்ஜுனன் துவாரகையிலிருந்து திரும்பி வந்தான். (22)

வந்த அர்ஜுனன், தர்மரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினான். ஒருபோதும் இப்படி துக்கப்பட்டவனாக அர்ஜுனன் இருந்ததில்லை. தலையைத் தொங்கப் போட்டுக் கொண்டு, தாமரைக்கண்களில் கண்ணீர் பெருகக் களையிழந்து காணப்பட்ட அர்ஜுனனைக் கண்ட தர்மர் மனம் கலங்கினார். நாரதர் முன் கூறியதை நினைத்து சுற்றத்தார் நடுவில் தம்பியைக் கேட்கலானார். (23—24)

யுதிஷ்டிரர் கேட்கிறார்—— “(தம்பி!) துவாரகையில் நமது சுற்றத்தார்களான மதுக்கள், போஜர்கள், தசார்ஹர்கள், அர்ஹர்கள், ஸாத்வதர்கள், அந்தகர்கள், விருஷ்ணிகள் முதலிய எல்லோரும் நலமாக இருக்கிறார்களா? (25)

பெருமைமிக்க நம் மாதாமகரான (தாய்வழிப்பாட்டன்) சூரசேனர் நலமா? நமது மாமா வசுதேவரும் அவரது தம்பிகளும் நலமா? (26)

மாமா வசுதேவரது மனைவிகளும், ஒருவருக்கொருவர் சகோதரிகளுமான தேவகி முதலிய ஏழு மாமிகளும், பிள்ளைகள் மற்றும் மருமகள்களோடு நலமாக உள்ளனரா? (27)

உக்ரசேன மகாராஜாவும் அவரது தம்பியான தேவகரும் உயிருடன்தானே இருக்கிறார்கள்? (அவர் நல்லவராக இருந்தபோதிலும், பாவம்) அவர் மைந்தன் கம்சன் தீயவனாகிவிட்டான். ஹ்ருதீகர், அவர் மகன் கிருதவர்மா, அக்ரூரர், ஜயந்தர், கதர், சாரணர், சத்ருஜித் முதலிய எல்லோரும் நலமாக இருக்கிறார்களா? யதுகுலத் திலகமாகிய பகவான் பலராமன் நலமா? (28—29)

யாதவர்களில் மாவீரரான பிரத்யும்னர் சௌக்கியமா? போரில் மிகுந்த வேகம் காட்டும் அனிருத்தர் நலமா? (30)

ஸுஷேணன், சாருதேஷ்ணர், ஜாம்பவதியின் மகன் ஸாம்பன், ரிஷபர், அவரது புத்திரர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மற்ற புதல்வர்கள், சுருததேவர், உத்தவர் மற்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மெய்க்காப்பாளர்களான ஸுநந்தன், நந்தன் மற்றும் அவர்களுக்குக் கீழுள்ளவர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மற்றும் பலராமன் இவர்களை நம்பியுள்ள அனைவரும் நலம்தானே? அவர்கள் அன்போடு நம்மைப் பற்றி விசாரித்தார்களா? (31—33)

பக்தவத்ஸலனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் (வேதமோதும்) அந்தணர்களிடம் மிகவும் அன்பு கொண்டவர். அந்த கோவிந்தன் துவாரகையில் ‘ஸுதர்மா’ என்கிற அவரது அவையில் நண்பர்கள் சூழ நலமாக இருக்கிறாரா? (34)

உலகின் நன்மைக்காக, க்ஷேமத்திற்காக, அதைக் காத்து ரட்சிக்கவே, புராண புருஷரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பலராமனோடு யதுகுலமென்கிற திருப்பாற்கடலில் வசித்து வருகிறார். (35)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய திருத்தோள்களின் நிழலில் துவாரகையில் உள்ள யாதவர்கள் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் பார்ஷதர்கள் போல் (கவலையின்றி) அனைவரும் மெச்ச மகிழ்ச்சியுடன் விளங்குகிறார்கள். (36)

சத்தியபாமை முதலிய பதினாறாயிரம் மனைவிகளும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடி சேவையினால், (ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கொண்டே) இந்திரனைப் போரில் வென்று, இந்திராணி அனுபவிக்கும் பாரிஜாத மலர் முதலிய போகங்களை அனுபவிக்கிறார்கள். (37)

யாதவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது தோள்வலியையே நம்பி வாழ்பவர்கள். ஆகவே, அவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வென்று கொணர்ந்த தேவர்களது ஸுதர்மா என்கிற சபையில், பயமின்றி இங்குமங்கும் ஓடியாடுகிறார்கள். (38)

குழந்தாய்! நீ நலமா? களையிழந்து காண்கிறாயே! நீ வெகுநாட்கள் அங்கு தங்கியதால், நம் சுற்றத்தார் உன்னைச் சரியாக மதிக்கவில்லையா? அவமதித்தார்களா, என்ன? (39)

அன்பின்றிக் கடுமையாக ஏதாவது பேசினார்களா? உன்னிடம் ஆசையுடன் வந்த யாசகர்களுக்குத் தருகிறேன் என்று வாக்களித்து, அதைத் தராது விடுத்தனையா? (40)

நீயோ சரணம் என்று வந்தவனைக் காப்பவன். சரணமென்று வந்த அந்தணன், குழந்தை, பசு, முதியவர், நோயாளி, பெண், வேறு ஜீவர்கள் — இவர்களை, நீ காப்பாற்றத் தவறினாயா? (41)

எந்தப் பெண்ணிடமும் நீ நிந்திக்கத்தக்க முறையில் நடந்து கொள்ளவில்லையே? அல்லது நல்ல பெண்டிரிடம் தவறாக நடந்துகொண்டாயா? வரும் வழியில் உன்னைவிட எளியவர்களிடம் தோற்றாயா? உன்னொத்தவர்கள் யாராவது உன்னை வென்றனரா? (42)

பெரியோர்கள், குழந்தைகள் பசியுடன் இருக்க, நீ அவர்களுக்கு முன் சாப்பிட்டாயா? மன்னிக்க முடியாத நிந்திதமான செயல் எதையாவது செய்தாயா? (43)

அல்லது உனக்கு மிகவும் உகந்த அன்பனும் நண்பனும் சுற்றமுமான ‘கண்ணனைப் பிரிந்தேனே? ஒன்றுமில்லாதவனாகினேனே?’ என்று கவலைப்படுகிறாயா? இப்படியில்லையேல், நீ இவ்வாறு மனம் வருந்த வேறு காரணம் எதுவுமில்லையே.” (44)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பதிநான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதினைந்தாவது அத்தியாயம் — பாண்டவர்கள் தேவலோகம் செல்லுதல்

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு உயிர்த்தோழனான அர்ஜுனன், கண்ணனைவிட்டுப் பிரிந்தமையால் மெலிந்தும், அந்தத் துன்பத்தால் முகமும் மனமும் வாடிய நிலையில் களையிழந்து காணப்பட்டான். இதைக் கண்டு தமையனும் அரசனுமான தர்மருக்குப் பற்பல சந்தேகங்கள் தோன்றின. அவர் அர்ஜுனனிடம் பற்பல கேள்விகளைக் கேட்டார். அர்ஜுனனோ கண்ணனையே நினைந்திருந்தமையால் பதில் கூற இயலவில்லை. (1—2)

தன் கண்களினின்றும் கண்ணன் மறைந்ததால், அர்ஜுனன் அன்பின் எல்லையில் நின்று மிகவும் கலங்கினான். தோழனாக இருந்து கண்ணன் செய்த நன்மைகளையும், தேரோட்டியாய் செய்த உதவியையும், தங்கள் மேல் கண்ணன் கொண்டிருந்த நல்ல எண்ணம் முதலியனவற்றையும் நினைந்து நினைந்து அர்ஜுனனின் கண்கள் குளமாயின. தடுக்க முயன்றும் இயலாது பெருகும் கண்ணீரைக் கைகளால் துடைத்துக் கொண்டு, குரல் தழுதழுக்க தமையன் தர்மரிடம் பேசலானான். (3—4)

அர்ஜுனன் கூறுகிறான்—— “அண்ணா! நமது உறவினர் என்று விளங்கிய பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தேவர்களும் வியக்கும் நிலையிலிருந்த எனது வீரத்தைப் பறித்துக் கொண்டு, என்னை மோசம் செய்துவிட்டார். (5)

உடலிலே உயிர் இல்லையெனில், அதை ‘சவம்’ என்று சொல்வதுபோல், கண்ணன் பிரிவு ஒரு நிமிடமானாலும் இவ்வுலகமே விரிச்சோடி மனத்திற்கு வெறுப்பைத் தருகிறது. (6)

கண்ணனை நான் அண்டியதால் அல்லவா, சுயம்வரத்தில் துருபதன் வீட்டிற்கு வந்த காம மதம் கொண்ட அரசர்களது வீரம் ஒடுக்கப்பட்டது! வில்லில் நாணேற்றி, மச்சக்குறியை வீழ்த்தி, திரௌபதியை அடைந்தேன், நான்! (7)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் நம் பக்கம் இருந்ததால்தான் தேவர்களோடிருந்த இந்திரனையும் வல்லமையால் வென்று, காண்டவ வனத்தை அக்னி பகவானுக்குத் தந்தேன். உயர்ந்த சிற்ப வேலைகள் நிறைந்து, மயங்கச் செய்யும் மயனுடைய சபை நமக்குக் கிடைத்தது. தாங்கள் செய்த ராஜசூய வேள்வியில் எண்திசைகளினின்றும் அரசர்கள் வந்து கப்பம் செலுத்தினார்கள். (8)

பதினாயிரம் யானைகள் பலமும் திறனும் கொண்ட தங்கள் தம்பியும் எனது அண்ணனுமான பீமன், கண்ணனது திருவருளால் ஜராஸந்தனைக் கொன்று, அவனால் மகாபைரவரது வேள்விக்காகச் சிறை பிடிக்கப்பட்ட எல்லா அரசர்களையும் விடுவித்தார். அவர்களும் தங்கள் ராஜசூய யாகத்திற்குக் காணிக்கைகள் அளித்தனர். (9)

தங்கள் மனைவியான திரௌபதியின் அழகான கூந்தல், ராஜசூய வேள்வியில் அவபிருதம் (மகாபிஷேகம்) செய்யப்பட்டு மிகவும் புனிதமடைந்திருந்தது. அதைத் துஷ்டனான துச்சாதனன், நடுசபையில் பிடித்திழுத்து களங்கப்படுத்தினான். திரௌபதி, கண்ணனது திருவடிகளைக் கண்ணீரால் நனைத்து வணங்கி நிற்க, கண்ணன் அந்தத் தீயோர்களைப் பாரதப் போரில் மடியச் செய்து, அவர்களது மனைவிகளை மங்கலம் இழக்கச் செய்ய நேரிட்டது. (10)

(அண்ணா!) துர்வாச மகரிஷி, தன் பதினாயிரம் சீடர்களோடு ஒரே வரிசையில் உட்கார்ந்து சாப்பிடுபவர். அவர் மூலம் நம் பகைவன் துரியோதனன் நம்மை அழிக்க நினைத்து, அவரை நம் வனவாஸத்தின் போது (திரௌபதி உண்டு அட்சய பாத்திரம் கழுவி வைக்கப்பட்டபின்) அனுப்பி வைத்தான். ஆனால், கண்ணன் நாமிருக்கும் வனம் வந்து அட்சய பாத்திரத்தில் ஒட்டியிருந்த கீரையை (‘இந்தக் கீரையால் மூன்று உலகமும் திருப்தி அடையட்டும்’ என்று கூறி)ச் சாப்பிட்டார். நீராடி வரச் சென்ற துர்வாச மகரிஷியை, அவரது கூட்டத்தோடு வயிறு நிறைய உணவருந்தியது போன்று உணரச் செய்தார். அவர் மட்டும்தானா? ஏன், மூவுலகுமல்லவா மனம் நிறைவு கொண்டது! (11)

அதுவுமின்றி கண்ணனது திருவருளினால்தானே, பார்வதி காந்தனான பகவான் பரமேசுவரன் அவரோடு நான் நிகழ்த்திய விற்போரில், என்னை வியந்து தனது பாசுபதாஸ்திரத்தை எனக்களித்தார்! மற்ற லோகபாலர்களும் அவரவர்களது அஸ்திரங்களையும் எனக்கு அளித்தனர். மேலும், இந்திரனது சபையில் மானிட உடலுடனேயே அவரோடு சமஸ்தானத்தில் உட்காரும் பெரும்பேறும் எனக்குக் கிடைத்தது. (12)

தர்மநந்தனரே! இந்திரனின் மாளிகையில் நான் தங்கியபோது, இந்திரனும் மற்ற தேவர்களும் நிவாதகவசர்களை வதம் செய்யவேண்டி, காண்டீபம் ஏந்திய எனது தோள்களைத் தஞ்சமடைந்தனர். பகவானது அருளால்தானே என் தோள்களுக்கு இத்திறமை கிடைத்தது? அந்த புருஷோத்தமரான பகவான் இன்று என்னை வஞ்சித்துவிட்டாரே? (13)

விராட நகரின் வடபுறம் பசுக்கள் மீட்சியின் போது பீஷ்மர், துரோணர், கர்ணன் முதலிய திமிங்கிலங்களையுடைய கௌரவப்படை எனும் எல்லையற்ற கடலை, கண்ணனது உறவினன் என்கிற ஒரே காரணத்தால் ஒரே ரதத்தோடு கடந்தேன். பசுமாடுகளையும் மீட்டுக் கொண்டு வந்தேன். வெற்றிக்கு அடையாளமாகப் பகைவர்களது மணிமயமான கிரீடங்களையும் கொண்டு வந்தேன். (14)

பிரபோ! பீஷ்மர், கர்ணன், துரோணர், சல்யன் முதலிய சேனாபதிகள் மற்றுமுள்ள அநேக க்ஷத்திரியர்களின் தேர்களையும் வரிசை வரிசையாகக் கொண்ட கௌரவ சேனையின் நடுவில், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் எனக்குத் தேரோட்டியாக இருந்து, தன் பார்வையினாலேயே அதிரதர்களான அவர்களுடைய ஆயுள், உத்ஸாக சக்தி, மனோதிடம், அஸ்திரம் பிரயோகிக்கும் அறிவு ஆகியவற்றைக் கவர்ந்தவர், என்னை வஞ்சித்து விட்டாரே! (15)

அரசே! பிரகலாதனை வதம் செய்ய எண்ணி, அவரது தந்தை இரண்யகசிபு பலப்பல அஸ்திரங்களைப் பிரயோகித்தான். ஆனால், அவை பிரகலாதனைத் தொடவும் முடியவில்லை. அதேபோல, துரோணர், பீஷ்மர், கர்ணன், பூரிசிரவஸ், (திரிகர்த்த தேசாதிபதி) சுசர்மா, மத்திர தேச அதிபதி சல்யன், சிந்துதேச அதிபதி ஜயத்ரதன், சந்தனுவின் சகோதரர் பாஹ்லீகன் முதலியவர்களால் எய்தப்பட்ட வீண்போகாத பெருமை பொருந்திய அஸ்திரங்கள் யாவும் என்னைத் தீண்டவும் முடியாது போனதற்குக் காரணம், நாம் எல்லோரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய திருக்கரங்களால் காப்பாற்றப்பட்டு வந்ததால்தானே? (16)

சான்றோர்கள் மோட்சம் பெற ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித்தாமரைகளைப் பூசனை புரிகிறார்கள். அவரோ உண்மையான பக்தர்களுக்குத் தன்னையே கொடுத்து விடுகிறார். அறிவிலியான நான், அந்த பகவானையே எனக்குச் சாரதியாக அமர்த்திக் கொண்டேன். (பாரதப் போரில்) தண்ணீர் வேட்கையால் என் குதிரைகள் களைத்துப் போய் நான் தரையில் நிற்கையில், எதிரிகள் தேரிலிருந்து கொண்டு, என்னைத் தாக்காதவண்ணம் அவர்களை மதி மயங்கும்படி செய்தார். (17)

அரசே! கம்பீரமாயும் அழகாயும் சிரித்துக் கொண்டே கண்ணன், என்னைப் பார்த்தாரே! ‘பார்த்தா! அர்ஜுனா! தோழா! குருநந்தனா!’ என்றெல்லாம் மனத்தைக் கவரும்வண்ணம் சொல்லிக் கேலி செய்வாரே? அதை நினைத்து உருகும் என் மனத்தைக் கவர்ந்து கொண்டிருக்கிறார். (ஒரு சாதாரண உறவினனை இழந்தாலே, எவ்வளவோ துக்கம் ஏற்படுகிறது. கண்ணனோ, சர்வ வியாபி; நமக்குப் பலவாறாக உதவி செய்தவர். அவரைப் பிரிந்ததால், எனக்கு ஏற்பட்டுள்ள துயரத்திற்கு அளவேயில்லை.) (18)

(அண்ணா!) நானும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் ஒரே படுக்கையில் படுத்திருக்கிறோம். ஒரே மஞ்சத்தில் அமர்ந்திருக்கிறோம். தோளில் கைபோட்டுக் கொண்டு உலாவினோம். தற்புகழ்ச்சி பேசியிருக்கிறோம். ‘தோழனே! நீ உண்மையைத்தானே பேசுவாய், இல்லையா?’ என்றும் கேட்டிருக்கிறேன். இருந்தும் பெருந்தன்மையோடு அவர் (கண்ணன்), நண்பர்கள் ஒருவருக்கொருவர் குற்றங்களைப் பொறுத்துக் கொள்வதுபோலவும், தந்தை, தனயன் தவற்றை மன்னிப்பது போலவும், அறிவிலியான என் குற்றங்களைப் பொறுத்துக் கொண்டாரே? (19)

அரசே! இவ்வளவு தவறுகளைப் புரிந்துள்ள நான், புருஷோத்தமரும் நண்பரும் அன்பருமான என் நலமே நாடும் மனதுடைய கண்ணனைப் பிரிந்ததால், என் மனம் சூன்யமாகிவிட்டது. பகவானது பத்தினிகளைக் காத்து, இங்கு அழைத்து வரும் வழியில், தீயோர்களான இடையர்களால் ஒரு பெண்பிள்ளை போல தோற்கடிக்கப்பட்டேன். (20)

எந்தத் தேரில் நான் இருக்கும்போது, பகையரசர்கள் என்னை வணங்கிச் செல்வார்களோ, அதே ரதம்தான்; அதே வில்தான்; பாணங்களும் குதிரைகளும் அவையேதான்! தேரில் உள்ளவனும் அர்ஜுனனாகிய நானேதான். ஆனால், அவையனைத்தும் இன்று கண்ணனின்றி, சாம்பலில் செய்த ஆகுதி போலவும், வஞ்சகனிடம் தந்த பொருள் போலவும், அஸத் பிராமணனுக்களித்த தானம் போலவும், மாயாவியான வேடிக்கை காட்டுபவன் தருவித்துத் தரும் பணம் போலவும், களர் நிலத்தில் விதைத்த விதை போலவும் ஒரு நொடியில் பயனற்றுப் போயின. (21)

அரசே! நம் நண்பர்களது துவாரகையில் யாதவர்கள் அந்தணருடைய சாபத்தால் அறிவிழந்து, ‘வாருணீ’ என்கிற கள்ளைக் குடித்து மதமேறி, மனந்தடுமாறி, ஒருவருக்கொருவர் முன்பின் தெரியாதவர் போல் கோரைப்புற்களாலும் கைகளாலும் அடித்துக் கொண்டு இறந்தனர். நீங்கள் கேட்ட நண்பர்களில் நாலைந்து பேர்கள்தான் (இப்பொழுது) எஞ்சியிருக்கின்றனர். (22—23)

பெரும்பாலும் உலகில் உள்ள உயிர்கள் ஒன்றுக்கொன்று அடித்துக் கொள்வதும், அதேபோல் ஒற்றுமையுடன் வாழ்வதும், பகவானது திருவிளையாடல்தான். (24)

அரசே! நீர்வாழ் பிராணிகளில் பெரியன சிறியனவற்றையும், பலம் பொருந்தியவை பலமற்றவைகளையும் உண்கின்றன. பலம் பொருந்தியவைகளோ ஒன்றுக்கொன்று தங்களுக்குள்ளேயே மோதி அழிகின்றன. (25)

அவ்வாறே பலம் பொருந்திய பாண்டவர்களான நம்மால் துரியோதனாதிகளைக் கொன்றும், யாதவர்களால் சால்வன் முதலியோர்களை வதைத்தும், யாதவர்களை அவர்களுக்குள்ளேயே சண்டையிடச் செய்தும் உலகின் சுமையைக் குறைத்தார் ஸ்ரீகிருஷ்ணன். (26)

இடம், நேரம் — இவற்றிற்கேற்பவும், மனச்சஞ்சலத்தைப் போக்குவதும், பொருள் பொதிந்ததுமான கண்ணனது சொற்களை நினைக்க நினைக்க, அவை என் மனத்தை அபகரித்துச் செல்கின்றன.” (27)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “இவ்வாறு திடமான பிரேமையோடு கண்ணன் திருவடித்தாமரைகளை நினைக்கும் அர்ஜுனனின் மனம், மாயை என்னும் குறை நீங்கி அமைதியுற்றது. (28)

பகவானது திருவடி தியானத்தால் அர்ஜுனனது பக்தி மேலும் திடமானது. அவனது மனத்திலுள்ள காமாதிதோஷங்கள் விலகின, மனம் தெளிந்தது. (29)

போர்முனையில் பகவானால் உபதேசிக்கப்பட்ட ‘ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை’ வெகுகாலம் கழிந்து விட்டதாலும், அரசு காரியங்களில் ஈடுபட்டிருந்ததாலும் சற்றே மறந்ததுபோல் ஆயிற்று. கண்ணன் திருவருளால் அந்த ஞானத்தைத் திரும்பவும் பெற்றான். (30)

அந்தப் பிரும்மஞானம் ஏற்பட்டதால் பிரகிருதி என்னும் மாயை மறைந்து, அவித்தை மற்றும் முக்குணங்களால் ஏற்படும் விகாரம் மறைந்து, இவையிரண்டும் மறைந்ததால் துவந்துவபாவம் விடுபட்டது. அதனால், லிங்கச் சரீரம் அழிந்து ஸ்தூலச் சரீரம் மட்டும் இருந்தது. அதிலிருந்தும் இப்பொழுது விடுபட்டு, அத்துவைத நிலைபெற்று சோகமற்ற பிரும்ம ஸ்வரூபமாகவே ஆயினான். (31)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வைகுண்டம் அடைந்ததையும், யாதவ வம்ச அழிவையும் கேட்ட தர்மர், மனோதிடம் கொண்டு சுவர்க்கம் செல்ல எண்ணினார். (32)

யாதவ வம்ச நாசத்தையும், கண்ணன் வைகுண்டம் அடைந்ததையும் அர்ஜுனன் கூறக் கேட்ட குந்திதேவியும் பகவானிடமே ஏகாந்த பக்தியுடன் மனத்தை அர்ப்பணம் செய்து, பிறப்பிறப்பு என்கிற உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுபட்டு இறைவனடி சேர்ந்தாள். (33)

கண்ணன், (காலில்) குத்திய முள்ளை வேறொரு முள்ளினால் எடுப்பது போல், ‘பூபாரம்’ என்கிற குத்திய முள்ளை, ‘தான் அவதாரம் செய்தல்’ என்கிற முள்ளினால் எடுத்துவிட்டு, பின்பு இருமுள்ளையும் தூக்கியெறிவது போல் யதுவம்சத்தாரையும் தன்னுடலையும் போக்கிக் கொண்டார். பகவானுக்கு பிறப்பும் இறப்பும் இல்லைதானே? பகவானுடைய லீலா வினோதங்கள் எல்லாம், மானுடத்துக்கு அப்பாற்பட்ட தெய்விகச் செயல்களல்லவா? (34)

நடிகன் நாடகத்தில் பற்பல வேடங்கள் தரித்து, நடித்துப் பின்பு அவ்வேடத்தைக் கலைத்து விடுகிறானல்லவா? அதேபோல் பகவானும் மத்ஸ்யம், கூர்மம் முதலிய வேடங்கள் தாங்கி, பின் தன் உடலை நீக்கியது போல், இப்போது ஸ்ரீகிருஷ்ண சரீரமேற்று பூபாரம் களைந்து அவ்வுடலையும் மறைத்தருளினார். (35)

அனைவரும் விரும்பிக் கேட்கும் திருவிளையாடல்கள் புரிந்த கண்ணன், என்றைய தினம் தன்னுடலை நீத்து வைகுந்தம் சென்றாரோ, அன்றே அஞ்ஞானிகள் (பண்படாத மனமுடையோர்கள்) அதர்மத்தில் ஈடுபடுவதற்குக் காரணமாகிய கலிபுருஷன் தோன்றினான். (36)

அப்பொழுது அறிஞரான தர்மநந்தனர், தன் நகரத்திலும் ராஜ்யத்திலும் ஒவ்வொருவர் வீட்டிலும் ஒவ்வொரு மனத்திலும் பேராசை, பொய், கவடு, இம்சை முதலிய அறஞ்சாரா தீயகுணங்கள் பரவுவது கண்டு ‘கலி பிறந்துவிட்டது’ எனவறிந்து, இவ்வுலகை நீத்து, மேலுலகம் செல்ல மனங்கொண்டார். (37)

பேரரசரான தர்மர், தன்னொத்த குணங்களும் வினயமும் உள்ள தன் பேரனான பரீக்ஷித்திற்குக் கடல் சூழ்ந்த இவ்வுலகிற்குத் தலைவனாக அஸ்தினாபுரத்தில் முடிசூட்டினார். (38)

அனிருத்தன் மகனான வஜ்ரநாபன் என்பவனை சூரசேன தேசத்திற்கு அரசனாக (வட) மதுரையில் முடிசூட்டினார். பின்பு, தர்மர் பிரஜாபதியைத் தெய்வமாகக் கொண்ட பிராஜாபத்தியம் என்கிற இஷ்டியைச் செய்து, ‘கார்ஹபத்தியம்’ என்கிற தீயைத் தன்மேல் (ஆத்ம சமாரோபணம் செய்து) ஏற்றிக் கொண்டார். தினமும் இல்வாழ்வான் என்பான் கார்ஹபத்தியம், தக்ஷிணம், ஆஹவனீயம் என்கிற மூன்று அக்னிகளையும் வளர்த்து ஹோமம் செய்ய வேண்டும். துறவு மேற்கொள்ளும்போது, அந்த மூன்று தீக்களையும் தன்னுள்ளேயே ஆவாஹனம் செய்து கொள்வான். தர்மர் இப்போது அனைத்தையும் விடுத்து துறவு மேற்கொள்ளப் போவதால், அந்தத் தீக்களையும் தன்னுள் அடக்கிக் கொண்டார். (39)

அங்கேயே (தனது அரண்மனையிலேயே) பட்டுவஸ்திரங்கள், ஆடையாபரணங்கள், யான்—எனது என்கிற அகங்கார—மமகாரங்கள், அவற்றிற்குக் காரணமான தளைகள் ஆகியவற்றை உதறித் தள்ளினார். (40)

பின், வாக்கு முதலிய பொறிகளை மனத்திலும், மனத்தைப் பிராணனிலும், பிராணனை அபானத்திலும், அபானத்தையும் அதன் செயலான வெளியேற்றுதலையும் அதன் அதிஷ்டான தேவதையான மிருத்யுவிலும், அந்த மிருத்யுவை ஐம்பூதங்களாலான இவ்வுடலிலும், பின் இவ்வுடலைச் சத்துவம் முதலிய முக்குணங்களிலும், அம்மூன்றையும் அனைத்திற்கும் காரணமான அவித்தையிலும் (பிரகிருதியிலும்), அவித்தையை ஜீவனிலும், அந்த ஜீவனை மாறுபாடற்ற பரமனிடத்திலும் லயிக்கச் செய்தார். காணப்படும் இவ்வுலகமனைத்தும் ‘பிரும்ம ஸ்வரூபமே’ என்று உணர்ந்தார். (41—42)

(பின்) மரவுரி உடுத்து, உணவை வெறுத்து, பேச்சையடக்கி மௌன விரதம்பூண்டு, தலையை விரித்துப் போட்டு, தன்னைப் பார்ப்பவர்கள் ஜடன், பித்தன், பேயன் என்று நினைக்குமாறும், எவரையும் எதிர்பாராமல் செவிடன் போல் எதையும் காதில் கேட்டுக் கொள்ளாமல் அரண்மனையை விட்டு வெளியேறி, மனத்தில் பரப்பிரும்மத்தைத் தியானித்தவண்ணம் மகான்கள் செல்லும் வடதிசை நோக்கிக் கிளம்பினார். வடதிசை சென்றவர்கள் திரும்பவும் சம்சார பந்தத்தை அடைவதில்லை. (43—44)

நிலவுலகில் மக்கள் அதர்மத்தின் தோழனான கலியினால் பீடிக்கப்பட்டது கண்ட பீமன் முதலிய சோதரர்களும் தமையனைப் பின்தொடர எண்ணி வெளியேறினார்கள். (45)

தன் அறநெறிகளைச் சரிவரச் செய்து முடித்த பாண்டவர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித் தாமரையே தங்களுக்கு அடைக்கலம் என்றறிந்து, அவரையே மனத்தில் தியானித்தனர். (46)

பகவானது திருவடிகளைத் தியானித்ததால் மனத்தில் ஆழ்ந்த பக்தி ஏற்பட்டது. அதனால் மனம் தூய்மையடைந்தது; செய்த பாவங்கள் ஒழிந்தன. வேறு எண்ணமின்றி பகவானது அழகான திருமேனியிலே மனம் லயித்தது. பாவமற்றவர்கள் மட்டுமேயன்றோ, அதில் லயித்துப் போவார்கள். அதனால், உலகியல் இன்பங்களில் ஈடுபாடு கொண்ட தீயோர்களால் அடைதற்கரியதும், நிர்மல மனமுடைய சான்றோர்களால் மட்டுமே அடையத்தக்கதுமான நற்கதியை அடைந்தனர். (47—48)

மனவடக்கம் கொண்ட ஞானியான விதுரரும் பகவானையே மனத்தில் தியானித்தவண்ணம், பிரபாஸக்ஷேத்திரத்தில் உடலை விட்டு, தன்னையழைத்துச் செல்ல வந்த பித்ரு தேவதைகளுடன் தன்னிருப்பிடமான வைவஸ்வத பட்டணத்தை அடைந்தார். (49)

தன் கணவன்மார்கள் தன்னையும் எதிர்பார்க்காமல் சென்றதைக் கண்ட திரௌபதி, வாசுதேவரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே தீவிரமான பக்தி கொண்டு, அவரையே அடைந்தாள். (50)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு மிகவும் அன்பர்களான பாண்டவர்களின் பரிசுத்தமான (சுவர்க்காரோஹணத்தை) முக்தியடைந்த சிரத்தையுடன் கேட்பவன், பகவானிடம் பக்தி பெற்று மோட்சத்தை அடைவான். ஏனெனில், அந்த வரலாறு பரம மங்களத்தை அளிக்கவல்லது.” (51)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதினாறாவது அத்தியாயம் — பரீக்ஷித்தின் திக்விஜயம்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “சௌனக முனிவரே! பிறகு மகாபாகவதனான பரீக்ஷித் மகாராஜன் அந்தணச் சான்றோர்களின் அறிவுரைப்படி, இவ்வுலகைப் பரிபாலித்து வந்தான். அவன் பிறந்தபோது சோதிட வல்லுனர்கள் கூறியபடியே, அவன் அனைத்து நற்குணங்களும் நிரம்பியவனாக விளங்கினான். (1)

அவன் (தன் மாமன்) உத்தரனின் மகளான இராவதியை மணந்து ஜனமேஜயன் முதலான நான்கு குமாரர்களைப் பெற்றெடுத்தான். (2)

சரத்வான் குமாரரான கிருபாசார்யாரைக் குருவாகக் கொண்டு, கங்கைக் கரையில் (அந்தணர்களுக்கு) நிறைய தட்சிணைகள் தந்து, மூன்று அசுவமேத யாகங்களைச் செய்தான். அந்த யக்ஞத்தில் தேவர்கள் நேரிலேயே காட்சி தந்து அவிர்பாகம் பெற்று சென்றனர். (3)

வீரனான பரீக்ஷித் திக்விஜயம் செய்து வரும்போது ஓரிடத்தில் வேளாளனான கலிபுருஷன் அரசனைப் போல் வேடம் தாங்கி, ஒரு காளையையும் பசுவையும் காலால் உதைப்பதைக் கண்டு, அவனைப் பிடித்துத் தண்டித்தான்.” (4)

சௌனகர் கேட்கிறார்—— “பரீக்ஷித் மகாராஜா திக்விஜய காலத்தில் ஏன் கலியைத் தண்டித்தார்? பசுவைக் காலால் உதைத்த அரசவேடந்தாங்கிய அந்த வேளாளன் யார்? பரமபாக்கியம் செய்தவர் தாங்கள். இந்த நிகழ்ச்சி கண்ணனின் திருவிளையாடல்களோடு ஒன்றியிருக்குமானால் கூறுங்கள். அல்லது பகவானின் திருவடித்தாமரையில் பெருகும் தேனினைப் பருகும் பக்தர்களைப் பற்றியதாகவாவது இருக்குமானால் கூறுங்கள். வேறு வெட்டிப்பேச்சுக்களால் யாது பயன்? அதனால், நமது ஆயுள்தான் வீணாகிறது. (5—6)

ஸூதபுராணிகரே! மனிதர்கள் அற்ப ஆயுளுடையவர்கள்; மரணமடையக் கூடியவர்கள்; ஆயினும் முக்தியை விரும்புபவர்கள். அவர்களுக்கு நன்மை செய்யும் பொருட்டு இங்கு நைமிசாரண்யத்தில் நடக்கும் ஸத்ர வேள்வியில் ‘சாமித்ரகர்மா’ நடைபெறும்போது, நேரில் வருகை தரும்படி யமதர்மராஜனை அழைத்துள்ளார்கள். அவர் இங்கிருக்கும் வரை எவருக்கும் மரணம் ஏற்படாது. மானிட உலகில் அனைவரும் பகவானுடைய திருவிளையாடல்களாகிய அமுதைப் பருக வேண்டுமென்பதற்காகவே மகரிஷிகள், யமதர்மராஜனை இங்கு அழைத்து வந்திருக்கிறார்கள். (7—8)

சோம்பேறியும் அறிவிலியும் அற்பாயுளும் கொண்ட மனிதனின் ஆயுள் இரவில் தூக்கத்திலும், பகலில் பயனற்ற மற்ற செயல்களினாலும் வீணாகிறது.” (9)

ஸூதர் கூறலானார்—— பரீக்ஷித் அஸ்தினாபுரத்தில் ஆட்சி புரியும் போது, அவனது சேனைகள் பரிபாலனம் செய்யுமிடங்களில் கலிபுருஷன் நுழைந்தான் என்கிற கசப்பான செய்தியைக் கேட்டதும், போர் செய்வதற்கு ஒரு வாய்ப்பு ஏற்பட்டதால் வீரபுருஷனான அவன், போருக்குத் தயாராகி வில்லைக் கையில் ஏந்தினான். (10)

தேர்ப்படை, யானைப்படை, குதிரைப்படை, காலாட்படை என்கிற நால்வகைச் சேனைகள் புடைசூழ, சியாமவண்ணக் குதிரைகள் பூட்டப் பெற்று, சிங்கக்கொடியுடன் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட தனது தேரில் திக்விஜயம் செய்ய, தன் நகரிலிருந்து புறப்பட்டான். (11)

பத்ராச்சுவம், கேதுமாலம், பாரதம், உத்தரகுரு, கிம்புருஷம் முதலிய எல்லா தேசங்களையும் வென்று, கப்பங்களைப் பெற்றுக் கொண்டான். (12)

செல்லும் இடங்களிலெல்லாம் கண்ணனின் பெருமை, தன் முன்னோர்களது புகழ், அசுவத்தாமனின் பிரும்மாஸ்திரத்திலிருந்து கண்ணன் தன்னைக் காத்தது, யாதவ—பாண்டவர்களுக்கு இடையிலான நட்புறவு, கண்ணனிடம் அவர்களுக்கிருந்த பக்தி முதலியவற்றைச் செவிகுளிரக் கேட்ட பெருமனம் படைத்த பரீக்ஷித், அன்பினால் கண்கள் மலர, பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு, கண்ணனின் பெருமைகளைக் கூறியவர்களுக்கு பொன்னாரங்களையும் விலையுயர்ந்த பட்டாடைகளையும் அளித்தான். (13—15)

பகவான், தன் இனிய நண்பர்களான பாண்டவர்களுக்காகத் தேரோட்டினார்; மந்திர ஆலோசனைகளில் கலந்து கொண்டார்; ராஜசூய யாகத்தைக் காண வருபவர்களின் திருவடிகளை அலம்பும் கைங்கரியம் செய்தார்; தோழனாகத் தூது சென்றார்; இரவில் கையில் வேலேந்தி பாசறையின் வாயிலில் காவலிருந்தார்; அவர்களோடு சேர்ந்து உலாவினார்; அவர்களது நற்செயல்களைப் புகழ்ந்து பேசினார்; தானே சில சமயங்களில் தர்மரை வணங்குவார்; உலகத்தார் பாண்டவர்களை வணங்கும்படி செய்தார். இவ்வாறு தன் முன்னோர்களுக்கு, பகவான் செய்த மகத்தான உதவிகளையும், பரஸ்பரம் கொண்டிருந்த அன்புப் பிணைப்பையும் செவிகுளிரக் கேட்ட பரீக்ஷித், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடிகளில் மேலும் பக்தியை வளர்த்துக் கொண்டான். (16)

அரசன் பரீக்ஷித், தன் முன்னோர்கள் காட்டிய அறநெறியில் தினமும் ஒழுகிவருங்கால், இப்பொழுது சமீபத்தில் நடந்த ஒரு வியப்பான செய்தியைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். (17)

எருது உருக்கொண்டு தர்மதேவன் ஒற்றைக்காலால் நடந்து செல்கையில், கன்றையிழந்து கதறும் பசு போல் கண்ணீர் மல்க, ஒளி இழந்த முகத்துடன் பசு உருவம் தாங்கி நிற்கும் பூமிதேவியைப் பார்த்துக் கேட்டான். (18)

தர்ம தேவதை கேட்டது—— “மங்களமானவளே! உன் உடல் நலம்தானே? முகம் வாடி, களையிழந்து காண்கிறாயே? உன் மனத்தில் என்ன வருத்தமோ? தாயே! தூரத்திலிருக்கும் உன் உறவினர் யாரையாவது நினைத்து வருந்துகிறாயா? (19)

மூன்று கால்களையிழந்து ஒற்றைக் காலுடன் இருக்கும் என்னைக் கண்டு வருத்தமா? அல்லது அறநெறி தவறிய அற்பர்கள் என்னை ஆளப் போகிறார்களே என்று வருந்துகிறாயா? அல்லது இனி வேள்விகள் நடக்காதே, தேவர்களுக்கு அவியுணவு கிடைக்காதே என்று தேவர்களைக் குறித்த கவலையா? அல்லது வேள்வியின்மையால் அவியுணவு பெறாது இந்திரன் மழை பெய்யாது விடுவானே என்று கவலையா? அதனால், நம்மீது வசிக்கும் மக்கள் பஞ்சத்தால் வாடுவார்களே என்றுதான் கவலையா? (20)

பூமிப்பிராட்டியே! அரக்க மனம் கொண்ட மனிதர்களால், மகளிரும் குழந்தைகளும் துன்பப்படுத்தப்படுவார்களே? அந்தணர்கள் வேதமோதியும் அதைத் தவறான கர்மங்களுக்குப் பயன்படுத்தப் போகிறார்களே! பிரும்மத்தினிடம் பக்தியற்ற அறநெறி தவறிய மன்னர்களிடம், வேதமோதிய அந்தணர்கள் வேலை செய்யப் போகிறார்களே என்றெல்லாம் எண்ணி வருந்துகிறாயா? (21)

இன்றைய க்ஷத்திரிய அரசர்கள் முழுக்க முழுக்கக் கலியினால் தீண்டப்பட்டுத் தங்கள் குலதர்மங்களைக் கைவிடப் போகிறார்களே! போர் என்ற பெயரில் அரசாங்கங்களை அழிக்கப் போகிறார்களே! கண்ட இடங்களில் மக்கள் முறை தவறி உண்பது, குடிப்பது, உடுப்பது, முழுகுவது, புணர்வது என்றெல்லாம் வாழப் போகிறார்களே என்றெல்லாம் நினைத்து வருந்துகிறாயா? (22)

அல்லது, அம்மா பூதேவியே! உன் பாரத்தை நீக்க வேண்டியே பகவான், கண்ணனாகத் அவதாரம் செய்தார். அவர் செய்து போந்த திருவிளையாடல்களை நினைத்தாலே முக்தி சுகமும் வேண்டாமே என்பார்கள். அவர் நம்மைக் கை விட்டுச் சென்றுவிட்டாரே? என்றுதானே வருந்துகிறாய். (23)

வசுந்தரே! தேவர்களும் பூசனை புரியும் பேறு பெற்றவள் நீ. (ஏனெனில், இங்குதான் பகவானது இனிய திருவிளையாடல்களைக் காணவும் கேட்கவும் அதனால் இன்பமெய்தவும் முடியும்.) அப்படிப்பட்ட உனது சௌபாக்கியம், மிகவும் பலமுள்ள காலகதியினால் அபகரித்துக் கொள்ளப்பட்டதா? எந்த மனோவியாதியால் நீ இவ்வாறு துரும்பாய் இளைத்திருக்கிறாய்? அந்தக் காரணத்தை நீ என்னிடம் சொல்.” (24)

பூதேவி கூறுகிறாள்—— “தர்மதேவரே! நீங்கள் இப்பொழுது என்னிடம் கேட்பதெல்லாம் தாங்கள் அறிந்ததுதானே? பகவானது கருணையால்தானே தாங்கள் நான்கு கால்களுடன் விளங்கினீர்கள்? அவை உலகிற்கு நன்மை செய்யக் கூடியனவாயிற்றே! உண்மையுரைத்தல், தூயவனாயிருத்தல், பிறர் துன்பங்கண்டு வருந்துதல், கோபத்தையடக்கிப் பொறுமையைக் காத்தல், ஏழை—எளியோருக்குக் கொடுத்தல், போதுமென்ற மனம், தீவழி நில்லாமை, மனவொழுக்கம், புறப் பொறிகளில் அடக்கம் (புலனடக்கம்), தனக்குரிய தர்மநெறி நிற்றல், வேண்டியவன்—வேண்டாதவன் என்கிற வேறுபாடின்மை, பிறர் குற்றம் பொறுத்தல், லாபம் கிடைப்பினும் அதில் பற்றின்மை, நூல்களாராய்தல், ஆன்மஞானம், ஆசையின்மை, தவறு கண்டு கண்டித்தல், போரில் போராண்மை, தேஜஸ் (மகிமை), உடல் வலிமை, செய்ய வேண்டிய கர்மங்களில் மறவாமை, பிறருக்கு அடிமைப்படாதிருத்தல், செயலாற்றும் திறன், அழகு, வியாகூலம், அடையாளம், இளகிய மனம், அறிவுத்திறன், வினயம், ஒழுக்கமுடைமை, ஞான—கர்ம இந்திரியங்களின் திறன், இன்பத்தின் இருப்பிடம் (இன்பம் நுகர்தலுக்குத் தாளாமையின்மை), கலங்காமை, சஞ்சலமற்ற தன்மை, ஈடுபாடு (சிரத்தை), புகழ், எல்லோராலும் கௌரவிக்கப்படுதல், செருக்கின்மை ஆகிய குணங்களும், சான்றோர்கள் விரும்பும் மற்றுமுள்ள பலப்பல குணங்களும் இயற்கையிலேயே அமைந்து, அவை என்றும் குறைவுபடாமல் நிலவும் குணக்கடலான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இல்லாத உலகமாகிவிட்டதே! மேலும், கலிபுருஷன் வேறு இவ்வுலகைப் பார்க்கிறானே? என்றுதான் வருந்துகிறேன். (25—30)

என்னையும், தேவர் தலைவனான தங்களையும், தேவர்களையும், ரிஷிகளையும், பித்ருக்களையும், சாதுக்களையும், அனைத்து வருணத்தவர்களையும் நினைத்தே வருந்துகிறேன். (31)

பகவானையே தஞ்சமெனக் கொண்ட பிரும்மா முதலிய தேவர்கள், மகாலக்ஷ்மியின் கடாட்சத்திற்காகப் பல காலம் தவம் செய்கிறார்கள். (ஆனால்,) அந்த தேவியோ தனது வாழ்விடமான தாமரை பூத்தத் தடாகத்தை விடுத்து, பகவானது பாதகமலங்களின் அழகில் மயங்கி, அங்கேயே வாசம் புரிகிறாள். (32)

தாமரை, வஜ்ரம், அங்குசம், துவஜம் (கொடி) முதலிய ரேகைகள் அமைந்த பகவானது அழகு வாய்ந்த திருவடிகள் என்மேல் சஞ்சரித்ததால், மூவுலகிலும் மிகுந்த சௌபாக்கியம் உடையவளாக நான் விளங்கினேன். அதனால், சிறிது செருக்கடைந்த என்னை பகவான் கைவிட்டுவிட்டார். எனது பெருமைக்கு இது முடிவு காலம் (என எண்ணுகிறேன்). (33)

நூற்றுக்கணக்கான அக்ஷௌஹிணி சேனையாக விளங்கி, நலிந்த அசுர வம்சத்தரசர்களைக் கடிந்து, என் பாரத்தைப் போக்கினார். மூன்று காலையிழந்து வருந்தும் தர்மதேவதையான தங்களை, வீரச்செயல்களினால் நான்கு கால்களுடன் விளங்க வைக்கவே, யதுவம்சத்தில் அழகுத் திருமேனியராகத் தோன்றினார். அவர் வடிவெடுத்தது, அவரது இச்சையாலேயன்றோ! (34)

(மேலும்,) ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தனது அன்பான பார்வை, மனோக்ஞமான புன்னகை, இன்சொல் ஆகியவைகளால் ‘யானே கற்பரசி’ என்று செருக்கடைந்த சத்தியபாமை முதலிய தன் மனைவிகளின் செருக்கை நீக்கினார். அந்த பகவானது திருவடிகள் என்மீது பட்டதால், என்னுடலில் (தானியங்கள், பயிர்—பச்சைகள் என்கிற) மயிர்க்கூச்சலுண்டாயிற்று. புருஷோத்தமரான அந்தக் கண்ணனின் பிரிவை, எந்தப் பெண்தான் பொறுத்துக் கொள்ளமுடியும்?” (35)

இவ்வாறு தர்மதேவதையும் பூதேவியும் உரையாடிக் கொண்டிருக்கும்போது, மன்னன் பரீக்ஷித் கிழக்கு நோக்கிப் பாயும் சரஸ்வதி நதிக்கரையை (குருக்ஷேத்திரத்தை) அடைந்தான். (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதினேழாவது அத்தியாயம் — பரீக்ஷித் கலியைக் கடிதல்

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சரஸ்வதி நதிக்கரையில், அரச வேடந்தரித்த ஒரு வேளாளன், காப்பாற்றுவதற்கு யாருமில்லை என்பது போல் நினைத்து, கையில் பிரம்பு கொண்டு ஒரு பசுவையும், ஒரு காளையையும் அடிப்பதை அரசன் பரீக்ஷித் கண்டான். (1)

வேளாளனால் அடிக்கப்படும் அந்த காளை (தர்மதேவதை) தாமரைத் தண்டு போல் வெளுத்திருந்தது. ஒற்றைக்காலுடன் வருந்தி பயத்தால் நடுநடுங்கிச் சிறுநீர் கழித்துக் கொண்டிருந்தது. (2)

பரீக்ஷித் அங்கு கண்ட பசுவோ அக்னிஹோத்திரம் முதலிய தர்ம காரியங்களுக்காகப் பாலைக் கறப்பது; வேளாளன் காலால் உதைப்பதால் கருணைக்காக ஏங்கி நிற்பது; கன்றும் இல்லை; முகத்திலோ கண்ணீர்; புல்லுக்காக ஏங்கி இளைத்த உடல். (3)

தங்கமயமான தேரில் நிற்கும் பரீக்ஷித் இதைக் கண்டு, வில்லில் நாணேற்றி இடிமுழக்கம் போன்ற உரத்த குரலில் கேட்டான். (4)

நான் காத்து நிற்கும் இவ்வுலகில் பலமற்றவர்களை வீணிலே துன்புறுத்தும் பலவானான நீ, வெளித்தோற்றத்தில் அரசனைப் போலிருக்கிறாய். செயலிலோ நீசனாகக் காண்கிறாயே. நீ யார்? (5)

காண்டீபனான அர்ஜுனனுடன் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வைகுந்தம் சென்ற பின், ஒருவருமில்லாத இவ்விடத்தில் நிரபராதிகளை அடிக்கும் நீ, குற்றவாளியே. ஆகவே, நீ வதைக்கப்பட வேண்டியவன். (6)

(இது, தர்ம தேவதையைப் பார்த்து கூறுவது) தாமரைத் தண்டுபோல் வெளுத்து மூன்று கால்களை இழந்து, ஒற்றைக் காலில் நின்று, காளையுரு தாங்கி நிற்கும் நீ யார்? தேவதையா? உன்னைக் கண்டு நான் மிகவும் வருந்துகிறேன். (7)

குரு வம்சத்தரசர்களின் தோள் வலிமையால் பரிபாலிக்கப்படும் இப்புவியில் உன்னைத் தவிர வேறெந்தப் பிராணியும் கண்ணீர் சிந்தியதில்லை. (8)

காமதேனுவின் குமாரா! வருந்தாதே. இந்த வேளாளனிடம் பயம் கொள்ளாதே. அம்மா! தீயோர்களைத் தண்டிக்க நானிருக்க, நீ ஏன் அழுகிறாய்? உனக்கு நன்மையே விளையும். (9)

நங்காய்! எந்த அரசனது ஆட்சியில் தீயோர்களைக் கண்டு மக்கள் பயமடைகிறார்களோ, அந்த மதங்கொண்ட மனிதனின் புகழ், ஆயுள், செல்வம், மேலுலகம் (உயர்ந்த கதி) ஆகியனவெல்லாம் அழிகின்றன. (10)

துன்பமடைந்தவர்களின் துன்பத்தைத் துடைப்பதுதான் அரசனது முதற்கடமை. ஆகவே, பிராணிகளுக்குத் துன்பம் தரும் இந்தத் தீயோனைக் கொல்லப் போகிறேன். (11)

காளையே! உன் நான்கு பாதங்களில் மூன்று கால்களை வெட்டியவன் யார்? ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தனான அரசனது அரசாட்சியில், உன்னைப் போன்று யாரும் துன்பமடையக் கூடாது. (12)

விருஷபமே! குற்றமே புரியாத சாதுவாகிய உன்னை உருக்குலைய வைத்தவன் யார்? சொல். இது பாண்டவர்களின் புகழுக்கு இழுக்கன்றோ? உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். (13)

குற்றமற்றவர்களுக்குத் துன்பமிழைப்பவனுக்கு எங்கும் எப்போதும் என்னிடம் பயமுண்டு. தீயோர்களைத் தண்டித்தால்தான் சான்றோர்கள் சுகமாக இருக்க முடியும். (14)

குற்றமற்றவர்களுக்கு அடக்குவாரின்றி பயமின்றி எவன் துன்பம் தருகிறானோ, அவன் தேவனேயானாலும், அவனது கைகளைத் தோள்வளைகளோடு வெட்டி வீழ்த்துவேன். (15)

அபாயமின்றி அமைதியாக இருக்கும் சமயத்தில் அறநெறிக்குப் புறம்பாக நடப்பவர்களையும், பிற தீயநெறிகளில் செல்வோர்களையும் தண்ட நீதிப்படி தண்டிப்பதும், தத்தம் அறநெறியில் ஒழுகுவோர்களைக் காப்பதும் அரசனது முதற்கடமை. (16)

தர்மதேவதை கூறுகிறது—— “பாண்டவர்களின் உயரிய நற்குணங்களைக் கண்டுதானே ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவர்களுக்காக தூது போதல், தேரோட்டுதல் முதலிய செயல்களைச் செய்தார். அவர்கள் வம்சத்தில் தோன்றிய தாங்கள், துன்பத்தால் நலிந்தவர்களுக்கு அபயமளிக்கும் சொற்களைக் கூறுவது நியாயம்தானே! (17)

அரசே! சாஸ்திரங்களில் தர்மநெறிகள் பலபடியாகக் கூறப்பட்டுள்ளதால், நாங்கள் அதைச் சரிவரப் புரிந்து கொள்ள இயலவில்லை. ஆகவே, எங்கள் துன்பத்திற்குக் காரணமானவன் யார்? எனத் தெரியவில்லை. (18)

பேதபுத்தியற்ற யோகிகள், ‘தனக்குத் தானேதான் துன்பத்திற்குக் காரணம்’ என்கின்றனர். சிலர் (ஜோதிடர்கள்) விதிதான் என்பர். வேறு சிலர் (மீமாம்ஸகர்கள்) கர்மவினைதான் என்கின்றனர். மற்றும் சிலரோ (சார்வாகர்கள்) இயற்கைதான் என்று கூறுகிறார்கள். இன்னும் சிலர் தெய்வமே காரணம் என்கின்றனர். (19)

வேறு சிலர் மனம்—வாக்குக்கெட்டாத பகவானிடமிருந்து (துன்பங்கள்) உண்டாகின்றன எனக் கருதுகின்றனர். (சிலர் துன்பத்தின் காரணத்தை மனத்தாலோ, சொல்லாலோ விளக்க முடியாது என்கின்றனர்.) அரசே! இவற்றில் எது சரி? என்பதை அறிவால் நீயே அறிந்து கொள்.” (20)

ஸூதர் சொன்னார்—— “சௌனகரே! தர்ம தேவதை இவ்வாறு கூறியதும், அரசன் பரீக்ஷித் மனந்தெளிந்து, வருத்தமொழித்து அமைதியாக அவனிடம் கூறலானான்.” (21)

அரசன் பரீக்ஷித் கூறுகிறான்—— “தர்மமறிந்தவனே! தர்மத்தைக் கூறுவதால் விருஷப வேடம் தாங்கி நிற்கும் தர்மதேவனே நீ என்று நினைக்கிறேன். அதர்மத்தைச் செய்தவனுக்கு எந்த நரகம் முதலியன உண்டோ, அதே நரகம் அந்த அதர்மத்தைச் செய்தவனைக் காட்டிக் கொடுப்பவனுக்கும் உண்டு, இல்லையா? (22)

அல்லது, பகவானது மாயையின் செயல் மனிதர்களின் மனத்திற்கும் வாக்கிற்கும் நிச்சயம் எட்டாதது என்பதே தெளிவு. (23)

(முன்பு கிருத யுகத்தில்) தவம், ஒழுக்கம், தயை, சத்தியம் என்ற நான்கு கால்களுடன் நீ இருந்தாய். பின், காலத்தின் கோலத்தினால் செருக்கு, புணர்ச்சி, புத்தி மயக்கம் — இவைகளால் உனது மூன்று கால்களும் ஊனமடைந்தன. (24)

தர்மதேவனே! இப்போது இந்தக் கலியுகத்தில் சத்தியம் என்கிற ஒரே பாதம்தான் மீதமிருக்கிறது. அதைக் கொண்டு எப்படியோ நீ உன்னைக் காத்துக் கொள்கிறாய். பொய்யால் வளரும் அதர்ம ரூபியான கலிபுருஷன், அந்தக் காலையும் ஊனமாக்க முயல்கிறான். (25)

இந்தப் பசு பூமிபிராட்டியே. இவளது பெரும் பாரம் (பாரதப்போர் என்கிற வியாஜத்தினால்) பகவானால் இறக்கி வைக்கப்பட்டது. அவரது அழகிய பாதங்கள் பட்டு எங்கும் ஆனந்தமாக இருந்தது. இப்பொழுது பகவான் வைகுந்தம் சென்றதால், அவரது பிரிவால் பொறுமையுள்ள பூமியும் கண்ணீர் விடுகிறாள். மேலும், ‘அந்தணர்களை ஆதரிக்காத வேளாளர்கள் அரசாட்சி செய்யப் போகிறார்களே?’ எனவும் வருந்துகிறாள்.” (26—27)

இவ்வாறு தர்மதேவதையையும் பூமிதேவியையும் சமாதானம் செய்து, வீரனான பரீக்ஷித் அதர்மத்திற்குக் காரணனான கலிபுருஷனைத் தண்டிக்கக் கூர்மையான கத்தியை எடுத்தான். (28)

பரீக்ஷித், தன்னைக் கொல்ல விரும்பியதையறிந்த கலிபுருஷன் பயந்து, அரச வேடம் களைந்து, அவனது திருவடியில் விழுந்தான். (29)

பரீக்ஷித் ஏழைகளுக்கு இரங்குபவன்; சரண்புகத்தக்கோன்; பெரும் புகழ் பெற்றவன். தன் காலடியில் விழுந்த கலிபுருஷனைக் கருணை கொண்டு கொல்லாது விடுத்து, புன்முறுவலுடன் (பின்வருமாறு) கூறலானான். (30)

பரீக்ஷித் கூறுகிறான்—— “மிக்க புகழ் வாய்ந்த குடாகேசனான அர்ஜுனனுடைய வம்சத்தில் உதித்த என்னை வணங்கிய நீ, எதற்கும் அஞ்சத் தேவையில்லை. (ஆனால்,) நீயோ அறநெறிக்குப் புறம்பானவன். ஆகவே, என் ஆட்சி நிலவும் இடத்தில் நீ இருக்கக் கூடாது. (31)

நீ, அரசர்களின் உடலில் புகுந்ததால், எங்கும் பிறர் பொருளின்மீது, ஆசை, பொய், திருட்டு, தீங்கிழைக்கும் எண்ணம், அறநெறி தவறுதல், தரித்திரம், கவடு, பகை, வஞ்சனை ஆகிய அதர்மநெறிக் கூட்டமே எங்கும் நிலவத் தொடங்கிவிட்டது. (32)

அதர்மத்திற்குத் துணை செல்பவனே! வேள்வி முறையறிந்த அந்தணோத்தமர்கள், இந்த பிரும்மாவர்த்தம் என்கிற தேசத்தில் வேள்விக் கடவுளான பகவானை வேள்விகளால் தொழுகின்றனர். ஆகவே, தர்மமும் சத்தியமும் நிலவும் இந்த இடத்தில் நீ இருக்கக்கூடாது. (33)

வேள்வியையே தன்னுருவாகக் கொண்ட பகவான் ஸ்ரீஹரி இங்குள்ள அசையும்—அசையாப் பொருள்கள் அனைத்திலும் உள்ளும் புறமும் காற்றுபோல் பரந்து விளங்குகிறார். இங்கு அவரை வழிபடுவோருக்கு வீணாகாத இஷ்டங்களையும் மங்களத்தையும் அளிக்கிறார்.” (34)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “யமனைப் போல் தண்டிக்க, கையில் கத்தியை ஏந்திய பரீக்ஷித் மன்னன் இவ்வாறு கட்டளையிடவே, நடுநடுங்கிய கலிபுருஷன் அவனிடம் பின்வருமாறு கூறினான்.” (35)

கலி கூறலானான்—— “சக்கரவர்த்தியே! (இப்புவி முழுவதற்கும் நீயே அரசன்.) உன் கட்டளைப்படி, நான் எந்த இடத்திலும் வசிக்கத் தயார். ஆனால் கையில், வில்—அம்பு தரித்துள்ள உன்னை எல்லா இடங்களிலும் காண்கிறேனே! (36)

அறநெறி வழுவா அரசனே! தங்கள் கட்டளைப்படி நான் அங்கிங்கு என்று அலையாதவாறு நிலையாகத் தங்கி நிற்க, உரிய இடத்தை நீங்களே சொல்லுங்கள்.” (37)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “கலிபுருஷன் இவ்வாறு வேண்டவே, அரசன் அவன் வசிப்பதற்காக சூதாட்டம், மது, பெண்டிர், பிராணி வதம் என்கிற நான்கு இடங்களை அளித்தான். சூதில் பொய், மதுவில் மதம், பெண்ணில் காமம், பிராணி வதையில் கொடூரம் என்கிற நால்வகைப் பாவங்களும் இந்த நான்கு இடங்களில்தானே தோன்றுகின்றன? (38)

(இந்நான்கும் ஒன்றாக இருக்கும் ஒரே இடத்தைத் தர வேண்டுமென) மேலும் கலி வேண்டவே, பரீக்ஷித் தங்கத்தை இருப்பிடமாகத் தந்தான். இவ்வாறு பொய், மதம், காமம், அகிம்சை, பகை என்கிற ஐந்தும் கலிக்கு இடமாயின. (39)

[குறிப்பு:— தங்கத்தில் (செல்வத்தில்) முன் கூறப்பட்ட நான்கு தோஷங்களைத் தவிர, பகை என்கிற ஐந்தாவது குற்றமும் உள்ளது என்பதை உணர்க.]

அதர்மத்திற்குக் காரணமான கலிபுருஷன், பரீக்ஷித் அளித்த இந்த ஐந்து இடங்களிலும் அவனது ஆணைப்படி வசிக்கலானான். (40)

ஆகையால், உய்ய வேண்டுமென விரும்பும் மனிதன், இந்த பொய் முதலிய ஐந்திலும் பற்று வைக்கக் கூடாது. (முக்கியமாக) மக்கள் தலைவனும் குருவும் அறநெறி நிற்பவனுமான அரசன், இவைகளில் ஆசை வைக்கக்கூடாது. (41)

தர்மதேவனின் தவம், ஒழுக்கம், தயை என்னும் ஊனமான மூன்று கால்களையும் திரும்பவும், அதோடு சேர்த்து வைத்தான். பூதேவியையும் தேற்றரவு (தெளிவு) செய்து செழிக்கச் செய்தான். (தர்மம் அதன் நான்கு பாதங்களுடன் ஒழுக்க நெறி நின்றதால் பூமி செழித்தது.) (42)

இத்துணை பெருமை கொண்ட பரீக்ஷித்துதான், இன்று தர்மர் வனம் செல்லுங்கால் அளித்த ஆட்சி பீடத்தில் வீற்றிருக்கிறான். (43)

அஸ்தினாபுரத்தில் இப்பொழுது விளங்கும் வேந்தன் பரீக்ஷித், குருவம்சத்தவருள் சிறந்தவன்; பெரும்பேறு பெற்றவன்; புகழின் எல்லை; பேரரசன். (44)

இவ்வளவு பெருமை வாய்ந்த அபிமன்யுவின் மகனான இந்த பரீக்ஷித் உலகை ஆளும்போது, நீங்கள் ஸத்ர வேள்வி செய்ய தீட்சை மேற்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.” (45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதினெட்டாவது அத்தியாயம் — பரீக்ஷித் பெற்ற சாபம்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “அசுவத்தாமாவின் அஸ்திரத்தால் தாயின் வயிற்றிலிருக்கும் பரீக்ஷித் எரிக்கப்பட்டபோதிலும், அற்புதமான செயல்களுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அருளால் இறக்கவில்லை. (1)

அந்த பரீக்ஷித் பகவானிடமே மனத்தைச் செலுத்தியவனாகையால், ‘அந்தணனது சாபத்தால் தக்ஷகன் கடித்து, தான் இறக்கப் போகிறோமே?’ என்ற பெரிய பயத்திலும் கலங்கவில்லை. (2)

வியாசரது திருக்குமாரன் சுகருக்குச் சீடனாகி, பகவானது உண்மை தத்துவத்தை அறிந்து, அதனால் உலகியல் பற்றனைத்தையும் துறந்து, கங்கைக் கரையில் தனது உடலை நீத்தான். (3)

மிகவும் கீர்த்தி வாய்ந்த பகவானது அதிமதுரமான திருவிளையாடல்களைப் பற்றிப் பேசுபவர்களும், கேட்பவர்களும், அவரது திருவடித் தாமரைகளையே நினைத்து உருகுபவர்களும் மரணகாலத்தில்கூடக் கலங்குவதில்லை. (4)

சான்றோனான பரீக்ஷித் இவ்வுலகில் அரசனாக விளங்கும் வரை, கலிபுருஷன் இங்கு எங்கு நுழைந்தாலும், அவனது செயல்கள் செல்லாது. (5)

என்றைய தினம், எந்த நேரத்தில் பகவான் இவ்வுலகை விடுத்து (வைகுந்தம்) சென்றாரோ, அப்போதே அதர்மத்திற்குப் பிறப்பிடமான கலிபுருஷன் உலகில் நுழைந்துவிட்டான். (6)

வண்டு, மலர்களின் சாரமான தேனை மட்டும்தான் பருகும். அதுபோல் பரீக்ஷித்தும் எதிலும் நல்லதை மட்டும்தான் பார்ப்பவனாதலால், கலியிடம் இருந்த நல்ல தன்மைகளைப் பார்த்ததால், அவனிடம் வெறுப்புக் கொள்ளவில்லை. காரணம் என்னவென்றால் கலியுகத்தில் புண்ணிய கர்மாக்கள் செய்ய வேண்டுமென நினைத்தாலே போதும்; அதன் நற்பலன் கிடைத்துவிடும். தீய செயல்களை மனத்தால் நினைத்தால் மட்டும் தீமை பயக்காது; செயலில் முனைந்து ஆற்றினால்தான் தீமை பயக்கும். (7)

கலிபுருஷன் அறிவிலிகளிடம்தான் தன் கைவரிசையைக் காட்டுவான். விவேகிகளிடம் இவன் பயம் கொள்வான். இவனால் (பரீக்ஷித்தை) என்ன செய்ய முடியும்? ஓநாயைப்போல ஏமாளிகளிடம்தான் தன் வீரதீரச் செயல்களைக் காட்டுவான். (8)

நீங்கள் விரும்பிக் கேட்டபடி, புண்ணியமான பகவானது கதையோடு சம்பந்தப்பட்ட பரீக்ஷித்தின் கதையை உங்களுக்குச் சொன்னேன். (9)

பகவானது இனிய திருவிளையாடல்களைப் பற்றியும், அவரது திருக்கல்யாண குணங்களைப் பற்றியும் எவ்வளவு கதைகள் உள்ளனவோ, அவையனைத்தையும் நலம் விரும்பும் மக்கள் கட்டாயமாகக் கேட்கவேண்டும்.” (10)

சௌனகாதி ரிஷிகள் கேட்கின்றனர்—— “ஸூதரே! நீங்கள் மிகவும் நல்லவர். நீங்கள் வெகுகாலம் நீடூழி வாழ வேண்டும். மனிதர்களான நாங்கள் இறப்பு என்னும் நியதி உடையவர்கள். கண்ணன் கதையோ தெளிந்த ஆரா அமுது. அதையன்றோ, நீங்கள் எங்களுக்குச் சொல்கிறீர்கள்! (11)

இப்பொழுது நாங்கள் செய்யும் இந்த ஸத்ர யாகத்தின் பலன் கண்ணுக்குத் தெரியாது. வேள்விப் புகையால் எங்கள் உடல் நிறமே மாறிவிட்டது. ஆனால், தாங்களோ பகவானது திருவடித்தாமரையிலிருந்து பெருகும் தேனையல்லவா பருகச் செய்கிறீர்கள்? (12)

பகவத்பக்தர்களோடு ஒரு நிமிட ஸத்ஸங்கம் இருந்தாலும் போதும். அதற்கு ஈடாக சுவர்க்கத்தையோ, முக்தியையோ கூடச் சமமாகக் கருத மாட்டோம். அங்ஙனமிருக்க, அற்பமான மனித சுகத்தையா விரும்புவோம்? (13)

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற பிரகிருதி ஒட்டிய குணங்களைக் கடந்து நிற்கும் பகவானது சௌலப்யம் (எளிமை), சௌசீல்யம் (ஒழுக்கம்) முதலிய கல்யாண குணங்களின் எல்லையை யோகீசுவரர்களான பரமசிவன், பிரும்மா முதலியவர்கள்கூடக் காணமுடியவில்லையே! (அப்படியிருக்க,) மிகமிகப் பெரியோர்களால் அடைக்கலமாகப் பற்றப்பட்ட கண்ணனது கதையமுதத்தின் சுவையறிந்த எவன்தான், அதைக் கேட்டுப் போதுமென நிறைவடைவான்? (14)

சான்றோர்களுக்கு ஒரே பற்றுக்கோல் பகவானே. ஆகையால், அறிஞரே! பகவானையே எல்லாமாகக் கொண்ட தாங்களே, அவரது பாவனமான திருவிளையாடல்களைக் கேட்க விரும்பும் எங்களுக்கு, அதைச் சொல்ல வேண்டும். (15)

பரமபக்தனும் பரந்த மனமும் கொண்ட பரீக்ஷித், ஸ்ரீசுகர் உபதேசித்த எந்த ஞானத்தைக் கைக்கொண்டு பகவானது திருவடியாகிய முக்தியை அடைந்தான்? (16)

பரீக்ஷித்திற்குச் சொல்லப்பட்ட அந்த ஸ்ரீமத்பாகவதமான சரிதம் உயர்ந்த புண்ணியத்தை அளிக்கவல்லது; ஞானயோகத்தைத் தருவது; கண்ணனது திருவிளையாடல்களைச் சொல்வது; பக்தர்களுக்கு இன்பத்தை அளிப்பது. மனம் இனிக்கும் அந்தச் சரிதத்தை, எங்களுக்கு நன்கு புரியும்படி கூற வேண்டும்.” (17)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— என்னே வியப்பு! நான் அந்தணப் பெண்ணுக்கும் க்ஷத்திரிய தகப்பனுக்கும் பிறந்தவன். ஆகவே, நான் கடைப்பட்டவன். ஆனால், மகாபக்தர்களான உங்களோடு பேசுவது போன்ற சத்சங்கம், எனது நீசப் பிறவியையும் மனக்குறையையும் உடனேயே நீக்கிவிட்டதே! (18)

பகவான் ஸ்ரீஹரி எல்லையற்ற ஆற்றல் படைத்தவர். அவரது திருக்கல்யாண குணங்களுக்கோ முடிவேயில்லை! ஆகவே, மகான்கள் அவரை ‘அநந்தன்’ அதாவது அந்தமற்றவர் (முடிவற்றவர்) என்கின்றனர். சான்றோர்கள் அவர் ஒருவரையே தஞ்சமாகக் கொண்டுள்ளனர். அப்படிப்பட்ட பகவானது திருநாமங்களைச் சொல்பவனுக்கு, ‘தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்தோமே?’ என்கிற வருத்தம் எப்படி உண்டாகும்? அந்த வருத்தத்தை அது களைந்து விடுகிறது. (19)

பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் லக்ஷ்மிதேவியின் கடாட்சத்திற்காக ஏங்கி நிற்கின்றனர். ஆனால், திருமகளோ அவர்களையெல்லாம் ஒதுக்கிவிட்டுத் தன்னை அடைவதற்கு ஏங்கித் தவிக்காத பகவானுடைய திருவடித் துகள்களைச் சேவிக்கிறாள். பகவான் ஒப்புயர்வற்ற திருக்குணங்களை உடையவர் என்பதற்கு இது ஒன்றே போதாதோ? (20)

பிரும்மதேவர் பகவானது திருவடிகளை அலம்ப எடுத்த தீர்த்தம், அவர் திருவடிகளிலிருந்து பெருகிய கங்கையே. அந்த கங்கையே பரமசிவனையும் மூவுலகங்களையும் பரிசுத்தமாக்குகிறது. ஆகவே, உலகில் முகுந்தனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை விடுத்து, வேறு எவரைத்தான் ‘பகவான்’ என்று அழைக்க முடியும்? (21)

பகவானிடமே ஈடுபாடு கொண்ட மகான்கள், ‘யான், எனது’ என்கிற உலகியல் பற்றை நிமிட நேரத்திலே உதறித் தள்ளிவிடுகின்றனர். அகிம்சை, புலனடக்கம் — இவைகளையே அறநெறியாகக் கொண்ட பரமஹம்ஸத் துறவிகள் அடையும் உயர்ந்த பதவியையும் அடைகின்றனர். (22)

பகலவனைப் போன்ற ஒளிபடைத்த சான்றோர்களே! தங்களால் இயன்றவரைதான் பறவைகள் ஆகாயத்தில் பறக்க முடியும். அதேபோல ஞானிகளும் தங்கள் அறிவிற்கெட்டியவரைதான் பகவானது திருவிளையாடல்களை வர்ணித்துள்ளனர். ஆகவே, நீங்கள் கேட்பதால் நானும் என் அறிவுக்கெட்டியவரை பகவத் குணங்களைக் கூறுகிறேன். (23)

ஒருசமயம் பரீக்ஷித் வில்லைக் கையிலேந்தி, காட்டில் விலங்குகளை வேட்டையாடி வருகையில், பசி—தாகத்தினால் மிகவும் களைத்துப் போனான். (24)

எங்கு தேடியும் நீர் இருக்கும் இடம் காணாமல் அங்குள்ள ஒரு முனிவரின் ஆசிரமத்தில் நுழைந்தான். அங்கு முனிவர் அமைதியாகக் கண்மூடியவண்ணம் (தியானத்தில்) அமர்ந்திருக்கக் கண்டான். (25)

விரிந்த சடைமுடி அவரை மறைத்தது. ‘ருரு’ என்கிற மானின் தோல் போர்த்தியிருந்தார். ஐம்புலன்கள், ஐந்து பிராணன்கள், மனம், புத்தி — இவைகளின் செயலையடக்கி, ஜாக்ரத், ஸ்வப்னம், ஸுஷுப்தி (விழிப்பு, கனவு, தூக்கம்) என்கிற மூன்று நிலைகளையும் கடந்து, சமாதி நிலையிலிருந்து கொண்டு பரப்பிரும்மமாகவே விளங்கும் சமீக முனிவரைக் கண்டு, நீர்வேட்கையால் நா உலர தண்ணீர் வேண்டினான். (26—27)

அங்கு ஆசிரமத்தில், பரீக்ஷித் ஆசனம், அர்க்கியம், இன்சொல் முதலிய எதுவும் பெறாததால், முனிவர் தன்னை அவமதித்ததாக எண்ணி வெகுண்டான். (28)

சௌனகரே! பசி, தாகம் — இவற்றால் வாடிய பரீக்ஷித்திற்கு அந்தணரான சமீக முனிவரிடம் இதற்குமுன் இல்லாத பொறாமையும் கோபமும் திடீரென உண்டாயிற்று. (29)

கோபத்தால் வெளிச் செல்லுமுன் பரீக்ஷித் இறந்த பாம்பு ஒன்றை வில்லின் நுனியால் எடுத்து, அந்தப் பிரும்மரிஷியின் தோளில் போட்டுவிட்டுத் தன் நகருக்கு வந்தான். (30)

முனிவர் உண்மையிலேயே புலன்களையடக்கிக் கண்களை மூடி சமாதிநிலையில் இருக்கிறாரா? அல்லது, ‘அரசர்களால் நமக்கு ஆக வேண்டியது என்ன?’ என்று பொய்யான சமாதிநிலையா? (31)

அந்த மகரிஷியின் புதல்வனான சிருங்கி சிறுவனானாலும் தவ ஆற்றல் மிகுந்தவன். அவன் சிறுவர்களுடன் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும்போது, தன் தந்தைக்கு பரீக்ஷித் செய்த பாவச்செயலைக் கேட்டு, அங்கேயே சிறுவர்கள் நடுவில் இவ்வாறு கூறினான்—— “அரசர்கள், எச்சிலைச் சாப்பிடும் கொழுத்த காக்கைகள் போல, எத்துணை அநியாயம் செய்யத் துணிந்துவிட்டார்கள்? வீட்டு வாயிலைக் காக்கும் நாய், தன் யஜமானனையே கடிப்பது போல் இருக்கிறது, இவனது செயல். (32—33)

அரசர்கள் அந்தணர்களைக் காக்கப் பிறந்தவர்கள். வாயிற்காப்போன் பணியைச் செய்யும் அவர்கள், வீட்டிற்குள் நுழைந்து பாத்திரத்திலுள்ள சோற்றை எவ்வாறு புசிக்கலாம்? (34)

நெறி தவறுபவர்களைத் தண்டிக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வைகுந்தம் சென்றுவிட்டார். (அதனால், இவனைத் தட்டிக் கேட்பதற்கு எவரும் இல்லை? என்று நினைத்துவிட்டான் போலும்.) நான் இன்று அவனை தண்டிக்கிறேன். எனது தவத்தின் சக்தியைப் பாருங்கள்.” (35)

இவ்வாறு தன் தோழர்களான முனி குமாரர்களிடம் கூறி, கோபத்தால் கண்கள் சிவக்க, கௌசிகி நதியின் தீர்த்தத்தில் ஆசமனம் செய்து, வஜ்ராயுதம் போல் குறி தப்பாத சொற்களால் சாபத்தைக் கொடுத்தான். (36)

“இவ்வாறு நெறி தவறியவனும், எனது தந்தைக்குத் தீங்கு செய்தவனும், தன் குலத்திற்குக் கேடு விளைவித்தவனுமாகிய அவனை (பரீக்ஷித்தை), இன்றையிலிருந்து ஏழாம் நாள் என்னால் ஏவப்பட்ட தக்ஷகன் என்ற பாம்பு கடிக்கப் போகிறது.” (37)

(இவ்வாறு சாபமளித்துவிட்டு,) அந்த முனிகுமாரன் ஆசிரமம் வர, அங்கு தன் தந்தையின் கழுத்தில் செத்த பாம்பு இருப்பதைக் கண்டு மிக வருத்தமுற்று வாய்விட்டு அலறினான். (38)

சௌனக முனிவரே! மகனின் அழுகுரலைக் கேட்ட ஆங்கிரஸ கோத்திரத்தில் உதித்த சமீக முனிவர், மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்து, தன் தோளில் செத்த பாம்பு இருப்பதைக் கண்டு, அதை எடுத்தெறிந்தார். தன் மகனை நோக்கி, “குழந்தாய்! நீ ஏன் அழுகிறாய்? உனக்கு யார் என்ன கெடுதல் செய்தார்கள்?” என்று வினவினார். பாலகனும் நடந்ததையெல்லாம் கூறினான். (39—40)

சாபம் பெறத்தகாத அரசன் சபிக்கப்பட்டதைக் கேட்ட சமீக முனிவர், தன் மகனின் செயலில் மகிழ்ச்சி கொள்ளவில்லை. “அசடே! நீ பெரிய பாவத்தைச் செய்துவிட்டாய். ஒரு சிறிய குற்றத்திற்குப் பெரிய தண்டனை தந்துவிட்டாயே! ஐயோ, பரிதாபம்! (41)

பக்குவப்படாத புத்தியுடையவனே! பகவான் விஷ்ணுவிற்குச் சமமான அரசனைச் சாதாரண மனிதர்களுக்குச் சமமாக எண்ணாதே. அவ்வரசனுடைய பலத்தால் அல்லவா, குடிமக்கள் காக்கப்பட்டு பயமின்றி அனைத்து நன்மைகளையும் அடைகிறார்கள்? (42)

குழந்தாய்! அரசன் என்கிற பெயரில், பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் இவ்வுலகைக் காப்பாற்றாவிடில் திருடர்கள் மலிந்து, இடையன் இல்லாத ஆட்டு மந்தைபோல், மக்கள் ஒரு நொடியில் அழிந்துபோவார்கள். (43)

(இப்பொழுது) அரசன் இறந்துபோனவுடன் மக்களின் செல்வம் திருடர்களால் கொள்ளை போகும். அந்தப் பாவம் எவ்விதச் சம்பந்தமுமில்லாத நம்மைத்தான் வந்தடையும். மக்களும் ஒருவர்க்கொருவர் அடித்துக் கொள்வார்கள்; ஏசிக் கொள்வார்கள்; பசுக்களையும் பெண்களையும் செல்வத்தையும் அபகரித்துக் கொள்வார்கள். (44)

மேலும், வேதங்களில் கூறப்பட்ட வருணாசிரம தர்மங்களும், மக்களின் ஆசார—அனுஷ்டானங்களும் அழிந்துபோகும். மக்கள் செல்வத்திலும், காம சுகத்திலும் இச்சை கொண்டு நாய்—குரங்குகள் போல் கட்டுப்பாடின்றி உறவு கொள்வதால் ஜாதிக் கலப்பு ஏற்படும். (45)

பரீக்ஷித் மன்னன் தர்மத்தைக் காப்பவன்; சக்கரவர்த்தி; கீர்த்திமான்; பகவானின் உண்மை பக்தன்; அரசர்களில் ரிஷி போன்றவன்; அசுவமேத யாகம் செய்தவன். அவன் (இங்கே வந்தபோது) பசி—தாகம்—களைப்பினால் துன்பமடைந்தவன். ஆகவே, கருணைக்குப் பாத்திரமானவன். நாம் அவனைச் சபித்திருக்கக் கூடாது.” (46)

‘அறிவு முதிர்ச்சியற்ற இந்த பாலகன், குற்றமற்ற பக்தனான அரசனுக்குச் செய்த பாவத்தை அனைத்துயிர்கட்கும் ஆத்மாவான பகவான் மன்னிக்க வேண்டும். (47)

உதறித் தள்ளினாலும், ஏமாற்றினாலும், சபித்தாலும், அவமதித்தாலும், (ஏன்?) அடித்துத் துன்புறுத்தினாலும்கூட, பகவானுடைய உண்மை பக்தர்கள், தங்களுக்குச் சக்தியிருந்தும்கூடத் தன்னைத் துன்புறுத்தியவர்களுக்குத் தீங்கிழைக்க மாட்டார்கள்.’ (48)

இவ்வாறு தன் மகன் இழைத்த பாவத்தால் வருந்திய முனிவர், அரசன் செய்த தவற்றைத் தவறாகக் கொள்ளவில்லை. (49)

உலகில் பெரும்பாலும் சாதுக்கள் பிறரால் தனக்கு நேரும் சுகத்தைக் கண்டு மகிழ்வதோ, துன்பத்தைக் கண்டு துவள்வதோ கிடையாது. ஏனெனில், ஆத்மசாட்சாத்காரம் பெற்ற அவர்கள் இன்ப—துன்பங்களைக் கடந்தவர்கள். (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — பரீக்ஷித் வடக்கிருத்தலும், சுக முனிவர் வரவும்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— அடாடா! குற்றமற்றவரும், தனது தேஜஸை மறைத்துக் கொண்டு எளிமையாக விளங்குபவருமான முனிவரிடத்தில், ‘தவறாக நடந்து கொண்டேனே’ என்று, தான் செய்த தவற்றை நினைத்து நினைத்து மிகவும் வருந்தினான், பரீக்ஷித் மன்னன். (1)

முனிவர் உருவில் விளங்கும் பகவானை நான் அவமதித்துவிட்டேன். அதனால், தடுக்க இயலாத ஒரு பெரிய துன்பம் விரைவில் எனக்கு வரவேண்டும். அதுவே, எனது தவற்றுக்குப் பிராயச்சித்தமாக அமையவேண்டும். ஏனெனில், நான் மறுபடியும் இவ்வாறான தவற்றைச் செய்யக் கூடாதல்லவா? (2)

எனது தீயசெயலால், கோபம் கொள்ளச் செய்த அந்தணரின் கோபம் என்னும் அக்னி, எனது அரசையும், சேனைகளையும், நிறைந்த பொக்கிஷத்தையும் இப்பொழுதே எரிக்கட்டும். தவறு செய்த எனக்கு, அந்தணர்கள்—தேவர்கள்—பசுக்களிடம் தீமை புரியும் எண்ணம் இனி உண்டாகக் கூடாது. (3)

இவ்வாறு சிந்தனை செய்து கொண்டிருந்த மன்னன் பரீக்ஷித், சமீக முனிவரின் குமாரன் சிருங்கி (இன்றைய ஏழாம் நாள்) ‘தக்ஷகன் கடித்து மன்னன் மரணமடையட்டும்’ என்று சபித்த செய்தியை (சமீக முனிவர் அனுப்பிய மாணவன் மூலம்) அறிந்து கொண்டான். உலகியலில் பற்று மிகுந்த தனக்குத் துறவு மனப்பான்மை விரைவிலே பெறக் காரணமாக அமைந்த (தக்ஷகன் கடித்து இறப்பதாக அளித்த) சாபம் நன்மையின் பொருட்டே என எண்ணினான். (4)

இவ்வுலகு, அவ்வுலகு — இரண்டுமே பயனற்றவை என்று (சாபம் பெறுவதற்கு) முன்பே உணர்ந்திருந்த மன்னன், (இப்பொழுது அனைத்தையும் துறந்து) பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித் தொண்டே அனைத்தினும் சிறந்தது என்று நினைத்து, கங்கை கரையில் ‘பிராயோபவேசம்’ (வடக்கிருத்தல் — உயிர் பிரியும் வரை உண்ணாநோன்பிருத்தல்) மேற்கொண்டான். (5)

ஒளி மிக்க துளசி கலந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித் தாமரைகளின் தூளிகளால் தூய்மையடைந்த பெருநீர்க்கங்கை, மேலுலகம், கீழுலகம் மற்றும் அந்தந்த உலக நாயகர்கள் ஆகிய அனைத்தையும் தூய்மையாக்குகிறது. அவ்வாறு பெருமை பெற்ற அந்த கங்கையை, மரணத்தை எதிர் நோக்கி நிற்கும் யார்தான் அடையாமல் இருப்பான்? (6)

விஷ்ணுபதியான கங்கைக் கரையில் வடக்கிருத்தலை மேற்கொள்வது என்கிற உறுதியுடன், உலகியல் பற்றுகள் அனைத்தையும் துறந்து, (அதனால்) முனிவர்களைப் போல் விருத நியமம் பூண்டு, வேறெங்கும் மனதைத் திரிய விடாமல் ஒன்றுபட்ட மனத்தினனாய் முகுந்தனான பகவானின் திருவடிகளையே தியானம் செய்யலானான், பரீக்ஷித். (7)

(அப்பொழுது) இவ்வுலகைத் தூய்மை செய்யும் பெருமை படைத்த முனிவர்கள் (அரசனைக் காண) தம் சீடர்களுடன் அங்கு வந்தனர். பெரும்பாலும் சாதுக்களான சான்றோர்கள் தீர்த்தயாத்திரை செய்வது என்பதாகக் கொண்டு, அனைத்து (நதிகளையும்) தீர்த்தங்களையும் புனிதமாக்குகின்றனர். (8)

அத்ரி, வசிஷ்டர், சியவனர், சரத்வான், அரிஷ்டநேமி, பிருகு, ஆங்கிரஸர், பராசரர், விசுவாமித்திரர், மேலும் பரசுராமர், உதத்தியர், இந்திரப்பிரமதர், இத்மவாஹர், மேதாதிதி, தேவலர், ஆர்ஷ்டிஷேணர், பரத்வாஜர், கௌதமர், பிப்பலாதர், மைத்திரேயர், ஔர்வர், கவஷர், அகஸ்தியர், துவைபாயனரான வியாசர், பெருமை படைத்த நாரதர், மேலும் தேவரிஷிகள், பிரும்மரிஷிகள், ராஜரிஷிகள், அருணன் முதலிய காண்ட ரிஷிகள் எல்லோரும் வந்தனர். பலப்பல ரிஷிகளின் கோத்திரங்களில் தோன்றிய அம்முனிவர்களை, மன்னன் பரீக்ஷித் வணங்கி வரவேற்றான். (9—11)

அந்த முனிவர்கள் சுகமாக அமர்ந்ததும், திரும்பவும் ஒருமுறை வீழ்ந்து வணங்கி மனத்தூய்மையுடன் கைகளைக் கூப்பியவண்ணம் எதிரிலே நின்று கொண்டு, தனது விருப்பத்தைக் கூறலானான். (12)

பரீக்ஷித் கூறுகிறான்—— “சான்றோர்களான தங்களுடைய அருள்பெறும் மிகுந்த புண்ணியம் செய்த நாங்கள், (உண்மையில்) பிற மன்னர்களைக் காட்டிலும் பெரும் புண்ணியம் செய்தவர்களே. ஆகா! என்னே ஆச்சரியம்! என்னைப் போன்று நிந்திக்கத்தக்க செயலைச் செய்த அரசர்கள், பகவத் பக்தர்களான அந்தணர்களின் பாத தீர்த்தத்தைத் தங்கள் தலையில் தெளித்துக் கொள்ளவும் அருகதையற்றவர்கள்தான். அந்தோ பரிதாபம்! (13)

நானோ வெறுக்கத்தக்க செயலைச் செய்தவன்; பாவமான புத்தியுடையவன்; இல்லற இன்பத்தில் மிகவும் பற்றுதலுடையவன். பெருத்த பாவத்தைச் செய்த எனக்கு, உலகியலில் துறவு மனப்பான்மை ஏற்பட வேண்டுமென்று பகவானே அந்தணர் சாபமாக உருவெடுத்து வந்துள்ளார். உலகியலான பாழுங்கிணற்றில் வீழ்ந்தவன், எப்போதும் பயந்துதானே இருப்பான்? (14)

சான்றோர்களே! நான் இறைவனிடம் பக்தி கொண்டவன். தங்களைச் சரணமடைந்தவன் என்று நீங்கள் தெரிந்து கொண்டாலே போதும். கங்காதேவியும் இதைத் தெரிந்து கொள்ளட்டும். பிராமணனால் ஏவப்பட்ட வஞ்சனையுள்ள தக்ஷகன் என்கிற பாம்பு, என்னை நன்றாகக் கடிக்கட்டும். (கவலையில்லை.) நீங்கள் எனக்கு பகவானின் கதைகளைக் கூறுங்கள். (15)

நான், எந்தப் பிறவி பெற்றாலும், அந்தப் பிறவிகளிலெல்லாம் பகவானான வாசுதேவனிடம் எனக்கு அன்பும், அவரையே அண்டிய பக்தர்களிடம் நட்பும் உண்டாக வேண்டும். எல்லா உயிர்களிடமும் நட்பு உண்டாகட்டும். அந்தணர்களான உங்களுக்கு நமஸ்காரம்.” (16)

தீரனான பரீக்ஷித் இவ்வாறு நிச்சயம் செய்து, தன் மகனான ஜனமேஜயனிடம் அரசுரிமையை அளித்துவிட்டு, கங்கையின் தென்கரையில் கிழக்கு நுனியாகப் போடப்பட்ட தருப்பைப் புற்களின் மேல் வடக்கு நோக்கி அமர்ந்தான். (17)

அரசருக்கரசனான பரீக்ஷித் இவ்வாறு வடக்கிருத்தலை மேற்கொண்டது கண்ட விண்ணவர்கள் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு, அவன்மேல் மலர்மாரி பொழிந்தனர்; துந்துபி முதலிய வாத்தியங்களையும் முழக்கினர். (18)

அங்கு வந்த முனிவர்கள், மக்களுக்கு (நல்வழி கூறி) அருளுவதையே தங்களது குறிக்கோளாகக் கொண்டு வாழும் தகைமையர்கள். அவர்கள் மன்னனின் செயலை ‘நன்று, நன்று’ என்று ஆமோதித்துக் கொண்டாடி, பகவானது கல்யாண குணங்களைக் கூறலானார்கள். (19)

“ராஜரிஷி செம்மலே! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அருகிலேயே இருக்க விரும்பிய தர்மநந்தனர் முதலியோர், அரசர்கள் வீழ்ந்து வணங்கும் சிங்காசனத்தையே உதறித்தள்ளி விட்டனரே! அந்தக் குலத்தில் வந்த நீ செய்தது (அரசைத் துறந்து வடக்கிருத்தலை மேற்கொண்டது) ஒன்றும் வியப்பல்ல! (20)

பரம பக்தனான பரீக்ஷித் மாயையற்றதும் துன்பமற்றதுமான உயர்ந்த உலகை அடையும் வரை, நாம் அனைவரும் இங்கேயே இருப்போமாக.” (21)

முனிவர்களது பட்சபாதமில்லாத, பொருட்செறிவு நிறைந்த, இனிமையான, உண்மையான சொற்களைக் கேட்ட அரசன், பகவானது இனிய சரிதங்களைக் கேட்க ஆசைகொண்டு, அவர்களை வணங்கிப் பேசலானான். (22)

“மூவுலகங்களுக்கும் மேலான சத்தியலோகத்தில் வேதங்கள் நிஜ உருவில் விளங்குகின்றன. அவ்வேதங்களே இங்கு உருவெடுத்து வந்தனவோ? என்னுமாறு நீங்கள் அனைவரும் எண்டிசையினின்றும் இங்கு வந்துள்ளீர்கள். பிறருக்கு நன்மை புரிவதைத் தவிர, உங்களுக்கு இவ்வுலகிலோ பர உலகிலோ செய்ய வேண்டிய செயல் வேறொன்றுமில்லை. (23)

அந்தணர்களே! நான் உங்களையே நம்பி இருக்கிறேன். எந்த நிலையிலும், முக்கியமாக மரணத்தருவாயில் உள்ள ஒருவன், செய்ய வேண்டிய பாவமில்லாத செயல் என்ன? என்பதைச் சற்றுச் சிந்தித்துக் கூறுங்கள்.” (24)

(முனிவர்கள் வேள்வியே பாவமற்ற செயல் என்று ஒருவர்க்கொருவர் வாதம் செய்து கொண்டிருக்கையில்) உலகில் மனம் போனபடி விருப்பம் போல் உலவி வரும் வியாசரது திருக்குமாரரான சுகப்பிரும்மம், பெண்களும் குழந்தைகளும் சூழ்ந்து தற்செயலாய் அங்கு வந்தார். அவரோ, வேண்டுதல்—வேண்டாமை இல்லாதவர்; பிரும்மானந்தத்திலேயே என்றும் திளைப்பவர்; இன்ன வருணம், இன்ன ஆசிரமம் என்கிற கட்டுப்பாடற்றவர்; அவதூதர் (திகம்பரர்). (25)

வயதோ பதினாறு; மென்மையான பாதங்கள்; மென்மையான கைகள்; துடைகளும் மென்மையானவை; மென்மையான தோள்களும் கன்னங்களும்; மென்மையான உடல்; மனோகரமான உருவம்; அகன்ற கண்கள்; வளைந்த மூக்கு; சமமான காதுகள்; அழகான புருவங்கள்; சங்கு போன்ற கழுத்து; (26)

சதைப்பற்றால் மூடப்பட்ட தோள்பட்டை எலும்புகள்; பரந்துயர்ந்த திருமார்பு; நீர்ச்சுழல் போன்ற தொப்புள்; மூன்று மடிப்புடைய திருவயிறு; எண்டிசைகளே ஆடை (திகம்பரர்); பரந்து விரிந்த சுருள்சுருளான கேசம்; நீண்ட கைகள்; தேவதேவரான ஸ்ரீமந்நாராயணன் போன்ற காந்தி; (27)

நீலமேகச் சியாமள வர்ணம்; நித்திய யௌவன தேகம்; அழகான மனோகரமான புன்சிரிப்பு. அதனால், பெண்கள் விரும்பும் அழகு; தன் ஆன்ம ஒளியை மறைத்து உலா வருபவர். இருந்தும் இவருடைய (அக) அழகையறிந்த முனிவர்கள், தங்கள் தங்கள் ஆசனங்களிலிருந்து எழுந்து நின்று, அவரை (ஸ்ரீசுகரை) வரவேற்றனர். (28)

அவ்வாறு அதிதியாக வந்த ஸ்ரீசுகரை, மன்னன் பரீக்ஷித் தலைவணங்கி வரவேற்று உபசரித்தான். (தன்னையே அர்ப்பணித்தான். வரவேற்று உபசரிக்க தன்னிடம் வேறு உபகரணங்கள் இன்மையால் தலையாலே, பூசனை புரிந்தான் என்பது கருத்து.) அவரைத் தொடர்ந்து வந்த அஞ்ஞானிகளான பெண்களும் சிறுவர்களும் திரும்பிச் சென்றனர். அனைவரும் கொண்டாட ஸ்ரீசுகர் சிறந்ததோர் ஆசனத்தில் அமர்ந்தார். (29)

சான்றோர்களிலும் சான்றோரான ஸ்ரீசுக முனிவர், ஆகாயத்தில் சந்திரன், சுக்கிரன் முதலிய கிரகங்கள் மற்றும் அசுவினி முதலிய நட்சத்திரங்களால் சூழப்பட்டு விளங்குவதுபோல், ராஜரிஷிகள், தேவரிஷிகள், பிரும்மரிஷிகள் முதலியவர்கள் சூழ, ஒளிப்பிழம்பாக விளங்கினார்! (30)

பரம பாகவதனாகிய பரீக்ஷித், மங்காத புத்தியுடன் அமைதியாக அமர்ந்திருக்கும் ஸ்ரீசுக முனிவரை அணுகி வணங்கிய சென்னியனாய், கூப்பிய கையனாய் மிகவும் வணக்கத்துடன் திரும்பத் திரும்ப நமஸ்கரித்து இனிய மொழிகளால் கேட்கலானான். (31)

பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “பிரும்மரிஷி திலகமே! தாங்கள் கருணையோடு எங்களுக்கு அதிதியாக (விருந்தினராக) வந்தமையால், நாங்கள் சான்றோர்களின் புகழ்ச்சிக்குப் பாத்திரர்கள் ஆனோம். அற்ப க்ஷத்திரியர்களான எங்களைப் புனிதர்களாக்கினீர்கள். (32)

சாதுக்களை நினைப்பதாலேயே மக்களது வீடு முதலியன பாவனமாகின்றன. (அப்படியிருக்க,) அந்தச் சாதுக்களைத் தரிசித்தல், தொடுதல், திருவடிகளைத் தூய்மை செய்தல், இருக்கை அளித்தல் முதலியவைகளைச் செய்தால், அதனது பெருமை கூறத்தகுமோ? (33)

மகாயோகியே! பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனின் முன்பு அசுரர்கள் அழிவு எய்துவது போல, தங்கள் திருமுன்பு பெருத்த பாவங்களும் அழிந்தொழிகின்றன. (34)

பாண்டவர்களிடம் அன்பு கொண்டு, அவர்களுக்கு நன்மையே செய்யவேண்டும் என்ற கொள்கை கொண்ட பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் அத்தை பிள்ளைகளான பாண்டவர்களுக்குச் செய்த நன்மை போதாதென்று, அவர்களது பேரனாகிய என்னிடமும் அன்பு கொண்டுள்ளார் போலும்! (35)

இல்லையேல் (இறக்கும் இயல்பினனான) மனிதனாகிய எனக்கு, அதிலும் வெகுவிரைவில் மரணமடையப் போகும் எனக்கு, எவராலும் அறியவொண்ணா நடையுடைய சித்த புருஷராகிய கருணை வள்ளலான தங்கள் தரிசனம் எவ்வாறு கிடைக்கும்? (36)

உங்களிடமிருந்துதான் மற்றவர்களுக்குச் சாதன அனுஷ்டானங்களால் சித்தி ஏற்படுகிறது. ஆகவே, யோகாசார்யரான தங்களிடம் கேட்கிறேன், மரணத்தருவாயிலிருக்கும் ஒருவன் என்ன செய்ய வேண்டும்? (37)

பெரியோரே! மனிதன் எதைக் கேட்க வேண்டும்? எதை ஜபம் செய்ய வேண்டும்? என்ன செயல் செய்ய வேண்டும்? எதை நினைக்க வேண்டும்? எதை பஜனம் செய்ய வேண்டும்? அல்லது இதற்கு மாறாக கேட்கவோ, ஜபிக்கவோ, செய்யவோ, நினைக்கவோ, பஜிக்கவோ தகாதது எது? என்பதைக் கூற வேண்டுகிறேன். (38)

பிரும்மரிஷியே! தங்களைப் போன்ற சான்றோர்கள் இல்வாழ்வான் இல்லங்கள் எதிரில் மாடு கறக்கும் நேரம் வரை கூடத் தங்கி இருப்பதில்லையே!” (39)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “இவ்வாறு மன்னன் பரீக்ஷித் இனிமையான சொற்களால் ஸ்ரீசுகரைக் கேட்க, தர்மங்களறிந்த ஸ்ரீசுகர் பதில் கூறலானார்.” (40)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

முதலாவது ஸ்கந்தம் முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

இரண்டாவது ஸ்கந்தம்

முதலாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீபகவானது விராட் ஸ்வரூப வர்ணனம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “அரசனே! நீ கேட்ட கேள்வி மிகவும் சிறந்தது; உலகினருக்கு நன்மை நல்குவது; முக்திக்கு வழி. ஆகவே, ஆன்ம ஞானிகள் கொண்டாடுவது; மானிடர்கள் கேட்டறிய வேண்டியவற்றில் சிறந்தது. (1)

அரசரேறே! குடும்பப் பற்றுடையவர்களும், இல்லறத்தை நல்லறமாக நடத்துபவர்களும், ஆன்மதத்துவம் அறியாதவர்களுமான மானிடர்கள் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியவைகள் ஆயிரமாயிரம் உள்ளன. (2)

மன்னா! மனிதர்களின் அருமையான ஆயுள் இரவில் இன்பம் துய்ப்பதிலும் உறங்குவதிலும் வீணாகிறது. பகலிலோ பொருளீட்டுவதிலும் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவதிலும் வீணாகிறது. (3)

(மனிதன்) இவ்வுடல், மகன், மனைவி ஆகிய சுற்றமனைத்தும் பொய்யென்று சில நேரங்களில் உணர்ந்தாலும், அவற்றின் பற்றுதலை விட்டொழிக்கவில்லை. அவைகள் அழிந்து போவதைக் கண்ணெதிரில் கண்டும், அதைப் பற்றிச் சிந்திப்பதில்லை. (4)

(ஆகவே,) பரத வம்சத் திலகமே! பயமற்ற முக்தியை விரும்பும் ஒருவன் அனைத்தினுள்ளும் ஆன்மாவாக விளங்கும், பாவங்களைக் களைந்தொழிக்கும் — ஐசுவரியம் முதலிய ஆறு குணங்களும் நிரம்பிய — பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவிளையாடல்களைச் செவியாரப் பருகி, வாயாரப் பாடி, மனதார நினைத்தல் வேண்டும். (5)

ஆன்மா—ஆன்மாவற்றது என்கிற அறிவுபூர்வமான ஞானத்தினாலோ, பக்தியினாலோ, தனது வருணாசிரம அறநெறிகளைக் கடைப்பிடித்தொழுகுவதாலோ, அஷ்டாங்க யோகத்தினாலோ, தன் மரண காலத்தில் பகவானது நினைவு இருக்கும்படி செய்து கொள்ளுதலே, மானிடப் பிறவி பெற்றதன் சீரிய நோக்கமாகும். (6)

அரசே! ‘இதனைச் செய், இதனைச் செய்யாதே’ என்கிற அறநெறி கோட்பாடுகளை விலக்கி, நிர்குணமான பரப்பிரும்மத்திலேயே திளைத்து நிற்கும் ரிஷிகளும் முனிவர்களும்கூட, பெரும்பாலும் பகவானது கல்யாண குணங்களைக் கேட்பதிலும் சொல்வதிலுமே மகிழ்வுடன் ஈடுபாடு கொள்கிறார்கள். (7)

பகவானால் உபதேசிக்கப்பட்டு, பகவானுடைய திருநாமத்தையே தாங்கி நின்று பிரும்ம ஸ்வரூபத்தை அறியச் செய்வதில் வேதங்களுக்கொப்பான இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தை, துவாபர யுகத்தின் முடிவில் நான், எனது தந்தையான வியாசரிடமிருந்து கற்றறிந்தேன். (8)

அரசத் துறவியான பரீக்ஷித்! நிர்குணப் பிரும்மத்திடமே நிலைபெற்ற மனத்துடையவனாக இருப்பினும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவிளையாடல்கள் என் மனத்தைத் தன்பால் மிகவும் ஈர்த்ததால், நான் இந்த புராணத்தைக் கற்றறிந்தேன். (9)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் நீ மிகுந்த பக்தி கொண்டுள்ளதால், இதை உனக்குச் சொல்கிறேன். இதில் மிகவும் ஈடுபாடு கொண்டுள்ளவனது மனது, வெகு எளிதில் பகவானது திருவடித்தாமரைகளில் பயனை எதிர்நோக்காத பக்தி கொள்ளும். (10)

அரசே! உலகியல் இன்பங்களிலோ, சுவர்க்கம் முதலிய தேவருலக இன்பத்திலோ விருப்பு கொண்டுள்ளவன் மற்றும் இதற்கு முற்றிலும் மாறாக இவ்வுலகியல் துன்பங்களில் களைத்து, வெறுத்து, பயமற்ற துன்பமற்ற மோட்சத்தைப் பெற விரும்புபவன் யாராகினும், அந்த சாதகனுக்கும், யோகிகளான ஞானிகளுக்கும், விரும்பிய பயனை அளிக்கவல்லது ‘பகவானது திருநாம சங்கீர்த்தனமே’ என்று அனைத்து சாஸ்திரங்களும் முடிந்த முடிவாகக் கூறுகின்றன. (11)

தனக்கு நன்மையைத் தேடிக் கொள்வதில் சோம்பேறியாக இருந்தவனது நீண்ட வாழ்நாள், அவன் அறியாமலேயே விரைவில் கழிந்துவிடுகிறது. இதனால், அவனுக்கு ஏது நலம்? பொறுமையுடன் அறிவுபூர்வமாக, தனது நலம் பற்றிச் சிந்திக்கும் ஒருவனது குறைந்த நேரமும், சில மணித்துளிகளும்கூட மேலானதே. (12)

இக்ஷ்வாகு வம்சத்து அரசனான கட்வாங்கன், இவ்வுலகில் தனது ஆயுளின் முடிவை அறிந்து, ஒரு முகூர்த்தத்திற்குள் உலகியல் பற்றுகள் அனைத்தையும் துறந்து, பகவானது திருவடியை அடைந்தான். (13)

[குறிப்பு:— ஒருசமயம் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தரசனான கட்வாங்கன், தேவர்களது வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி அசுரர்களோடு போர் புரிந்து, தேவர்களை வெற்றியடையச் செய்தான். அதனால் மகிழ்ந்த தேவர்கள் வேண்டிய வரத்தைக் கேட்கச் சொல்ல, அரசன் தன் ஆயுளைப் பற்றிக் கேட்டான். தேவர்கள், ‘அரசே! இன்னும் ஒரு முகூர்த்தமே (இரண்டு நாழிகை அதாவது 48 நிமிடமே) உனது ஆயுள் மீதமிருக்கிறது’ என்று கூறக்கேட்டு, விரைவில் பூவுலகம் வந்து கங்கைக்கரையில் பகவான் ஸ்ரீஹரியைச் சரண்புகுந்து, அவரது திருவடி நிழலை அடைந்தான்.]

ஆனால், ஹே பரீக்ஷித்! உனக்கோ இன்னும் ஏழுநாட்கள் ஆயுள் நிச்சயம். (அதுவரை காலன் உன்னை அணுக முடியாது.) அதற்குள் உனக்கான நன்மையைத் தேடிக் கொள். (பரலோகத்திற்கு வேண்டிய சாதனங்களைச் செய்து கொள்.) (14)

இறக்கும் நேரம் வந்ததும் மனிதன் அதைக் கண்டு பயப்படாமல், பற்றின்மை என்னும் வாள் கொண்டு இவ்வுடலையும், அதைச் சார்ந்து நிற்கும் மனைவி, மக்கள், சுற்றம் ஆகிய அனைத்தின் பற்றினையும் வெட்டித் தள்ளவேண்டும். (15)

மனத்தில் திடங்கொண்டு வீட்டிலிருந்து வெளிக்கிளம்பி, பிரம்மசரிய விரதமேற்று, கங்கை முதலிய புண்ணிய நதிகளில் நீராடி, தூய்மையான ஏகாந்தமான தனியிடத்தில் தருப்பை, மான் தோல், வஸ்திரம் — இவைகளை ஒன்றன்மேல் ஒன்றாக அடுக்கி ஆசனம் அமைத்து, அதன் மேல் அமர்ந்து, தூய்மையும் மிகமிக மேலானதுமான அகார—உகார—மகார சேர்க்கையில் பிறந்த பிரணவ(ஓங்கார)த்தை மனத்திலிருத்தி ஜபிக்கவேண்டும். பிராணாயாமத்தால் மூச்சுக்காற்றை அடக்கி, பிரணவத்தை மறவாமல் ஜபித்துக் கொண்டே மனத்தையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். (16—17)

புத்தியின் துணைகொண்டு பொறிநுகர்பொருட்களில் செல்லும் ஐம்பொறிகளையும் மனத்தால் இழுத்து நிறுத்திக் கட்டவேண்டும். கர்மவாஸனையால் ஊசலாடும் மனத்தை ஆராய்ச்சியின் வாயிலாகத் தடுத்து, பரம மங்களமான இறைவனது திருமேனியழகில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். (18)

ஒருமுகப்படுத்திய மனத்தால், பகவானது மங்களமான திருமேனியில் ஏதாவது ஓர் அங்கத்தை (முக்கியமாகத் திருவடியை) இடையறாது தியானிக்க வேண்டும். இவ்வாறு ஒவ்வொரு அங்கமாகத் தியானித்து விஷய வாஸனைகளிலிருந்து ஓய்ந்த மனத்தை, வேறு விஷயங்களில் ஈடுபாடு கொள்ளாதவாறு பகவானது திருமேனியிலேயே ஒருமுகப்படுத்த வேண்டும். இவ்வாறு மனம் உபசமனம் (ஓய்வு) அடையும் இடமே, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள பகவானின் மேலான இடம். (19)

இவ்வாறு பகவானை மனத்திலிருத்தித் தியானம் செய்யும்போது, ரஜோ குணத்தாலும் தமோ குணத்தாலும் மனம் கவரப்பட்டு மயங்குமேயானால், பயமின்றித் தைரியத்தை மேற்கொண்டு யோகதாரணையால் அதைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவர வேண்டும். ஏனெனில், அந்த தாரணை ரஜோ குணத்தினால் உண்டாகும் சலனத்தையும், தமோ குணத்தினால் ஏற்படும் மயக்கத்தையும் அழித்துவிடும். (20)

தாரணை நிலைத்து நின்றதும், யோகி பரம மங்களரான பகவானைத் தியானத்தில் காண்கிறான். அப்பொழுது அவனுக்கு பக்தி யோகம் கிட்டுகிறது.” (21)

பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “பிரும்மரிஷியே! தாரணை எப்படிச் செய்யப்பட வேண்டும்? எதில் ஈடுபாடு கொண்டதாகச் செய்யப்பட வேண்டும்? எவ்வாறு செய்தால் மனிதனுடைய மனத்தில் உள்ள மாசு விரைவில் அழியும்?” (22)

ஸ்ரீசுகர் பதில் கூறுகிறார்—— “(அரசே!) ஆசனம், சுவாசம், (ஆன்மஞானமற்றவர்களிடம் கொண்ட) ஈடுபாடு மற்றும் புலன்கள் ஆகியவற்றை அடக்கி, புத்தியின் வாயிலாக ஆராய்ந்து, மனத்தை பகவானது ஸ்தூல உருவத்தில் ஒருநிலைப்படுத்த வேண்டும். (23)

உண்டானது, உண்டாகி இருப்பது, உண்டாகப் போவது என்ற முக்காலங்களிலும் இருக்கும் காரியரூபமான இந்தப் பிரபஞ்சம், பகவானுடைய விராட் திருமேனியில் காணப்படுவது. அது பெரியதனைத்திலும் பெரியது. (24)

நிலம், நீர், காற்று, தீ, வெளி, அஹங்காரம், மஹத் என்கிற ஏழு ஆவரணங்களால் (Sheel) மூடப்பட்ட (முட்டை வடிவமான) அண்டகோசமான இவ்வுடலில் வசிக்கும் புருஷன் ‘வைராஜன்’ என்றழைக்கப்படுகிறார். இவர்தான், முன்பு நான் கூறிய மிகப்பெரிதான பகவத் ஸ்வரூபமுடையவர். இவர்தான் தாரணைக்கு ஆசிரயமான இடம். இவரைத்தான் தியானம் செய்ய வேண்டும். (பகவானுடைய ஸ்தூல உருவத்தில் மனத்தின் தாரணை நிற்குமேயானால், பகவானுடைய சூட்சுமரூப விஷயமான பக்தி உண்டாகுமென்பது கருத்து.) (25)

பிரபஞ்சத்தைத் தோற்றுவித்த இந்த வைராஜ புருஷரான (விராட் ரூபியான) பகவானுக்கு பாதாள உலகம் — உள்ளங்கால்கள்; ரஸாதலம் — பாதங்களின் முன்பின் பக்கங்கள்; மஹாதலம் — கணுக்கால்கள்; தலாதலம் — இரண்டு முன்னங்கால்கள் என்று வேதமறிந்த சான்றோர்கள் கூறுகிறார்கள். (26)

விராட் ஸ்வரூபரான பகவானுக்கு சுதலம் — இரண்டு முழங்கால்கள்; அதலமும் விதலமும் — இரண்டு துடைகள்; பூதலம் — இடுப்புப் பகுதி; ஆகாயம் — தொப்புள் குழி என்கின்றனர். (27)

ஆதிபுருஷரான பகவானுக்கு நட்சத்திர உலகம் — திருமார்பு; மஹர் உலகம் — கழுத்து; ஜனோலோகம் — திருமுகம்; தபோலோகம் — நெற்றி; இவரது ஆயிரக்கணக்கான தலைகள், சத்திய உலகம். (28)

இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் — இவரது திருக்கரங்கள்; அனைத்து திசைகள் — காதுகள்; சப்தம் (ஒலி) — இவரது கேட்கும் திறன்; அசுவினீ தேவதைகள் — மூக்குத் துவாரங்கள்; மணம் (கந்தம்) — முகரும் சக்தி; ஒளிரும் அக்னி — வாய்; (29)

விஷ்ணு பகவானான இவருக்கு அந்தரிட்ச உலகம் — இரண்டு கண்கள்; சூரியன் — பார்க்கும் திறன்; இரவு—பகல் இரண்டும் — கண்ணிமைகள்; பிரும்மலோகம் — அவரது புருவ நெறித்தல்; நீர் — முகவாய்க்கட்டை (இரு கன்னங்கள்); சுவையுணர்வு — நாக்கு; (30)

வேதங்கள் — அவரது உச்சந்தலை (பிரும்மரந்திரம்); யமதர்மராஜன் — தெற்றிப்பற்கள்; மனைவி—மக்களிடம் கொள்ளும் பற்று — மற்றைய பற்கள்; மக்களுக்கு மயக்கத்தைத் தோற்றுவிக்கும் மாயை — இவரது புன்னகை; கடைக்கண் பார்வை — முடிவற்ற ஸ்ருஷ்டி (தோற்றம்); (31)

பகவானான இவருக்கு வெட்கம் — மேலுதடு; பேராசை — கீழுதடு. தர்மம் — திருமார்பின் முன்புறம்; அதர்மம் — முதுகு; பிரும்மதேவன் — ஆண்குறி; மித்ரர் மற்றும் வருணன் — விருஷணங்கள் (விரைகள்); சமுத்திரங்கள் — வயிறு; மலைகள் — எலும்புக்கூடு. (32)

அரசரேறே! உலகையே உடலாகக் கொண்ட இந்த பகவானுக்கு நதிகளனைத்தும் நாடிகள்; மரங்கள் — ரோமங்கள்; மிக்க பலமுள்ள வாயு — மூச்சுக்காற்று; காலத்தின் கதி — இவரது கைகால்களின் சேட்டை (நடை); சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்னும் முக்குணங்களின் செயல் — முடிவற்ற திருவிளையாடல். (33)

கௌரவகுல திலகமே! பிரபுவான ஈசனுக்கு மேகங்களே கேசங்கள்; சந்தியாகாலமே ஆடை; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள அவருக்கு மூலப்பிரகிருதியே இருதயம்; சஞ்சலங்கள் அனைத்திற்கும் இருப்பிடமான சந்திரனே மனம் — என்றும் கூறுகிறார்கள். (34)

அனைத்துமாக விளங்கும் பகவானுக்கு மஹத் தத்துவமே அறிவுத்திறனான சித்தம்; பரமசிவனே அஹங்காரம்; குதிரை, கோவேறு கழுதை, ஒட்டகம், யானை முதலியன நகங்கள்; மற்ற விலங்கினங்களும் பசுக்களும் அவரது இடுப்பில் விளங்குகின்றன. (35)

பறவைக் கூட்டங்கள் அவரது அற்புதமான படைப்புத் திறன்; ஆதிமனுவான ஸ்வாயம்புவ மனு இவரது புத்தி; மானிடர்கள் அவர் தங்குமிடம்; கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், சாரணர்கள், அப்சரசுகள் — அவருடைய ஷட்ஜம் முதலிய ஸ்வர ஸ்தானங்கள் [‘ஸரிகமபதநி’ என்னும் ஏழு ஸ்வரங்களும் பகவானது நாபி, இதயம், கண்டம் (தொண்டை), நாக்கு, மூக்கு முதலிய அவயவங்களிலிருந்து தோன்றியதாகச் சொல்லப்படுகிறது]; அசுரப்படை அவரது வீர்யம் என்றும் கூறப்படுகிறது. (36)

அந்த பகவானுக்கு அந்தணன் முகம், க்ஷத்திரியர்கள் திருக்கரங்கள், வைசியர்கள் துடைகள், வேளாளர்கள் அவரது திருவடிகள். பற்பல தேவர்களது பெயர்களைக் கொண்டு பற்பல திரவியங்களால் செய்யப்படும் பெரிய பெரிய வேள்விகளே அவரது செயல்கள். (37)

(அரசே!) நான் இப்பொழுது வர்ணித்துக் கூறிய திருமேனிதான், விராட் ஸ்வரூபரான பகவானது ஸ்தூல வடிவம். இதைத் தவிர வேறொன்றுமின்மையால் முக்தி பெற விரும்பும் சாதகர்கள் இதனையே அறிவால் நிச்சயித்து, மனத்தில் நிறுத்தித் தாரணை புரிகின்றனர். (மனிதன் தன் புத்தியினாலோ, மனத்தினாலோ நினைக்கக் கூடியன அத்தனையும், விராட்ரூபரான பகவானுடைய திருமேனியிலேயே விளங்குகின்றன. மனத்தினால் நினைப்பது எதுவாகினும், அது பகவானுடைய இந்த அவயவமே என்று நினைப்பதுவே ஸ்தூல உருவ தியானம்.) (38)

அனைவருடைய அறிவின் செயல்களால் நுகரப்படும் அனைத்தையும் தன்னுள்ளேயே கொண்ட பரமன், கனவுலகில் திரிபவன் தன்னைத்தானே பலபடியாக பல உருவங்களில் காண்பது போல், அந்தந்தப் பொருள்களாகக் காட்சிதரினும் அவர் ஒருவர்தான். இத்துணை பெருமை வாய்ந்த ஆனந்தத்தின் எல்லை நிலமான, சத்தியமே வடிவெடுத்த அந்த பகவானையே சேவிக்க வேண்டும். அவரை விட்டுவிட்டு வேறு பொருட்களில் நாட்டம் கொள்வானேயானால், அது அவனது வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாகும். உலகியல் தளைக்கு அடிகோலிவிடும். (கனவுலகில் கண்ட காட்சிகள் உண்மையல்ல என்பது போல், ஜீவாத்மா அறிவின் மூலம் அடையும் அனுபவங்களும் உண்மையற்றனவே.)” (39)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இரண்டாவது அத்தியாயம் — யோகவழியில் முக்தி

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “பரமாத்மாவிடமிருந்து தோன்றிய பிரும்மதேவர் உலகத்தைப் படைக்கத் தொடங்கும் முன், முன்பு கூறப்பட்ட வைராஜ தாரணையால் ஸ்ரீமந்நாராயணனை மகிழ்ச்சியடையச் செய்து, பிரளய காலத்தில் தான் இழந்த படைக்கும் ஆற்றலின் அறிவைப் பெற்று, அதனால் பழுதற்ற அறிவுத் திறனையும் நிச்சய புத்தியையும் அடைந்து, பிரளயத்திற்கு முன்பு இருந்தது போலவே இவ்வுலகைப் படைத்தார். (1)

சப்த பிரும்மம் என்கிற வேதம், அதன் பொருளை இலைமறை காய்மறையாகத்தான் கூறும்; விளக்கமாகக் கூறாது. (அதனால்தானே, அதற்கு ‘மறை’ என்று பெயர்.) ஆனால், மனிதனது அறிவு அதில் கூறப்படும் (சுவர்க்கம் முதலிய) பெயர்களை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு (அதன் உண்மைப் பொருளை அறியாமல்) இன்பம் பெற விரும்புகிறது. மாயாமய உலகில் சுற்றித் திரிபவனைப் போல், கர்மவாஸனையால் சுகத்தைத் தேடியலைகிறான். ஆனால், மாயாமயமான இவ்வுலகில், உண்மையான இன்பம் இருந்தால்தானே பெறமுடியும்? (2)

ஆகவே, அறிவுள்ளவன் அவ்வாறு வேதங்களில் கூறப்படும் சுவர்க்கம் முதலிய பேறுகளில், நம் வாழ்க்கைக்குப் பயன்படுவதை மட்டும் ஏற்று மற்றதை விலக்க வேண்டும். அவற்றிலும் ‘இது உண்மையான அழியாத இன்பத்தை அளிக்காது’ என்கிற நிச்சய புத்தியினால் பற்றற்றவனாக இருக்கவேண்டும். ஒவ்வொரு நிமிடமும் எச்சரிக்கையோடு இருக்கவேண்டும். வினைப்பயனால் இவ்வுலகியல் பொருள்கள் முயற்சியின்றியே கிடைக்குமேயானாலும், அதற்கான சிறு முயற்சியும் வீணோ என்று எண்ணிப் பார்த்து, அம்முயற்சியையும் கைவிட வேண்டும். (3)

படுத்துறங்க இயற்கையில் இறைவன் அளித்த பூமியிருக்க, பஞ்சுமெத்தை எதற்கு? இறைவன் தந்த இரு கைகளிருக்க, பஞ்சுத்தலையணைக்கு அலைவதா? உணவு, நீர் அருந்த இரு உள்ளங்கைகள் படைத்திருக்க, தனியாகப் பாத்திரங்கள் எதற்கு? இடுப்பில் உடுத்தி மானத்தைக் காக்க மரவுரிகளும் திசைகளும் இருக்க, பட்டாடைகள் தேவைதானா? (4)

அணிந்துகொள்ள வழிநெடுக கந்தை துணிகள் இல்லையா? பசித்தால் காய்கனிகள் தர பிறருக்கென்றே வாழும் மரங்கள் இல்லையா? தாகம் தீர்க்க நதிகளில் நீரில்லையா? நதிகள் வற்றிவிட்டனவா? வாழ்வதற்கு (தங்குவதற்கு) மலைக்குகைகள் திறந்துதான் இருக்கின்றன. அனைத்திற்கும் மேலாகத் தன்னடியார்களைக் காப்பதற்கென்றே எவராலும் வெற்றி கொள்ள இயலாத இறைவன் இருக்கிறானே! அவ்வாறிருக்க, அறிவாளி ஒருவன் செல்வச் செழிப்பால் செருக்கித் திரியும் மற்றொருவனை ஏன் அண்டிப் பிழைக்க வேண்டும்? (5)

ஒவ்வொரு ஜீவனின் உள்ளத்திலும் தானாகவே வலுவில் வந்து குடியிருக்கும் இறைவன் அழிவற்றவன்; வேண்டியவர்—வேண்டாதவர் என்கிற வேறுபாடின்றி அனைவருக்கும் அன்பன்; என்றும் நிலைத்து நிற்கும் சத்தியமே வடிவெடுத்தவன்; அனைவரும் கொண்டாடும் கல்யாண குணங்களுடையவன். அவ்வாறான இறைவனை உண்மையான அன்புடன் மகிழ்ச்சியோடு பற்றற்றவனாகச் சேவிக்க வேண்டும். அவ்வாறு வணங்குவதால் பிறப்பு—இறப்புச் சுழற்சியில் அழுத்தும் அஞ்ஞானம் நம்மை விட்டு விலகும். (6)

இந்த உலகியல் வாழ்வே, யமதர்மராஜனது உலக வாயிலிலுள்ள நெருப்பு மயமான வைதரணி நதி போன்றது. தனது முன்வினைப்பயனால் இதில் வீழ்ந்து துன்பம் அனுபவிக்கும் ஒருவனைப் பார்த்தும், மற்றவன் மெய்யான இறைவனை நினைத்து உருகுவதை விடுத்து, பொய்யான இவ்வுலக விஷயங்களை நினைத்து ஏங்குகிறானே? இவனைக் கர்மத்திலே திளைக்கும் ஒரு விலங்கு என்பதைத் தவிர, வேறு என்ன சொல்வது? (ஆகவே, பகவானிடம் பக்தி கொண்டிருப்பதுதான் மனிதத்தன்மை ஆகும்.) (7)

தனது நான்கு திருக்கரங்களிலும் தாமரைமலர், சங்கு, சக்கரம், கதை — இவைகளை ஏந்திய புருஷோத்தமரான பகவானை, சிலர் தங்கள் உடலிலேயே விளங்கும் இதயாகாசத்தில் ஒரு சாண் உயரமுள்ளவராக தாரணையால் இருத்தி வைத்துச் சேவிக்கின்றனர். (8)

அவ்விறைவனோ மலர்ந்த திருமுகம் கொண்டவர்; தாமரையிதழ் போன்று அகன்ற அழகிய திருக்கண்கள்; இடுப்பில் கதம்ப புஷ்பத்தின் கேசரங்கள் போன்று மஞ்சளான பட்டாடை; விலைமதிக்கவொண்ணா இரத்தினங்கள் பதிக்கப் பெற்ற பொன்னாலான தோள்வளைகள்; ஒளிரும் இரத்தினங்கள் அமைந்த கிரீட குண்டலங்கள். (9)

அவரது மென்மையான திருவடித்தாமரைகளை மலர்ந்த தாமரை மலரின் நடுப்பகுதி போன்ற தமது இதய கமலங்களில் இருத்தித் தியானிக்கின்றனர், யோகிகள். அவரது திருமார்பில் திருமகள் வாஸம் செய்யும் ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மரு; கழுத்திலே கௌஸ்துபம் என்னும் இரத்தினம் மற்றும் வாடாத வனமாலை; (10)

அரையிலே நவரத்தினங்களிழைத்த அரைஞாண்; விரல்களில் விலைமதிக்கவொண்ணா மோதிரங்கள்; திருவடிகளில் கொலுசும் தண்டையும்; கைகளில் இரத்தின வளையல்கள்; வழவழப்பான மாசற்ற சுருண்ட கறுத்த கேசங்கள்; அழகுற விளங்கும் திருமுகமண்டலத்தில் புன்னகை; (11)

கம்பீரமான மந்தகாசம் கொண்ட திருக்கண் பார்வை; அதனால் அசைகின்ற புருவ நெளிவு; அந்த அசைவினாலேயே அடியார்களுக்கு அருளை வாரி வழங்கும் ஒய்யாரம். நினைத்தபொழுதே வந்து காக்கும் அந்தப் பரமனை, மனம் தாரணையால் நிலைபெறுகிற வரையில் சலிக்காது தியானம் செய்ய வேண்டும். (12)

இவ்வாறு அந்த இறைவனது திருவடி முதல் புன்னகை கொண்ட திருமுகம் வரை தியானிக்க வேண்டும். இதனால் சித்தம் மெல்ல மெல்லத் தூய்மையடைந்து, அதனால் தியானம் இடையீடின்றித் தொடர்ந்து நிலைத்து நிற்கும். இவ்வாறு ஓர் அங்கம் தியானத்தில் நன்கு நிலைத்துவிட்ட பிறகு, இறைவனது அடுத்த அங்கத்தைத் தியானிக்கத் தொடங்க வேண்டும். (முதலில் திருவடி, பின் கணுக்கால், முழந்தாள், துடை, இடுப்பு, திருவயிறு, திருமார்பு, கழுத்து, திருக்கரங்கள், திருமுக மண்டலம் என்றவாறு.) (13)

அவர், பிரும்மா முதலியவர்களுக்கும் மேலானவர்; அனைத்தையும் பார்ப்பவர்; அனைத்திற்கும் ஈசுவரன். அவரே சர்வ சாட்சி. ஸகுணம், நிர்குணம் எல்லாம் அவரது திருவுருவங்களே. அவரிடம் நிலைத்த பக்தி ஏற்படும்வரை சாதகன், தனது நித்திய கர்மங்களைச் செய்துகொண்டு, முன்பு கூறியபடி ஸ்தூல வடிவான இறைவனை ஒருநிலைப்பட்ட மனத்துடன் தியானிக்கவேண்டும். (14)

அரசே! ஒரு யோகி தன் உடலை விட்டுவிட விரும்பினால், இடம்—காலம்—நிகழ்வுகளில் மனம் ஈடுபடாமல் பார்த்துக் கொண்டு, அசைவற்ற சுகமான நிலையில் அமர்ந்து, புலன்களை அதன் வழியில் செல்லவிடாது தடுத்து நிறுத்தி, பிராணாயாமத்தால் மூச்சைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். (மூச்சையடக்கினால் மனம் அசையாது. மனம் அசையாது கட்டுப்படுமேயானால் புலன்கள் இங்குமங்கும் ஓடாது.) (15)

புலன்களை வசப்படுத்த மனத்தையும், அந்த மனத்தை புத்தி கொண்டும் தன்வயப்படுத்தி, பின் மனம், புத்தி இரண்டையும் பகுத்தறிவு அருளும் க்ஷேத்ரக்ஞனிடம் ஒன்றுபடச் செய்ய வேண்டும். அதன்பின் மனம், புத்தி, க்ஷேத்ரக்ஞன் மூன்றையும் ஒவ்வொரு ஜீவனுள்ளும் அந்தர்யாமியாக விளங்கும் சுத்த சத்துவமான ஆத்மாவில் லயமடையச் செய்ய வேண்டும். பின் மனம், புத்தி, க்ஷேத்ரக்ஞன், ஜீவாத்மா என்கிற நான்கையும் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள பரமாத்மாவிடம் லயமடையும்படி செய்தால், அதன்பின் பரமசாந்திதான், அமைதிதான்! இவ்வாறு சாந்தியடைந்த பின், அந்த சாதகனுக்கு எவ்விதக் கடமையும் இல்லை. (16)

பகவானது கால ஸ்வரூபம், பிரும்மா முதலிய அனைத்து தேவர்களையும் கட்டுப்படுத்துகிறது. தேவர்களோ உயிரினங்களின் புலன்களுக்குரிய தேவதைகளாக இருந்து, அவைகளை ஆட்டிப் படைக்கின்றனர். ஆனால், பரமாத்ம ஸ்வரூபலயத்தில் இருப்பவனை, பகவானுடைய காலரூபமான சக்திகூட ஒன்றும் செய்ய இயலாது. அவ்வாறிருக்க, தேவர்கள் என்ன செய்ய முடியும்? இறைவனது பிரகிருதி(மாயை)யும் அவனை ஒன்றும் செய்ய முடியாது. பிரகிருதியே செயல்பட இயலாதபோது மஹத், அஹங்காரம், முக்குணங்கள் முதலியன, அவனை என்ன செய்ய முடியும்? (17)

அனைத்தையும் உதறித் தள்ளிவிட விரும்பிய யோகிகள், பரமாத்மாவைத் தவிர மற்றவை அனைத்தையும் ‘இதுவல்ல, இதுவல்ல’ என்று ஒதுக்கி விடுகிறார்கள். அவ்வாறிருக்க, தன் உடலையும், அதனைச் சார்ந்து நிற்கும் மனைவி—மக்களையும் ‘இது நான்; இவர்கள் என்னைச் சேர்ந்தவர்கள்’ என்று எப்படி நினைப்பான்? அவன்தான் இறைவனது திருவடிகளை ஒரு நொடியும் பிரிவின்றிக் கட்டித் தழுவி நிற்கிறானே? இந்த அன்பு கனிந்த லயத்தைத்தான் அடியார்கள் ‘இறைவனது பரமபதம்’ என்கின்றனர். அனைத்து அறநெறி நூல்களின் துணிந்த முடிவும் இதுதான். (18)

இவ்வாறு யோகியான சாதகன், (நானே பிரும்மம் என்கிற) பிரும்ம பாவத்தில் இருந்து கொண்டு, பெரியோர்களான ஆசார்யர்களின் கருணை உபதேசத்தால் புலன்களின் செயலை அடக்கி உடலை விடவேண்டும். முதலில் தன் ஆசன வாயிலைத் தன் குதிகால்களால் அழுத்திக் கொண்டு அமரவேண்டும். பின், தன் உடலில் காற்று உருவில் இருக்கும் பிராணன், அபானன் முதலிய வாயுக்களை, தொப்புள், இதயம், மார்பு, உள்நாக்கு, புருவங்களின் நடுவு, பிரும்மரந்திரம் என்னும் ஆறு இடங்களுக்கு ஒன்றின்மேல் ஒன்றாகக் கொண்டு போகவேண்டும். (அவன் மூச்சுக் காற்றைத் தன்வயப்படுத்தியவன் என்பதால், இவ்வாறு பிராணனை ஒடுக்குவதில் சிரமம் இருக்காது.) (19)

மணிபூரகம் என்கிற தொப்புளில் உள்ள பிராணனை இதயத்தில் உள்ள அனாகத சக்கரத்திலும், பின் பிரும்ம நாடி (உதானப் பிராணன்) வழியாக மார்பிலுள்ள விசுத்தி சக்கரத்திற்கும் கொண்டு செல்ல வேண்டும். அங்கிருந்து தன் சித்தத்தையடக்கி, புத்தியால் அநுசந்தானம் செய்து கொண்டு, பிராணனை உள்நாக்குக்கு (விசுத்தி சக்கரத்தின் மேல்பாகத்திற்கு)க் கொண்டு போக வேண்டும். (20)

[குறிப்பு:— யோகப்பியாஸம் இல்லாதவனுக்கும் இதுவரை சொல்லப்பட்ட வழியில்தான் இறுதி காலத்தில் பிராணன் வெளியேறுகிறது. தொண்டைக் குழியில் உள்ள பிராணன் சாமானியனுக்கு கண், காது, மூக்கு, வாய் — இவைகளில் ஏதாவதொன்றின் வழியாக வெளியேறும். ஏனெனில், இந்தத் துவாரங்களில் உள்ள புலன்கள் அடைக்கப்படவில்லை.]

தொண்டைக்குழியில் உள்ள பிராணனைப் புருவங்களின் நடுப்பகுதிக்குக் கொண்டு செல்லவேண்டும். கண், காது, மூக்கு, வாய் ஆகிய ஏழு துவாரங்களையும் அடைத்துவிட வேண்டும். (இப்போது பிராணன் இரு புருவமத்தியான ஆக்ஞாசக்கரத்தில் உள்ளது.) சுவர்க்கம் முதலிய உலகங்களுக்குச் செல்ல விருப்பமில்லையேல், குன்றாத ஞானத்தோடு அரை முகூர்த்த நேரம் அங்கு இறைவனைத் தியானிக்க வேண்டும். பின், பிராணனை ஸஹஸ்ராரம் என்கிற தலைஉச்சிக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும். இப்போது அவன் பிரும்ம சாட்சாத்காரம் அடைந்தவனாவான். ஆனால், இவ்வுடலையும் புலன்களையும் விடுவதற்குப் பிராணன் உச்சிக்குழியை (பிரும்ம கபாலத்தை)ப் பிளந்து வெளிச் செல்லவேண்டும். (21)

அரசே! பிரும்மா முதலியவர்களது உலகை அடையவோ, அணிமாதி எட்டு சித்திகளையும் பெற்று ஆகாய மார்க்கத்தில் சித்தர்களுடன் விளையாடித் திரியவோ, முக்குணமயமான பிரும்மாண்டத்தின் ஏதாவது ஒரு பிரதேசத்தில் விரும்பியவாறு சுற்றி வரவோ விரும்பும் யோகி, இவ்வுடலை உதறித் தள்ளிக் கிளம்பும்போது, (அங்குள்ள சுகங்களை அனுபவிப்பதற்கு,) மனம்—பொறி—புலன்களைத் தன்னுடன் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். (22)

காற்று போன்று சூட்சுமமான உடலையுடைய பக்தியோக, தபோயோக, ஞானயோக சித்தர்களுக்குத்தான் மூவுலகெங்கும் உள்ளும் புறமும் விரும்பியவாறு தடையின்றிச் சென்றுவர முடியும். வேள்வி முதலிய கர்மங்கள் வாயிலாக, அவ்வாறு தடையின்றி சென்றுவர இயலாது. (23)

அரசே! பிரும்மலோகம் செல்ல விருப்பம் உடையவன் ஒளிமயமான சுழுமுனை நாடி வழியாக ஆகாயமார்க்கமாய் ‘வைசுவாநரம்’ என்னும் அக்னிதேவனது உலகை அடைகிறான். அவனது ஏதாவது மலம் (தவறு) மீதமிருக்குமானால், அது அங்கு எரிக்கப்படுகிறது. பின்னர், அங்கிருந்து மேலே சென்று பகவான் ஸ்ரீஹரியின் அதீனமான ‘சிம்சுமாரம்’ என்னும் ஒளிமயமான நட்சத்திரக் கூட்டத்தை அடைகிறான். (24)

விஷ்ணுவின் அதிஷ்டானமான இந்த சிம்சுமார சக்கரம், இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் தொப்புள் என்று கூறப்படுகிறது. (இதைச் சுற்றித்தான் சூரியன் முதலிய அண்டகோளங்கள் வலம் வருகின்றன.) இங்கிருந்து மிகவும் நுண்ணியதான குற்றமற்ற லிங்கச் சரீரத்துடன், இந்திரனின் உலகிற்கு அடுத்ததாக மேலே விளங்கும் மஹர்லோகத்தை ஒருவனாகவே சென்றடைகிறான். பிரும்மத்தை அறிந்தவர்களும் இவ்வுலகைப் புகழ்கின்றனர். இங்கு ஒரு கல்பகாலம் (பிரும்மதேவரின் ஒரு பகல்) ஆயுள் கொண்ட பிருகு முதலிய மகரிஷிகள் சுகமாக வசிக்கின்றனர். (25)

கல்ப முடிவில், ஆதிசேஷன் திருமுகத்திலிருந்து வெளிவரும் தீப்பிழம்பால் கீழுலகங்கள் எரிக்கப்படுவது கண்டு மஹர்லோகத்தை விடுத்து, அதற்கும் மேலான பிரும்மலோகத்தை அடைகிறான். அங்கு சித்தர்கள் விமானங்களில் சஞ்சரிக்கிறார்கள். அங்குள்ளவர்களின் ஆயுட்காலம் பிரும்மதேவரைப் போலவே இரண்டு பரார்த்தங்கள். (26)

அங்கு துக்கமில்லை, துன்பமில்லை, கிழத்தனமில்லை, மரணமில்லை, பயமோ, உத்வேகமான கோபமோ ஏதுமில்லை. ஆனால், அவர்களுக்கு ஒரே ஒரு வருத்தம்தான். அதுவும் இவ்வுலகின் மீது கொண்ட கருணையால், அதாவது இப்பூலோகவாசிகள் ‘பகவத் உபாசனத்தைப் பற்றிய வழியைத் தெரிந்துகொள்ள ஆசைப்படாமல், உலகியலில் ஆசை வைத்து முடிவற்ற பிறப்பிறப்புத் துன்பத்தில் மூழ்கித் தவிக்கின்றனரே!’ என்பதுதான். (27)

(இனி, அந்தப் பிரும்மலோகத்திலிருந்து பரமாத்மாவுடன் இணையும் (ஐக்கியமாகும்) மார்க்கம் சொல்லப்படுகிறது. படைப்புக் காலத்தில் இறைவன், மாயையான பிரகிருதி, மஹத், அஹங்காரம் என்பது வரிசை. லயகாலத்தில் அஹங்காரம், மஹத், பிரகிருதி, பின் பகவான் என்று வந்த வழியிலேயே திரும்புவது.) அந்த சாதகனான யோகி, ‘பிரும்மலோகத்திலிருந்து எப்படிச் செல்வது?’ என்பது போன்ற பயமற்றவனாக, தனது சூட்சுமமான லிங்கச் சரீரத்தைப் பிருதிவி தத்துவத்துடன் இணைக்கிறான். பின் சிறிதும் பரபரப்பின்றி, இந்த பூமியைச் சுற்றியுள்ள ஏழு ஆவரணங்களையும் பிளந்து ஜலத்தத்துவத்தை அடைகிறான். அதிலிருந்து அக்னி மயமான சரீரத்தையடைந்து, பின் மெதுவாகச் சென்று சோதி மயமான சரீரத்துடன் வாயுரூபமான ஆவரணத்தை அடைகிறான். போகத்தின் முடிவு காலத்தில், பரமாத்ம ஸ்வரூபமாக உபாசனத்தில் கூறப்பட்ட (பிரும்மத்தின் எல்லையற்ற தன்மையை விளக்கும்) ஆகாய ரூபமான ஆவரணத்தை அடைகிறான். (28)

இவ்வாறு யோகியான சாதகன், ஸ்தூல உருவான ஆவரணங்களைக் கடந்து செல்லும் போது, அதன் ஐம்பொறிகளும் தாங்கள் தங்கள் சூட்சும (நுண்ணிய) அதிஷ்டானத்தில் லயத்தை அடைகின்றன. அதாவது, முகரும் பொறி கந்த தன்மாத்திரையிலும் (முகரும் சக்தியிலும்), ருசியை உணரும் பொறியான நாக்கு ரஸ தன்மாத்திரையிலும், காணும் பொறி ரூப தன்மாத்திரையிலும், தோலின் தொடு உணர்ச்சி ஸ்பர்ச தன்மாத்திரையிலும், கேட்கும் உணர்ச்சி சப்த தன்மாத்திரையிலும், பின் செயற்புலன்களாகிய கர்ம இந்திரியங்கள் அதனதன் செயலூக்கச் சக்திகளிலும் இணைந்து, பின் அதனதன் சூட்சும ஸ்வரூபத்தை அடைகின்றன. (29)

இவ்வாறு அந்த சாதகனான யோகி ஐம்பெரும் பூதங்களின் ஸ்தூல—சூட்சும ஆவரணங்களைக் கடந்து, அவைகள் ஒடுங்குமிடமான தாமஸ—ராஜஸ—சாத்விக அஹங்காரத்தில் நுழைகிறான். அதாவது, ஐம்பெரும் பூதங்களைத் தாமஸ அஹங்காரத்திலும், ஐம்பொறிகளை ராஜஸ அஹங்காரத்திலும், மனத்தையும் பொறிகளின் தேவதைகளையும் சாத்விக அஹங்காரத்திலும் ஒடுக்குகிறான். பின் லயரூபம் வழியாக அஹங்கார தத்துவத்துடன் மஹத் தத்துவத்தில் நுழைந்து, முடிவில் அனைத்து குணங்களின் ஒடுங்குமிடமான பிரகிருதிரூபமான மூலப்பிரகிருதி தத்துவத்தை அடைகிறான். (30)

அரசே! மகாபிரளயத்தின்போது பிரகிருதியான ஆவரணமும் லயமடையவே, அந்த யோகி ஆனந்தமே வடிவெடுத்தவனாக ஆவரணமற்ற அமைதியான ஆனந்தரூபரான பகவானை அடைகிறான். இவ்வாறு பகவானையே உபாசிக்கும் பாகவதர்கள் அடையும் இந்த கதியை அடைந்தவன், பின்னர் இவ்வுலகிற்குத் திரும்புவதில்லை! (31)

அரசே! நீ வினவியவாறு தொன்றுதொட்டு வேதங்களில் கூறப்பட்டு வரும் ஸத்யோ முக்தியையும், கிரமமாக (படிப்படியாக) அடையும் கிரம முக்தியையும் உனக்குக் கூறினேன். இவையே தூம (புகை) மார்க்கம், அர்ச்சிராதி (ஒளிமயமான) மார்க்கம் எனப்படும். முன்னொரு காலத்தில் பிரும்மதேவர், பகவான் வாசுதேவனை ஆராதித்து, அவரிடம் கேள்வி கேட்டுப் பெற்ற அந்த இரண்டு வழிகள்தான் இப்போது உனக்குக் கூறப்பட்டன. (32)

பகவான் வாசுதேவனிடம் அன்புடன் பக்தி செய்யும் வழியைத் தவிர, இந்த நிலவுலகில் விழுந்து தவிக்கும் ஒருவனுக்கு நன்மையளிக்கும் வழி வேறு இல்லை. (33)

பிரும்மதேவன் ஒருமனத்தோடு வேதங்களைத் திரும்பத் திரும்ப மும்முறை படித்து, புத்தியைக் கொண்டு நிதானமாக ஆலோசித்து, பின் பகவான் வாசுதேவனிடம் தீவிர பக்தி கொள்வது ஒன்றுதான் மேலான வழி என்று நிச்சயித்தார். (34)

பகவான் ஸ்ரீஹரி அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் அந்தர்யாமியாக விளங்குகிறார். புத்தி, அனுமானம் — இவைகள் சர்வசாட்சியான பகவான் ஒருவர் இருக்கிறார் என்பதை ஊகித்தறியப் பயன்படும் சாதனங்களே தவிர, அவரை அடையும் சாதனங்களாக மாட்டா. (35)

ஆகவே, அரசே! மனிதர்களான நமக்கு, எங்கும் எந்நேரத்திலும் எவ்விதத்திலும் பகவான் ஸ்ரீஹரி ஒருவரே மனோவாக்காயங்களால் கேட்கவும் பாடவும் சிந்திக்கவும் தகுந்தவர். (36)

சாதுக்களான மகான்கள் அனைத்தினுள்ளும் ஆன்மாவாக விளங்கும் பகவானது அமுதத் திருவிளையாடல்களைக் கூறும் இனிய கதைகளைக் காதுகளாகிற தொன்னைகளில் ஏந்திப் பருகி, மனத்தில் தேக்கி வைத்துக் கொள்கின்றனர். அதனால், பொறி—புலன்களின் நுகர்ச்சியால் மாசடைந்த இதயம் தூய்மையாகிறது. ஆகவே, அவர்கள் இறைவனது திருவடி நிழலில் களிக்கிறார்கள்.” (37)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

மூன்றாவது அத்தியாயம் — பக்தியே மோட்சத்திற்கான வழி

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— “மரணம் நெருங்கியதும் அறிவாளியான மனிதன், என்ன செய்யவேண்டும்? என்று என்னிடம் நீ கேட்ட வினாவிற்குப் பதிலை நன்கு விளக்கினேன். (1)

பிரும்ம தேஜஸ்ஸை விரும்புபவன், வேதங்களுக்கு அதிபதியான பிரும்மதேவரை உபாசிக்க வேண்டும். ஐம்பொறிகளின் திறனை வேண்டுபவன் இந்திரனையும், மக்கட்செல்வத்தை விரும்பியவன் பிரஜாபதிகளையும் பூசனை புரிய வேண்டும். (2)

செல்வத்தை வேண்டுபவன் துர்க்கா தேவியையும், ஒளியை (தேஜஸை) விரும்புபவன் அக்னிதேவனையும், செல்வத்தை விரும்புபவன் அஷ்டவசுக்களையும், வீரத்தைத் தேடுபவன் ருத்ரர்களையும் வணங்க வேண்டும். (3)

அன்னத்தை விரும்புபவன் அதிதி மாதாவையும், சுவர்க்கம் வேண்டுபவன் அதிதியின் பிள்ளைகளான பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களையும், அரசாட்சியை வேண்டுபவன் விசுவே தேவர்களையும், குடிமக்கள் தன்வசமிருக்க ஸாத்யர்களையும் பூஜை செய்தல் வேண்டும். (4)

நீண்ட வாழ்நாளைத் தேடுபவன் அசுவினீ தேவர்களையும், புஷ்டி(வலிமை)யை விரும்புபவன் பூமியையும், நிலைத்து நிற்பதையே விரும்புபவன் உலகங்களுக்குத் தாய்—தந்தையரான ஆகாயத்தையும் பூமியையும் பூசிக்க வேண்டும். (5)

அழகை வேண்டுபவன் கந்தர்வர்களையும், நல்ல மனைவி வாய்க்க ஊர்வசி என்கிற அப்சர மாதையும், அனைத்திற்கும் தலைவனாக இருக்க வேண்டுபவன் பரமேஷ்டியான பிரும்மதேவரையும் பூசிக்க வேண்டும். (6)

புகழைத் தேடுபவன் வேள்வித் திருவுருவனான மகாவிஷ்ணுவையும், செல்வத்தில் ஆசை கொண்டவன் வருணனையும், நல்ல வித்யையை நாடுபவன் பரமேசுவரனையும், கணவன்—மனைவி உறவு இனிக்க சதிதேவியான உமையையும் வணங்க வேண்டும். (7)

தர்மசிந்தை வேண்டுபவன் உத்தமசுலோகரான பகவான் விஷ்ணுவையும், குலம் தழைக்க பித்ருதேவதைகளையும், தொல்லைகளிலிருந்து விடுபட யட்சர்களையும், உடல் உரம் பெற மருத்துக்களையும் வேண்ட வேண்டும். (8)

அரசுக் கட்டிலில் ஆசை கொண்டவன் மன்வந்தரங்களின் தலைவர்களான மனு தேவர்களையும், பகைவர்களது மரணத்தை வேண்டின் நிர்ருதியையும், உலகியல் இன்பத்தை நாடுபவன் சந்திரனையும், எதிலும் விருப்பமின்றி வைராக்கியத்தையே விரும்பியவன் மாயையின் கலப்பற்ற ஸ்ரீமந்நாராயணனையும் பூஜிக்க வேண்டும். (9)

எங்கும் எதிலும் விருப்பமற்றவன், அனைத்திலும் விருப்பமே கொண்டவன் அல்லது முக்தியின்பத்தை மட்டும் விரும்புபவன் என்று யாராக இருந்தாலும், பரந்த நோக்கமுடைய அறிஞன் எங்கும் எப்பொழுதும் தீவிரமான பக்தியோகத்தால், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள பகவானையே ஆராதிக்க வேண்டும். (10)

முன்பு கூறிய இந்திரன் முதலிய தேவதைகளையே உபாசிப்பவனாயினும், பகவத் பக்தர்களான சாதுக்களின் சங்கத்திலிருந்து (சேர்க்கையிலிருந்து) கொண்டு, பகவான் ஸ்ரீஹரியிடம் நிச்சயமான பக்தி செய்துதான் மோட்சத்தைப் பெற முடியும். (11)

பக்தர்களான சாதுக்களின் சமாஜத்தில் எப்பொழுதும் பகவானது திருவிளையாடல்கள் பற்றிய பேச்சே நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும். அதைச் செவிமடுப்பதன் வாயிலாக, இறைவனைப் பற்றிய தெளிந்த அறிவு (ஞானம்) ஏற்படும். அதனால், உலகியல் பற்று விலகும். பற்றற்ற நிலையில் மனம் (இதயம்) தூய்மையடையும்; மகிழ்ச்சியே பொங்கும். அவ்வாறான இதயத்தில் பக்தி கனியத் தொடங்கும். அதுதானே மேலான நலனைக் கொடுக்கும் சிறந்த வழி? இவ்வாறான பெருமை வாய்ந்த இறைவனது திருவிளையாடல்களை ஒருதரம் செவியாரப் பருகி இன்பம் கண்டவன், அந்த பகவானது கதைகளை மேலும் கேட்க விருப்பம் கொள்ளாமல் இருப்பானா?” (12)

சௌனக மகரிஷி கேட்கிறார்—— இவ்வாறு கூறக்கேட்ட பரதகுலச் செம்மல் பரீக்ஷித் பிரும்மத்தை அறிந்த ஞானியும், வேதங்களைக் கற்றுணர்ந்தவருமான வியாச மகரிஷியின் புதல்வர் சுகாசார்யாரிடம் வேறு என்னென்ன விஷயங்களைக் கேட்டார்? (13)

அறிஞரான ஸூதபுராணிகரே! இது பற்றி மேலும் கேட்க விரும்பும் எங்களுக்குத் திருவாய் மலர்ந்தருள வேண்டும். சாதுக்கள் நிறைந்த அவையில் நிச்சயமாகப் பகவானைப் பற்றிய கதைகள்தானே பேசப்படும்? (14)

பாண்டு மன்னனின் கொள்ளுப்பேரனும் மகாரதனும் பாகவதனுமாகிய பரீக்ஷித் மன்னன் குழந்தைப் பருவத்தில் விளையாடும்பொழுதுகூட விளையாட்டுப் பொருட்களைக் கொண்டு ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பூசனை புரிவது போன்ற விளையாட்டுகளையே விளையாடினான். (15)

வியாசரின் மகனான ஸ்ரீசுகரோ அனைத்தும் அறிந்தவர். பகவானிடமே மனம் லயித்தவர். சாதுக்களுடைய சேர்க்கை கிட்டுமானால், அங்கு பகவானது கல்யாண குணங்களை வர்ணிக்கும் சிறந்த கதைகள் பேசப்படும். (16)

சூரியன், உதயம்—அஸ்தமனம் என்ற கதிகளால் மனிதனின் ஆயுட்காலத்தைப் பறிக்கிறான். ஆனால், இறைவனைப் பற்றிய சிந்தனையில் கழிக்கும் நேரத்தை அவன் தொடுவதில்லை. (அதைப் பறிக்க அவனுக்குத் திறனில்லை.) அந்த பகவானது புகழைப் பாடாது, கேட்காது வீணாகும் ஒவ்வொரு நொடியும், இவனது வாழ்நாளில் வீண்தானே? அவ்வாறான மனிதர்களின் ஆயுளையன்றோ பறிக்கிறான் பகலவன்? (17)

[ஒப்புநோக்குக:— வேடுவப்பெண், பறவைகளின் இறக்கை முதலியவற்றைப் பிய்த்தெறிந்து, அதன் ஆயுளைப் போக்குவது போல், சூரியன், உதயம்—அஸ்தமனம் என்கிற பெயரில் மனிதனின் ஆயுளை அபகரிக்கிறான் (ரிக்வேதம் 1—6—25).]

மரங்கள் உயிர் வாழவில்லையா? கொல்லன் பட்டறையில் உள்ள காற்றுத்துருத்தி, காற்றை வாங்கி வெளிவிடவில்லையா? நாய் முதலிய விலங்கினங்கள் சாப்பிடாமலா இருக்கின்றன? அவைகள் உடலையும் உறவையும்கூட வளர்க்கின்றன. இதே போல்தான் மனிதனும் செய்கிறான் என்றால், இவன் விலங்கினத்தைவிட எவ்வாறு உயர்ந்தவனாவான்? (18)

எவனது காதுகள், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருநாமத்தை ஒருமுறையேனும் கேட்கவில்லையோ, அவனே விலங்கு. அதாவது, மனித உருவில் திரியும் நாய், பன்றி, ஒட்டகம், கழுதை. (19)

மூவுலகையும் ஈரடியால் அளந்த பெருமானது திருக்குணங்களைக் கேளாத செவிகள் செவிகளல்ல. அது எலி வசிக்கும் வலை, பாம்பு வசிக்கும் புற்று. ஸூதரே! சான்றோர்கள் அனவரதமும் கானம் செய்துவரும் இறைவனது சரிதங்களைக் கானம் செய்யாத நாக்கு பயனற்றது. அது தவளையின் நாக்கு போன்றது. (20)

பட்டுத் தலைப்பாகை அல்லது கிரீடம் அணிந்திருப்பினும், முகுந்தனை வணங்காத தலை வெறும் சுமைதான். இரு கைகளிலும் தங்கத்தாலான கங்கணங்கள் ஒளிரலாம். ஆனால், அந்தக் கைகள் இறைவனது திருவடிகளில் ஒரு புஷ்பத்தையேனும் இட்டு பூசனை புரியவில்லையெனில், அவை சவத்தின் கைகளை ஒக்கும். (21)

இறைவனின் திவ்விய மங்கள விக்கிரகத்தைப் பாராத கண்கள், மயிற்தோகையில் காணும் கண்களே. தன் அடியார்களை ஆட்கொள்ளவே திருத்தலங்களில் இறைவன் குடிபுகுந்தான். அவ்வாறான திருத்தலங்களைச் சென்றடையாத கால்கள், மரக்கால்களே. (22)

இறைவனது அடியார்களின் திருவடித்துகள்களை ஒருமுறையேனும் தன் தலையில் சாற்றப்பெறாதவன் நடைபிணமே. அடியவர்களால் இறைவன் திருவடிகளில் அர்ச்சனை செய்யப்பட்ட துளசியின் நறுமணத்தை முகர்ந்து மகிழக் கொடுத்து வைக்காதவன், மூச்சுவிடும் சவமே ஆகும். (23)

பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருநாமங்களைச் சொல்லக் கேட்டாலும், தானே சொன்னாலும், (நினைத்தாலும்) எவனுடைய இதயம் இளகவில்லையோ, உருகவில்லையோ, கண்கள் ஆனந்தக்கண்ணீர் சொரியவில்லையோ, உடல் புல்லரித்து நிற்கவில்லையோ, அவனது இதயம்தான் இரும்பைவிடக் கடினமானது. (24)

ஸூதபுராணிகரே! நலம் நல்கும் மனத்திற்கினிய நன்மொழிகளே பேசுகிறீர்கள். பாகவதசிரோமணியும், ஆன்ம தத்துவம் நன்கறிந்தவரும், வியாசரின் திருக்குமாரருமான ஸ்ரீசுகர், மன்னன் பரீக்ஷித் வினவிய சீரிய வினாக்களுக்கு என்ன பதிலுரைத்தாரோ, அதை எங்களுக்கும் கூறுங்கள். (25)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

நான்காவது அத்தியாயம் — படைப்புப் பற்றி பரீக்ஷித்தின் வினா; ஸ்ரீசுகர், ஸ்ரீஹரியை வணங்கிக் கூறத் துவங்குதல்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— பரமாத்ம தத்துவத்தைப் பற்றிச் சுகாசார்யார் விளக்கமளித்ததைச் செவிமடுத்த மன்னன் பரீக்ஷித், ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே தன் மனத்தைப் பறிகொடுத்தான். (1)

இதுவரை தன்னுடையது என்று எண்ணியிருந்த உடல், மனைவி—மக்கள், வீடு, யானை, பசுச் செல்வங்கள், மற்றுமுள்ளதான செல்வங்கள், உற்றார்—உறவினர்கள், எங்கும் பரவியிருந்த தனது நாடு முதலிய அனைத்திலும் கொண்டிருந்த பற்றை ஒரு நொடியில் உதறித் தள்ளினான். (2)

சௌனகர் முதலிய மகரிஷிகளே! பரந்த மனங்கொண்ட மன்னன் பரீக்ஷித், இன்று முதல் ஏழாவது நாளில் தனக்கு மரணம் வரப்போவதை அறிந்ததால், அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் முப்பேறுகளையும் நல்கும் அனைத்துக் கர்மங்களையும் துறந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டான். மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவிளையாடல்களைப் பற்றிக் கேட்க மனங்கொண்டு, நீங்கள் இப்பொழுது என்னைக் கேட்டதையே ஸ்ரீசுகரிடம் கேட்டான். (3—4)

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “மாசுகள் அற்றவரே! அனைத்துமறிந்த தாங்கள், பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருவிளையாடல்களைச் சொல்லக் கேட்கும்போது, என் மன இருள் அகல்கிறது. ஆகவே, தங்கள் வாக்கு மிகமிக உயர்ந்ததே. (5)

பிரும்மா முதலிய மற்ற தேவர்களும் மனத்தாலும் நினைக்க முடியாத இந்தப் பிரபஞ்சத்தை, இறைவன் தன் மாயாசக்தியால் எவ்விதம் படைக்கிறார்? எவ்விதம் காப்பாற்றுகிறார்? எவ்விதம் அழிக்கிறார்? கற்பனைக்கெட்டாத சக்திகளை உடைய பகவான், எந்தெந்த சக்திகளை மேற்கொண்டு குழந்தைகள் மணல் வீடு கட்டி விளையாடுவதுபோல், தன்னைத்தானே பலப்பல உருவங்களாக ஆக்கிக் கொண்டு, தனக்குத் தானே பலவித லீலைகளைச் செய்கிறார்? இவைகளை நான் மறுபடியும் கேட்க விரும்புகிறேன். (6—7)

பிரும்மத்தை அறிந்த மகரிஷியே! பகவான் ஸ்ரீஹரியின் அற்புத லீலைகள் அறிஞர்களாலும்கூட ஊகித்தறிய முடியாதவாறு வினோதமாக உள்ளனவே! (8)

பகவான் ஒருவராகவே இருந்தாலும் புருஷரூபத்தில் பிரகிருதியான மாயையின் பற்பல குணங்களை ஏற்று, ஒரே சமயத்தில் பிரும்மதேவர் முதலிய பல திருமேனிகளை மேற்கொண்டு, வரிசையாக முறைப்படி எல்லாச் செயல்களையும் செய்கிறார். அவர் எல்லா சக்திகளையும் ஒரே நேரத்தில் மேற்கொள்கிறாரா? அல்லது ஒவ்வொன்றாகவா? (9)

சப்த பிரும்மத்தில் (வேதங்களைப் பற்றிய ஆராய்ச்சியாலும்) பரப்பிரும்மத்தினிடம் (அனுபூதியாலும்) மிகுந்த தேர்ச்சி பெற்ற பகவானாகிய தாங்கள், என்னுடைய இந்த ஆழ்ந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்ற வேண்டுகிறேன்.” (10)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு மன்னன் பரீக்ஷித் பகவானின் திருக்கல்யாண குணங்களைக் கூறுமாறு ஸ்ரீசுகரை வேண்டவே, அவரும் அனைத்து புலன்களையும் தன்பால் ஈர்த்து இயக்கும் பகவானைத் தியானம் செய்து கூறத் தொடங்கினார். (11)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “புருஷோத்தமரான பகவான் அளவற்ற மகிமையுடையவர். இவ்வுலகைப் படைத்துக் காத்து அழிக்க, சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களின் சக்திகளையும் ஏற்று, பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசுவரன் என்கிற மூன்று திருவுருவங்களிலும் விளங்குகிறார். அவர் அசைவன—அசையாதனவாகிய அனைத்து உயிரினங்களின் இதயத்திலும் அந்தர்யாமியாகக் காட்சியளிக்கிறார். அவருடைய ஸ்வரூபத்தையும் செயலையும் நம் அறிவுத் திறனால் அறிய முடியாது. அவ்வாறு சர்வோத்தமரான பகவானுக்கு எனது கோடி கோடி நமஸ்காரங்கள். (12)

சாதுக்களின் துன்பத்தைத் துடைத்துப் பாவங்களைப் போக்கி, பக்தியை அளிப்பவர்; தீயோர்களை அடக்கி அவர்களுக்கும் நற்கதியைத் தருபவர்; பரமஹம்ஸர்களான துறவிகளுக்கு ஆன்ம அனுபவத்தை (அனுபூதியை) அளிப்பவர்; சேதன—அசேதனமான அனைத்தையும் தன்னுள் கொண்டவர்; தானும் அதனுள் விளங்குபவர்; ஆகவே, ஒருவழிச்சேரல் (பட்சபாதம்) என்ற குற்றமற்றவர். அவ்வாறான ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்குத் திரும்பத் திரும்ப நமஸ்காரம். (13)

பக்தர்களைப் பரிபாலிப்பவர். பக்தியின்றிப் பிடிவாதத்துடன் சாதனை புரியும் வேஷதாரிகளால் அவரை அறிய முடியாது. அவ்வாறான தங்களுக்குத் திரும்பத் திரும்ப நமஸ்காரம். (ஒப்புயர்வற்ற பகவத் சக்தியால் தனக்குத்தானே மகிழ்ந்திருப்பவர். அதனால், பரப்பிரும்மம் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.) ஐசுவரியத்தில் அவருக்கு இணையானவர் எவரும் இல்லை என்னும்போது, மேலானவர் என்று எவர் இருக்க முடியும்? தனக்குத்தானே ஒளிர்ந்திடும் பரப்பிரும்மத்திடம் மகிழ்ச்சி கொள்பவர். அவ்வாறான பகவானுக்குத் திரும்பத் திரும்ப நமஸ்காரம். (14)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. ‘நதத்ஸம: அப்4யதி4க: குதோऽந்ய:’ (உபநிஷத்) — அவருக்கு ஒத்தாரே இல்லை, மிக்கார் எவ்வாறு இருக்கமுடியும்?

2. ‘ஒத்தார் மிக்கார் இலையாய மாமாயா’ (ஆழ்வார்)]

அவரைப் பற்றிப் பேசினாலும் பாடினாலும் நினைத்தாலும் கண்டாலும் வணங்கினாலும் கேட்டாலும் பூசனை புரிந்தாலும் ஜீவராசிகளின் பாவங்கள் அப்பொழுதே (தீப்பட்ட பஞ்சுபோல்) அழிந்துவிடுகின்றன. மங்களமான புகழுடைய அந்த பகவானுக்கு நமஸ்காரம். (15)

அறிவாளியான மனிதன், இந்த இறைவனது திருவடிக் கமலங்களையே சரணாகப் பற்றி, இவ்வுலக—பரவுலக ஆசைகளைத் துறந்து, எவ்விதத் துன்பமுமின்றிப் பிரும்மகதியை அடைகிறான். கல்யாண குணங்களான புகழ் கொண்ட அந்த இறைவனைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன். (16)

தவம் செய்பவர்கள், தானமளிப்பவர்கள், பெரும்புகழ் படைத்தவர்கள், நல்மனம் படைத்தவர்கள், மந்திரமும் அதன் பொருளுமறிந்து தமது கர்மானுஷ்டானங்களைச் செய்பவர்கள், ஒழுக்கம் தவறாத பக்திமான்கள் — யாராகிலும் சரி — அவர்கள், முன்பு கூறிய தவம், தானம் முதலியவைகளை இறைவனிடம் அர்ப்பணம் செய்யாவிடில், அதனதன் பயன்களை அவர்கள் பெறுவதில்லை. அதனால், அவர்களுக்கு நலமும் கிட்டுவதில்லை. அப்படி மங்களமான புகழ்கொண்ட பகவானைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன். (17)

கிராதர்கள் (பிராணிகளை இம்சிப்பவர்கள்), ஹூணர்கள் (தீவில் வாசம் செய்யும் வெண்மை நிறமுடையோர்), ஆந்திரர்கள் (கீழ்மக்கள்), புலினர்கள் (வேடர்களில் ஒரு பிரிவு), புல்கசர்கள் (பசுவைத் துன்புறுத்துபவர்கள்), மீனவர்கள், கங்கர்கள் (கங்கம் என்னும் பறவையின் இறைச்சியை உண்பவர்கள்), யவனர்கள் (மிலேச்சர்கள்), கஸர்கள் (ஆயுதங்கட்குச் சாணை பிடிப்பவர்கள்), இன்னும் பல்வேறு பிரிவுகளில் பிறந்த மாபாவிகள் என அனைவரும், இறைவனது அடியார்களை அண்டி, தமது பாவத்தைத் தொலைத்து தூய்மை பெறுகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட சர்வ சக்தனான பகவானை வணங்குகிறேன். (18)

தைரியமுடையோர்களுக்கு ஆத்மாவாக உபாசிக்கத்தக்கவர்; அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் அருளுபவர்; வேதநெறி, அறநெறி, தவநெறி ஆகிய முந்நெறிகளால் வழிபடத்தக்கவர்; கவடு அற்றவர்களான பிரும்மதேவர், பரமசிவன் முதலியவர்களும், அவரது திருமேனியை வியந்தவண்ணம் கண்டறியத்தக்கவரான அந்த பகவான் எனக்கருள வேண்டும். (19)

அவர் அனைத்துச் செல்வங்களுக்கும் தலைவியான திருமகள்கேள்வன்; அனைத்து வேள்விகளுக்கும் தலைவர்; அதை அனுபவிப்பவர்; அதன் பலனையும் அளிப்பவர்; அனைத்துலக உயிரினங்களையும் காத்து அருள்பவர்; அறிவிற்குத் தலைவர்; அனைத்தினுள்ளும் அந்தர்யாமியாக இருப்பவர்; இந்தப் பூவுலகத்துக்கு அதிபதி. அவ்வாறான பகவான் யதுகுலத்தில் திருவவதாரம் செய்து, அந்தகர்கள், விருஷ்ணிகள், சாத்வதர்கள் முதலியோர்களுக்கு ஒப்பற்ற தலைவனாக இருந்து, அவர்களைக் காத்தருளுகிறார். சாது—ஜனங்களுக்கு ஒரே பற்றுக்கோடான அடியார்க்கெளியரான அந்த பகவான் எனக்கருள் புரிய வேண்டும். (20)

அறிவாளிகள் (ஞானிகள்) பகவானுடைய திருவடித்தாமரைகளைச் சமாதி நிலையில் தியானம் செய்து, மனத்தூய்மை பெற்று ஆன்ம சாட்சாத்காரம் பெறுகிறார்கள். அவ்வாறு அனுபூதி பெற்றதும், தாங்கள் தங்கள் புத்திக்கும் விருப்பத்திற்கும் ஏற்றவாறு பகவானுடைய தத்துவங்களை வர்ணிக்கின்றனர்; பிறருக்கும் எடுத்தியம்புகின்றனர். (அன்பையும் முக்தி இன்பத்தையும் அருளும்) அந்த முகுந்தரான பகவான் எனக்கு அருள் புரியட்டும். (21)

படைப்பின் தொடக்கத்தில் பிரும்மதேவருக்கு, முன் கல்பத்தின் (படைப்புத் திறனறிவை) நினைவைத் தூண்டிவிடுவதற்காக, ஞானத்தின் தலைவியான சரஸ்வதிதேவியை பகவான் ஏவினார். அந்த வாக்தேவி பிரும்மதேவரின் திருமுகத்திலிருந்து சிட்சை, வியாகரணம், சந்தஸ், நிருக்தம், ஜோதிடம், கல்பம் என்கிற ஆறு அங்கங்களுடன் வேதரூபமாக வெளித் தோன்றினாள். இவ்வாறு ஞானம் நல்கும் சிறந்த ஞானதாதா பகவான், எனக்கருள் புரிய வேண்டும். என் இதயத்தில் வந்து தோன்ற வேண்டும். (22)

இறைவனே ஐம்பெரும்பூதங்களின் சேர்க்கையால் இவ்வுடலை ஆக்கித் தந்து, அதன் ஜீவாத்மனாகக் குடிபுகவும் செய்கிறார். அதனால் ‘புருஷன்’ என்றழைக்கப்படுகிறார். ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள் (அறிவுப் புலன்கள்), ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள் (செயற்புலன்கள்), ஐந்து பிராணன்கள், மனம் ஒன்று என்ற பதினாறு சாதனங்களைக் கொண்டு, முன்பு வர்ணித்த பதினாறு குணங்களையும் வெளிப்படுத்துகிறார். (அல்லது முன்சொன்ன பதினாறு கலைகளுடன் ஒருங்கிணைத்து, அதன் மூலம் அவை அளிக்கும் பதினாறு போகங்களையும் நுகர்கிறார்.) எல்லாமான அந்த பகவான் எனது சொற்களை அழகுறச் செய்ய வேண்டும். (என் சொற்கள் பிறரது மனத்தைத் துன்புறுத்தாது அனைவருக்கும் நலம் புரியட்டும்.) (23)

சான்றோர்கள், எந்த வேதவியாசரின் திருமுகத்தாமரையிலிருந்து கனிந்து வரும் ஞானமே வடிவெடுத்த ஸ்ரீமத்பாகவதமாகிற தேனைப் பருகுகின்றனரோ, அந்த ஸ்ரீமந்நாராயண அவதாரமாகிய பகவான் வேதவியாசரது திருவடிக் கமலங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன். (24)

அரசே! வேதங்களைத் தன்னுள் கொண்ட பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமந்நாராயணனிடம் தான் கேட்டறிந்ததையே, தன்னை வினவிய தன் மகன் நாரதருக்குக் கூறினார். (இதைத்தான் நான் உனக்குக் கூறுகிறேன்.)” (25)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — படைப்பை வர்ணித்தல்

நாரதர் கேட்கிறார்—— “தந்தையே! அனைத்து உயிர்களையும் படைத்தவர் தாங்கள். ஆகையால், அனைத்திற்கும் முந்தியே தோன்றியவர்; தேவர்களுக்கும் தேவர். தங்களை வணங்குகிறேன். ஆன்ம தத்துவத்தை நன்கு விளங்கும்படி செய்யும் வழியை, எனக்கு உபதேசித்தருள வேண்டுகிறேன். (1)

தந்தையே! இந்தப் பிரபஞ்சத்தை நன்கு விளங்கும்படி செய்வது யார்? எந்தச் சக்தியால் இது இயங்குகிறது? இதைப் படைத்தது யார்? கடைசியில் இது எங்கு லயமாகிறது? எவரை அண்டி இது நிற்கிறது? இதன் உண்மை ஸ்வரூபம் என்ன? இவற்றை உள்ளது உள்ளபடி எனக்கு விளக்கமாகக் கூறுங்கள். (2)

இவற்றை உண்மையில் அறிந்தவர் தாங்களே. ஏனெனில் நடந்தது, நடப்பது, நடக்கப் போவது என்ற முக்காலமும் உணர்ந்தவர், தாங்கள். இவ்வுலகம் உள்ளங்கை நெல்லிக்கனிபோல் தங்கள் அறிவிற்குட்பட்டது. (3)

உலகைப் படைக்கும் இந்த அறிவு தங்களுக்கு எவ்வாறு தோன்றியது? தங்களுக்கு ஆதாரமாய் இருப்பவர் யார்? உங்கள் தலைவர் யார்? யாருக்குக் கட்டுப்பட்டு நீங்கள் உலகைப் படைக்கிறீர்கள்? தங்களுடைய உண்மை லட்சணம் என்ன? (ஏனெனில்,) தாங்கள் ஒருவராகவே ஐம்பூதங்களைக் கொண்டு, தங்கள் மாயையால் அனைத்து உயிரினங்களையும் படைக்கிறீர்கள். (4)

சிலந்திப் பூச்சி, தன் வாயில் ஊறும் நீர் கொண்டு நூலிழுத்து வலை பின்னி, அதிலே இங்குமங்கும் சென்று விளையாடுவது போலவே, நீங்களும் எவ்விதத் துன்பமுமின்றித் தங்கள் சக்தியைக் கொண்டே இவ்வுலகைப் படைக்கிறீர்கள். ஆனால், தாங்கள் எவ்வித மாறுதலுமின்றித் திருவிளையாடல் புரிகிறீர்களே! (5)

இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் தோன்றுமனைத்தும், உயிருள்ளதோ, உயிரற்றதோ, உயர்ந்ததோ, தாழ்ந்ததோ அல்லது உயர்வு—தாழ்வற்ற நடுநிலையில் உள்ளதோ, என்ன பெயர் கொண்டதோ, என்ன உருவுடையதோ, என்ன நிறமோ, இவற்றில் ஏதாகிலும் சரி, அது தங்களைத் தவிர வேறு ஒருவரால் தோற்றுவிக்கப்படவில்லை என்பது எனது எண்ணம். (6)

அவ்வாறான தாங்கள் ஒருநிலைப்பட்ட மனத்தோடு அரிய தவம் செய்கிறீர்களே. அதனால், ‘உங்களைவிட வேறு உயர்ந்த ஒரு சக்தி இருக்குமோ?’ என்கிற ஐயம் தோன்றுகிறது. (7)

தாங்கள் அனைத்தும் அறிந்தவர், சர்வேசுவரன். நான் கேட்பதனைத்தையும் எனக்கு நன்றாகப் புரியுமாறு விளக்கமாகக் கூறவேண்டும்.” (8)

பிரும்மதேவர் பதில் கூறுகிறார்—— “மகனே! நீ எல்லோரிடமும் கருணை கொண்டவன். அதனால்தான், இந்த உயர்வான கேள்வியைக் கேட்கிறாய். ஏனெனில், பகவானது திருக்குணங்களைக் கூறுமாறு என்னைத் தூண்டியது உன் கேள்வி. (9)

என்னைவிட உயர்ந்தவரான பகவானைப் பற்றி, நீ இன்னும் அறியாததால் என்னை உயர்ந்தவனாகக் கூறினாய். ஆகவே, நீ கூறியது பொய்யல்ல. இது இயல்பானதுதான். (10)

சூரியன், சந்திரன், அக்னி, நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள் ஆகியவைகள் அந்த இறைவனது ஒளியைப் பெற்று, உலகில் இருளைப் போக்குகின்றன. இதேபோல நானும் ஸ்வயம்பிரகாசரான அந்த இறைவனிடமிருந்து ஒளியைப் பெற்று, இந்தப் பிரபஞ்சத்தைத் தோற்றுவிக்கிறேன். (11)

அந்த இறைவனுடைய வெற்றிகொள்ளவியலாத மாயையாலன்றோ, என்னை இவ்வுலகினர் ‘உலகத்தந்தை’ (ஜகத்குரு) என்கின்றனர். அவ்வாறான பகவான் வாசுதேவனை வணங்கித் தியானிக்கிறேன். (உண்மையில், ‘க்ரு॒ஷ்ணம் வந்தே ஜக3த்3கு3ரும்’ — ‘உலகத்தின் தனிப்பெரும் தலைவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வணங்குகிறேன்’ என்பதே சத்தியவாக்கு ஆகும்.) (12)

இந்த மாயை, (தன் கவடத்தை இவர் அறிவரே என்று) அவரது எதிரில் பயத்துடன் நிற்கிறது. அவ்வாறான மாயையில் மயங்கிய அறிவிலிகள் ‘நான், எனது’ என்று தன்னைத்தானே உயர்வாகப் பேசிக் கொள்கிறார்கள். (13)

நாரதா! உபாதான காரணங்களான பஞ்ச மகாபூதங்களும், பிறவிக்குக் காரணமான கர்மமும், இவற்றை இயக்கும் காலமும், அவற்றின் மாறுதலுக்குக் காரணமான சுபாவமும், இவற்றை நுகரும் ஜீவாத்மாவும் அனைத்தும் உண்மையில் பகவான் வாசுதேவனைத் தவிர வேறல்ல. (14)

வேதங்கள், ஸ்ரீமந்நாராயணனையே காரணமாகவும் குறிக்கோளாகவும் (அடைய வேண்டிய லட்சியமாகவும்) கொண்டவை. தேவர்களோ ஸ்ரீமந்நாராயணனின் திருமேனியிலே தோன்றியவர்கள். வேள்விகளனைத்தும் அவரை மகிழ்விக்கவே ஆற்றப்படுகின்றன. அதனால் பெறும் சுவர்க்கம் முதலிய உலகங்களும் அவரிடமே கற்பிக்கப்பட்டுள்ளன. பிராணாயாமம் முதலிய அஷ்டாங்க யோகங்களும் அவரை அடையும் சாதனங்களே. தவங்கள், நம்மை அவரிடம் அழைத்துச் செல்பவை. பெற்ற அறிவும் (ஞானமும்) அவரை அறியவே காரணமாகிறது. அனைத்து சாதனங்களும், அவைகளால் பெறப்படுகிற ஸாத்யங்களும் (பயன்களும்) அந்த ஸ்ரீமந்நாராயணனிடமே லயிப்பன! (15—16)

அவர் அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருப்பினும் அனைத்திற்கும் ஈசுவரன்; தலைவன். எவ்வித மாறுதலற்றவராயினும் அனைத்துமாக இருப்பவர். என்னைத் தோற்றுவித்தவரும் அவரே. அவருடைய திருக்கண்ணோக்கின் இயக்கத்தால், அவரது சங்கல்பத்திற்கு இசைந்தவாறு படைப்புத் தொழிலை நடத்துகிறேன். (17)

இறைவன் முக்குணங்களுக்கு ஆட்பட்டவனல்லன், நித்ய முக்தன். ஆனால், அவரது மாயை (பிரகிருதி) ரஜோ குணத்தை ஏற்றுப் படைத்தலையும், சத்துவ குணம் கொண்டு காத்தலையும், தமோ குணம் கொண்டு அழித்தலையும் செய்கிறது. (18)

இந்த மூன்று குணங்களும், மகாபூதங்கள், இந்திரியங்கள், அவற்றின் தேவதைகள், மனம் முதலியவற்றின் உதவிகொண்டு, மாயைக்கு ஆட்படாத நித்திய முக்தனான ஜீவனை, மாயைக்குள் தள்ளி, ‘நானே இவ்வுடல்; நானேதான் இந்திரியங்கள்; நானேதான் புத்தி’ என்று எண்ணுமாறு தளைக்கு ஆட்படுத்துகின்றன. (19)

நாரதா! பொறி—புலன்களால் அறிய இயலாத இறைவன், பிரகிருதியின் (மாயையின்) முக்குணங்களான போர்வைக்குள் தன்னை மறைத்துக் கொண்டு அறிய முடியாதவராக இருக்கிறார். அவர்தான் இந்த அகில ஜகத்திற்கும் எனக்கும் தலைவர்! (20)

[குறிப்பு:— பகவான், எல்லா ஜீவர்களின் இதயத்திலும் வசிக்கிறார் என்பதும், ஆனால் ஜீவன் இதை அறிவதில்லை என்பதும் அனைவரும் அறிந்ததே. இதன் காரணம் என்னவெனில், ஜீவனின் உடலைத் தோற்றுவித்த பஞ்ச பூதங்களும், ஜீவன் தனது செயல்களைச் செய்வதற்கான புலன்களும், அப்புலன்களைச் செயல்படுத்தும் தேவதைகளும் தங்கள் செயல்களால் ஜீவனின் இதயத்தில் விளங்கும் இறைவனை முழுவதுமாக மறைத்ததால் ஆகும். ஆகவே, இதயவாஸனான இறைவனைக் காண வேண்டுமானால், பஞ்சபூதங்கள் மற்றும் பஞ்ச இந்திரியங்களின் செயல்களை அடக்க வேண்டும்.]

பிரளய காலத்தில் ஜீவன்களும் அவைகளின் கர்மங்களும் சுபாவமும் பகவானிடமே லயித்திருந்தன. மறுபடியும் படைக்க வேண்டிய காலம் வந்தபோது, இறைவன் தன்னையே பல்வேறு ரூபங்களில் தோற்றுவிக்க எண்ணி, தன் மாயா சக்தியால் ஜீவன்களின் கர்மங்கள் மற்றும் ஸ்வபாவங்களைத் தானே ஏற்றுக் கொண்டார். (21)

இறைவனின் சக்தியை ஏற்று காலம் முக்குணங்களையும் ஏற்றத்தாழ்வுடையதாகச் செய்தது; ஸ்வபாவம் அவைகளுக்குப் பலப்பல ரூபங்களைத் தந்தது; கர்மம் மஹத் தத்துவத்தைத் தோற்றுவித்தது. (22)

ரஜோ குணம், சத்துவ குணம் — இவற்றால் விருத்தி அடைந்த மஹத் தத்துவம் மேலும் விகாரமடைந்தது (மாறுதலடைந்தது). மகாபூதங்கள், பொறிகள், அவற்றின் தொடர்புடைய (அபிமானி) தேவதைகள் மற்றும் தமோ குணத்தையே மிகுதியாகக் கொண்ட அஹங்கார தத்துவம் ஆகியவற்றைத் தோற்றுவித்தது. (23)

நாரதா! அந்த அஹங்கார தத்துவம் மூன்றுவிதமாக மாறுதலடைந்தது. அவை மகாபூதங்களின் சக்தியாகிய வைகாரிகம், தைஜஸம், தாமஸம் என்பவை. இவை முறையே அறிவு, செயல், பொருள் எனப்படும். (24)

தாமஸ அஹங்காரமே, ஐம்பெரும் பூதங்களின் தோற்றத்திற்குக் காரணம். இதிலிருந்து ஆகாயம் தோன்றியது. இதன் தன்மாத்திரையும் குணமும் சப்தம் (ஒலி) ஆகும். இதன் வழியே பார்ப்பவனையும், பார்க்கப்படும் பொருளையும் அறியலாம். (25)

ஆகாயம் மாற்றமடைந்த போது தொடுவுணர்ச்சி கொண்ட வாயு (காற்று) தோன்றியது. இது ஆகாயத்தின் தொடர்புடையதால் ஒலி என்கிற குணமும் கொண்ட இந்தக் காற்று, உயிர் வாழ்வதற்குக் காரணமான பிராணனாகவும், பொறிகளின் வலிமைக்குக் காரணமான ஓஜஸ் திறனாகவும், மனவலிமைக்குக் காரணமான ஸஹஸ் (உற்சாகத்) திறனாகவும், உடல் வலிமைக்குக் காரணமான பலமாகவும் ஆகிறது. (26)

காலம், கர்மம், சுபாவம் ஆகிய மூன்றினாலும் தூண்டப்பட்ட வாயுவிலிருந்து தேஜஸ் தோன்றியது. இதன் குணம் உருவத்தைக் காணும்படி செய்வது. வாயுவிலிருந்து தோன்றியதால், ஒலி, தொடுவுணர்ச்சி என்கிற குணங்களும் இதற்கு உண்டு. (27)

(ஒளி) தேஜஸ்ஸிலிருந்து ஜலம் தோன்றியது. இதன் குணம் ரஸம் (சுவை) ஆகும். ஒளியிலிருந்து தோன்றியதால் ஒலி, உருவம், தொடுவுணர்ச்சி என்கிற குணங்களும் இதற்குண்டு. (28)

நீரிலிருந்து மண் தோன்றியது. இதன் குணம் மணம் (கந்தம்) ஆகும். நீரிலிருந்து தோன்றியதால் ஒலி, தொடுவுணர்ச்சி, உருவம், சுவை என்கிற மற்ற குணங்களும் இதற்குண்டு. மண் (பிருத்வி) ஒன்றிலேயே ரஸம், ரூபம், ஸ்பரிசம், சப்தம், கந்தம் (சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம்) என்னும் ஐந்து குணங்களும் இருக்கின்றன. (29)

இதுவரை தாமஸ அஹங்காரத்திலிருந்து தோன்றியவை பற்றிக் கூறப்பட்டன. பின் சாத்விக அஹங்காரத்திலிருந்து மனமும் அதன் தேவதையான சந்திரனும் தோன்றினார்கள். மேலும் செயற்புலன்கள் ஐந்து, அறிவுப்புலன்கள் ஐந்து, இவற்றின் தேவதைகள் பத்து ஆகிய அனைத்தும் தோன்றின. ஒலித்திறனுக்கு எண்டிசை பாலர்கள், தொடுவுணர்ச்சிக்கு வாயு (காற்று), உருவ சக்திக்கு சூரியன், சுவைத்திறனுக்கு வருணன், மணம் (கந்த) சக்திக்கு அசுவினீ தேவர்கள். வாக்சக்திக்கு அக்னி, கைகளுக்கு இந்திரன், கால்களுக்கு உபேந்திரன் (விஷ்ணு), வெளித்தள்ளும் விஸர்ஜன இந்திரியத்திற்கு மித்திரன், உபஸ்தம் என்கிற ஜனன இந்திரியத்திற்கு பிரஜாபதி (பிரும்மா) என்பவர்களே அந்தப் பத்து தேவதைகள். (30)

ராஜஸ அஹங்காரத்திலிருந்து காது, தோல், மூக்கு, கண், நாக்கு என்கிற அறிவுப் புலன்கள் ஐந்தும், சொல் (வாக்கு), கைகள், பாதங்கள், வெளியேற்றும் இந்திரியம் (பாயு), ஜனனேந்திரியம் (உபஸ்தம்) என்கிற செயற்புலன்கள் ஐந்தும் தோன்றின. அறிவு சக்தியான புத்தியும், செயல்திறனான பிராணனும், ராஜஸ அஹங்காரத்தின் செயல்கள். (31)

பிரும்மத்தை அறிந்தவரே! இந்த ஐம்பெரும் பூதங்களும், இந்திரியங்களும், மனதும், முக்குணங்களும் ஒன்றோடொன்று இணையாததால், அவைகள் தங்கி இன்பம் அனுபவிக்கச் சாதனமான உடலை உண்டாக்க முடியவில்லை. (32)

ஆனால், இறைவன் இவைகளைத் தன் ஆற்றலால் தூண்டியபொழுது, அவைகள் ஒன்றிணைந்தன. தங்களுக்குள்ளாகவே காரியம் (குணம்), காரணம் (பிரதானம்) — இவைகளை மேற்கொண்டு ஸமஷ்டியான இந்தப் பிரும்மாண்டத்தையும், வியஷ்டியான இவ்வுடலையும் (பிண்டத்தையும்) தோற்றுவித்தன. (33)

உயிரற்ற அந்தப் பிரும்மாண்டம் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் நீரிலேயே கிடந்தது. அனைத்திற்கும் ஜீவனை அளிக்கும் இறைவன் காலம், கர்மம், சுபாவம் — இவற்றை ஏற்று, அதை ஜீவனுள்ளதாக ஆக்கினார். (34)

அந்த அண்டத்தைப் பிளந்து கொண்டு ஆயிரம் துடைகள், கால்கள், கைகள், கண்கள், முகங்கள், தலைகள் கொண்டு விராட் புருஷன் தோன்றினார். [ஆயிரம் என்பது உபசாரமாக (பொதுவாக)க் கூறப்பட்டது. அதற்கு ‘கணக்கிலடங்காத’ என்று பொருள்.] (35)

பிரும்ம ஸ்வரூபம் அறிந்தவர்கள், இந்த விராட் புருஷனின் கடிப்பிரதேசமான துடைகளின் பின்புறம் அதலம் முதலிய கீழ் ஏழ் உலகங்களையும், ஜகனமாகிய துடைகளின் முன்புறம் பூமி முதலிய மேல் ஏழ் உலகங்களையும் (உள்ளதாகக்) கற்பிக்கிறார்கள். (36)

இந்த விராட் புருஷனது முகத்திலிருந்து அந்தணர்களும், கைகளிலிருந்து க்ஷத்திரியர்களும், துடைகளிலிருந்து வைசியர்களும், திருவடிகளிலிருந்து வேளாண்மக்களும் தோன்றினார்கள். (37)

[‘ப்3ராஹ்மணோऽஸ்ய மு2கமா ஸீத் பா3ஹூ ராஜந்ய: க்ருத: ஊரூதத3ஸ்ய யத்3வைஶ்ய: பத்3ப்4யாம் சூத்ரோ அஜாயத’ (வேதம்)]

விராட் புருஷனது திருவடிகள் முதல் இடுப்பு (கடி) வரை பூமி முதல் மற்ற ஏழு பாதாள உலகங்கள், தொப்புளில் புவர்லோகம் (பூமிக்கும், இந்திர உலகான சுவர்க்கத்திற்கும் இடையிலான பிரதேசம்), இதயத்தில் சுவர்க்க உலகம், திருமார்பில் மஹர்லோகம் உள்ளனவாகக் கற்பிக்கப்பட்டுள்ளன. (38)

கழுத்தில் ஜனோலோகம், இரு ஸ்தனங்களிலும் தபோலோகம், தலையில் என்றுமே அழிவடையாது நிலைத்து நிற்கும் பிரும்மதேவனுடைய சத்தியலோகம் உள்ளதாகக் கற்பிக்கப்பட்டுள்ளது. (39)

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த அந்த இறைவனின் இடுப்பில் அதலம் என்னும் உலகம், துடைகளில் விதல உலகு, முழங்கால்களில் ஸ்ரீஹரி பக்தர்கள் வசிப்பதால் தூய்மையான சுதல உலகு, முன் கால்களில் தலாதலம், கணுக்கால்களில் மஹாதலம்; திருவடிகளின் மேற்புறம் ரஸாதலம் மற்றும் உள்ளங்கால்களில் பாதாள உலகு இருப்பனவாகக் கற்பிக்கப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு விராட் புருஷரான பகவான் அனைத்துலகுமானவன் (சர்வலோகமயன்) ஆகிறான். (40—41)

விராட் புருஷரான அந்த பகவானது திருவடிகளில் பூலோகமும், தொப்புளில் புவர்லோகமும், தலையில் ஸ்வர்லோகமும் இருப்பதாகவும் ஒரு கற்பனை உண்டு.” (42)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஆறாவது அத்தியாயம் — விராட் புருஷரின் மகிமை விளக்கம்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “(நாரதா!) முன்பு கூறிய விராட் புருஷரான இறைவனுடைய திருமுகத்திலிருந்து நம்போல்வாருடைய பேசும் திறனும், அதன் தேவதையான அக்னியும் தோன்றினர். அவரது ஏழு தாதுக்களினின்றும் காயத்ரீ, உஷ்ணிக், அனுஷ்டுப், பிருஹதீ, பங்க்தீ, திரிஷ்டுப், ஜகதீ என்கிற ஏழு சந்தங்களும் தோன்றின. மனிதர்கள், பித்ருக்கள், தேவர்கள் ஆகியோர்கள் உண்ணத் தகும் அமுதமயமான அன்னம், இனிப்பு முதலிய அறுசுவைகளும், நமது நாக்கு மற்றும் அதன் தேவதையான வருணனும் விராட் புருஷரின் நாக்கிலிருந்து தோன்றின. (1)

அந்த இறைவனுடைய மூக்கு எல்லோருடைய பிராணனான உயிருக்கும், அதன் தேவதையான வாயுவிற்கும் உற்பத்தி ஸ்தானம். அவரது முகரும் சக்தி அசுவினீ தேவர்களுக்கும், மூலிகைகளுக்கும், சாதாரண கந்தத்திற்கும், விசேஷ கந்தத்திற்கும் தோற்றுவாய். (2)

அந்த இறைவனது திருக்கண்ணோக்கு (நேத்ரேந்திரியம்) (வெண்மை முதலிய) எல்லாவிதமான உருவங்களுக்கும் மற்றும் அவைகளை ஒளிரச் செய்கின்ற ஒளிக்கும் பிறப்பிடம். திருக்கண்கள் ஆகாயத்திற்கும் மற்றும் சூரியனுக்கும், காதுகள் எண்டிசைகளுக்கும், மற்றும் அனைத்தையும் தூய்மை செய்கின்ற தீர்த்தங்களுக்கும், கேட்கும்திறன் (சுரோத்ரேந்திரியம்) ஆகாயத்திற்கும் மற்றும் ஒலிக்கும் தோற்றுவாய். ஆகவே, அவரது திருமேனி உலகின் அனைத்துப் பொருட்களின் கருவூலம்; அழகிற்கே இருப்பிடம். (3)

அவரது தோலிலிருந்து தொடுவுணர்ச்சி, காற்று மற்றும் அனைத்து வேள்விகளும் வெளிப்பட்டன. வேள்விகளுக்கு இன்றியமையாத செடி—கொடிகள், மரங்கள் மற்றும் மூலிகைகள் இவரது ரோமங்களினின்றும் தோன்றியவையே. (4)

அந்த இறைவனது கேசம்—தாடி—மீசை—நகங்களினின்றும் மேகம், மின்னல், கற்கள், உலோகங்கள் வெளிவந்தன. (கேசங்கள் மேகங்களுக்கும், தாடி—மீசை மின்னல்களுக்கும், நகங்கள் கற்கள் மற்றும் உலோகங்களுக்கும் தோற்றுவாய் என்றறிக.) இவரது திருக்கரங்கள், உலகைக் காக்கும் உலக பாலகர்களுக்குத் தோற்றுவாய். (5)

அவரது திருவடிகளின் சலனம் பூலோகம், புவர்லோகம், ஸ்வர்லோகம் ஆகிய மூவுலக நலன்களுக்கும், அனைத்து பயத்தினின்றும் காப்பதற்கும் இடமாகிறது. விருப்பங்களனைத்தும் நிறைவுற ஒரே பற்றுக்கோல், அவரது திருவடித் தாமரைகளே. (6)

விராட் புருஷருடைய ஆண்குறியானது ஜலம், வீர்யம், படைப்பு, மேகம் மற்றும் பிரஜாபதிக்கும் ஆதாரமானது. அவருடைய உபஸ்தம் (ஜனன இந்திரியம்) மகப்பேறு அடைவதன் பொருட்டுச் செய்யப்படும் உறவினால் தோன்றும் களைப்பை நீக்கும் சாந்திக்கு இருப்பிடம். (7)

நாரதா! பகவானுடைய பாயு (மலம் வெளியேற்றும் இந்திரியம்) யமன், மித்திரன் மற்றும் மலத்தைத் தள்ளுவதற்கும் (குடலைத் தூய்மையாக்கும்) இடமாகிறது. குதம் (மலவாய்) ஜீவர்களின் அழிவிற்கும் வறுமைக்கும் நரகத்திற்கும் மிருத்யுதேவனுக்கும் பிறப்பிடம். (8)

அவமானத்திற்கும், அதர்மத்திற்கும், தமோகுணமான அஞ்ஞானத்திற்கும் அவரது பிருஷ்டம் (புட்டம்) பிறப்பிடம். நாடிகளிலிருந்து நதிகளும் நதங்களும் தோன்றின. மலைகள் அவரது எலும்புகளிலிருந்து தோன்றின. (9)

விராட் புருஷரின் உதரமானது (வயிறு) மூலப்பிரகிருதி, அன்னரஸங்கள், சமுத்திரங்கள் மற்றும் பிராணிகளின் ஒடுக்கம் (லயம்) ஆகியனவற்றின் உற்பத்தி ஸ்தானம் என்பர் ஞானிகள். அவரது இதயம், மனத்தின் தோற்றுவாய்; (நம் போன்றோரின் ஆண்—பெண் என்கிற) லிங்கச் சரீரத்திற்கும் தோற்றுவாய். (10)

அந்தப் பரமபுருஷருடைய சித்தம் அறத்திற்கும், எனக்கும் உனக்கும் ஸநகாதி முனிவர்களுக்கும், ருத்ர பகவானுக்கும், அறிவிற்கும், சத்துவ குணத்திற்கும் முக்கியமான ஆசிரயம் (புகலிடம்). (11)

(இவ்வளவு ஏன்?) நான், நீ, ருத்ரன், உனக்கு முன் தோன்றிய ஸநகாதிகள், மரீசி முதலிய மகரிஷிகள், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், நாகர்கள், பறவைகள், விலங்குகள், பாம்புகள், கந்தர்வர்கள், அப்சரசுகள், யட்சர்கள், அரக்கர்கள், பூதகணங்கள், ஊர்ந்து செல்லும் பிராணிகள், பசுக்கள், பித்ருக்கள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், சாரணர்கள், மரங்கள், நீர்வாழ்வன, நிலம் வாழ்வன, விண்ணில் வாழ்வன மற்றுமுள்ள பலப்பல ஜீவன்கள், சூரியன் முதலிய கிரகங்கள், அசுவினீ முதலிய நட்சத்திரங்கள், தூமகேது முதலிய வால் நட்சத்திரங்கள், மற்றுமுள்ள நட்சத்திரங்கள், மின்னல்கள், இடிகள், மேலும் நடந்தது—நடப்பது—இனி நடக்கப்போவதுமான இவ்வுலகம் — இவை யாவும் அந்த விராட் புருஷரே. இவையனைத்தும் அவரது திருமேனியில் பத்து அங்குல அளவு பரிமாணத்திற்குள்ளேயே அடங்கியுள்ளன. (12—15)

[குறிப்பு:— பிரும்மாண்டத்தின் ஏழு மறைப்புகளை (ஆவரணங்களை)ப் பற்றி, வேதாந்தப் பிரக்கிரியை கூறுவது காண்க. பூமியைப் போல் பத்து மடங்கு பெரியது நீர்; நீரைப் போல் பத்து மடங்கு அதிகம் அக்னி; அதைக் காட்டிலும் பத்து மடங்கு அதிகம் வாயு; அதைக் காட்டிலும் பத்து மடங்கு அதிகம் ஆகாயம்; ஆகாயத்தைப் போல் பத்து மடங்கு பெரியது அஹங்காரம். அஹங்காரம் போல் பத்து மடங்கு பெரியது மஹத்; அதைவிட பத்து மடங்கு அதிகம் பிரகிருதி. இந்த மூலப்பிரகிருதியோ இறைவனது கால் பங்கு. அதாவது, திருவடிக்கீழ் இதைப் பத்தங்குல நியதி என்கின்றன நூல்கள்.]

சூரியன் தனது ஆதித்ய மண்டலத்தை ஒளிரச் செய்து, வெளியுலகையும் ஒளிரச் செய்வது போல், இந்த விராட் புருஷரும், தனது விராட் திருவுருவை ஒளிரச் செய்து கொண்டு, இந்தப் பிரும்மாண்டத்தின் உள்ளும் புறமும் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து ஒளிரச் செய்கிறார். (16)

[குறிப்பு:— ‘ஸ பூ4மிம் விஶ்வதோ வ்ருத்வா’ என்கிற மந்திரத்தின் கருத்து இது.]

(இனி, ‘பாதோ3ऽஸ்ய விஶ்வா பூ4தாநி’, ‘ஏதாவாந் அஸ்ய மஹிமா’ என்னும் மந்திரங்களின் பொருளை விளக்குகிறார்.) மரண பயத்தை அளிக்கக்கூடிய கர்மவினைகளைத் தாண்டியிருப்பவராகையால், பயமற்ற ஆனந்தத்திற்குக் கொள்கலனாகிறார். ஆகவே, நாரதா! பிரபஞ்சரூபராயினும் ஆனந்தத்திற்கு வைப்பிடம் என்னும் காரணத்தினால், பகவானது பெருமை எல்லையற்றது. (17)

(‘பாதோ3ऽஸ்ய விஶ்வா பூ4தாநி’ என்கிற மந்திரம் விளக்கப்படுகிறது.) அகில உலகங்களும் இறைவனது திருவடிகளில் உள்ளன. (அதாவது, இறைவனது ஒரு மிகச் சிறு பகுதியே.) அத்திருவடிகளில் (அந்தச் சிறு பகுதியான பிரும்மாண்டத்தில்) அனைத்துப் பிராணிகளும் வாழ்கின்றன என்கின்றனர் அறிஞர்கள். பூவுலகம், புவர் உலகம், ஸ்வர் உலகம், இவைகளுக்கு மேலுள்ளது மஹர் உலகம். அதற்கும் மேல் உள்ளவை ஜனோலோகம், தபோலோகம், சத்தியலோகம். அங்கு முறையே அழிவற்ற சுகமான அமுதம், க்ஷேமம், பயமற்ற மோட்சம் உள்ளன. (18)

[குறிப்பு:— பூ, புவர், ஸ்வர் என்கிற மூவுலகங்களிலும் உள்ள இன்பம் அழியக்கூடியது. மஹர் உலகம் கிரம முக்திக்கு (முறைப்படி பெறும் முக்திக்கு) இருப்பிடமான போதிலும், கல்பத்தின் முடிவில் அங்குள்ளவர்களுக்கும் ஸ்தானப்பிரம்சம் (இடம் நழுவுதல்) ஏற்படுவதால், அவர்களுக்கும் அழிவற்ற இன்பநிலை இல்லை. ஆனால், ஜனோலோகத்தில் அங்குள்ளவர்கள் ஜீவித்திருப்பது வரை தங்கள் இடத்தை விடவேண்டியதின்மையால், அங்கு அழிவற்ற இன்பநிலை உண்டு. அதனாலேயே அங்கு அமுதம் என்கிற இன்ப சுகம் உள்ளதாகக் கூறுகிறார்கள். ஆனால், மஹர்லோகத்தில் வசிப்பவர்களுக்கு, கல்ப முடிவில் ஸங்கர்ஷணன் என்னும் தீயால் மூவுலகங்களும் பற்றியெரியும் பொழுது, அவ்வெப்பத்தினால் துன்புறுபவர்களாக ஜனோலோகத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருப்பதால், மஹர்லோகத்திலும் அழிவற்ற நிலைத்த இன்பமில்லை. தபோலோகத்தில் அவ்வெப்பத்தின் துன்பமின்மையால் அங்கு க்ஷேமம் (என்றும் நலமே) உள்ளது. சத்தியலோகம் சென்றவனுக்கு முக்தியின்பம் வெகு அருகிலேயே இருப்பதால், அங்கு அபயம் (பயமற்ற நிலை) — மோட்சம் — உள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது.]

(இனி, ‘த்ரிபாத் ஊர்த்4வ உதை3த்புருஷ:’ என்கிற மந்திரம் விளக்கப்படுகிறது.) இல்லற இன்பமுற்று புத்திரனைத் தோற்றுவிக்காத நைஷ்டிகப் பிரும்மசாரி (விந்து கீழ்நோக்கி நழுவாதவன்), வானப்பிரஸ்தன், துறவி — இவர்களுடைய மூன்று ஆசிரமங்களும் ஜனோலோகம், தபோலோகம், சத்தியலோகம் என்னும் மூவுலகங்களையும் தாண்டி, இறைவனது மூன்று பாதங்களாக இருக்கின்றன. பிரும்மசரிய விரதமில்லாத இல்வாழ்வானது ஆசிரமமானது பூவுலகம், புவர் உலகம், ஸ்வர் உலகம் — இம்மூன்றினுள்ளே இருக்கிறது. (அதாவது, இல்லறத்தான் இந்திர உலகு வரை செல்லலாம். மற்ற மூவரும் அதைத் தாண்டியுள்ள உலகங்களுக்கும் செல்லலாம்.) (19)

(‘ததோ விஷ்வங் வ்யக்ராமத்’ என்கிற மந்திரத்தின் பொருளை விளக்குகிறார்.) எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த க்ஷேத்ரக்ஞரான இறைவன் போகத்திற்கும் மோட்சத்திற்கும் சாதனமாக இரண்டு வழிகளைக் கற்பித்தார். ஒன்று வித்யை — பகவத் தியானமாகிற உபாசனா மார்க்கம் (இது ஞானமார்க்கம்); மற்றது அவித்யை — அஞ்ஞானம் (கர்மமார்க்கம்). அவித்யா மார்க்கம், போக—போக்கியங்களை அளிக்கும் பிறவி உண்டு; வித்யா மார்க்கம் மோட்சத்தை அளிக்கும். வித்யா மார்க்கம் வடக்கு நோக்கிப் போவது — உத்தராயண மார்க்கம்; அவித்யா மார்க்கம் தெற்கு நோக்கிப் பயணிப்பது — தட்சணாயன மார்க்கம். இவற்றில் ஏதாவதொன்றை ஏற்று, அந்த மார்க்கத்தில் மனிதன் செல்லலாம். இவ்விரண்டு மார்க்கங்களுக்கும் ஆதாரம் இறைவனே. (20)

இந்தப் பிரும்மாண்டத்தைத் தோற்றுவித்த இறைவனிடமிருந்துதான் பூமி முதலிய ஐம்பெரும்பூதங்கள், கண் முதலிய பொறிகள், சத்துவம் முதலிய குணங்களின் ஸ்வரூபராகிய விராட் புருஷர் தோன்றினார். இறைவன், இவ்வாறு பலவித உருவங்களாகப் பரிணமித்து, அதனுள் விளங்கினாலும், அவற்றிலிருந்து முற்றிலும் தனிப்பட்டவரே. சூரியன், இவ்வுலகிற்கு ஒளி தந்து விளங்க வைத்து, தான் அதில் ஒட்டாது தனித்து நிற்பது போல. (21)

விராட் புருஷருடைய அந்தர்யாமியாகிய அந்த இறைவனுடைய தொப்புளிலிருந்து வெளிவந்த தாமரை மலரில் நான் தோன்றியபோது, வேள்வியால் அவரை ஆராதிப்பதற்கு, அவருடைய அவயவங்களைத் தவிர வேறெந்தப் பொருள்களுமில்லை. (22)

நன்மனத்தனே! அப்பொழுது அவருடைய அவயவங்களிலிருந்தே வேள்விக்குரிய பசுக்கள், யூபஸ்தம்பம் (வேள்விக்குரிய பசுவைக் கட்டுவிக்கும் கம்பம்), தருப்பைப்புற்கள், இந்த வேள்விக்கான பூமி, நல்ல குணங்களுடைய வசந்த காலம், பாத்திரங்கள், மூலிகைகள், நெய்—இனிப்பு முதலிய ரசங்கள், தங்கம் முதலிய உலோகங்கள், மிருத்திகை மண், நீர், ருக்குகள், யஜூஸ்கள், ஸாமங்கள், (பிரும்மா, ஹோதா, அத்வர்யு, ஆக்னித்திரன் என்கிற நான்கு) ரித்விக்குகள், (தர்ச பூர்ணமாசம் முதலிய) கர்மங்கள், (ஜ்யோதிஷ்டோமம் முதலிய) பெயர்கள், (ஸ்வாஹாகாரம் முதலிய) மந்திரங்கள், தட்சணைகள், விரதங்கள், தேவதைகள் பொருட்டுச் செய்யப்படும் உத்தேஶ்யத்தி யாகம், கர்மங்களின் செய்முறை கூறும் நூல்கள், அதற்கான சங்கல்பம், (தீட்சை) அனுஷ்டானத்தின் முறைகள், விஷ்ணுக்கிரமம் முதலிய கதிகள், அந்தந்த தேவதைகளின் தியானங்கள், அதிலுள்ள ஈடுபாடு (சிரத்தை), தவறுதல் தோன்றினால் அதை நீக்கும் பிராயச்சித்தம் செய்த கர்மங்களை இறைவனிடம் அர்ப்பணித்தல் ஆகிய அனைத்து சம்பாரங்களையும் (வேண்டிய பொருட்களையும்) (விராட் புருஷருடைய திருமேனியிலிருந்தே) பெற்றுக் கொண்டேன். (23—26)

(‘யக்ஞேந யக்ஞமயஜந்த தே3வா:’ என்கிற மந்திரப்பொருளை விளக்கத் தொடங்குகிறார், இனி.) இவ்வாறு விராட் புருஷரான அந்த பகவானுடைய அங்கங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட பொருட்களைக் கொண்டே, வேள்வித் திருவுருவரும் சர்வேசருமான பரமனை வேள்வி மூலம் பூசித்தேன். (27)

பிறகு, உனக்கு முன் தோன்றிய உன் சகோதரர்களான மரீசி முதலிய ஒன்பது பிரஜாபதிகளும், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருந்தும் உண்மையில் எதற்கும் புலனாகாமல் இந்திரன் முதலிய உருவத்தால் அனைவரும் காணுமாறு விளங்கும் அந்த விராட் புருஷரை மனத்தை ஒருமுகப்படுத்திப் பூசித்தனர். (இங்கு, ‘புருஷம் ஜாதம் அக்3ரத:’ என்கிற மந்திரத்தின் பொருள் கூறப்பட்டது.) (28)

[குறிப்பு:— ஒன்பது பிரஜாபதிகள்:— மரீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ், புலஸ்தியர், புலஹர், கிரது, பிருகு, வசிஷ்டர், தக்ஷன்.]

அதன் பின்பே ஸ்வாயம்புவமனு முதலிய மனுக்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோரும் உகந்த காலம் கிடைத்த போதெல்லாம், வேள்விகள் புரிந்து இறைவனை வழிபட்டனர். (29)

பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் இயற்கையில் எந்தவொரு குணத்திற்கும் ஆட்படாதவர், நிர்குணர். ஆனால், படைப்பைத் தொடங்குவதற்காகத் தன் பிரகிருதியான மாயையினால் கல்யாணகுணங்களை மேற்கொள்கிறார். அந்த ஸ்ரீமந்நாராயணனே இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கு ஆதாரமானவர். (30)

நான் அவருடைய ஆணைக்குட்பட்டுப் படைக்கிறேன். பரமசிவன் ஸம்ஹாரம் செய்கிறார். மாயையை ஏற்ற அந்தப் பரமனே விஷ்ணுவாகி உலகைக் காக்கிறார். (31)

குழந்தாய்! இப்பிரபஞ்சத்தைப் பற்றி, நீ கேட்டதன் பதில் உனக்குக் கூறியாயிற்று அல்லவா? இறைவனைத் தவிர வேறு காரியம்—காரணம், உள்ளது—இல்லாதது எதுவுமே இல்லை. (32)

நாரதா! அன்பும் பாசமும் ஏக்கமும் கொண்ட இதயத்துடன் எங்கும் எப்போதும் இறைவனையே நான் தியானித்து வருவதால் என் வாக்குப் பொய்ப்பதில்லை. மனதும் தவறான எண்ணங்களை எண்ணுவதில்லை. புலன்களும் அறநெறி விடுத்துத் தீய வழியில் செல்வதில்லை. (33)

நான் வேதமே திருமேனியாகக் கொண்டவன் என்று கூறும்படி தவம் செய்தேன். ‘தவமே வடிவெடுத்ததோ?’ என்று எண்ணுமாறும் தவம் செய்துள்ளேன். ஒருமைப்பட்ட மனத்துடன் யோகப்பயிற்சியும் செய்தேன். நான் தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகளுக்குத் தந்தை. ஆகவே, அனைவரும் என்னைக் கொண்டாடுகிறார்கள். இவ்வளவு இருந்தும் என்ன பயன்? என்னைத் தோற்றுவித்த அந்த பரமனை, இன்னும் நான் அறிந்தேனில்லையே! (இறைவன் பக்தியினாலேயே அறியக் கூடியவர் என்பது கருத்து.) (34)

தன்னடியார்களின் பிறப்பிறப்புத் துன்பத்தைக் களைபவரும், அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்குபவரும், மங்களமே திருமேனியானவரும், கல்யாணமயமானவருமான அந்த இறைவனது திருவடிகளையே வணங்குகிறேன். அவரது மாயையின் திறன் எல்லையற்றது. ஆகாயத்திற்குத் தன் எல்லை தெரியாது. அவ்வாறே இறைவனுக்கும் அவரது மாயையின் எல்லை தெரியாது. அவ்வாறிருக்க, மற்றவர் எவ்வாறு அவரை அறிவர்? (35)

அந்த இறைவனுடைய உண்மை ஸ்வரூபத்தை (நிலையை) நானோ, நீங்களோ ஏன், பரமசிவனோ கூட அறியவில்லையே! மற்ற தேவதைகள் எவ்வாறு அறிய முடியும்? அவரது மாயையில் மயங்கிய நாம், அவரது மாயையான இவ்வுலகையே சரியாக அறியவில்லை. நமது அறிவிற்கெட்டியவாறு மனம்போன போக்கில் கற்பனை செய்கிறோம். (36)

நம்மைப் போன்றவர்களும் அவரது உண்மைத் தத்துவத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமலேயே, ஏதோ அவரது திருவிளையாடல்களைப் பற்றிப் பேசி வருகிறோம். அவ்வாறான இறைவனின் திருவடித்தாமரைகளை வணங்குகிறேன். (37)

பிறப்பற்ற அந்த ஆதிபகவான் ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் தன்னைத்தானே தானாகவே தன்னிடத்தில் படைத்துக் கொள்கிறார், பரிபாலித்துக் கொள்கிறார், சங்கரித்து (அழித்து)க் கொள்கிறார். (38)

(முன்பு 35,36வது சுலோகங்களில், அந்த இறைவனை உண்மையாக அறிந்தவர் எவருமிலர் என்று கூறியவர், இப்பொழுது அவரது உண்மை ஸ்வரூபம் என்னவென்பதைக் கூறுகிறார்.) அந்த இறைவன் அணுவளவு மாயை கூட இல்லாதவர்; சுத்த ஞானஸ்வரூபி; அந்தராத்மா என்ற வடிவில் எங்கும் நிறைந்திருப்பவர்; மூன்று காலங்களிலும் நித்தியமாக நிறைந்து விளங்கும் சத்தியவஸ்து; அவருக்குத் தொடக்கமும் இல்லை, முடிவும் இல்லை; முக்குணங்களுமற்றவர்; தொடக்கமில்லாத தொன்மையானவர்; அவரைத் தவிர, இரண்டாவதாக வேறு ஒரு பொருளும் இல்லாதவர். (39)

நாரதா! மனம், பொறிகள் மற்றும் உடலைத் தன்வயப்படுத்தித் தெளிவடைந்த முனிவர்கள், தியானத்தின் மூலம் அந்த இறைவனை அறிகிறார்கள். ஆனால் அறிவிலிகள், தங்கள் தீய எண்ணங்களால் தவறான தருக்கநெறியில் உண்மையை ஒளிக்கும்பொழுது, அவர் அவர்களுக்குப் புலப்படுவதில்லை. (40)

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பகவானின் முதல் அவதாரம் பிரகிருதியான மாயையை இயக்கச் செய்யும் விராட் புருஷரே. காலம், சுபாவம், காரிய—காரணங்கள், மஹத் தத்துவம், ஐம்பெரும் பூதங்கள், அஹங்காரம், முக்குணங்கள், பொறி—புலன்கள், ஸமஷ்டி—வியஷ்டியான உருவங்கள் (பிரும்மாண்டம்), இவைகளின் அதிஷ்டான தேவதைகள், ஸ்தாவரஜங்கமங்களான அனைத்துயிர்கள் ஆகிய அனைத்தும் அந்த பகவானது திருவுருவங்களே. (41)

நான் (பிரும்மா), பரமசிவன், ஸ்ரீவிஷ்ணு, தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகள்; நாரதா! நீ, உன்னைப் போன்ற பக்தர்கள்; சுவர்க்கம் முதலிய புண்ணிய உலகங்களைப் பரிபாலிக்கும் இந்திரன் முதலியவர்கள்; பறவையுலகைக் காக்கும் கருடன் முதலானோர்; மனித உலக மன்னர்களான மனுச்சக்கரவர்த்தி முதலியவர்கள்; பாதாள உலகத்தைக் காக்கும் அனந்தன், வாசுகி ஆகியோர்; கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், சாரணர்கள் ஆகியோரின் தலைவர்கள் மற்றும் அரக்க அதிபதிகள்; உரகர்கள்; நாகர்கள்; வசிஷ்டர் முதலான ரிஷிகள்; அர்யமா முதலிய பித்ரு தலைவர்கள்; பிரகலாதன் முதலிய தைத்யர்கள்; கபிலர் முதலிய சித்தர்கள்; அசுரத் தலைவரான மயன் முதலானோர்; மற்றுமுள்ள பூத—பிரேத—பிசாச—கூச்மாண்டர்கள்; நீர்வாழ்வன; நிலம் வாழ்வன; விலங்கினங்கள் மற்றும் ஐசுவரியம், ஒளி (தேஜஸ்), புலன்களின் திறன், மனோதிடம், உடல் வலிமை, பொறுமை ஆகிய குணங்களுள்ள உலகின் அத்துணை வஸ்துக்கள்; சோபை (அழகு), வெட்கம், பெருமை, புத்தி (அறிவுத்திறன்) ஆகியவையனைத்தும் கொண்டவைகள்; பற்பலவிதமான வர்ணஜாலங்கள் கொண்டன; அழகுள்ளன; அழகற்றன ஆகிய அனைத்துமே, அவ்விறைவனின் விபூதி தத்துவங்களே. அவரது திருமேனித் திருவுருவமே. (42—44)

நாரதா! இது மட்டுமின்றிப் பரம புருஷரான பகவானது பாவனமான முக்கியமான திருவிளையாடல்களையும் சாஸ்திரங்கள் அழகுறக் கூறுகின்றன. அவை செவிக்கினிய செஞ்சொல் மற்றும் அனைத்து மலங்களையும் (குற்றங்களையும்) வற்றடிக்கும் தன்மையன. அவற்றை உனக்குக் கூறுகிறேன். ஒருமைப்பட்ட மனத்துடன் கேள்.” (45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஏழாவது அத்தியாயம் — பகவானது திருவிளையாடல்கள்

பிரும்மதேவர் கூறலானார்—— (முதலில் வராகாவதாரம் பற்றிக் கூறுகிறார்.) “எல்லை காண இயலாத பெருமை படைத்த பகவான், பிரளய காலத்தில் நீரில் மூழ்கிய பூமியை மேலே தூக்க வேண்டி, வேள்வியே ஸ்வரூபமாகவுடைய வராகமாகத் திருமேனி கொண்டார். முதல் தைத்யனான இரண்யாக்ஷன் பெருங்கடலின் நடுவே, அவரோடு போரிட எதிரே வர, இந்திரன் தன் வஜ்ராயுதத்தினால் பர்வதங்களின் இறக்கைகளை வெட்டித் தள்ளியது போல், வராக பகவான், தன் தித்திப்பற்களால் அவனது மார்பைப் பிளந்து தள்ளினார். (1)

வேள்வித் திருவுரு மேற்கொண்டது:— பின் அவரே, ருசி என்னும் பிரஜாபதியின் மனைவி ஆகூதியின் திருவயிற்றில் ‘சுயக்ஞன்’ என்ற திருப்பெயருடன் திருவவதாரம் செய்தார். அதன்பின் தக்ஷிணை என்னும் தன் மனைவியிடம் சுயமர்கள் என்கிற தேவர்களைத் தோற்றுவித்தார். மூவுலகங்களின் துயரத்தையும் நீக்கினார். ஆகவே, இவரது தாய்வழிப் பாட்டனாரான (மாதாமஹர்) ஸ்வாயம்புவமனு, இவரை ‘ஹரி’ (துன்பங்களைக் களைபவர்) என்றழைத்தார். (2)

[குறிப்பு:— ‘தேவர்களைத் தோற்றுவித்தார் என்பதால் அவரது செயலும், உலகின் துன்பங்களைக் களைந்தார் என்கிற செயலின் பயனும் கூறப்பட்டது’ என்கிறார் ஸ்ரீதர ஸ்வாமி. இதேபோல் இனிவரும் இடங்களிலும் ஊகித்தறிக.]

கபிலாவதாரம் கூறப்படுகிறது:— நாரதா! கர்தம பிரஜாபதிக்கு தேவகூதி என்கிற ஸ்வாயம்புவமனுவின் பெண்ணிடம் ஒன்பது பெண்களுக்குப் பிறகு, பத்தாவது குழந்தையாக பகவான் திருவவதாரம் செய்தார். உலகியல் பந்தபாசங்களால் அழுக்கடைந்த மனங்கொண்ட தன் தாய்க்கு, பகவானுடைய ஆன்ம தத்துவமான பிரும்ம வித்யையை உபதேசித்தார். அதனால், அந்தத் தாய் முக்குணங்களின் பற்றுதலான உலகியல் சேற்றை, இப்பிறவியிலேயே கழுவித் தூய்மை பெற்று, கபிலர் சென்ற மோட்சத்தை அடைந்தாள். (3)

தத்தாத்திரேயர் திருவவதாரம்:— ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தின் சப்தரிஷிகளில் ஒருவரான அத்ரி மகரிஷி, இறைவனே தனக்கு மகனாக வேண்டுமென வேண்டித் தவமியற்ற, அதனால் மகிழ்ந்த பகவான், ‘என்னையே உனக்குக் கொடுத்தேன்’ என்று கூறி, அவரது மனைவி அனசூயா தேவியிடம் புத்திரனாகப் பிறந்ததால் ‘தத்தன்’ (தத்தாத்ரேயன்) என்றழைக்கப்பட்டார். யயாதியின் குமாரனான யது மகாராஜனும், ஹைஹய குலதிலகமான கார்த்தவீர்யார்ஜுனனும், தத்தருடைய திருவடித்தாமரைகளின் மகரந்தத் துகள்களைப் பெற்று புனிதராகி, யோக சித்திகளான போக மோட்சங்களை (இவ்வுலக இன்பம், பரவுலக இன்பம் இரண்டையும்) அடைந்தார்கள். (4)

இனி குமாராவதாரம் கூறுகிறார்:— அனைத்தையும் படைக்க வேண்டுமென்று விரும்பிய நான் தவம் புரிந்தேன். அந்தத் தவம் பகவதர்ப்பணமாகச் செய்யப்பட்டதால் பகவான், ‘ஸந’ என்கிற முதலிரண்டு எழுத்துக்களைக் கொண்டு ஸநகர், ஸநந்தனர், ஸநத்சுஜாதர், ஸநத்குமாரர் என்கிற திருப்பெயர்களுடன் நால்வராகத் திருவவதாரம் செய்தார். அவர்கள் முன்கல்பத்தின் பிரளய காலத்தில் மறைந்துபோன ஆத்ம தத்துவத்தை, இந்தக் கல்பத்தில் மகரிஷிகளுக்கு உபதேசித்தனர். அதை அவர்களும் மனத்தில் நன்கு தெளிவாக உணர்ந்தனர். (5)

நர—நாராயணாவதாரம் கூறுகிறார்:— தர்ம தேவதைக்கு தக்ஷப்பிரஜாபதியின் பெண்ணான மூர்த்தி என்பவளிடம் நரன்—நாராயணன் என்கிற இரு குழந்தைகளாகப் பிறந்தார் பகவான். அவர்களுடைய தவவலிமை ஒப்புயர்வற்றது. அதனால் பயந்த இந்திரன் அவர்களது தவத்தைக் குலைக்க மன்மதனை அவனது சேனைகளுடனும், ரம்பை முதலிய அப்சரசுகளையும் அனுப்பினான். ஆனால், தங்களைவிட மிக்க அழகுள்ள, பகவானது துடையிலிருந்து தோன்றிய ஊர்வசி முதலிய பெண்கள், அவருக்குப் பணிவிடை செய்வதையும், அதனால் அவர்களது மனது விகாரமடையாமல் இருப்பதையும் கண்டு வெட்கப்பட்டு, அவர்களது தவத்திற்கு இடையூறு செய்ய இயலாது திரும்பினான். (6)

பரமசிவன் முதலிய திறன் மிக்கவர்கள் தங்கள் கோபக்கனலால் மன்மதனையே எரித்துச் சாம்பலாக்குகின்றனர். ஆனால், தன்னைத் தானே எரிக்கும், அடக்க முடியாத அந்த கோபத்தை, அவர்களால் எரிக்க முடியவில்லை (அடக்க முடியவில்லை). அவ்வாறான சினம் நர—நாராயணர்களை நெருங்கவே அஞ்சுகிறது. அவ்வாறிருக்க, அதற்கும் கீழான காமம், அந்த நர—நாராயணர்களை எவ்வாறு தன்வயப்படுத்த முடியும்? (7)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. ‘க்ரோத: ஸூதுர்ஜய: ஶத்ரு:’ (மகாபாரதம் வனபர்வம் — யக்ஷப்ரஶ்நம் கேள்வி 91)

2. ‘உள்ளங்கவந்தெழுந்து ஓங்குசினம் காத்துக்கொள்ளும் குணமே குணமென்க’ (சிவப்பிரகாச ஸ்வாமிகள், நன்னெறி 8)

3. தன்னைத் தான் காக்கின் சினங்காக்க காவாக்கால்

தன்னையே கொல்லும் சினம்.

— திருக்குறள்]

தந்தையான அரசன் உத்தானபாதன் கண்ணெதிரில் இருக்கும்போதே, மாற்றாந்தாயான ஸ்ருதியின் சொல்லம்புகளால் புண்பட்ட துருவன், சிறுகுழந்தையாயினும் தவம் புரிவதற்காக வனம் சென்றான். அவனது தவங்கண்டு மகிழ்ந்த பகவான், தன்னைத் துதித்த துருவனின் எதிரே தோன்றி, என்றுமே அழிவற்ற துருவ பதத்தை அளித்தார். அந்த துருவனது ஸ்தானத்தை அதற்கு மேலிருக்கும் தேவர்களும் அதன் கீழிருக்கும் சப்தரிஷிகளும் இன்றும் சுற்றி வந்து துதிக்கின்றனர். (‘துருவனைக் காப்பதற்கென்றே செய்த திருவவதாரம் இது’ என்பர் சான்றோர்.) (8)

பிருது சக்கரவர்த்தியின் திருவவதாரம்:— சினமடைந்த மகரிஷிகள் என்றும் வீண்போகாத வஜ்ராயுதம் போன்ற தங்கள் சாபத்தால், தீயவழியில் சென்ற மன்னனான வேனனை அரச பதவியையும் செல்வத்தையும் இழந்து நரகத்தில் விழும்படி செய்தனர். ஆனால், முனிவர்களது வேண்டுகோளுக்கிணங்கிய பகவான், வேனனது கைகளிலிருந்து புத்திரனாகத் திருவவதரித்து ‘புத்’ என்னும் நரகம் அடையாதவாறு அவனைக் காப்பாற்றினார். அதனால், ‘பிருது’ என்ற பெயரடைந்த பகவான், உலகின் நலனுக்காகப் பசு உருவங்கொண்ட பூமியிலிருந்து அனைத்துச் செல்வங்களையும் கறந்தளித்தார். (9)

ரிஷபதேவர் திருவவதாரம்:— இதே பகவான், ஆக்னீத்திரரின் மகனான நாபி என்கிற மன்னனின் மனைவியான சுதேவி என்றழைக்கப்படும் மேருதேவியின் திருவுதரத்தில் ‘ரிஷபதேவர்’ என்ற திருநாமத்துடன் திருவவதாரம் செய்தார். பரமஹம்சாசிரமத்தில் நிற்கும் ரிஷிகளின் தர்மத்தை உலகிற்கு அனுஷ்டித்துக் காட்ட பொறிகளை அடக்கி, அனைத்து பற்றுகளையும் துறந்து, அமைதியான நிலையில் எங்கும் எதிலும் சமமான நோக்குடையராய், பாமர மக்கள் தன்னை ‘ஜடன்’ என்று நினைக்குமாறு பகவத் ஸ்வரூபத்தில் லயமடைந்து, தியானயோக சமாதியில் இருந்தார். (10)

ஹயக்ரீவாவதாரம்:— மேலும், நான் செய்த ஸத்ர யாகத்தில் யக்ஞபுருஷரான அந்த பகவான் உருக்கி வார்த்த தங்கம் போன்ற திருமேனியுடன், ‘வேதமே உருவெடுத்ததோ? அல்லது வேதங்கள் கூறும் வேள்விதான் திருமேனி பெற்றதோ?’ என்னுமாறு வேள்விகளால் போற்றப்படுகிற அனைத்து தேவதைகளின் ஸ்வரூபரான ஹயக்ரீவமூர்த்தியாகத் தோன்றினார். அவர் மூச்சுவிடும்போது, அவரது மூக்கிலிருந்து மனங்கவரும் வேதங்கள் வெளிவந்தன. (11)

மத்ஸ்யாவதாரம்:— சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தின் முடிவில், இனி வரப்போகும் வைவஸ்வத மன்வந்தரத்தில் மனுவாக விளங்கப்போகும் சத்தியவிரதன் என்கிற திராவிட தேச மன்னனுக்கு மத்ஸ்ய ரூபத்தில் காட்சியளித்தார். தோணி உருவில் பிரளயத்தில் மிதந்த பூமிக்கு ஆதாரமாக இருந்த அந்த பகவான்தான் சகல ஜீவன்களுக்கும் ஆதாரம். பயங்கரமான அந்தப் பிரளய ஜலத்தில் எனது முகத்திலிருந்து நழுவி விழுந்த வேதங்களை எடுத்துக் கொண்டு, அதிலேயே விளையாடி மகிழ்ந்தார். (12)

கூர்மாவதாரம்:— தேவர்களும் அசுரர்களும் அமுதம் பெற விரும்பி திருப்பாற்கடலைக் கடைந்தபோது, பகவான் ஆமை திருமேனி கொண்டு, மத்தான அந்த மந்தரமலையைத் தன் முதுகில் தாங்கினார். அந்த மலை முன்னும் பின்னுமாகச் சுழலும்போது, தன் முதுகைச் சொறிவது போன்ற இதமான உணர்வு கொண்ட பகவானுக்குச் சற்று தூக்கமும் வந்தது. (13)

நரசிம்மாவதாரம்:— அசுர மன்னனான இரண்யகசிபுவிடம் பயந்து நடுங்கிய தேவர்களது பயத்தைப் போக்க, சுழலும் கண்கள், மேல்நோக்கி நிமிர்ந்த புருவங்கள், கோரைப்பற்கள் கொண்டு மிக்க பயங்கரமான சிம்ம முகத்துடன் நரசிம்மராக பகவான் திருவவதாரம் செய்து, கதையால் தன்னைத் தாக்க வந்த இரண்யகசிபுவை விரைவாகத் தன் மடியில் கிடத்தி, இங்குமங்கும் நெளியும் அவனைத் தன் கூரிய நகங்களால் பிளந்து கொன்றார். (14)

ஹரி (பக்தர்களின் துன்பத்தைக் களைபவன்) என்ற பெயர் பெற்ற திருவவதாரம் (கஜேந்திர மோட்சம்):— மிக்க பலமுடைய முதலை கால்களைக் கவ்விப் பிடித்துக் குளத்து நீருக்குள் இழுக்கவே, அதனால் துன்பமுற்ற யானைக் கூட்டத்தலைவனான கஜேந்திரன், தாமரையைத் துதிக்கையில் ஏந்தி, ‘ஆதிமூலமே! அகில உலகநாதனே! மங்காத பெரும்புகழ் கொண்டவனே! திருப்பெயரைச் செவியாரப் பருகியபோதே சகல மங்களங்களையும் அள்ளித் தரும் பெயருடையாய்’ என்று உரக்கத் துதித்துப் பிளிறியது. (15)

எவராலும் உள்ளபடி அறியவியலாத பெருமை கொண்ட, ஆனால் அனைத்துமறிந்த ஸ்ரீஹரியான பகவான், தன்னைச் சரணம் பற்றிய யானையின் குரலைக் கேட்டு, சுதர்சன சக்கரத்தைக் கையிலேந்தி, கருடன் மேல் ஏறிக்கொண்டு, அந்தக் குளக்கரை வந்து, தன் சக்கரத்தால் முதலையின் வாயைப் பிளந்து, மிகுந்த கருணையோடு யானையின் துதிக்கையைப் பற்றித் தூக்கிக் காத்தார். (16)

வாமனாவதாரம்:— தேவமாதாவான அதிதிதேவியின் புதல்வர்களிலேயே வாமனனான பகவான்தான் கடைக்குட்டி (சிறியவர்). ஆனால், தேவர்களுக்காக மன்னன் பலியிடம் மூன்றடி மண் வேண்டுமென யாசித்துப் பெற்று, அதைத் தான் வைத்துக் கொள்ளாது இந்திரனுக்கு அளித்து, திரிவிக்கிரமனாகத் திருமேனி கொண்டு, மூவுலகங்களையும் ஈரடியால் அளந்து நின்றாரே. அந்த நீர்மை குணத்தால் கடைக்குட்டித் தலைக்குட்டியானார், சிறந்தவரானார். அறநெறி தவறாது நேர்மையான வழியில் நின்றுவரும் ஒருவனை, அவனது பதவியிலிருந்தோ, செல்வத்திலிருந்தோ, எவ்வகையாலும் கீழே இறக்காமல், சகல சக்திகளும் படைத்த பகவான், தானே அவனிடம் சென்று மூன்றடி நிலம் வேண்டி, அவனுக்கு அருள்பாலித்தார். இதிலிருந்து நன்னெறியில் நிற்கும் ஒருவனைப் பணிவுடன் வேண்டி யாசகம் கேட்டு அடக்க வேண்டும்; வேறு வழியால் அல்ல! என்பதைத் தெளிவுப்படுத்தினார். (17)

மகாபலி, பகவான் வாமனருடைய திருவடித் தீர்த்தத்தைத் தலையில் ஏற்றான். அதைவிட அவனுக்கு இந்திரப் பதவி ஒரு பெரிய லாபமா, என்ன? ஆசார்யர் சுக்கிரர் தடுத்தபோதிலும், தான் அளித்த வாக்கைக் காப்பாற்றுவதைவிட, வேறு எதையும் செய்ய அவன் தயாராக இல்லை. அதனால் என்ன ஆயிற்று? பகவானுக்கு மூன்றாவது அடி நிலத்தைக் கொடுப்பதற்காகத் தன் தலையில் பகவானுடைய திருவடிகளை ஏற்றுக் கொண்டானே? ‘நானும் மற்றுமுள்ள எல்லாப் பொருள்களும் பகவானுடையவை’ என்று நினைத்து, தன்னையே அர்ப்பணித்துக் கொண்டானே, அதைவிட வேறு என்ன பாக்கியம் வேண்டும்! (18)

ஹம்ஸாவதாரம்:— நாரதா! உன்னுடைய அத்யந்த பிரேம பக்தியால் மகிழ்ந்த பகவான் யோகம், ஞானம், ஆன்ம தத்துவம் — இவற்றை விளங்கச் செய்யும் பாகவத தர்மமான பக்தி யோகத்தை ஹம்ஸரூபியாக உனக்கு உபதேசித்தார். இறைவனையே சரணமாகப் பற்றிய பக்தர்களே, அதை எளிதில் பெற முடியும்; அறிய முடியும். (19)

அந்த பகவானே ஸ்வாயம்புவம் முதலிய மன்வந்தரங்களில் அந்தந்த மனுவாகத் திருவவதாரம் செய்து, மனுவம்சத்தைக் காத்தருளி, தீயோர்களை அழித்து, நல்லோர்களைக் காத்து, கமனீயமான தன்னுடைய புகழைத் தனது சுதர்சன சக்கரத்தின் நிகரற்ற தடைபடாத ஒளிபோல், சத்திய உலகுவரை எங்கும் பரவச் செய்கிறார். (20)

தன்வந்தரி அவதாரம்:— பிறகு, பகவான் தன்வந்தரி என்று பெயர் கொண்டு திருப்பாற்கடலில் திருவவதாரம் செய்து, தன் பெயரை உச்சரித்தமாத்திரத்திலேயே மானிடரின் அனைத்து நோய்களையும் குணப்படுத்துகிறார். தேவர்களுக்கு அமுதமளித்து இறப்பற்றவர்களாக ஆக்கி, அவுணர்கள் அபகரித்துச் சென்ற அவர்களது வேள்வியின் அவிர்பாகத்தையும் திரும்பப் பெறச் செய்தார். ஆயுர்வேதமான மருத்துவ நூலையும் உலகிற்கு அளித்தார். (21)

பரசுராமாவதாரம்:— அந்தணர்களைக் காக்க வேண்டிய மன்னர்கள் விதிப்பயனால் அதை விடுத்து, அவர்களைத் துன்புறுத்தித் தங்களைத் தாங்களே அழித்துகொள்ள முற்பட்டார்கள். உலகத்திற்குத் துன்பம் செய்தபோது குறைவற்ற (தடைபடாத) பராக்கிரமம் கொண்ட பகவான் பரசுராமனாகத் திருவவதாரம் செய்து, தனது கூர்மையான மழுவினால் (கோடாரியால்) தீயோர்களான மன்னர்களை இருபத்தோரு முறை அழித்தார். (பரசு ஏந்தியதால் பரசுராமன் என்று பெயர்.) (22)

ஸ்ரீராமாவதாரம்:— லக்ஷ்மிபதியான பகவான் நமக்கு அருள்புரிய வேண்டி, மகிழ்ச்சியோடு தனது அம்சங்களான பரதன், சத்ருக்னன், இலக்குவன் என்ற தம்பிகளுடன் இக்ஷ்வாகு குலத்தில் ஸ்ரீராமனாகத் திருவவதாரம் செய்தார். தன் தந்தையின் கட்டளையைத் தலைமேற்கொண்டு, தம்பி லட்சுமணனுடனும் மனைவி சீதையுடனும் வனம் புகுந்தார். அப்பொழுது வனத்தில் ஸ்ரீராமனிடம் பகைத்த (விரோதம் கொண்ட) இராவணன், அவர் திருக்கரங்களினாலேயே மடிந்தான். (23)

முப்புரமெரித்த முக்கண்ணன் போல் வெகுண்டு, தன் பகைவனான இராவணனது இலங்கையை எரிக்க விரும்பிக் கடற்கரை வந்த ஸ்ரீராமனது திருக்கண்கள், தன் நாயகியான சீதையைப் பிரிந்த கோபத்தால் சிவக்க, அதன் வெம்மை தாங்காது கடலிலுள்ள மீன்கள், முதலைகள், பாம்புகள் முதலியன வெந்து தவித்தன. இதனால், பயந்து நடுங்கிய கடலரசன் உடனே ஸ்ரீராமனுக்கு இலங்கை செல்ல வழிவிட்டான். (24)

முன்பொரு சமயம் இராவணன் தேவேந்திரனோடு போர் புரியச் சென்றபோது, இந்திரனின் வாகனமான ஐராவதத்தின் தந்தங்கள், இராவணனது மார்பில் பட்டு ஒடிந்து பொடிப்பொடியாகின. அப்பொடிகள் நாற்புறமும் சிதற, நாலாதிசைகளும் வெள்ளை மேகம் சூழ்ந்தாற்போல் தோன்றின. இதனால் செருக்குற்ற இராவணன் சற்றே சிரித்தான். ஆனால், இராமபத்தினியான சீதாபிராட்டியைக் கவர்ந்ததால் நடக்கும் ஸ்ரீராம—இராவணப் போரில், பகவான் ஸ்ரீராமனது வில்லின் நாணொலி கேட்டவுடனேயே அவனது செருக்கும் அவனது உயிரோடு அழியப் போகிறது. (‘போகிறது’ என்று வருங்காலத்தில் கூறுவதால், பிரும்மதேவர் நாரதருக்கு உபதேசம் செய்த காலத்திற்குப் பின்பே ஸ்ரீராமாவதாரம் நடந்தது என்று தெரிகிறது.) (25)

ஸ்ரீகிருஷ்ணாவதாரம்:— அரக்கத்தனம் கொண்ட (அசுர அம்சங்களான) அரசர்களும், அவர்களுடைய சேனைகளும் பூமியை ஆக்ரமித்து, மறநெறி கொண்டு மக்களைத் துன்புறுத்துங்கால், அத்துன்பத்தை நீக்க சர்வேசனான பகவான், பொன்னிறமேனி படைத்த ஸ்ரீபலராமனாகவும், கார்வண்ண மேனி படைத்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகவும், தனது அம்சபூதர்களாக இப்புவியில் தோன்றச் செய்யப் போகிறார். பாமர மக்கள் அறியாவண்ணம், இவ்வுலகில் தனது மகிமையை வெளிப்படுத்தும் பலப்பல அற்புதத் திருவிளையாடல்கள் புரியப் போகிறார். (26)

‘ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சாட்சாத் பகவானே’ என்பது இல்லாவிடில், ஒரு சிறு குழந்தை பெருத்த அரக்கியான பூதனையின் உயிரைக் குடிக்க முடியுமா? மூன்றுமாத குழந்தை காலினால் உதைத்ததும் ஒரு பெரிய வண்டி (சகடாசுரன்) தான் முறியுமா? தவழும் குழந்தை வானளாவிய இரு பெரிய மருத மரங்களின் இடையில் சென்றதால், வேருடன் முறிந்துதான் விழுமா? (ஆகவே, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சாட்சாத் பகவானே!) (27)

காளியன் என்ற பாம்பின் நஞ்சு கலந்த யமுனை நீரைப் பருகி, கன்றுகளும் பசுக்களும் இடையர்களும் இறந்தபோது, அமுதம் பொழியும் தன் திருக்கண்நோக்கால் அவர்களைப் பிழைக்கச் செய்து, அந்த நீரைத் தூய்மைப்படுத்தத் தீப்பரக்கும் சுழலும் நாக்கு கொண்ட காளியனை, அந்த மடுவிலிருந்து துரத்தி, அதில் ஜலக்கிரீடை செய்யப் போகிறார். (28)

காளியனை விரட்டிய அன்றைய இரவில், யமுனைக் கரையில் உடலுணர்ச்சியின்றி அயர்ந்து நித்திரை செய்யும் கோகுலவாசிகளையும் பசுக்கூட்டங்களையும் கோடைக்காலக் காட்டுத்தீ நாற்புறமும் சூழ்ந்து கொள்ளவே, பகவான் அவர்களைக் கண்களை மூடிக்கொள்ளச் சொல்லி(க் கண் திறக்கும் நேரத்திற்குள்) அங்கிருந்து வேறு வனத்திற்குக் கொண்டு செல்லப் போகிறாரே! ஒரு மனிதன் செய்யக்கூடிய செயலா அது? (எவ்வளவு பெரிய அற்புதம்! இதை இறைவன்தான் செய்ய இயலும்.) (29)

இவரது தாய் யசோதை, இவரைக் கட்டிப்போட எத்தனையோ கயிறுகளை ஒன்றுசேர்த்து முடிந்து கட்டியும், முடிபோட இன்னும் இரண்டங்குலம் தேவைப்பட்டது. இவர் கொட்டாவி விடும்போது, அவரது திருவாயில் பதினான்கு உலகங்களையும் கண்டு, முதலில் பயந்து, பின் ஒருவாறு சமாளித்துக் கொள்ளப் போகிறார். யசோதையே இதன் வாயிலாகத்தான் இவரது பெருமைகளைத் தெரிந்து கொள்ளப் போகிறார். (30)

மலைப்பாம்பின் வாயிலிருந்தும், வருணலோகத்திற்குக் கடத்திச் செல்லப்பட்ட நந்தகோபரை வருணபாசத்திலிருந்தும் விடுவிக்கப் போகிறார். மயனுடைய மகனான வியோமாசுரனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்டு, மலைக்குகையில் அடைக்கப்பட்ட கோபர்களைத் தளைநீக்கிக் காக்கப் போகிறார். பகலெல்லாம் மாடு மேய்த்துக் களைத்து, இரவிலே அயர்ந்து தூங்கும் கோகுலவாசிகளை வைகுண்டத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப் போகிறார். (31)

கோபர்கள் செய்ய முயற்சித்த இந்திரயாகம் (தன்னால்) தடைப்பட்ட பொழுது சினந்த இந்திரன், கோகுலத்தையே அழிப்பதற்குப் (பிரளயகாலம் போல்) பெருத்த மழையைப் பொழிகையில், கோபர்களிடமும் பசுக்களிடமும் கருணை கொண்டு ஒரு சிறு பிள்ளை நாய்குடையைத் தூக்கிப் பிடிப்பது போல் ஏழு வயது பாலகனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கோவர்த்தன மலையை, எவ்விதச் சோர்வுமின்றி விளையாட்டாகவே ஏழு தினங்கள் ஒரே கையில் தாங்கிப் பிடிக்கப் போகிறார். (32)

பிருந்தாவனத்தில் சரத்கால பூரண நிலவொளியில் ராஸக்ரீடை (குரவைக்கூத்து) செய்ய விரும்பிய பகவான், தனது புல்லாங்குழலின் ஒலியால் கோபயுவதிகளின் மனத்தில் விரகதாபத்தைத் தோற்றுவிக்கப் போகிறார். அவ்வாறு வேணுநாதத்தில் மயங்கிய கோப யுவதிகளை, குபேரனது பணியாளான சங்கசூடன் கவர்ந்து செல்கையில், அவனது தலையைக் கொய்து, அவர்களை மீட்டு வரப் போகிறார். (33)

பிரலம்பன், தேனுகன், பகன், கேசி, அரிஷ்டன் முதலிய அசுரர்கள், சாணூரன் முதலிய மல்லர்கள், குவலயாபீடம் என்ற யானை, கம்சன், காலயவனன், நரகாசுரன், பௌண்டிரக வாசுதேவன் மற்றும் சால்வன், துவிதன் என்னும் வானரம், பல்வலன், தந்தவக்திரன், மன்னன் நக்னஜித்தின் ஏழு காளைகள், சம்பராசுரன், விதூரதன், ருக்மி, வீரத்தோடு போர்புரிய கையில் வில்லேந்திய காம்போஜ—மத்ஸ்ய—குரு—கேகய—சிருஞ்ஜய தேசத்தரசர்கள் மற்றும் போர்புரிய எதிர்த்து வந்த அனைவரையும் பலராமன், அர்ஜுனன், பீமசேனன் என்கிற பெயர் கொண்ட போர்வையில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனே வதம் செய்து, தனது இருப்பிடமான ஸ்ரீவைகுண்டத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப் போகிறார். (34—35)

ஸ்ரீவியாசாசார்யார் அவதாரம்:— காலமென்னும் நீரோட்டத்தில் மானிடர்களின் அறிவும் ஆயுளும் குறைவு பெறும்போது, தன்னால் உபதேசிக்கப்பட்ட வேதங்களை முற்றிலுமாக அவர்களால் அறிந்து கொள்ளவியலாது என்பது கண்டு, ஒவ்வொரு சதுர்யுகத்தின் துவாபர யுகத்திலும், சத்தியவதியின் மணிவயிற்றில் வியாசராகத் திருவவதரித்து, வேதமாகிற விருட்சத்தைப் பற்பல கிளைகளாகப் பிரிக்கப் போகிறார். (36)

புத்தாவதாரம்:— தேவர்களின் பகைவர்களான அரக்கர்களும் வேதநெறிகளைப் பின்பற்றி, மயன் என்கிற அசுரனால் உண்டாக்கப்பட்ட, கண்ணுக்குப் புலப்படாத வேகமுடைய நகரங்களில் வசித்துக் கொண்டு, சத்தியத்தை அழிக்கத் தொடங்குவார்கள். அப்போது பகவான், மக்கள் மனத்தில் மயக்கத்தையும் கவர்ச்சியையும் உண்டுபண்ணக் கூடிய வேஷத்தை ஏற்று, புத்தர் என்ற வடிவத்தில், வேதநெறிக்குப் புறம்பான, ஆனால், மக்கள் நலனுக்கு உகந்த பலவகையான வாழ்க்கை நெறிகளை உபதேசிக்கப் போகிறார். (37)

கல்கி அவதாரம்:— கலியுகத்தின் முடிவில் சாதுக்களின் வீடுகளிலும்கூட பகவானுடைய திவ்விய சரிதங்கள் நடைபெறாதொழியும். அந்தணர்கள், வேந்தர்கள், வைசியர்கள் என்கிற மூவருணத்தவரும் அறநெறியை விடுத்து, மறநெறியை மேற்கொள்வர். நான்காம் வருணத்தவர் அரசு புரிவர். வேள்விகள் செய்யாமையால் ஸ்வாஹா, ஸ்வதா, வஷட் என்கிற மந்திரங்கள் எங்குமே கேட்கப்படாமலிருக்கும். தேவபித்ரு யக்ஞங்களோ, தென்புலத்தாருக்கான சிராத்தங்களோ பெயரளவில்தான் இருக்கும். அவ்வாறான சமயம் கலியை ஒழித்துக்கட்ட வேண்டி, இறைவன் கல்கியாகத் திருவவதாரம் செய்யப் போகிறார். (38)

படைப்புச் செயலின்போது தவமானது பிரும்மாவான நான், ரிஷிகள், ஒன்பது பிரஜாபதிகள் என்கிற ஸ்வரூபத்திலும், படைத்ததைக் காத்து ரட்சிக்கும்போது தர்மமானது மகாவிஷ்ணு, மனுக்கள், தேவர்கள், அரசர்கள் ஸ்வரூபத்திலும், பிரளய காலத்தில் அதர்மமானது ருத்ரன், கோபமுள்ள சர்ப்பங்கள், அரக்கர்கள் ஸ்வரூபத்திலும் விளங்கும் இந்த அனைத்து சக்திகளும் அந்த பகவானது மாயையின் விபூதிகளே! (39)

(இங்கு ‘விஷ்ணோர்நுகம்வீர்யாணி’ என்கிற மந்திரத்தின் பொருள் விளக்கப்படுகிறது.) வாமனனாக வந்த பகவான் திரிவிக்கிரமனாக மூவுலகத்தையும் அளந்தபோது, அவரது சரணத்தின் அளவிடற்கரிய வேகத்தில் பிரகிருதியான பிரும்மாண்டத்தின் கடைசி ஆவரணம் முதல் சத்தியலோகம் வரை அனைத்து உலகங்களும் ஆடத் தொடங்கின. அப்பொழுது அந்த பகவானே தனது சக்தியால் அவற்றை அசையாது நிலைநிறுத்தினார். பூமியில் உள்ள ஒவ்வொரு துகளையும் எண்ணிக் கணக்கிடத் திறன்பெற்ற அறிவாளியினாலும், அவ்வாறான இறைவனது எல்லையற்ற சக்தியைக் கணக்கிட முடியாது. (40)

அகில உலகங்களையும் படைத்துக் காத்து அழிக்கும் மாயை, இந்தப் பரம புருஷரான பகவானுடைய ஒரு துளி சக்தியே. அவ்வாறான அளவற்ற சக்திகள் கொண்டவர் அந்த பகவான். அவரது உண்மை ஸ்வரூபத்தை (நிலையை) நானோ, உனக்கு முன் தோன்றிய ஸநகாதி முனிவர்களோ அறியோம். ஆயிரம் திருமுகங்கள் கொண்ட ஆதிதேவனான ஆதிசேஷனே, அவரது திருக்கல்யாண குணங்களை இன்னும் கீர்த்தனம் செய்து கொண்டுதான் இருக்கிறார். ஆனால், முடிவுதான் காண இயலவில்லை. அவ்வாறிருக்க, மற்றவர் எவ்வாறு அறிந்துகொள்ள இயலும்? (41)

(நாரதா!) கள்ளங்கபடமின்றி தம் மனம், சொல், உடல் முதலியவற்றை பகவானுடைய திருவடிக் கமலங்களிலேயே அர்ப்பணம் செய்து, அவரைத் தஞ்சமடைபவர்களும், நாய்க்கும் நரிக்கும் உணவாகப் போகும் இவ்வுடலை, ‘நான்’, ‘என்னுடையது’ எனச் சொந்தம் பாராட்டாதவர்களுமே எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த சர்வசக்தனான இறைவனது கிருபையைப் பெறுகிறார்கள். அதனால், அவர்கள் கடக்க இயலாத மாயையின் திறனைத் தெரிந்துகொண்டு, அதை எளிதில் கடந்து விடுகிறார்கள். (42)

நாரதா! இந்த பரமாத்மாவினுடைய யோகமாயையை நான் (ஓரளவு) அறிவேன். ஸநகாதிகளான நீங்கள் அறிவீர்கள். அனைத்தும் அறிந்தவரான பரமசிவன், பிரகலாதன், ஸ்வாயம்புவமனு, அவரது பத்தினியாகிய சதரூபை, அவர்களது குமாரர்களாகிய பிரியவிரதன், உத்தானபாதன், அவர்களுடைய புத்திரிகளான ஆகூதி, தேவஹூதி, பிரஸூதி, பிராசீனபர்ஹிஸ், ருபு என்கிற முனிவர், வேனனின் தந்தை அங்கன், துருவஸ்வாமி, இஷ்வாகு மன்னன், இளையின் மகனான புரூரவஸ், முசுகுந்தன், விதேகனான ஜனகர், காதி, ரகு, அம்பரீஷன், ஸகரன், கயன், நகுஷன் மகனான யயாதி மற்றும் மாந்தாதா, அலர்க்கன், சததனு, அனு, ரந்திதேவன், பீஷ்மர், பலிச்சக்கரவர்த்தி, அமுர்த்தரயன், திலீபன், சௌபரி மகரிஷி, உதங்கர், சிபிச்சக்கரவர்த்தி, தேவலர், பிப்பலாதர், ஸாரஸ்வதர், உத்தவர், பராசரர், பூரிஷேணர், மற்றுமுள்ள சான்றோர்களான விபீஷணர், அனுமான், ஸ்ரீசுகர், அர்ஜுனன், ஆர்ஷ்டிஷேணன், விதுரர், சுருததேவன் முதலியவர்கள் இறைவனது லோகமாயையை அறிவார்கள். (43—45)

இறைவனது அடியார்களுடன் சிறிதேனும் தொடர்பு கொண்டிருப்பின், பாவமே செய்திருப்பினும் பெண்கள், வேளாளர்கள், ஹூணர்கள், வேடுவர்கள் மற்றும் ஐந்தறிவுப் பிராணிகளான விலங்குகள், பறவைகள் ஆகியனவும் தேவமாயையை நன்கறிந்து, அதைக் கடக்கின்றனர். அவ்வாறிருக்க, வேதங்கள் கூறிய அறநெறி வழுவாது ஒழுகுபவர்கள் இறைவனது மாயையை அறிவதும், அதைக் கடந்து செல்வதும் ஒரு வியப்பா? (46)

(சான்றோர்கள் பகவானது எந்த ஸ்வரூபத்தில் மனத்தை ஒருநிலைப்படுத்தி மாயையைக் கடக்கின்றனரோ, அந்த ஸ்வரூபத்தை இனி இரண்டு சுலோகங்களில் விளக்குகிறார்——) பகவானது உண்மை நிலை (ஸ்வரூபம்) எப்போதும் அழிவற்றது; அமைதியானது (சாந்தமானது); அதனால் இன்பமே வடிவெடுத்தது; அறிவொளியானது; அதனால் இரண்டற்றது; ஆகவே பயமற்றது; சோகமற்றது; மாயாமலமற்றது. அதனால், அதன் காரியங்களான புலன்வழிச் செல்லுதல் இல்லை. ஸத், அஸத் — இரண்டையும் கடந்தது. உபநிடதங்களும் இறைவனை நேரிடையாக விளக்க இயலாது, மாயையின் செயல் போன்ற வேறொன்றின்மேல் ஏற்றி, ஏதோ ஒரு முறையில் ஒருவாறு விளக்க முற்பட்டும் கைசோர்ந்துவிடுகிறது. செயல், செய்பவன், அதன் காரணம் என்கிற மூன்றும், பல வழிகளில் பல சாதனங்களைக் கொண்டு செய்யப்படுகின்ற கர்மங்களின் பலன்களும், அவரிடம் நம்மை அழைத்துச் செல்லாது. இன்னும் ஏன்? அவரது மாயையே நாணங்கொண்டு, அவரெதிரே வராது ஓடி ஒளிகிறது. சான்றோர்கள், ஆனந்தமே வடிவெடுத்த அந்த இறைவனைப் பிரும்மம் என்கின்றனர். பொறி—புலன்களை அடக்கிய பெரியோர்கள், தங்கள் மனத்தை அந்த இறைவனிடத்திலேயே ஒடுக்கி ஒருநிலைப்படுத்துகிறார்கள். ஆன்ம தத்துவம் என்கிற ஞானம் பெறுவதற்கு, அவர்கள் தனியான முயற்சி கொள்வதில்லை. மழைக்கு அதிபதி இந்திரன். அவனுக்கு நீர் வேண்டுமெனில் மண்வெட்டியையும் கடப்பாரையையுமா தேடுவான், பூமியைத் தோண்டி நீர் பெறுவதற்கு? (47—48)

(இவ்வாறு என்றென்றும் இன்பமே வடிவெடுத்த சோகமேயற்ற பிரும்மம்தான் பகவானது உண்மை நிலை. அதைப் பெற்றவர்களுக்கு இனிப் பெறவேண்டியதோ, அதற்கான முயற்சிகளோ ஒன்றுமேயில்லை என்று கூறி, இனி அந்த பகவான்தான் அனைத்து செயல்களிலும் நம்மை ஈடுபடச் செய்பவனும், அச்செயல்களின் பயனை அளிப்பவனும் என்று கூறுகிறார்.) (ஒருவன் செய்யும்) அனைத்து செயல்களுக்கும் பலன் தருபவன் இறைவனே. ஏனெனில், மனிதன் தன் சுபாவத்திற்கு ஏற்றவாறு செய்யும் நற்செயல்கள் அனைத்தும் அவரது தூண்டுதலால்தானே! இவ்வுடல், தன் தாதுக்களின் (பஞ்சபூதங்களின்) சக்தியை இழந்து இறப்பை அடையும்போது, இவ்வுடற்கூட்டினுள் இருக்கும் இறைவன் அழிவதில்லை. ஆகாயத்திற்கு அழிவுண்டா? அதுபோல். (49)

(முன் சென்ற மூன்று அத்தியாயங்களை இங்கு முடிக்கிறார்.) குழந்தாய்! தன் இச்சையினாலேயே இப்பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கும் பகவானது மகிமைகளைச் சுருக்கமாக உனக்குக் கூறினேன். உலகில் நிலவும் காரிய—காரணங்கள் அனைத்துமே, அந்த பகவான் ஸ்ரீஹரியேதான். ஆனால், அவர் அதில் ஒட்டாது தனித்தே நிற்கிறார். (50)

பகவான், எனக்கு இந்த பாகவதத்தைத்தான் உபதேசித்தார். (இறைவனால் கூறப்பட்டதால் ‘பாகவதம்’ எனப் பெயர் பெற்றது.) இதில் இறைவனுடைய பெருமைகள் மிகச் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டுள்ளன. நீ இதை விரிவாகச் சொல். (51)

அனைத்திற்கும் கொள்கலனாக, எல்லாச் செல்வங்களும் நிறைந்த அந்தர்யாமியாக, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த அந்த இறைவனிடம் உலகினருக்கு அன்பே வடிவான பக்தி உண்டாகும்படி, உன் மனத்தில் நிச்சயம் செய்து கொண்டு, இதை விளங்கக் கூறுவாயாக. (52)

மாயனான அந்த பகவானுடைய (திருவிளையாடல்களான) மாயையை வர்ணித்துக் கூறுபவன், அதை மனதார ஏற்று பக்தியுள்ளம் கொண்டு தினமும் கேட்பவன் ஆகியவர்களின் மனம், எக்காலமும் மாயைக்கு மயங்குவதில்லை.” (53)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் ஏழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

எட்டாவது அத்தியாயம் — பரீக்ஷித்தின் கேள்விகள்

அரசன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “சுகப்பிரும்மரிஷியே! குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட பகவானது திருக்குணங்களை உலகினருக்குக் கூறுமாறு, பிரும்மதேவர் நாரதருக்குக் கட்டளையிட்டார் என்று கூறினீர்கள். தேவரிஷி நாரதரோ தன்னிடம் வந்தவர் அனைவருக்கும் இறைவனது திருவருளையும் தரிசனத்தையும் பெற்று தருபவர். அவர் யார் யாருக்கு எந்தெந்தவிதமாக உபதேசித்தார் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். தத்துவமறிந்த தகையோய்! வியக்கத்தக்க பெருமைகள் கொண்ட இறைவனான பகவானின் திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதைகள் அனைத்து உலகினருக்கும் அனைத்து நலன்களையும் அளிக்கவல்லனவாயிற்றே! (1—2)

பெரும் புண்ணியம் செய்த பெரியோரே! உலகியல் பற்றறுத்து எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே மனத்தைச் செலுத்தி, என்னுடைய இந்த ஊன் உடலை உதறித் தள்ளுவதற்கான எளிய வழியைக் கூறவேண்டுகிறேன். (3)

நாள்தோறும் இறைவனுடைய திருவிளையாடல்களைப் பிறர் கேட்கத் தான் சொல்லியும், தான் கேட்கப் பிறர் கூறியும், நல்லவிதமாகப் பொழுதுபோக்கும் ஒருவனது இதயத்தில் வெகுவிரைவிலேயே பகவான் வந்து தங்குகிறார். (4)

அவ்வாறு கேட்கும் பக்தனுடைய செவிவழியே சென்று, அவனது இதயத்தாமரையில் குடிகொண்டமர்ந்த இறைவன், நீர்நிலைகளில் உள்ள அழுக்கை சரத்ருது (மழை பெய்து) அகற்றுவதுபோல், பக்தர்களின் மனவழுக்கை நீக்குகிறார். (5)

இவ்வாறு மனவழுக்கு நீங்கப் பெற்று தூய்மை பெற்ற இதயங்கொண்ட ஒருவன், பகவானது திருவடித் தாமரைகளை ஒரு நொடியும் பிரிந்திருக்க மாட்டான். நெடுவழி நடந்து வீடு திரும்பியதும், வழி நடந்த களைப்பு நீங்க இளைப்பாறிய பின், யாரும் வீட்டைவிட்டு வெளிச்செல்வதில்லை அல்லவா? (6)

பிரும்மரிஷியே! இந்த ஜீவாத்மனுக்குப் பஞ்சபூதங்களோடு எவ்விதத் தொடர்புமில்லை. ஆனால், பஞ்சபூதங்களாலான தேக சம்பந்தம் உள்ளது. அது இயற்கையாகவே (ஸ்வபாவமாகவே) உண்டானதா? அல்லது வேறு ஏதாவது காரணங்கள் உண்டா? தாங்கள் இதன் உண்மையை அறிந்தவர்களாயிற்றே! (7)

மனிதனின் அங்கங்கள் ஓர் எல்லைக்கு (எண்ணிக்கைக்கு) உட்பட்டவை. தாங்கள், விராட் ஸ்வரூபரின் அங்கங்களை விளக்கினீர்கள். விராட் ஸ்வரூபரின் அங்கங்களும், மனிதனுடையதைப் போன்றே கணக்கில் அடங்கக்கூடியவைதாமா, என்ன? அருள்கூர்ந்து பகவானின் பெருமையை விளக்கிக் கூறுங்கள். (8)

சகல ஜீவர்களுக்கும் நியாமகனான பிரும்மதேவர், அந்த பகவானுடைய நாபித்தாமரையில் தோன்றியவர். அவரது அருளால்தான் படைக்கிறார். அவரது அருளால்தான் பகவானுடைய ஸ்வரூபத்தையும் பார்க்கிறார். (9)

பகவான் மாயைக்குத் தலைவர். உலகைப் படைத்துக் காத்து அழிப்பவர். அவர், தன் பிரகிருதியான மாயையைவிட்டு அனைவர் உள்ளத்திலும் அந்தர்யாமியாக விளங்குகிறார். அதை விளக்கிக் கூறுங்கள். (10)

பகவானது திருமேனியிலிருந்து உலகங்களும் அதன் பாலகர்களும் தோன்றினார்கள் என்றும், உலகங்களும் அதன் பாலகர்களும் அவரது திருமேனியின் அவயவங்களே என்று கற்பிக்கப்பட்டது என்றும் முன்பு கூறினீர்கள். (11)

மகாப்பிரளயம் (மகாகல்பம்), அவாந்திரப்பிரளயம் (இடைப்பட்டதான கல்பங்கள்) — இவற்றின் கால அளவென்ன? இறந்தகாலம், நிகழ்காலம், வருங்காலம் என்று கூறப்படும் காலத்தின் கதி எவ்வாறு நிச்சயிக்கப்படுகிறது? பரு (ஸ்தூல) உடல் கொண்ட தேவர்கள், மானிடர்கள் ஆகியோரின் ஆயுட்காலம் எவ்வளவு? (12)

அந்தணோத்தமரே! காலத்தின் சிறிய அளவான வினாடி முதலியனவும், பெரிய அளவான வருடம் முதலியனவும் எவ்வாறு அறியப்படுகிறது? பற்பல கர்மங்களால் ஜீவர்கள் அடையும் கதிகள் (வழிகள்) எத்தனை? எவ்வாறு அதை அடைவது? அவை எவ்வாறானவை? (13)

தேவன், மானிடன், அரக்கன் முதலிய பிறவிகள் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களின் பரிணாமத்தில் பெறப்படுகிறது. அந்தப் பிறவிகள் பெற விரும்பும் ஜீவர்கள் யார் யார், எந்தெந்தப் பிறவிகளைப் பெறுவதற்கு, எந்தெந்த (புண்ணிய) கர்மங்களை எவ்வெவ்வாறு செய்ய வேண்டும்? (14)

இந்த பூமி, பாதாளம், திசைகள், ஆகாயம், கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், மலைகள், கடல்கள், நதிகள், தீவுகள் ஆகியனவும், அவற்றில் வாழும் உயிரினங்களும் எவ்வாறு தோன்றின? (15)

இந்தப் பிரும்மாண்டத்தின் வெளி அளவு, உள் அளவு எவ்வளவு? சான்றோர்களின் நடத்தை என்ன? அந்தணர் முதலிய நான்கு வருணங்கள், பிரம்மசரியம் முதலிய நான்கு ஆசிரமங்களின் நெறிமுறைகள் என்ன? (16)

யுகங்கள் எத்தனை? அதன் கால அளவு என்ன? அந்தந்த யுகத்தின் அறநெறி முறைகள் என்ன? ஒவ்வொரு யுகத்திலும் பகவான் மேற்கொள்ளும் திருவவதாரமும் அவரது திருவிளையாடல்கள் பற்றியும் கூறவேண்டுகிறேன். (17)

மனிதனின் பொதுவான தர்மம் என்ன? அவனது வருணத்தையும், இருக்கும் ஆசிரமத்தையும் பொறுத்து, அவனது விசேஷ தர்மம் என்ன? அவரவர்களுடைய தொழில் தர்மங்கள் எவை? மக்களைக் காப்பதே கடமையாகக் கொண்ட மன்னர்களின் தர்மம் என்ன? துன்பத்தில் உழல்பவர்களின் தர்மம் என்ன? (18)

பிரகிருதி முதலிய தத்துவங்களின் எண்ணிக்கை என்ன? அதன் உண்மை ஸ்வரூபம் என்ன? அந்தந்தச் செயலுக்கான இலக்கணம் என்ன? இறைவனை வழிபடும் வழிமுறை என்ன? ஆத்மாவை உணர உதவும் அஷ்டாங்கயோகத்தின் வழிமுறை என்ன? (19)

யோகம் கைவரப் பெற்றவர்கள் அணிமா முதலிய எட்டுவகை சித்திகளை எவ்வாறு பெறுகின்றனர்? முடிவில் அவர்கள் பெறும் வழி, அர்ச்சிராதி மார்க்கமா அல்லது தூம மார்க்கமா? அவர்களது இந்த பரு உடல் (லிங்கச் சரீரம்) அழிவதெப்படி? ருக் முதலிய வேதங்கள், ஆயுர்வேதம் முதலிய உபவேதங்கள், தர்மசாஸ்திரங்கள், இதிகாசம், புராணங்கள் — இவற்றின் ஸ்வரூபம், உட்பொருள் (கருத்து) என்ன? (20)

அனைத்து உயிர்களின் தோற்றம், வளர்ச்சி, வீழ்ச்சி எவ்வாறு ஏற்படுகின்றன? (தண்ணீர் பந்தல், கிணறு—குளம் வெட்டுதல், சத்திரம் அமைத்தல் போன்ற) பூர்த்த கர்மங்கள், பயன் விரும்பிச் செய்யப்படுகின்ற காம்ய கர்மங்கள், வேள்வி முதலிய வைதிக கர்மங்கள், அறம், பொருள், இன்பம் — இவைகளைப் பெறச் செய்யப்படும் கர்மங்கள் ஆகியவற்றின் நியமங்களும் வழிமுறைகளும், இவை ஒன்றுக்கொன்று முரண்படாமலிருக்கும் தகைமையும் எவ்வாறு? (21)

பிரளயத்தில் பிரகிருதியோடு ஒன்றுபடும் ஜீவன் மீண்டும் தோன்றுவது எவ்வாறு? பாஷண்டன் (வேதத்தை ‘இல்லை’ என மறுப்பவன்) எவ்வாறு உண்டாகிறான்? ஜீவனது தளையும் விடுதலையும் எவ்வாறு? ஆத்மா, அவற்றை விடுத்துத் தன் உண்மை நிலையில் (ஸ்வரூபத்தில்) நிற்பது எப்படி? (22)

சர்வதந்திர ஸ்வதந்திரனான இறைவன், தனது மாயையை ஏற்று எவ்வாறு திருவிளையாடல்கள் புரிகிறார்? பிரளய சமயத்தில் அதை விடுத்துத் தள்ளி, எவ்வித மாற்றமுமின்றி ஒரு சாட்சிபோல் பட்டும்படாமலும் இருக்கிறாரே, அதெப்படி? (23)

அனைத்துமறிந்த மாமுனிவர் தாங்கள். (என் ஐயங்கள்) அனைத்தையும் தங்களிடம் நான் கேட்டுவிட்டேன். தங்களையே சரணம் பற்றிய எனக்குத் தயைகூர்ந்து, இவற்றிற்கான உண்மைப் பொருளை விளங்கக் கூறவேண்டும். (அறியாமையால் நான் ஏதாவது கேட்காமல் விட்டிருந்தால், அவற்றிற்கான பதிலையும் கூற வேண்டுகிறேன்.) (24)

இவைகளின் உண்மைப்பொருளை அறிந்தவர், தான்தோன்றியாகிய பிரும்மதேவரைப் போல் தாங்கள்தான். மற்றவர்களோ தம் முன்னோர்கள் செய்து காட்டிய வழியிலேயே அனுகரணம் செய்கிறார்களேயன்றி, அதன் உண்மைப் பொருளை அறிந்தவரல்லர். (25)

பெரியோரே! பசி, தாகம், தூக்கம் பற்றிக் கவலையில்லை. கோபத்தால் அந்தணர் அளித்த சாபத்தாலன்றி என்னுயிர் நீங்காது. ஏனெனில், தங்கள் திருமுகத்தாமரையிலிருந்து பொங்கிவரும் இறைவனது திருவிளையாடல்கள் உருவான கதையமுதத்தைப் பருகுகிறேன் அல்லவா?” (26)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனகாதி மகரிஷிகளே! அடியார்களும் சான்றோர்களும் குழுமியிருந்த அவையில் மன்னன் பரீக்ஷித், பகவானது அமுதத் திருவிளையாடல்கள் பற்றிக் கேட்க விரும்பி, ஸ்ரீசுகரிடம் வேண்டவே, அவர் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டு வேதத்திற்கொப்பான ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தைக் கூறினார். அது பிரும்ம கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் பகவானே பிரும்மதேவருக்கு உபதேசித்தது. (27—28)

பாண்டு மன்னனின் வம்சத்திலகமான பரீக்ஷித், எவையெவை பற்றியெல்லாம் சுகாசார்யரிடம் கேட்டானோ, அவற்றையெல்லாம் வரிசையாகக் கூற ஆரம்பித்தார், சுக முனிவர். (29)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் எட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் — பகவான், பிரும்மதேவருக்கு உபதேசித்த ‘சதுஶ்லோகீ பாகவதம்’

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— கனவு காண்பவனுக்கும் கனவில் காணப்படும் விஷயங்களுக்கும் எவ்விதத் தொடர்புமில்லை. அதேபோல்தான் தேகம் முதலியனவற்றைக் கடந்த அனுபவ ரூபமான ஆத்மாவிற்கு மாயையால் தோற்றமளிக்கும் உலகியல் பொருட்களுடன் எவ்விதத் தொடர்புமில்லை. (1)

மாயையின் குணங்களாகிய தேகம் முதலியவைகளின் தொடர்பு கொண்ட ஜீவன், பற்பல உருவங்களாகக் காட்சியளிக்கும் மாயையால் (குழந்தை, சிறுவன், இளைஞன், மனிதன், தேவன் என்று) பற்பல உருவங்கொண்டவன்போல் தோன்றுகிறான். ‘நான்’, ‘என்னுடையது’ என்றும் எண்ணுகிறான். (2)

முக்குணங்களையும் கலக்கி நிற்கும் காலம், மயக்கத்தைத் தரும் மாயை — இவை இரண்டையும் கடந்த ஆனந்தமான ஆத்மஸ்வரூபத்தில் மோகத்தை விடுத்து, புருஷனான இந்த ஜீவன் மூழ்கி நிற்கையில் (ஆத்மராமனாக விளங்குகையில்) அவனது மயக்கம் நீங்கி, ‘யான்’, ‘எனது’ என்ற பற்றும் அகன்று, பரிபூரணனாக (குணங்களைக் கடந்தவனாக) ஆகிறான். (3)

மனம் ஒன்றிய பிரும்மதேவர் செய்த உண்மையான தவத்தால் மகிழ்ந்த பகவான், அவரெதிரே தோன்றி, ஜீவன் ஆன்மாவின் உண்மையறிவு பெறவேண்டி, சர்வ நிச்சயமான ஆன்ம தத்துவத்தின் உட்பொருளை (ரகசியத்தை)க் கூறினார். அதையே இப்பொழுது நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். (4)

[குறிப்பு:— ஜீவனுக்கு அவித்யையால் பொய்யான உடல் முதலியவற்றின் தொடர்பு ஏற்படுகிறது. பகவானுக்கோ யோகமாயையால் ஞானமே வடிவெடுத்த திருவிளையாட்டிற்கான திருமேனிகள் உண்டாகின்றன என்பதே முக்கிய வேறுபாடு. ஆகவே, அவரைப் பூஜிப்பதால் முக்தி கிடைக்கிறது.]

(‘இறைவனை வழிபடுவதால்தான் உண்மையறிவு பெறலாகும்’ என்பதை விளக்க, பிரும்மதேவருக்கு இறையருளால்தான் உண்மையறிவு உண்டாயிற்று என்பதை ஒரு கதை வாயிலாகக் கூறுகிறார்.) மூவுலகங்களுக்கும் பிதாவான பிரும்மதேவர், தான் பிறந்த இடமான தாமரையில் அமர்ந்து, எவ்வாறு உலகைப் படைக்கலாம்? என்று மனத்தில் சற்றே எண்ணினார். ஆனால், எந்த அறிவு கொண்டு உலகைப் படைக்க இயலுமோ, அந்த அறிவு அவருக்குத் தோன்றவில்லை. (5)

அரசே! படைப்பைப் பற்றிய சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்த அந்தப் பிரும்மதேவர், ஒருநாள் பிரளய ஜலத்தில் ‘க’ முதல் ‘ம’ வரை உள்ள மெய்யெழுத்துக்களில் பதினாறாவதான ‘த’ என்ற எழுத்தையும், இருபத்தொன்றாவதான ‘ப’ என்ற எழுத்தையும் கொண்ட ‘தப’ — ‘தவம் செய்’ என்ற சொல்லை இருமுறை தன்னருகிலேயே கூறக் கேட்டார். அரசே! சான்றோர்கள் இந்தத் தவத்தைத்தான் முற்றும் துறந்த மகரிஷிகளின் பொக்கிஷம் என்கின்றனர். (6)

இவ்வாறு சொல்லக் கேட்ட பிரும்மதேவர், இதைக் கூறியவரைக் காண விரும்பி நாற்புறமும் பார்க்க ஒருவரையும் காணவில்லை. அதனால் அந்தச் சொல்லையே தன்னைத் தவம் செய்யச் சொல்லிக் கிடைத்த ஒரு கட்டளையாகக் கொண்டு, தன் கமலாசனத்திலேயே அமர்ந்து, அதுவே தனக்கு நன்மையளிப்பது என்று நம்பி, ஒருமனத்தோடு தவஞ்செய்யத் தொடங்கினார். (7)

தவம் இயற்றுபவர்களிலே பிரும்மதேவரே சிறந்தவர். அவரது ஞானமோ அளவிடற்கரியது; வீணாகாதது. தனது பிராணன் முதலிய வாயுக்கள், மனம், கர்ம இந்திரியங்கள் (செயற்புலன்கள்), ஞானேந்திரியங்கள் (அறிவுப் புலன்கள்) ஆகியவற்றைத் தன்வயப்படுத்தி, அனைத்து உலகங்களும் ஒளி பெறுமாறு, ஆயிரம் தேவ ஆண்டுகள் (3,60,000 மனித ஆண்டுகள்) கடுந்தவம் புரிந்தார். (8)

அவரது தவத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்த பகவான், அவருக்குத் தன் ஸ்ரீவைகுண்டலோகத்தைக் காண்பித்தார். அதற்கிணையான அல்லது உயர்ந்ததான உலகம் வேறெதுவும் இல்லை. அங்கு ஆத்யாத்மிகம் முதலிய துன்பங்களோ, உடற்பற்றோ, மயக்கமோ, மரணபயமோ ஏதுமேயில்லை. அதைத் தரிசிக்கும் பாக்கியம் பெற்ற தேவர்களும் ஆன்மஞானிகளும் எப்பொழுதும் அதைத் துதித்துப் போற்றுகின்றனர். (9)

அந்த உலகில் ரஜோ குணமோ, தமோ குணமோ, அவையிரண்டும் கலந்த சத்துவ குணமோ இல்லை; காலன், காலடி எடுத்து வைக்கமாட்டான்; பிரகிருதியான மாயையும் இல்லை; விருப்பு—வெறுப்பு இல்லை; தேவர்களும் அசுரர்களும் கொண்டாடும் விஷ்ணு பார்ஷதர்கள் மட்டும் உள்ளனர். (10)

அவர்கள் நீலநிறத் திருமேனியர்கள்; நாற்புறமும் சிதறும் ஒளிமிக்கவர்கள்; அன்றலர்ந்த செந்தாமரை போன்ற திருக்கண்கள் உள்ளவர்கள்; அரையிலே பீதாம்பரம்; நான்கு திருக்கரங்கள் கொண்டு ஒளிரும் இரத்தினங்கள் பதித்த ஆபரணங்கள் அணிந்து, மேலும் அழகுற விளங்குபவர்கள்; பகவத் சாரூப்யமடையாத சிலர் பவளம், வைடூரியம், தாமரைத்தண்டு போன்ற நிறமுடையவர்கள்; காதுகளில் குண்டலங்களும், திருமார்பில் பதக்கங்களும் ஹாரங்களும் அணிந்தவர்கள். (11)

பகவானுடைய வைகுண்டத்தில் மகாத்மாக்களான விஷ்ணுபார்ஷதர்கள் ஒளிரும் புஷ்பக விமானங்களில் இங்குமங்கும் உலா வருகிறார்கள். அதிலுள்ள பெண்களின் ஒளிமிகு அழகால் அவ்விமானங்கள் மேலும் அழகுற விளங்குகின்றன. இவ்வழகைக் காண விண்ணிலே மின்னற்கொடி படருவது போன்று தோன்றுகிறது. (12)

அங்கு திருவிற்குத்திருவான திருமகள், தனது அனைத்து செல்வங்களும் கொண்டு இறைவனது திருவடிகளைப் பலப்பலவிதமாகப் பூசனை புரிகிறாள். ஊஞ்சலில் அமர்ந்து ஆடியவண்ணம் தனது அன்புக் கணவரான பகவானுடைய திருவிளையாடல்களைப் பாடும் போது, அவளது திருமேனியழகும் நறுமணமும் கண்டு மயங்கிய வண்டுகள், அந்தத் திருமகளின் திருக்கல்யாண குணங்களைத் தாங்களே பாடுகின்றன. (13)

பக்தர்களைக் காத்தருளும் இறைவனும், திருமகள் கேள்வனும், வேள்விகளுக்கெல்லாம் நாதனும், உலகங்களுக்கெல்லாம் ஒப்பற்ற திருத்தலைவனுமான பகவான், வைகுண்டத்தில் விளங்குவதைப் பிரும்மதேவர் கண்டார். சுநந்தன், நந்தன், பிரபலன், அர்ஹணன் முதலிய முக்கிய பார்ஷதர்கள் பகவானுக்குப் பணிவிடை புரிகின்றனர். (14)

அவரது திருமுகமோ தாமரை போன்று அழகுடன், தெளிந்த இனிய புன்சிரிப்புடன் மேலும் அழகுற விளங்குகிறது. திருக்கண்களோ செவ்வரியோடி அகன்ற பெரியதான கண்கள்; புன்னகையோ மயக்கும் இனிமை கொண்டது. இதைக் காண அப்பொழுதுதான் தன்னடியார்களுக்குத் தனது செல்வமனைத்தும் தந்து வந்தாரோ என்னுமாறு தோன்றுகிறது. அவரது தலையிலே திருமுடி; காதிலே குண்டலங்கள்; அரையிலே மஞ்சள் பட்டாடை; திருமார்பிலே தங்கத்தாலான ஒரு ரேகைபோல் (மின்னற்கொடிபோல) திருமகள்; நாற்கரங்கள். ஆகா! என்ன அழகு! (15)

இவ்வாறான பகவான் விலைமதிக்கவொண்ணா பீடத்திலே எழுந்தருளியிருக்கிறார். புருஷன் (ஜீவாத்மா) பிரகிருதியான மாயை, மஹத் தத்துவம், அஹங்காரம், மனம், அறிவு, செயற்புலன்கள் பத்து, ஓசை முதலிய ஐந்து தன்மாத்திரைகள், ஐம்பெரும் பூதங்கள் — இந்த இருபத்தைந்து சக்திகளும் திருமேனி கொண்டு நாற்புறமும் நிலவி நிற்கின்றன. அனைத்து செல்வங்கள், தர்மம், புகழ், ஸ்ரீ (செழிப்பு), ஞானம், வைராக்கியம் என்ற ஆறு குணங்களும் இவரிடமே நித்தியவாஸம் புரிகின்றன. அவரை விடுத்து வேறெங்கும் அவை நிலைத்து நிற்பதில்லை. அவர் தனது நித்திய ஆனந்தமான ஸ்வரூபத்திலேயே என்றும் எப்பொழுதும் திளைத்திருக்கிறார். (16)

அவ்வாறு இறைவனைத் தரிசித்த பிரும்மதேவர் ஆனந்தக் கடலிலே மூழ்கினார். உடல் மயிர்க்கூச்செறிய, கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீர் சொரிய, பரமஹம்ச யோகிகள் உலகப் பற்றைத் துறந்து, தவம் செய்து பெறும் பகவானது திருவடித்தாமரைகளில் தலைதாழ்த்தி வணங்கினார். (17)

அன்பே வடிவான பகவான், தன்னைக் கண்ட பேரானந்தத்தில் மூழ்கித் திளைத்துச் சரணம் பற்றி, படைப்பைத் தொடங்க கட்டளையை எதிர்நோக்கி நிற்கும் தனக்கு, அன்பரான பிரும்மதேவரைத் தன்னிருகைகளாலும் பிடித்துக் கொண்டு, புன்னகை பூத்தவண்ணம் கூறலானார். (18)

பகவான் கூறுகிறார்—— “பிரும்மதேவனே! நீங்கள் வேதங்களையே தன்னுள் கொண்டவர். படைப்புத் தொழிலைச் செய்ய விரும்பிய நீங்கள் வெகுகாலமாகத் தவம் செய்து, என்னை மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்தீர்கள். மனத்தில் கவடு கொண்டு தவமியற்றி, என்னை ஒருபோதும் மகிழ்ச்சியடையச் செய்யவியலாது. (19)

பிரும்மனே! உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும். விரும்பிய வரத்தைக் கேள். நானோ அடியார்கள் விரும்பியதை அளிப்பவன். என்னைத் தரிசிக்கும் வரைதான் ஒருவன் தனக்கு நலம் வேண்டிச் செய்யும் தவம் முதலிய சிரமங்கள். (அதாவது, ஜீவாத்மாக்கள் செய்யும் நலம் தரும் சாதனங்கள் முடிவு பெறும் இடம் என்னைத் தரிசிப்பதில்தான். என்னைத் தரிசித்துவிட்டால் பின் செய்யவேண்டிய கர்மங்கள்தான் ஏது? பயன்கிட்டிவிட்டால் செயலாற்றிய சிரமங்கள் தெரியாது.) (20)

என்னைக் காணாமலேயே எனது (அசரீரியான) ‘தவம் செய்’ என்ற சொல்லைக் காதால் கேட்டு, நீ உயர்ந்த தவம் செய்ததும், இப்பொழுது என் உலகான வைகுண்டத்தைத் தரிசிப்பதும், உனக்கு இந்தப் பேற்றை அளிக்க வேண்டுமென்ற என் விருப்பத்தின் செயலே. (21)

குற்றமற்றவரே! படைப்பின் தொடக்கத்தில் ‘எப்படிச் செய்வது?’ என்று மயங்கிய உங்களது மயக்கத்தைப் போக்கவே, ‘தவம் செய்’ என்று கட்டளையிட்டேன். (ஏனெனில்,) தவம் எனது இதயம். நானோ தவத்தின் ஜீவன் (உண்மை ஸ்வரூபம்). (22)

தவத்தினால்தான் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கிறேன்; தவத்தினால்தான் காக்கிறேன்; தவத்தினால்தான் என்னுள் இழுத்துக் கொள்கிறேன்; என் திறனெல்லாம் தவம்தான். ஆனால், அதைச் செய்வதுதான் மிகவும் கடினம்.” (23)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “இறைவா! தாங்களே அனைத்துயிர்களின் இதயத்தில் அமர்ந்து சாட்சியாக அனைத்தையும் கண்டு கொண்டுதான் இருக்கிறீர்கள். ஆகவே, தாங்கள் தங்களது தடங்கலற்ற ஞானத்தால் நான் செய்ய விரும்பியதையும் அறிந்திருக்கிறீர்கள். (24)

இருப்பினும் என் நாதனே! தங்களது திருமேனி இவ்வாறுதான் என்று யாரும் கூற முடியாதாகையால், தங்களது ஸ்தூல—சூட்சுமத் திருமேனிகளைப் பற்றி (ஸகுண—நிர்குண ரூபங்கள் பற்றி) நான் அறியுமாறு கூற வேண்டுகிறேன். என் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும், ஐயனே! (25)

திருமகள் கேள்வனே! தாங்கள் மாயைக்குத் தலைவர். தங்களது சங்கல்பம் என்றுமே வீண்போகாதது. சிலந்திப்பூச்சி, தன் வாயிலிருந்து கசியும் திரவத்தாலேயே தன்னைச் சுற்றி வலையைப் பின்னிக் கொண்டு, அதிலேயே சுற்றிச் சுற்றி விளையாடி, முடிவில் தன்னுள்ளேயே அந்த வலையை இழுத்துக் கொள்கிறது. அதேபோல் தாங்களும் தங்களிடமிருந்தே பற்பல சக்திகள் நிறைந்த இந்தப் பிரபஞ்சத்தைத் தோற்றுவித்துக் காத்தளித்துப் பின் தங்களுக்குள்ளேயே கரந்து கொள்கிறீர்கள். இதற்காகத் தாங்கள் தங்களையே பிரும்மதேவர் முதலிய (என் போன்ற) திருவுருவங்களில் தோற்றமடையச் செய்து திருவிளையாடல் புரிகிறீர்கள். இவ்வாறு தாங்கள் செயலாற்றுவது எவ்வாறு? என்பதை நான் தெரிந்து கொள்ள உதவும் அறிவை எனக்கு அளிக்க வேண்டுகிறேன். (26—27)

தங்கள் கட்டளைப்படி, சோம்பலின்றிப் படைப்புத் தொழிலைத் தொடங்குகிறேன். தாங்கள் செய்த ஞானோபதேசமான திருவருளால் படைப்புத் தொழிலில், ‘நான்தான் படைக்கிறேன்’ என்கிற அகந்தையோ அல்லது அதில் ஒரு பற்றுதலோ எனக்கு ஏற்படாதவண்ணம் அருள்புரிய வேண்டுகிறேன். (28)

இறைவா! தோழமைபூண்ட இருவர், ஒருவன் கையை மற்றொருவன் பிடித்துக் குலுக்கித் தன் தோழமையை வெளிப்படுத்துவதுபோல் என் கைகளைத் தங்கள் திருக்கரங்களால் பிடித்து என்னை ஆட்கொண்டீர்களே! படைப்புத் தொழிலும் தங்களது சேவைதானே? அதைச் செய்கையில் என் மனம் பேதலிக்கக் கூடாது. படைக்குங்கால் முன் படைக்கப்பட்டதையொட்டி குணங்களுக்கும் கர்மங்களுக்கும் ஏற்றவாறு ஜீவர்களை உத்தமன், மத்திமன், அதமன் என்கிற முறையில் படைக்க வேண்டும். அப்போது, ‘நான் பிறப்பற்றவன். ஆகவே, அனைத்தும் செய்வது என் விருப்பமே. நான் சுதந்திர புருஷன்’ என்கிற செருக்கு, எனக்கு ஏற்படக் கூடாது. அவ்வாறு அருள்புரிய வேண்டுகிறேன்.” (29)

பகவான் பதில் கூறுகிறார்—— “இப்போது உனக்கு நான் கூறப்போகிற ஞானமும் அதன் சாதனமும் மிகமிக ரகசியமானது; அனுபவம் மற்றும் பக்தியுடன் கூடியது. அதாவது, அனுபவம் மூலம் அறியத்தக்கது; பக்தியின் இலக்கணங்கள் கொண்டது. நீ அதை உள்ளவாறு தெரிந்து கொள். (30)

எனது உண்மை ஸ்வரூபம் (நிலை) என்ன? இலக்கணங்கள் என்ன? மற்றும் எவ்வாறானது? எனது உருவம், குணம், செயல்கள் என்ன? என்பதான எனது தத்துவங்கள் அனைத்தும் எனதருளால் உனக்குத் தோன்றட்டும். (31)

(சதுஶ்லோகீ பாகவதம் தொடங்குகிறது. ஆதி அந்தமின்மையாலும் தன்னை விடுத்து இரண்டாவது ஒரு பொருளின்மையாலும், தான் பரிபூரணன் என்பதைக் கூறுகிறார்.) படைப்பிற்கு முன் நான் மட்டும்தான் இருந்தேன். அதுதான் எனது தூய்மையான பரிபூரண நிலை. என்னைத் தவிர ஸ்தூலமோ, சூட்சுமமோ வேறு எதுவுமே இல்லை. அந்த ஸ்தூல—சூட்சுமங்களின் காரணமான அஞ்ஞானமும் இல்லை. எங்கு இந்தப் படைப்பு இல்லையோ, அங்கும் நானே இருக்கிறேன். இந்தப் படைப்புருவமாகத் தோன்றும் அனைத்தும் நானே. பிரபஞ்சம் பிரளயத்தில் லயமடையினும் லயமடையாது தனித்திருப்பவனும் நானே. (32)

ஒரு பொருளின் பிரதிபிம்பம் என்பது, உண்மையில் ஒரு வஸ்துவே அல்ல; இன்னொரு பொருளின் பிம்பமே. அதுபோல, பரமாத்மா என்ற என்னைத் தவிர, வேறு ஒரு பொருள் இல்லவேயில்லை. ஆகவே, பரமாத்மாவில் என்னென்ன பொருட்கள் பிரதிபிம்பமாகத் தோன்றுகின்றனவோ, அவை நிஜமாக இருக்கும் பொருட்கள் அல்ல. ஆகாயத்தில், ராகு கிரகம் காணப்படுவதில்லை. ராகுவின் பிரதிபிம்பம் கூடக் காணப்படுவதில்லை. உண்மையில், ராகு கிரகம் இருக்கத்தானே செய்கிறது? பரமாத்மாவான நான் காணப்படுவதில்லை. உண்மையில், நான் இருக்கத்தானே செய்கிறேன். இவ்வாறு, இரண்டுவிதமாக (இருப்பதாகத் தோன்றுவது உண்மையில் இல்லாதிருப்பது, உண்மையில் இருக்கும் வஸ்து கண்ணில் காணப்படாமல் போவது என்று இரண்டு விதங்களில்) என் மாயை செயல்படுகிறது. (33)

ஆகாயம் முதலிய ஐம்பெரும் பூதங்களும் சிறியன—பெரியனவான பிராணிகளின் உடலில், அவைகளை நிர்மாணித்த வகையில் உட்புகுந்துள்ளன. ஆனால், அவ்வாறு நிர்மாணிப்பதற்கு முன்பும் உபாதான காரணமாக இருப்பதால், அவை உட்புகுந்தவை அல்ல என்றும் கூறலாம். அவ்வாறே அனைத்து உயிர்களிலும் உடல் என்ற நோக்கில் ஆன்மாவாக உள் நுழைந்துள்ள போதிலும், ஆன்மா என்கிற நோக்கில் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள என்னைத் தவிர வேறொரு பொருளில்லாமையால், அவற்றில் நான் உட்புகவில்லை எனவும் கூறலாம். (34)

[குறிப்பு:— மண்ணைக் கொண்டு சுவர் வைக்கிறோம். சுவரில் மண்ணிருக்கிறது எனலாம். மண்ணில்லையேல் சுவரில்லை. ஆக மண்ணே சுவர். அதனால் ஒன்றில் ஒன்று உட்புகுந்துள்ளன எனக் கூற முடியாது. அதுபோல, பஞ்சபூதங்களாலான உடல் என்பதால் உடலில் பஞ்ச பூதங்களும் உள்ளன எனலாம். அதே சமயம் பஞ்சபூதங்கள் இல்லையேல் உடலே இல்லை என்பதால், உடலில் பஞ்சபூதங்கள் நுழையவில்லை எனவும் கூறலாமே. ஆகவே, காரியமான நிலையில் உள்நுழைந்தன எனவும், காரணமான நிலையில் உட்புகவில்லை எனவும் கூறலாம்.]

(உலகியல் வஸ்துக்களின் பருஉருவைக் கண்டு) ‘இது பிரும்மமல்ல; இது பிரும்மமல்ல’ என்ற வியதிரேகத்தாலும் (Negative Approach), அவற்றில் ஆன்மாவாக விளங்குவதால் இது பிரும்மம்தான் என்கிற அன்வயத்தாலும் (Positive Approach) அறியப்படுவது ஒன்றேதான். அது, ‘அனைத்தையும் கடந்து அனைத்துமாக விளங்கும் பகவான்தான், எங்கும் எப்பொழுதும் எல்லாமாக விளங்குகிறார்’ என்பது உண்மை. ஆன்மா அல்லது பரமான்மாவின் உண்மைத் தத்துவத்தைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்புபவன் அறிய வேண்டியது இவ்வளவுதான். (35)

எனது இக்கொள்கையை ஒருமனத்துடன் அசைவற்ற சமாதிநிலையில் பற்றிக் கொள். அப்பொழுது ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் பலப்பல விதமாகப் படைப்பு செய்யினும், அதனால் உனக்கு மயக்கம் (தடுமாற்றம்) உண்டாகாது.” (36)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “உலகங்களுக்குப் பிதாமகராகிய பிரும்மதேவருக்கு இவ்வாறு கட்டளையிட்ட பிறப்பற்ற பகவான், அவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, தன் ஸ்வரூபத்தை மறைத்துக் கொண்டார். (37)

அனைத்து உயிர்களின் ஸ்வரூபரான பிரும்மதேவர் தன் பார்வையினின்றும் மறைந்த பகவான் ஸ்ரீஹரியை அஞ்சலி செய்து வணங்கி, முன் கல்பங்களில் நடந்த படைப்பு போன்றே இவ்வுலகைப் படைக்கத் தொடங்கினார். (38)

தர்மத்தைக் காத்து ரட்சிக்கும் பிரும்மதேவர் ஒரு சமயம், தான் மேற்கொண்ட படைப்புத் தொழில் சரிவர நடக்கவும், படைக்கப்பட்ட அனைத்து உயிர்களுக்கும் நலம் ஏற்படவும் புலன்களையடக்கிச் சிறந்த தவம் செய்தார். (39)

அரசே! அப்பொழுது பிரும்மாவின் புத்திரர்கள் அனைவரிலும் தந்தையை அனைத்து வகையிலும் பின்பற்றிப் பணிவிடை செய்தவரும், அவரது மகிழ்ச்சிக்குப் பாத்திரமானவரும், சிறந்த பகவத் பக்தருமான நாரத முனிவர், மாயைக்கு அதிபரான பகவான் மகாவிஷ்ணுவின் திருவிளையாடல்களான மாயையை அறிய விரும்பி, (அங்கு வந்து) நன்னடத்தை, பணிவு மற்றும் ஈடுபாடு கொண்டு பணிவிடை செய்து, தனது தந்தையை மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்தார். (40—41)

அரசே! (தனது பணிவிடையால்) உலகத்தின் பிதாமகரான தன் தந்தை மகிழ்ந்தது அறிந்த நாரதர், நீ (பரீக்ஷித்) என்னிடம் கேட்ட அதே கேள்வியை, அவரிடம் மிகுந்த வினயத்துடன் கேட்டார். (42)

அவரது கேள்வியால் மனம் மகிழ்ந்த படைப்புக் கடவுளான பிரும்மதேவர், பகவான் தனக்கு உபதேசித்த பத்து இலக்கணங்களைக் கொண்ட இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தைத் தன் மகனான நாரதருக்கு உபதேசித்தார். (43)

அரசே! மிகுந்த தேஜஸ்வியான எனது பிதா வியாசர், சரஸ்வதி நதிக்கரையில் அமர்ந்து பரமாத்மாவைத் தியானம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, நாரத முனிவர் அங்கு எழுந்தருளி, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை அவருக்கு உபதேசித்தார். (44)

விராட் புருஷரிடமிருந்து இப்பிரபஞ்சம் எவ்வாறு தோன்றியது? முதலிய நீ கேட்ட பற்பல கேள்விகளுக்கும், இந்த பாகவத புராணம் வாயிலாகவே உனக்கு விடை கூறுகிறேன்.” (45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம் இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பத்தாவது அத்தியாயம் — புராண இலக்கணம் கூறல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “(மன்னவா!) ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தில் ஸர்க்கம், விஸர்க்கம், ஸ்தானம், போஷணம், ஊதிகள், மன்வந்தரங்கள், ஈசானு கதைகள் (பகவானைப் பற்றிய கதைகள்), நிரோதம், முக்தி, ஆசிரயம் என்ற பத்து விஷயங்களும் வர்ணிக்கப்படுகின்றன. (1)

இவற்றில் பத்தாவதான ஆசிரயம் பற்றிய உண்மையை உணர்த்த வேண்டி, சிலவிடங்களில் வேதங்களின் மூலமும், சிற்சிலவிடங்களில் புராணக் கதைகள் மூலமும் மற்றும் சிலவிடங்களில் இவையிரண்டிற்கும் அனுகூலமான அனுபவங்கள் மூலமும் மற்ற ஒன்பது விஷயங்களையும் பெரியோர்கள் நன்கு விளக்கியிருக்கிறார்கள். (2)

பகவானுடைய நியமனத்தால் முக்குணங்களும் பரிணாமம் அடையவே ஆகாயம் முதலிய பஞ்சபூதங்கள், சப்தம் முதலிய தன்மாத்திரைகள், ஐம்புலன்கள், அஹங்காரம், மஹத் முதலியன தோன்றின. இதைத்தான் ‘ஸர்க்கம்’ என்கின்றனர். விராட்புருஷரான பகவானிடமிருந்து தோன்றிய பிரும்மதேவர் படைத்த பற்பல அசையும்—அசையாதனவான அனைத்தும் ‘விஸர்க்கம்’ என்று கூறப்படுகிறது. (3)

ஒவ்வொரு நொடியும் அழிவை நோக்கிச் செல்லும் படைப்பின் ஜீவன்களை, அறநெறி வழுவாது ஒரு கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்துள்ள இறைவனது பெருமையே ‘ஸ்தானம்’ எனப்படுகிறது. தன் பக்தர்களிடம் அவர் காட்டும் கருணையே ‘போஷணம்’ ஆகிறது. இறையன்புடன் மக்களைக் காத்து ரட்சிக்கும் தூய்மையான தர்மத்தைப் பின்பற்றும் மனு மன்னர்கள் பற்றிக் கூறுவது மன்வந்தரம். ஜீவர்களைக் கர்மத்தளைகளில் சிக்க வைக்கும் வாஸனைகள் ‘ஊதிகள்’ என்று அழைக்கப்படுகின்றன. (4)

பகவானுடைய பற்பல திருவவதாரங்களையும், அவரது பக்தர்களான அடியார்களது சரித்திரங்களையும் கூறுவது ஈசானு கதைகள் (இறைவனின் சரிதங்கள்) எனப்படும். (5)

இறைவன் யோகநித்திரை புரியும் போது இந்த ஜீவன், தன்னுடைய உபாதிகளுடன் இறைவனோடு இரண்டறக் கலப்பது ‘நிரோதம்’ ஆகும். அறிவின்மையால் கற்பனை செய்யப்பட்ட ‘நான் செய்கிறேன், நான் துய்க்கிறேன்’ முதலிய அபிமானத்தை அறவே துறந்து, தனது உண்மை நிலையான இறைநிலையில் நிலைத்து நிற்பதே ‘முக்தி’ எனப்படும். (6)

எந்த இறைவனிடமிருந்து அசையும்—அசையாதனவும் கொண்டு விளங்கும் இவ்வுலகின் தோற்றமும் லயமும் ஏற்படுகிறதோ, அந்த பரமாத்மாவான பரப்பிரும்மமே ஆசிரயம் (அனைத்திற்கும் புகலிடம்) என்று கூறப்படுகிறது. (7)

ஐம்பொறிகளில் எந்தவொரு பொறியை எடுத்துக் கொண்டாலும், அதற்கு அந்தப் பொறியின் அமைப்பு (உருவம்), அதன் அதிஷ்டான தேவதை, அதன் உணர்ச்சி என்ற மூன்றும் உண்டு. இவையனைத்திற்கும் பொதுவானவன் இந்த ஜீவன். கண் என்பது பஞ்சபூதங்களாலான ஒரு கோளம். ஆகவே, அது ஆதிபௌதிகம். அதன் பார்வைக்கு தேவதை சூரியன். ஆகவே, அது ஆதிதைவிகம். அதன் பார்க்கும் சக்தி ஞானமே வடிவான பகவான். ஆகவே, அவர் ஆத்யாத்மிகம். அதாவது, இவ்வுடலை ஆதாரமாகக் கொண்டிருப்பதால் ‘ஆத்யாத்மிகன்’ என்று கூறப்படும் புருஷனே (ஜீவனே), தேவர்களுக்கும் ஆதாரமாக இருப்பதால் ‘ஆதிதைவிகன்’ எனப்படுகிறான். அந்த ‘ஆத்யாத்மிகன்’, ‘ஆதிதைவிகன்’, ‘ஆதிபௌதிகன்’ ஆகிய மூவருக்குள் ஆத்யாத்மிகன் எனப்படும் ஜீவனுக்கும், ஆதிதைவிகன் என்றழைக்கப்படும் பரமனுக்கும் வேறுபடாத பிரகிருதனான புருஷன் (ஜீவன்) எவனோ, அவனே ‘ஆதிபௌதிகன்’ என்று கூறப்படுகிறான். (8)

இம்மூன்றினுள் ஒன்றில்லாவிடில் மற்றொன்றை நாமறியோம். அப்பொழுது இம்மூன்றையும் சாட்சியாக இருந்து அறிகின்றவனே பரமாத்மா. அவர் பிறரை அண்டியிராமல் தனக்குத் தானே ஆதாரமாக இருந்துகொண்டு, மற்றவற்றிற்கும் ஆதாரமாக இருக்கிறார். அவர்தான் ‘ஆசிரயன்’ எனப்படுகிறார். (9)

இந்த வைராஜ (விராட்) புருஷன் பிரம்மாண்டத்தைப் பிளந்துகொண்டு வெளிப்போந்தபோது, தனக்கு வசிக்க இடம் வேண்டி, தூய்மையின் எல்லை நிலமான அவர் தூய்மையான நீரையே முதலில் படைத்தார். (10)

விராட்புருஷரான பகவானுக்கு ‘நரன்’ என்று ஒரு பெயர் உண்டு. அவரிடமிருந்து தோன்றியதால் நீருக்கு ‘நாரம்’ என்று காரணப் பெயர் அமைந்தது. அந்த நீரிலேயே ஆயிரம் வருஷங்கள் குடியிருந்ததால், அவருக்கு ‘நாராயணன்’ என்று பெயர் வந்தது. (11)

[ஒப்புநோக்குக:—

ஆபோ நாரா இதிப்ரோக்தா ஆபோ வை நரஸூநவ: ।

அயநம் தஸ்ய தா:பூர்வம் தேந நாராயண: ஸ்ம்ருத: ॥

— மநுஸ்ம்ருதி 1—10]

பிரபஞ்சத்தின் தோற்றத்திற்கு உபாதான காரணங்களான பஞ்சபூதங்கள், நிமித்தகாரணமான புண்ணிய—பாவரூபமான கர்மங்கள் மற்றும் அதன் கதி, பஞ்சபூதங்களை இயக்கும் காலம், அதனுடைய ஸ்வபாவம் (இயல்பு), இவற்றை அனுபவிக்கும் போக்தாவான ஜீவன் ஆகிய அனைத்தும், பகவானுடைய கருணையால்தான் அதனதன் செயல்களைச் செய்ய திறமை உள்ளனவாக ஆகின்றனர். அவர் சற்றே உதாசீனமாக (ஒதுங்கி ஈடுபாடற்றவராக) இருந்தால், அவை தம் தம் செயல்களைச் செய்ய சக்தியற்றவைகளாக ஆகின்றன. (12)

தன்னையே பலவிதமாக ஆக்கிக்கொள்ள விரும்பிய இரண்டற்ற இறைவன் யோக நித்திரை கலைந்தெழுந்து, அனைத்துப் பிரபஞ்சத்திற்கும் பீஜரூபமான தங்கம் போல் ஒளிரும் தன் திருமேனியைத் தனது மாயா சக்தியால் மூன்றாக ஆக்கிக் கொண்டார். அவை அதிதைவம், அத்யாத்மம், அதிபூதம் எனப் பெயரடைந்தன. விராட் புருஷரான பகவானது ஒன்றாக இருந்த சக்தி, மூன்றாகப் பிரிந்தது எப்படி? என்பதைக் கேள். (13—14)

விராட்புருஷன், தனது கிரியா சக்தியோடு இணைந்து திருவிளையாடல் புரியவே, அவரது உடலிலிருக்கும் ஆகாயத்திலிருந்து இந்திரிய சக்தி, மனோசக்தி, தேக சக்தி தோன்றின. திறனே உருவான அந்தச் சூட்சுமத் திருமேனியிலிருந்து இந்தச் சக்திகளுக்கு அரசனான சூட்சுமாத்மா என்ற சகலப் பிராணிகளுடைய முக்கிய பிராணன் தோன்றியது. (15)

அரசனைத் தொடர்ந்து சென்று, அவனது பணியாட்கள் பணியாற்றுகின்றனரல்லவா! அதேபோல அனைத்து உயிரினங்களையும் இயக்கும் பிராணனை ஒட்டியே புலன்கள் இயங்குகின்றன. அந்தப் பிராணன் இயங்கவில்லையேயானால் பொறிபுலன்களும் இயங்குவதில்லை. (16)

விராட் புருஷரின் உடலில் பிராண சக்தி வேகமாக இயங்க தொடங்கியதும், அவருக்குப் பசியும் தாகமும் உண்டாயிற்று. அப்போது உண்ணவும் நீர்விடாய் போக்கவும் விரும்பிய விராட் புருஷருக்கு முதலில் வாய் தோன்றியது. (17)

வாயிலிருந்து முகவாய்க்கட்டை தோன்றியது. அதன் நடுவில் சுவையுணரும் நாக்கு உண்டாயிற்று. பின் நாக்கின் சுவையுணர்ச்சிக்கான பற்பல சுவையுள்ள ரசங்களும் அதன் தேவதையான வருணனும் தோன்றினர். (18)

இறைவன் பேச விரும்பியதும் அவருடைய வாயிலிருந்து வாக் இந்திரியம், அதன் தேவதை அக்னி, பேசும் திறனான ஒலி மூன்றும் உண்டாயின. இதன் பிறகு வெகுகாலம் அந்த நீரிலேயே மூச்சை அடக்கியிருந்ததால், அவருக்குப் பிராணனின் தடை ஏற்பட்டது. (19)

பின் பிராணவாயு வேகமாக அசையத் தொடங்கியதும் மூக்கு தோன்றியது. நறுமணத்தை ஏற்கும் வாயு தேவதையும் (மூச்சுக்காற்றும்), முகரும் சக்தியான கிராணேந்திரியமும் உண்டாயின. (20)

தன்னைச் சுற்றி இருட்டாக இருந்தது கண்ட விராட் புருஷர், தன்னையும் மற்ற பொருள்களையும் காண விரும்பியதும், உருண்டையான கண்களிரண்டும் அதன் பார்வைக்குத் தேவதையான சூரியனும் பார்க்கும் திறனும் ஏற்பட்டன. இதனால் உருவங்களைக் காண முடிந்தது. (21)

வேதங்கள் சுப்ரபாதம் கூறித் தன்னை எழுப்புவது கண்ட பகவான், அந்தத் துதியைக் கேட்க விரும்பியதும் இரு காதுகள் உண்டாயின. அதோடு திக்தேவதைகளும், கேட்கும் சக்தியும் (சுரோத்ரேந்திரியம் — செவிப்புலன்), சப்தம் (ஒலி) என்கிற அறிவும் தோன்றின. (22)

ஒரு பொருளின் மென்மை, கடினம், இலகுவான தன்மை, கனமான தன்மை, குளிர்ச்சி, வெம்மை ஆகியவற்றை அறிய விரும்பியதும், அவருக்குத் தோலும் அதன்மேல் ரோமங்களும் உண்டாயின. தொடுவுணர்ச்சியும் தோன்றியது. ரோமங்களிலிருந்து செடி—கொடிகளும் மரங்களும் வனதேவதைகளும் தோன்றின. தோலுக்கு உள்ளும்—புறமும் தொடுவுணர்ச்சி உண்டாயிற்று; காற்றும் தோன்றியது. இவ்வுணர்ச்சியை உணர்வது ரோமங்கள். (23)

பற்பல செயல்கள் புரிய எண்ணங்கொண்ட விராட்புருஷருக்கு இருகைகளும், அதன் திறனான வலிமையும், அதன் தேவதையான இந்திரனும் தோன்றினர். வலிமை அதன் தேவதை — இவர்களை ஆதாரமாகக் கொண்ட பிடித்துக் கொள்ளும் திறன் உண்டாயிற்று. (24)

விருப்பப்படி உலாவ எண்ணிய பகவானுக்கு இரு கால்களும், அதன் தேவதையான விஷ்ணுவும், நடக்கும் திறனும் தோன்றினார்கள். மனிதன், இந்த நடக்கும் திறன் கொண்டுதான் வேள்விக்குரிய பொருள்களைச் சேமிக்கிறான். (25)

சந்ததி, இதற்காக நிகழும் இன்பம் (சிற்றின்பம்), (புத்திரப் பேற்றினால் பெறும்) சுவர்க்கம் — இவற்றை விரும்பிய அவருக்கு ஆண்குறி தோன்றியது. அதனால் ஆண்—பெண் கூடும் இன்பமும், அதன் தேவதையான பிரஜாபதியும், உபஸ்தம் என்கிற புலனும் தோன்றின. (26)

உடலிலுள்ள கழிவுப் பொருட்களை வெளியேற்ற விரும்பியதும், மலத்துவாரம் (பாயு என்னும் புலன்) உண்டாயிற்று. அத்துடன் அவற்றை வெளித்தள்ளும் திறனும், அதன் தேவதையான மித்திரனும் தோன்றினர். வெளித்தள்ளுதல் (உத்ஸர்க்கம்) என்பது அந்த சக்தியையும், மித்திரன் என்ற தேவதையையும் சார்ந்தது. (27)

ஓர் உடலைவிட்டு வேறோர் உடலை ஏற்கும் விருப்பம் தோன்றியதும், தொப்புள் குழி தோன்றியது. அங்கு அபானன் என்ற வாயுவும், அதன் தேவதை மிருத்யுவும் தோன்றினர். இறப்பு என்பது இவ்விரண்டையும் சார்ந்தது. (28)

உணவு, நீர் — இவைகளை உட்கொள்ள விரும்பியபோது வயிறு, குடல், ரத்தக்குழாய்கள் தோன்றின. குடலின் தேவதை சமுத்திரம், ரத்தநாளங்கட்கு தேவதை நதிகள். இவ்விரண்டையும் (வயிறு நிரம்புவதால் உண்டாகும்) மகிழ்ச்சியும், (அன்ன ரச பரிணாமத்தால் உடலில் ஏற்படும்) புஷ்டி(வலிமை)யும் சார்ந்துள்ளன. (29)

தன் மாயையைப் பற்றிச் சிந்திக்க விரும்பியபோது இதயம் உண்டாயிற்று. இதிலிருந்து மனமும், அதன் தேவதை சந்திரனும் தோன்றினர். சங்கல்பமும் (நிச்சய எண்ணம்), காமமும் (உலகியலாசை) மனத்தின் சக்திகள். (30)

மண், நீர், நெருப்பு — இவைகளிலிருந்து உடலின் கடினமான மேல்தோல், மென்மையான உள்தோல், மாமிசம் (தசை), உதிரம், கொழுப்பு (மேதஸ்), மஜ்ஜை (எலும்புப்பசை), எலும்பு முதலிய ஏழு தாதுக்கள் தோன்றின. ஆகாயம், நீர், வாயு (காற்று) — இவற்றினின்றும் பிராணன் உண்டாயிற்று. (31)

கண், நாக்கு ஆகிய புலன்கள் உருவம், சுவை முதலிய விஷயங்களில் பற்றுடையன. இவ்விஷயங்கள் அஹங்காரத்தினின்றும் தோன்றியன. மனம் சங்கல்ப—விகல்பங்களாகிற விகல்பங்களின் இருப்பிடம். புத்தி அறிவின் இருப்பிடம். (32)

(அரசே!) நிலம், நீர், ஒளி, காற்று, ஆகாயம், அஹங்காரம், மஹத், பிரகிருதி என்னும் எட்டு ஆவரணங்களால் (போர்வைகளால்) மறைக்கப்பட்ட பகவானது ஸ்தூல (பரு) உருவத்தை நான் உனக்குக் கூறினேன். (33)

இதற்கப்பால் இறைவனது சூட்சும ரூபம் ஒன்றுண்டு. அதற்குப் பெயர்களோ, உருவங்களோ, குணங்களோ, தொடக்கம், நடுவு, முடிவு என்பதோ ஏதுமில்லை. அது எப்போதும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளது; மனத்திற்கெட்டாதது; சொல்லுக்கடங்காதது. (34)

இறைவனது ஸ்தூல—சூட்சும ரூபங்கள் பற்றி, உனக்குக் கூறினேன். இவையிரண்டுமே மாயையின் கற்பிதமான தோற்றங்கள் என்பதால் ஞானிகள், அவற்றை ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. (35)

உண்மையில் இறைவன் எந்தச் செயலும் செய்வதில்லை. தன் பிரகிருதியான மாயையைக் கொண்டே செயலாற்றுகிறான். ஆனால் பிரும்மா, விராஜன் என்ற உருவிலும், வாச்யன் (சொல்லப்படுபவன்), வாசகன் (சொல்பவன்) அதாவது, சொல், பொருள் என்ற உருவிலும் விளங்குகிறார். பற்பல திருமேனிகளையும் திருப்பெயர்களையும் செயல்களையும் மேற்கொள்கிறார். (36)

அரசே! மரீசி முதலிய பிரஜாபதிகள், வைவஸ்வதமனு முதலிய மனுக்கள், இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், நாரதர் முதலிய ரிஷிகள், பித்ரு தேவதைகள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், அசுரர்கள், குஹ்யகர்கள், கின்னரர்கள், அப்சரசுகள், நாகர்கள், சர்ப்பங்கள், கிம்புருஷர்கள், உரகர்கள், மாத்ருதேவதைகள், அரக்கர்கள், பிசாசர்கள், பிரேதங்கள், வினாயகர்கள், கூச்மாண்டர்கள், உன்மாதர்கள், வேதாளர்கள், யாதுதானர்கள், கிரகங்கள், பறவைகள், விலங்குகள், பசுக்கள், மரங்கள், செடிகொடிகள், மலைகள், ஊர்வன, அசைவன, அசையாதன, கருவில் தோன்றுவன, முட்டையிலிருந்து வெளிவருவன, வியர்வை முதலிய அழுக்கில் தோன்றும் புழுக்கள், மண்ணில் விதை மூலம் தோன்றும் மரம்—செடி—கொடிகள் மற்றும் நீர்—நிலம்—ஆகாயத்தில் வசிப்பன மற்றுமுள்ள அனைத்தையும் அவரே படைக்கிறார். இவற்றில் சான்றோர்களிடம் சத்துவ குணமும், தீயோர்களிடம் (அதமர்களிடம்) தமோ குணமும், இரண்டுங்கெட்டு நடுவிலிருக்கும் மத்திமர்களிடம் இம்மூன்று குணக்கலப்பும் இருப்பது பாவ—புண்ணிய கர்மங்களின் ஏற்றத்தாழ்வினாலே. (37—40)

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களின் பயன்களாக மூன்று கதிகள் (இடங்கள்) உள்ளன. அவை தேவர்கள் அனுபவிக்கும் சுவர்க்கம் முதலிய புண்ணிய உலகங்கள்; மானிடர்கள் அனுபவிக்கும் செல்வம், மக்கள் முதலியன; நரகம் செல்லும் நாரசிகன் அனுபவிக்கும் நரகங்கள் என முப்பிரிவுகள். அரசே! இம்மூன்று கதிகளில் ஒவ்வொன்றும் மும்மூன்றாகப் பிரிகின்றன. இம்மூன்று குணங்களில் ஒன்று மற்ற இரு குணங்களால் ஆக்கிரமிக்கப்படின், அந்த கதிகளும் பேதமடையும். (41)

உலகங்களைப் படைத்த அதே இறைவன், உலகத்தைக் காத்து ரட்சிக்க, அறமே வடிவெடுத்த மகாவிஷ்ணு திருவுருவத்தை ஏற்று, வராக அவதாரம் முதலிய விலங்குகளாக, ஸ்ரீராமன், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் முதலிய மானிட அவதாரங்களாக, வாமனர், திரிவிக்கிரமர் முதலிய தேவதாவதாரங்களாகத் திருவவதாரம் செய்து, உலகை நிலைநிறுத்தி வளரச் செய்கிறார். (42)

பிறகு, இதே இறைவன் பிரளய காலத்தில் காலாக்னி ருத்ர ரூபியாக இருந்து, தம்மிடம் தோன்றிய இந்தப் பிரபஞ்சத்தை, காற்றானது மேகக் கூட்டங்களைச் சிதறடித்து அழிப்பதுபோல் அழிக்கிறார். (43)

மனத்திற்கெட்டாத பெருமைகளுடைய பகவானைச் சான்றோர்கள் இவ்வாறு வர்ணித்துள்ளனர். ஆனால், இறையுண்மை அறிந்த அறிஞர்கள், உலகைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கும் திருமேனியராக இறைவனைக் கருதுவதில்லை. ஏனெனில், இறைவன் இவை அனைத்தையும் கடந்து நிற்பவரல்லவா? (44)

பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு முதலிய கர்மங்கள் செய்வதால் பரமாத்மாவான பகவானிடம் செயலையோ, செயலைச் செய்வதையோ ஒன்றுபடுத்த முடியாது. ஆனால் வேதங்கள், பகவானே அதைச் செய்வதாகக் கூறி, பின், இது மாயை(பிரகிருதி)யின் செயல், ஆனால், இறைவனிடம் ஏற்றிச் சொல்லப்பட்டது என்கின்றன. இல்லாததை உண்டு என்று கூறிப் பின் இல்லை என்கிறது. இல்லை என்று சொல்ல, முதலில் உண்டு என்றுதானே கூறவேண்டும்? (45)

கல்பம் என்பது இருவிதம். ஒன்று, பிரும்மாவின் ஆயுட்காலம் முடிந்த மகாகல்பம். மற்றது, பிரும்மதேவரின் பகல் முடிந்த அவாந்தர கல்பம். இப்போது நான் உனக்குக் கூறியது, அவாந்தர கல்பத்துடன் கூடிய மகாகல்பம். எல்லா கல்பங்களிலும் படைப்பு என்பது ஒன்றுபோலத்தான். மகாகல்பத்தில் படைப்பு பிரகிருதி, மஹத் என்று தொடங்குகிறது. அவாந்தர கல்பத்தில் ஜீவராசிகள் தொடங்கி ஆரம்பமாகிறது. (ஒன்று புதிதாகப் புனைவது; மற்றது திருத்தி அமைப்பது.) (46)

காலத்தின் ஸ்தூல—சூட்சும அளவையும், கல்பம் அதனுள்ளீடான மன்வந்தரங்கள் ஆகியன பற்றியும் பின்னர் (மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில்) விரிவாகக் கூறுகிறேன். இப்பொழுது பாத்ம கல்பத்தைப் பற்றிக் கூறுவதைக் கேள். (47)

சௌனக முனிவர் வினவுகிறார்—— ஸூதபுராணிகரே! பகவானது பரம பக்தர் விதுரர் என்றும், அவர் துறக்க இயலாத சுற்றத்தைத் துறந்து புண்ணியத் தலங்களையும் நதிகளையும் தரிசிக்க தீர்த்தயாத்திரை சென்றார் என்றும், முன்பு தாங்கள் கூறினீர்கள் அல்லவா? (48)

அந்தத் தீர்த்தயாத்திரையில் விதுரர், எங்கு மைத்திரேய மகரிஷியைச் சந்தித்தார்? ஆன்ம ஞானம் தொடர்பாக இருவருக்கும் உரையாடல் எங்கு நடந்தது? விதுரரது வினாக்கட்கு எந்த தத்துவத்தைப் பற்றி மைத்திரேயர் பதிலுரைத்தார்? (49)

நன்மனத்தவரே! விதுரர், தனது சுற்றத்தாரை ஏன் விடுத்துச் சென்றார்? பின்பு ஏன் திரும்பி வந்தார்? இதை விளங்கக் கூற வேண்டும். (50)

ஸூதபுராணிகர் (பதில்) கூறலானார்—— சௌனகாதி மகரிஷிகளே! அரசன் பரீக்ஷித்தும் இதையேதான் ஸ்ரீசுகரிடம் கேட்டார். சுகப்பிரும்மம் அவருக்குக் கூறியதையே நானும் உங்களுக்குக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். (51)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இரண்டாவது ஸ்கந்தம் முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

மூன்றாவது ஸ்கந்தம்

முதலாவது அத்தியாயம் — விதுரர் உத்தவரைச் சந்தித்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே பரீக்ஷித்! சர்வேசுவரரான இறைவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பாண்டவ தூதனாக (அஸ்தினாபுரம்) சென்றபோது, (தனதென்று மார்தட்டிய) துரியோதனன் (முதலானோர்) மாளிகையை விடுத்து, (ஸ்ரீகிருஷ்ண கிருகம் என்று கூறிய) விதுரர் மாளிகையையே தனது சொந்த வீடு என்று எண்ணி, அவர் அழைக்காமலேயே (அழையா விருந்தினராக) அதனுள் நுழைந்தார் அல்லவா! (தன் சொந்த வீட்டில் செல்ல யாருடைய அனுமதியும் தேவையில்லையே?) அவ்வாறான பெருமை படைத்த திருமாளிகையை விடுத்துச் சென்ற விதுரர், அனைத்தையும் அறிந்த மைத்திரேயரைக் கண்டு, நீ (இப்பொழுது) என்னிடம் கேட்ட அதே விஷயத்தைப் பற்றித்தான் வினவினார். (1—2)

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— பிரபுவே! மகாத்மாவான மைத்திரேயரும் விதுரரும் எங்கு சந்தித்தனர்? அவர்களுக்குள் எப்போது (எங்கு) உரையாடல் நடந்தது? இதை எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டுகிறேன். (3)

நன்மனம் படைத்த விதுரர், மகாத்மாவான மைத்திரேயரிடம் பேசியது ஒரு சாதாரணமான விஷயம் பற்றியதாக இருக்காது. ஏனெனில், அவர்களுக்கிடையே நடந்த உரையாடலைச் சான்றோர்கள் கொண்டாடிப் பேசுகிறார்களே! (4)

ஸூதபுராணிகர் (பதில்) கூறுகிறார்—— மன்னன் பரீக்ஷித் இவ்வாறு கேட்கவே, அனைத்துமறிந்த சுகப்பிரும்மரிஷி மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு, ‘சொல்கிறேன் கேள்’ என்று பதிலுரைத்துக் கூறத் தொடங்கினார். (5)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! இது முன்னொரு காலத்தில் நடந்த விஷயம். பார்வையற்ற அரசரான திருதராஷ்டிரர் அறநெறி விடுத்துத் தவறான வழியில், தீயோர்களான தன் மக்கள் துரியோதனாதியர்களைக் காத்து வளர்த்தார். ஆனால், தன் தம்பி பாண்டுவின் மைந்தர்களான (அவர் இறந்ததால் ஆதரவற்ற) பாண்டவர்களை அரக்கு மாளிகைக்கு அனுப்பி எரியூட்டினார். (6)

மேலும் அவரது மருமகளும், மன்னன் தர்மநந்தனரது பட்டத்து அரசியுமான திரௌபதியின் கூந்தலைப் பிடித்திழுத்து அரசவைக்குக் கொண்டு வந்தான் துச்சாதனன். கலங்கிக் கதறிய திரௌபதியின் கண்ணீரால் அவளது மார்பகத்தில் பூசியிருந்த குங்குமப்பூ அழிந்து ஒழுகியது. ஆனால், அப்பொழுதும் திருதராஷ்டிரர், தன் மகன் செய்த அந்த முறையற்ற செயலைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லையே! (7)

தர்மபுத்திரர் சூதறியாதவர். எவரையும் தனது பகைவன் என்று எண்ணாதவர். அவ்வாறான தர்மரைச் சூதுப்போரில் நெறிதவறி வெற்றி கொண்டு காட்டிற்கு அனுப்பினார்கள். பின் வனவாசம் முடித்து வந்தபின், ஒப்பந்தப்படி அரசில் தனக்குரிய பங்கைக் கேட்டபோது, செல்வ மயக்கத்திற்காட்பட்டு, அதைத் தர மறுத்தார். (8)

மன்னர் யுதிஷ்டிரர் அனுப்ப தூது சென்ற பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அப்பெரிய கௌரவ அவையில் கூறிய நல்லுரைகள் அனைத்தும் பீஷ்மர் முதலிய சான்றோர்களுக்கு அமுதமெனவும், அரசரான திருதராஷ்டிரருக்கு வேம்பெனவும் சுவைத்தது. ஏனெனில், அவருடைய நல்ல காலம்தான் முடிந்துவிட்டதே. (பாவத்தின் சம்பளத்தைப் பெறும் நாள் வந்துவிட்டது.) (9)

அப்பொழுது மந்திராலோசனைகள் கூறுவதில் கைதேர்ந்த விதுரரை ஆலோசனைக்காக திருதராஷ்டிரர் அழைக்க, விதுரர் அங்கு சென்று பலப்பல அறநெறிகளைக் கூறினார். அவற்றை இன்றும் அரசியல் வல்லுநர்கள் ‘விதுர நீதி’ என்ற பெயரில் கொண்டாடி வருகிறார்கள். (10)

(விதுரர் கூறியவைகள்——) அரசே! நீங்கள் பாண்டவர்களுக்கு இழைத்த கொடுமைகளை யாருமே பொறுத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். ஆனால், பொறுமையே திருவுருவான தர்மன் பொறுத்துக் கொண்டான். (ஆனால், அவன் தம்பிகள் அவ்வாறான பொறுமை உடையவர்களன்று.) பீமன் என்கிற கருநாகத்திடம் தாங்கள் பயந்து நடுங்குகிறீர்கள். ஆனால், அவனோ தன் தம்பியருடன் சேர்ந்து பதிலுக்குப் பதில் செய்ய பெருமூச்செறிந்து நிற்கிறான். ஆகவே, பகைமையே இல்லாத தர்மனுக்கு அவனது பாகத்தைக் கொடுத்துவிடுங்கள். (11)

பாண்டவர்களுக்கு ஆதரவு நல்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இப்பொழுது அவரது ராஜதானியான துவாரகையில் இருக்கிறார். அவரோ இந்நிலவுலகில் உள்ள எல்லா மன்னர்களையும் வெற்றி கொண்டவர். அந்தணர்களும் தேவர்களும் அவர் பக்கத்தில் இருக்கின்றனர். போர்த்திறமை வாய்ந்த யாதவர்கள் அனைவரும்கூட, அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே தெய்வமாகக் கொண்டாடுகிறார்கள். (12)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே பகைமை கொண்ட துரியோதனன் பாவமே உருவெடுத்து வந்தவன். அவனைத் தன் பிள்ளை என்ற எண்ணத்தால் நீங்கள் ஆதரித்து வருகிறீர்கள். பாவமே (அமங்களமே) வடிவெடுத்த அவன், உங்கள் மாளிகையில் புகுந்துவிட்டான். அது நீங்கள் முற்பிறவியில் செய்த கர்மவினை. உங்கள் குலம் நலமுடன் இருக்க வேண்டுமெனில், நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். அவனை நாடு கடத்துங்கள். (துரியோதனன் பிறந்தபோதே, இதை நான் உங்களுக்குக் கூறினேன்.) (13)

[ஒப்புநோக்குக:—

த்யஜேத் ஏகம் குலஸ்யார்த்தே2

க்ராமஸ்யார்த்தே2 குலம் த்யஜேத் ।

க்ராமம் ஜநபத3ஸ்யார்த்தே2

ஆத்மார்த்தே2 ப்ருதி2விம் த்யஜேத் ॥

— ஸ்ரீமஹாபாரதம் — விதுர நீதி

தன் குலம் விளங்க ஒருவனைத் தள்ளலாம். ஒரு கிராமம் வாழ ஒரு குடும்பத்தையே தியாகம் செய்யலாம். நாடு செழிக்க ஒரு கிராமத்தையே அழிக்கலாம். தான் நலமுடன் வாழ உலகையே ஒதுக்கித் தள்ளலாம்.]

சான்றோர்கள் கொண்டாடும் குண நலம் படைத்த விதுரர் இவ்வாறு கூறவே, கர்ணன், துச்சாதனன், சகுனி — இவர்களோடு கூடிய துரியோதனன் கோபத்தால் உதடுகள் துடிக்க, விதுரரை ஏளனமாக நோக்கிப் பின்வருமாறு கூறலானான்—— “அட! வேலைக்காரியின் மகனான இவனை, இவ்வரசவையில் யார் அழைத்தது? உண்ட வீட்டிற்கு இரண்டகம் நினைக்கிறான். நம்மிடம் சோறுண்டு நமக்கு எதிராக, நம் பகைவனுக்கன்றோ பரிந்து பேசுகிறான். இவனை வதம் செய்யாது நாடு கடத்துங்கள். வேலைக்காரியின் மகன்தானே? நல்லெண்ணம் எங்கிருந்து வரும்?” (14—15)

இவ்வாறு தன் தமையன் எதிரிலேயே துரியோதனனது சொல்லம்புகள் காதுகளில் நுழைந்து இதயத்தைப் பிளந்த போதிலும், விதுரர் சிறிதும் கலக்கமின்றி, இதுவும் இறைவனது ‡திருவிளையாடலே (மாயையே) என எண்ணி, கோட்டைவாயிலில் §வில்லை வைத்துவிட்டு அஸ்தினாபுரத்தை விடுத்து வெளியேறினார். (16)

‡ பகவானது திருவிளையாடல் (மாயை) என்பது இதுதான். பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மனத்தில் ஒரு கவலை தோன்றியது. தவிர்க்க முடியாத சூழ்நிலையில் பாண்டவர்களுக்கும் கௌரவர்களுக்கும் இடையே போர் மூளுமேயானால், விதுரர் தன் அண்ணனான திருதராஷ்டிரன் கட்சியில்தான் சேர்ந்து போர் புரிவார். அவ்வாறு போர் புரிவாரானால் வைஷ்ணவ வில்லைக் கையிலேந்திய விதுரரைச் சமாளிப்பது எப்படி? அவரோ யமதர்மராஜனின் அம்சம். யமனே கையில் வில்லேந்தி வந்தால் என்னவாகும்? ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ யாரையும் சமாளிக்க முடியும். ஆனால், பக்தனிடம் தோற்றுவிடுவார். அவர் பக்தனுக்கு அடிமையல்லவா? விதுரராக இருந்தாலும், யமதர்மராஜனாக இருந்தாலும் இருவிதத்திலும் விதுரர் ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தர். ஆகவே, வில்லை விடுத்து தீர்த்தயாத்திரை செய்யும்படியான ஓர் உபாயம் செய்து, விதுரரைப் போரிலிருந்து விலக்கினார். இப்படித்தான் துரியோதனனிடம் மிகவும் அபிமானமுள்ள தன் அண்ணன் பலராமனையும், போரிலிருந்து விலக்கித் தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொள்ளச் செய்தார். இறைவனோடு பிரிவின்றி என்றும் உடனிருக்கும் ஆதிசேஷ அவதாரமாகிய பலராமனுக்கும், பக்தியே உருவான விதுரருக்கும்கூட இறைவனது திருவிளையாடல் (மாயை) புரியவில்லை.

§ வில்லை வைத்ததற்கு இரு காரணங்கள் உண்டு. 1. இவர்களோ போரில் கட்டாயம் இறக்கப் போகிறார்கள். ஆகவே, வில் எதற்கு என்று எண்ணித்தானோ? (அல்லது), 2. ‘பீமன் முதலியோருடன் சேர்ந்துகொண்டு, நம் மீதே போருக்கு வந்துவிடுவாரோ?’ என்கிற ஐயப்பாடு துரியோதனாதியருக்குத் தோன்றாமல் இருக்கவோ?

கௌரவர்கள் செய்த பெருத்த புண்ணியமே இவ்வளவு நாள் விதுரருடைய உருவில் அவர்களோடு இருந்தது. இன்று அது நழுவிவிட்டது. பிரும்மா, சிவன், ஆதிசேஷன் முதலிய பலப்பல திருமேனிகள் கொண்டு, கங்கையைப் பெற்ற திருவடி கொண்ட பகவான் இப்பூவுலகில் எங்கெங்கெல்லாம் அர்ச்சைத் திருமேனி தாங்கி விளங்குகிறாரோ, அங்கங்கெல்லாம் ‘தீர்த்த யாத்திரை’ செய்ய மனங்கொண்டு, விதுரர் அஸ்தினாபுரத்திலிருந்து வெளியேறினார். (17)

பரமனது அர்ச்சைத் திருமேனிகள் வீற்றிருக்கும் புண்ணியம் நிறைந்த மதுரை முதலிய பட்டினங்கள், புண்ணியம் நிறைந்த பிருந்தாவனம் முதலிய உபவனங்கள், கோவர்த்தனம் முதலிய மலைகள், கொடி வீடுகள், சேறில்லாத நிர்மலமான நீருடைய கங்கை முதலிய புண்ணிய நதிகள், நாராயண சரஸ் முதலிய சரசுகள் ஆகிய புண்ணிய இடங்களிலே தனித்த ஒருவராகவே யாத்திரை செய்தார். (18)

தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொண்ட விதுரர் உயிர்வாழத் தேவையான மிதமான, சாத்விகமான, சுத்தமான ஆகாரத்தை மட்டுமே உண்டு, ஆங்காங்குள்ள ஒவ்வொரு நதியிலும் தனித்தனியாக நீராடி, விரிப்பு ஏதுமின்றி நிலத்திலே படுத்து, அதனால் மெலிந்த தேகமுடையவராகத் தன்னைச் சேர்ந்தவர்கள் இவரை அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியாதவாறு, அவதூதத் துறவிகளைப் போல் மரவுரி உடுத்து, இறைவன் மகிழும்படியான விரதங்களை ஏற்று விருப்பம்போல் தீர்த்தயாத்திரை செய்தார். (19)

இவ்வாறு விதுரர், இப்பாரத பூமி முழுவதும் யாத்திரை செய்து, ‘பிரபாஸ தீர்த்த’த்தை அடைவதற்கு வெகுகாலமாயிற்று. அதுவரை தர்மநந்தனர் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது உதவியால் வெண்கொற்றக் குடையின்கீழ் அமர்ந்து, சக்கரவர்த்தியாக இவ்வுலகைப் பரிபாலித்து வந்தார். (20)

காட்டிலே மூங்கில்கள் ஒன்றோடொன்று உராய்வதால் மூண்ட தீ, அக்காட்டையே அழித்தொழிப்பது போல், ஒரே குலத்தில் தோன்றிய பாண்டவர்களும் கௌரவர்களும் தங்களுக்குள்ளேயே மூண்டெழுந்த பகைமையால், பாரதப் போரில் அக்குலமே நாசமடைந்தது. இதைச் செவியுற்று வருந்திய விதுரர் மௌனவிரதமேற்று, சரஸ்வதி நதி மேற்கு முகமாகப் பாய்ந்தோடும் இடத்தை அடைந்தார். (21)

சரஸ்வதி நதிக்கரையில் திரிதர், உசனஸ், மனு, பிருது, அக்னி, அஸிதர், வாயு, ஸுதாஸர், கோ, குகன், சிராத்ததேவர் ஆகியவர்களுடைய திருப்பெயரிட்டு அழைக்கப்பட்ட பதினோரு தீர்த்தங்களையும் சேவித்து, இறந்து போன உறவினர்களுக்காக நீர்க்கடன் செய்தார். (22)

மேலும், சரஸ்வதி நதிக்கரையில் மகரிஷிகள், தேவர்கள் ஆகியவர்களால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட ஸ்ரீமந்நாராயணனுடைய பலப்பலத் திருக்கோயில்களையும் தரிசித்தார். அக்கோவில்களின் கோபுர கலசங்கள், ஆயுதங்களிலேயே சிறந்ததான சுதர்சன சக்கரத்தால் அடையாளம் செய்யப்பட்டிருந்தன. அவற்றைத் தரிசித்த உடனேயே, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றிய நினைப்புத்தானே வரும்! (23)

அங்கிருந்து கிளம்பிய விதுரர், பயிர்ப்பச்சைகளால் செழித்து விளங்கும் சௌராஷ்டிரம், சௌவீரம், மத்ஸ்யம், குருஜாங்கலம் முதலிய பல தேசங்களைத் தாண்டி, கடைசியாகத் திரும்பவும் யமுனைக்கரை வந்தடையவே, அங்கு பரம பாகவதரான உத்தவரைத் தரிசித்தார். (24)

உத்தவர், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் உண்மையான பக்தர்; அமைதியே உருவானவர்; தேவ குருவான வியாழ பகவானின் முதற்சீடர்; நீதி சாஸ்திரம் நன்கு கற்றவர். அவரைக் கண்டதும் விதுரர் அன்புமிகுதியால் நெஞ்சாரத் தழுவிக் கொண்டார். தன் தெய்வமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மற்றும் அவரையே அண்டி வாழும் தனது உறவினர்களான யாதவர்களுடைய நலன் பற்றி விசாரித்தார். (25)

(உத்தவரே!) தனது (ஸ்ரீமந்நாராயணனது) தொப்புள் குழியிலிருந்து கிளம்பிய தாமரை மலரில் தோன்றிய பிரும்மதேவரது வேண்டுகோளுக்கிணங்கிப் பூபாரத்தை அழிக்க, இந்நிலவுலகில் திருவவதாரம் செய்த புராண புருஷர்களான பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அக்காரியத்தை முடித்து, சூரசேன மகாராஜனது திருமாளிகையில் நலமாக இருக்கிறார்களா? (26)

குரு வம்சத்தினருக்கு நெருங்கிய நண்பரும், மிகவும் மரியாதைக்கு உரியவருமான வசுதேவர், ஒரு தந்தையைப் போல் தாராள மனத்துடன், குந்தி முதலிய சகோதரிகளுக்கு, அவர்களுடைய கணவன்மார்கள் மனமகிழும்படி, அவர்கள் விரும்பிய பொருள்களையெல்லாம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாரே? அவர் நலமுடன் இருக்கிறாரா? (27)

உத்தவரே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கும், அந்தணர்களைப் பல வழிகளிலும் சேவித்த ருக்மிணி பிராட்டிற்கும் மகனாக பிறந்தவனும், முற்பிறவியில் மன்மதனாக இருந்து, இன்று பிரத்யும்னனாக விளங்குபவனும், யாதவகுல சேனாதிபதியும், சிறந்த வீரனுமான அவன் நலந்தானே? (28)

ஸாத்வதர்கள், விருஷ்ணிகள், போஜர்கள், தாசார்ஹர்கள் ஆகியோரின் தலைவரான உக்ரசேன மகாராஜா, ‘தான் திரும்பவும் அரச சிங்காதனம் பெறுவோம்?’ என்கிற ஆசையை முற்றுமாகத் துறந்தவர். செந்தாமரைக் கண்ணனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ அவரைத் திரும்பவும் அரச சிங்காதனம் பெறச் செய்தார். அந்த உக்ரசேனர் நலம்தானே? (29)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மனைவியான ஜாம்பவதி பற்பல விரதங்களை அனுஷ்டித்து, முன்பு பார்வதிதேவியின் திருவயிற்றில் திருவவதாரம் செய்த முருகனையே ‘ஸாம்பன்’ என்கிற பெயரில் தன் மகனாக அடைந்தாள். அவனோ ரதமேறிப் போர்புரிபவர்களில் சிறந்தவன். தன் தந்தையான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் போன்று திறமை மிக்கவன். அவன் நலமாக இருக்கிறானா? (30)

அர்ஜுனனிடமிருந்து தனுர்வேதத்தின் ரகசியங்களைக் கற்றவன் ‘ஸாத்யகி’. அவன் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைச் சேவித்ததனாலேயே பெரும் யோகிகளாலும் அடைவதற்கரிதான பகவானின் ஸ்தானத்தை அடைந்தவன். அவன் சுகமா? (31)

சுவபல்கரின் மகன் அக்ரூரர் ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தியில் தலைசிறந்தவர்; மகா அறிவாளி; கோகுலம் செல்லும் வழியில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடிச் சுவடுகளைக் கண்டு, கிருஷ்ண பக்தியில் தன்னையே மறந்து, அப்புழுதியில் புரண்டவர். அவர் நலமாக இருக்கிறாரா? (32)

போஜ மன்னரான தேவகனின் மகள் தேவகி. அவள் தேவர்களையும், வாமனனாக வந்த ஸ்ரீமந்நாராயணனையும் பெற்றெடுத்த தேவமாதா அதிதிதேவிக்கு ஒப்பானவள். வேதமாதா வேள்விகளின் நெறிமுறைகளையும், அதன் பொருளையும் மந்திர உருவில் தன்னுள் தாங்கி நிற்பதுபோல், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தன் உதரத்தில் தாங்கி நின்றவள். அவள் நலமா? (33)

சாஸ்திரங்களுக்கும் வேதங்களுக்கும் ஆதிகாரணன் என்றும், அந்தக்கரணங்கள் நான்கில் நான்காவதான மனத்தின் தேவதையென்றும் புகழப்படும் அனிருத்தன் நலமா? தன்னையண்டிய பக்தர்களின் விருப்பங்கள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றித் தருபவனல்லவா அவன்? (34)

[குறிப்பு:— அந்தக்கரணம் என்பது நான்கு பிரிவினைகளை உடையது. சித்தம், அஹங்காரம், புத்தி, மனம் என்பனவாம். இவைகட்கு முறையே வாசுதேவன், ஸங்கர்ஷணன், பிரத்யும்னன், அனிருத்தன் என்ற நால்வரும் அதிஷ்டான தேவதைகள்.]

உத்தவரே! நீரோ அமைதியே வடிவானவர். ஹ்ருதீகன், சத்தியபாமையின் புதல்வனான சாருதேஷ்ணன், கதன் ஆகிய அனைவரும் நலமா? அவர்கள் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தம் இதயகமலத்திலேயே தாங்கி நிற்பவர்கள். இவ்வுடலைத் துரும்பென மதித்து, ஆன்மாவான ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே நினைந்து உருகுபவர்கள் அல்லவா? (35)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் அர்ஜுனனையும் இரு திருக்கரங்கள் போன்று கொண்ட பேரரசனான தர்மபுத்திரன், அவர்களது உதவியால் அறநெறி தவறாது ஆட்சி செய்து வருகிறானா? அவன் ஆற்றிய ராஜசூய வேள்வியில் பெற்ற ஏராளமான செல்வத்தையும், மயன் அமைத்துத் தந்த சபையின் அழகாலும் பொறாமை கொண்டானல்லவா, துரியோதனன். (36)

பீமன், போர்க்களத்திற்குத் தேரேறி வருவான். ஆனால், போர் சற்று உக்கிரமாக ஆனதும் தேரை விடுத்து, பூமியில் குதித்து, இடதுசாரி—வலதுசாரியாகக் கதையைச் சுழற்றிப் போர் புரிவான். அப்போது அவனது அடிவைப்பினால் பூமியே நடுங்கும். அவன் சினம் மிக்கவன். தங்களுக்குத் தீங்கிழைத்த கௌரவர்களைக் கண்டால் பாம்பென சீறுவான். அவன் இப்போது சினம் தணிந்து அமைதியாக இருக்கிறானா? (37)

காண்டீபம் என்னும் வில்லேந்திய அர்ஜுனன் தேருடை வீரர்களுக்கும், தானை தலைவர்களுக்கும் நற்பெயர் வாங்கித் தருபவன்; வேடனது வேடந்தாங்கி வந்த பரமசிவனையே, தனது பாணங்களால் வெளியே தெரியாது மூடி மறைத்தவன். அதனால் மகிழ்ந்த பரமசிவன், அவனுக்கு பாசுபதாஸ்திரத்தை வழங்கினார். அவன் இப்போது அமைதியாக இருக்கிறானா? அவனது பகைவர்கள் அனைவரும்தான் அழிந்துவிட்டார்களே? (38)

நகுல—சகதேவர்கள் இருவரும் பெயரளவில் மாத்ரியின் பிள்ளைகளே தவிர, பிறந்தது முதல் குந்தியே வளர்த்ததால் அவர்களும் குந்தியின் பிள்ளைகளே. அவ்விருவர்களையும் தர்மநந்தனன் முதலிய மூவரும் கண்ணினைக் காக்கின்ற இமையைப் போல் காத்தனர். இந்திரனிடமிருந்து தன் பாகமான அமிர்தத்தைக் கருடன் பிடுங்கி வந்ததுபோல், போரில் தம் பகைவர்களான கௌரவர்களிடமிருந்து, தங்கள் பாகமான அரசைப் பிடுங்கிக் கொணர்ந்த நகுல—சகதேவர்கள் நலம்தானே? (39)

குந்தியின் நிலைதான் பரிதாபமாக இருக்கிறது. தன் கணவன் பாண்டு இறந்த பின்பும் குழந்தைகளைக் காப்பாற்றவேண்டி உயிர் தரித்திருந்தாளே. பாண்டு சிறந்த அரசன். தான் ஒருவனாகவே தனித்து வில் மட்டும் ஏந்தி நாற்றிசையும் வெற்றி கொண்டு புகழ் கொண்டவன். அவனை இழந்தும் உயிருடன் இருக்கிறாள் என்பது வியப்பல்லவா? (40)

உத்தவரே! அதோகதிக்கு (கீழ்நிலைக்கு)ப் போய்க்கொண்டிருக்கும் என் அண்ணன் திருதராஷ்டிரரைப் பற்றித்தான் பெரும் கவலை. இறந்துபோன தன் தம்பியான பாண்டுவிற்கு (பாண்டு புத்திரர்களுக்குத் துரோகம் செய்வதன் வாயிலாக) இன்னும் துரோகம் செய்து வருகிறாரே! தன் புத்திரர்களின் பேச்சுக்கு இசைவு கூறி, அவரது நலத்தையே கோரியிருந்த தம்பியான என்னையுமன்றோ ராஜ்யத்திலிருந்து வெளியேற்றிவிட்டார்? (41)

இதனால் எனக்குச் சிறிதேனும் வருத்தமோ, வியப்போ இல்லை. ஏனெனில், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனன்றோ சாதாரண மனிதர்களைப் போன்று நடித்து, உலகினரின் மனோவிருத்திகளை ஆட்டிப் படைக்கிறார். அவர் அருளால் அவரது பெருமைகளைக் கண்டுகொண்டு, பிறரது கண்களில் படாமல் விருப்பம்போல் மகிழ்ச்சியாகச் சுற்றி வருகிறேன். (42)

கௌரவர்கள், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குப் பலவகையிலும் துன்பம் தந்து தவறிழைத்தனர். அப்பொழுதே அவர்களைத் தண்டிக்கும் திறனிருந்தும் பகவான் அந்தத் தவறுகளைப் பொறுத்திருந்தார். ஏனெனில், தன்னை வேண்டிய பாண்டவர்களைக் காக்க வேண்டுமல்லவா? மேலும் தனமதம், குலமதம், கல்விமதம் ஆகிய மும்மதங்களால் செருக்கித் தம் சேனைகள் கொண்டு இந்த நிலவுலகை நடுங்கச் செய்த மறநெறி வழி சென்ற அரசர்களையும் அழிக்க வேண்டுமல்லவா? ஆகவேதான் பொறுமை கைக்கொண்டார், பகவான். (43)

பிறப்பில்லாத பகவான் திருவவதாரம் செய்வது மறநெறியில் செல்வோரைத் தண்டிக்கும் பொருட்டே. அவருக்கென்று ஒரு செயலுமில்லை. ஆயினும் பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் புரிவது உலகோரைத் தன்பக்கம் ஈர்த்து அறநெறி வழிச் செலுத்துவதற்கே. இல்லையேல் மாயைக்கப்பாற்பட்டவரும், முக்குணங்களின் தொடர்பற்றவருமான இறைவன் மானிடத் திருமேனி தாங்கி, அதில் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, பலப்படியான திருவிளையாடல்கள் ஏன் புரியவேண்டும்? இறைவனைப் பற்றி ஏன்? முக்குணங்களைக் கடந்த எவன்தான் கர்மவினை தளைக்காட்பட்டு, மானிடதேகமென்னும் வலைக்குள் சிக்கித் தவிப்பான்? (44)

ஆகவே நண்பரே! பிறப்பற்ற இறைவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றிய செய்திகளைக் கூறுங்கள். அவரது புகழ் நல்லுலகம் போற்றுவது, அனைத்துலக பரிபாலகர்களையும், தன்னையே சரணம் பற்றிய அடியார்களையும் காத்து, அவர்களுக்கு நலம் புரியவன்றோ மானிட வேடம் தரித்து, யதுகுலத்தில் திருவவதாரம் செய்துள்ளார்! (45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இரண்டாவது அத்தியாயம் — உத்தவர் பகவானது திருவிளையாடல்களை வர்ணித்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு விதுரர் தனக்கு மிகவும் அன்பரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றிக் கேட்கவே, பரமபக்தரான உத்தவர், தனக்கும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குமிடையே இருந்த நட்பையும், இப்பொழுது அவரது பிரிவாற்றாமையையும் நினைத்துத் தன்வசமிழந்து பதில் கூறவும் சக்தியில்லாமல் இருந்தார். (1)

(முன்னர் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சி) உத்தவருக்கு வயதோ ஐந்து. அப்போது குழந்தை விளையாட்டில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது உருவத்தைப் பொம்மையாகச் செய்து, அதனைப் பூசிப்பதிலேயே ஈடுபட்டிருந்தார். அது சமயம், அவரது தாயார் காலைச் சிற்றுண்டி உண்ண அழைத்தும், அதைச் செவியில் போட்டுக் கொள்ளாமல் பகவத் ஆராதனையிலேயே ஈடுபட்டிருந்தார். (2)

அன்று முதல் இன்று வரை பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பக்தியிலும் சேவையிலும் ஈடுபட்டிருந்த உத்தவர், இன்று கிழவனாகிவிட்டார். இப்பொழுது விதுரர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றிக் கேட்டவுடன், அவரது திருவடிகள் பற்றிய நினைவு உள்ளத்தில் மூண்டெழவே, விரகத்தினால் அவரது மனம் கண்ணனிடமே ஒன்றிவிட்டது. பின் எவ்வாறு பதிலுரைக்க இயலும்? (3)

தீவிரமான பக்தி யோகத்தால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித்தாமரைகளில் பெருகிவரும் அமுதக்கடலில் மூழ்கித் திளைத்த உத்தவர், ஒரு முகூர்த்தகாலம் மௌனமாக இருந்தார். (4)

உத்தவரது திருமேனியோ மெய்ச்சிலிர்த்திருக்கிறது. கண்களோ மூடிய நிலையில் ஆனந்த பாஷ்பம் (கண்ணீர்) பொழிகின்றன. ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அன்பு வெள்ளத்தில் மூழ்கி நிற்கும் அவரைக் கண்ட விதுரர், இவரன்றோ மானிடப் பிறவி பெற்றதன் பேற்றை அடைந்தவர் என எண்ணினார். (5)

பகவானது அன்பு மயமான உலகிலிருந்து மெல்ல மெல்ல இந்த நிலவுலக இயல்பிற்கு வந்த உத்தவர், கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு, வியந்து நிற்கும் விதுரரிடம் புன்முறுவலுடன் (பின்வருமாறு) கூறத் தொடங்கினார். (இறைவனது அன்பு வலையில் சிக்கி, அவ்வமுதக் கடலில் மூழ்கியவனுக்கு, இந்த நிலவுலக நினைப்பு இருக்குமா?) (6)

உத்தவர் பதில் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகிற சூரியன் அஸ்தமித்துவிட்டது. அதனால், ஒளியிழந்த நம் உறவினர்கள் காலனாகிற பெரும்பாம்பால் விழுங்கப்பட்டனர். ‘அவர்கள் நலமா?’ என்றால், நான் என்ன பதில் சொல்வது? (7)

இவ்வுலக மக்கள் கொடுத்து வைக்காதவர்கள், பாக்கியமற்றவர்கள். அதிலும் யாதவர்கள் மிகவும் பாக்கியமிழந்தவர்கள். இவ்வளவு காலம் அவரோடு நெருங்கிப் பழகி உறவாடியும், அவரை ‘பகவான்’ என்று அறிந்து கொள்ளவில்லையே! அவரையும் ஒரு யாதவன் என்றுதானே நினைத்திருந்தனர்? நீரில் சந்திரனது நிழலைப் பார்க்கும் மீன்கள் அதுவும் தம்மைப் போன்று ஒரு நீர்வாழ் பிராணி என்றுதானே நினைக்கும்? அமுதமே உருவானவன் என்று தெரிந்து கொள்கின்றனவா, என்ன? (8)

[ஒப்புநோக்குக:—

அவஜாநந்தி மாம் மூடா4: மாநுஷீம் தநுமாஶ்ரிதம் ।

பரம் பா4வமஜாநந்தோ மம பூ4தமஹேஶ்வரம் ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 9/11)]

யாதவர்களிலேயே ஒரு பிரிவினர் ‘ஸாத்வதர்கள்’. அவர்கள், ஒருவனைக் கண்டதுமே அவனது மனத்தில் உள்ளதை அறியும் திறமை பெற்றவர்கள். பகவானோடு ஒன்றாக விளையாடியவர்கள். ஆயினும், அகில உலகங்களின் அச்சாணியும் அந்தர்யாமியுமான பகவானை யாதவர்களுக்குள் சிறந்தவன் என்றுதானே எண்ணினர். (பகவான் என்று தெரிந்து கொள்ளவில்லையே!) (9)

பகவானிடமே தன்னை அர்ப்பணம் செய்து கொண்டவனுடைய புத்தி, பகவானது மாயையால் மோகமடைந்த யாதவர்களின் அலட்சியப் பேச்சினாலும், நடத்தையாலும், சிசுபாலன் போன்றவர்களின் நிந்தனைச் சொற்களாலும் கலக்கமடைவதில்லை. (10)

தவமே புரியாத அந்த யாதவர்களோடுகூட இத்தனை காலம் வசித்துப் பழகி, தன் தரிசனம் தந்து நின்ற பகவான், அவரைக் கண்டு அவர்களது கண்கள் திருப்தியடையும் முன்னரே, மூவுலகங்களையும் மயக்கும் தனது திவ்விய மங்களத் திருமேனியை மறைத்துக் கொண்டார். இதனால் அவர்களது பார்வை போய்விட்டதல்லவா? (11)

(அனைத்து உலகங்களையும் மயக்கும் அந்த இறைவனது திருமேனியழகை, இனிவரும் மூன்று சுலோகங்களில் வர்ணிக்கிறார்.) பகவான், தனது யோக மாயையின் திறனை உலகில் எடுத்துக்காட்டவும், மானிடனாகத் திருவிளையாடல் புரியவும் மேற்கொண்ட திருமேனியைக் கண்டு மூவுலகும் மயங்கின. ஏன், பகவானே அதனைக் கண்டு வியந்தார்! அனைத்து சௌபாக்கியங்களுக்கும், அழகின் எல்லைக்கும் எல்லை அந்தத் திருமேனிதான். அவர் அணிந்திருந்த ஆபரணங்களுக்கும் இத்திருமேனிதான் அழகு சேர்த்தது. அவரது அங்கங்கள் அத்தனை அழகு! (12)

தர்மபுத்திரர் நடத்திய ராஜசூய வேள்வியைக் காண தேவர்கள், சாரணர்கள், மனிதர்கள் என மூவுலக மக்களும் வந்திருந்தனர். அவர்கள் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருமேனியழகைக் கண்டு என்ன நினைத்தனர், தெரியுமா? இவ்வுலகங்களையெல்லாம் படைத்த பிரும்மதேவரின் படைப்புத் திறன், இந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் படைத்ததோடு முடிந்துவிட்டதோ? (ஏனெனில், இவரைவிட இன்னும் ஓர் அழகனை, இனி அவரால் படைக்க முடியாதே!) (13)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன், கோகுலத்துப் பெண்களை அன்புகனிந்த திருக்கண்களால் நோக்கினார்; அழகுற வினோதமாகச் சிரித்தார். அவரது பார்வை பரிகாசம் செய்வது போலவும், அதே சமயம் அவர்களைக் கௌரவிப்பது போலவும் இருந்தது. இதைக் கண்டதும், அந்த இடைப்பெண்களது கண்களும் மனதும் அவரிடமே ஒன்றிவிட்டன. அதனால், வீட்டுவேலைகள் அரைகுறையாகச் செய்து பொம்மைகள் போல் நின்றனர். (14)

பிரபஞ்சத்திலுள்ள அனைத்து உயிரினங்களும் பகவானது ஸ்வரூபமே. அவற்றில் சில சாந்தத் திருமேனிகள்; சில உக்கிரமான கோரத் திருமேனிகள். சாந்தமே உருவான சான்றோர்களைக் கோர உருவமான தீயோர்கள் துன்புறுத்தும்போது, கருணையே வடிவான இறைவன் சான்றோர்களைக் காத்துத் தீயோர்களை அழிக்க, தனது அம்சமான பலராமனுடன் இவ்வுலகில் அவதாரம் செய்கிறார். பஞ்சபூதங்கள், முக்குணங்கள் — இவைகளின் தொடர்பற்றவர்; பிறப்பற்றவர். இருப்பினும் பிறக்கிறார். அரணிக்கட்டையில் மறைந்திருக்கும் நெருப்புப்போல், அவர் எங்கும் நிறைந்தவர். (15)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. விறகில் தீயினன் பாலில் படுநெய்போல்

மறைய நின்றுளன் மாமணிச் சோதியான்.

— அப்பர்

2. ‘அந்தர் ப3ஹிஶ்ச தத்ஸர்வம் வ்யாப்ய நாராயண ஸ்தி2த: ॥’

— வேதம்]

அவர் பிறப்பில்லாதவர். ஆயினும், வசுதேவரது திருமகனாகத் தோன்றினார். உலகினரின் பயத்தைப் போக்குவிப்பவர். ஆனால், கம்சனிடம் பயந்தவன் போல் கோகுலத்தில் ஒளிக்கப்பட்டு வளர்ந்தார். அவரது பராக்கிரமமோ எல்லையற்றது. இருப்பினும், காலயவனனுக்குப் பயந்தவன் போல் வடமதுரையை விடுத்து, துவாரகைக்கு ஓடினார். இறைவனது இந்தத் திருவிளையாடல்கள் எல்லாம் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்துகிறது. இப்படியும் நடக்குமா? என்று எண்ணிப் பார்க்கவும் முடியவில்லை. (16)

கம்சனைக் கொன்றதும் தன் தாய்—தந்தையரைச் சிறையிலிருந்து விடுவித்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவர்களது திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கி, ‘தாய்—தந்தையரே! கம்சனுக்கு பயந்து கோகுலத்தில் ஒளிந்து வசித்த எங்களால், தங்களுக்கு எந்தப் பணிவிடைகளும் செய்ய இயலவில்லை. தாங்கள் அதை மனத்தில் கொள்ளாது எங்களை மன்னிக்க வேண்டும்.’ அதை இப்பொழுது நினைத்தாலும் என்னை என்னமோ செய்கிறது. மனம் மிகவும் துன்பப்படுகிறது. (17)

பகவானது இரு புருவங்களிலும் யமனான காலதேவனே வசிக்கிறான். அந்த இரு புருவங்களையும் நெரித்தே இவ்வுலகின் பாரத்தைக் குறைத்தவர். (உலகிற்குச் சுமையாக இருந்த தீயோர்களை அழித்தார் என்று பொருள்.) ஒரு முறை அவருடைய திருவடித்தாமரைகளின் மகரந்தத்தை முகர்ந்தவன், என்றாவது அவரது திருவடிகளை மறப்பானா? (18)

தர்மபுத்திரரது ராஜசூய வேள்வியில் பகவானைப் பலவாறு நிந்தித்த சிசுபாலன், கடுந்தவம் செய்த யோகியாலும் அடைதற்கரிய இறைவனது ஸாயுஜ்ய பதவியை ஒரு நிமிடத்திலேயே அடைந்ததை, நீங்கள் அனைவரும் பார்த்தீர்களல்லவா? அவ்வாறு தம்மை நிந்தித்தவனையும் நற்பெரும் பதத்திற்கிட்டுச் சென்ற பகவானது பிரிவை, எவன்தான் சகித்துக் கொள்ளமுடியும்? (19)

அந்த சிசுபாலனைப் போலவே பாரதப் போரில் பல்லாயிரக்கணக்கான வீரர்கள் பகவானது தாமரை போன்ற திருமுக மண்டலத்தின் அழகைக் கண்களால் பருகி, அர்ஜுனனது பாணங்களுக்கு இரையாகி, பரிசுத்தமடைந்து, பகவானது உயர்ந்த உலகை அடைந்தனர். (20)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ மூவுலகங்களுக்கும், பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசுவரன் ஆகிய மும்மூர்த்திகளுக்கும் முக்குணங்களுக்கும் தலைவர்; அவர்களை நியமிப்பவர் (ஆட்டுவிப்பவர்). அவர் தனது இயல்பான செல்வத்தினால் அனைத்தையும் குறைவறப் பெற்றவர். அவருக்கு இணையானவரே இல்லையெனில், உயர்ந்தவர் ஏது? அவர் ஈடு இணையற்றவர். இந்திரன் முதலிய எண்டிசை உலக பாலகர்களும் காணிக்கைகளைக் கைகளிலேந்தி, இவரைத் தரிசிக்க வரிசையில் நிற்கின்றனர். அவ்வாறு நின்று காணிக்கை செலுத்தும்போது தங்கள் கிரீடங்கள், அவரது திருவடித்தாமரைகள் வைக்கும் பீடத்தில் படும்படி சிரம் தாழ்த்தி வணங்குகிறார்கள். (21)

விதுரரே! உக்ரசேனர் உயர்ந்த சிங்காதனத்திலே அமர்ந்திருக்கிறார். பகவான் அவர் அருகிலே நின்றுகொண்டு, அரசே! நான் சொல்வதைச் சற்றுக் கேட்டருள வேண்டும் என்று கைகட்டிச் சேவை புரிகிறார். அவரது இச்செயல் அவனடியார்களான நம்மை மிகவும் வருந்தச் செய்கிறது. (22)

பகாசுரனின் உடன் பிறந்தாள் பூதனை. ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கொல்வதற்கென்றே தனது மார்பகத்தில் கொடிய விஷத்தை வைத்துக் கொண்டு, அவருக்குப் பாலூட்டினாள். ஆனால், தீயவளான அவளும், செவிலித்தாயான யசோதை பெறவேண்டிய நற்கதியை அடைந்தாள். அவ்வாறு கருணையே வடிவான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை விட்டுவிட்டு, வேறு யாரைத்தான் சரணம் பற்றுவது? (23)

அசுரர்கள்கூட பெரும் பக்தர்களே என நினைக்கிறேன். பகவானிடம் பகைமை கொண்டு, அதனால் கோபத்தோடு அவரைத் தியானம் செய்தனர் போலும்! தேவாசுரப் போரில் கருடன் மேல் ஆரோகணித்துவரும் சுதர்சன சக்கரபாணியான பகவானைச் சினங்கொண்டாவது பார்த்தனரன்றோ! (24)

(தீயோர்களான அரக்கர்களால் துன்புறும்) பூமிப்பிராட்டிக்கு நலம் புரிய பிரும்மதேவர் வேண்ட, வசுதேவ—தேவகியினிடத்தில் கம்சனது சிறையிலன்றோ அவதாரம் செய்தார்? (25)

கம்சனுக்குப் பயந்த வசுதேவர், பகவானான குழந்தையை மதுரையிலிருந்து நந்தகோகுலம் எடுத்துச் சென்றார். அங்கு பதினோரு வருடங்கள் தனது பெருமை வெளித்தோன்றாதவாறு பலராமனுடன் கரந்து (மறைந்து) வாஸம் செய்தாரே! (26)

யமுனை நதிக்கரையில் பலபடியாகக் கூவுகின்ற பற்பலவிதமான பறவைக் கூட்டங்கள் நிறைந்த, மரங்களடர்ந்த காடுகளில் இடைச்சிறார்களுடன் கன்று மேய்த்து விளையாடினார், இந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன். (27)

கோகுலத்து இடையர்களும், இடைச்சிமார்களும் தன்னையே காண வேண்டுமென்று பலவிதமான குழந்தை விளையாட்டுக்களை விளையாடினார். சிலசமயம் அழுவார்; சிலசமயம் சிரிப்பார்; சிலசமயம் யசோதை இளஞ்சிங்கம், ஒன்றுமறியாதவர் போல் மிடுக்காகப் பார்ப்பார். (28)

சற்று பெரியவரான பின்போ, திருமகள் குடிகொண்டுள்ள அழகுமிக்க வெண்ணிறமான எருதுகளையும், பற்பல நிறங்கள் கொண்ட பசுக்களையும் மேய்த்துக் கொண்டே, அவைகளின் நடுவில் நின்றுகொண்டு குழலிசைத்து, உடன் வந்த இடைச்சிறுவர்களை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்துவார். (29)

குழந்தைகள், விளையாட்டுப் பொம்மைகளைப் போட்டு உடைப்பது என்பது இயற்கைதானே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மாமனான கம்சன், அவரைக் கொல்வதற்கென்றே விருப்பம்போல் உருவேற்கும் மாயாவிகளான பலப்பல அரக்கர்களை அனுப்பினான். அவர்களையெல்லாம் தம் விளையாட்டு பொம்மைகளைப் போல் போட்டுடைத்தார் (கொன்றார்), கண்ணன். (30)

காளியன் என்னும் நச்சுப்பாம்பு குடியிருந்த யமுனை மடுவின் நீரைக் குடித்து, இறந்த கோபர்களையும் இடையர்களையும் உயிர்ப்பித்தார். காளியனை அடக்கி ஒடுக்கி, அங்கிருந்து கடலுக்குத் துரத்தி, அந்த மடுநீரை நஞ்சு நீக்கி, மக்கள் குடிப்பதற்கேற்ப செய்தார். (31)

(கண்ணன் வந்து குடியிருந்ததால்) நந்தகோபரது திருமாளிகையில் செல்வம் மிகுந்து, அதுவே ஒரு சுமை போலாயிற்று. செல்வர்கள், தங்கள் செல்வத்தை எவ்வாறு நல்வழியில் செலவழிக்க வேண்டுமென்று உலகினருக்கு எடுத்துக்காட்டத் திருவுள்ளம் பற்றிய பகவான், உத்தம அந்தணர்களைக் கொண்டு, நந்தகோபரை கோஸவம் (பசுக்களைப் பூசிப்பது) என்கிற சிறந்த வேள்வியைச் செய்யச் செய்தார். (32)

விதுரரே! தனக்கான பூசனை தடைப்பட்டு, பசுக்களுக்குப் பூசனை நடைபெற்றதைக் கண்ட இந்திரன் கடுஞ்சினங்கொண்டு, கோகுலத்தையே அழிக்க எண்ணி, கடும்மழை பெய்விக்க, இடைச்சேரியைக் காக்கத் திருவுள்ளம் பற்றிய பகவான், குழந்தைகள் நாய்க்குடையை எடுத்துப் பிடிப்பதுபோல் கோவர்த்தனகிரியைத் தனது இடக்கை சுண்டு விரலால் தூக்கி, ஏழு நாட்கள் அசையாது நின்று, தன்னையே நம்பியிருக்கும் கோகுலவாசிகளைக் காத்தருளினார். (33)

சரத்கால இரவில் பிருந்தாவனமெங்கும் பௌர்ணமி நிலவு நிலவி நிற்கும் வேளையில், அவ்விரவையும் நிலவொளியையும் கொண்டாடத் திருவுள்ளம் பற்றி, இனிய வேணுகானம் செய்துகொண்டு, கோபிகைகளுடன் ராஸலீலை செய்தார். (34)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

மூன்றாவது அத்தியாயம் — பகவானது திருவிளையாடல்களின் வர்ணனை

உத்தவர் (மேலும்) கூறுகிறார்—— “(விதுரரே!) தமது தாய்—தந்தையர்களுக்கு மகிழ்ச்சியையும் நலனையும் தர எண்ணிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பலராமனுடன் கோகுலத்தைவிட்டு வடமதுரை வந்து, பகைவர் கூட்டத்தலைவனான மாமன் கம்சனை, அவனது உயரமான சிங்காதனத்தினின்றும் கீழே தள்ளிக் கொன்று, அவனது உடலைத் தரையில் தரதரவென்று இழுத்தார். (1)

சாந்தீபனி முனிவரது குருகுலத்தில், வேதங்களை அதன் ஆறு அங்கங்களுடன் ஒரு முறையே கேட்டு, அத்தியயனம் செய்து, அவரது இறந்த மகனைக் கடலில் மறைந்திருந்த ‘பஞ்சஜனன்’ என்ற அரக்கனின் வயிற்றைக் கிழித்து, உயிருடன் எடுத்துவந்து குருதட்சிணையாக அளித்தார். (2)

பீஷ்மக மன்னனின் குமாரியான ருக்மிணிபிராட்டியின் அழகு கவர்ந்து அழைத்தோ அல்லது ருக்மிணியின் அழைப்பை ஏற்றோ அங்கு வந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவளை மணம் புரிய விரும்பி வந்த சிசுபாலன் முதலியவர்களது தலைகளில் கால் வைத்து மிதித்து, (அவர்களை அடக்கி வென்று,) காந்தர்வ முறைப்படித் திருமணம் செய்து கொள்ள எண்ணி, தன்னைவிட்டு என்றும் பிரியாத ருக்மிணி பிராட்டியை — அமுதகலசத்தைக் கருடாழ்வார் எடுத்துச் செல்வது போல் — கவர்ந்து சென்றார். (3)

நக்னஜித் என்கிற மன்னனின் குமாரியான சத்யா என்பவளை, அவளது திருமணத்திற்குப் பணயமாக வைத்திருந்த மூக்கு குத்தப்படாத ஏழு முரட்டு எருதுகளையும் அடக்கித் திருமணம் செய்து கொண்டார். ஆனால், சுயம்வரத்திற்கு வந்திருந்த மற்ற அரசர்கள், இதைக் கண்டு மனம் பொறுக்காது ஸ்ரீகிருஷ்ணனை எதிர்த்தனர். அவர்களது ஆயுதங்களால் ஒரு துளியும் காயம்படாத ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தனது அஸ்திரங்களால் அவர்களைக் கொன்றார். (4)

சத்தியபாமா, பாரிஜாத மலருக்கு ஆசைப்பட்டு ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் வேண்டினாள். பகவானோ தான் எதற்கும் கட்டுப்படாதவராயினும், உலகியலைப் பின்பற்றிச் சாதாரண மனிதன் மனைவிக்குக் கட்டுப்பட்டு நடப்பதுபோல் தானும் நடக்க விரும்பி, அவளது ஆசையைப் பூர்த்தி செய்ய சுவர்க்கத்திலிருந்து பாரிஜாத மரத்தையே துவாரகைக்கு எடுத்து வந்தார். இதைக் கண்ட இந்திரன் சினத்தால் குருடனாகி (அறிவிழந்து), தனது படைகளுடன் பகவானை எதிர்த்தான். அவன்தான் தனது மனைவிகளின் கைப்பாவை(பொம்மை)யாயிற்றே! (5)

நரகாசுரன், தன்னுடலால் விண்வெளியையே மறைப்பவன் போன்று பெருத்த தேகம் உடையவன். இந்திரன் வேண்டியதற்கிணங்க பகவான் அவனைக் கொன்றார். அவனது தாயான பூமிப்பிராட்டி வேண்டவே, பிற அரசர்களிடமிருந்து அவன் கவர்ந்த செல்வம், அரசு ஆகியவை போக மீதியை, அவனது பிள்ளையான பகதத்தனுக்கு அளித்துவிட்டு, அவனது அந்தப்புரத்தினுள் நுழைந்தார். (6)

அங்கு நரகாசுரனால் அபகரித்து வரப்பட்ட (16,000) அரசகுமாரிகள் ஏழைப்பங்காளரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டு எழுந்திருந்து, மகிழ்ச்சி, நாணம், காதல் வெளிப்பட, அந்நொடியிலேயே அவரைத் தங்கள் மணாளாராக வரித்தனர். (7)

பகவானும் தனது உண்மையான மாயா சக்தியினால், அவரவர்களுக்கு ஏற்ப தனியாக அத்தனை வடிவங்களேற்று, தனித்தனி மாளிகைகளில் ஒரே முகூர்த்தத்தில் அவர்களை முறைப்படி பாணிக்கிரகணம் செய்து கொண்டார். (8)

அளவிடற்கரிய தனது திருவிளையாடல்களைக் காட்ட எண்ணிய பகவான், அவர்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் தனக்கு ஒப்பான பத்து பிள்ளைகள் வீதம் பெற்றெடுத்துக் கொண்டார். (9)

காலயவனன், ஜராஸந்தன், சால்வன் முதலியவர்கள் தங்கள் படைகளுடன் மதுரையையும் துவாரகையையும் முற்றுகையிடவே, அப்பொழுது பகவான் தன்னைச் சேர்ந்த முசுகுந்தன், பீமன் ஆகியோருக்குத் தன் திவ்வியமான சக்தியையளித்து, அவர்களையே காரணமாகக் காட்டி, பகைவர்களைக் கொன்றார். (10)

சம்பரன், துவிவிதன், பாணன், முரன், பல்வலன், தந்தவக்திரன் முதலிய பகைவர்களில் சிலரைத் தானே கொன்றார். வேறு சிலரை (பீமன் முதலிய) மற்றவரைக் கொண்டு கொல்லச் செய்தார். (11)

விதுரரே! தங்கள் சகோதர புத்திரர்களான துரியோதனாதியர், பாண்டவர்கள், அவர்கள் படையில் சேர்ந்துவந்த வேறு அரசர்கள் அனைவரும், தங்கள் தங்கள் படைகளுடன் குருக்ஷேத்திர பூமியே நடுங்கும்படியல்லவோ வந்தனர். அவர்களை (உண்மையில் இவரன்றோ) அழித்தொழித்தார். (12)

கர்ணன், துச்சாதனன், சகுனி முதலியவர்களின் தீய ஆலோசனையால் தனது செல்வம், சுற்றம், படைகள், ஆயுள் முதலியவற்றை இழந்து, பீமனால் முறிக்கப்பட்டு நிலத்தில் விழுந்து கிடந்த துரியோதனனைக் கண்டபோதும், (பூமிபாரம் முற்றிலுமாகத் தீர்க்கப்படாததால்) பகவானது மனம் நிறைவு பெறவில்லை. (13)

(இப்பொழுது பகவான் சிந்திக்கத் தொடங்கினார்——) துரோணர், பீஷ்மர், அர்ஜுனன், பீமன் — இவர்களால் இந்த பதினெட்டு அக்ஷௌஹிணி படைகளும் கொல்லப்பட்டுவிட்டனதான். இதனால் பூமியின் பாரம் எவ்வளவு குறையப் போகிறது? எனது அம்சபூதர்களான பிரத்யும்னன் முதலியவர்களால் காக்கப்பட்டு, எவராலும் வெற்றிகொள்ள முடியாத யாதவப் படைகள் இருக்கின்றனவே! (14)

கள் குடித்து கண்கள் சிவக்க மயங்கி ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட்டுக் கொண்டால்தானே, இவர்களுக்கு அழிவு. இதைத் தவிர வேறு வழியொன்றுமில்லையே! ஆக, நான் நினைத்தால்தான் அவர்கள் தாமாக மடிய இயலும். (15)

இவ்வாறு சிந்தித்த பகவான், தர்மநந்தனரை அவரது முன்னோர்கள் வழிவந்த அரச பீடத்தில் அமர்த்தி, தனது உற்றார்—உறவினர்கள், நண்பர்கள் ஆகியோருக்குச் சான்றோர்கள் மேற்கொள்ளும் அறநெறி முறைகளைத் தெளிவுபடுத்தி, அவர்களை மகிழ்ச்சிக்கடலில் திளைக்க வைத்தார். (16)

உத்தரையினுடைய திருவயிற்றில், பூரு வம்சத்தின் பீஜம், அபிமன்யுவினால் உரிய முறையில் வைக்கப்பட்டது. ஆனால், அசுவத்தாமாவின் பிரும்மாஸ்திரத்தால் (அபாண்டவேய அஸ்திரத்தால்), அது அழியும் வேளையில் பகவானால் காப்பற்றப்பட்டது. (17)

தர்மநந்தனருக்கு மூன்று அசுவமேத வேள்விகளைச் செய்வித்தார். அவரும் பகவானது அறிவுரைகளைப் பின்பற்றி, தனது சகோதரர்களுடைய உதவிகொண்டு, இந்த நிலவுலகைப் பரிபாலித்து மகிழ்ச்சியோடு வாழ்கிறார். (18)

அகில உலகினிலும் உள்ளும் புறமும் எங்கும் நிறைந்து விளங்கும் பகவானும் வேதநெறிகளையும் உலகியல் நெறிகளையும் மேற்கொண்டு, அனைத்து சுகபோகங்களையும் செவ்வனே அனுபவித்துக் கொண்டு துவாரகையில் வசித்தார். ஆனால், ஸாங்க்ய யோகத்தைப் பின்பற்றி எதிலும் பற்றுகொள்ளாது வாசம் செய்தார். (பஞ்சபூதங்களால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட ஐம்பொறிகள், அவை அவற்றின் விஷய (உலகியல்) சுகங்களை அனுபவிக்கின்றன. உடல் அனுபவிக்கிறதேயன்றி, ஜீவாத்மா அதோடு சம்பந்தப்படுவதில்லை என்பதே ஸாங்க்ய யோக அறிவு.) (19)

அழகான புன்சிரிப்புடன் அன்பு கலந்த திருக்கண் நோக்கு, அமுதத்தையும் பழிக்கும் இன்சொல், குற்றமற்ற (அப்பழுக்கில்லாத) தனது நடத்தை, அழகுக்கும் அழகு சேர்க்கும் தம் திருமேனி ஆகியவற்றால் மண்ணுலகு மற்றும் விண்ணுலகு, குறிப்பாக யாதவர்களான தம் உறவினர்கள் ஆகிய அனைவரையும் ஆனந்தத்தின் எல்லைக்கே இட்டுச் சென்ற பகவான், இரவு நேரங்களில் சிறிதே மகிழ்ச்சி நல்கும் சிற்றின்பத்தைத் தன் மனைவிகளுக்கு அளித்து, அவர்களையும் மகிழ்ச்சிக் கடலில் திளைக்கச் செய்தார். (20—21)

இவ்வாறு பல்லாண்டுகள் களித்த பகவானுக்கு, உலகியல் இல்லற வாழ்க்கையின் சுகபோகங்களில் வெறுப்பு தோன்றியது. (22)

இந்த உலகியல் சுகபோகங்கள் பகவானுக்குக் கட்டுண்டவைகள். ஜீவாத்மாவும் அப்படியே. யோகேசுவரரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனே இவற்றில் வெறுப்பு கொள்வாரேயாகில், பக்தியோகத்தினால் அவரைச் சரணம் பற்றிய அடியவர்கள், அவ்விஷய சுகங்களில் நம்பிக்கை கொள்வார்களா? அதாவது, விதிக்குக் கட்டுப்பட்ட மனிதன் விதிக்கு வசமான போகங்களில் நம்பிக்கை வைத்தால், அவ்விதிக்குக் கட்டுப்படாத பகவானிடம் எவ்வாறு பக்தி செய்ய முடியும்? ஆக பக்தி மேலிட்டவுடன் விதி விடுபடுகிறது. (23)

ஒரு சமயம் விளையாடிக் கொண்டிருந்த யாதவ குமாரர்களும் போஜ குமாரர்களும், விளையாட்டாக சில முனிவர்களைச் சினங்கொள்ளச் செய்தனர். யாதவ குலத்தின் அழிவே, பகவானுடைய திருவுள்ளமென்று அறிந்த அவர்களும், அவர்களுக்குச் சாபமளித்தனர். (24)

இதற்குப் பின் சிலமாதங்கள் கழித்து விதிக்காட்பட்டு விருஷ்ணி—போஜ—அந்தக வம்சத்து யாதவர்கள் ரதங்களில் ஏறி மகிழ்ச்சியோடு பிரபாஸ தீர்த்தம் வந்தடைந்தனர். (25)

அவர்கள் அங்கு நீராடி, தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்களுக்குத் தர்ப்பணம் செய்து, அந்தணர்களுக்குச் சிறந்த பசுக்களைத் தானம் செய்தனர். (26)

(மேலும்) தங்கம், வெள்ளி, நல்ல படுக்கைகள், ஆடைகள், மான் தோல், கம்பளிகள், வாகனங்கள், தேர்கள், யானைகள், பணிப்பெண்கள், ஜீவனத்திற்குத் தேவையான நிலங்கள் மற்றும் அறுசுவை உண்டிகள் ஆகியவற்றைப் பயன் கருதாது இறையார்ப்பணமாக அந்தணர்களுக்குத் தந்தனர். பின் அந்தணர்களையும் பசுக்களையும் காத்து ரட்சிக்க வேண்டியே, தமது பிராணன்களைத் தாங்கி நிற்கும் அவ்வீரர்கள், தம் தலை நிலத்தில்படுமாறு வீழ்ந்து வணங்கினார்கள்.” (27—28)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

நான்காவது அத்தியாயம் — உத்தவரிடம் விடைபெற்ற விதுரர், மைத்திரேய மகரிஷியைச் சந்தித்தல்

உத்தவர் கூறலானார்—— அதன்பின் அந்தணர்களின் அனுமதி பெற்ற யாதவர்கள் உணவு ஏற்றனர். கூடவே மதுவும் அருந்தினர். அதனால், அறிவிழந்த அவர்கள் கோபத்தைத் தூண்டிவிடுவது போல் ஒருவருக்கொருவர் கடுஞ்சொற்களால் திட்டிக் கொண்டனர். (1)

மதுவருந்திய தோஷத்தால் அறிவு மயங்கிய அவர்கள், சூரியன் மறையும் அந்திவேளையில் மூங்கில்கள் ஒன்றோடொன்று உராய்ந்து அழிந்து போவதுபோல் தங்களுக்குள் அடித்துக் கொண்டிருந்தனர். (2)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ, தம் மாயையின் இத்தகைய வியக்கத்தக்க திறனைக் கண்டார். பின், சரஸ்வதி நதியில் ஆசமனம் செய்து, அதன் கரையிலிருந்த ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து கொண்டார். (3)

தன்னைச் சரணமடைந்தவர்களின் துன்பங்களைத் துடைக்கும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் குலம் அழிய வேண்டுமெனத் திருவுள்ளம் பற்றி, (அவ்வாறு அழிவதை நான் பார்க்கக் கூடாது என்பதால்,) என்னைப் பதரிகாசிரமம் செல்லுமாறு கட்டளையிட்டார். (4)

ஆயினும், பகைவர்களை வெற்றி கொண்டவரே! அவருடைய திருவுள்ளத்தை மறந்த நான், சுவாமியான அவரது திருவடிகளை விட்டுப் பிரிய மனமில்லாமல் அவரைப் பின்தொடர்ந்தேன். (5)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அழகினுக்கும் அழகர். அவருக்கென்று தனியாகப் பற்றுக்கோடு இல்லை. ஆனால், அவரோ அனைத்திற்கும் பற்றுக்கோடு. அனைவரது உள்ளம்தானே அவரது இருப்பிடம்! அழகிற்கும் அழகு தரும் அந்த அழகரைத் தேடிச் சென்ற நான், சரஸ்வதி நதிக்கரையில் ஒரு மரத்தடியில் தனியாக அமர்ந்திருக்கக் கண்டேன். (6)

சத்துவகுணமே அவரது திருமேனி; சியாமள நிறம்; கோமளன்; சிவந்த கண்கள். ஆனால், ரஜோகுணமற்ற சாந்தமான கடாட்சம்; நான்கு திருக்கரங்கள்; அரையிலே பொன்னாடை. (இதை வைத்து நான் வெகுதூரத்திலிருந்தே அவரை அடையாளம் கண்டு கொண்டேன்.) (7)

தாமரை போன்ற தனது வலது திருவடியை இடது துடையின் மேல் வைத்துக் கொண்டு, ஒரு சிறிய அரசமரத்தின் மேல் சாய்ந்து கொண்டிருந்தார். உணவு, உறக்கம் மற்றும் உலகியல் இன்பங்கள் அனைத்தையும் துறந்திருந்தும் ஆனந்தமே வடிவெடுத்தாற்போல் காணப்பட்டார். (8)

மைத்திரேயர் பராசர மகரிஷியின் சீடர். ஆகவே, குருபுத்திரரான வேதவியாசர் அவருக்கு இணையற்ற நண்பர்; நன்மனம் படைத்தவர்; பகவானது பரமபக்தர். சித்திகள் கைவரப் பெற்றவர்; உலக சஞ்சாரம் செய்து வந்த அவர், தற்செயலாக அங்கு வந்தார். (9)

மைத்திரேயர், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் மிகவும் பக்தி கொண்டவர். பகவானைக் கண்ட மகிழ்ச்சியாலும் பக்தியினாலும் அவரது தலை, குனிந்து வணங்கி இருந்தது. அவர் கேட்குமாறு பகவான் என்னிடம் கூறினார். அவரது அன்பு கனிந்த பார்வை, அழகான புன்சிரிப்பு கண்டு எனது சோர்வெல்லாம் மறந்தது. (10)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறலானார்—— “உத்தவரே! உன் மனத்திலுள்ள விருப்பத்தை நாமறிவோம். மற்றவர் எவராலும் அடைய முடியாத ஒன்றை உனக்கு அளிக்கப் போகிறேன். முற்பிறவியில் நீ அஷ்டவசுக்களில் ஒருவன். உலகத்தைப் படைக்கும் பிரஜாபதிகளும் வசுக்களும் முன்பொரு சமயம், ஸத்ரம் என்னும் வேள்வி ஆற்றினர். அப்போது நீ, என்னையே அடைய வேண்டுமென்ற ஒரே விருப்பத்தோடு, என்னைப் பூசித்தாய். (11)

உத்தவரே! நீரோ பரமசாது. இப்பிறவியிலேயே எனது பரிபூரணமான அருள்பெற்றுவிட்டதால், உனக்கு இப்பிறவியே முடிவான பிறவி. இப்பொழுது நானோ இவ்வுலகைத் துறந்து வைகுண்ட உலகு செல்ல நினைத்துள்ளேன். உனது ஈடு இணையற்ற பக்தியால் ரகசியமாகத் தனித்து இருக்கும் என்னை, நீ இப்பொழுது தரிசித்துவிட்டாய். இதுவே பெரும் பாக்கியம். (12)

முன் பாத்ம கல்பத்தில் படைப்பின் தொடக்கத்தில் என் தொப்புள் கொடியிலிருந்து தோன்றிய பிரும்மதேவருக்கு என்னைப் பற்றியும், என் திருவிளையாடல்கள் பற்றியதுமான உண்மையைக் கூறினேன். ஞானத்தை அருளக்கூடிய அதை, ஞானிகள் ‘பாகவதம்’ என்று அழைத்தனர். (அதைத்தான் நான் இப்பொழுது உனக்குத் தரப்போகிறேன்.)” (13)

விதுரரே! (என்மேல் பகவானுக்கு என்ன கருணை, பார்த்தாயா?) இவ்வாறு அன்பொழுகக் கூறக் கேட்டு, நட்பின் இலக்கணமான என் மெய்சிலிர்த்தது; கண்கள் ஆனந்தக்கண்ணீர் சொரிந்தன; நா தழுதழுத்தது. இருகைகளையும் கூப்பி அஞ்சலி செய்து கூறலானேன். (14)

“இறைவா! தங்கள் திருவடிக்கமலங்களைச் சேவிப்பவனுக்கு அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நான்கு பெரும் பேறுகளும் பெறற்கரியனவன்று. ஆனால், பிச்சைப் பொருள்களான அவற்றின் மேல் எனக்கு இச்சை இல்லையே. எல்லாமாகி நின்றவா! தங்கள் திருவடிக் கமலங்களைச் சேவிப்பதிலேயே, என் மனம் தீவிரமாக ஈடுபட்டுள்ளது. (15)

தங்களுக்கென்று விருப்பமோ செயலோ இல்லை. ஆனாலும், பலப்பலச் செயல்களைப் புரிகிறீர். பிறப்பற்ற தாங்கள் (எங்களுக்காகப்) பிறக்கிறீர்; காலனுக்கும் காலனான தாங்கள் பகைவர்களைக் கண்டு பயந்தவர் போல் ஓடுகிறீர்; கோட்டைக்குள் புகுந்து கொள்கிறீர்; நீரோ ஆத்மாராமன்; ஆனந்தமே வடிவானவர். தங்களை மகிழ்விக்க வேறு சாதனங்கள் தேவையில்லை. இருந்தும் பதினாறாயிரம் பெண்களைத் திருமணம் செய்து கொண்டு திருவிளையாடல் புரிகிறீர். விசித்திரமான இந்த உமது திருவிளையாடல்களைக் கண்டு அறிஞர்களும் மயங்குகின்றனர். (16)

பிரபோ! தங்களுடைய அறிவு என்றுமே மழுங்காதது; ஐயந்திரிபற்றது; ஆழ்ந்து அகன்றது; குறைவற்றது. அவ்வாறான தாங்கள் ஏதுமறியாதவர் போல் உமது மந்திராலோசனையில் என்னையும் அழைத்து, என் அபிப்பிராயத்தைக் கேட்டீர்களே! அது என் மனத்தை என்னவோ செய்கிறது, ஐயா! (17)

இறைவா! பிரும்மதேவருக்குத் தாங்கள் உபதேசித்த, தன்னைப் பற்றிய உண்மை விளக்கத்தை அளிக்கும் ‘பாகவதம்’ என்னும் மேலான ஆழ்ந்து அகன்ற கருத்துக்கள் கொண்ட முழுமையான ஞானத்தத்துவத்தை அறிந்துகொள்ள, எங்களுக்குச் சக்தியும் தகுதியும் இருக்குமெனத் தாங்கள் கருதினால், அதை எங்களுக்கு உபதேசம் செய்யுங்கள். ஏனெனில், சிறிதும் சிரமமின்றி இந்தத் துன்பக்கடலை நாங்களும் கடந்துவிடலாமன்றோ?” (18)

இவ்வாறு என் மனவிருப்பத்தை நான் கூறவே, செந்தாமரைக் கண்ணரான பரமபுருஷரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தனது மேலான நிலையை உபதேசித்தருளினார். (19)

இவ்வாறு நான் வணங்கி வேண்டவே, லோககுருவான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பகவானை அறிந்துகொள்ளும் நல்வழியை எனக்கு உபதேசித்தார். அது ஒன்றுதானே என்றென்றும் அழியாதது; சத்தியம். அவரை வலம் வந்து வணங்கி, இன்று அவரைப் பிரிந்த வருத்தத்துடன் இங்கு வந்து நிற்கிறேன். (20)

அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்ட மகிழ்ச்சி ஒருபுறம்; அவரைப் பிரிந்த வருத்தம் ஒருபுறம். அவ்வாறான நான், அவருக்கு மிகவும் உகந்த பதரிகாசிரமத்திற்குச் செல்லப் போகிறேன். (21)

அங்கு பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனும், ரிஷியான நரனும் அனைத்து உலகங்களும் நலம் பெறவேண்டி, கடுமையான தவத்தைக் கல்பகாலம் வரை அமைதியாகச் செய்து கொண்டிருக்கின்றனர். (ஆகவே, நான் அங்கு செல்கிறேன்.) (22)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு உத்தவர், தன் சுற்றத்தாரின் அழிவைக் கூறக் கேட்ட பரமஞானியான விதுரர், பொறுக்கவியலாத அந்த துக்கத்தையும் தன் ஞானபலத்தால் பொறுத்துக் கொண்டார். (23)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் நெருங்கிய பரிவாரங்களில் மிகவும் முக்கியமானவரான பரமபாகவதர் உத்தவர், பதரி நோக்கிப் புறப்படுகையில், குருகுலத்திலகமான விதுரர் மிகவும் வணக்கமாக அவரிடம் கேட்கலானார். (24)

விதுரர் கேட்கிறார்—— யோகேசுவரரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தங்களுக்கு உபதேசித்த பகவானைப் பற்றிய உயர்ந்த அறிவைத் தாங்கள் எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். ஏனெனில், தங்களைப் போன்ற பகவானது அடியார்கள், அவர்களையே அண்டியுள்ள தொண்டர்களின் நலனுக்காகவன்றோ, உலகெங்கும் சுற்றிச் சுற்றி வருகின்றனர்! (25)

உத்தவர் பதிலுரைக்கின்றார்—— பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இந்நிலவுலகை விடுத்துத் தனது வைகுண்டம் செல்கையில், நீங்கள் என்னிடம் கேட்ட அதே தத்துவஞானத்தைத் தங்களுக்கு உபதேசம் செய்யுமாறு மைத்திரேயருக்குக் கட்டளையிட்டது என்னெதிரிலேதான். ஆகவே, அந்த தத்துவஞானத்தைப் பெறத் தாங்கள் மைத்திரேய மகரிஷியை நாடவேண்டும். (26)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு லோகநாயகரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது குணநலன்கள், திருவிளையாடல்கள் பற்றி, விதுரரோடு உரையாடிய உத்தவரது மனது, பகவானது அமுதமொத்த கதையைக் கேட்டு சற்றே அமைதியுற்றது. யமுனை கரையில் தங்கிய அவருக்கு அன்றைய இரவு ஒரு நொடிப் போல் கழிந்தது. பொழுது விடிந்ததும் அங்கிருந்து பதரிக்குப் புறப்பட்டார். (27)

அரசன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— பகவானே! அந்தணரது சாபத்தால் போஜர்கள் மற்றும் விருஷ்ணி குலங்களிலுள்ள சிறந்த வீரர்கள், சேனை தலைவர்கள், மகாரதர்கள் ஆகியவரெல்லாம் இறந்துவிட்டனர். ஏன், மும்மூர்த்திகளுக்கும் தலைவரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனே தன்னுடலை மறைத்துக் கொண்டார். அவ்வாறிருக்க, அவர்களில் ஒருவரான உத்தவர் மட்டும் எவ்வாறு மீதமானார்? (28)

ஸ்ரீசுகர் பதிலுரைக்கிறார்—— பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சத்திய சங்கல்பர்; நினைத்ததை நினைத்தவாறே முடிப்பவர். அந்தணரது சாபம் என்கிற ஒருசாக்கில் தன் குலத்தையே அழித்து, தானும் இந்நிலவுலகை விடுத்துச் செல்லும்போது இவ்வாறு எண்ணினார் போலும். (29)

நான், இவ்வுலகை விட்டுச் செல்கையில், என்னைப் பற்றிய தத்துவஞானத்தைப் பெற ஆன்மஞானம் பெற்ற உத்தவர் ஒருவர்தான் தகுதியானவர். (30)

அவர், எனக்கு எவ்வகையிலும் குறைந்தவரல்லர். ஏனெனில், அவர் தன்னைத் தானே வெற்றி கொண்டவர்; புலனடக்கமுடையவர்; உலகியல் இன்பங்களைக் கண்டு மனஞ்சலியாதவர். ஆகவே, என்னைப் பற்றிய தத்துவ ஞானத்தை உலகினருக்கு அளித்துக் கொண்டு, அவர் இங்கேயே இருக்கட்டும். (31)

வேதரூபனும், லோக குருவுமான பகவான் இவ்வாறு கட்டளையிடவே, அதையேற்ற உத்தவர் பதரிகாசிரமம் சென்று, சமாதியோகத்தில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை ஆராதனை செய்யத் தொடங்கினார். (32)

கௌரவகுல திலகமே! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் திருவிளையாடல்கள் புரிவதற்கென்றே திருவவதாரம் செய்தார். அத்திருவிளையாடல்களை அனைத்துலகங்களும் கொண்டாடுகின்றன. அதனை உத்தவர் கூற விதுரர் கேட்டார். அவர், தன் திருமேனியைத் தியாகம் செய்தது, தீரர்களுக்கு என்னவோ தைரியத்தைத் தோற்றுவிக்கலாம். ஆனால், விலங்குகளுக்குச் சமமான கோழை மனமுடைய நமக்கு, அவ்வாறு (தியாகம்) செய்வது என்பது குறித்து எண்ணவும் முடியாதது. இவற்றையெல்லாம் உத்தவர் கூறியபின் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டார். பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன்சோதிக்கு எழுந்தருளும்போதுகூட, தன்னையும் நினைத்துக் கொண்டார் என்று கூறக் கேட்டதும் விதுரர், அவரது கருணையுள்ளத்தை நினைத்து நினைத்து அன்பு பெருக அழத் தொடங்கினார். (33—35)

சில நாட்களில் சித்த புருஷரான விதுரர், யமுனை நதிக்கரையை விட்டுப் புறப்பட்டு, மைத்திரேய மகரிஷி வாசம் செய்யும் கங்கைக் கரையை அடைந்தார். (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — விதுரர் கேட்க மைத்திரேயர் படைப்பைப் பற்றி வர்ணித்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஆழ்ந்தகன்ற அறிஞரான மைத்திரேய மகரிஷி விண்ணுலகிலிருந்து விழும் கங்கை, மண்ணுலகைத் தீண்டும் ஹரித்துவாரத்தில் வசித்து வந்த போது, ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தியால் மனத்தூய்மை பெற்ற குருகுல நிதியான விதுரர், மைத்திரேயரது நற்குண—நற்சீலங்களால் ஈர்க்கப்பட்டு, அவரிடம் வந்து (பின்வரும் ஐயங்களைப் பற்றிக்) கேட்கலானார். (1)

விதுரர் கேட்கிறார்—— “உலகில் அனைத்து மக்களும் தமக்கு சுகமே வேண்டும் என்றெண்ணித்தான் பற்பல செயல்களைச் செய்கின்றனர். ஆனால், அவ்வாறு செய்வதாலேயே இன்பம் பெறுகிறார்களா? எனில், இல்லை. சரி. துன்பம்தான் விலகினவா? எனில், அதுவும் இல்லை. மாறாக, மேலும் மேலும் புதிதுபுதிதான துன்பங்கள்தான் வளருகின்றன. இதற்கு எது செய்தால் நலம்? தயவு செய்து தாங்கள்தான் இதற்கான நல்வழியைக் கூறவேண்டும். (2)

முற்பிறவி வினையின் காரணமாக, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் அன்பு (பக்தி) கொள்ளாது, அறநெறி விடுத்து, மறநெறி சார்ந்தொழுகி, அதனால் அல்லலுறும் மக்களைக் காத்தருளவே, (தங்களைப் போன்ற) நற்பேறு பெற்ற ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தர்கள் உலகில் உலா வந்து கொண்டிருக்கின்றனர், இல்லையா! (3)

ஆகவே, சாதுக்களிலே உயர்ந்தவரே! எந்த நல்வழியில் சென்றால் இறைவன் மகிழ்ந்து, மனங்குளிர்ந்து, அந்த பக்தனின் பக்தியினால் பரிசுத்தமடைந்த இதயத்தில் வந்து அமர்ந்தருளுவான்? ஆன்மாவின் அபரோக்ஷ சாட்சாத்காரத்துடன் கூடியதும், அனாதியான வேதங்களையே பிரமாணமாக உடையதுமான ஞானத்தை அருளுவான்? அந்த அமைதி நல்கும் நல்வழியை எங்களுக்கு உபதேசிக்க வேண்டும். (4)

பகவானோ முக்குண மாயைக்கும் தலைவர். மூவுலகங்களையும் மும்மூர்த்திகளையும் மூன்று வேதங்களையும் அடக்கி ஆள்பவர். அவரோ எதற்கும் அடிமையாகாத சுதந்திர புருஷர். அவர் அவதாரம் செய்து என்னென்ன செயல்கள் புரிந்தார்? அவருக்கென்று எந்தச் செயலும் இல்லை. ஆயினும், இவ்வுலகைப் படைத்தாரே, எப்படி? உலகில் வாழும் அனைத்து உயிர்களுக்கும் வாழ்க்கை என ஒன்றைப் படைத்து, அவற்றை எவ்வாறு நிலைக்கச் செய்து காக்கிறார்? (5)

பின்பு எவ்வாறு செயலற்ற யோக மாயையின் உதவி கொண்டு, இவ்வுலகைத் தன் இதயத்தில் லயமடையச் செய்து, செயலொன்றும் ஆற்றாது (தன் சேஷசயனத்தில்) சாய்ந்து ஓய்வு கொள்கிறார்? மேலும், யோகேசுவரரான பகவான் ஒருவராக இருந்தும் இந்தப் பிரும்மாண்டத்தின் அனைத்துயிர்களிலும் அந்தர்யாமியாக நிலவி, பல்வேறு உருவங்களிலும் பலபடியாகக் காட்சியளிக்கிறாரே. அதெப்படி? இந்த எல்லா ரகசியங்களையும் எங்களுக்குத் தாங்கள்தான் கூறவேண்டும். (6)

அந்தணர்கள், பசுக்கள், தேவர்கள் ஆகியோரைக் காத்தருளவே, பல உருவங்களில் அவதாரம் செய்து, பற்பல திருவிளையாடல்கள் புரிந்தார், பகவான். அவற்றையெல்லாம் எங்களுக்குக் கூறவேண்டும். அவரோ குறைவற்ற தூய்மையான புகழுக்கெல்லாம் புகழ்; அமுதம் போன்ற அவரது திருவிளையாடல்கள் பற்றிய சரிதங்களைப் பலபடியாகக் கேட்டும் (பற்பலரிடம் கேட்டும்) எங்கள் மனது நிறைவு பெறவில்லையே! (7)

அவரோ உலகத்தைக் காத்தருளும் லோகபாலகர்களுக்கெல்லாம் அதிபர்; அவர் எந்தெந்த தத்துவங்களை ஏற்று இந்த உலகங்களையும், அதன் தலைவர்களையும், லோகாலோக பர்வதங்களுக்கும் அப்பாலுள்ள பிரதேசங்களையும் படைத்தார்? அங்கு பலவிதமான ஜீவர்களையும் அவர்களது கடமைகளாகப் பலப்பல செயல்களையும் எவ்வாறு படைத்தார்? (8)

அந்தண சிரேஷ்டரே! இவ்வுலகங்கள் அனைத்தையும் படைத்த தான்தோன்றியான ஸ்ரீமந்நாராயணன், எவ்வாறு பல ஜீவர்களுக்கும் இயற்கையாகவே தனித்தனியான இயல்பு, செயல், மேனி, பெயர் எனப் பலவகைகளைப் படைத்தார்? (9)

பெரியோரே! நான்கு வருணத்தவர்களின் அறநெறி முறைகளை, வியாசர் சொல்ல பன்முறை கேட்டுள்ளேன். அவற்றால் பெறக்கூடிய அற்பமான சுகங்களில் என் மனம் ஈடுபடவில்லையே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனது கதையமுது பருகுவதொன்றே எனக்கும் மனநிறைவை அளிக்கிறது. (அதைக் கேட்டுப் போதுமெனத் தோன்றவில்லையே!) (10)

அனைத்துப் பாவங்களையும் நீக்கவல்ல கங்கையைப் பெற்ற திருவடிகளை உடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவிளையாடல் கதைகளைக் கேட்டுப் போதுமென்பவன் எவன்தான் உண்டு? தங்களைப் போன்ற சான்றோர்களது திருக்கூட்டத்தில் நாரதர் போன்ற ஞானிகளால், அது எப்போதும் பேசப்படுகின்றது. அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ண கதாமுதம் கேட்பவனுடைய செவி வழியே உட்புகுந்து, இந்த சம்சார பந்தத்திற்காட்படுத்தும் வீடு, மனைவி—மக்கள் என்னும் ஆசையைப் போக்குவிக்கும். (11)

தங்கள் ஆன்ம நண்பரான வியாச முனிவர், பகவானுடைய திருக்கல்யாண குணங்களைக் கூற எண்ணியே மகாபாரதத்தைச் சொன்னார். அதில் உலகியல் இன்பங்களை அளிக்கும் தர்மநெறிகளைக் கூறி, அதன் வாயிலாக மக்கள் மனம், பகவத் கதைகளில் ஈடுபடுமாறு செய்தார். (12)

இவ்வாறு பகவானது லீலாமுதக் கதைகளில் ஈடுபாடு கொண்டவனது மனம், உலகியல் விஷய சுகங்களில் வெறுப்படைகிறது. அவன் பகவானது திருவடிகளையே அனவரதமும் சிந்தித்து வந்தித்து வருவதால், அவன் ஆனந்தக் கடலிலேயே மூழ்கித் திளைக்கிறான். அவனது அனைத்து துன்பங்களும் அந்த நொடியிலேயே அழிந்துவிடுகின்றன. (13)

தங்களது முன்வினைப்பயனால் சிலருக்கு பகவத் கதைகளில் ஈடுபாடு தோன்றுவதில்லை. அவர்களோ வெட்டிப்பேச்சுக்களாலும், காரியங்களாலும், எண்ணங்களாலும் பொழுதைப் பாழடிக்கின்றனர். பகவானுடைய காலசக்தி இமைகொட்டாது கண்காணித்து, இரத்தினமணி போன்று விலைமதிக்க முடியாத அவர்களது ஆயுளைப் பறித்துச் செல்கிறது. இவர்களைக் கண்டு மனம் வெதும்புகின்றது. அவ்வாறு நம்மால் இரக்கப்படுபவர்களும்கூட, இவர்களைக் கண்டு இரங்குகின்றனர். (14)

[குறிப்பு:— ‘இறைவனது கதைகளை அறியாமற்போனோமே?’ என்று வருந்துபவர்கள் சிலர். இவர்கள் வருந்தத்தக்கவர்கள். இன்னும் சிலரோ பகவானது பெருமைகளை நன்கறிந்திருந்தும், அவரது திருவிளையாடல் கதைகளில் விருப்பமில்லாதவர்களாயின், அறிந்த இவர்களைக் கண்டு அறியாதவர்களும், ‘அந்தோ! நாம் அறியாமலே மோசம் போனோமே! இவர்களோ அறிந்திருந்தும் மோசம் போகிறார்களே’ என்று வருந்துகிறார்களல்லவா? ஆகவேதான், இரக்கப்படுபவர்களும்கூட இரக்கப்படுகின்றனர் என்று கூறியதாம்.]

துன்பப்படுபவர்களின் துன்பம் துடைப்பவரே! மைத்திரேயரே! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அனைத்து உலகங்களுக்கும் நன்மையே புரிபவர். அவரது சரிதம் பாவங்கள் அனைத்தையும் நீக்கும் திறனுடையது. வண்டுகள் புஷ்பங்களிலிருந்து சிறிது சிறிதாகத் தேனைச் சேகரிப்பது போல, தாங்கள் அனைத்துக் கதைகளிலிருந்தும் சாரமான தேன் போன்ற ஸ்ரீகிருஷ்ண கதைகளைச் சேகரித்துள்ளீர்! அதை எங்களுடைய நலம் கருதிச் சொல்ல வேண்டுகிறேன். (15)

பகவான், தன் மாயையாகிய சக்தியை ஏற்று, ஸ்ரீராமன், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் என அவதாரம் செய்து, இவ்வுலகைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறார். உலகியலுக்கெட்டாத அவரது அந்தத் திருவிளையாடல்களைப் பற்றி, எங்களுக்குக் கூற வேண்டுகிறேன்.” (16)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— உலகங்களனைத்தும் நலம் பெற வேண்டிய விதுரர் இவ்வாறு கேட்டார்.அனைத்துமறிந்த அந்த மைத்திரேயரும் அவரது விருப்பத்தையேற்று மகிழ்ந்து பதில் கூறலானார். (17)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— நன்மனம் படைத்த விதுரரே! தங்களுடைய மனம் எப்பொழுதும் இறைவனது திருவடிகளிலேயே லயித்துள்ளது. இருந்தும் உலகம் நலம் பெறவேண்டுமென்ற நல்லெண்ணத்தால் நீங்கள் இவ்வாறு கேட்கிறீர்கள். இதனால், உங்கள் புகழ் இவ்வுலகில் மேன்மேலும் பரவும். இது நிச்சயம். (18)

விதுரரே! தாங்கள் இவ்வாறு கேட்பதில் வியப்பொன்றுமில்லை. ஏனெனில், தாங்கள் பகவானை ஒருமித்த மனத்துடன் பற்றிக் கொண்டவர். மேலும், வேதவியாச பகவானது ஔரச புத்திரர். (வியாசருடைய ஓர் அம்சத்தால் பிறந்தவர்.) (19)

வியாச மகரிஷியின் சகோதரன் விசித்திரவீர்யன். (இருவருக்கும் தாய் சத்தியவதி.) அவனது மனைவியாயிருந்த ஒரு தாசியின் வயிற்றில் வேதவியாசரது இன்னருளால் பிறந்த நீங்கள், அவரவர்கள் செய்வினைகளுக்கேற்ப தண்டனையருளும் யமதர்மராஜனின் அம்சம். ஆணிமாண்டவ்ய மகரிஷியின் சாபத்தால் இந்நிலவுலகில் பிறந்தீர்கள். (20)

தாங்களோ பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கும், அவரது அடியார்களுக்கும் மிகவும் பிரியமானவர். ஆகவே, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் (தனது) வைகுண்டம் செல்லும்போது, தங்களுக்கு ஞானோபதேசம் செய்யுமாறு என்னிடம் கூறிச் சென்றார். (21)

ஆகவே, இப்போது பகவானது திருவிளையாடல்களில் முக்கியமான பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு, காத்தல், லயம் ஆகியவைகளைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். இவையெல்லாம் இறைவன் அவரது யோகமாயையின் சக்தியால் செய்பவை. (22)

படைப்பின் தொடக்கத்திற்குமுன் அனைத்துயிர்களின் ஆன்மாவான பரமாத்மா, பகவான் ஒருவரேதான் இருந்தார்; பார்ப்பவரோ பார்க்கப்படுபவரோ இல்லை. படைப்பின் பின் பலபடியாகத் தோன்றும் அனைத்தும் அவரொருவரேதான். ஏனெனில், அவரது விருப்பம் தனித்திருப்பதே. (23)

அவரே பார்ப்பவராகிப் பார்க்கத் தலைப்பட்டார். ஆனால், அப்பொழுது வேறொன்றின்றி அவரொருவரே இருந்ததால், அவரால் பார்க்க முடியவில்லை. அதனால், அவர் தானே இல்லாதது போல் உணர்ந்தார். உண்மையில் அவர் இல்லாமலில்லை. அவரது சித்சக்தியான ஞானம் உறங்கவில்லை. அவரது யோகமாயா சக்திகள்தான் உறங்கிக் கொண்டிருந்தன. (பார்க்கப்படும் பொருள் இன்மையால், பார்த்தல் என்பது இல்லாதது போல் ஆகிறது.) (24)

விதுரரே! தாங்கள்தான் பாக்கியவான். பார்ப்பவன், பார்க்கப்படுவன என்கிற எண்ணத்தைத் தோற்றுவிக்கும் சக்திதான் இறைவனது காரியகாரண ரூபமான மாயா சக்தி. உள்ளதும் இல்லாததுமான சொல்லுக்கடங்காத இம்மாயா சக்தி கொண்டுதான் இறைவன் உலகைப் படைக்கிறார். (25)

மாயை என்பது முக்குணங்களால் ஆனது. அவை மூன்றும் ஒரு காலத்தில் சமமாகவே இருந்தன. அப்போது எவ்விதச் சலனமும் இல்லை. பின் ஒரு கால கட்டத்தில் அவற்றுள் ஏற்றத்தாழ்வு ஏற்பட்டது. அதனால், மாயை அசையத் தொடங்கியது. அது சமயம் பகவான், புருஷன் என்ற பெயரில் தன் சக்தியில் ஒரு சிறிய அம்சத்தை, விதைபோல் அந்த மாயையில் வைத்தார். அதுதான் ஜீவன். (26)

காலத்தின் தூண்டுதலால், பகவானது வீர்யத்தைப் பெற்ற வெளித்தோன்றாத மாயையிடமிருந்து மஹத் தத்துவம் தோன்றியது. அது ஒரே ஒளி வடிவானது; ஞானமே ஸ்வரூபமானது; அறியாமை இருளை விரட்டுவது. பகவானின் சக்தியான புருஷன் என்கிற விதையை உலகம் என்னும் தோற்றத்தில் வெளிப்படுத்தும் திறன் மிக்கது. (27)

அந்த மஹத் தத்துவம் நிமித்தமான அம்சத்திற்கும், உபாதான காரணமாக குணங்களுக்கும், கலக்குவதான (க்ஷோபமான) காலத்திற்கும் ஆட்பட்டது. பகவானுடைய கடைக்கண் பார்வை படவே, இவ்வுலகைத் தோற்றுவிக்க வேண்டி உருமாற்றம் பெற்றது. (28)

அவ்விதம் உருமாற்றமடைந்த மஹத் தத்துவத்திலிருந்து செயலுருவான அதிபூதத்திற்கும், செயற்காரணமான அத்யாத்மத்திற்கும், செயல்புரிவோனான அதிதைவத்திற்கும் இடமாகிய ஐம்பெரும் பூதங்கள், பத்து புலன்கள், மனம் மற்றும் அவற்றின் அதிஷ்டான தேவதைகளான மாற்றங்களுக்கு ஆட்பட்ட ‘அஹம் தத்துவம்’ உண்டாயிற்று. (29)

அந்த அஹம் தத்துவம் வைகாரிகம் (சாத்விகம்), தைஜஸம் (ராஜஸம்), தாமஸம் என்று மூவகைப்பட்டது. ஆகவே, அந்த அஹம் தத்துவம் (விகாரம்) மாற்றமடைந்தபோது, வைகாரிக (சாத்விக) அஹங்காரத்திலிருந்து மனமும், பொறி—புலன்களின் தேவதைகளும் தோன்றினர். இவர்கள் அந்தந்த பொறி—புலன்களுக்கான நுகர்ப்பொருட்களைக் காட்டித் தருபவர்கள். (30)

செயற்புலன்கள் (கர்மேந்திரியங்கள்), அறிவுப்புலன்கள் (ஞானேந்திரியங்கள்) ஆகியன தைஜஸ (ராஜஸ) அஹங்காரத்திலிருந்து தோன்றியன. தாமஸ அஹங்காரத்தினின்றும் பூதங்களின் சூட்சும சக்திக்குக் காரணமான ஒலி (சப்தம்) உண்டாயிற்று. இதிலிருந்து ஆகாயம் தோன்றியது. இது (Ether) எங்கும் ஒரு நிறையாகப் பரவியுள்ளதால், அதை பகவானுக்கு உவமையாக்குவது உண்டு. (31)

காலம், மாயை, அம்சம் (ஜீவன்) — இவைகளுடன் கூடிய ஆகாயம் பகவானால் பார்க்கப்படவே, அது மாறுபாடு பெற்று தொடுவுணர்ச்சியைத் தோற்றுவித்தது. அதிலிருந்து வாயு (காற்று) தோன்றியது. (32)

வாயு மிகவும் பலமுடையது. அது ஆகாயத்தோடு கூடி, இறைவனின் பார்வை பெற்று ரூபம் என்ற தன்மாத்திரையைத் தோற்றுவித்தது. அதிலிருந்து உலகங்களை ஒளிரச் செய்யும் ஒளி (தேஜஸ்) உண்டாயிற்று. (33)

வாயுவோடு சேர்ந்த ஒளி பகவானால் காணப்படவே, ரஸம் என்கிற சக்தி தோன்றியது. காலம், மாயை, அம்சம் — இவைகளோடு கூடிய ரஸ தன்மாத்திரை தண்ணீரைத் தோற்றுவித்தது. (34)

தேஜஸ் (ஒளி) தொடர ஜலம் இறைவனின் பார்வை பட்டு, காலம், மாயை, அம்சம் — இவற்றின் சேர்க்கை ஏற்று, கந்த தன்மாத்திரையையும், அதன் மூலம் கந்த (மணம்) குணம் கொண்ட பூமியைத் தோற்றுவித்தது. (35)

விதுரரே! ஆகாயம் முதலிய ஐம்பெரும் பூதங்களில் எவைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தோன்றினவோ, அவைகள் தங்கள் தங்கள் இயல்பான சக்தியோடு, தாங்கள் எந்த பூதங்களினின்றும் தோன்றினவோ, அவைகளின் சக்தியையும் தம்முள் கொண்டிருந்தன. அதாவது, ஆகாயத்திற்குச் சத்தம் (ஒலி) குணமாகும். காற்றிற்குத் தொடுவுணர்ச்சியோடு ஒலியும் குணமாகும். அக்னிக்கு ரூபம், ஒலி, தொடுவுணர்ச்சி மூன்றும் குணங்களாகும். நீருக்கு ரஸம் (சுவை), ரூபம், தொடுவுணர்ச்சி, ஒலி ஆக நான்கு குணங்கள். பூமிக்கு மணம் (வாசனை — கந்தம்), ரஸம், ரூபம், தொடுவுணர்ச்சி, ஒலி ஆக ஐந்தாம். (36)

மஹத் தத்துவம் மற்றும் இதர சக்திகள், இவைகளின் அதிஷ்டான தேவதைகள் எல்லாம் பகவானது அம்சங்களே. காலம் ரூபத்தை மாற்றுவது; மாயை இதை இயக்குவது; ஜீவன் அறிவைத் தருவது. இவைகள் ஒன்றோடொன்று சேராது தனித்தனியாக இருந்ததால், இப்பிரபஞ்சத்தைத் தோற்றுவிக்க இயலவில்லை. ஆகவே, இவர்கள் கைகூப்பிக் கொண்டு பகவானிடம் கூறத் தொடங்கினர். (37)

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “இறைவா! தங்களது திருவடிகளைச் சரணம் பற்றி வணங்குகிறோம். அவை தம்மைச் சரணடைந்தவர்களின் தாபத்தை (வெம்மையை)க் குடை போலிருந்து காக்கின்றன. இவற்றையே புகலிடமாகக் கொண்ட சான்றோர்கள் கரை காண உலகியல் துன்பங்களான சம்சார துக்கத்தை எளிதில் வெகுதூரத்திற்கப்பால் தள்ளி விடுகிறார்கள். (38)

இறைவா! நீங்கள் அகில உலகின் தந்தை. பிரபஞ்சத்திலுள்ள ஜீவர்கள் ஆத்யாத்மிகம் முதலிய மூன்று வகையான தாபங்களால் துன்புற்று, மன அமைதியின்றித் தவிக்கிறார்கள். ஆகவே, ஞானமே வடிவான தங்கள் திருவடி நிழலை வந்தடைந்தோம். (39)

வேத மந்திரங்களாகிய பறவைகள், தங்களுடைய தாமரை போன்ற திருமுகமண்டலமான கூட்டிலேயே வசிக்கின்றன. வேத மந்திரங்களைக் கொண்டு சான்றோர்கள், தனித்த ஓரிடத்தில் அமர்ந்து அமைதியாகத் தங்கள் திருவடிகளையே தியானம் செய்கின்றனர். அத்திருவடிகளோ, அனைத்து உலகங்களையும் தூய்மையாக்கும் நதிகளிலேயே சிறந்ததான கங்கையைத் தோற்றுவித்தவை. அவ்வாறான தங்கள் திருவடிகளைச் சரணம் பற்றுகிறோம். (40)

தங்களுடைய நாமங்களைச் சொல்வதாலும் கேட்பதாலும் பக்தி வளர்கிறது. அந்த பக்தியால் மனம் தூய்மையாகிறது. அத்தூய மனத்தில் தங்களைத் தவிர, மற்ற உலகியல் இன்பங்களில் வெறுப்பு உண்டாகிறது. அதனால், வைராக்கியமும் ஞானமும் கைவரப் பெறுகின்றன. ஆகவே, அவர்கள் உலகியல் இன்பங்களைத் துரும்பென மதிக்கும் தீரர்களாகிறார்கள். அவ்வாறான தங்கள் திருவடித்தாமரைகளைச் சரணமடைகிறோம். (41)

ஈசனே! இவ்வுலகின் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழில் இயற்றவே, தாங்கள் இவ்வுலகில் திருவவதாரம் செய்தீர்கள். தங்கள் திருவடிகளோ தம்மை அண்டி சரண் புகுந்தவர்களின் சம்சார பயத்தைத் தீர்ப்பன. நாங்கள் அத்திருவடிகளைச் சரணமடைகிறோம். (42)

இறைவா! தாங்கள் அனைத்து உயிர்களினுள்ளும் சமமாகவே வசிப்பவர்தான். இருப்பினும் மெய் சிறிதுமற்ற, பொய்யான நிலையற்ற தன் உடல், அதைச் சார்ந்த பெண் பிள்ளைகள் ஆகிய அற்ப விஷயங்களில் ‘நான், எனது’ என்கிற பற்று வேரூன்றி விட்டால், பின் தங்களைக் காண இயலாது. தாங்கள் அவர்களை விடுத்து வெகுதொலைவிற்குச் சென்றுவிடுகிறீர்கள். அவ்வாறான உமது திருவடிகளைச் சேவிக்கிறோம். (43)

இறைவா! தங்கள் கீர்த்தி (புகழ்) உலகம் கொண்டாடுவது. ஜீவர்களுடைய புலன்கள் எப்போதும் சாரமற்ற உலகியல் இன்பங்களையே நாடி நிற்பன. அப்புலன்களுக்கு ஒருவன் அடிமையாவானேயாகில், அவை அவனைத் தன்வயமாக்கி வெகுதொலைவிற்குக் கொண்டு சென்றுவிடும். அவ்வாறு புலன்களுக்கு அடிமையான பாமரன், தங்கள் திருவடிகளின் அழகை அனவரதமும் பருகி நிற்கும் சாதுக்களான உமதடியார்களை எவ்வாறு காண்பான்? (44)

இறைவா! உமது கதையமுதைப் பருகப் பருக, உன்பால் அன்பான காதல் பக்தி ஏற்படுகிறது. அதனால் மனம் தூய்மை பெற, மற்ற விஷயங்களில் ஈடுபாடின்றி வைராக்கியம் உண்டாகிறது. இவ்வாறு ஆன்மஞானம் பெற்றவர்கள் வெகு எளிதிலேயே, தங்களுடைய வைகுண்டத்தை அடைகின்றனர். (45)

மற்றும் சில தீர புருஷர்கள் மனம்—புலன்களையடக்கித் தன்வயப்படுத்தி, அதன் திறனால் — சமாதி யோகத்தால் — மிக்க பலங்கொண்ட தங்கள் மாயையை (உலகியலின்பங்களை) வென்று, தங்களை வந்தடைகின்றனர். அது சற்றே கடினமான வழி. (மிகுந்த முயற்சி கொண்டு சிரமத்தால் வீடுபேறு பெறுதல்.) இன்னும் சிலரோ தங்களது புகழைப் பாடிச் சேவை செய்து, உமது லோகத்தை அடைகின்றனர். (இதில் முயற்சியோ, சிரமமோ இல்லை). (அதாவது, ஞானமார்க்கத்தினால் சிரமத்தோடு முக்தி, பக்திமார்க்கத்திலோ சிரமமின்றி முக்தி.) (46)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. ‘க்லேஶோऽதி4கதரஸ்தேஷாமவ்யக்தாஸக்தசேதஸாம் ।’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 12/5) — உருவமற்ற பிரும்மத்தில் மனத்தை ஈடுபடுத்தும் மனிதர்களுக்குச் சாதனையில் உழைப்பு அதிகம்.

2. ‘தேஷாமஹம் ஸமுத்3த4ர்தா ம்ரு॒த்யுஸம்ஸாரஸாக3ராத் ।’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 12/7) — பிரேம பக்தி செய்பவர்களைச் சம்சாரக் கடலிலிருந்து நானே கரையேற்றுகிறேன்.]

இறைவா! உலகின் படைப்பிற்காக முக்குணங்கொண்டவர்களாக எங்களைப் படைத்தீர்கள். ஆனால், நாங்களோ வெவ்வேறு குணங்களுடையவர்களாக இருப்பதால், ஒருவருக்கொருவர் ஒன்று சேர இயலவில்லை. ஆகவே, தாங்கள் திருவிளையாடல் புரிய சாதகமான இவ்வுலகைப் படைத்து, தங்களுக்கு எங்களால் அர்ப்பணிக்க முடியவில்லை. (47)

பிறப்பற்றவரே! நீர்தான் எங்களுக்கு (ஏற்ற) ஒரு வழிகாட்ட வேண்டும். அதன் மூலம்தான் நாங்கள், தாங்கள் திருவிளையாடல் புரிய ஏற்றவாறு உலகைப் படைத்து, எங்கள் கடமைகளை முறைப்படி ஆற்ற முடியும். அக்கடமை முழுமை பெற்றாலன்றோ, எங்களுக்குரிய (ஜீவனம்) அன்னம் கிடைக்கும்? இனிப் பிறக்கப்போகும் மற்ற ஜீவன்களும் இடையூறு ஏதுமின்றி தங்களுக்கும் எங்களுக்குமான பணிவிடைகளைச் செய்து, அவர்களது ஜீவனோபாயங்களைப் பெறுவார்கள். (48)

எம்பிரானே! தாங்கள் அனைத்திற்கும் முதன்மையான புராண புருஷன். கூடம் (கொல்லன்பட்டறையில் உள்ள அசையாத பட்டரைக்கல்) போல் எவ்வித மாறுபாடுமின்றி விளங்குபவர். காரியங்களுடன் கூடிய தேவர்களுக்கும் எங்களுக்கும் முன்பிருந்தே இருப்பவர். முக்குணங்களுக்கும், பிறப்பு முதலிய செயல்களுக்குக் காரணமானதும் பிறப்பற்றதுமான மாயையிடம், எல்லா உயிர்களிலும் ஊடுருவி விளங்கும் மஹத் தத்துவமாகிற கர்ப்பத்தை வைத்தீர்கள். (49)

பரமாத்மனே! மஹத் தத்துவம் முதலியனவற்றின் ஸ்வரூபமான தேவர்களான நாங்கள், எந்த ஒரு செயலுக்காகப் படைக்கப்பட்டோமோ, அதை நாங்கள் எவ்வாறு செய்ய வேண்டும்? எங்களுக்கு அருள்புரிபவர் தாங்கள்தானே? ஆகவே, இவ்வுலகைப் படைக்க வேண்டிய ஞானத்தையும் (அறிவையும்) செயலூக்கத்தையும் தாங்கள்தான் அருள வேண்டும்.” (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஆறாவது அத்தியாயம் — விராட் சரீரத்தின் உற்பத்தி

மைத்திரேய மகரிஷி கூறுகிறார்—— இவ்வாறு மஹதாதிகளின் அதிஷ்டான தேவதைகள் வேண்டவே, சர்வசக்திகள் கொண்ட இறைவன், தனது மஹத் சக்திகள் முதலியன ஒன்றுக்கொன்று சேராமல் உலகைப் படைக்கத் திறனின்றி, உறங்கிக் கிடக்கும் நிலையைக் கண்டு, கால சக்தியினால் எழுப்பப்பட்ட தமது மாயாசக்தியை ஏற்று மஹத், அஹங்காரம், ஐம்பெரும்பூதங்கள், ஐந்து தன்மாத்திரைகள், பத்து இந்திரியங்கள், மனம் என்கிற இருபத்து மூன்று தத்துவங்களிலும் ஒரே சமயத்தில் உள்நுழைந்தார். (1—2)

இவ்வாறு உள்நுழைந்த இறைவன் தன் கிரியா (செயல்) சக்தியால் பிரிந்திருந்த மஹத் முதலிய தத்துவங்களை ஒன்றுசேர்த்து, அவற்றுள் பொதிந்திருந்த சக்தியைத் தூண்டிவிட்டார். (3)

இவ்வாறு தத்துவங்களின் உறங்கும் சக்திகளை பகவான் தூண்டவே, அந்த இருபத்துமூன்று தத்துவங்களும் ஒன்றுசேர்ந்து, தங்கள் அம்சம் மூலம் ஆதிபுருஷனான விராட் புருஷனைத் தோற்றுவித்தன. (4)

பகவான் உட்புகுந்ததும் உலகப்படைப்பிற்காகத் தோற்றுவிக்கப்பட்ட இருபத்து மூன்று தத்துவங்களும் ஒன்றுகூடி ஒரு மாறுதலடைந்தன. இந்த மாறுதல்தான் ‘விராட் புருஷன்’. இந்த விராட் புருஷன் அசைவன—அசையாதனவான அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் உற்பத்தி ஸ்தானம். (5)

பொன்னிறமான அந்த விராட் புருஷன், நீரினுள் முட்டை வடிவான பிரும்மாண்டத்தின் நடுவில் அனைத்து ஜீவர்களையும் தன்னுள் கொண்டு, தேவ வருடத்தில் ஆயிரம் வருடங்கள் வசித்தான். (6)

பிரபஞ்ச சிருஷ்டி தத்துவங்களால் உண்டான விராட் புருஷன் ஞானசக்தி, கிரியாசக்தி, ஆன்மசக்தி (போக்த்ரு சக்தி) எனும் மூன்று சக்திகளுடன் கூடியது. அது தன்னைத்தானே முதலில் ஞானசக்தியால் இதய சக்தி (சைதன்யம்) என்ற ஒன்றாகவும், பின் (கிரியாசக்தியால்) செயல் வேறுபாட்டால் பிராணன் முதலிய பத்துவிதமாகவும், அதன்பின் ஆன்ம சக்தியால் மூன்றுவிதமாகவும் பிரித்துக் கொண்டது. (7)

இந்த விராட் புருஷனே முதலில் தோன்றியவன் என்பதால், இறைவனது முதல் அவதாரம். ஆகவே, இவனே அனைத்து ஜீவன்களின் ஆத்மா. இவனே ஜீவாத்மா ஆனதால், பரமாத்மாவின் ஓர் அம்சம். இவனிடமிருந்தே அனைத்து ஜீவன்களும் தோன்றின. (8)

இவனே அத்யாத்மம், அதிபூதம், அதிதைவிகம் என்று மூன்றாகவும், பிராணன்கள் எனப் பத்தாகவும், இதயமென ஒன்றாகவும் விளங்குகிறான். (9)

[குறிப்பு:— பத்து இந்திரியங்களும் மனமும் சேர்ந்து அத்யாத்மம். இந்திரியங்களின் நுகர்பொருட்கள் அதிபூதம். அந்த இந்திரியங்களின் அதிஷ்டான தேவதைகள் அதிதைவம். பத்து பிராணன்கள்:— 1. பிராணன் (இது நுரையீரலில் இருக்கும் சுத்தக் காற்று), 2. அபானன் (இது ஆசன வாயில் உள்ளது; கீழ்நோக்கிச் செல்வது), 3. வியானன் (உடல் முழுதும் பரவி நிற்பது), 4. உதானன் (இது மேல் நோக்கிச் செல்வது; தொண்டைக்குழியில் உள்ளது), 5. சமானன் (தொப்பூழ்குழியில் உள்ளது; ஜீரணசக்தியைத் தருவது), 6. நாகன் (ஏப்பம் விடுவது), 7. கூர்மன் (கண்சிமிட்டுவது), 8. க்ருகலன் (பசியைத் தோற்றுவிப்பது), 9. தேவதத்தன் (கொட்டாவிவிடுவது), 10. தனஞ்ஜயன் (உடலுக்குத் தெம்பு அதாவது புஷ்டி தருவது).]

பின், உலகத்தைத் தோற்றுவிக்கும் மஹத் முதலிய தத்துவங்களின் தலைவரான பகவான், அந்த இருபத்து மூன்று தத்துவங்களின் அதிஷ்டான தேவதைகள் செய்த துதியை நினைத்து, அவைகளைத் தூண்டிவிட எண்ணி, தன்னுடைய சைதன்ய சக்தியைக் கொண்டு, அந்த விராட் புருஷனை எழுப்பி உணர்வு பெறச் செய்தார். (10)

அந்த விராட் புருஷன் உணர்வு பெற்று எழுந்ததும், அக்னி முதலிய தேவதைகளுக்கு இடங்களான முகம் முதலியன தனித்தனியே தோன்றின. அவற்றை நான் சொல்கிறேன், கேள். (11)

விராட் புருஷனுக்கு முதலில் முகம் (வாய்) தோன்றியது. அக்னிதேவன் தன் அம்சமான சக்தியுடன் அதில் நுழைந்தான். இதனால், ஜீவனுக்குப் பேச்சுத்திறன் உண்டாயிற்று. (12)

பின், விராட் புருஷனுக்குக் கன்னங்கள் தோன்றின. அதில் லோகபாலகனான வருணன் தன் சக்தியான நாக்கு இந்திரியத்துடன் நுழைந்தான். அதனால், இந்த ஜீவன் சுவையறியும் உணர்வு பெற்றான். (13)

அதன்பின் அந்த விராட் புருஷனுக்கு மூக்குத் துவாரங்கள் உண்டாயின. அங்கு முகரும் சக்தியுடன், அசுவினி தேவர்கள் புகுந்தனர். அதனால், ஜீவன் கந்தத்தை (வாசனையை) முகர்கிறான். (14)

பின் கண்கள் தோன்றின. சக்ஷுஸ் என்ற இந்திரியத்துடன், பார்வை எனும் சக்தியுடன் சூரியன் அதில் நுழைந்தான். இதனால், ஜீவர்கள் உலகில் உள்ள பொருள்களைக் காண்கிறார்கள். (15)

அதன்பின் அவனுக்குத் தோல்கள் தோன்றவே, லோகபாலகனான வாயுதேவன் தொடுவுணர்ச்சி (ஸ்பரிசம்) என்ற சக்தியுடன் அதில் குடிபுகுந்தான். அதனால், ஜீவன் தொடுவுணர்ச்சியைப் பெற்றான். (16)

பின்பு அந்த விராட் புருஷனுக்கு இருகாதுகளும் தோன்றின. திசை தேவர்கள் சுரோத்ரேந்திரியத்துடன் அதில் புகவே, ஜீவன் சப்தத்தை (ஒலியை)க் கேட்கலானான். (17)

மறுபடியும் அவனுக்கு மேல்தோல் (த்வக்) உண்டாயிற்று. பயிர்கள்—மூலிகைகளின் தேவதைகள் தங்கள் சக்தியான ரோமங்களுடன் அங்கு புகுந்தனர். இதனால், ஜீவன் அரிப்பை (தினவை) உணர்கிறான். [இது தவிர வெம்மை, குளிர்ச்சி முதலியனவற்றையும் உணர்கிறதல்லவா! மேல்தோல், அடித்தோல் என இரண்டு இருப்பதால் இருமுறை (16,18வது சுலோகங்கள்) கூறப்பட்டது.] (18)

அதன்பின் அவனுக்கு ஆண்குறி தோன்றியது. மக்களைத் தோற்றுவிக்கும் வீர்ய (விந்து) சக்தியுடன் பிரஜாபதி (பிரும்மா) அங்கு நுழைந்தார். இதனால், ஜீவன் இல்லற இன்பத்தை உணர்கிறான். (19)

பின் அந்த விராட் புருஷனுக்கு அபானத்துவாரம் (மலத்துவாரம்) உண்டாயிற்று. லோகபாலகனான மித்திரன், பாயு என்கிற வெளியேற்றும் பொறியுடன் அதில் நுழைந்தான். அதனால்தான் ஜீவன்கள் மல விஸர்ஜனம் செய்கிறார்கள். (20)

பிறகு விராட் புருஷனுக்கு கைகள் தோன்றவே, விண்ணுலக அதிபதியான இந்திரன் கொடுக்கல்—வாங்கல் என்ற சக்தியுடன் அதில் நுழைந்தான். அதனால்தான் ஜீவர்கள் தங்கள் பிழைப்பை (ஜீவனத்தை) நடத்துகின்றனர். (21)

அதன்பின் இருகால்கள் தோன்றின. ஜகதீசனான விஷ்ணு நடை என்கிற சக்தியுடன் அதில் நுழையவே, ஜீவன் ஓடியாடத் தொடங்கினான். (22)

பின், புத்தி உண்டாயிற்று. பிரும்மதேவர் பகுத்தறிவு என்னும் சக்தியுடன் அதில் புகுந்தார். இதனால் ஜீவன் அறிய வேண்டுவதை அறியத் தொடங்கினான். (23)

இதன்பின், அந்த விராட் புருஷனுக்கு இதயம் தோன்றியது. சந்திரன், மனம் என்னும் தனது அம்சத்துடன் அதில் நின்றான். இந்த மனச்சக்தியால்தான் ஜீவன் மனக்கோட்டை (நினைத்தல்) கட்டுகிறான். (24)

இதன்பின், அந்த விராட் புருஷனுக்கு அஹங்காரம் தோன்றியது. செயலாக்கத்துடன் கூடிய ருத்ரன் அதில் நுழைந்தார். இதனால் ஜீவன் ‘தான், தன்னுடையது’ என்கிற கடமைகளை அறிகிறான். (25)

இப்பொழுது அவனிடம் சித்தம் (சைதன்யம்) தோன்றியது. அதில் மஹத் தத்துவங்களின் தேவதையான பிரும்மா சைதன்ய சக்தியுடன் நுழைந்தார். இந்த சித்த சக்தியினால் ஜீவன் அறிவை (நிச்சயித்தலை)ப் பெறுகிறான். (26)

இந்த விராட் புருஷனுடைய தலையில் தேவலோகமும், கால்களில் பூலோகமும், தொப்புளில் ஆகாயமும் தோன்றின. அம்மூன்றிடங்களிலும் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற மூன்று குணங்களையும் முறையே உடைய தேவர்கள்—மனிதர்கள்—பூதகணங்கள் வசிக்கிறார்கள். (27)

சத்துவகுண மிகுதியால் தேவர்கள் சுவர்க்கத்தைப் பெற்றனர். ரஜோகுண மிகுதியால் மனிதர்களும், அவர்களுக்கு உதவுகிற கால்நடைகளும் பூவுலகைப் பெற்றனர். தமோகுண மிகுதியால் விண்ணுலகத்திற்கும் மண்ணுலகத்திற்கும் இடைப்பட்ட விராட் புருஷனின் தொப்புள் பிரதேசமான அந்தரிட்ச உலகை, ருத்ரனின் கணங்களான பூதகணங்கள் அடைந்தன. (28—29)

குருகுலத்தைச் செம்மைப்படுத்திய விதுரரே! விராட் புருஷனின் முகத்திலிருந்து வேதங்கள் தோன்றின. அதை அனவரதமும் போற்றிக் காக்க, அந்தணனும் உடன் தோன்றினான். ஆகவே, அவன் நான்கு வருணங்களுக்குள் முக்கியமானவன். மற்ற மூன்று வருணத்தவருக்கும் அவனே ஆசான். (30)

விராட் புருஷனுடைய கைகளிலிருந்து மக்களைக் காக்கும் தொழிற்திறனும், அதைப் போற்றும் க்ஷத்திரியனும் தோன்றினர். அவன், பகவான் விஷ்ணுவின் காக்கும் அம்சம் கொண்டவன். மற்ற மூன்று வருணத்தவர்களையும் திருடன் முதலிய தீயோர்களிடமிருந்து காக்கக் கடமைப்பட்டவன். (31)

பகவானது துடைகளிலிருந்து மக்களுsக்கு ஜீவனத்திற்குரிய விவசாயம் முதலியனவும், அவற்றை மேற்கொண்ட வைசியர்களும் தோன்றினர். அவன் மக்களுக்கு வாழ்க்கைக்கு வேண்டியனவற்றைச் செய்து தரவேண்டும். (32)

மேற்கூறிய அனைத்து அறநெறிகளும் செவ்வனே செயல்பட, இறைவனது திருவடித் தாமரைகளிலிருந்து சேவை என்னும் உயர்ந்த தொழிலும், அதைச் செய்துதர நான்காம் வருணத்தவர்களான வேளாளர்களும் தோன்றினர். இந்தச் சேவையால்தான் பகவான் ஸ்ரீஹரி முதலில் மகிழ்ச்சியடைகிறார். (33)

[குறிப்பு:— அனைத்து அறங்களும் செவ்வனே நடக்க மூலகாரணம் (ஆணிவேர்) சேவை மனப்பான்மையே. அச்சேவையில்லையேல் எந்த அறநெறியும் நிற்காது. ஆகவே, அனைத்து அறங்களும் நன்கு நடக்க உதவும் சேவை மனப்பான்மை கொண்ட வேளாளர்களே நான்கு வருணங்களிலும் உயர்ந்தவர்கள். அந்தணர்களின் நெறி முக்தி நெறி. க்ஷத்திரியர்களின் நெறி போக நெறி. வைசியர்கள் நெறியோ பணம் திரட்டுவது, அதைப் பிறருக்கு அளிப்பது. ஆனால், வேளாளர்கள் நெறியோ அறநெறி. அதாவது, மூன்று வருணத்தவர்களின் நெறிமுறைகளுக்கு உதவி செய்வது. இவ்வாறு முதல் மூன்று வருணத்தவர்களின் நெறி மற்றைய புருஷார்த்தங்களை அடைவதற்கென்று இருப்பது. ஆனால், சூத்திரர்களான வேளாளர்களது நெறியோ, தனக்கென வாழா பிறர்க்குறியாளர் நெறி. ஆகவே, வேளாளர் நெறி கண்டுதான் இறைவன் மகிழ்கிறான்.]

இந்த நான்கு வருணத்தவர்களும் தங்கள் மனம் தூய்மை பெற, அமைதி பெற அனைத்து உலகங்களுக்கும் தந்தையான பகவான் ஸ்ரீஹரியைத் தங்கள் தங்கள் கடமைகளைச் சரிவர கடைப்பிடிப்பதன் வாயிலாகப் போற்றி வழிபடுகின்றனர். அவரன்றோ இவர்களையும், இவர்களது தொழில் முறைகளையும் தோற்றுவித்தவர்! (34)

விதுரரே! காலம், தர்மம், இயல்பான சக்திகள் ஆகியவற்றோடு கூடிய பகவானது யோகமாயையின் பெருமையை வெளிப்படுத்துபவர் இந்த விராட் புருஷன். ஆகவே, அவரது ஸ்வரூபத்தினைப் பூரணமாக வர்ணிக்க எவரால்தான் இயலும்? (35)

விதுரரே! இதுவரை மனம்போனபடி உலகியல் விஷயங்களைப் பேசிப் பேசித் தூய்மையிழந்த எனது நாவைத் தூய்மைப்படுத்துவதற்காகவே, எனது ஆசிரியர் எனக்குக் கற்பித்தவாறு, எனது சிற்றறிவிற்கு எட்டியவாறு, பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருவிளையாடல்களைப் பற்றி (உனக்கு)ச் சொல்கிறேன், கேள். (36)

புகழுக்கும் புகழ் சேர்க்கும் பகவானின் திருவிளையாடல்களின் பெருமையைப் பற்றித் திரும்பத் திரும்பப் பேசுவதே, இறைவன் நமக்கு நாக்கு அளித்ததன் பெரும் பயன். படித்தறிந்த சான்றோர்கள் திருவாய் மலர்ந்தருளும், இறைவனது திருப்புகழ் அமுதத்தைச் செவியாரப் பருகுவதே செவி படைத்ததன் பயன் என்பதும் சான்றோர்களது திருவுள்ளம். (37)

அன்பனே விதுரா! ஆதியிலே தோன்றிய பிரும்மதேவர் ஆயிரம் வருட காலம் தவம் இயற்றியும், யோகப் பயிற்சி மேற்கொண்டும் இறைவனது மகிமைகளைத் தியானம் செய்தார். இருந்தும் அவரால் பகவானது பெருமைகளின் எல்லையைக் காண இயலவில்லை. (38)

பகவானது மாயையின் செயலை, அந்த பகவானே முழுவதுமாக அறிந்து கொள்ள முடியவில்லையெனில் மற்றவர்களைப் பற்றிக் கேட்பானேன்? அவரது மாயை, மாயாவிகளையும் மயக்குவது! (39)

வாக்கு—மனம்—அஹங்கார அதிஷ்டாதாவான ஸ்ரீருத்ரன், மற்ற இந்திரியங்களின் அதிஷ்டாதாவான தேவர்கள் என எல்லோரும் பகவானை அடைய இயலாது திரும்பியல்லவோ வந்தனர்! அவ்வாறான அந்த பகவானை வணங்குகிறேன். (40)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஏழாவது அத்தியாயம் — விதுரரது கேள்விகள்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இறைவன் தன் மாயா குணங்களாலேயே படைத்தல் முதலியனவற்றை விளையாட்டாகவே செய்கிறார் என்று மைத்திரேயர் கூறக் கேட்ட பேரறிஞரான வியாசர் மகன் விதுரர், அவரைத் தன் இனிய சொற்களால் மகிழச் செய்து, மேலும் கேட்கலானார். (1)

விதுரர் கேட்கிறார்—— மகரிஷியே! பகவானோ அறிவே வடிவானவர்; மாறுதலற்றவர்; குறைவே இல்லாத நிறைகுணத்தர்; ஆனாலும் குணமற்றவர். அவ்வாறான பகவானுக்குத் திருவிளையாடல் (லீலைகள்) காரணமாகவாவது செயல்களும் குணங்களும் எவ்வாறு பொருந்தும்? (2)

ஒரு குழந்தை விளையாடுகிறதென்றால் அதிலுள்ள ஆசை, விளையாட்டுப் பொருட்களைக் காண்பது மற்றும் மற்ற குழந்தைகளுடைய தூண்டுதல் — இந்த உந்துதல்களே காரணம். இறைவனோ சுபாவத்திலேயே மனநிம்மதி பெற்றவர்; தன்னிறைவு பெற்ற ஆத்மாராமன்; எதிலுமே ஒட்டாதவர். அவர் ஏன் திருவிளையாடல் புரிய எண்ணினார்? (3)

முக்குணங்கள் கொண்டதன் மாயையினால் இவ்வுலகைப் படைத்துக் காத்துத் தன்னுள் அடக்கிக் கொள்கிறார். (4)

இடம், காலம், சுற்றுச்சூழல், தன்னியல்பு, வேறு மற்ற காரணங்கள் என எதனாலும் பாதிக்கப்படாத ஞானமே வடிவெடுத்த பகவான் எவ்வாறு மாயையுடன் ஒன்றுபடுவார்? (5)

அனைத்துயிர்களின் உடலிலும் சாட்சியாக இருப்பவர் இந்த பகவான் ஒருவர்தானே! அந்த இறைவனுக்கு ஆனந்தத்தின் குறைவோ, கர்மங்களினால் துன்பமோ எவ்வாறு உண்டாகும்? (6)

அனைத்தும் அறிந்தவரே! இவ்வாறு அறியாமை கோட்டைக்குள் புகுந்து, என் மனம் ஊசலாடுகிறது; வருந்துகிறது. தாங்கள்தான் கருணைகூர்ந்து எனது ஐயத்தைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். (7)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பகவானுடைய தத்துவத்தைத் தெரிந்து கொள்ள பெருவிருப்பம் கொண்ட விதுரர் வேண்டவே, ‘யான், எனது’ என்னும் செருக்கற்ற மைத்திரேயர், பகவானை உள்ளத்தில் நினைத்து, தியானம் செய்து, புன்னகை பூத்தவராய் விதுரரைப் பார்த்துக் கூறலானார். (8)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— ஆன்மா அனைத்திற்கும் தலைவன். எதிலும் ஒட்டாது தனித்திருப்பவன். ஆனால், அந்த ஆன்மாவே பரிதாபப்படும்படி தளைக்கு ஆட்படுகிறது. உண்மையில் இது யுக்திக்கும் பொருந்தாததுதான். ஆனால், உண்மையில் இதுதான் இறைவனது மாயை. (9)

கனவு நிலையில் ஒருவன் தன் தலை வெட்டப்பட்டது போல் காண்கிறான். உண்மையில் அது இல்லை. ஏனெனில், அவன் தலைதான் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கிறதே! ஆனால், அறியாமையினால் அது உண்மைபோல் தோன்றுகிறது. (இவன் பதறி எழுந்து தவிக்கிறான், உடல் வியர்க்கிறது.) அதேபோல் இந்த ஜீவனுக்குத் தளை முதலியன இல்லாமலிருந்தும் அறியாமையினால் தளை இருப்பதுபோல் உணர்கிறான். (10)

நீரில் சந்திரனுடைய நிழல் (பிரதிபிம்பம்) தெரிகிறது. நீரில் அலை உண்டாகும்போது சந்திரனும் அசைவதுபோல் தெரிகிறது. உண்மையில் நீரில் சந்திரனுமில்லை; அதற்கு அசைவும் இல்லை. நீரைக் கொண்டு சந்திரனைப் பார்ப்பதால், நீரின் அசைவு சந்திரனுக்கும் இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. உண்மையில் ஆகாயத்திலுள்ள சந்திரனுக்கு இதனால் அசைவு ஏது? அதுபோல் இயற்கையில் ஜீவனுக்கு எந்த குணமும் இல்லாதிருந்தும், தேகத்தைக் கொண்டு அதனுள் உள்ள ஜீவனைக் காண்பதால் தேகத்தின் பொய்யான குணங்கள் ஜீவனிடம் உள்ளதாகத் தோன்றுகிறது. உண்மையில், ஆகாயத்திலுள்ள சந்திரனில் நீரின் அசைவால் ஏற்படும் அசைவு இல்லாதது போல், பரமாத்மாவிடம் இந்த தேக குணங்கள் இல்லை. (11)

உலகியல் பற்றுக்களைத் துறந்து அறநெறியைக் கடைப்பிடித்தொழுகுபவனுக்கு, பகவானுடைய அருளால் பெற்ற பக்தியோகத்தினால், இந்த மாயையின் தோற்றம் (ஆன்மாவல்லாத இவ்வுடலின் குணங்கள்) சிறிதுசிறிதாக இப்பிறவியிலேயே விலகும். (12)

ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருக்கும்போது கண் காண்கிறதில்லை; காது கேட்பதில்லை; மனம் சிந்திப்பதில்லை; அனைத்தும் ஓய்ந்துள்ளன. அதுபோல் அந்தர்யாமியான பகவானிடத்தில் பொறிகள் நிலைபெற்றதும், (அதாவது, பகவத் பக்தியில் ஆழ்ந்துவிட்டதும்,) ஜீவனின் விருப்பு, வெறுப்பு முதலிய தோஷங்கள் (துன்பங்கள்) முற்றிலுமாக அழிந்துவிடுகின்றன. (பகவான் சர்வசாட்சியாகையால் எதிலும் தொடர்பு கொள்வதில்லை. தேகத்தின் செயல்களாலும் பாதிக்கப்படுவதில்லை.) (13)

பகவான் முராரியின் கல்யாண குணங்களை வாயால் சொன்னால் போதும்; காதுகளினால் கேட்டாலும் போதும். அப்போதே அவனுடைய அனைத்துத் துன்பங்களும் போய்விடும். அவ்வாறிருக்க, அவனுடைய திருவடித்தாமரைகளின் மகரந்தத்தைச் சேவிக்க ஆசைகொண்டவன், துன்பங்கள் களைந்து பேரானந்த சுகம் அடைவதில் வியப்பென்ன? (பகவான் பெயரைக் கேட்பவனுக்கே துன்பம் அகலும். அப்படியிருக்கும்போது, நமது இதயத்தில் பகவானுடைய திருவடித்துகளைச் சேவிக்கும் பிரேமை தோன்றிவருமேயானால், பின், அதைப் பற்றி என்ன சொல்ல? நிச்சயமாக, அவன் பாவங்கள் தொலையவே செய்யும்.) (14)

விதுரர் கூறுகிறார்—— பிரபுவே! தாங்கள் அனைத்தும் அறிந்தவர். தங்களது தத்துவ விளக்கம் என்னும் கத்தியால் எனது ஐயங்கள் நன்கு வெட்டப்பட்டு அழிந்தன. பகவான் சுதந்திரன் (ஆண்டான்), ஜீவன் பரதந்திரன் (அடிமை) என்பதை இப்பொழுது என் மனம் நன்கு புரிந்து கொண்டது. (15)

அறிஞரே! ஜீவனிடம் தோன்றுவதாகக் கூறிய அனைத்துத் துன்பங்களும் உண்மையில் பகவானது மாயையின் செயலே. அவை பொய்யானவை; ஆதாரமற்றவை. ஏனெனில், இவ்வுலகின் மூலகாரணமே மாயையைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை என்று தாங்கள் கூறியன அனைத்தும் அப்படியேதான். (16)

இவ்வுலகில் இருவர்தான் உண்மையில் சுகபுருஷர்கள். ஒருவன், ஒன்றுமே அறியாத முழு மூடன். மற்றொருவன், பிரகிருதிக்கு அப்பாற்பட்ட புத்திக்கு எட்டாத பகவானது உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறிந்தவன். (மூடனுக்குச் சந்தேகம் இல்லை. ஞானிக்கோ துன்பமில்லை. ஆகவே, இருவரும் சுகபுருஷர்கள்.) இவ்விருவருக்கும் இடைப்பட்டவன் ஐயங்களே உருவெடுத்தவன். உலகியல் துன்பங்களைக் கண்டு உலகை விட்டுவிட நினைத்தாலும், ஆத்மானந்த அனுபவமின்மையால் விடமுடியாதவன்தான் துன்பங்களை அனுபவிப்பவன். (17)

பகவானே! தங்களது திருவருளால் எனக்கு உண்மை புரிந்தது. அதாவது, ஆன்மாவல்லாத இப்பிரபஞ்சம் கண்களுக்குப் புலனானாலும், உண்மையில் அது இல்லைதான்; வெறும் தோற்றமே. இப்பொழுது தங்களது திருவடிச்சேவையின் பாக்கியத்தால் அந்தப் பொய்த் தோற்றத்தையும் போக்கிக் கொள்வேன். (18)

மகான்களாகிய தங்களுடைய பாதசேவையால் என்றென்றும் நிலவும் பகவான் மதுசூதனனது திருவடிக் கமலங்களில் அசைக்க முடியாத ஆழ்ந்த பக்தியும், மகிழ்ச்சியின் பெருக்கமும் தோன்றுகிறது. இது பிறப்பு—இறப்பு என்னும் சம்சாரத் துக்கத்தை அடியோடு களைவதன்றோ! (19)

தங்களைப் போன்ற பகவத் பக்தர்களே பகவானை அடைவதற்கான உண்மையான உயிருள்ள வழிகாட்டிகள். அந்த பக்தர்களிடையேதான் (சத்சங்கத்தில்தான்) தேவதேவரான இறைவனது புகழ் பாடப்படுகின்றது. அற்ப புண்ணியம் செய்தவனுக்குச் சத்சங்கம் கிடைக்காதன்றோ? சத்சங்கம் (நல்லோரிணக்கம்) பெறாதவன் புண்ணியம் செய்யாதவன். (20)

முதலில் மஹத் தத்துவம், பின் அதன் விகாரங்கள் என்று முறையாகப் படைத்த இறைவன், அவைகளிலிருந்து விராட் புருஷனைப் படைத்து, அவனுள் தான் உட்புகுந்தார் என்று தாங்கள் கூறினீர்கள். (21)

ஆயிரக்கணக்கான பாதங்கள், துடைகள், கைகளைக் கொண்ட அந்த விராட் புருஷனை வேதங்கள் ‘புராண புருஷன்’ என்றழைக்கின்றன. அவரிடம்தான் இந்த அனைத்து உலகங்களும் ஒன்றோடொன்று மோதாமல் இடைவெளியுடன் இருக்கின்றன. (22)

அந்த விராட் புருஷனிடம் வீர்யம், மனோபலம், தேகபலம் என்கிற மூன்றுவித சக்திகளுடன் பத்து பிராணன்களும் தோன்றின. அதில்தான் இந்திரியங்களும், அதன் சக்திகளும், அதன் தேவதைகளும் உண்டாயின. அதிலிருந்துதான் நான்கு வருணங்களும் தோன்றின. அந்த விராட் புருஷனிடமிருந்து தோன்றிய பற்பலவிதமான உருவங்கள், குணங்கள் கொண்ட ஜீவர்கள், இவ்வுலகம் முழுவதும் நிறைந்து, தங்களது மகன்கள், பேரன்கள், கொள்ளுப்பேரன்கள் மற்றும் தங்களது கோத்திரத்தில் பிறந்தவர்களுடன் எவ்வாறு வாழ்ந்தார்கள்? முதலிய அனைத்துப் பெருமைகளையும் எங்களுக்குக் கூறவேண்டுகிறேன். (23—24)

பிரஜாபதிகளுக்குப் பிதாவான பிரும்மதேவர் எந்தெந்தப் பிரஜாபதிகளைப் படைத்தார்? எந்தெந்த ஸர்கங்களையும், அதன் பிரிவுகளையும், மன்வந்தரங்களின் அதிபதிகளையும், பதினான்கு மனுக்களையும் படைத்தார்? அவைகளை எந்த வரிசையில் படைத்தார்? (25)

மித்திரையின் குமாரராகிய மைத்திரேயரே! அந்த மனுக்களின் வம்சாவளி, அதில் வந்தோர்களின் சரித்திரங்கள், பூமிக்கு மேலும் கீழும் உள்ள உலகங்கள், இந்தப் பூவுலகம் ஆகியவற்றின் அமைப்பு, அளவு ஆகியன பற்றியும்; விலங்கினங்கள், மனிதர்கள், தேவர்கள், ஊர்வன, பறப்பன மற்றும் கர்ப்பத்தில் தோன்றியன, முட்டையில் தோன்றியன, வியர்வையில் தோன்றியன, பூமியைப் பிளந்து கொண்டு தோன்றும் மரம்—செடி—கொடிகள் ஆகியவைகளின் தோற்றம், வேறுபாடு முதலியன பற்றியும் எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். (26—27)

மேலும், இந்த அண்டத்தின் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய முத்தொழில்களை ஆற்றுவதற்கு, சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களையும் பிரதானமாகக் கொண்டு, பிரும்மதேவர், விஷ்ணு, ருத்ரன் என்கிற திருமேனிகளையும் பெயர்களையும் கொண்டு, ஒரே திருமேனியுடன் காட்சியளிக்கும் பகவான் ஸ்ரீநிவாசனுடைய திருவிளையாடல்களின் பெருமைகள் பற்றிக் கூறுவீராக! (28)

ரூபம் (புறத்தோற்றம்), ஆசாரம் (ஒழுக்கம்), இயல்பு ஆகியவற்றை அடித்தளமாகக் கொண்ட நான்கு வருணங்களின் பிரிவுகள், நான்கு ஆசிரமங்களின் பிரிவுகள், மகரிஷிகளின் பிறப்பு—செயல்கள்—வேதங்களின் பிரிவுகள், வேள்விகளின் விளக்கங்கள், யோகமார்க்கம், ஞானமார்க்கம் மற்றும் அதற்கு சாதனமான வேதாந்த சாஸ்திரங்கள், பகவானால் உபதேசிக்கப்பட்ட நாரத பாஞ்சராத்திரம் முதலிய ஆகம தந்திர நூல்கள், வேதநெறி தவறிய பலதரப்பட்ட நாத்திக நெறியின் மாறுபாடுகள், ஜாதிக்கலப்பால் நிகழும் பிறவிகள், அவர்களது ஆசாரங்கள், பற்பல குணம்—செயல்களால் ஜீவன் தன் மரணத்திற்குப் பின் அடையும் கதிகள் எத்தனை வகைகள், எவ்வாறான வகைகள்? ஆகிய அனைத்தையும் பற்றியும் விளக்கமாகக் கூற வேண்டுகிறேன். (29—31)

அந்தணப் பெரியோரே! அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பாடின்றிப் பெறும் வழிகள், வியாபாரம், அரச நெறி, சாஸ்திரங்கள் ஓதலும் கேட்டலுமான முறைகள், தென்புலத்தார் கடன் (பித்ருக்களின் சிராத்த) விதிமுறைகள், பித்ருகணங்களின் படைப்பு, சூரியன் முதலிய கிரகங்கள் (கோள்கள்), அசுவினி முதலிய நட்சத்திரங்கள், தாரைகளின் கணங்கள், காலம் ஆகியவற்றின் போக்கை அளவிடும் ஜோதிர் மண்டலங்கள் முதலியன பற்றியும் கூறவேண்டும். (32—33)

தானம், தவம், வேள்விகள், குளம்—கிணறுகள் வெட்டும் பூர்த்த தர்மம் முதலியனவற்றினால் என்ன பயன்? வேற்று நாடுகளில் வசிப்போன் மேற்கொள்ள வேண்டிய தர்மங்கள், ஆபத்து காலத்தில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நெறிமுறைகள் என்ன? (34)

குற்றமற்றவரே! அறநெறிகளின் ஆணிவேரான பகவான் ஜனார்த்தனன், எந்த நெறிகளைக் கடைப்பிடிப்பதால் மகிழ்ச்சியடைவார்? அவர் யாருக்கு, எவ்வகைத்தானவருக்கு அருள்புரிவார்? என்பதையும் கூறவேண்டும். (35)

அந்தணப் பெரியோரே! எளியேனைப் போன்றார்க்கு எதனையும் கேட்கத் தெரியாது. ஆசிரியரும் தந்தையும் எளியோரிடம் கருணையுள்ளம் கொண்டவர்கள். ஆகவே, தம்மையண்டிய சீடர்களுக்கும் புத்திரர்களுக்கும், அவர்கள் கேட்காமலேயே அவர்களுக்கான நன்மை பயக்கும் அறநெறிகளைத் தானாக முன்வந்து கூறுவார்களன்றோ! (36)

பகவானே! மஹத் முதலிய தத்துவங்களின் பிரளயம் (மறைவு) எத்தனை விதம்? பகவான் யோக நித்திரையில் இருக்கும்போது, அந்த தத்துவங்களில் எவையெவை அவருக்குச் சேவை புரிகின்றன? எவையெவை அவரோடு ஒன்றுபடுகின்றன? (அவருள் ஒடுங்குகின்றன.) (37)

ஜீவனுடைய இயல்பு (தத்துவம்) என்ன? பகவானது ஸ்வரூபம் என்ன? உபநிடதங்களில் கூறப்பட்ட ஞானம் என்ன? குரு, சீடன் — இவர்களுக்கு இடையே ஒருவருக்கொருவர் பெறும் பயன் என்ன? (38)

தூய்மையானவரே! உபநிடதங்களில் கூறப்பட்ட அந்த ஞானத்தைப் பெற அறிஞர்கள் எந்தெந்த நெறிமுறைகளைக் கூறியுள்ளனர்? ஏனெனில் ஞானம், பக்தி, வைராக்கியம் ஆகியவற்றை ஒருவன் தனக்குத்தானே பெறவியலாதன்றோ? (39)

அறிஞரே! மாயைக்காட்பட்டு நான் அறிவற்றவனாக இருக்கிறேன். தாங்களோ எனது இன்ப—துன்பங்களைப் பற்றிச் சிந்திப்பவர். எனவே, பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருவிளையாடல்களின் அறிவு பெற விரும்பிய நான் கேட்கும் வினாக்களுக்குத் தயைபுரிந்து விடையருள வேண்டுகிறேன். (40)

குற்றமற்றவரே! வேதமோதுதல், வேள்விகள் புரிதல், தான—தவங்கள் ஆகிய எவையும் ஒரு ஜீவனது ஜனன—மரண பயத்தைப் போக்க வல்லனவன்று. பகவானது உண்மை நிலையினைப் பெரியோர்கள் வாயிலாகக் கேட்டுணரும் அறிவொன்றே அச்சத்தைப் போக்கவல்லது. முன்னதைவிட இது பதினாறு மடங்கு உயர்ந்ததன்றோ! (41)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! குருகுல திலகமான விதுரர் பகவானைப் பற்றிய புராண விஷயங்களைக் கேட்கவே, தான் இறைவனைப் பற்றி எடுத்துரைக்க வாய்ப்பு நேர்ந்தமை குறித்து மகிழ்ந்த மைத்திரேயர், புன்னகை பூத்தவண்ணம் பதில் கூறத் தொடங்கினார். (42)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் ஏழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

எட்டாவது அத்தியாயம் — பிரும்மதேவர் தோன்றினார்!

மைத்திரேய மகரிஷி கூறுகிறார்—— பகவத் பக்தர்களில் உயர்ந்தவரும் லோகபாலருமான யமதர்மராஜனே தாங்கள். தங்கள் பிறப்பால் இந்த புரு வம்சமே சான்றோர்கள் கொண்டாடும் பெருமை பெற்றது. எவராலும் வெற்றி கொள்ள இயலாத பகவானது புகழ் மாலையைத் தாங்கள் ஒவ்வொரு நொடியும், ஏன், எப்போதுமே இடைவிடாது புதிதுபுதிதாகச் செய்கிறீர்கள்? (பகவானது புகழைப் பாடியவண்ணமே இருக்கிறார் என்பது கருத்து.) (1)

உலகில் மக்கள் அற்ப சுகத்திற்கு ஆசைப்பட்டு, ஏதாவது ஒரு செயலைச் செய்து, அதனால் பெரிய துன்பத்தை அடைகின்றனர். அந்தத் துன்பம் நீங்கவே, நான் இப்போது ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தைக் கூறுகிறேன். இது பகவான் ஸங்கர்ஷண மூர்த்தியே ஸநகாதி முனிவர்களுக்குத் தானாகக் கூறியது. (2)

குறைவற்ற அறிவு வடிவான ஸங்கர்ஷண பகவான் பாதாள உலகில் இருப்பவர். அவர்தான் முதலில் தோன்றியவர். பிரும்ம தத்துவத்தை அறிய ஆவல் கொண்ட ஸநத்குமாரர் முதலிய மகரிஷிகள், அவரிடம் சென்று வினவினார்கள். (3)

அச்சமயம் ஸங்கர்ஷணனாகிய ஆதிசேஷ பகவான், தனக்கு ஆதாரமானவரும் வாசுதேவன் என வேதங்களால் புகழப்படுபவருமான அந்த பரமாத்மாவை மானசிகமாகப் பூஜித்துக் கொண்டிருந்தார். தாமரை மொட்டு போன்ற அவரது திருக்கண்கள் மூடியிருந்தன. ஸநகாதிகள் கேள்விகள் கேட்டதும் அவர்களை மகிழ்விக்க, கண்களைச் சற்றே திறந்து பார்த்தார். (4)

கங்கை நதி, பிரும்மலோகத்திலிருந்து பூவுலகைக் கடந்து பாதாளம் வரை பாய்கிறது. ஸநகாதிகள் பிரும்மலோகத்திலிருந்து பாதாளம் வரும்போது அந்நன்னீரில் நீராடி வந்ததால், அவர்களது சடைமுடிகளிலிருந்து நீர்சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. அவ்வாறான தங்கள் சடைமுடிகள் ஸங்கர்ஷண மூர்த்தியின் திருவடிகளைத் தாங்கி நிற்கும் தாமரைமீது படுமாறு விழுந்து வணங்கினார்கள். நாகலோகத்துக் கன்னியர்கள் தங்களுக்கு நல்ல கணவர்கள் வாய்க்க வேண்டி பற்பல காணிக்கைப் பொருட்களைக் கையிலேந்தி, அன்பொழுக அவரைப் பூசிக்கின்றனர். (5)

ஸநகாதி மகரிஷிகள் அவரது திருவிளையாடல் பெருமையை அறிந்தவர்கள்; அவர்கள் காதலாகிக் கசிந்து கண்ணீர் மல்கி, அவரது பெருமைகளைப் பாடினர். ஆதிசேஷனுடைய ஆயிரம் படங்களிலும் உள்ள ஆயிரம் கிரீடங்களில் பதிக்கப்பட்டுள்ள மணிகள் ஒளி வீசுகின்றன. (6)

விதுரரே! ஸங்கர்ஷண மூர்த்தியான பகவான், முற்றுந்துறந்த முனிவரான ஸநத்குமாரருக்கு ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கூறினார் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. இதை ஸநத்குமாரர், பன்முறை வேண்டி நின்ற பிரும்மசரிய விரதம் பூண்ட ஸாங்கியாயன முனிவருக்குக் கூறினார். (7)

பரமஹம்ச தர்மத்தை (துறவு நிலையை) அனுஷ்டிப்பதில் தலைசிறந்த ஸாங்கியாயனருக்கு, பகவானது திருவிளையாடல்கள் பற்றிக் கூறவேண்டும் என்கிற விருப்பம் தோன்றியபோது, தனது சிறந்த சீடரும், எங்களது குருவுமாகிய பராசர மகரிஷிக்கும், பின் பிருஹஸ்பதி பகவானுக்கும் இந்த பாகவதத்தைக் கூறினார். (8)

புலஸ்திய முனிவர் பரிந்து கூற, கருணையே வடிவான பராசர மகரிஷி புராணங்களுள் முதன்மையான இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை எனக்கு உபதேசித்தார். குழந்தாய் விதுரா! நீ மிகவும் சிரத்தை கொண்டவன்; பக்தியும் வினயமும் உடையவன். ஆகவே, அதை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். (9)

படைப்பு தொடங்குவதற்கு முன் இந்தப் பிரபஞ்சமே நீரில் ஆழ்ந்திருந்தது. அப்போது ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஒருவரே, தன் ஞான சக்திகளுக்கு எவ்விதக் குறைவுமின்றி, பரிபூரண ஞானஸ்வரூபராக ஆத்மானந்தத்திலேயே லயித்து, வேறு எந்தவொரு செயலுமின்றி, ஆதிசேஷனாகிய படுக்கையில் கண்களை மூடியவண்ணம் யோகத்துயில் கொண்டிருந்தார். (10)

தீயின் எரிக்கும் திறன் கட்டை முழுவதும் பரவியிருந்தாலும், அது வெளித்தோன்றாமல் மறைந்திருப்பது போல், பகவானும் அனைத்து ஜீவராசிகளின் சூட்சுமச் சரீரத்தைத் தன்னுள் அடக்கிக் கொண்டு, தன் வாஸஸ்தலமாகிய நீரில் சயனித்துக் கொண்டிருந்தார். படைப்பு தொழில் தொடங்கும் முன், மறுபடியும் அனைத்தையும் விழிக்கச் செய்ய, தனது காலசக்தியை மட்டும் விழித்திருக்கச் செய்தார். (11)

இவ்வாறு பகவான் ஆயிரம் சதுர்யுகங்கள் தனது ஸ்வரூபமான சித்சக்தியுடன் நீரில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, தன்னாலேயே தூண்டப்பட்ட காலசக்தி அனைத்து ஜீவர்களையும் அவரவரது செயற்பாடுகளைச் செய்ய முடுக்கிவிட்டது. அப்போது பகவான், தனது உடலிலேயே பொதிந்து கிடக்கும் உலகங்கள் அனைத்தையும் கண்டார். (12)

பகவானுடைய திருமேனியிலேயே புதையுண்டு கிடந்த பூதச் சூட்சுமங்களில் (லிங்கச் சரீரங்களில்) அவரது திருக்கண்ணோக்கு விழவே, அந்த பூதச் சூட்சுமங்கள் காலசக்தியால் ரஜோ குணத்தை அடைந்து, உலகின் படைப்பைத் தோற்றுவிக்க, பகவானது தொப்புளிலிருந்து வெளிவந்தது. (13)

ஜீவர்களின் கர்ம சக்தியை விழிப்புறச் செய்யும் காலசக்தி (பூதச்சூட்சுமம்), பகவான் விஷ்ணுவையே அச்சாணியாக உடையது. அது பகவானது தொப்புளிலிருந்து ஒரு தாமரை மலர் வடிவாக வெளிவந்தது. சூரியனை ஒத்த அதனுடைய ஒளி, நாற்புறமும் சூழ்ந்துள்ள பிரளய ஜலத்தை ஒளிரச் செய்தது. (14)

விதுரரே! அனைத்து குணங்களையும் வெளிப்படுத்தி ஒளிரச் செய்யும் அனைத்து உலகங்களும் ஒன்றுசேர வடிவெடுத்த அந்தத் தாமரையில் பகவான் விஷ்ணு அந்தர்யாமியாக உள்நுழைந்தார். அப்பொழுது அந்தத் தாமரை மலரில் இருந்து, பிறர் எவரையும் அண்டி வேதாத்யயனம் செய்யாமல் தனக்குத்தானே அனைத்து வேதங்களையும் உணர்ந்த பிரும்மதேவர் தோன்றினார். அவரை உலகம் அனைத்தும் ஸ்வயம்பூ (தான்தோன்றி) என்றழைக்கிறது. (15)

அந்தத் தாமரை மலரின் நடுவில் அமர்ந்திருந்த பிரும்மதேவர், தன்னைச் சுற்றி உலகங்கள் ஏதுமின்றி எங்கும் நீர் மட்டும் இருப்பதைக் கண்டு, தன் கழுத்தை நிமிர்த்தி, நான்கு பக்கங்களிலும் நோக்கவே, நாற்புறங்களிலும் அவருக்கு முகங்கள் தோன்றின. (16)

அப்பொழுது ஊழிக்கால காற்றினால் அந்தத் தாமரை மலர் இங்குமங்கும் அசையவே, அதில் அமர்ந்திருந்த பிரும்மதேவர் தன்னைப் பற்றியோ, உலக தத்துவ உருவமான அந்தத் தாமரை மலரைப் பற்றியோ ஏதுமறிந்து கொள்ள இயலவில்லை. (17)

இந்தத் தாமரை மலரின் மத்தியில் அமர்ந்துள்ள நான் யார்? எந்தவோர் ஆதாரமுமின்றி இந்தத் தாமரை மலர் நீரின் நடுவில் எவ்வாறு தோன்றியது? இதற்கடியில் இதன் ஆதாரமாக ஏதாவதொன்று இருக்கத்தானே வேண்டும். அது எது? என்றவாறு யோசனை செய்தார். (18)

இவ்வாறு சிந்தனை செய்த பிரும்மதேவர், நான்கு புறங்களில் நோக்கியும் ஏதும் காணாது, அந்தத் தாமரைத் தண்டின் உள்நாளம் வழியே கீழ்நோக்கிச் சென்று, நீரின் அடிமட்டத்தை அடைந்தார். இவ்வாறு முயன்று தேடியும், அதன் ஆதாரத்தைக் காண இயலவில்லை. (19)

விதுரரே! எல்லையற்ற இருளில் பிரும்மதேவர், தன் தோற்றத்திற்குக் காரணமான இடத்தைத் தேடித்தேடியலைந்து வெகுகாலம் கடந்துவிட்டது. அனைத்துப் பிராணிகளின் ஆயுள்காலத்தைக் கணக்கிட்டு அழிக்கும் காலம்தான், பகவானது ஆயுதமான காலச்சக்கரம். இதுதானே அனைவருக்கும் பயத்தை அளிப்பது? (20)

தன் முயற்சி வீணானது கண்ட பிரும்மதேவர், அங்கிருந்து திரும்பவும் தனது இடத்திற்கே வந்தமர்ந்து, மூச்சையும் மனத்தையும் முறைப்படி அடக்கித் தியான சமாதியில் மூழ்கினார். (21)

பிரும்மதேவர் (தேவர்கள் காலக்கணக்கில்) நூறு ஆண்டுகள் தீவிரமான தியான சமாதியிலிருந்த போது, அவருக்கு ஞானம் உதயமாயிற்று. முன்பு தான் தேடிக் காணாதது, இப்போது தன்னிதயத்தில் ஒளிருவதாக உணர்ந்தார். (22)

அந்த ஊழிநீரில் தாமரைத்தண்டு போன்று வெளுத்த பெருத்த திருமேனியுடைய ஆதிசேஷப் படுக்கையில் தனித்த ஒருவராகப் படுத்திருக்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணனைக் கண்டார். ஆதிசேஷனின் பதினாயிரம் பணாமுடிகளும் பகவானுக்குக் குடை பிடித்தது போன்றிருந்தன. அதன் முடிகளில் விளங்கும் நாகரத்தினங்கள் நாற்புறமும் உள்ள இருளை நீக்கி, எங்கும் ஒளிமயமாக்கின. (23)

ஸ்ரீமந்நாராயணனது நீருண்டமேகம் போன்ற திருமேனி மரகதமலையின் ஒளியை மங்கச் செய்வதாக இருந்தது. இடுப்பில் விளங்கும் பொன்னாடை, மாலை நேர சூரிய கிரணங்களைத் தாங்கி நிற்கும் மேகங்களைப் போன்றிருந்தது. தலையில் விளங்கும் கிரீடம், மரகதமலையின் பொற்சிகரங்கள் போன்றிருந்தது. அவரது திருமார்பில் விளங்கும் வனமாலையோ மரகதமலையில் உள்ள செடி—கொடிகள், மூலிகைகள், அருவிகள், இரத்தினங்களின் அழகை விஞ்சுவதாக இருந்தது. அவரது தோள்கள் அங்குள்ள மூங்கில்களையும், துடைகள் மரங்களின் அழகையும் உறுதியையும் விஞ்சுவதாக இருந்தன! (24)

மூன்று உலகங்களையும் தன்னுள் கொண்ட ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருமேனி நீள—அகலங்களில் ஒப்புயர்வற்று விளங்கியது; திருமேனியெங்கும் அணிகலன்கள்; அரையிலே பீதாம்பரம். ஆடை—ஆபரணங்களால் இவருக்கு அழகு சேரவில்லை. ஆனால், இவரது திருமேனியாலே அவைகட்குத்தான் அழகு. (25)

தங்கள் விருப்பங்கள் நிறைவேற வேண்டி பலப்பல வழிகளில் தொழுதேத்தும் பக்தர்கள் காண வேண்டி, தன் திருவடிகளைச் சற்றே உயர்த்தி வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார், அவர். தாமரை மலர் போன்ற அத்திருவடிகள், அன்பர்கள் வேண்டுவதை வேண்டியவாறு அளிப்பதன்றோ! தாமரை இதழ் போன்ற மெல்லிய விரல் நகங்களின் அழகு நிலவையும் வெட்கமுறச் செய்தது. (26)

உயர்ந்த அழகான மூக்கு, வில் போல் வளைந்த புருவங்கள், காதுகளில் அழகு மிளிரும் மகர குண்டலங்கள், கோவைப்பழம் போன்று சிவந்த உதடுகள், அடியார்களின் துன்பந்துடைக்கும் புன்னகை — இவ்வாறான திருமுகமண்டலத்தால் தனது அடியார்களை மகிழ்வுறச் செய்கிறார். (27)

குழந்தாய்! அவரது இடுப்பில் கதம்ப மலரின் கேசரங்கள் போன்ற மஞ்சள் நிறப் பொன்னாடையும், அதன் மேல் அரைஞாண்; மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்கிற மரு; கழுத்திலே விலைமதிக்க முடியாத முத்துச்சரங்கள். என்னே அழகு! (28)

(பகவானை ஒரு சந்தன மரமாக உருவகப்படுத்தினார்.) பதினான்கு உலகங்களையும் தன்னுள் கொண்ட இறைவனது அந்தத் திருமேனி, ஓர் ஒப்புயர்வற்ற சந்தன மரம். நவரத்தினங்கள் பதித்த தோள்வளைகள் அணிந்த அவரது திருக்கைகள், அந்த மரத்தின் கிளைகள். மரத்தின் ஆணிவேர் வெளித் தோன்றாதது. ஏனெனில், அவர் அடிமுடி அறியவொண்ணதவரன்றோ? சந்தன மரத்தைச் சுற்றி நிற்கும் பாம்புகள் போல, அவரது கழுத்தை ஆதிசேஷனது பணாமுடிகள் சுற்றியிருந்தன. (29)

(பகவானை ஒரு மலைக்கு ஒப்பிடுகிறார்.) பகவான் நாற்புறமும் ஜலத்தால் சூழப்பட்ட கடலின் நடுவில் விளங்கும் மலை போன்று காட்சியளிக்கிறார். பகவானோ அசையும்—அசையாப் பொருள்களான ஸ்தாவர ஜங்கமங்களுக்கு இருப்பிடம். மலையில் அசையும் விலங்குகளும், அசையா மரங்களும் உள்ளனவே! பகவானோ, அரவரசனான ஆதிசேஷனை விட்டுப் பிரியாதவர். மலைகளோ அரவங்களின் குடியிருப்பு. ஆதிசேஷனது தலையிலுள்ள ஆயிரம் பணாமுடிகளும் மலையின் ஆயிரம் பொன்மயமான கொடுமுடிகள். பகவானது திருமேனியிலே கௌஸ்துப இரத்தினம்; மலையோ இரத்தினங்களின் குடியிருப்பு. (30)

பகவானுடைய கழுத்திலே வனமாலை. வேதங்கள் பகவானைத் துதிப்பதுபோல் வனமாலையில் மொய்க்கும் வண்டுகள் இனிது ரீங்காரம் செய்து பாடுகின்றன. ஆகவே, வனமாலை அவரது திருப்புகழுக்கு இருப்பிடம். மூவுலகங்களிலும் தடையின்றிச் சுற்றித் திரியும் சுதர்சன சக்கரம் முதலிய ஆயுதங்கள் பகவானின் திருக்கரங்களில் விளங்குவதால், சூரியன், சந்திரன், அக்னி, வாயு முதலியவர்கள்கூட, அவரை நெருங்க இயலாது தவிக்கிறார்கள். (பகவான் எவராலும் வெல்ல முடியாதவர்.) (31)

அப்பொழுது உலகத்தைப் படைக்க விரும்பிய பிரும்மதேவர், பகவானது தொப்புள் கொடியிலிருந்து தோன்றிய அந்தத் தாமரை மலர், நாற்புறமும் சூழ்ந்து நிற்கும் பிரளயகால ஜலம், ஆகாயம், வாயு மற்றும் தான் — இந்த ஐந்தைத் தவிர மற்ற எதையும் காணவில்லை. (32)

இப்பொழுது பிரும்மதேவர் ரஜோகுணம் நிரம்பியவராக இருந்ததால் உலகைப் படைக்க விரும்பினார். உலகைப் படைக்கக் காரணமாக விளங்கும் இந்த ஐந்தை மட்டுமே கண்ட பிரும்மதேவர், இவற்றில் எதைக் கொண்டு படைப்பைத் தொடங்குவது என்பது புரியாது, தன் தோற்றத்திற்குக் காரணமான பகவானை ஒன்றுபட்ட மனத்துடன் துதிக்கத் தொடங்கினார். இறைவனது திருவிளையாடல்களை யாரே அறிவர்! (33)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் எட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் — பிரும்மதேவர் பகவானைத் துதித்தல்

பிரும்மதேவர் துதிக்கிறார்—— “இறைவா! பல காலம் உபாசித்ததன் பயனாக, இன்றுதான் நான் தங்களை (ஓரளவு) தெரிந்து கொண்டேன். உடல் பெற்றவர்களும் தங்களுடைய உண்மை தத்துவத்தை அறிந்து கொள்ளவில்லையே! என்பதுதான் மிகவும் வருந்துதற்குரியது. எம்பெருமானே! தங்களைத் தவிர வேறு எந்தவொரு பொருளுமில்லை என்பது உண்மைதான். வேறு ஏதாவது ஒருபொருள் உள்ளதாகத் தோன்றினாலும், அதுவும் பொய்தான். ஏனெனில், மாயையில் தோன்றும் குணங்களின் ஏற்றத்தாழ்வினால், தாங்கள் ஒருவரே பலப்பல உருவமுடையவராகத் தோற்றமளிக்கிறீர்கள். (1)

இறைவா! தங்களுடைய சித்சக்தி (ஞானம்) என்றுமே சுடர்விட்டு ஒளிர்வதால் அஞ்ஞானம் தங்களிடம் நெருங்க இயலாது. என்னைத் தொப்புள் கொடியிலே தோற்றுவித்த தங்களது சுத்த சத்துவமான திருமேனி, நூற்றுக்கணக்கான அவதாரங்களைத் தோற்றுவிக்கும் மூலகாரணமான விதை. சாதுக்களுக்கு அருள்புரியவே முதன்முதலில் தாங்கள் இந்தத் திருமேனியைத் தோற்றுவித்துள்ளீர்கள். (2)

பரமனே! தங்களுடைய மறைக்க இயலாத ஒளியுடைய இந்த ஸ்வரூபம் பேதமற்றது; ஆனந்தமே வடிவானது. எனது இந்தத் திருமேனியிலிருந்து அது வேறானது அல்ல என்பது எனது முடிவு. பஞ்சபூதங்கள், ஐந்து பொறிகள், மனம் ஆகியவற்றைக் கொண்டு, தாங்கள் ஒரே வடிவம் தாங்கி விளங்குகிறீர்கள். ஆகவே நான், படைக்கும் கடவுளாக இருப்பினும், அகிலத்தையும் கடந்து நிற்கும் தங்களது இந்த ஒப்புயர்வற்ற திருமேனியைச் சரணமடைகிறேன். (3)

இறைவா! அகில உலகங்களுக்கும் நன்மையே செய்பவர் தாங்கள். தங்களையே உபாசிக்கும் எங்களுக்கு நன்மை புரிவதற்கென்றே தியானயோகத்தில் காண்பிக்கப்பட்ட அதே திருமேனிதான் இது. அவ்வாறான தங்களையும் சிலர் இல்லை என்கிறார்களே! பொய்யான போகத்தில் ஆசை கொண்ட அவர்கள் நரகத்தைத்தானே அடைவர். பாவம்! ஆனால், அந்த ஆனந்தமான இந்தத் திருமேனியை நான் பன்முறை வணங்குகிறேன். (4)

வேதங்கள் தங்களை ஒலி வடிவில் புகழ்ந்து பாடுகின்றன. அவ்வொலி காற்றில் கலந்து, அந்தக் காற்று தங்களுடைய திருவடித்தாமரைகளின் மகரந்த வாசனையை எங்கும் பரப்புகிறது. வேதவொலியைக் காதுகளால் பருகி, அவ்வொலி கலந்த காற்றை எவன் மூக்கினால் முகர்ந்து திளைக்கிறானோ, அவனுக்குத் தங்களது ‘சரணாம்புஜபக்தி’ ஏற்படுகிறது. அதனால் அவன், தங்கள் சரணங்களைக் கெட்டியாகப் பற்றிக் கொள்கிறான். தாங்களும் அந்த பக்தனது இதயகமலத்தைவிட்டு அகல்வதில்லை. (5)

அகில உலகங்களுக்கும் அபயமளிக்கும் தங்கள் சரணாரவிந்தங்களை அண்டி நிற்காத வரையில் மனிதனுக்குப் பணம், வீடு, மனைவி—மக்கள் — இவர்களைக் காக்கவேண்டுமே என்ற பயம். அவற்றிற்குத் துன்பம்நேரின் அதனால் துக்கம். அவை போய்விட்டால் வருத்தம். போனதைத் திரும்பப் பெற ஆசை. அதனால் ஏற்படும் அவமானம். அதைப் பொறுத்துக் கொண்டாலும் இன்னும் பெறவேண்டுமென்கிற பேராசை. பிரயாசைப்பட்டு அடையப்பட்டால், அதில் ‘நான், எனது’ என்கிற பயத்திற்குக் காரணமான வீண் அபிமானம் எல்லாம் உண்டாகிறது. (6)

தங்கள் திருக்கல்யாண குணலீலா, சிரவணம், கீர்த்தனம் முதலியன எல்லாவிதமான அமங்களங்களையும் நீக்கவல்லது. ஆனால், துரதிருஷ்டவசமாக மனிதன், தன்னுடைய புத்திகெட்டு, பேராசைக்காட்பட்ட மனத்துடன் அற்ப சுகங்களான உலகியல் விஷயங்களில் ஈடுபாடு கொண்டு, தனது பொறிகளை அடக்காது பரிதாபமாகப் பாவச் செயல்களைப் புரிகிறான். (7)

உலகளந்த அச்சுதா! பசி, தாகம், வாதம், பித்தம், கபம், குளிர், உஷ்ணம், காற்று, மழை — இவைகளாலும், பேராசை, காமத்தீ, அடக்கவியலாத கோபம் — இவைகளாலும் பீடிக்கப்பட்டுத் துன்புறும் இவர்களைக் கண்டு, என் மனம் மிகவும் வருந்துகிறது. (8)

இறைவா! மனிதன் ஐம்பொறிகள், அதற்குரிய உலகியல் இன்பங்கள் உருவகமான மாயையின் பிடியில் சிக்கித் தன்னை உன்னிலும் வேறாக நினைக்கும் வரை, அவனுக்கு இந்த உலகியல் சுழற்சியிலிருந்து (பிறப்பிறப்பிலிருந்து) விடுதலை கிடையாது. உண்மையில் பிறப்பு—இறப்பு என்பது மெய்யல்ல, பொய்தான். என்றாலும் கர்மவினைப்பயன்களை அனுபவிக்கும் ஆதாரபீடமாக விளங்குவதால், அனைத்து துன்பங்களுக்கும் இருப்பிடமாக, உற்பத்தி ஸ்தானமாக இருக்கிறது. (9)

எம்பெருமானே! தங்களது சிரவண கீர்த்தனாதி பக்தியில் விருப்பமில்லாதவர்கள் எவ்வளவுதான் உயர்ந்தவர்களாக — முனிவர்களாக — இருப்பினும், இந்த சம்சாரக் கடலிலிருந்து கரையேற முடியாது. அவர்களது மனத்தும் பொறி—புலன்களும் உலகியல் இன்பங்களில் மயங்கி நிற்கின்றன. பகல் முழுவதும் வேலை செய்து துன்பமடைகின்றன. இரவிலோ அசதியினால் அயர்ந்த தூக்கம். இடையிடையே கனவுலகில் பற்பல மனக்கோட்டைகள் கட்டுகிறான். அதனால் அயர்ந்த தூக்கமும் கெடுகிறது. (10)

நாதனே! உமது புகழ் எல்லையற்றது. தங்களை அடைய ஒரே வழி உமது புகழைக் கேட்க வேண்டும். அவ்வாறு கேட்பவர்களின் மனத்தாமரையில் தாங்கள் நிச்சயமாகக் குடிகொள்கிறீர்கள். அவ்வாறான பக்தர்கள், தங்களை எவ்வாறெல்லாம் காண விரும்புகிறார்களோ, அவ்வாறெல்லாம் தாங்களும் அவர்களுக்கு அருள்புரியக் காட்சித் தருகிறீர்கள். (11)

பெருமானே! தாங்கள் ஒருவரே அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் அருள்புரிவதற்காகவே அந்தர்யாமியாக வீற்றிருக்கிறீர்கள். ஆகவே, தேவர்கள் பற்பல ஆசைகள் நிறைந்த, மனத்தால் உயர்ந்த, பல பூசனைத் திரவியங்களால் தங்களைப் பூசிக்கிறார்கள். அவர்கள் தன்னலங்கருதியே பூசனை புரிவதால், அதைக் கண்டு தாங்கள் மனம் மகிழ்வதில்லை. ஆனால், அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் தயைகொண்ட மனதுடையவனைக் கண்டு மனம் பூரிக்கிறீர்கள். ஆனால், அந்த சர்வபூத தயையென்பது அஸத்துக்களுக்கு எவ்வாறு ஏற்படும்? அது சாதுக்களது திருவாபரணமன்றோ! (12)

பெருமானே! தங்களுக்கு அர்ப்பணமாகச் செய்யப்பட்ட எந்தக் கர்மங்களும் என்றுமே வீண்போகாதனவே. அவை பல்கிப் பெருகிப் பலனளிப்பவை. ஆகவே, வேள்விகளோ, தானங்களோ, தவமோ, விரதங்கள் முதலியனவோ செயல் எதுவானாலும் சரி, அது தங்களை மகிழ்விக்குமேயானால், அதுதான் உண்மையில் செய்யப்பட்ட கர்மங்கள். உமது மனம் உகக்கவில்லையானால், அது விழலுக்கிறைத்த நீர், சாம்பலில் செய்த ஆகுதி. தங்கள் மனம் மகிழ்வதனின்றும் உயர்ந்த பயன் வேறென்னதான் இருக்கமுடியும்? (13)

ஞானமே வடிவெடுத்த தங்களிடம் மோகமோ, பேதமோ இல்லை. தன்னிலையிலேயே என்றும் மகிழ்பவர். அந்த பரமாத்மாவான தங்களுக்கு வணக்கம். உமது மாயையாகிற சக்தியால் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறீர். இது உமக்கொரு திருவிளையாடல். தாங்கள் சர்வசக்தனல்லவா? தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன். (14)

எவனொருவன் தன் மரணத்தறுவாயில் தங்களது திருவவதாரங்கள், திருக்கல்யாண குணங்கள், திருவிளையாடல்கள் — இவற்றைப் பறைசாற்றும் திருநாமங்களான, ‘ஹே கிருஷ்ணா! ஜனார்த்தனா! ஏழைபங்காளா! பக்தவத்ஸலா!’ என்று ஏதாவதொன்றைத் தன்வயமிழந்தாலும் ஒருமுறை கூறுவானானால், அவன் பல பிறவிகளில் செய்த பாவங்கள் அப்பொழுதே பொசுக்கப் பெற்று, மாயை முதலிய தடையற்ற என்றும் திறந்து நிற்கும் பிரும்மபதத்தை (முக்தியை) அடைகிறான். தாங்களோ பிறப்பற்றவர். தங்களைத் தஞ்சமடைகிறேன். (15)

இறைவா! இந்தப் பிரபஞ்சமான பெருத்த மரமாகத் தாங்கள்தானே பரந்து விரிந்து விளங்குகிறீர்கள்! தாங்களே, தானே தங்களது மாயையாகிற மூலப்பிரகிருதியை ஏற்று, படைக்கும் கடவுளாக என்னுடைய (பிரும்மா) உருவம், காக்கும் கடவுளாக விஷ்ணுவான தங்களது திருமேனி, அழிக்கும் கடவுளாக சிவபெருமான் என்று மூன்று திருமேனிகளை ஏற்று விளங்குகிறீர்கள். இம்மூன்று உருவமும் அந்த மரத்தின் மூன்று பெருத்த கிளைகள். மரீசி முதலிய பிரஜாபதிகளும், மனு முதலியவர்களும், அப்பெரிய கிளைகளின் தொடரான பெரிய—சிறிய கிளைகள். அவ்வாறு விருட்சரூபமாக விளங்கும் தங்களுக்கு நமஸ்காரம். (16)

பரமனே! உலகில் உள்ள ஜீவராசிகள் இன்புற்று இருக்க மிக்க எளிய வழி, தங்களை ஆராதிப்பதே என்று தாங்கள்தானே கூறியிருக்கிறீர்கள்? ஆனால், மக்களோ சுலபமான அந்த வழியில் மனம் செலுத்தாது தன்னிஷ்டப்படி தவறான செயல்களையே செய்து வருகின்றனர். இவ்வுலகில் வெகுகாலம் வாழ்ந்து இன்பம் துய்க்க வேண்டுமென விரும்புகின்றனர். ஆனால், காலம் என்னும் சக்தி கண்ணிமைக்காமல், அவனது செயல்களைக் கண்காணித்து வருகிறது. அது இவனது விருப்பங்கள் நிறைவேறும் முன்பே, அவனது ஆயுளை அறுத்துவிடுகிறது. அந்த காலஸ்வரூபரான தங்களுக்கு நமஸ்காரம். (17)

எல்லா உலகங்களுக்கும் மேலுள்ளது சத்தியலோகம். அதன் காலம் இரண்டு பரார்த்தங்கள். (அதாவது, நான்கு கோடியே முப்பத்திரண்டு லட்சம் ஆண்டுகள்.) இதை எல்லோரும் வணங்குகிறார்கள். அதன் தலைவனான நானே, தங்களது அந்தக் காலஸ்வரூபத்தைக் கண்டு நடுங்குகிறேன். அதிலிருந்து விடுபட்டுத் தங்களைப் பெறவேண்டி, நான் பல காலம் தவம் இருந்தேன்! அந்தத் தவமே உருவான தங்களுக்கு நமஸ்காரம். (18)

தாங்களோ ஆத்மானந்தத்திலேயே திளைப்பவர். ஆகவே, புலன் நுகர்ப்பொருட்களின் ஆசையைத் துறந்தவர். ஆனாலும், தாங்கள் ஆக்கியளித்த அறநெறி முறைகளைக் காக்க வேண்டி, விலங்கு, பறவை, மனிதன், தேவர்கள் எனப் பல பிறவிகளைத் தங்கள் விருப்பப்படித் தாங்களே ஏற்று, பல திருவிளையாடல்கள் புரிகிறீர்கள். புருஷோத்தமரான தங்களுக்கு நமஸ்காரம். (19)

பகவானே! அவித்யை, அஸ்மிதம், ராகம், துவேஷம், அபிநிவேசம் என்கிற ஐந்துவிதமான அஞ்ஞானங்களால் எவ்வகையிலும் பாதிக்கப்படாதவர் தாங்கள். (அவித்யை — தமஸ்ஸை அடிப்படையாகக் கொண்ட அஞ்ஞானம். அஸ்மிதம் — தானென்னும் இறுமாப்பு. ராகம் — உலகியல் இன்பப்பற்று. துவேஷம் — தன் மனத்திற்கு உகந்ததல்லாதவைகளில் காட்டும் வெறுப்பு. அபிநிவேசம் — மரணபயம்.) இருப்பினும் அகில உலகங்களையும் தன்னுதரத்துள் கொண்டு, பயங்கரமாக அலைகள் மோதும் பிரளய கால ஜலத்தில் ஆதிசேஷனாகிய அழகிய படுக்கையில் யோகநித்திரை புரிகிறீர்! அது முந்திய கல்பத்தில் பிறந்திறந்து துன்பங்கள் அனுபவித்த ஜீவராசிகளுக்கு ஓய்வு தர வேண்டியா? அல்லது அறிவின்றி (தனக்கு நன்மை தேடாது) வீணே தூங்கிக் காலத்தைக் கழிக்கும் வீணனது நித்திரை சுகம் இதுதான், இத்தன்மையதுதான் எனத் தெரிவிக்க வேண்டியா? (20)

இறைவா! தங்களுடைய தொப்புள் கொடியான தாமரை மலரில் தோன்றியவன் நான். இந்த அகில உலகங்களும் தங்கள் வயிற்றில் ஒன்றாக உள்ளன. தங்களது திருவருளால்தான் நான் இவ்வுலகங்களின் படைப்பில் ஈடுபட்டுள்ளேன். இப்பொழுது தங்களது யோகநித்திரை முடிந்ததால், தங்களது திருக்கண்கள் தாமரைமலர் போல் மலர்ந்திருக்கின்றன. துதிப்பதென்றால் உம்மைத்தானே துதிக்க வேண்டும். அவ்வாறான உமக்கு வணக்கம். (21)

பிரபஞ்சத்திலுள்ள அசையும்—அசையாத அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நன்மை அளிப்பவர் தாங்கள். அவர்களுக்கு உற்ற நண்பன் (ஏழைபங்காளன்). ஏனெனில், தாங்கள்தான் அனைத்தினுள்ளும் அந்தர்யாமியாக இருக்கிறீர். எந்த ஒரு ஞானத்தையும் சக்தியையும் கைக்கொண்டு அனைத்துப் பிரபஞ்சங்களையும் மகிழ்ச்சியடையச் செய்கிறீரோ, அந்த ஞானத்தையும் சக்தியையும் எனக்குத் தந்தருள வேண்டும். அதைப் பெற்றுத்தான், நான் இந்தப் பிரபஞ்சத்தை முந்திய கல்பத்தில் இருந்தவாறு படைக்க முடியும். நீங்கள்தான் தம்மை வந்து அடைக்கலம் புகுந்தவர்களைக் காத்தருள்பவராயிற்றே! (22)

தாங்கள் அடியார்களது விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் கற்பகத்தரு. தங்களது சக்தி தத்துவமான லக்ஷ்மிதேவியோடு இணைந்து, அனைத்து கல்யாண குணங்களுடன் பல அவதாரங்கள் செய்து, பலவாறான திருவிளையாடல்கள் புரிகிறீர்கள். இவ்வுலகைப் படைக்க, நான் மேற்கொள்ளும் முயற்சியும் அத்திருவிளையாடல்களில் ஒன்றுதான். ஆகவே, நான் இதைப் படைக்கும்போது, எனது உள்ளத்தை நன்றாகத் தூண்டிவிட்டுப் படைக்கும் திறனையும் அளிக்கவேண்டும். அப்பொழுதுதான் படைக்கும்போது தோன்றும் ‘நான்’ என்னும் அகங்காரம் என்னைவிட்டு அகலும். ‘யான், எனது’ என்பன பெருத்த அழுக்கன்றோ! (23)

இறைவா! உனது எண்ணிலாத சக்திகளில் மஹத் தத்துவமென்கிற ஞானமும் ஒன்று. நான் அந்த மஹத் தத்துவ ரூபமான சித்தத்திற்கு அதிஷ்டாதா. நீ பிரளய ஜலத்தில் யோகநித்திரை புரியும்போது பரமபுருஷரான உம்முடைய நாபிகமலத்தினின்றும் தோன்றியவன் நான். நான் இந்த உலகைப் படைக்கும்போது, தங்களுடைய விசித்திரமான உருவத்தைத் தெளிவாக வர்ணிக்கும் வேதங்கள், என் வாக்கிலிருந்து வெளிவரும்போது பிழையற்றதாகவும் தடையற்றதாகவும் இருக்க அருள வேண்டும். (24)

தாங்கள் எல்லையற்ற கருணையே வடிவானவர்; ஆதியிலே தோன்றிய புராண புருஷர். பிரேமையே வடிவெடுத்தது போன்ற இனிய புன்னகையோடு, தங்களது தாமரை மலர் போன்ற திருக்கண்களைத் திறந்து, என்னைக் கடாட்சிக்க வேண்டும். பிரபஞ்ச சிருஷ்டிக்காக யோகநித்திரையை விட்டு எழ வேண்டும். தங்களது இனிய மொழிகளால் என் மனவருத்தத்தைப் போக்க வேண்டும்.” (25)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பிரும்மதேவர் தனது தோற்றத்திற்குக் காரணமான பகவானைத் தவத்தாலும் வித்யையினாலும் தியானத்தினாலும் தனக்குள்ளேயே கண்டு, தன் வாக்கிற்கும் மனத்திற்கும் எட்டியவரை துதித்துக் களைப்படைந்து ஓய்ந்தார். (26)

பிரளய ஜலத்தைக் கண்ட பிரும்மதேவர், ‘இதில் உலகங்களை எவ்வாறு படைப்பது?’ என்று பயந்து, நம்பிக்கையை இழந்து வருந்தியபோது, பகவான் மதுசூதனன் அவரது கருத்தையறிந்து, அவரது மனச்சோர்வை நீக்குவான் போல் கம்பீரமான குரலில் கூறத் தொடங்கினார். (27—28)

பகவான் கூறுகிறார்—— “பிரும்மதேவரே! நீங்கள் வேதத்தைத் தன்னுள் கொண்டவர். நீங்களே மனந்தளரலாமா? சோம்பல் அடையலாமா? கூடாது. உலகைப் படைக்க முயற்சி மேற்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் என்னிடம் வேண்டப் போவதை, நான் முன்னமேயே செய்து தயாராக வைத்துவிட்டேன். (29)

பிரும்மதேவரே! நீங்கள் மறுபடியும் தவம் செய்யுங்கள். என்னைப் பற்றிய பக்தியைச் செய்யுங்கள். அதனால், உங்களுடைய இதயத்திலேயே அனைத்து உலகங்களையும் தெளிவாகக் காண்பீர்கள். (30)

பக்தியினால் மனம் ஒருநிலைப்படும். அப்போது நான் உங்களிடமும் இந்த அகில பிரபஞ்சத்திலும் ஒருபுடையாகப் பரவி நிற்பதைக் காண்பீர்கள். அதேபோல் என்னுள் நீங்களும் இப்பிரபஞ்சமும் அடங்கியிருப்பதையும் உணர்வீர்கள். (31)

மரக்கட்டைகளில் தீ மறைந்துள்ளதுபோல், அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் நான் மறைந்துள்ளதை ஒருவன் உணரும்போது, அவனது அஞ்ஞானம் தானே அகன்றுவிடும். (32)

எப்பொழுது ஒருவன் பஞ்சபூதங்கள், பத்து புலன்கள் (இந்திரியங்கள்), முக்குணங்கள் மேலும் சித்தம் (அந்தக்கரணம்) — இவைகளினின்றும் விடுபட்டு, தன்னை என்னிலிருந்து தனியாகக் காணாது ஒன்றாக (ஜீவனும் பிரும்மமும் ஒன்று என்று) காண்கிறானோ, அப்பொழுதே அவன் முக்தியை அடைகிறான். (33)

பலப்படியான கர்ம ஸம்ஸ்காரங்களுக்கேற்ப (முன்வினைச் செயல்களுக்கேற்ப) பலவிதமான ஜீவராசிகளைப் படைக்க விரும்பும் உமது சித்தம் மோகத்தை அடையாது. இது எனது அளவிடற்கரிய திருவருளின் பயன். (34)

முதலில் நீங்கள் மந்திரங்களைக் கண்டவர், ஞானி. நீங்கள் பல படைப்புகளைச் செய்த போதிலும், உங்கள் மனம் என்னிடமே லயித்திருப்பதால் பாவத்தையே செய்யத் தூண்டும் ரஜோகுணம் உங்களைப் பாதிக்காது. (35)

பஞ்சபூதங்கள், பத்து இந்திரியங்கள், முக்குணங்கள், சித்தம் — இவற்றின் தொடர்பற்றவன் நான் என்பதை நீங்கள் அறிந்திருக்கிறீர்கள். உடலைப் பெற்ற ஜீவராசிகளால், நான் முழுவதுமாக அறிய முடியாதவனாக இருப்பினும், நீங்கள் என்னை அறிந்திருக்கிறீர்கள் என்பது இதனால் புரிகிறது. (36)

தாமரையில் நீங்கள் தோன்றியபோது, ‘இந்தத் தாமரை எங்கிருந்து உண்டாயிற்று? அந்த இடம் எது? காணவில்லையே?’ என்று புரியாது, அதன் தண்டுவழியாகப் பிரளய நீரில் நீங்கள் தேடியபோது, என்னைப் பற்றியே ஐயங்கொண்டபோது, நான் எனது இந்தத் திருமேனியை வெளியிலே காட்டாது, உமது இதயத்திலேயே காட்டினேன் அல்லவா? (37)

அன்பரே! நீங்கள் எனது திருவிளையாடல்களைப் பற்றிய துதிகளைச் செய்ததும், என்னைக் குறித்துத் தவம் இயற்றியதும் எனது திருவருளால்தான். (38)

நான் அனைத்து திருக்கல்யாண குணங்களுடன் கூடியவனாக, ஸகுணனாக உங்களுக்குக் காட்சியளித்த போதிலும், என்னை நிர்குணனாகவே (குணமற்றவனாகவே) உலகைப் படைக்க திருவுள்ளம் கொண்ட நீங்கள் துதித்தமையால் என் மனம் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொள்கிறது. உங்களுக்கு எல்லா நலன்களும் உண்டாகட்டும். (39)

நான், அனைத்து விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றி அருள்பவன். ஆகவே, நீங்கள் துதித்த இந்தத் துதியினால் என்னைத் துதிப்பவர்களுக்கு, அவர்கள் விரும்பியதெல்லாம் அளிப்பேன். (40)

மக்கள் அனுஷ்டிக்கும் (குளம்வெட்டுதல் போன்ற) பூர்த்த தர்மம், தவம், வேள்விகள், தானங்கள், யோகசாதனைகள், சமாதி, தியானம் முதலியனவற்றால் பெறும் நன்மைகள் எவையோ, அவை எனது மகிழ்ச்சிதான். நான் மகிழ்வதுதான் அவற்றின் பயன் என்பது உண்மையறிந்த சான்றோர்களது ஒருமித்த கருத்து. (41)

பிரும்மதேவரே! அனைத்து ஜீவராசிகளின் உயிர் நான்தானே? தன்னுயிரில் அன்பு கொள்ளாதவன் எவனுண்டு? ஆகவே, என்னிடமே அனைவரும் அன்பு கொள்ளவேண்டும். ஒருவன் அதிகமாக நேசிக்கும் அவனது மனைவி, மக்கள், சுற்றம் ஆகிய அனைத்தைக் காட்டிலும் அன்பு கொள்ள வேண்டியது என்னிடமேதான். (ஏனெனில், அவையனைத்தும் அழியும் தன்மையுடையன, நானோ அழியாதவன்.) (42)

நீங்கள் எனது ஆத்மா! என்னை மூலகாரணமாக உடையவர்; வேதங்களின் ஸ்வரூபமானவர். ஆகவே, வேறொருவருடைய உதவியுமின்றி, இந்த மூவுலகங்களையும் மற்றும் என்னுள்ளே குடிகொண்டுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளையும் முந்திய கல்பத்தில் இருந்தபடியே உங்களிடமிருந்தே படைக்கக் கடவீர்!” (43)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பிரகிருதிக்கும் புருஷனுக்கும் அதிபனான பகவான் பத்மநாபன், படைக்கும் கடவுளான பிரும்மதேவரிடம் படைப்பின் உண்மை நிலையினை இவ்வாறு விளக்கமாகக் கூறிவிட்டு, தமது ஸ்ரீமந்நாராயணத் திருமேனியை, அவருடைய இதயகமலத்திலிருந்து மறைத்துக் கொண்டார். (44)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பத்தாவது அத்தியாயம் — படைப்பின் பத்து வகைகள்

விதுரர் கேட்கிறார்—— அகில உலகங்களுக்கும் பிதாமகரான பிரும்மதேவர், பகவான் மகாவிஷ்ணு மறைந்த பின், தன் உடலிலிருந்தும் மனத்திலிருந்தும் எத்தனைவிதமான படைப்புகளைச் செய்தார்? (1)

அனைத்துமறிந்தவரே! நான் தங்களிடம் கேட்ட மற்ற விஷயங்களைப் பற்றியும், என் சந்தேகங்கள் நீங்குமாறு ஒவ்வொன்றாக விளக்கிக் கூற வேண்டுகிறேன். (2)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! இவ்வாறு விதுரர் கேட்கவே, மைத்திரேயர் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டு, அவரது கேள்விகளை நினைவில் நிறுத்தி பதிலுரைக்கலானார். (3)

மைத்திரேயர் (பதில்) கூறுகிறார்—— பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் உபதேசித்தவாறே பிரும்மதேவரும் தன் மனத்தை நாராயணனிடம் ஒருமுகப்படுத்தி, தேவர்களின் காலக்கணக்கில் நூறு ஆண்டுகள் தவம் புரிந்தார். (4)

தாமரை மலரில் தோன்றிய பிரும்மதேவர், தான் வீற்றிருக்கும் அந்தத் தாமரை மலரும், தன்னைச் சூழ்ந்துள்ள ஜலமும் ஊழிக்காலக் காற்றினால் வெகுவேகமாக அசைக்கப்படுவதைக் கண்டார். (5)

தனது தவத்தாலும், தன்னிடமுள்ள வேத அறிவாலும், தனது ஞானமும் சக்தியும் (அறிவும் திறனும்) மேலும் பெருகுவதுகண்டு, அந்தத் திறனால் ஊழிக்காலக்காற்றை, ஊழி நீருடன் (பிரும்மதேவர்) விழுங்கினார். (6)

தான் அமர்ந்திருந்த தாமரை மலர் ஆகாயம் முழுவதும் பரவி நிற்பது கண்ட பிரும்மதேவர், ‘அந்தத் தாமரையைக் கொண்டே முன் கல்பத்தில் பிரளயத்தில் மறைந்துபோன உலகங்கள் அனைத்தையும் படைப்பேன்’ என எண்ணினார். (7)

படைப்பு தொழிலில் இறைவனால் ஏவப்பட்ட பிரும்மதேவர், அந்தத் தாமரை மலரின் கர்ணிகாரத்தில் நுழைந்து, அதை ‘பூ:’, ‘புவ:’, ‘ஸ்வ:’ என்கிற மூவுலகங்களாகப் பிரித்தார். அந்தத் தாமரை மலர்தான் பதினான்கு உலகங்களாகவும், ஏன், அதைக் காட்டிலும் அதிகமாகவும் பிரிக்கலாம் போல் அத்தனை பெரிதாக இருந்தது. (8)

இம்மூன்று உலகங்களும் ஜீவராசிகள், இன்ப—துன்பங்களை அளிக்கும் கர்மப்பயனை அனுபவிக்கும் இடங்கள் ஆகும். (பிரும்மதேவரும் ஜீவராசிகளில் ஒருவர்தானே. அவருடைய உலகத்திற்கு ஏன் படைப்பில்லையெனில்,) பிரும்மதேவர் பயனை எதிர்நோக்கா (பயனில் விழையாத) அறங்களின் முழுப்பயனல்லவா? ‘பூ:, புவ:, ஸ்வ:’ என்ற மூவுலகங்களும் பயனை எதிர்நோக்கிச் செய்யும் கர்மங்களுக்கு ஆட்பட்டவை. ஆகவே, இவைகட்கு ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் தோன்றுதல்—அழிதல் உண்டு. மஹர்லோகம், ஜனோலோகம், தபோலோகம் முதலியன உபாசனத்திற்கு உசிதமான நிஷ்காம (பயனில் விழையாத) கர்மபலத்திற்கு அதீனமானதால், துவிபரார்த்தம் முடியும் வரை அவற்றிற்கு அழிவில்லை. அங்குள்ளவர்களுக்கும் துவிபரார்த்த கால முடிவில் மோட்சம்தான். (9)

விதுரர் கேட்கிறார்—— பிரபோ! பிரும்மதேவரே! பலவிதமான திருமேனிகளை ஏற்று, அற்புதமான திருவிளையாடல்கள் புரியும் பகவானது ‘காலம்’ என்கிற ஸ்வரூபத்தை, எனக்கு நன்கு விளக்கிக் கூறவேண்டுகிறேன். (10)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— காலம் என்பது பகவானைப் போலவே ஆதி—அந்தமற்றது. உலகின் பொருட்கள் மாறுபாடு அடைவதைக் கொண்டு, அது அறியப்படுகிறது. ஒரு மரம் பூத்துக் காய்ப்பதைக் கொண்டு, அது இத்தனை வருஷமாக உள்ளது என்று கூறுவதுபோல், அந்தக் காலத்தையே ஒரு கருவியாகக் கொண்டு திருவிளையாடல் புரிய, இறைவன் தன்னையே உலகமாகப் படைத்துக் கொண்டார். காலத்திற்கும் பகவானைப் போலவே எந்த மாறுதலும் இல்லை. ஆனால், அந்தக் காலத்திற்காட்பட்ட ஜீவன்களுக்கு இளமை, முதுமை போன்ற மாறுதல்கள் உண்டு. (11)

முதலில் இந்த அகில உலகமும் பகவானது மாயையினால் அவரிடமே ஒடுங்கியிருந்து பிரும்மரூபமாகவே இருந்தது. காலத்திற்குத் தோன்றுதல், மறைதல் என்கிற வேறுபாடு கிடையாது. மறைத்தலான காலம் முடிந்து, தோற்றத்திற்கான காலம் வந்ததும், இந்த ஸ்வரூபம் என்று நிர்ணயிக்க முடியாத காலத்தைக் கொண்டு, திரும்பவும் இந்த உலகத்தை வெவ்வேறாகப் படைக்கிறான். (12)

இவ்வுலகம் இப்போது எப்படியிருக்கிறதோ, அப்படியேதான் பிரளயத்திற்கு முன்பும் இருந்தது. இனி வரப்போகும் பிரளயம் முடிந்து, மறுபடியும் படைக்கப்படும் போதும், இப்படியேதான் இருக்கும். இதன் படைப்பு ஒன்பது விதம். இது தவிர பிராகிருதம், வைகிருதம் என்கிற வேறுபாடு கொண்ட படைப்பு பத்தாவதாகும். (13)

பிரபஞ்சத்தின் பிரளயமானது (அழிவானது) காலம், திரவியம், குணத்தின் மூலம் மூன்றுவிதமாக ஆகிறது. (முதலில் அந்தப் பத்துவிதமான படைப்பைப் பற்றிக் கூறுகிறேன்.) முதல் படைப்பு மஹத் தத்துவத்தின் படைப்பே. பகவானது தூண்டுதலினால் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய முக்குணங்களில் நிகழும் ஏற்றத்தாழ்வுகளின் விளைவு இது. (14)

இரண்டாவது படைப்பு அஹங்காரம். இதிலிருந்து ஐம்பூதங்கள், ஐந்து அறிவுப்புலன்கள், ஐந்து செயற்புலன்கள் தோன்றின. ஐந்து பூதங்களையும் தோற்றுவிக்கின்ற தன்மாத்திரைகளின் உருவமான பூதசூட்சுமங்களின் படைப்பு மூன்றாவது. (15)

நான்காவது படைப்பு பத்து பொறிகளின் படைப்பு. இது ஞானம் (அறிவு), கிரியாசக்தியில் (செயலூக்கத்தில்) தோன்றுவது. சாத்விக அஹங்காரத்தினின்றும் தோன்றும் பொறிபுலன்களின் அதிஷ்டான தேவதைகளின் தோற்றம், ஐந்தாவது படைப்பு. மனத்தின் தோற்றமும் இந்த படைப்பில் அடங்கும். (16)

பிரபோ! ஆறாவது படைப்பு அவித்யை. இது தாமிஸ்ரம், அந்ததாமிஸ்ரம், தமஸ், மோகம், மகாமோகம் என்று ஐந்து பிரிவுகளை உடையது. இது ஜீவர்களின் அறிவை மறைத்து குழப்பத்தை உண்டுபண்ணுவது. இந்த ஆறும் பிராகிருதப் படைப்பாகும். இனி, வைகிருதப் படைப்பைப் பற்றிக் கூறக் கேட்பாயாக. (17)

உண்மையில் பிரும்மதேவர் செய்யும் படைப்பும், பகவானது படைப்புதான். ரஜோ குணத்தை ஏற்ற பகவானது திருவுருவே பிரும்மதேவர். பகவானை நினைத்தமாத்திரத்திலேயே இவ்வுலகியல் துன்பம் அறுந்துபோகும். தாவரங்களுடைய படைப்பே ஏழாவது படைப்பு. ஆறுவிதமான பிராகிருதப் படைப்புக்குப்பின் பிரதானமான வைகிருத சிருஷ்டி இது. பிரும்மதேவர் படைப்பின் மூவகைகளில் இது முதலாவது. தாவரங்கள் ஆறுவகையானவை. (18)

அவை 1. வனஸ்பதிகள், 2. ஓஷதிகள், 3. லதைகள், 4. த்வக்ஸாரம் (மேல்பட்டைகளில் பலமுடையன), 5. வீருதங்கள், 6. த்ருமங்கள் என ஆறு வகைகள். இவைகளனைத்தும் வேரின் மூலம் உணவைப் பெறுகின்றன. இவை ஒரே ஓர் அறிவுகொண்டவை. தொட்டால் உணரும் திறன் மட்டும் உண்டு. இலை, பூக்கள், காய்கள் என பற்பல வகையுள்ளன. இவை மருத்துவ குணம் உடையவை. (19)

[குறிப்பு:— 1. வனஸ்பதிகள் — பூக்காமல் காய்க்கின்ற அத்தி, ஆல் போன்ற மரங்கள். 2. ஓஷதிகள் — பூத்துப் பயன் தரும் நெல் முதலியன. 3. லதைகள் — மரத்தைப் பற்றிக் கொண்டு படரும் மாலதி முதலிய கொடிகள். 4. த்வக்ஸாரம் — கடினமான மேல் பட்டைகள் கொண்ட மூங்கில் முதலியன. 5. வீருதங்கள் — ஒருவகைக் கொடிகள் என்றாலும் கடினமாக இருப்பதால் உயர ஏறிப் படராது, தரையிலே படரும் பூசணி முதலியன. 6. த்ருமங்கள் — பூத்துக்காய்க்கும் மரங்கள்.]

எட்டாவது படைப்பு விலங்குகள். அவைகள் நிமிர்ந்திராது குறுக்காக வளருபவை. இவை இருபத்தெட்டு வகையானவை. அடுத்து வருவதை அறியும் திறனற்றவை. உணவு, தூக்கம், பயம், இனப்பெருக்கம் ஆகிய அறிவன்றி, மற்ற அறிவற்றவை. முகர்ந்து பார்த்தே தனக்கு வேண்டியதைத் தேடிக் கொள்பவை. நட்போ, பகைமையோ வெகுகாலம் நினைவில் கொள்ளாதவை. (20)

நல்லவரே! பசு, ஆடு, எருமை, கிருஷ்ணசாரம் என்னும் மான், பன்றி, காட்டுப்பசு (கவயம்), ருரு என்னும் மான், பெண் ஆடு, ஒட்டகம் — இவை இரட்டைக் குளம்புகள் உள்ளவை. (21)

கழுதை, குதிரை, கோவேறு கழுதை, கௌரவம் என்ற மான், சரபம் (சிங்கத்திற்குப் பகையான எட்டுகால்களுடைய விலங்கு), சமரீ என்னும் சவுரிமான் ஆகியவைகள் ஒரு குளம்புடையன. விதுரரே! இனி, ஐந்து நகங்கள் உள்ள விலங்குகளைப் பற்றிக் கூறக் கேட்பீராக. (22)

நாய், நரி, ஓநாய், புலி, பூனை, முள்ளம்பன்றி, முயல், சிங்கம், குரங்கு, யானை, ஆமை, உடும்பு, முதலை முதலியன ஐந்து நகங்கள் கொண்ட விலங்குகள். (23)

ராஜாளி, கழுகு, கொக்கு, பருந்து, பாஸம் (கொக்கின் ஒருவகை), கரடி, மயில், அன்னம், நீர்க்கோழி, சக்கரவாகம், காகம், ஆந்தை முதலியன ஐந்து நகங்கள் கொண்ட பறவைகள். (24)

விதுரரே! ஒன்பதாவது சிருஷ்டி மனிதன். இது ஒரேவிதமானது. இவர்கள் மேலிருந்து கீழ்நோக்கிச் செல்லுமாறு ஆகாரம் ஏற்பவர்கள்; ரஜோகுணத்தின் ஆதிக்கம் கொண்டவர்கள்; கர்மங்களில் பற்றுதல் உடையவர்கள்; துக்கத்தைத் தரும் விஷயங்களையும் இன்பம் தருவன என்று எண்ணும் சிந்தனை உடையவர்கள். (25)

விதுரரே! இம்மூன்றும் (தாவரங்கள், விலங்குகள், மனிதர்கள்) வைகிருத சிருஷ்டிகள். தேவர்கள் படைப்பும் வைகிருதம் என்றாலும், அது பிராகிருத சிருஷ்டியிலேயே கூறப்பட்டது. ஸநத்குமாரர் முதலியவர்களது படைப்பு தேவர்களானதால் பிராகிருதம் என்றும், மனிதர்களானதால் வைகிருதம் என்றும் இருவிதமாகிறது. (26)

தேவர்களது படைப்பு எட்டுவிதம். அவை தேவர்கள், பித்ருக்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வ—அப்சரப்பெண்டிர்கள், யட்ச—அரக்கர்கள், சித்த—சாரண—வித்யாதரர்கள், பூத—பிரேத—பிசாசர்கள், கின்னர—கிம்புருஷர்கள் முதலானவர்கள். விதுரரே! இவ்வாறு படைக்கும் கடவுளான பிரும்மதேவரது பத்துவிதப் படைப்புகளும் உனக்குக் கூறினேன். (27—28)

இனிமேல் மன்வந்தரங்களையும் வம்சங்களையும் பற்றிக் கூறுகிறேன். ரஜோகுணத்தை ஏறிட்டுக் கொண்டு, பிரும்மதேவர் என்ற பெயரில் ஒவ்வொரு கல்பத்தின் தொடக்கத்திலும் சத்தியசங்கல்பரான (நினைத்ததைச் செய்து முடிக்கும் சக்தியுள்ள) பகவான் ஸ்ரீஹரி, தன்னையே இந்த உலகமாகத் தானே படைத்துக் காட்டியருள்கிறார். (29)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதினோராவது அத்தியாயம் — மன்வந்தரங்களின் கால வரையறை

மைத்திரேயர் (மேலும்) கூறுகிறார்—— விதுரரே! பரமாணு என்பது உலகம் முதலிய செயல் வடிவங்களின் மிகமிக நுண்ணிய வடிவம். அதை மேலும் பிரிக்க முடியாதது; செயல் வடிவம் முற்றுப் பெறாதது. மற்ற பரமாணுக்களுடன் இது சேரவும் சேராது. இது எப்போதும் உள்ளது; அழிவற்றது. இவைகள் ஒன்றுசேர்ந்துதான் ஜீவர்களின் அவயவங்கள் தோன்றுகின்றன. (1)

சூட்சுமமான பரமாணுக்கள் ஒன்றுசேர்ந்த பூமி முதலிய செயலுருவின் மொத்த கூட்டமைப்பே ‘பரமமஹாந்’ (மிகப்பெரியது) எனப்படுகிறது. இப்பொழுது அதில் பிரளயம் (அழிவு) முதலிய அவஸ்தை வேறுபாடுகளோ, புதியது—பழையது என்கிற கால அளவோ, குடம், துணி போன்று வஸ்துவின் வேறுபாடுகளின் கற்பனையோ கிடையாது. (2)

சாதுக்களில் சிறந்த விதுரரே! பூமியில் உள்ள புழுதியைக் காண்பதிலிருந்து பரமாணு என்று ஒன்று இருக்கலாம். அவைகளெல்லாம் ஒன்றுசேர்ந்ததுதான் பெரியன (மலை போன்றன) எனவும் ஊகிக்கிறோம். அதுபோலத்தான் காலத்தின் சிறிய—பெரிய அளவுகளையும் ஊகிக்க முடியும். காலம் இறைவனுடைய சக்தி. பகவானைப் போலவே எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளது. அது அனைத்தையும் சூழ்ந்து நிற்பது; வெளிபார்வைக்குத் தோன்றாதது. (3)

பிரபஞ்சத்தின் பரமாணுவைக் கடக்க ஆகும் நேரமே பரமாணு காலமாகும். அது மிகவும் நுண்ணிய நேரம். படைப்பு முதல் பிராகிருத பிரளயம் வரை உள்ள நீண்ட காலமே பிரும்மதேவரின் ஆயுட்காலம். அதை ‘பரமமஹாந்’ என்பர். (4)

இரண்டு பரமாணுக்கள் சேர்ந்தது ஓர் ‘அணு’. மூன்று அணுக்கள் சேர்ந்தது ஒரு ‘த்ரஸரேணு’. இவை பொருளின் அளவைக் குறிக்கும். ஜன்னல் வழியே வீட்டினுள் படரும் சூரிய ஒளியில் பறப்பது போல் காணப்படும் ஒரு புழுதியின் அளவே ‘ரேணு’ (துகள்) என்பது. (5)

இம்மாதிரியான மூன்று த்ரஸரேணுக்களைக் கடக்க, சூரியன் எடுத்துக் கொள்ளும் கால அளவு ‘த்ருடி’ எனப்படும். இதன் நூறு பங்கு காலம் ‘வேதை’ ஆகும். மூன்று வேதை காலம் சேர்ந்தது ஒரு ‘லவம்’ எனப்படும். (6)

மூன்று லவங்கள் சேர்ந்தது ஒரு ‘கண்ணிமைக்கும் நேரம்’. மூன்று கண்ணிமைக்கும் நேரம் ஒரு ‘நொடி’. ஐந்து நொடிகள் ஒரு ‘காஷ்டை’. பதினைந்து காஷ்டைகள் ஒரு ‘லகு’. (7)

பதினைந்து லகு கூடி ‘நாழிகை’ ஆகிறது. இரண்டு நாழிகைகள் ஒரு ‘முகூர்த்தம்’. பகல் சில சமயம் அதிகமாகவும், சிலபோது குறைந்தும் இருப்பதற்கேற்ப, (பகல்—இரவு சக்திகளின் இரு முகூர்த்தங்களை ஒதுக்கித் தள்ளி,) ஆறு அல்லது ஏழு நாழிகைகள் கொண்டது ஒரு ‘ப்ரஹரம்’. இது மனிதனின் பகல் அல்லது இரவின் அளவில் நாலில் ஒரு பங்கு. அதாவது, கால் பாகம். இதை ‘யாமம்’ எனவும் கூறுவர். (8)

ஆறு பலம் எடையுள்ள தாமிரப் பாத்திரம் இரண்டு சேர் நீர் கொள்ளளவாக இருக்க வேண்டும். இருபது குந்துமணி எடையுள்ள நான்கு அங்குல நீளமுள்ள தங்கக் கம்பியால் அடியில் ஒரு துளையிட்டு, அதை நீரில் மிதக்க விடவேண்டும். அந்தச் செப்புப்பாத்திரம் நீர் நிரம்பி, ஜலத்தில் மூழ்குவதற்கு ஆகும் நேரமே ஒரு ‘நாழிகை’ ஆகும். (9)

விதுரரே! மனிதனின் இரவும் பகலும் ஒவ்வொன்றும் நான்கு யாமங்கள் (ப்ரஹரங்கள்) கொண்டவை. பதினைந்து நாட்கள் கொண்டது ஒரு ‘பட்சம்’. அது ‘சுக்லபட்சம்’ (வளர்பிறை), ‘கிருஷ்ணபட்சம்’ (தேய்பிறை) என இரண்டு. (10)

இரண்டு பட்சங்கள் கொண்டது ஒரு ‘மாதம்’. அது பித்ருக்களுக்கு ஒரு பகலும் ஓர் இரவும் கொண்ட ஒரு நாள். இரு மாதங்கள் கொண்டது ஒரு ‘ருது’. ஆறு மாதங்கள் கொண்டது ஒரு ‘அயனம்’. அது உத்தராயணம், தட்சிணாயனம் என இரண்டு. சூரியன் ஆகாயத்தில் வடக்கே இருந்தால், அது ‘உத்தராயணம்’. தெற்குப் பக்கமிருந்தால் அது ‘தட்சிணாயனம்’. (11)

இரண்டு அயனங்கள் சேர்ந்தது தேவதைகளுக்கு ‘ஒரு நாள்’. (அதாவது, ஒரு பகல் மற்றும் ஓரிரவு.) இது மனிதர்கள் கணக்கில் ஒரு வருடம் (12 மாதம்). இம்மாதிரி நூறு வருடங்கள் சேர்ந்தது ஒரு மனிதனின் பூரண ஆயுள். (12)

சந்திரன் முதலிய கிரகங்கள், அசுவினி முதலிய நட்சத்திரங்கள், மற்றுமுள்ள நட்சத்திர மண்டலத்தின் ஆதாரம் காலரூபரான சூரிய பகவான். பரமாணுவில் தொடங்கி ஒரு வருட காலத்தில் பன்னிரண்டு ராசிகள் உருவான இந்த உலகை, அவர் சுற்றி வருகிறார். (13)

விதுரரே! சூரியன், குரு பகவான், ஸாவனம், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள் ஆகியவற்றின் கதிகளை அனுசரித்து வருடங்கள், ‘ஸம்வத்ஸரம், பரிவத்ஸரம், இடாவத்ஸரம், அனுவத்ஸரம், வத்ஸரம்’ என்று பெயர் பெறுகின்றன. சூரியன் ஒவ்வொரு ராசியிலும் ஒவ்வொரு மாதம் பிரவேசிக்கிறார். அது ஸௌர மாதம் எனப்படும். இந்த ஸௌர மாதம் 12 கொண்டது ஒரு ‘ஸம்வத்ஸரம்’. குரு பகவான் ஒரு ராசியில் சஞ்சரிக்கும் காலம் 16 மாதங்கள். இதற்கு ‘பரிவத்ஸரம்’ என்று பெயர். மாதத்திற்கு 30 நாட்கள் எனக் கணக்கிடுவது ஸாவன மாதம். 12 ஸாவன மாதங்கள் கொண்டது ‘இடாவத்ஸரம்’. அமாவாசையில் முடிவது சாந்திரமான மாதம். 12 சாந்திரமான மாதங்கள் கொண்டது ‘அனுவத்ஸரம்’. சந்திரன் 12 ராசிகளையும் சுற்றி வருவது நட்சத்திர மாதம். 12 நட்சத்திர மாதம் கொண்டது ‘வத்ஸரம்’. (14)

[குறிப்பு:— சுக்லபட்ச பிரதமையன்று சங்கிராந்தி வருமானால், அன்றே சாந்திர, ஸௌர மாதங்கள் இரண்டும் சேர்ந்து ஆரம்பிக்கின்றன. அதற்கு ‘ஸம்வத்ஸரம்’ எனப் பெயர். அப்பொழுது சூரியமானத்தில் ஒரு வருடத்தில் ஆறு நாட்கள் அதிகமாகின்றது. சாந்திரமானத்தில் ஆறுநாட்கள் குறைகின்றது. இந்த 12 நாட்கள் இடைவெளியால் வருடம் முன்பின்னாக முடிகிறது. ஐந்து வருடத்திற்கு ஒரு முறை 60 நாட்கள் (12 X 5) வித்தியாசம் வருகிறது. இதை இரண்டு மல மாதமாகக் கணக்கிடுவது வழக்கம்.]

விதுரரே! இந்த ஐந்துவிதமான வருடங்களையும் செயல்படுத்துபவன் சூரிய பகவான். ஐம்பெரும் பூதங்களிலும் இவரே ஒளிமயமானவர். தனது காலமென்னும் சக்தியால் விதைகளில் முளைக்கும் திறனைப் பலவகையிலும் தூண்டிவிடுகிறார். மனிதர்களின் மயக்கத்தை (மோகத்தை) நீக்குவதாக (பகலிரவு என்று) அவனது ஆயுளைக் குறைத்துக் கொண்டு ஆகாயத்தில் சஞ்சரிக்கிறார். விருப்பங்கள் நிறைவேற மனிதர்கள் ஆற்றும் வேள்வி முதலியன மூலம் பெறக்கூடிய சுவர்க்கம் முதலிய நற்பயன்களைப் பெறச் செய்பவரும் இவரே. (15)

விதுரர் கேட்கிறார்—— பித்ருக்கள், தேவர்கள், மனிதர்கள் ஆகியவர்களின் பரமாயுள் அவரவர் கணக்குப்படி நூறு வருடங்கள். அதே போல மூவுலகங்களுக்கும் அப்பால் உள்ள ஞானிகளின் ஆயுள் பற்றிக் கூற வேண்டுகிறேன். (16)

காலமென்பது தங்கள் ஸ்வரூபமே. ஆகவே, அதன் கதியை பகவான்தான் அறியமுடியும். யோகசித்தி பெற்ற அறிவாளிகள் ஞானத்தால் பிரபஞ்சம் முழுவதையும் அறிகிறார்கள். (17)

மைத்திரேயர் (பதில்) கூறுகிறார்—— கிருதயுகம், திரேதாயுகம், துவாபரயுகம், கலியுகம் என யுகங்கள் நான்கு. இந்த நான்கு யுகங்களும் சேர்ந்து 12,000 தேவ வருடங்கள் என நிச்சயிக்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது, மனித வருடங்களில் 43,20,000 வருடங்கள். (18)

கிருதயுகம், திரேதாயுகம், துவாபரயுகம், கலியுகம் என இவைகளுக்கு நாலாயிரம், மூவாயிரம், ஈராயிரம், ஆயிரம் தேவ வருடங்கள். மேலும் ஒவ்வொரு யுகத்திற்கும் எவ்வளவு ஆயிரம் வருடங்களோ அத்தனை இருநூறு வருடங்கள் யுக சந்திக்காகவும், சந்தி அம்சத்திற்காகவும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறாகில், கிருதயுகத்திற்கு 4000 + (4 X 200 =) 800 = 4800 தேவ வருடங்கள்; திரேதாயுகத்திற்கு 3600; துவாபரயுகத்திற்கு 2400; கலியுகத்திற்கு 1200. ஆக மொத்தம் 12,000 தேவ வருடங்கள் ஒரு சதுர்யுகத்திற்கு. (19)

[குறிப்பு:— மனிதனது ஒரு வருடம் தேவர்களுக்கு ஒரு நாள். ஆகவே, தேவர்களது ஒரு வருடம் மனிதர்களது 360 வருடங்கள். இவ்வாறு மனித வருடக் கணக்கில் கலியுகத்திற்கு 4,32,000 வருடங்கள் ஆகிறது. இதன் இருமடங்கு துவாபர யுகம் (8,64,000 வருடங்கள்); மும்மடங்கு திரேதா யுகம் (12,96,000 வருடங்கள்); நான்கு மடங்கு கிருத யுகத்திற்கு (17,28,000 வருடங்கள்.)]

யுகத்தின் தொடக்கத்தில் ‘சந்தி’ உண்டாகிறது. யுகத்தின் முடிவில் ‘சந்தியாம்சம்’. இதன் வருடங்களின் கணக்கு நூற்றுக்கணக்கிலே கூறப்படுகிறது. இதன் இடைப்பட்ட காலமே ‘யுகம்’ என அதனையறிந்த சான்றோர்கள் கூறுகிறார்கள். ஒவ்வொரு யுகத்திலும் ஒவ்வொருவிதமான விசேஷ தர்மங்கள் கடைப்பிடிக்கப்படுகின்றன. (20)

கிருதயுகத்தில் தர்மதேவதை நான்கு பாதங்களுடன் பூரணமாக மனிதர்களை அனுசரித்து வருகிறது. பின் ஒவ்வொரு யுகத்திலும் அதர்மம் வளரத் தொடங்கவே, தர்மத்தின் கால்கள் ஒவ்வொன்றாகக் குறைந்து, கலியுக முடிவில் நான்கு கால்களுமின்றி நொண்டியாகிறது. தர்மத்தின் நான்கு கால்கள் தவம், ஒழுக்கம், தயை (கருணை), சத்தியம் என்பன. (21)

விதுரரே! மூவுலகங்களுக்கும் வெளியே இருக்கும் ‘மஹர்லோகம்’ முதல் ‘பிரும்மலோகம்’ வரையில் ஓர் ஆயிரம் சதுர்யுகம் கொண்டது ஒரு பகல். அதேபோல் இரவிற்கும் ஆயிரம் சதுர்யுகம் ஆகும். இந்த இரவில் பிரும்மதேவர் மூவுலகங்களையும் தன் வயிற்றில் அடக்கிக் கொண்டு நித்திரை புரிகிறார். (22)

அந்த இரவு முடிந்ததும் மறுபடியும் பிரும்மதேவர் மூவுலகங்களையும் முன்போலவே படைக்கிறார். அதன் தொடர்ச்சி பிரும்மதேவரின் பகல் முடியும் வரை தொடரும். அந்த ஒரு கல்பத்தில் பதினான்கு மனுக்களின் காலம் முடிகிறது. (23)

ஒவ்வொரு மனுவும் தனக்கெனக் குறிப்பிட்ட எழுபத்தோரு சதுர்யுகங்கள் அதிகாரம் செலுத்துகின்றனர். அந்தந்த மன்வந்தரங்களில் மனுக்கள் அவர்களது வம்சத்தில் தோன்றிய அரசர்கள், சப்தரிஷிகள், தேவர்கள், இந்திரர்கள், அவர்களைச் சார்ந்தவர்கள் ஆகிய அனைவரும் ஒரே சமயத்தில் உண்டாகிறார்கள். (24)

இந்தப் படைப்பு பிரும்மதேவரின் ஒவ்வொரு நாளிலும் நடப்பது. இது மூவுலகங்களது படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் மட்டும் செய்வதாகும். இப்படைப்பில் விலங்கினங்கள், பறவைகள், மனிதர்கள், பித்ருக்கள், தேவர்கள் ஆகியோர்களது படைப்பு, அவரவர் கர்ம பலன்களுக்கேற்ப நடக்கிறது. (25)

மன்வந்தரங்களில் பகவான் சத்துவ குணத்தை மேற்கொண்டு மனு முதலியவர்கள் வாயிலாகவும் தனது அவதாரங்கள் வாயிலாகவும் தனது சக்தியாலும் இவ்வுலகைக் காக்கிறார். (26)

காலப்போக்கில் பிரும்மதேவர் இரவு நேரத்தில் சிறிது தமோ குணத்தை ஏற்று, தனது படைப்புச் சக்தியைத் தன்னுள் அடக்கிக் கொண்டு, எந்தவொரு செயலுமின்றி இருக்கிறார். அதுபோது காலத்தின் சக்தியால் அனைத்தும் அவரிலேயே ஒன்றிவிடுகின்றது. (27)

இரவு தொடங்கியதும் ‘பூ:, புவ:, ஸ்வ:’ என்கிற மூவுலகங்களும் அவரது திருமேனியிலேயே ஒன்றுபடுகின்றன. சூரியனும் சந்திரனும்கூட அவரில் ஒன்றிவிடுகின்றன. (28)

பகவானுடைய சக்தி ரூபமான ஸங்கர்ஷண மூர்த்தியின் (ஆதிசேஷன்) முகத்திலிருந்து வெளிவரும் அக்னியால் மூவுலகங்களும் எரிக்கப்படும்போது, அந்த வெப்பம் தாங்காது இந்திரலோகத்திற்கடுத்த மேலுலகமான மஹர்லோகத்திலிருந்து பிருகு முதலிய முனிவர்கள், அதற்கும் மேலான ஜனலோகத்திற்குச் செல்கின்றனர். (29)

இதற்குள் ஏழு சமுத்திரங்களும் பிரளய காலத்து ஊழிக்காற்றின் சீற்றத்தினால் பொங்கி எழுந்து, தனது பெருந்த அலைகளினால் மூவுலகங்களையும் மூழ்கடித்து விடுகின்றன. (30)

அந்தப் பிரளய ஜலத்தின் நடுவில் பகவான் ஸ்ரீஹரி, ஆதிசேஷனாகிற தனது படுக்கையில் ஜனலோகவாசிகள் துதிக்கக் கண்மூடி யோகத்துயில் புரிகிறார். (31)

முன்கூறியவாறு கால கதியால் கணக்கிடப்படும் பகலிரவுகளால் பிரும்மதேவரது ஆயுள் ஆன நூறு வருடங்களும் சிறிதுசிறிதாகக் குறைந்து கொண்டே வருகிறது. (32)

அந்தப் பிரும்மதேவரது ஆயுளில் சரிபாதி ‘பரார்த்தம்’ என்று சொல்லப்படும். அதில் முதல் பரார்த்தம் முடிந்து, தற்போது இரண்டாவது பரார்த்தம் நடைபெறுகிறது. (33)

முதல் பரார்த்தத்தின் தொடக்கத்தில் பிராம்மம் என்கிற பெரிய கல்பம் நடைபெற்றது. அப்போதுதான் (சப்தப்பிரும்மம்) வேதமே உருவான பிரும்மதேவர் தோன்றினார். (34)

அந்தப் பிரும்ம கல்பத்தின் முடிவில் பாத்ம கல்பம் ஏற்பட்டது. அக்கல்பத்தில் பகவான் ஸ்ரீஹரியின் தொப்புள் கொடியில் உலக வடிவான தாமரை மலர் தோன்றியதால், அதற்கு அப்பெயர் உண்டாயிற்று. (35)

பரதகுலத்திலகமே விதுரா! இரண்டாவது பரார்த்தத்தின் தொடக்கத்தில் ஆரம்பித்தது வராக கல்பம். இப்பொழுது நடைபெறுவது அந்த வராக கல்பம்தான். இக்கல்பத்தில் பகவான் வராக மூர்த்தியாகத் தோன்றியதால், இக்கல்பத்திற்கு இப்பெயர் ஏற்பட்டது. (36)

பிரும்மதேவரின் ஆயுளான இந்த இரண்டு பரார்த்த கால அளவு, ஆதியந்தமற்றவரும், செயல் முதலியன கடந்தவரும், ஜகத் காரணருமான பகவானுக்கு, ஒரு நொடி என்று உலக வழக்காக (உபசாரமாக)க் கூறப்படுகிறது. (37)

பரமாணு தொடங்கி இரண்டு பரார்த்தங்கள் அளவு நீண்ட இந்த காலம் திறமைமிக்கது. என்றாலும் பரிபூரணரான பகவானைத் தன்னுள் அடக்கியாளும் திறனற்றதே. தேகாபிமானிகளை மட்டுமே கட்டுப்படுத்தத் திறன் உள்ளது. (38)

இந்தப் பிரும்மாண்டகோசம் எட்டு அடிப்படை தத்துவங்கள் கொண்டது. அதாவது பிரகிருதி, மஹத், அஹங்காரம், சப்தம், ஸ்பரிசம் முதலிய ஐந்து தன்மாத்திரைகள். மேலும் பதினாறு விகாரங்கள் (மாறுதல்கள்) உடையது. அதாவது, ஐந்து பூதங்கள், பத்து பொறிகள் மற்றும் மனம். இது உள்ளும் புறமும் ஐம்பது கோடி யோஜனை பரப்புள்ளது. பூமி, நீர், அக்னி, வாயு, ஆகாயம், அஹங்காரம், மஹத் என ஏழு ஆவரணங்கள் உடையது. இந்த ஆவரணங்கள் (மறைப்புகள்) ஒன்றைவிட ஒன்று பத்து மடங்கு பெரியவை. பிரதானம் முதலிய அனைத்துக் காரணங்களுக்கும் காரணமான அந்த பகவானிடத்தில், இப்பிரும்மாண்டம் ஒரு பரமாணு போல் காணப்படுகிறது. அதுமட்டுமின்றி இம்மாதிரி இன்னும் கோடிக்கணக்கான பிரும்மாண்டங்கள் அவரிடம் விளங்குகின்றன. அவரைத்தான் அக்ஷரப் பிரும்மம் என்கின்றனர். (அதாவது, அழிவற்ற பிரும்மம் என்கின்றனர்.) புராண புருஷரான இந்த பரமாத்மாவைத்தான் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு என்று அழைக்கின்றனர். (39—41)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் — சிருஷ்டி வர்ணனை

மைத்திரேயர் (மேலும்) கூறுகிறார்—— விதுரரே! இவ்வாறு காலமே வடிவெடுத்த பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனின் பெருமை வர்ணிக்கப்பட்டது. இனி, பிரும்மதேவர் எவ்வாறு சிருஷ்டி செய்ய ஆரம்பித்தார்? என்பதைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேள். (1)

முதன்முதலில் பிரும்மா அஞ்ஞானத்தின் (அறியாமையின்) ஐந்து தொழில்களைப் படைத்தார். அவை:— 1. தாமிஸ்ரம் (என்கிற துவேஷம்), 2. அந்ததாமிஸ்ரம் (மரணமே ஜீவனின் முடிவு என்கிற எண்ணம்), 3. மோகம் (இவ்வுடலில் பற்று), 4. மகாமோகம் (பொறிபுலன்களின் சுகத்தில் பற்று), 5. தமஸ் (ஆன்ம தத்துவத்தை மறைக்கும் அறியாமையாகிற மாயை). (2)

[குறிப்பு:— படைப்பு என்பது வெறும் உயிர்களின் உடலைப் படைப்பது மட்டுமல்ல. அந்தந்த ஜீவராசிகளின் இயல்பான குணத்தைப் படைப்பதும் ஆகும்.]

இந்தப் பாவமயமான படைப்பைக் கண்டு, பிரும்மதேவர் மகிழ்ச்சி கொள்ளவில்லை. இறைவனைத் தியானித்து, தம் மனத்தைத் தூய்மையாக்கிக் கொண்டு, பின் படைப்பைத் தொடங்கினார். (3)

இப்பொழுது பிரும்மதேவர் ஸநகர், ஸநந்தனர், ஸநாதனர், ஸநத்குமாரர் என்கிற நால்வரை (மனத்தினாலேயே) படைத்தார். அவர்கள் உலக இயல்பான விஷயங்களில் பற்றற்றவர்கள்; ஊர்த்வரேதஸ்ஸுகள் (மேல்நோக்கிச் செல்லும் விந்து உடையவர்கள்); இல்லற சுகம் பற்றி அறியாதவர்கள். (4)

பிரும்மதேவர், தன் புத்திரர்களிடம் படைப்பைத் தொடரக் கூறினார். ஆனால், அவர்கள் பிறவி முதற்கொண்டு முக்தி மார்க்கத்திலேயே நோக்குடையவர்களாய் இறை சிந்தனையிலேயே இருந்ததால், அவர்கள் படைப்பைத் தொடர இசையவில்லை. (5)

தன் குமாரர்கள், தன் சொல்லை ஏற்காது தன்னை அவமதித்ததால், பிரும்மதேவர் மிகவும் கோபம் கொண்டார். ஆனால், அவர் அதைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றும் முடியவில்லை. (6)

தன் அறிவு கொண்டு எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் கோபம் அடங்காது, அந்தக் கோபம் அவரது இரு புருவங்களின் நடுவிலிருந்து கருஞ்சிவப்பு நிறமுள்ள ஒரு குமாரனாக வடிவெடுத்து வெளியேறியது. (7)

தேவர்கள் அனைவருக்கும் முன் தோன்றிய பகவான் ருத்ரன், ‘உலகங்களுக்கெல்லாம் தந்தையான பிரும்மதேவரே! எனக்குப் பெயரிடுங்கள்; நானிருக்க ஓரிடம் காட்டுங்கள்’ என அழுதார். (8)

தாமரையில் பிறந்த பிரும்மதேவர், அவருடைய விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்ய எண்ணி, ‘குழந்தாய் அழாதே, உனக்குத் தேவையானதைச் செய்கிறேன்’ என்று அன்பொழுகக் கூறினார். (9)

தேவர்களில் சிறந்தவனே! பயந்த சிறு குழந்தைபோல் நீ அழுததால், உன்னை மக்கள் ‘ருத்ரன்’ என்றழைப்பார்கள். (10)

இதயம், பொறிகள், பிராணன், ஆகாயம், வாயு, தீ, நீர், பூமி, சூரியன், சந்திரன் மற்றும் தவம் ஆகிய பதினோரு இருப்பிடங்களை, உனக்காக முன்பே உண்டாக்கியிருக்கிறேன். (11)

மன்யு, மனு, மகேசன், மகான், சிவன், ருதத்வஜன், உக்ரரேதஸ், பவன், காலன், வாமதேவன், திருதவிரதன் என்பன உனது பெயர்கள். (12)

ருத்ரனே! தீ, விருத்தி, உசனா, உமா, நியுத், ஸர்பி, இளா, அம்பிகை, இராவதீ, சுதா, தீக்ஷா என்கிற பதினோரு ருத்ராணிகளும் உனது மனைவிகள். (13)

நீ ஒரு பிரஜாபதி. ஆகவே, மேற்கூறிய பெயர்கள், இடங்கள், பெண்கள் ஆகிய அனைத்தையும் ஏற்று, அவர்கள் மூலம் பலவிதப் படைப்புகளைச் செய். (14)

இவ்வாறு பிரும்மதேவர் கட்டளையிடவே, பகவான் நீலலோஹிதன் தன்னைப் போலவே பலம், தோற்றம், இயல்பு கொண்ட பிரஜைகளைப் படைக்கத் தொடங்கினார். (15)

இவ்வுலகை நான்கு புறமும் சூழ்ந்து கொண்டு, அதை அப்படியே விழுங்குபவர்கள் போல் இருக்கும் ருத்ரன் சிருஷ்டித்த ருத்ர கணங்களைக் கண்டு, பிரும்மதேவர் மிகவும் பயந்து நடுங்கினார். (16)

அப்பொழுது பிரும்மதேவர் ருத்ரனிடம் கூறினார்—— ‘தேவர்கள் தலைவனே! நீ படைத்த இந்த ருத்ரகணங்களது பார்வை என்னையும், அனைத்து திக்குகளையும் சுட்டெரிப்பதுபோல் இருக்கிறது. ஆகவே, நீ படைத்தது போதும். (17)

அனைத்து உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்யும் தவத்தை ஏற்பாயாக. அதனால், உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும். அந்த தவத்தின் பெருமையால் நீ முன்போல் இவ்வுலகைப் படைப்பாயாக! (18)

ஒருவன் தவத்தினாலேயே பொறிபுலன்களுக்கெட்டாத, அனைத்துள்ளும் அந்தர்யாமியான, ஒளிவடிவினனான பகவான் ஸ்ரீஹரியை எளிதிலே அடைய முடியும்.’ (19)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— வேதங்களைக் காக்கும் பிரும்மதேவர் இவ்வாறு கட்டளையிடவே, ருத்ரன் ‘சரி’ என்று அதைத் தலைமேல் ஏற்று, அவரை வலம் வந்து வணங்கி, அவரது அனுமதி பெற்றுத் தவம் செய்யக் கானகம் சென்றார். (20)

இதன் பிறகு பகவானது சக்தியில் தோன்றிய பிரும்மதேவர் உலகைப் படைக்கத் திருவுள்ளம் கொண்டு பத்து பிள்ளைகளைத் தோற்றுவித்தார். அவர்களால் இவ்வுலகம் பெருக்கமடைந்தது. (21)

அவர்கள் மரீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ், புலஸ்தியர், புலஹர், கிரது, பிருகு, வசிஷ்டர், தக்ஷன், நாரதர் என்பவர்கள். (22)

பிரும்மாவின் மடியிலிருந்து நாரதரும், கை கட்டைவிரலிலிருந்து தக்ஷனும், பிராணனிலிருந்து வசிஷ்டரும், தோளிலிருந்து பிருகுவும், கையிலிருந்து கிரதுவும் பிறந்தார்கள். (23)

தொப்புளிலிருந்து புலஹரும், காதுகளிலிருந்து புலஸ்தியரும், வாயிலிருந்து அங்கிரஸரும், கண்களிலிருந்து அத்ரியும், மனசிலிருந்து மரீசியும் தோன்றினார்கள். (24)

சாட்சாத் பகவான் நாராயணனது ஸ்வரூபமான தர்மம் வலது மார்பிலிருந்தும், உலகங்களுக்கெல்லாம் மரணபயத்தை அளிக்கும் மிருத்யு என்கிற அதர்மம் பின்பாகத்தினின்றும் தோன்றின. தர்ம தேவதையின் மனைவி மூர்த்தியிடம் நர—நாராயண ரிஷிகள் தோன்றினர். (25)

இவ்வாறே பிரும்மதேவரின் மனத்திலிருந்து காமம், புருவத்திலிருந்து கோபம், கீழுதட்டிலிருந்து லோபம் (பேராசை), வாயிலிருந்து வாக்கின் தேவதையான சரஸ்வதி, லிங்கத்திலிருந்து (ஆண்குறியிலிருந்து) சமுத்திரங்கள், அபான துவாரத்திலிருந்து பாவங்களுக்கு இருப்பிடமும் அரக்கர்களின் தலைவனுமான நிர்ருதியும் பிறந்தார்கள். (26)

பிரும்மாவின் நிழலிலிருந்து தோன்றியவர் கர்தமர். இவர் அனைத்து சக்திகளும் கொண்டவர். தேவஹூதியின் கணவர். (இவர் கபில வாசுதேவரின் தந்தை.) இவ்வாறு இவ்வுலகம் முழுவதும் பிரும்மதேவரின் மனத்திலிருந்தும் உடலிலிருந்தும் தோன்றியது. (27)

விதுரரே! ஸ்வயம்புவான பிரும்மதேவர் மனத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் அழகுடைய தன் பெண்ணான சரஸ்வதியை விரும்பினார். ஆனால், அவள் இவரை விரும்பவில்லை என்று நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோமல்லவா? (28)

இவ்வாறு மறநெறியில் (அதர்மநெறியில்) செல்ல முயற்சிக்கும் தங்கள் பிதாவான பிரும்மதேவரைக் கண்டு, மரீசி முதலிய முனிவர்கள் அன்போடு தடுத்து நிறுத்தினர். (29)

தாங்கள் தன்னடக்கமுள்ளவராக இருந்தும் காமத்தை வெற்றி கொள்ளாமல், தங்கள் பெண்ணையே புணர விரும்புவது என்னும் செயல், உங்களுக்கு முன்பு (சென்ற கல்பத்தில்) இருந்தவர்கள் செய்ததாகத் தெரியவில்லை. தங்களுக்குப் பின் இனிவரப் போகும் சந்ததியினரும் செய்யமாட்டார்கள். (30)

ஹே ஜகத்குருவே! சர்வசக்தரான தங்களைப் போன்ற சான்றோர்களுக்கு இத்தகைய செயல் அழகல்ல. ஏனெனில், தங்களைப் போன்ற பெரியோர்களது ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றியன்றோ உலகம் நலன்பெற முடியும். (31)

எந்த இறைவன், தன்னுள் அடங்கிக் கிடந்த, இந்தப் பிரபஞ்சத்தைத் தனது ஞான ஒளியால் வெளிப்படுத்தினாரோ, அந்த இறைவனுக்கு வணக்கம். அவர்தானே அறநெறிகளைக் காத்தருள வேண்டும். (32)

தன் புத்திரர்களான மரீசி முதலிய பிரஜாபதிகள் தன்னெதிரிலேயே இவ்வாறு கூறக் கேட்ட பிரஜாபதிகளின் பிதாவான பிரும்மதேவர் வெட்கமடைந்து தன்னுடலை விடுத்தார். மிகவும் கோரமான அந்த உடலை திசைகள் பெற்றுக் கொண்டன. திசைகள் அனைத்தையும் இருள் சூழ்ந்தாகச் செய்யும் இந்த மூடுபனியைத்தான் ‘அந்தகாரம்’ எனக் கூறுகின்றனர். (33)

ஒருசமயம் பிரும்மதேவர், ‘நான் உலகங்களை முன்போல் ஒன்றுக்கொன்று இசைந்ததாக ஒழுங்காக எவ்வாறு படைப்பேன்?’ எனக் கவலையடைந்தார். அப்போது அவரது நான்கு முகங்களிலிருந்தும் நான்கு வேதங்கள் தோன்றின. (34)

ஹோதா, அத்வர்யு, உத்காதா, பிரும்மா ஆகிய ரித்விக்குகளுடைய செயல்முறைகளைக் கூறும் வேள்விகளின் விரிவும், உபவேதங்களும், நியாயம் முதலிய சாஸ்திரங்களும், தர்மதேவதையின் தவம், ஒழுக்கம், தயை, சத்தியம் என்கிற நான்கு கால்களும், பிரும்மசர்யம், இல்லறம், வானப்பிரஸ்தம், துறவறம் என்கிற நான்கு ஆசிரமங்களும் மற்றும் அவர்களுக்கான அறநெறிகளுமாகிய இவையனைத்துமே பிரும்மதேவரின் முகத்திலிருந்து தோன்றியனவே. (35)

விதுரர் கேட்கிறார்—— தவசியே! உலகைப் படைக்கின்ற பிரஜாபதிகளின் தலைவரான பிரும்மதேவர், தனது முகங்களினின்றும் வேதம் முதலியவற்றைப் படைத்தார். எனில், தனது எந்த முகத்திலிருந்து எவை எவைகளைப் படைத்தார்? என்பதைக் கருணை கொண்டு, எனக்குக் கூற வேண்டுகிறேன். (36)

மைத்திரேயர் பதிலுரைக்கிறார்—— விதுரரே! பிரும்மதேவர் தனது கிழக்கு, தெற்கு, மேற்கு, வடக்கு முகங்களிலிருந்து முறையே ரிக், யஜூர், ஸாமம், அதர்வணம் என்னும் வேதங்களைத் தோற்றுவித்தார். இதேவிதமாகவே வேள்வியின் நான்கு ரித்விக்குகளில் கானமில்லாமல் மந்திரங்கள் மட்டும் ஓதப்பட்டுச் செய்யப்படும் ஹோதாவின் செயலான சாஸ்திரத்தையும் (வழிமுறைகளையும்), அத்வர்யுவின் செயலான யாகத்தையும், உத்காதாவின் செயலான துதி, ஸ்தோமம் ஆகியவைகளையும், பிரும்மாவின் செயலான பிராயச்சித்தத்தையும் முறையே தன் நான்கு முகங்களினின்றும் தோற்றுவித்தார். (37)

அதேபோல தன் கிழக்கு முதலிய நான்கு முகங்களினின்றும் முறையே ஆயுர்வேதம் (மருந்துவம்), (ஆயுதப்போர் முதலிய) தனுர் வேதம், (சங்கீதம், பரதம் முதலிய) காந்தர்வ வேதம், வீடு கட்டுதல் முதலிய சிற்ப சாஸ்திரமான ஸ்தாபத்ய வேதம் என்னும் நான்கு உபவேதங்களையும் தோற்றுவித்தார். (38)

பின், எல்லாமறிந்த பிரும்மதேவர் ஐந்தாவது வேதமாகக் கூறப்படும் இதிகாச புராணங்களைத் தன் நான்கு முகங்களினின்றும் படைத்தார். (39)

அதன்பின் தன் கிழக்கு முகத்தினின்று ஷோடசி, உக்தம் என்னும் இரு வேள்விகளையும், தென்முகத்தினின்று சயனம், அக்னிஷ்டோமம் என்னும் இரு வேள்விகளையும், மேற்கு முகத்தினின்று அப்தோர்யாமம், அதிராதரம் என்னும் இரு வேள்விகளையும், வடக்கு முகத்தினின்று வாஜபேயம், கோஸவம் என்னும் இரு வேள்விகளையும் தோற்றுவித்தார். (40)

வித்யை, தானம், தவம், ஒழுக்கம் என்கிற தர்மத்தின் நான்கு பாதங்களையும், நான்கு ஆசிரமங்களையும், அவற்றின் நெறிமுறைகளையும் அம்முறைப்படியே படைத்தார். (41)

பிரும்மசாரியின் கடமைகள் நான்கு. அவை உபநயனச் சடங்கு நடந்து முடிந்தது முதல் மூன்று நாட்கள் காயத்ரி மகாமந்திரஜபம் ‘ஸாவித்ரம்’ என்னும் விரதம். பின் ஒரு வருடம் முழுவதும் அனுஷ்டிக்கும் ‘பிராஜாபத்யம்’ என்னும் விரதம். பின் ஒரு வேதத்தை முழுவதும் கற்றுத் தேறுவதற்கான காலமான ‘பிராஹ்ம’ விரதம். தன் ஆயுள் முடிய பிரும்மசரியம் அனுஷ்டிக்கும் விரதம் ‘ப்ருஹத்’ என்பன. இனி இல்வாழ்வானது (கிருகஸ்தனது) கடமைகள். சாஸ்திரங்களில் கூறிய நெறிப்படிச் செய்யும் பயிர்த்தொழில். இது ‘வார்தா’ எனப்படும் வேள்வி முதலிய கர்மங்கள் செய்வித்தல் ‘ஸஞ்சயம்’ ஆகும். யாரிடமும் சென்று வேண்டிப் பெறாது தானாகக் கிடைத்தப் பொருட்களைக் கொண்டு வாழ்க்கை நடத்துதல் ‘சாலினம்’ எனப்படும். வயல்களில் அறுவடைக்குப் பிறகு யாரும் எடுத்துக் கொள்ளாமல் சிதறிக் கிடக்கும் தானியங்களைப் பொறுக்கியெடுத்து ஜீவனம் செய்யும் ‘சிலோஞ்ச விருத்தி’. இவை நான்கும் இல்வாழ்வானது நெறிகள். (42)

வானப்பிரஸ்தாசிரமத்தில் உள்ளவர்களின் நெறிமுறைகளைக் கூறுகிறார். பிறரது உடலுழைப்பின்றி உழுது பயிரடப்படாது இயற்கையில் தானாக விளையும் மூங்கிலரிசி, புல்லரிசி முதலியன கொண்டு வாழ்க்கை நடத்தும் ‘வைகானசர்கள்’; புதிய உணவு கிடைத்ததும் முன் சேர்த்து வைத்த அன்னத்தைத் தானம் செய்திடும் ‘வாலகில்யர்கள்’; காலையில் கண்விழித்தெழும் திசையின் பக்கங்களிலிருந்து கிடைக்கும் பழம்—தானியங்களைக் கொண்டு வாழ்க்கை நடத்தும் ‘ஔதும்பரர்கள்’; மரங்களிலிருந்து தானாகக் கீழே விழும் பழங்களைக் கொண்டு ஜீவிக்கும் ‘பேனபர்கள்’. இனி, துறவிகளின் நான்கு வகைகளைக் கூறுகிறார். தன் குடிசையிலே இருந்து கொண்டு துறவு நெறிகளை ஒழுங்காகக் கடைப்பிடிப்பவர் ‘குடீசகன்’; கர்மாவை முக்கியமாக எண்ணாமல் ஞானமார்க்கத்தில் செல்பவன் ‘பஹூதகன்’. ஞானயோக சித்தி பெற்றவர் ‘ஹம்ச சந்நியாசி’; அனைத்து முயற்சிகளையும் துறந்து ஜீவன்முக்தி அடைந்தவர் ‘நிஷ்க்ரியன்’ (செயலற்றவன்) அல்லது ‘பரமஹம்ச துறவி’. இவ்வாறு நான்கு துறவற நெறிகளையும் படைத்தார். (43)

இதேபோல் ஆன்வீக்ஷிகீ, த்ரயீ, வார்த்தை, தண்டநீதி என்னும் நான்கு வித்யைகளும், பூ:, புவ:, ஸுவ:, மஹ: என்கிற நான்கு வியாஹ்ருதிகளும் பிரும்மதேவரின் நான்கு முகங்களினின்றும் தோன்றின. இவரது இதயாகாசத்திலிருந்து ‘ஓம்’ என்கிற பிரணவம் தோன்றியது. (44)

[குறிப்பு:— 1. ஆன்விக்ஷிகீ — முத்தியை அடைவிக்கும் ஆன்மவித்தை. ஆன்மா எது, ஆன்மா அல்லாதது எது? என்பதைப் பிரித்துக் காட்டும் அறிவு.

2. த்ரயீ — சுவர்க்க போகங்களைத் தரும் (கர்ம விதானம்) செயல்முறை.

3. வார்த்தை — உழவுத்தொழில், வியாபாரம் பற்றிய அறிவு.

4. தண்டநீதி — நியாயம் வழங்குதல், தண்டித்தல் முதலிய அரசநெறிகள்.]

அந்தப் பிரும்மதேவரது மயிர்க்கால்களிலிருந்து ‘உஷ்ணிக்’ என்கிற சந்தமும், தோலிலிருந்து ‘காயத்ரி’ சந்தமும், மாமிசத்திலிருந்து ‘திரிஷ்டுப்’ சந்தமும், நாடியிலிருந்து ‘அனுஷ்டுப்’ சந்தமும், எலும்பிலிருந்து ‘ஜகதீ’ சந்தமும் தோன்றின. (45)

மஜ்ஜையிலிருந்து ‘பங்க்தீ’ என்கிற சந்தமும், பிராணனிலிருந்து ‘ப்ருஹதீ’ என்ற சந்தமும் உண்டாயின. அவருடைய ஜீவசக்தியிலிருந்து ‘க’ முதல் ‘மா’ முடிய மெய்யெழுத்துக்களும், உடலிலிருந்து ‘அ’ முதலான உயிரெழுத்துக்களும் தோன்றின. (46)

ஶ,ஷ,ஸ,ஹ என்கிற நான்கு ஊஷ்ம எழுத்துக்களும் அவரது பொறிகள். ய,ர,ல,வ என்கிற அந்தஸ்த எழுத்துக்கள், அவரது பலம், வலிமை என்கின்றனர். அவரது திருவிளையாடல்களில் நிஷாதம், ரிஷபம், காந்தாரம், ஷட்ஜம், மத்யமம், தைவதம், பஞ்சமம் என்கிற ஸ,ரி,க,ம,ப,த,நீ என்கிற ஏழு ஸ்வரங்களும் தோன்றின. (47)

சப்தப்பிரும்மம் என்கிற வேதமே உருவான பிரும்மா வெளிப்படையாகத் தெரியும் உயிரெழுத்து, மெய்யெழுத்து என்ற த்வனிகளாகவும் (ஒலியாகவும்), வெளிப்படையாகத் தெரியாத ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவமாகவும் இருக்கிறார். அவரிலும் மேம்பட்ட எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பரப்பிரும்மம் பலதரப்பட்ட சக்திகளைத் தாங்கி, இந்திரன் முதலியவர்கள் உருவமாக விளங்குகிறார். (48)

முன்கூறியவாறு பிரும்மா பாவச்செயலில் இச்சை கொண்ட தன் முந்திய உடலை (எதிலிருந்து ‘குஹரா’ என்னும் புகை நாற்புறமும் சூழ்ந்ததோ, அந்த உடலை) நீக்கி, வேறு உடலை ஏற்று, உலகைப் படைக்க திருவுள்ளம் கொண்டார். மகத்தான வீர்யம் படைத்த மரீசி முதலிய மகரிஷிகளாலும், படைப்பு மேன்மேலும் பெருகாததால் திரும்பவும் மனம் சிந்திக்கலானார். ‘நான் இவ்வளவு முயற்சித்தும் பிரஜைகளின் பெருக்கம் நிகழவில்லையே. இதில் ஏதோ தெய்வ குற்றம் உள்ளது. விதிதான் படைப்பு விருத்தியடையாது இடையூறு செய்கிறது. இதுதான் உண்மை.’ உரிய காலத்தில் உரிய முறைப்படி செயல் புரியும் பிரும்மதேவர், இவ்வாறு தெய்வத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்து நிற்கையில், அவரது திருமேனி இரண்டாயிற்று. ஒன்று ஆணாகவும், மற்றொன்று பெண்ணாகவும் பிரிந்தது. ‘க’ எனில் பிரும்மதேவர். அதிலிருந்து பிரிந்ததால் இவ்வுடலை ‘காயம்’ என்கின்றனர். (49—52)

அவ்வாறு பிரிந்ததில் ஆண் பகுதி ‘ஸ்வாயம்புவமனு’ என்கிற பெயரில் முதலாவது மனு சக்கரவர்த்தியாகத் தோன்றியது; பெண் பகுதி ‘சதரூபா’ என்ற பெயரில் அந்த மனுவினது ராணியாக ஆனாள். (53)

அது முதல், ஆண்—பெண் உடலுறவால் பிரஜைகள் தோன்றலாயினர். சக்கரவர்த்தியான ஸ்வாயம்புவமனு, தனது மனைவியான சதரூபையிடம் ஐந்து குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்தார். அவர்கள் பிரியவிரதன், உத்தானபாதன் என்கிற இரு ஆண் குழந்தைகளும், ஆகூதி, தேவஹூதி, பிரஸூதி என்கிற மூன்று பெண் குழந்தைகளும் ஆகும். (54—55)

அவர்களில் ஆகூதியை ருசி என்பவருக்கும், இரண்டாவதான தேவஹூதியை கர்தமருக்கும், பிரஸூதியை தக்ஷனுக்கும் திருமணம் செய்து கொடுத்தார். அவர்களது சந்ததிகளால் இந்த உலகம் நிறைந்தது. (56)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் — வராக அவதாரம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! மைத்திரேய முனிவரது புண்ணியமான சொற்களைக் கேட்ட விதுரர், பகவான் வாசுதேவரது கதைகளைக் கேட்பதில் உள்ள ஆர்வத்தால் மேலும் கேட்கலானார். (1)

விதுரர் கேட்கிறார்—— முனிவரே! பிரும்மதேவரின் அன்பு மகனான ஸ்வாயம்புவமனு சக்கரவர்த்தி, தனக்கு மிகவும் அன்பான மனைவி சதரூபையைப் பெற்று, மேற்கொண்டு என்ன செய்தார்? (2)

உலகநாயகரான பகவான் வாசுதேவனையே நம்பிய அந்த ஆதி மன்னரான மனுவின் சரிதத்தைக் கேட்க ஆவலுள்ள எனக்கு, அதைக் கூற வேண்டுகிறேன். (3)

பகவான் ஸ்ரீமுகுந்தனது சரணகமலங்களைத் தனது இதயத்தாமரையிலேயே அனுதினமும் வைத்து வழிபடும் அடியவர்களது திருக்கல்யாண குணங்களைக் கூறும் கதைகளைக் கேட்பது ஒன்றுதான், ஒருவன் ஈடுபாடு கொண்டு கற்ற கல்வியின் முக்கியமான பயன் என்று சான்றோர்கள் கூறுகிறார்களல்லவா? (4)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஆயிரக்கணக்கான முகங்கள் கொண்ட பகவானது சரணகமலங்களில் மிகுந்த பக்தி கொண்ட விதுரர், மிகவும் வணக்கத்தோடு இவ்வாறு கேட்கவே, மகிழ்ச்சியால் மயிர்க்கூச்செறிந்தவரான மைத்திரேயர் கூறலானார். (5)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— தனது மனைவியான சதரூபையுடன் பிறந்த ஸ்வாயம்புவமனு பிரும்மதேவரைக் கைகூப்பி வணங்கி மிகவும் வணக்கத்துடன் கேட்கலானார். (6)

பகவானே! நீங்கள் ஒருவர்தான் அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்து, அவர்களுக்கு வாழ்க்கையும் அளித்தவர். ஆகவே, நாங்கள் தங்களுக்கு எந்தச் செயல் செய்தால், அது தங்களுக்குப் பணிவிடை செய்ததாக ஆகும்? (7)

அனைவரும் போற்றித் துதிக்கும் தங்களை வணங்குகிறோம். எங்களால் முடிந்த எச்செயல்களைச் செய்தால், இவ்வுலகில் புகழும் மேலுலகில் நற்கதியும் எங்களுக்கு உண்டாகுமோ, அதைக் கூற வேண்டுகிறோம். (8)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— குழந்தாய்! உங்களுக்கு அனைத்து நலன்களும் உண்டாகட்டும். அரசே! கபடமற்ற மனத்தோடு எனக்குக் கட்டளையிட வேண்டுமென்று வேண்டி, அனைத்துப் பொறுப்பையும் என்னிடமே விடுத்தாயே. ஆதலால், நான் உன்னிடம் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டேன். (9)

வீரனே! பெற்றோர்களது கட்டளையைப் பொறாமையின்றி வினயத்துடனும் ஈடுபாட்டுடனும் தன் திறமைக்கேற்பச் செய்வதொன்றே அவன் தந்தைக்காற்றும் முதற்கடமை. (அதாவது மரியாதை.) (10)

உன் மனைவியான இந்த சதரூபையின் மூலம் உன்னொத்த குழந்தைகளைத் தோற்றுவித்து, அறநெறி வழுவாது இக்குவலயத்தைப் பரிபாலனம் செய். பரமபுருஷரான பகவானை வேள்விகள் ஆற்றுவதன் வாயிலாகப் பூசனை புரிந்து வா. (11)

அரசே! படைத்த மக்களைக் காத்து நிற்பதுதான் நீ எனக்குச் செய்யும் உயர்ந்த பணிவிடை. அவ்வாறு அவர்களை நீ காப்பாற்றுவதால் பகவான் ஹ்ருஷீகேசன் உன்னிடம் மகிழ்ச்சி கொள்வார். (12)

வேள்வியே வடிவெடுத்த பகவான் ஜனார்த்தனர் யாருடைய செயலைக் கண்டு மகிழ்ச்சி கொள்ளவில்லையோ, அவனது அனைத்து முயற்சிகளும் வீணே. ஏனெனில், அவன் ஒருவிதத்தில் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக் கொள்கிறான். (13)

மனு கூறுகிறார்—— “தந்தையே! தாங்கள் பாவங்களைக் களைந்தெறிபவர். தங்கள் கட்டளைப்படியே நடந்து கொள்கிறேன். ஆனால் பிரபுவே! நானும், நான் படைக்கும் மக்களும் தங்கி நிற்க இடத்தைக் காட்ட வேண்டுகிறேன். (14)

அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் தங்குமிடமான பூமி பிரளய நீரிலே மூழ்கிவிட்டது. அந்தப் பூமிப்பிராட்டியை நீரிலிருந்து மேலே கொண்டுவர முயற்சி செய்ய வேண்டுமே.” (15)

மைத்திரேயர் சொல்கிறார்—— பிரளய நீரில் பூமி மூழ்கியிருப்பது கண்டு பிரும்மதேவர், இதை எவ்வாறு மேலே தூக்கி வருவது? என்று வெகுநேரம் தீவிரமாக யோசனை செய்தார். (16)

படைப்புத் தொழிலில் இறைவன் என்னை நியமித்துள்ள இந்த நேரத்தில் பூமி பிரளய நீரில் மூழ்கி, ரஸாதலத்தை அடைந்துவிட்டதே. நான் இப்போது என்ன செய்வது? எந்த பகவானது இதயத்திலிருந்து நான் படைக்கப்பட்டேனோ, அந்த இறைவனே இதற்கொரு வழி செய்யட்டும். (17)

தூய்மையானவரே! விதுரா! இவ்வாறு பிரும்மதேவர் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தபோது, அவருடைய மூக்குத்துவாரத்தினின்றும் கைக் கட்டைவிரல் அளவுள்ள ஒரு (வெள்ளை) வராகக்கன்று வெளிவந்தது. (18)

பரதகுலத் தோன்றலே! அந்தப் பிரும்மதேவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, அது ஆகாயத்தில் ஒரு யோஜனை அளவாக வளர்ந்தது. அது காண வியப்பாக இருந்தது! (19)

மரீசி முதலிய அந்தணர்களும், ஸநகாதி முனிவர்களும், மனு சக்கரவர்த்தியும், பிரும்மதேவரும் அந்த வராகத்தின் பெருகிய திருவுருவத்தைக் கண்டு பலவாறு சிந்தித்தனர். (20)

வராக உருவத்தில் ஆகாயமெங்கும் பரவி நிற்கும் இந்த ஆச்சரியமான பிராணி என்னவாக இருக்கும்? யாராகத்தான் இருக்கும்? என் மூக்கிலிருந்து ஏன் வெளி வந்தது? வியப்பாகவன்றோ இருக்கிறது. (21)

[குறிப்பு:— பிரும்மதேவர் முகத்திலிருந்துதானே வேதங்கள் தோன்றின. அதே முகத்திலிருந்து (மூக்கிலிருந்து) தோன்றிய வராகமும் வேதமே வடிவான இறைவன்தான் என்பதைத் தெளிவுபடுத்தவே மூக்கிலிருந்து தோன்றிற்று.]

முதலில் கட்டைவிரல் அளவு காணப்பட்ட இது, இப்பொழுது ஒரு பெரிய பாறையளவாகக் காண்கிறதே! ஒரு வேளை முன்பு நம் கண் முன் தோன்றிய திருவுருவை மறைத்து, நம்மை மோகமடையச் செய்ய புதியதொரு திருமேனி தாங்கி வந்த யக்ஞபுருஷரான பகவானாக இருக்குமோ? என் மனம் குழம்புகிறதே! (22)

பிரும்மதேவரும் அவருடைய புத்திரர்களும் இவ்வாறு சிந்தனை செய்து கொண்டிருக்கும் போது, யக்ஞபுருஷரான பகவான் ஒரு மலையளவாகப் பெருகி நின்று கர்ஜனை புரிந்தார். (23)

சர்வ சக்திமானான பகவான் திக்கெட்டும் எதிரொலிக்கக் கர்ஜனை செய்தது கண்டு பிரும்மதேவரும், மற்ற அந்தண சிரேஷ்டர்களும் மகிழ்ந்தனர். (24)

ஜனோலோகம், தபோலோகம், சத்தியலோகத்தில் வசிக்கும் அந்த மகாமுனிவர்கள் தங்களது துயரத்தை நீக்கும் மாயாமயனான வராக மூர்த்தியின் ‘கர் கர்’ என்கிற கர்ஜனையைக் கேட்டு (மகிழ்ந்து), மிகமிகத் தூய்மையான மூன்று வேதங்களின் மந்திரங்களால் துதிக்கலாயினர். (25)

வேதங்கள் புகழ்ந்து பாடும் திருமேனி கொண்ட பகவான், தனது கல்யாண குணங்களைச் சாதுக்களான அந்த முனிவர்கள் துதிப்பதைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ந்து, திரும்பவும் கர்ஜித்துக் கொண்டு, தேவர்களுக்கு நலம்புரிய எண்ணி, மதயானை நீரிலிறங்கி விளையாடுவதுபோல் பிரளய நீரில் நுழைந்தார். (26)

பூமியை மேலே தூக்கப் புகும் வராக மூர்த்தியான அந்த பகவான், தன் வாலை உயரத் தூக்கி ஆகாயத்தில் சுழற்றிக் கொண்டு, பிடரிமயிர்களை உதறிக் கொண்டு, தன் குளம்புகளால் மேகக் கூட்டங்களைச் சிதறடித்தார். அவரது திருமேனி மிகவும் கடினமாக இருந்தது. தோலில் ரோமங்கள் கூர்மையாக நெட்டுக்குத்தாக நின்றன. வெளுத்த தெற்றிப்பற்களுடன் சிவந்த கண்கள் ஒளிவீச மிக அழகாக விளங்கினார். (27)

தான் வேள்வித் திருமேனி கொண்டவராக இருப்பினும், இப்பொழுது வராக உருவைத் தாங்கி நிற்பதால் பூமியுள்ள இடத்தை முகர்ந்து பார்த்துத் தேடினார். பயங்கரமான தெற்றிப்பற்கள் கொண்டிருப்பினும், தன்னைத் துதித்து வணங்கும் மகரிஷிகளைக் கருணையான (சாந்தமான) பார்வையால் அனுகிரகித்துக் கொண்டு ஜலத்தில் நுழைந்தார். (28)

வஜ்ரமலை போன்ற தன் திருமேனியோடு அந்த யக்ஞவராகர் பிரளய நீரில் குதிக்கவே, சமுத்திராஜனது வயிறுதான் கிழிக்கப்பட்டதோ! என எண்ணுமாறு நீரின் நடுவில் ஒரு பிளவு ஏற்பட்டது. அப்போது இடி இடிப்பது போன்ற பெரிய சத்தம் உண்டாயிற்று. அதனால் உயரக் கிளம்பிய அலைகளைக் கண்டதால் சமுத்திரராஜன் தன் இரு கைகளையும் யோகநித்திரை புரிய விரும்பி உயரத் தூக்கி, ‘வேள்விரூபனே! என்னைக் காத்தருள்’ என்று அலறுவது போன்றிருந்தது. (29)

அப்பொழுது யக்ஞவராகராகிற பகவான் கத்திபோல் கூர்மையான தன் குளம்புகளால் ஜலத்தைப் பிளந்து கொண்டு, நீரின் அடிவரை சென்றார். அங்கு மூன்று சவனங்களான வேள்விகளையுடைய பகவான் முகுந்தன், பிரளய காலத்தில் தன் உதரத்தில் அடக்கி வைத்துக் கொண்டிருக்கும் அனைத்து ஜீவராசிகளின் வாஸஸ்தலமான பூமியைக் கண்டார். (30)

உடனே, பகவான் நீரில் மூழ்கியிருந்த அந்த பூமியைத் தன் தெற்றிப்பற்களில் தூக்கிக் கொண்டு ரஸாதலத்திலிருந்து மேலெழுந்தார். அதைக் காண மிக அழகாக இருந்தது. அவ்வாறு ஜலத்திலிருந்து வெளியேறும்போது மிக்க பராக்கிராமம் பொருந்திய இரண்யாக்ஷன் என்னும் அசுரன் கையில் கதையுடன் அவரை வழிமறைத்தான். உடனே சீறியெழும் சுதர்சன சக்கரம் போல் பகவானது சீற்றம் பொங்கியெழுந்தது. சிங்கம் யானையைக் கொல்வது போல் பகவான் அவனை விளையாட்டாகவே கொன்றார். அந்த அசுரனுடைய ரத்தம் பகவானது கன்னங்களிலும் உதடுகளிலும் சேறுபோல படிந்திருந்தது. அது ஒரு யானை செம்மண் பூமியில் விளையாடியது போலிருந்தது! (31—32)

அப்பா விதுரா! பகவான் பூமியைத் தன் வெளுத்த தெற்றிப்பற்களின் நுனியில் தாங்கி, நீரின் உள்ளிருந்து வெளிவருவது ஒரு யானை தன் தந்தங்களில் தாமரை மலரைத் தாங்கி வருவதுபோல் இருந்தது. தமால மரத்தின் இலை போன்று நீலநிறமுடைய பகவான் வராக மூர்த்தியைக் கண்ட பிரும்மதேவர், மரீசி முதலியவர்கள் இருகரங்களையும் கூப்பி, வேதமந்திரங்களால் அவரைத் துதித்தனர். (33)

ரிஷிகள் துதிக்கிறார்கள்—— “இறைவா! வேள்விகளுக்குத் தலைவரே! எவராலும் வெற்றி கொள்ள இயலாதவரே! தங்களுக்கு வெற்றி உண்டாகட்டும். தங்கள் புகழ் பரவட்டும். வேதங்களேயான தாங்கள் திருமேனியை உதறிக் கொள்கிறீர்களே! தங்களுடைய மயிர்க்கால்களில் வேள்விகள் தங்கி நிற்கின்றன. பூமியைப் பிரளய ஜலத்திலிருந்து தூக்கியெடுக்கவே, தாங்கள் வராக அவதாரம் ஏற்றீர்கள். இறைவா! தங்களை வணங்குகிறோம். (34)

தேவனே! யாகங்களையே திருமேனியாகக் கொண்ட தங்களது இந்தத் திருமேனி ஒழுக்கமற்ற பாவிகளுக்குக் காணவியலாதது அன்றோ! தங்களுடைய திருமேனியின் தோலில் காயத்ரி முதலிய சந்தங்களும், ரோமங்களில் குசம் என்கிற தர்பங்களும், கண்களில் நெய்யும், நான்கு திருக்கால்களிலும் ஹோதா, அத்வர்யு, உத்காதா, பிரும்மா என்கிற நான்கு ரித்விக்குகளின் கர்மங்களும் விளங்குகின்றன. (35)

இறைவா! நெய்யை எடுத்து ஆகுதி செய்யும் ‘ஸ்ருக்’ என்கிற மரக்கரண்டி, தங்கள் உதடுகள்; நெய்யை ஸ்ருக்கில் எடுத்துவிட்டுக் கொள்ள உபயோகமாகும் ‘ஸ்ருவம்’ என்கிற சிறிய மரக்கரண்டி, தங்கள் மூக்கு; (முக்கிய தர்வி, ஸ்ருக்; மற்றொரு தர்வி, ஸ்ருவம்.) வேள்வியில் ஆகுதி செய்ய அன்னத்தை (சோற்றை) எடுத்து வைக்கும் ‘இடை’ என்கிற பாத்திரம், தங்கள் வயிறு; சோமபானம் செய்யும் சமஸ பாத்திரம், தங்கள் காதுத் துளைகள்; பிரும்மாவிற்கு அளிக்கவேண்டிய சாதத்தை எடுத்து வைக்கும் ‘பிராஶித்ரம்’ என்கிற பாத்திரம், தங்கள் வாய்; பெரிய பாத்திரத்திலிருந்து ஸோமரஸத்தை ‘சமஸ்’ என்கிற பாத்திரத்தில் எடுத்துவிடும் ‘க்ரஹங்கள்’ என்னும் கரண்டிகள், தங்கள் தொண்டை; பகவானே! அக்னிஹோத்திரம், தாங்கள் அசை போடும் பக்ஷணம் (உணவு). (36)

யாகத்தின் ஆரம்பத்தில் தீட்சை ஏற்றுக்கொள்ளும் போது செய்யப்படும் ‘தீக்ஷணிய இஷ்டி’, தங்களது பல திருவவதாரங்கள்; ஸோமரஸம் பிழிந்தெடுப்பதற்கு முன் செய்யப்படும் மூன்று இஷ்டிகளான ‘உபஸத்துக்கள்’ தங்கள் கழுத்து; தீட்சை செய்து கொண்டதும் செய்யப்படும் ‘ப்ராயணீய இஷ்டி’யும் வேள்வியின் முடிவில் செய்யப்படும் ‘உதயனீய இஷ்டி’யும் தங்களது கோரைப்பற்கள்; ஒவ்வொரு உபஸத்தின் ஆரம்பத்திலும் செய்யப்படும் ‘ப்ரவர்க்யம்’ என்கிற கர்மா, உள்நாக்கு; யக்ஞரூபரான தங்களுக்கு ‘ஸப்யம்’ (ஹோமமில்லாத அக்னி), ‘ஆவஸத்யம்’ (ஔபாஸன அக்னி) என்ற இரண்டு அக்னிகளும் தங்கள் தலை; வேதிகை கட்ட கற்கள் வைத்து ஐந்து அடுக்குகளைக் கட்டும் சயனங்கள், உனது ஐந்து பிராணன்கள். (37)

‘ஸோமம்’ உன்னுடைய வீர்யம்; மூன்று வேளைகளிலும் செய்யப்படும் மூன்று ‘ஸவனங்கள்’ உட்காருவது முதலிய உனது நிலைகள். சர்வேசா! அக்னிஷ்டோமம், சத்யக்னிஷ்டோமம், உக்த்யம், ஷோடசி, வாஜபேயம், அதிராத்ரம், அப்தோர்யாமம் என்கிற ஏழு யாகங்களும் தங்களது ஏழு தாதுக்கள்; ஸத்ர யாகங்கள் எல்லாம் தங்களுடைய மூட்டுக்கள்; சோமரஸம் இல்லாத வேள்விகளும், சோமரஸம் உள்ள கிரதுக்களும் தங்கள் திருவுருவிலேயே உள்ளன. வேள்விகளின் அனுஷ்டான ரூபமான இஷ்டிகள், தங்களது உடலிலுள்ள தசைநார்கள். (38)

வேள்விகளின் மந்திரங்கள், அதில் துதிக்கப்படும் தேவர்களும், பயன்படும் பொருட்களும், தந்திரங்கள் (செயல்முறைகள்) மற்றும் செயல்களனைத்தும் தாங்களே. தங்களை வணங்குகிறோம். வைராக்கியம், பக்தி மற்றும் ஒன்றுபட்ட மனம் ஆகியவற்றால் பெறப்படும் ஞானமும் தங்களது திருவுருவே. அனைத்து வித்யைகளையும் கற்றுத் தரும் குருவும் தாங்களே. தங்களை மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறோம். (39)

பூமிபிராட்டியைத் தாங்கி நிற்கும் எம்பெருமானே! மலைகள் கொண்ட இந்தப் பூமியைத் தாங்கள் தங்கள் தெற்றிப்பற்களில் தூக்கி வருவதைக் கண்டால், வனத்தில் விருப்பம் போல் சுற்றித் திரியும் கொழுத்த யானை, தாமரைப்பூத்த தடாகத்தினின்றும் இலையுடன் கூடிய தாமரை மலரைத் தாங்கி வருவதுபோல் அழகாக இருக்கிறது. (40)

இந்தப் பூமண்டலத்தைத் தெற்றிப்பற்களில் தாங்கி நிற்கும் மூன்று வேதஸ்வரூபியான தங்களது சூகரரூபம், உயர்ந்த பர்வதசிகரத்தில் மேகம் சூழ்ந்தது போல் உள்ளது. (41)

தங்களுடைய மனைவியும், அசையும்—அசையாத படைப்புகளுக்குத் தாயுமான இந்தப் பூமியைப் பிரளய ஜலத்தின் வெள்ளத்தினால் ஆடாதபடி நிலையாக வைத்தருள வேண்டுகிறோம். அப்போதுதானே எல்லாச் சிருஷ்டிகளும் சுகமாக வசிக்க முடியும். படைக்கப்பட்ட அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் தாங்கள்தானே தந்தை; பூமிபிராட்டியோ தாய். அவள் நிலையாக இருக்குமாறு தங்கள் தாரண சக்தியை அரணிக்கட்டையில் அக்னியை வைத்துள்ளதுபோல, அவளிடம் வைத்திருக்கிறீர்கள். அந்தப் பூமியில் வசித்துக் கொண்டு ஜீவராசிகள் வேள்விகள் மூலம் தங்களுக்குப் பணிவிடை செய்வார்கள். தங்களையும் பூமித்தாயையும் வணங்குகிறோம். (42)

பிரபுவே! ரஸாதலத்தில் அமிழ்ந்துள்ள பூமியைத் தங்களைத் தவிர, வேறு யார்தான் மேலே தூக்கிவர முடியும்? தாங்களோ ஆச்சரியம் அனைத்திற்கும் இருப்பிடம். இந்தப் பூமியை மேலே தூக்கி வந்ததென்னவோ, தங்களுக்கொன்றும் பெரிய காரியமல்ல. ஆச்சரியமான இந்த உலகத்தைத் தாங்கள் தங்கள் மாயையினால் படைத்ததே ஓர் ஆச்சரியமான செயலல்லவா? (43)

ஈசனே! வேதமயமான தாங்கள் தங்கள் திருமேனியைச் சிலிர்த்துக் கொண்டபோது, தங்கள் பிடரி மயிர்களிலிருந்து தெறித்த பரம பவித்திரமான குளிர்ந்த ஜலத்தால் ஜனோலோக—தபோலோக—சத்தியலோக வாசிகளான நாங்கள் மிகவும் தூய்மையடைந்தோம். (44)

பகவானே! தங்களுடைய திருவிளையாடல்களோ எல்லையற்றவை. அவ்வாறிருக்க, அதன் எல்லையைக் காண்கிறேன் பார் என்று முயற்சி மேற்கொள்பவன் புத்தியற்றவன். தங்களது மாயையின் முக்குணங்களால் இப்பிரபஞ்சமே மோகம் அடைந்துள்ளது. உலகியல் இன்பங்களில் மயங்கி நிற்கும் இவ்வுலகத்திற்குத் தாங்கள்தான் மங்களத்தைச் செய்யவேண்டும்.” (45)

மைத்திரேயர் (மேலும்) கூறுகிறார்—— விதுரா! பிரும்மத்தையே அனவரதமும் சிந்தித்திருக்கும் பிரும்மவாதிகளான அந்த முனிவர்கள் இவ்வாறு துதிக்கவே, அனைத்தையும் காத்தருளும் வராக பகவான், தனது குளம்புகள் பதிந்திருந்த இடத்தில் உள்ள தண்ணீரில் பூமியை நிலையாக வைத்தருளினார். (46)

இவ்விதம் ரஸாதலத்தில் மூழ்கியிருந்த பூமியை விளையாட்டாகவே மேலே கொணர்ந்த பகவான், தன் குளம்பு தங்கிய நீரில் அதை வைத்துவிட்டு மறைந்தார். விஷ்வக்ஸேனரான அவர் சகல ஜீவராசிகளையும் காத்தருள்பவர் அல்லவா? (47)

அனைத்து ஜீவராசிகளின் துன்பங்களையும் களைபவர் பகவான் ஸ்ரீஹரி. அவருடைய மாயாமயமான திருவிளையாடல்களை எல்லோரும் கொண்டாடுகிறார்கள். அனைத்து மங்களங்களையும் நல்கும் அவரது மனங்கவரும் திருவிளையாடல்களைக் கூறும் இந்தக் கதையை பக்தியுடன் சொல்பவன்—கேட்பவன் (சொல்லச் செய்பவன்) விஷயத்தில் பகவான் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார். (48)

அனைத்து நலன்களையும் நல்கும் அந்த பகவான் மனமகிழ்ச்சி கொள்வாரேயானால், ஒருவனுக்குக் கிடைக்கக் கூடாததென்பது எதுதான் உண்டு? ஆனால், அற்பமான அந்த காமனைகளால்தான் பயனென்ன? மற்றெதிலும் விருப்பங்கொள்ளாது அவரிடமே ஒன்றுபட்ட மனத்துடன் பக்தி செய்பவனுக்கு, அவர் தன்னைத்தானே தருகிறார். அதாவது முக்தியையே அருளுகிறார். (49)

உலகில் ஒருவன் பெறக்கூடிய நான்கு பெரும்பேறுகளின் (சதுர்வித புருஷார்த்தங்களின்) உண்மை நிலையினைப் புரிந்து கொண்டவன் எவன்தான், பகவானது எத்தனையோ பழைய திருவிளையாடல்களில் அமுதமயமான ஏதோவொரு கதையை ஒரு முறையாகிலும், தனது காதுகள் கொண்டு அள்ளிப் பருகிப் போதுமென மனநிறைவு கொள்வான்? அவ்வாறாகின், அவன் அறிவற்ற விலங்கினமாகவன்றோ இருப்பான். இறைவனது இக்கதைகள் பிறப்பிறப்புத் துன்பங்களை நீக்கவல்லனவன்றோ! (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதிநான்காவது அத்தியாயம் — திதியம்மையார் கருவுறுதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பகவானது திருவிளையாடல்களைக் கேட்பது என்கிற விரதம்பூண்ட விதுரர், பூமியை மேலேயெடுத்து வருவதற்காக வராக அவதாரமெடுத்த பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருவிளையாடல்களைக் கேட்டு மனம் நிறைவு பெறாமல், (மேலும் கேட்க விரும்பி,) இருகை கூப்பி மறுபடியும் மைத்திரேயரைக் கேட்கலானார். (1)

விதுரர் கேட்கிறார்—— முனிசிரேஷ்டரே! யக்ஞவராக மூர்த்தியான பகவான் ஸ்ரீஹரியினால்தான் தைத்தியர்களில் முதல்வனான இரண்யாக்ஷன் கொல்லப்பட்டான் என்று, முன்னர் தாங்கள் சொல்லக் கேட்டேன். (2)

பிரும்மரிஷியே! பகவான் தண்ணீரிலிருந்து பூமியைத் தன் தெற்றிப்பற்களால் விளையாட்டாகத் தூக்கி வந்தபோது, அவருக்கும் இரண்யாக்ஷனுக்கும் ஏன் போர் மூண்டது? காரணம் என்ன? (3)

மைத்திரேயர் (பதில்) கூறுகிறார்—— வீரரே! நீங்கள் கேட்ட கேள்வி மிகவும் அழகானது. ஏனெனில், மனிதர்களின் யமபயத்தை நீக்கியருளும் பகவானது திருவிளையாடல்களைப் பற்றிய கதைகளையல்லவா கேட்கிறீர்கள்! (4)

உத்தானபாதனின் புத்திரனான ஐந்து வயது குழந்தை துருவன், பகவானது திருக்கதைகளை நாரதர் கூறக் கேட்டு, அதன் மகிமையால் யமதர்மராஜனின் தலையில் கால் வைத்து ஏறி, பகவானது வைகுண்டத்தை அடைந்தார். (5)

தேவதேவரான பிரும்மதேவர் இந்தச் சரித்திரத்தை முன்பு தேவர்களுக்குக் கூறியபோது, நான் அதைக் கேட்டிருக்கிறேன். (6)

விதுரரே! ஒரு சமயம் தக்ஷப்பிரஜாபதியின் புதல்வியான திதி பிள்ளைப்பேறு பெற விரும்பி (மன்மத தாபத்தால்) காமத்திற்காட்பட்டு, மாலைவேளையில் மரீசியின் புதல்வரான தன் கணவர் கசியபரோடு உறவு கொள்ள விரும்பினாள். (7)

யக்ஞ புருஷரான பகவான் நாராயணனுக்கு அக்னிச்சுவாலையே நாக்கு. அந்த அக்னியில் மாலையில் பாலினால் ஆகுதி (அக்னிஹோத்ரம்) செய்துவிட்டு, அக்னிஹோத்ர சாலையில் (வேள்வி செய்யுமிடத்தில்) ஒருமைப்பட்ட மனத்துடன் இறைவனான நாராயணனைச் சிந்தித்தவண்ணம் கசியபர் அமர்ந்திருந்தார். (8)

திதி வேண்டுகிறாள்—— “பிரும்மரிஷியே! மதங்கொண்ட யானை வாழைமரத்தை முறிப்பது போல், இந்த மன்மதன் கையில் வில்லேந்தி, அபலையான என்னைத் தங்களோடு உறவு கொள்ளும்படி துன்புறுத்துகிறானே? (9)

என்னுடைய சக்களத்திகள் குழந்தைகளுடன் அனைத்து நலன்களுடனும் மனமகிழ்ச்சியோடு இருப்பது கண்டு, என்னுள் பொறாமைத் தீ கொழுந்துவிட்டு எரிகிறது. ஆகவே, தாங்கள் எனக்குக் கருணை காட்ட வேண்டும். தங்களுக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும். (10)

கணவனின் அன்புக்குப் பாத்திரமான பெண்களின் புகழ் உலகெங்கும் நிலவி நிற்கிறது. ஏனெனில், தங்களைப் போன்ற கணவன்தானே, அவள் உதரத்தில் புத்திரனாகப் பிறக்கிறான். (11)

நாங்கள் யுவதிகளாக இருந்தபோது குழந்தைகளிடம் மிகவும் அன்பு கொண்ட எங்கள் தகப்பனார் தக்ஷப்பிரஜாபதி, எங்களைத் தனித்தனியே அழைத்து, ‘குழந்தாய்! நீ யாரைக் கணவராக அடைய விரும்புகிறாய்?’ என்று வினவினார். (12)

தனது குழந்தைகளிடம் மிகவும் அக்கறை கொண்டிருந்த எங்கள் தகப்பனார் எங்களது கருத்தை நன்கு தெரிந்துகொண்டு, தங்களது குணம், ஒழுக்கம் — இவைகளுக்கேற்ப நடந்துகொள்ளும் பதின்மூன்று பெண்களைத் தங்களுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தார். (13)

ஆகவே! நற்குணசீலரே! அன்றலர்ந்த தாமரை மலர் போன்ற கண் படைத்தவரே! தாங்கள் எனது விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்தருள வேண்டும். ஏனெனில், துன்பத்தில் வருந்துபவர்கள் சான்றோர்களிடம் செய்யும் வேண்டுதல் ஒரு நாளும் வீண்போவதில்லை.” (14)

வீரரே! காமன்கணைக்கு ஆட்பட்டுத் தன்னை மறந்து மயங்கிய நிலையில் இவ்வாறு பலபடியாகப் பேசித் தன்னை வேண்டி நிற்கும் திதியை, கசியப முனிவர் நயமான இனிய சொற்களால் சமாதானம் செய்து கூறலானார். (15)

“பயந்த சுபாவங்கொண்டவளே! நீ விரும்பியவாறு உனது விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்து வைக்கிறேன். உன்னைப் போன்ற அன்பு மனைவியின் மூலம்தான் ஒருவன் அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் முப்பேறுகளையும் பெறுகிறான். அவ்வாறிருக்க, அந்தப் பெண்மணியின் விருப்பத்தை, எந்த கணவன்தான் நிறைவேற்றாமல் இருப்பான்? (16)

மனைவியுடன் வாழும் இல்வாழ்வான் (கிருஹஸ்தன்) பிரும்மசாரி, வானப்பிரஸ்தன், துறவி என்ற மூன்று ஆசிரமங்களைச் சேர்ந்தவர்களையும் தன்னுடன் இணைத்துக் கொண்டு, விருந்தோம்பல் என்னும் இல்வாழ்வானது உயர்ந்த கடமையைச் செவ்வனே ஆற்றி, அந்த நெறிமுறையால் (கப்பல் கொண்டு கடலைக் கடப்பதுபோல்), இந்தத் துன்பக் கடலைத் தாண்டிவிடுகிறான். (17)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. இல்வாழ்வான் என்பான் இயல்புஉடைய மூவர்க்கும்

நல்லாற்றின் நின்ற துணை.

— திருக்குறள் 41

2. யதா3 வாயும் ஸமா ஶ்ரித்ய வர்தந்தே ஸர்வஜந்தவ: ।

ததா2 க்3ருஹஸ்த2 மாஶ்ரித்ய வர்தந்தே ஸர்வ ஆஶ்ரமா: ॥

— மநுஸ்ம்ருதி 3—77

காற்றை நம்பி ஜீவராசிகள் வாழ்வதுபோல் இல்வாழ்வானை நம்பியே பிரும்மசாரி, வானப்பிரஸ்தன், துறவி என்ற மற்ற மூன்று ஆசிரமங்களைச் சார்ந்தவர்களும் வாழ்கிறார்கள்.]

பெருமையானவளே! அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் முப்பேறுகளை விரும்பும் இல்வாழ்வானின் திருமேனியில் பாதி ‘மனைவி’ என்பது அறநூல்களின் முடிவு. அவள் மேல் இல்லறச் சுமையை ஏற்றிவிட்டுக் கணவன் கவலையின்றி நிம்மதியாகத் திரிகிறான். (18)

பொறி—புலன்கள், மற்ற மூன்று ஆசிரமங்களில் உள்ளவர்களால் வெற்றிகொள்ள இயலாத பகைவர்கள். ஆனால், கோட்டைக்குள் பாதுகாப்பாக இருக்கும் தலைவன், தன்னிடம் திருட வந்த பகைவர்களையும் எளிதில் வெற்றிகொள்வதுபோல், நாங்கள் எங்கள் மனைவி (என்னும் கோட்டை)யின் பாதுகாவலால் பொறிகளாகிற பகைவர்களை வெகு எளிதில் வெற்றி கொள்கிறோம். (19)

வீட்டின் தலைவியே! உன்னைப் போன்ற மனைவி செய்கிற உதவிக்கு நாங்களோ அல்லது எங்களைப் போன்ற நற்குணசீலர்களோ, இப்பிறவியிலோ அல்லது இனிவரும் பிறவிகளிலோ எத்தனைப் பிறவிகள் எடுத்தும் ஈடுசெய்ய இயலாது. (20)

இருப்பினும் குழந்தைப்பேறு விரும்பும் உனது விருப்பத்தை என்னால் முடிந்தவரை நிச்சயம் நிறைவேற்றுகிறேன். (இப்பொழுது மாலைவேளை.) மாலை நேரத்தில் கூடுவது தவறாதலால், உலகம் என்னை நிந்திக்கும். ஆகவே, நல்ல முகூர்த்தம் வரும்வரை சற்றே பொறுமையாயிரு. (21)

இந்த மாலைவேளை மிகவும் பயங்கரமானது. பயங்கரமான உருந்தாங்கிய பூதங்கள் நடமாடும் நேரம். அந்த பூதங்கள் பகவான் ருத்ரனது பரிவாரங்கள். (22)

நன்மனம் படைத்தவளே! பகலும் இரவும் கூடும் இந்த அந்திவேளையில் சகலப் பிராணிகளையும் காத்தருளும் பூதநாதனான பரமேசுவரன், தம் பூதகணங்கள் சூழ, நந்தி மேலேறி வலம் வருகிறார். (23)

அந்த பரமேசுவரன், மயானத்தில் எழும்பும் சுழற்காற்றினால் பறக்கும் புழுதி மண்டி அவிழ்ந்து தொங்கும் பிரகாசமான செஞ்சடையுடையவர். அது இங்குமங்கும் அசையும்போது மின்னலொளி வீசும் அவரது பொன்னார் திருமேனி முழுவதும் விபூதி பூசி ஒளிரும். அவர், உனது சகோதரியின் கணவன். சந்திரன், சூரியன், அக்னி என்னும் முக்கண்களால் அவர் (அனைத்தையும்) பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். (24)

(அவர் நமக்கு உறவினர்தானே என நினைத்து விடாதே.) அவருக்கு உறவினன் என்றோ, மாற்றான் என்றோ உறவு இல்லை. கொள்ளத்தக்கவனோ, தள்ளத்தக்கவனோ இல்லை. நாம் பற்பல விரதானுஷ்டானங்களைச் செய்து, அதற்குப் பயனாக மாயையே வடிவான செல்வ சுகத்தை அடைய விரும்புகிறோம். ஆனால், அவரோ அனைத்தையும் அனுபவித்து வெறுத்து ஒதுக்கியவர். (25)

அஞ்ஞானமான திரையைக் கிழித்தெறிந்த அறிவுடைய சான்றோர்கள், பரமசிவனது பெருமைமிக்க புகழைப் போற்றிப் பாடுகின்றனர். அவருக்கு இணையானவரே இல்லை எனில், உயர்ந்தவர் எவ்வாறிருக்க முடியும்? அவரைச் சான்றோர்களே சென்றடைய முடியும். இவ்வளவு பெருமைகளிருந்தும் அவர் பிசாசர்களின் நடத்தையையே மேற்கொண்டிருக்கிறார். (அதாவது, பித்துப்பிடித்தவர் போல் வெளிக்குத் தோற்றமளிக்கிறார்.) (26)

இவ்வுடலோ நாய்க்கிரையாவது. ஆனால், உண்மையுணராத அறிவிலி, அழியும் இந்த உடலையே ‘தான்’, ‘ஆத்மா’ என்றெண்ணி, அதை நல்லாடைகள், மாலைகள், அணிகலன்கள், நறுமணப்பூச்சுகள் என அனைத்து போகப்பொருட்களாலும் அழகு செய்து, அதிலேயே மகிழ்ச்சியும் கொள்கிறான். அந்த அறிவிலிதான் ஆத்மாராமனான பகவான் பரமசிவனது நடத்தைகள் புரியாது பரிகாசம் செய்கிறான். [ஆனால், பகவானோ அந்த மூடன் தன்னுடலைப் பற்றிய உண்மைகளைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமே என்பதற்காக (என்றோ ஒருநாள் இவ்வுடல் சாம்பலாகக் கூடியது என அவன் அறிய)த்தான் சாம்பலைப் பூசிக் கூத்தாடுகிறார். என் அறிவு எவ்வளவு தெரியுமா? என்பதை அவன் அறிந்து கொள்ளவே, தன் கையில் மண்டையோட்டை ஏந்தி நிற்கிறார். உன் உடலில் உள்ள இரத்த நாளங்களெல்லாம் அழகானவை என எண்ணுகிறாயே! அவையெல்லாம் இந்தப் பாம்புகள் போன்று அழகற்றவையே எனக் காட்டவே, இறைவன் பாம்புகளை அணிந்து விளங்குகிறார்.] (27)

தேவர்கள் என்ன? பிரும்மதேவரும்கூட அறநெறிக்கு வழிகாட்டும் அவரது கட்டளைகளை மீற இயலாது. அவர்தானே இப்பிரபஞ்சத்திற்கே மூலகாரணர். மாயை அவரது வேலைக்காரி. இருந்தும் அவர் பூதப்பிரேத பிசாசங்களின் நடத்தைபோல் நடந்து கொள்கிறார். உலகம் புகழும் அந்த இறைவனது அற்புதமான திருவிளையாடல்களை ‘நம் அறிவுக்கெட்டாதனவே!’ என்பதே இதில் வியத்தற்குரியது.” (28)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தனது கணவர் (அறநெறிகளை) உணர்த்தியும் காமன் கணைக்கு இலக்காகி, பொறி—புலன்கள் வசமிழந்த திதியம்மை, ஒரு வேசிபோல் வெட்கத்தை உதறித் தள்ளி, பிரும்மரிஷியான கசியபரது மேலாடையைப் பிடித்துக் கொண்டாள். (29)

அப்பொழுது கசியபர், தம் மனைவி அறநெறிகளை விடுத்துத் தவறான செயலில் தம்மையும் பிடிவாதமாகப் பற்றியிழுப்பது கண்டு, (இது விதியின் வழி என்று நினைத்து,) இறைவனை நினைந்து வணங்கி, தனிமையில் அவளோடு கூடினார். (30)

பின் நீராடி, மூச்சையும் பேச்சையும் அடக்கி, எங்கும் நீக்கமற ஒளிமயமாக நிற்கும் தூயவரான, சனாதரான பரப்பிரும்மத்தைத் தியானம் செய்து, பிரணவப் பொருளான காயத்ரியை ஜபித்தார். (31)

விதுரரே! திதியும் தனது தவற்றை உணர்ந்து, வெட்கத்தினால் தலைகுனிந்து, பிரும்மரிஷியான கசியபர் அருகில் சென்று கூறலானாள். (32)

திதி கூறலானாள்—— “பிரும்மரிஷியே! பூதகணங்களுக்கு அதிபனான ருத்ரனுக்கு, நான் அபசாரம் செய்துவிட்டேன். அவர் அனைத்து உயிர்களுக்கும் நாயகன் அன்றோ! அவர் எனது கருவை அழிக்காமல் இருக்க வேண்டுகிறேன். (33)

அவர் அடியார்களின் துன்பம் துடைப்பவர்; எவராலும் அணுக முடியாதவர்; வேண்டுவார் வேண்டுவன அளிப்பவர்; உலகியல் காமம் வென்றவர்களுக்குப் பரம மங்கள ரூபனானவர்; எவரையும் தண்டிக்க மனங்கொள்ளாதவர்; இயல்பாக பரமசாந்தர்; ஆனால், தீயோர்களைத் தண்டிப்பதில் ஊழித்தீ போன்றவர். அந்த மகாதேவரை வணங்குகிறேன். (34)

அவர் எனது தங்கையின் கணவர்; அனைத்துமறிந்தவர். பெண்கள் எனில் கொலைத்தொழில் புரியும் வேடனும் மனமிரங்குவான். அவ்வாறிருக்க, எல்லோருக்கும் கருணைபுரியும் ஏழை பங்காளரான பகவான், எனது விஷயத்தில் அருள்புரிய வேண்டும்.” (35)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— அந்திவேளையில் ஆற்ற வேண்டிய நியமங்களை முடித்துக் கொண்ட கசியபப் பிரஜாபதி, மண்ணுலகிலும் விண்ணுலகிலும் தனது குழந்தைகளுக்கு நலனையே விரும்பும் தனது மனைவியான திதி (பயத்தினால்) நடுங்கி நிற்பது கண்டு (ஆறுதலாகப்) பேசலானார். (36)

கசியபர் கூறுகிறார்—— “மங்களம் குறைந்தவளே! காமத்தால் உன் புத்தி (எண்ணம்) கெட்டிருந்தது. அது கர்ப்ப தானத்திற்கு உரியதல்லாத அந்திவேளை. எனது அறிவுரைகளையும் நீ ஏற்கவில்லை. ருத்ரரது பணியாட்களான தேவர்களையும் (தவறு செய்ததால்) அவமதித்தாய். (37)

கோபமே வடிவானவளே! உனது வயிற்றில், அறநெறி நில்லாது தீமையே புரிந்தொழுகும் இரண்டு தீய பிள்ளைகள் பிறக்கப் போகிறார்கள். அவர்கள், தங்கள் தீயசெயல்களால் மூவுலகங்களையும், அதன் தலைவர்களையும் கதறக் கதறத் துன்புறுத்தப் போகிறார்கள். (38)

அவர்கள் குற்றம் புரியாத, கருணைக்கிடமான ஏழைகள் மற்றும் பிராணிகளைக் கொல்வார்கள். பெண்களிடம் தவறாக நடந்து கொள்வார்கள். சான்றோர்களது சினத்திற்கு ஆளாவார்கள். அது சமயம், அனைத்து உலகங்களையும் காத்தருளும் ஜகன்னாயகரான பகவான் கோபம் கொண்டு, இங்கு அவதரித்து, இந்திரன் மலைகளைத் தன் வஜ்ரப்படையால் தகர்த்தெறிந்தது போல், உன் புத்திரர்களைக் கொல்வார்.” (39—40)

திதி கேட்கிறாள்—— “பிரபுவே! இதைத்தான் நானும் வேண்டுகிறேன். என் பிள்ளைகளின் வதம் சுதர்சன சக்கரம் ஏந்தும் பகவான் நாராயணனது திருக்கரத்தாலேயே நிகழ வேண்டும். (அந்தணர்கள் பக்கல் தவறு புரிந்து, அதனால்) கோபங்கொண்ட அந்தணர்களால் சபிக்கப்பட்டு, அவர்களுக்கு மரணம் நிகழக்கூடாது. (41)

அந்தணர்களது சாபத்தால் இறந்தவர்களுக்கும், பிற பிராணிகளுக்குக் கொடுமை செய்பவர்களுக்கும், அவர்கள் இறந்தபின் எப்பிறவியில் பிறக்கினும், நரகத்தில் வாழும் பாவிகள்கூட தயை புரியமாட்டார்கள். (அவன் எந்தப் பிறவி பெறினும், அதே பிறவி எடுத்துள்ள பிராணிகள்கூட அவனிடம் கருணை காட்ட மாட்டா.)” (42)

கசியப முனிவர் கூறுகிறார்—— “தேவி! நீ செய்த செயலுக்கு வருந்தி பச்சாதாபப்படுவதாலும், அதனால் உடனே நல்லது—கெட்டது பற்றி ஆராய்ந்து சிந்தித்ததாலும், பகவான் மகாவிஷ்ணுவிடம் உள்ள மரியாதையாலும், பரமசிவன் மற்றும் என்னிடம் உள்ள ஆதரவாலும், உன் பிள்ளைகளுக்குப் பிறக்கும் பிள்ளைகளில் ஒருவன் சாதுக்களுக்கு மிகவும் அன்பனாக இருப்பான். அவனுடைய தூய்மையான மங்காத புகழை, பகவானது புகழுக்கு ஒப்பாக அனைவரும் போற்றுவார்கள். (43—44)

மாற்று குறைந்த தங்கத்தைத் தீயில் பன்முறை காய்ச்சிப் புடம்போட்டு நல்ல தூய தங்கமாக மாற்றுவதுபோல, சான்றோர்கள் அவனது நன்னடத்தை நற்குணங்களைப் பின்பற்றி ஒழுக நினைத்து, தங்களது காமம், வெகுளி, மயக்கம் முதலிய தீயகுணங்களைச் சுட்டெரித்து, தங்கள் மனத்தைத் தூய்மையாக்கிக் கொள்ளப் போகிறார்கள். (45)

இப்பிரபஞ்சமே பகவத் ஸ்வரூபம்தான். அது பகவானது கருணையினால் மகிழ்ச்சியுடன் இயங்குகிறது. அந்த பகவானே, ‘பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே சத்தியம், மற்றதெல்லாம் பொய்’ என்ற நிச்சயபுத்தி கொண்ட உனது பேரனைக் கண்டு மகிழ்ச்சி கொள்ளப் போகிறார். (46)

உன் பேரன் (மகாபாகவதன்) உயர்ந்த பகவத் பக்தன்; பரந்த மனமுடையவன் (மகாத்மா); மிக்க புகழுடையவன் (மகானுபாவன்); சான்றோர்கள் கொண்டாடும் சால்புடையவன் (நற்குணம் உடையவன்); தன் இதயத்திலே பகவானை நன்கு இருத்தித் தீவிரமான பக்தி பாவனையால் தூயவனாகி, ‘இந்த உடலே நான்’ என்ற எண்ணத்தை உதறிவிடுவான். (47)

அவன் உலகியல் இன்பங்களில் (பொறிபுலன்களின்) நாட்டமற்றவன்; ஒழுக்கமென்னும் குன்றேறி நிற்பவன்; நற்குணங்களின் கொள்கலன்; பிறரது செல்வங்கண்டு மகிழ்பவன்; பிறர் துன்புறுவது காணில் தானும் வருந்துபவன்; அவனது நினைவில் உற்றார்—மற்றார் இல்லை; பகைமையற்றவன்; கோடையின் வெம்மையை நிலவு தணிப்பதுபோல் உலக ஜீவராசிகளின் துன்பத்தை (வெம்மையை)ப் போக்குபவன். (48)

அவன் தன்னிதயத்திலும், வெளித்தோன்றும் அனைத்துப் பொருள்களிலும் மாசற்ற செந்தாமரைக் கண்ணனான பகவானையே என்றும் காண்பவன். பகவானே, தன்னடியார்கள் விருப்பத்திற்கேற்பப் பற்பல திருமேனிகளைத் தாங்கிக் காட்சியளிப்பவர்; ஒளிவீசும் மகரகுண்டலங்களை அணிந்த அழகுமிகும் திருமுகங்கொண்டவர்; பெண்மையின் அழகெல்லாம் திரண்டு உருண்டு ஓர் உருவமாகத் திகழும் திருமகளுக்கும் அழகு சேர்ப்பவர். இவ்வாறான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைத் தன்னுள்ளும் மற்றெங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவராகக் காணும் தகைமையுடையோன், உனது பேரன்.” (49)

மைத்திரேய மகரிஷி கூறுகிறார்—— தன் பேரன் சிறந்த பகவத் பக்தன் என்பதைச் செவியுற்ற திதிதேவி மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டாள். பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருக்கரங்களாலேயே, தன் பிள்ளைகளுக்கு வதம் என்பதைக் கேட்டு, மேலும் மனநிறைவு கொண்டாள். (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பதிநான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதினைந்தாவது அத்தியாயம் — ஸநகாதிகள் ஜய—விஜயர்களைச் சபித்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! (‘ரிஷி கர்ப்பம் இராத் தங்காது’ என்பது பழமொழி. ஆனால்,) பகைவர்களை அழித்தொழிக்கும் கசியப முனிவருடைய வீர்யத்தைத் திதி அம்மையார், தனது வயிற்றில் நூறு வருடங்கள் தாங்கி நின்றாள். ஏனெனில், தனக்குப் பிறக்கப் போகும் பிள்ளைகளால் தேவர்களுக்கு என்ன தீங்கு நேருமோ? என்கிற பயத்தினால். (1)

திதியின் கர்ப்பத்தில் இருக்கும் (கசியப மகரிஷியின்) தேஜஸ்ஸினால் சூரியனும் சந்திரனும் தங்கள் ஒளிகுன்றிப் போனார்கள். இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் தங்கள் காந்தி இழந்தனர். அப்பொழுது அவர்கள் திசைகளனைத்தும் (எங்கும்) இருள் சூழ்ந்து நிற்பதைப் பிரும்மதேவரிடம் சென்று முறையிட்டனர். (2)

தேவர்கள் முறையிடுகிறார்கள்—— “பிரபுவே! காலத்தின் சக்தியினால் குறைவு கொள்ளாதது தங்கள் ஞானம். ஆகவே, தங்களுக்குத் தெரியாதது ஒன்றுமில்லை. அப்படியிருக்க, இந்த இருளைக் கண்டு நாங்கள் பயந்து நிற்பது தங்களுக்குத் தெரியும்தானே. (3)

தேவாதிதேவனே! தாங்கள் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்தவர். அனைத்துலக பாலகர்களுக்கும் தலைவர். உயர்ந்த மற்றும் தாழ்ந்த அனைத்து ஜீவன்களின் உட்கருத்தை அறிந்தவர். (முன்பிருந்த, பின் வரப்போகிற ஜீவராசிகளின் கருத்தையறிந்தவர் எனவும் கொள்க.) ஆகவே, திதியின் கர்ப்பம் எந்தக் காரணத்தால் வளர்கிறது? என்பதைத் தாங்கள் அறிவீர்கள். (4)

தாங்கள் ஞானத்தை மட்டுமே திறனாகக் கொண்டவர். பிரும்மதேவராகிய இந்தத் திருமேனி மாயாசக்தியினால் தாங்களாகவே ஏற்றுக் கொண்டது. அதேபோல்தான் ரஜோ குணத்தையும் ஏற்றுக் கொண்டுள்ளீர்கள். தாங்கள் தோன்றியதன் உண்மைக் காரணத்தை அறிந்தவர் யாருமே இல்லை. அவ்வாறான தங்களை வணங்குகிறோம். (5)

அனைத்து உலகங்களும் தங்கள் திருமேனியிலேயே பின்னிப் பிணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. காரிய—காரண ரூபமான அனைத்துப் பிரபஞ்சங்களும் தங்கள் திருமேனியேதான். ஆனால், உண்மையில் தாங்கள் இவற்றிற்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டவர். அனைத்து ஜீவன்களையும் படைத்தருளும் தங்களை, எவனொருவன் மூச்சு, பொறி—புலன்கள், மனம் ஆகியவற்றைத் தன்வசப்படுத்தி ஏகாந்த பக்தியுடன் தியானம் செய்கிறானோ, அவனுக்கே தாங்கள் கருணை புரிகிறீர்கள். அவ்வாறு தங்கள் கருணை பெற்றவனுக்கு, எங்கும் எதிலும் எக்காரணத்தாலும் தோல்வியே இல்லை. (6—7)

கயிற்றால் கட்டப்பட்ட மாடுகள் போல், வேதமாகிற தங்கள் வாக்குகளால் பிணிக்கப்பட்ட ஜீவராசிகள் அதற்குக் கட்டுப்பட்டு, வேதத்தில் கூறப்பட்ட கர்மங்களைச் செவ்வனே ஆற்றுவதன் வாயிலாகத் தங்களை வழிபடுகின்றனர். அனைத்தையும் வழிநடத்தும் முக்கியப் பிராணனான தங்களுக்கு வணக்கம். (8)

இறைவா! இந்த இருளினால் பகலிரவு தெரியாது பிரஜைகள், தங்கள் கடமைகளை உரிய நேரத்தில் சரியாகச் செய்ய இயலாது தவிக்கின்றனர். எங்களுக்குரிய நன்மைகளைச் செய்ய வேண்டுகிறோம். கருணை கொண்டு எங்களைக் கடாட்சிக்க வேண்டும். (9)

கட்டையை மேலே போடப் போட தீ மேன்மேலும் பெருகுகிறது. அதுபோன்று திதி அம்மையாரின் திருவுதரத்தில் கசியபரால் வைக்கப்பட்ட வீர்யம் மேன்மேலும் வளர்ந்து எண்டிசைகளையும் இருள் மயமாக்குகிறதே!” (10)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— தோள்வலி படைத்தவரே! வேதங்களால் புகழப்படும் தான்தோன்றியான பகவான் பிரும்மதேவர், தேவர்கள் தன்னைத் துதிப்பது கண்டு (மகிழ்ந்து) சற்றே புன்முறுவல் பூத்தவண்ணம் தனது இனிய மொழிகளால் அவர்களை மகிழ்வித்துக் கூறலானார். (11)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தேவர்களே! உங்களுக்கு முன் தோன்றிய என் மானஸ புத்திரர்களான ஸநகாதிகள் நால்வரும், உலகப்பற்றைத் துறந்து வான்வெளியில் சுற்றி வந்தனர். ஒரு சமயம், அவர்கள் சுத்த சத்துவ ஸ்வரூபியான பகவான் நாராயணனை வணங்க எண்ணி, அனைத்து உலகங்களுக்கும் மேலாக விளங்கும் வைகுண்டம் சென்றார்கள். (12—13)

அங்குள்ளவர்கள் அனைவரும் பகவானை ஒத்த திருமேனி கொண்டவர்கள் (ஸாரூப்யம் பெற்றவர்கள்). வேறு பயன்களில் பற்றற்றவர்களாக பகவானது சரணகமலத்தை (ஸாயுஜ்ய பதவியை) அடைவதே குறிக்கோளாக அறநெறி வழுவாது பகவானை ஆராதித்தவர்கள். (14)

அவ்வுலகத்தில் விளங்கும் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் உபநிடதங்களால் புகழப்படுபவர்; அறமே வடிவானவர்; தூய்மையான சத்துவகுண ஸ்வரூபர்; பிறப்பிறப்பற்ற ஆதிபுருஷர். தனது அடியார்களான எங்களை என்றும் மகிழ்ச்சிக் கடலில் ஆழ்த்தி நிற்பவர். (15)

அங்கு ‘மோட்சமே திருமேனி கொண்டு வந்ததோ!’ என்று எண்ணுமாறு ‘நைஶ்ரேயஸம்’ என்ற ஒரு நந்தனவனம் உள்ளது. அனைத்து விருப்பங்களையும் நிறைவுற நல்கும் கற்பகத்தருக்கள் நிறைந்தது. ஆறு பருவங்களிலும் பூத்துக் குலுங்கும் மலர்களும் கனிகளும் நிறைந்தது. (16)

அங்குள்ள தேவர்கள் விமானங்களில் தங்கள் மனைவிகளுடன் தங்கள் நாயகரான பகவானது பவித்திரமான திருவிளையாடல்களைப் பாடிக் கொண்டு உலா வருகிறார்கள். அத்திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கானம் அனைத்து ஜீவராசிகளின் பாவமூட்டைகளைச் சுட்டெரிக்கவல்லது. அதேசமயம், அங்கு நடுநடுவேயுள்ள தடாகங்களில் பூத்திருக்கும் தேனொழுகும் மாதவி பூக்களின் நறுமணம் காற்றில் கலந்து அவர்கள் பக்கம் வீசும். அந்த நறுமணம் தெய்விகமானதுதான். எனினும், அதனால் இறைவனைப் பாடிப் புகழும் கானத்திற்குத் தடையாகத் தோன்றுவதால், அதனை விரும்பாது ஏசுகின்றனர். (17)

அங்குள்ள வண்டுகள் பகவானது திருப்புகழைப் பாடி வருவதுபோல் ரீங்காரம் செய்வது கண்ட புறா, குயில், நீர்க்கோழி, சக்கரவாகம், சாதகம், அன்னம், கிளி, தித்திரிப்பறவை, மயில் முதலிய பறவைகள், தங்கள் தங்கள் கலகல ஒலியைச் சற்றுநேரம் நிறுத்தி, வண்டுகளின் இனிய கீதத்தைச் செவியாரப் பருகித் தன்னை மறந்து நின்றனவோ! என்னுமாறு இருக்கிறது. (18)

பகவான் மிக்க விருப்புடன் துளசி மாலைகளால் தன்னை அலங்கரித்துக் கொள்கிறார். அதன் நறுமணத்தையே முகர்ந்து மகிழ்கிறார். இதைக் கண்ட மந்தாரம், மல்லிகை, குரவகம், இரவில் மலரும் நீலோத்பலம், சம்பகம், கர்ணிகாரம், புன்னாகம், நாகலிங்கம், வகுளம் (மகிழம்பூ), தாமரை, பாரிஜாதம் மற்றும் கேதகீ முதலிய நறுமண மலர்களும், துளசியின் தவத்தை (பெரும்பேற்றை)த் தங்களிலும் பெருமை கொண்டதாகக் கொண்டாடுகின்றன. (வைகுண்டத்தில் அனைத்துமே சைதன்யமுடையவைகள்.) (19)

அந்த வைகுண்டவாசிகள் அனைவரும் வைரம், வைடூரியம், மரகதம், தங்கம் ஆகியவைகளால் உருவாக்கப் பெற்ற விமானங்களில் உலா வருகிறார்கள். இந்தச் செல்வங்கள் அனைத்தும் இறைவன் திருவடி பக்தியினால் பெறப் பெற்றனவேயன்றி, ஞான—வைராக்கிய—கர்ம பலன்களால் பெறப்பட்டனவன்று. அவர்கள், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது ஸ்மரணையிலேயே மூழ்கித் திளைத்திருப்பதால், அவ்விமானங்களில் அவர்களோடு உலா வரும் பேரழகு கொண்ட மங்கையரின் புன்சிரிப்பும், காதல் மயக்கமளிக்கும் நடையுடை பாவனைகளும் அவர்களிடம் காமவிகாரத்தை உண்டுபண்ண இயலவில்லை. (20)

அழகே வடிவுகொண்ட மகாலக்ஷ்மியின் திருவருள் பெற தேவர்கள் தவஞ்செய்து ஏங்கி நிற்கின்றனர். நிலைகொள்ளாத அந்தத் திருமகள், பகவானது வைகுண்டத்தில் தனது நிலையாமையைத் தவிர்த்து நிலைத்து வாசம் செய்கிறாள். அவ்வாறான மகாலக்ஷ்மி கையிலேந்திய தாமரை மலருடன் தமது திருவடித்தாமரைகளில் அணியப்பட்ட சலங்கை கலீர்கலீரென ஒலிக்க இங்குமங்கும் உலா வரும் வேளையில், தங்கமயமான அந்த மாளிகையின் ஸ்படிகமயமான சுவர்களில் அந்தத் திருமகளின் திருவுருவம் பிரதிபலிப்பதைக் கண்டால், பகவானுடைய ஆலயத்தைப் பெருக்கித் துடைப்பது போல் தோன்றுகிறது. (21)

வைகுண்டத்தில் மகாலக்ஷ்மிக்கென்று ஒரு தனி நந்தவனம் உள்ளது. அங்கு பளிங்குபோல் தெளிந்த, அமுதமயமான நீர் கொண்ட ஒரு குளம் உள்ளது. அதன் படிகள் பவழப்பாறைகளால் ஆனவை. அங்குதான் திருமகள், தன் பணிப்பெண்களுடன் தன் நாயகரான பகவான் நாராயணனைத் துளசி தளங்கள் கொண்டு அர்ச்சனை புரிவது வழக்கம். (பூஜைக்கென்று அந்தக் குளத்தில் தண்ணீர் எடுக்கையில்) அழகான கர்ண குந்தளங்கள் (முன்னெற்றி மயிர்) தன் நெற்றியில் புரள, உயர்ந்த நாசிகையுடன் கூடிய தனது திருமுகம், அந்தத் தண்ணீரில் பிரதிபலித்ததைக் கண்டு, ‘ஆகா! இந்த முகத்தை இறைவன் முத்தமிட்டு மகிழ்ந்ததால்தானே, நமக்கு இத்துணையழகு!’ என்று எண்ணிப் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டாள். (22)

பாவக்குவியல்களை எரித்தொழிக்கும் பகவானது திருவிளையாடல்களைப் பற்றிய கதைகளைக் கேட்காது, நல்லெண்ணங்களை அழித்துத் தீயபுத்தி நல்கும் பொன்னாசை, பெண்ணாசை பற்றிய தீய கதைகளைக் கேட்பவர்கள், வைகுண்டத்தை நிச்சயம் அடைய முடியாது. பாக்கியமற்ற அவர்கள் சாரமற்ற இம்மாதிரியான கதைகளைக் கேட்டுத் தங்கள் புண்ணியங்களை இழந்து, காத்தருள்வாரின்றி நரகங்களில் விழுகிறார்கள். (23)

மனிதப்பிறவி பெறுதல் அரிதினும் அரிது. பிரும்மாவான நானும், மற்ற தேவர்களும் மனிதப்பிறவியை வேண்டுகிறோம். மனிதப்பிறவியில்தான் தத்துவ ஞானம் பெறவும், நற்கர்மங்கள் செய்யவும் வாய்ப்புகள் அதிகம். அத்தகைய மனிதப்பிறவி பெற்றும் சிலர் பகவத் பிரீதியான நற்கர்மங்கள் செய்யாதொழிகின்றனரே! அந்தோ பரிதாபம்! அவர்கள் எங்கும் பரவி நிற்கும் பகவானது மாயையில் மயங்கி நிற்பவர்களே. (24)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. ‘அரிதரிது மானிடராதலரிது’ — ஔவையார்

2. து3ர்லப4ம் த்ரயமேவைதத் தை3வாநுக்3ரஹ ஹேதுகம் ।

மநுஷ்யத்வம் முமுக்ஷத்வம் மஹா புருஷஸம் ஸ்ரய: ॥

— விவேக சூடாமணி

இறைவனை அடையக் காரணமான மானிடப்பிறவி, முக்தி பெறவேண்டும் என்ற எண்ணம், சான்றோர் இணக்கம் என்னும் இம்மூன்றும் கிடைத்தற்கரிதானவாம்.]

அவ்வாறு மானிடப்பிறவி பெற்ற பெரியோர்கள் தேவதேவரான நாராயணனை பக்தியோடு சேவிப்பதால், யமனையும் வெகுதூரத்தில் நிற்கும்படி செய்கின்றனர். (யமபயத்தை அடைவதில்லை.) அவர்கள் ஒருவரோடொருவர் பகவானிடம் கொண்ட பக்தியினால் உலக நினைவு மறந்து, உடல் மயிர்க்கூச்செறிய, கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக, இறைவனது திருப்புகழைப் பாடிக் களித்துக் கூத்தாடுகின்றனர். இவ்வாறிருக்கும்போது அவர்களுக்கு யமம், நியமம் முதலிய வழி முறைகள் எதற்கு? அவ்வாறான பக்தர்களின் நிலை நமக்கு ஏற்படாதா? என்று நாம் ஏங்குகிறோம். அந்த பரம பாகவதர்கள் நம் சத்தியலோகத்திற்கும் மேலுள்ள வைகுண்டலோகத்தை அடைகின்றனர். (25)

வைகுண்டத்தில்தான் அகில உலகங்களுக்கும் நாதரான பகவான் ஸ்ரீஹரி வசிக்கிறார். அகில உலகங்களும் அந்த வைகுண்டத்தைப் போற்றுகின்றன. வியக்கத்தக்க உயர்ந்த விமானங்களில் தேவர்கள் அதைச் சுற்றிச் சுற்றி வருகின்றனர். அந்த வைகுண்டத்தைத் தங்கள் யோகசக்தியினால் சென்றடைந்த ஸநகாதி முனிவர்கள் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டனர். (பகவானையோ, பகவானது தொடர்புடையவைகளையோ கண்டால், பக்தர்களும் ஞானிகளும் பெருமகிழ்ச்சி கொள்வது இயல்புதானே!) (26)

பகவானைக் கண்டுகளிக்கும் விருப்பத்தால் சென்ற ஸநகாதிகள், அங்குள்ள அற்புதமான சிறந்த பொருள்களிலும் நாட்டங்கொள்ளாது, ஆறு பிராகாரங்களைக் கடந்து ஏழாவது பிராகாரத்தையடைய, அங்கு திருவாயிற்படியில் ஒத்த வயது, ஒத்த திருமேனி, விலையுயர்ந்த தோள்வளையங்கள், குண்டலங்கள், கிரீடங்கள் அணிந்து, கையில் கதையுடன் நிற்கும் இரண்டு தேவர்களைக் கண்டனர். (27)

அவர்கள் நீலமேனியர்கள்; நான்கு திருக்கரங்கள் கொண்டவர்கள்; தேன்வண்டு மொய்க்கும் வனமாலை அணிந்தவர்கள். அவர்களது புருவங்கள் நெறித்திருந்தன; கண்கள் சற்றே சிவந்திருந்தன; மூக்குத் துவாரங்கள் சற்றே விரிந்திருந்தன. அதனால், அவர்கள் முகம் சற்றே கடுகடுப்பாக இருப்பது தெரிந்தது. (28)

அவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், இதற்குமுன் வைரம் பதித்த தங்கக் கதவுகள் கொண்ட ஆறு பிராகாரங்களையும் கடந்து வந்ததுபோல், இங்கும் அவர்களைக் கேட்காமலேயே உட்புகுந்தனர். அவர்கள் தங்களது பார்வையில் உயர்வு—தாழ்வு என்பன போன்ற வேறுபாடான எண்ணமின்றி, எங்கும் எதிலும் ஒரே மாதிரியான (அனைத்தும் இறைவனது ஸ்வரூபமே என்ற) எண்ணம் கொண்டவர்களாகையால், எங்கும் தயக்கமின்றித் தடையின்றிச் செல்லும் மாண்புடையவர்களன்றோ! (29)

அந்த ஸநகாதி முனிவர்கள் ஆன்ம தத்துவம் அறிந்தவர்கள்; அவதூதர்கள் (அரையில் ஆடையற்றவர்கள்); பிரும்மதேவரின் படைப்பில் முதலில் தோன்றியவர்கள். ஆனால், பார்ப்பதற்கு ஐந்து வயது பாலகர்களைப் போலத் தோற்றம் அளிப்பவர்கள். அவர்களது உண்மைநிலையினையும், இறைவன் இவர்களிடம் கொண்ட அன்பையும் உணராத அந்த துவார பாலகர்கள், அவர்களது பெருமையைக் கணிக்காமல் பிரம்பு கொண்டு தடுத்தனர். இவ்வாறு தடுக்கப்பட வேண்டியவர்களா ஸநகாதி முனிவர்கள்? (30)

அனைவரும் கொண்டாடிப் புகழும் தகைமை கொண்ட அந்த ஸநகாதி முனிவர்களை, வைகுண்டத்தில் உள்ள தேவர்கள் எதிரில் அந்தத் துவார பாலகர்கள் தடுத்து நிறுத்தவே, ஸநகாதி முனிவர்கள் தங்கள் அன்பரான பகவானைத் தரிசிப்பதற்கு நேர்ந்த இடையூறுகண்டு, கோபத்தினால் கண்களும் சற்றே சிவக்க(ப் பின்வருமாறு) கூறலாயினர். (31)

முனிவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “பகவானிடம் பயன் கருதாத பக்தி புரிவோர்களுக்கே, இந்த வைகுண்டத்தில் நித்யவாஸம் கிடைக்கப் பெறும். அவ்வாறு பக்தி புரிபவர்கள் அனைத்து நற்குணங்களும் பெற்றவர்களாக இருப்பார்கள். அவ்வாறிருக்க, உங்கள் இருவருக்கு மட்டும் வேண்டியவர், வேண்டாதவர் என்ற கோணலான புத்தி எவ்வாறு ஏற்பட்டது? பகவானோ சாந்தஸ்வரூபி. அவருக்கு பகைமை என்பது இல்லையே. நீங்கள் உண்மையான பகவத் பக்தர்களாயிருந்தால் உங்களுக்கு இந்தச் சந்தேக எண்ணம் வந்திருக்காது. நீங்கள் வேடதாரிகள். ஆகவேதான் தங்களைப் போலவே பிறரிடமும் சந்தேக மனப்பான்மை. (32)

இறைவனது திருவுதரத்தில்தானே அனைத்துப் பிரும்மாண்டங்களும் இருக்கின்றன. ஆகவே, இங்கிருக்கும் ஞானிகள் அனைவரும் எங்கும் நிறைந்து விளங்கும் பகவானுக்கும்—தங்களுக்கும் இடையே எந்தவொரு வேற்றுமையையும் காண்பதில்லை. வெளியிலே இருக்கும் மகாகாசமும், குடத்திற்குள்ளிருக்கும் ஆகாசமும் ஒன்றுதானே, வேறல்லவே. அதுபோலதான் பகவானும் பக்தனும் வேறல்லர். அவர்கள் பகவானைத் தன்னுள்ளும், தன்னை பகவானுள்ளும் காண்கிறார்கள். நீங்களோ தேவர்கள். பகவானிடமிருந்து உங்களை வேறாகத் தனித்துப் பார்ப்பதால்தான் உங்களுக்கு இந்தப் பயம். (ஆகவேதான் பக்தர்களான எங்களைத் தடுக்கிறீர்கள்.) (33)

நீங்களோ வைகுண்டநாதரான பகவானது பார்ஷதர்கள். ஆனால், உங்களுடைய புத்தி மழுங்கியுள்ளது. நீங்கள் செய்த தவற்றுக்கு என்ன தண்டனை தரலாம்? என்று நாங்கள் யோசிக்கிறோம். அதனால், உங்களுக்கு நன்மையே உண்டாகும். உங்களது வேற்றுமை எண்ணத்தால் இந்த வைகுண்டத்தை விடுத்து, காமம், கோபம், லோபம் என்கிற பகைவர்கள் நிறைந்த (அசுரப்) பிறவியில் நீங்கள் பிறக்கவேண்டும்.” (34)

அந்தணர்களது சாபம், ‘எந்த ஓர் அஸ்திர—சஸ்திரங்களாலும் தடுத்து நிறுத்த இயலாதது’ என்றறிந்த பகவானது பார்ஷதர்களான அவர்கள், ஸநகாதிகளின் கடுமையான சாபத்தைக் கேட்டு மிகவும் பயந்து நடுங்கி, பாதத்தில் வீழ்ந்து வணங்கி, அவர்களது திருவடிகளைச் சிக்கெனப் பிடித்துக் கொண்டார்கள். பகவான் ஸ்ரீஹரியே அந்தணர்களது கோபத்தைக் காணில் பயந்து நடுங்குபவர்தானே. (35)

அவர்களிருவரும் வருந்திக் கூறலானார்கள்—— “ஐயன்மீர்! நாங்கள் செய்த தவறுக்கு ஏற்ற தண்டனையைத்தான் தந்தீர்கள். அது முற்றிலும் ஏற்கத்தக்கதே. பகவானது கருத்தையறியாத நாங்கள், அவரது கட்டளையை உதாசீனப்படுத்திவிட்டோம். இதனால், எங்களுக்குண்டான பாவம், தாங்கள் அளித்த சாபமாகிய தண்டனையால் பொடிப்பொடியாகட்டும். எங்களது இந்த பரிதாபமான நிலையைச் சற்றே கருணையோடு எண்ணிப் பார்த்து, அதனால், தங்களுக்கு எங்கள் மேல் கொஞ்சம் தயை பிறக்குமானால், நாங்கள் இந்த வைகுண்டத்திலிருந்து வேறு எந்தத் தாழ்ந்த உலகங்களில் எந்தவிதமான ஈனப்பிறவி பெற்றாலும், அந்தப் பிறவிகளிலும் இறைவனது நினைவை மறக்கச் செய்யும் மோகத்தை, நாங்கள் அடையாமல் இருக்க அருள்புரிய வேண்டும்.” (36)

பெரியோர்களான ஸநகாதிகளிடம் தனது பார்ஷதர்கள் தவறிழைத்ததை அறிந்த சாதுக்களுக்கு அன்பரான பகவான் பத்மநாபன், லக்ஷ்மிதேவியுடன் பரமஹம்ஸர்களான மகாமுனிவர்களும் தேடிக் காணாத தம் திருவடிகள் கொண்டு, ஸநகாதிகள் இருக்குமிடம் தேடி நடந்து வந்தார். (37)

இதுவரை தங்கள் இதயத்தாமரையில் தியான யோகத்தில் கண்டு கொண்டிருந்த பகவான், இப்பொழுது தங்கள் கண்ணெதிரிலே நிற்பதை ஸநகாதி முனிவர்கள் கண்டனர்! அவரோடு அவரது பார்ஷதர்களான அடியார்கள் வெண்கொற்றக்குடை, சாமரங்கள் ஏந்தி வருகின்றனர். அவரது இருபுறமும் ராஜஹம்ஸத்தின் இறக்கை போன்று வெளுத்த இரு சாமரங்களை வீசி வருகின்றனர். பகவானது தலைக்குமேல் பிடிக்கப்பட்டிருக்கும் வெண்குடையின் ஓரத்தில் தொங்கும் நல்முத்துக்கள், அக் காற்றினால் சற்றே அசைக்கப்பட்டு ஆடுகின்றன. இதைக் காணும்பொழுது சந்திரனது கிரணங்களால் அமுதமானது முத்துமுத்தாகச் சொட்டுவதுபோல் அழகாக இருக்கிறது. (38)

துவாரபாலகர்களோ அல்லது முனிவர்களோ யாராக இருப்பினும், வேறுபாடின்றி அனைவருக்கும் ஒருசேர அருள்புரியும் திருமுகங்கொண்ட பகவான் அனைத்து நற்குணங்களுக்கும் கொள்கலனல்லவா? அன்பொழுகும் தனது திருக்கண்களால் பக்தர்களது இதயத்தைக் குளிரச் செய்பவரல்லவா? அவரது அகன்ற நீலநிறத் திருமேனி மார்பில் தங்க ரேகை போன்று ஒளிரும் மகாலக்ஷ்மி விளங்குகிறாள்! அந்தத் திவ்விய ஒளியால் அனைத்து உலகங்களுக்கும் சூடாமணிபோல் விளங்கும் வைகுண்டத்தை மேலும் அழகுறச் செய்கிறார். (39)

பருத்து உருண்ட அழகிய இடுப்பில் பீதாம்பரம், அரையிலே கனகமேகலை (அரைஞாண்), கழுத்திலே இனிது பாடும் வண்டுகள் நிறைந்த வனமாலை, அழகான திருக்கைகளிலே கங்கணங்கள், ஒரு கையைக் கருடனது திருத்தோள்கள் மேலூன்றி, மற்றதில் அழகிய தாமரையைச் சுழற்றிக் கொண்டு வருகிறார். (40)

மின்னொளியையும் விஞ்சும் மகரகுண்டலங்களது ஒளியை மேலும் ஒளிரச் செய்யும் அழகிய கன்னங்கள், எடுப்பான அழகிய மூக்கு கொண்ட திருமுகமண்டலம், தலையிலே நவரத்தினமயமான கிரீடம், பருத்துருண்ட நீண்ட திருக்கைகளுக்கிடையில் அழகிய முத்துமாலைகள், கழுத்திலே கௌஸ்துப மணி. (41)

பகவானது வடிவழகு வர்ணனைக்கு அப்பாற்பட்டது. ‘அழகுக்குத் திருமகள்’ என்னும் பழமொழி பொய்யன்றோ! என்று எண்ணுகின்றனர், அடியவர்கள். (அதாவது, ‘தான்தான் அழகு’ என்ற திருமகளது செருக்கு அடங்கியது என்பது கருத்து.) தேவர்களே! பிரும்மதேவரான எனக்கும் பரமசிவனுக்கும் உங்களுக்கும் காட்சியளிக்கவே, பகவான் இந்த அழகிய திருமேனியைத் தாங்கி நிற்கிறாரோ? அவ்வாறு அழகிய பகவானைக் கண்ட ஸநகாதிகளின் கண்களுக்குப் போதுமென்ற நிறைவே தோன்றவில்லை. உடனே, அவர்கள் தலைதாழ்த்தி வணங்கினார்கள். (42)

செந்தாமரைக் கண்ணனான பகவானுடைய திருவடிக்கமலங்களின் மகரந்தமும், அத்திருவடிகளிலே திருமகள் அர்ச்சித்த துளசியின் வாசனையும் அங்குள்ள காற்றில் கலந்து வீச, அது ஸநகாதிகளின் மூக்கு வழியாய் உட்புகவே, ஆன்ம ஞானிகளான அவர்கள் மனதும் கலக்கமடைந்தது. அதாவது மனமகிழ்ச்சியும், உடலில் புளகாங்கிதமும் தோன்றின. (43)

[குறிப்பு:— உலகின் வாசனைகளைக் கண்டு மயங்காத முனிவர்களையும்கூட பகவானது நறுமணம் மயக்கிவிடும்!]

பகவானுடைய சிவந்த உதடுகள், நீலோத்பலம் போன்ற திருமுகமண்டலத்தை மேலும் அழகுறச் செய்தன. அவர் புன்முறுவலிடும்போது, அவரது வெளிறிய முத்து போன்ற பற்கள் மல்லிகை மொட்டுக்களை வரிசையாக அடுக்கி வைத்தாற்போல் அழகுற விளங்கின. இவ்வாறு அழகிய திருமுகத்தைக் கண்ட அவர்கள், தாங்கள் பிறந்த பயனை அடைந்ததாக மகிழ்ந்தனர். சிவப்புக்கல் பதித்தாற்போன்று சிவந்த நகங்கள் கொண்ட திருவடித்தாமரைகளைக் கண்டு வணங்கித் தியானம் செய்தனர். (44)

அஷ்டாங்க யோகங்கள் செய்து, அதன்மூலம் ஆன்ம தத்துவத்தைத் தேடுகின்ற மகான்கள் தியானிப்பது, இந்த ஸ்வரூபம்தான். இது மற்றவர்களால் அடைய இயலாத, கண்களுக்கு விருந்தான இந்த புருஷ ரூபமானது தத்துவமுணர்ந்த ஞானிகளுக்கே பெறத்தக்கது. எண்வகைச் செல்வங்களும் (அஷ்ட ஐசுவரியங்களும்) ஒருசேர என்றும் குறையாது நிறைந்து விளங்கும் அந்த பகவானை ஸநகாதி முனிவர்கள் துதிக்கலாயினர். (45)

ஸநகாதி முனிவர்கள் துதி—— “முதலும் முடிவுமற்ற இறைவா! தாங்கள் தீயோர்கள் இதயத்திலும் அந்தர்யாமியாக வீற்றிருந்தாலும், அவர்கள் கண்களுக்குப் புலனாகாமல் மறைந்து விளங்குகிறீர்கள். ஆனால், இன்று எங்கள் கண்களுக்கெதிரில் காணப்படுகிறீர்கள். தங்களிடமே தோன்றிய எங்கள் தந்தையான பிரும்மதேவர், தங்களைப் பற்றிய தத்துவங்களை எங்களுக்கு உபதேசித்தபோதே, தாங்கள் எங்கள் செவிவழியே எங்கள் இதயகமலத்தை வந்தடைந்து விட்டீர்கள். ஆனால், இன்றுதான் தங்களை நேரில் காணும் பெரும்பேறு எங்களுக்குக் கிட்டியது. (46)

பகவானே! தாங்கள் பரம தத்துவம் என்பதை இன்று நாங்கள் அறிந்தோம். தூய்மையான சுத்த சத்துவமயமான இந்தத் திருமேனியை எங்களுக்குக் காட்டி, எங்களை மகிழ்ச்சிக் கடலில் ஆழ்த்துகிறீர்கள். ஸகுண ரூபமான இந்தத் திருமேனியை, ‘யான், எனது’ என்ற அகங்காரத்தையும், விருப்பு—வெறுப்பையும் துறந்த முனிவர்கள், தங்களது கருணை கடாட்சத்தினால் பெற்ற பக்தியோகத்தின் வாயிலாகவே அடைகிறார்கள். (47)

பிரபுவே! தங்களுடைய புகழ் என்றும் எங்கும் போற்றி உகந்து பாடத்தக்கது; உலகியல் துன்பங்களைக் களைவது. தங்களது திருவிளையாடல்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்து, தங்கள் திருவடிகளையே சரணமாகப் பற்றிய சான்றோர்கள், தாங்கள் அளிக்கும் உன்னதமான முக்தியையும் துரும்பாக நினைத்து ஒதுக்குகிறார்களே? அப்படியிருக்க, தங்களது புருவ நெறித்தலுக்குப் பயந்து நடுங்கும் இந்திராதி தேவர்களின் சுவர்க்கம் முதலிய பதவிகளை, அவர்கள் கணிசிப்பார்களா என்ன? (முக்தியின்பமே துரும்பென மதிக்கும் பக்தர்களுக்கு, சுவர்க்காதி போகங்கள் எம்மாத்திரம்?) (48)

இறைவா! ஒருவேளை நாங்கள் இதற்கு முன் அறிந்தோ, அறியாமலோ செய்திருந்த ஏதாவதொரு பாவத்தினால் எங்களுக்கு நரகவாஸமே கிட்டினாலும், அதைப் பற்றிக் கவலையே இல்லை. (ஆனால், ஒரு நிபந்தனை.) எங்கள் மனம் (1)வண்டுபோல் தங்கள் திருவடித் தாமரைகளையே சுற்றிச் சுற்றி வரவேண்டும். தங்கள் திருவடிகளில் பட்டு (பக்தர்களால் அர்ச்சனை செய்யப்பட்ட) (2)துளசி மகிழ்வதுபோல், எங்கள் வார்த்தைகளும் தங்கள் திருவடிப் புகழைப் பாடியே மகிழவேண்டும். எங்கள் (3)செவிகள், தங்களது கீர்த்திமிக்கத் திருப்புகழைக் கேட்டுக் கேட்டு நிறைய வேண்டும். (49)

[குறிப்பு:— பாவமே அறியாத ஸநகாதிகள், ‘தாங்கள் பாவம் செய்திருந்தால்’ என்று கூறுவதன் கருத்து யாதெனில், இன்று தங்கள் பக்தர்களான ஜய—விஜயர்களுக்கு ‘அசுரராகப் பிறக்கக் கடவது’ என்று சற்றே சினந்து சாபமளித்ததால் உண்டான பாவம் என்று கொள்க.

(1) பூக்களில் முட்களிருந்தாலும் அதை வண்டுகள் தீமையாகக் கருதாததுபோல்.

(2) பகவானது திருவடிகளின் சேர்க்கை துளசிக்குக் கிடைத்ததுபோல், வாக்கிற்கும் எப்பொழுதும் பகவானது திருவடி சம்பந்தம் கிடைக்கவேண்டும்.

(3) செவி என்பது ஆகாய தத்துவம். குணங்களோ ஸ்வரூபம் இல்லாதது. ஆகையால், அது நிரம்பாது. ஆகவே, குணங்களைச் செவியாரப் பருகிக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பது பெறப்படுகிறது.]

எல்லையற்ற புகழுடைய இறைவா! தாங்கள் இப்பொழுது எங்களுக்குக் கிருபைகூர்ந்து காட்டிய தங்களது மனங்கவர் திருமேனியைக் கண்ட எங்கள் கண்கள், ஆனந்தத்தின் எல்லையையே அடைந்துவிட்டன. உலகியல் இன்பங்களில் மூழ்கிப் புலனடக்கமற்ற மனிதர்களுக்கு, இந்தத் திருமேனி தரிசனம் பெறுதல் மிகக் கடினமே. சாட்சாத் பகவானான தாங்கள் கருணையோடு எங்களுக்குக் காட்சி அளித்தீர்களே! (அதற்காக நாங்கள் மறுபடியும்) தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறோம்.” (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதினாறாவது அத்தியாயம் — ஜய—விஜயர்கள் ஸ்ரீவைகுண்டத்தை நீத்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! அஷ்டாங்க யோகநிஷ்டர்களான ஸநகாதி முனிவர்கள் துதித்ததைக் கேட்ட வைகுண்டநாதரான பகவான் மிகவும் மகிழ்ச்சியோடு அவர்களைப் புகழ்ந்து பேசலானார்.” (1)

பகவான் பேசுகிறார்—— “முனிவர்களே! எனது பார்ஷதர்களான இந்த ஜய—விஜயர்கள், என்னையும் பொருட்படுத்தாமல் உங்களுக்கு அபசாரம் செய்துவிட்டனர். (2)

முனிவர்களே! உங்களை அவமதித்த இவர்களுக்கு, நீங்கள் விதித்த தண்டனையை நானும் ஒத்துக்கொள்கிறேன். ஏனெனில், நீங்கள் எனது பரம பக்தர்கள். உங்களுக்கிழைத்த அபசாரம் எனக்கு இழைக்கப்பட்டதே ஆகும். (3)

நான் வணங்கும் மேலான கடவுள் அந்தணர்களே. ஆகவே, எனது பணியாளர்கள் செய்த அபசாரத்தை நானே செய்ததாக எண்ணி, தங்களிடம் மன்னிப்பு வேண்டுகிறேன்; தயை புரிய வேண்டும். (4)

பொதுமக்கள், ஒரு வேலைக்காரன் செய்த தவற்றை, அவனது யஜமானனது குற்றமாகத்தான் சொல்வார்கள். அந்த வசைச்சொல் தொழுநோய் (குஷ்டரோகம்) தோலை அரித்தொழிப்பதுபோல, யஜமானனது நற்பெயரை அழித்துவிடும். (5)

அமுதத்திற்கொப்பான தூய்மையான எனது புகழைக் கேட்பவன் சண்டாளனாக இருப்பினும், அவனையும் சேர்த்து உள்ளடக்கிய அகில உலகங்களையும் பரிசுத்தமாக்குகிறது. ஆகவே, என்னை ‘விகுண்டன்’ (குற்றங்களைந்து தன்பக்கம் ஈர்த்துக் கொள்பவர்) என்கிறார்கள். ஆனால், எனக்கு இந்தப் பெருமை கிடைத்தது, தங்களைப் போன்ற அந்தணப் பெருமக்களால்தான்! ஆகவே, தங்களைப் போன்ற அந்தணர்களிடம் தவறு செய்பவர்கள் யாராக இருப்பினும், என்னுடைய கைகளாகவே இருந்தாலும், அதை உடனே வெட்டித் தள்ளுவேன். (6)

அனைத்துப் பாவங்களையும் நொடியில் அழித்தொழிக்கும் திறன், எனது திருவடிகளுக்குக் கிடைத்தது எதனால் தெரியுமா? தங்களைப் போன்ற பெரியோர்களுக்குச் செய்யும் பணிவிடைகளினால்தான். திருமகளின் கடாட்சம் தங்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டுமென்று பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் கடுமையான விரதத்தை அனுஷ்டிக்கிறார்கள். நானோ அவளை லட்சியம் செய்யாதிருந்தும், அவள் ஒரு நொடியும் என்னைவிட்டு அகலுவதில்லை. இதன் காரணம் என்ன? உங்களைப் போன்ற பக்தர்களுக்குச் செய்யும் பணிவிடைதான். (7)

வேள்விகளில் செய்யப்படும் ஆகுதிகளை எனது முகங்களில் ஒன்றான அக்னியின் மூலம் பெறுகிறேன். அந்த ஆகுதிகளால் என் மனம் நிறைவடைவதில்லை. ஆனால், கிடைத்ததைக் கொண்டு நிறைவுபெறும் பற்றற்ற பக்தனான அந்தணன் நெய் சொட்டும் உணவைப் புசித்தால், அந்த உணவின் ஒவ்வொரு பிடியையும் நானே ருசித்து உண்பது போன்ற மனநிறைவு பெறுகிறேன். (இறைவனது பல திருவாய்களில் அக்னி, அந்தணன் ஆகியவர்களும் அடங்குவர் என்பது கருத்து.) (8)

யோகமாயையின் அளவிடற்கரிய, எல்லையற்ற சக்திகள் அனைத்தும் எனது அடிமை. எனது திருவடிகளில் தோன்றிய கங்கையானது, சந்திரசேகரரான பரமசிவன் உள்ளிட்ட அனைத்துலகங்களையும் பரிசுத்தமாக்குகிறது. இவ்வாறு அனைத்துச் செல்வங்களும் பெற்ற பரமேசுவரனாக இருப்பினும், நான் அடியார்களான அந்தணர்களது (திருவடிகளில் வணங்கி, அவர்களது) திருவடித்துகள்களை என் சிரசில் தாங்குகிறேன். அவ்வாறான அந்தணர்களது செயலை, (அது தவறாகவே இருப்பினும்) எவரும் பொறுத்துக் கொள்வர். (9)

அந்தணர்கள், எனது கருணைக்குப் பாத்திரமான பசுக்கள், போக்ஷிப்பவர் இல்லாமல் திரியும் மற்ற பிராணிகள் — இவைகள் எனது திருமேனியே. தாம் செய்த முன்வினைப் பாவத்தால் நான் வேறு, அவை வேறு என்று (பாம்பைப் போல்) பிரித்துப் பார்ப்பவனை, சினம் மிகுந்த கழுகு உருவங்கொண்ட யமதூதர்கள் கொத்திக் கிழித்துக் குதறுவார்கள். அந்த யமராஜனை நியமித்தவன் நான்தான். (10)

அந்தணர்கள் சற்றே கோபத்துடன் யாரிடம் நிந்தனை புரிந்தாலும், மீண்டும் அவர்களிடம் கோபம் கொள்ளாது மனமகிழ்ச்சியோடு முகம் மலர்ந்து இனிய மொழிகள் கூறி அவர்களிடம் மரியாதையோடு நடந்து கொள்கிறார்களோ, அவர்களையும் பகவானே என்று எண்ணிக் கோபம் கொண்ட பிள்ளையைத் தகப்பன் அன்புடன் அழைப்பது போல, (அதாவது, இப்பொழுது நான் தங்களை வணங்கிச் சமாதானம் செய்வது போல,) அவர்களிடம் அன்பொழுகப் பேசி அவர்களை அமைதிப்படுத்துகிறார்களோ, அவ்வித அந்தணர்களே என்னைத் தன்வயப்படுத்தியவர்கள். (11)

எனது பார்ஷதர்களான இவர்கள், எனது மனோபாவத்தை அறியாமல் உங்களை அவமதித்துவிட்டார்கள். அவர்களது சாபவிமோசன காலம் சீக்கிரமே முடிவடைய வேண்டும். அவர்கள் தாங்கள் செய்த தவறுக்கு உரிய தண்டனையை அனுபவித்து, விரைவிலேயே என்னை வந்தடைய வேண்டும் என்று நீங்கள் கருணைகூர்ந்து அருள் புரியவேண்டும்.” (12)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! ஸநகாதி முனிவர்கள் சினம் என்னும் நச்சுப்பாம்பினால் தீண்டப்பட்டிருந்தாலும் பகவானைக் கண்ட உடனேயே அது மறைந்துவிட்டது. அவருடைய தெளிவான, மனத்தைக் கவருகின்ற, இனிய சொற்களைக் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கவேண்டும் என்ற பேராவல் உண்டாயிற்றே தவிர, ‘போதும்’ என்ற மனநிறைவு பெறவில்லை. (13)

பகவானது பொருள்பொதிந்த சொற்கள் சுருக்கமாகவும், எளிதில் புரியாததாகவும், நடையில் நின்றுயர்ந்ததாகவும் இருந்தன. அவற்றை ஊன்றிக் கேட்டு ஆலோசித்தும் அம்முனிவர்களுக்கு பகவானது பேச்சின் உட்கருத்தை அறிந்துகொள்ள முடியவில்லை. (14)

பகவான், தனது யோகமாயையின் சக்தியினால் அளவிடற்கரிய தனது பெருமையை (ஐசுவரியத்தை) வெளிப்படுத்தவே, அதைக் கண்ட ஸநகாதிகள் மகிழ்ச்சியினால் உடல் புல்லரிக்கக் கைகளைக் கூப்பியவண்ணம் பகவானைப் பார்த்துக் கூறலானார்கள்.” (15)

ரிஷிகள் (ஸநகாதிகள்) கூறுகிறார்கள்—— “பகவானே! தேவதேவா! தாங்களோ அகில உலகங்களுக்கும் தலைவர். நாங்கள் ஏதோ தங்களுக்குப் பெருத்த உபகாரம் செய்துவிட்டதாகக் கூறுகிறீர்கள். இதில் தங்களது உண்மை எண்ணம் (அபிப்பிராயம்) என்னவென்று எங்களுக்குப் புரியவில்லை. (16)

பிரபோ! தாங்கள் அந்தணர்களிடம் அன்பு கொண்டவர் என்பதால், அவர்களை மேலான தெய்வமாக தாங்கள் நினைப்பது இயற்கையே. இது உலகினர் எங்களை மரியாதையுடன் கொண்டாட வேண்டும் என்பதற்காகத் தாங்கள் நடத்திக் காட்டுவது. ஆனால், உண்மையில் அந்தணர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தேவதேவனாக விளங்கும் பிரும்மாதி தேவர்களுக்கும், தாங்கள்தான் ஆன்மநாயகரும் வழிபடும் கடவுளும். (17)

அனாதியான அறநெறி தங்களிடமிருந்துதான் தோன்றியது. அந்த தர்மத்தைக் காத்தருள வேண்டி, அவ்வப்போது பற்பல அவதாரங்களைச் செய்வதும் தாங்கள்தானே. அந்த தர்மத்தின் பயனும் தாங்களே. ஆகவே, எளிதில் புலப்படாமல் இருக்கிறீர்கள். சுவர்க்கம் முதலியன மாறுதலுக்குட்பட்டவை. தாங்களோ எவ்வித மாறுதல்களும் அற்றவர். இது அனைத்து சாஸ்திரங்களின் முடிந்த முடிவு. (18)

பற்றற்ற யோகிகள் தங்களது கருணையால் பிறப்பிறப்பு என்னும் உலகியல் கடலைச் சுலபமாகத் தாண்டிவிடுகிறார்கள். அவ்வாறிருக்க, மற்றவர்கள் (நாங்கள்) தங்களுக்கு அருள் புரிந்தோம் என்பது எப்படியோ! இது வியப்பாக இருக்கிறது. (பிறர் தங்களுக்கு என்னதான் உதவி செய்யமுடியும்?) (19)

செல்வத்தை விரும்புபவர்கள், திருமகளின் திருவடித்துகள்களைத் தத்தம் தலையில் தாங்குகிறார்கள். ஆனால் அந்த திருமகள், யாரோ ஒரு பாக்கியவான் தங்கள் திருவடிகளில் சமர்ப்பித்த துளசிமாலையை முகர்ந்து கொண்டிருக்கும் வண்டாகவாவது, தான் இருக்கக்கூடாதா? என்று ஏங்கித் தங்களுக்குப் பணிபுரிகிறாள். (20)

[குறிப்பு:— வண்டாகவாவது:— வண்டு சாரத்தை மட்டும் கிரகிக்கக் கூடியது; சஞ்சலமானது. அந்த வண்டு, பகவானுடைய திருவடிகளையடைந்த துளசியின் நறுமணத்திலும் மகரந்தத்திலும் மெய்மறந்து அசையாமல் மகிழ்கிறது. எனில், அந்தத் திருவடிகள் எத்துணை அழகாக இருக்கும்? ஆகவே, பகவானது திருமார்பில் இருந்தாலும், யோகிகளான அடியார்களைப் பெற்றிருப்பினும், ‘நாம் துளசியுடன் சக்களத்தியாகவாவது இருந்து பகவானது திருவடிகளைச் சேவிப்போமே’ என்று மகாலக்ஷ்மி நினைத்தாள் என்பது கருத்து. திருமார்பினும் திருவடியே பெருமை பெற்றது என்பது கருப்பொருள்.]

அவ்வாறு தனது இயல்பான தூய்மையான ஒழுக்கத்தினால் அனவரதமும் தங்களுக்குச் சேவை செய்யும் அந்தத் திருமகளையும் ஒருபொருட்டாக நினைக்காமல், தாங்கள் தங்கள் அடியாரிடத்தே பேரன்பு கொண்டிருக்கிறீர்கள். கொண்டாடத்தக்க அனைத்து குணநலன்களுக்கும் தாங்கள்தான் புகலிடம்! அவ்வாறிருக்க, இங்குமங்கும் சுற்றித் திரியும் அந்தணர்களது திருவடிகள் பட்ட தெருப்புழுதியும், ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மருவுமா தங்களைத் தூய்மைப்படுத்த இயலும்? இதனால் தங்களது சோபைதான் அதிகப்படக் கூடியதா? தங்களை இவை மேலும் அழகுபடுத்த இயலுமா? (21)

பிரபுவே! அறமே வடிவானவர் தாங்கள். கிருதயுகம், திரேதாயுகம், துவாபரயுகம் என்னும் மூன்று யுகங்களிலும் தாங்கள் நேருக்கு நேர் காட்சியளிக்கிறீர்கள். அந்த மூன்று யுகங்களிலும் அந்தணர்களையும் தேவர்களையும் காத்தருளவே, தவம், ஒழுக்கம், கருணை என்கிற மூன்று கால்களால் அகண்டமான இந்தப் பிரபஞ்சத்தைக் காத்தருள்கிறீர்கள். தாங்கள் தங்களது கருணையே வடிவான தூய சத்துவமயமான திருமேனியினால், இப்பொழுது எங்கள் அறநெறிக்குப் புறம்பான ரஜோகுணம் மற்றும் தமோகுணத்தை நீக்கியருள வேண்டும். (22)

தேவதேவனே! அந்தணர்களது குலம் கட்டாயம் தங்களால் காக்கப்பட வேண்டியதே. தர்மமே வடிவான தாங்கள் இனிய மொழிகளாலும் அன்பார்ந்த பூஜைகளாலும் இந்தக் குலத்தை ரட்சிக்கவில்லையெனில், தாங்கள் விதித்துள்ள சனாதனமான நற்செயல்களும் அறநெறிகளும் அழிந்துவிடும். ஏனெனில், உலகம் (தங்களைப் போன்ற) சான்றோர்களது ஒழுக்கத்தையே எடுத்துக்காட்டாகக் கொள்கிறது. (23)

[ஒப்புநோக்குக.:—

யத்3யதா3சரதி ஶ்ரேஷ்ட3ஸ்தத்ததே3வேதரோ ஜந: ।

ஸ யத்ப்ரமாணம் குருதே லோகஸ்தத3நுவர்ததே ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 3/21]

இறைவா! தாங்கள் சத்துவகுணமே வடிவானவராதலால் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நன்மை புரிவதிலேயே நாட்டமுடையவர். மறநெறியை வேருடன் களைவதற்குத் தங்கள் சக்தியோடு கூடிய அரசர்களை நியமித்துள்ளீர்கள். ஏனெனில், தொன்றுதொட்டு வரும் அறநெறிகள் அழிந்து போவதைத் தாங்கள் விரும்ப மாட்டீர்கள். அகில உலகங்களையும் அனைத்து ஜீவராசிகளையும் காத்தருளும் தலைவராக இருப்பினும், தாங்கள் அந்தணர்களிடம் இவ்வளவு வினயமாக, வணக்கமாக நடந்து கொள்வது, தங்களது பெருமைக்கு இழுக்காகாது; பெருமையை மேலும் பெருமை செய்யும்தான். இதுவும் தங்களுக்கு ஒரு லீலையே. (24)

ஈசனே! தாங்கள் இந்த பார்ஷதர்களுக்கு வேறு ஏதாவது தண்டனையளித்தாலும் அல்லது வெகுமானம் அளித்து தங்களிடமே வைத்துக் கொண்டாலும் சரி, அதில் எங்களுக்குப் பரிபூரண சம்மதமே. குற்றமற்ற இவர்களைச் சபித்ததற்காக, எங்களுக்கு என்ன தண்டனை அளித்தாலும், அதையும் நாங்கள் ஏற்கத் தயார் என்பதை விநயத்துடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.” (25)

பகவான் (பதில்) கூறுகிறார்—— “அந்தண சிரேஷ்டர்களே! நீங்கள் இவர்களுக்குக் கொடுத்த சாபம் உண்மையில் நான் முன்பே நிச்சயித்ததுதான். அவர்கள் விரைவில் அசுரப் பிறப்படைந்து, அங்கு என்னிடம் கொண்ட கோபத்தினால் ஒருநிலைப்பட்ட மனத்துடன் என்னையே நினைந்து நினைந்து நிற்றலாகிய யோக நிலையைப் பெற்று, விரைவிலேயே என்னை வந்தடைவார்கள்.” (26)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— அதற்குப் பிறகு அந்த ஸநகாதி முனிவர்கள், கண்களுக்கு விருந்தான பகவானையும், ஒளிர்ந்து விளங்கும் வைகுண்டத்தையும் தரிசனம் செய்து, பகவானை வலம் வந்து வணங்கி விடைபெற்றுக் கொண்டு, அவரது திருவிளையாடல்களைப் புகழ்ந்து பாடிக் கொண்டே திரும்பிச் சென்றனர். (27—28)

பகவானும் தன் பார்ஷதர்களைப் பார்த்து, “நீங்கள் பயமின்றிச் செல்லுங்கள்; உங்களுக்கு நன்மையே உண்டாகும். நான் எதையும் மாற்றியமைக்கத் திறனுடையவனாக இருப்பினும், அந்தணர்களது சாபத்தை மாற்ற விரும்பவில்லை. ஏனெனில், இதுவும் எனது விருப்பமே. (29)

முன்பொரு தருணம், நான் யோகநித்திரையில் இருந்தவேளையில், (என்னைக் காண) திருமகள் வந்தபோது, நீங்கள் இருவரும் (இதேபோலத்தான்) தடை செய்தீர்கள். அப்பொழுது கோபங்கொண்ட லக்ஷ்மிதேவி, உங்களுக்கு இதே சாபத்தைத் தந்தாள். (30)

நீங்கள் இருவரும் அசுரர்களாகப் பிறந்து, என்னிடம் கோபங்கொண்டு, அதனால் வேறொரு நினைப்பின்றி என்னிடமே பகைமை பாராட்டி, அந்தப் பகைமையே ஒரு யோகமாக (வழியாக) ஸநகாதிகளை அவமதித்த பாவம் நீங்கப் பெற்று, வெகுவிரைவிலேயே என்னை வந்து அடைவீர்களாக!” (31)

இவ்விதம் பகவான், தன் வாயிற்காப்போர்களுக்குக் கட்டளையிட்டு, அநேக அரண்மனை களுடனும் ஆச்சரியமான செல்வங்களுடனும் கூடிய தனது இருப்பிடத்தை அடைந்தார். (32)

தேவசிரேஷ்டர்களான அவர்கள், எவராலும் மீறமுடியாத அந்தப் பிராமண சாபத்தினால் வைகுண்டத்திலேயே தங்களது சோபையையும் பெருமையையும் இழந்தார்கள். (33)

தேவர்களே! அவர்கள் வைகுண்டத்திலிருந்து கீழே விழும்போது, விமானங்களிலிருந்த மற்ற தேவர்கள் ‘ஹா! ஹா!’ என்று கூச்சலிட்டார்கள். (34)

பகவானது பார்ஷதர்களான அந்த ஜய—விஜயர்களே இப்போது கசியபருடைய வீர்யத்தின் மூலம் திதியின் வயிற்றில் புகுந்துள்ளனர். (35)

அந்த இருவருடைய தேஜஸ்ஸால் உங்களனைவரின் தேஜசும் மங்கியுள்ளது. இது பகவானது செயலே. (ஆகவே, இதை மாற்றவோ, அழிக்கவோ ஒருவராலும் முடியாது.) (36)

அந்த பகவானே படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழில்களுக்கும் மூலகாரணர். பிறப்பிறப்பற்ற ஆதிமுதல்வர். யோகீசுவரர்களாலும் கடக்க இயலாத மாயை உடையவர். முக்குணங்களுக்கும் தலைவர். அவர் நமக்கு நிச்சயம் நலமே புரிவார். ஆகவே, நாம் இது குறித்து சிந்தனை செய்வதால் என்ன பயன்?” (37)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதினேழாவது அத்தியாயம் — இரண்யகசிபு—இரண்யாக்ஷன் பிறப்பும், இரண்யாக்ஷனின் திக்விஜயமும்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! பிரபஞ்சமெங்கும் இருள் சூழ்ந்ததன் காரணத்தை பிரும்மதேவர் கூறக் கேட்ட தேவர்கள், ஐயம் நீங்கப் பெற்று சுவர்க்கலோகம் திரும்பிச் சென்றார்கள். (1)

கற்பரசியான திதிதேவி (திதியே! உனது இரண்டு பிள்ளைகளும் மூவுலகங்களையும், எட்டு திக்பாலகர்களையும் கதறடிக்கப் போகிறார்கள் என்று) தன் கணவர் கூறியதைக் கேட்டு, ‘தன் பிள்ளைகளால் தேவர்களுக்கு என்ன தீங்கு நேருமோ?’ என்று பயந்து, நூறாண்டு காலம் அந்தக் கர்ப்பத்தைத் தரித்தாள். நூறாண்டுகள் கழிந்ததும் இரு பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்தாள். (2)

அவர்கள் பிறந்தபொழுது சுவர்க்கம், பூமி, ஆகாயம் முதலிய எல்லா இடங்களிலும், அனைத்து உலகங்களுக்கும் பயத்தைத் தரும் தீய சகுனங்கள் தோன்றின; (3)

மலைகளும் பூமியும் நடுங்கின; எல்லாத் திசைகளும் தீப்பற்றி எரிவது போல் ஒளிர்ந்தன; கொள்ளிக்கட்டைகளுடன் இடிகள் விழுந்தன; கெட்ட காலத்தைத் தெரிவிக்கும் வால் நட்சத்திரங்கள் தோன்றின. (4)

பெருத்த மரங்களை வேருடன் சாய்த்துக் கொண்டு, ‘பூ’, ‘பூ’ என்ற இரைச்சலோடு தாங்க முடியாத புயல் காற்று வீசிற்று. அப்பொழுது புயல் சேனை போலவும், எங்கும் பறக்கும் புழுதி கொடி போலவும் காட்சியளித்தது. (5)

‘பளிச்’, ‘பளிச்’ என்று மின்னலடித்தது. சூரியசந்திரர்கள் மறைந்து விட்டார்களோ? என்று எண்ணுமாறு எங்கும் இருள் சூழ மேகமூட்டம் பரவியது. அப்போது எங்கும் எதுவும் கண்ணுக்குப் புலப்படவில்லை. (6)

சமுத்திரத்தின் அலைகள் உயர உயரச் சீறிப் பாய்ந்தன. இதைக் கண்டால் ஒரு மனிதன் துக்கத்தினால் கதறுவது போலிருந்தது. கடலின் அடியில் வசிக்கும் முதலை, பாம்பு முதலிய ஜீவராசிகள் பயந்து கலங்கின. கடல்கள் பொங்கிக் கரைகளைக் கடந்தன. நதிகள்—தடாகங்களில் தண்ணீர் கலங்கியதாக இருந்தது. அங்குள்ள தாமரைகள் வாடி வதங்கின. (7)

சந்திர—சூரியர்களுக்கு அடிக்கடி ராகுவால் பீடிக்கப்படும் கிரகணங்கள் தோன்றின. அவர்களைச் சுற்றி அமங்களத்தை உணர்த்தும் மண்டலங்கள் காணப்பட்டன. மேகங்கள் இல்லாமலேயே இடிமுழக்கம் தோன்றியது. மலைக்குகைளிலிருந்து தேரோடும் சப்தம் கேட்டது. (8)

கிராமங்களில் நரிகள் வாயில் தீயைக் கக்குவதுபோல் ஊளையிட்டன; ஆந்தைகளும் கோட்டான்களும் பயங்கரமாக அலறின; பெண் நரிகளும் அமங்களமாக ஊளையிட்டன. (9)

நாய்கள் கழுத்தை உயர்த்திக் கொண்டு சிலசமயம் பாடுவது போலவும், சிலசமயம் அழுவது போலவும் கத்தின. (10)

விதுரரே! கழுதைகள் தனது கடினமான குளம்புகளால் பூமியைக் கீறிக் கொண்டும், பின்கால்களை உதறிக் கொண்டும், பித்துப்பிடித்தன போல் கத்திக் கொண்டும் இங்குமங்கும் ஓடின. (11)

கழுதைகளின் சத்தத்தைக் கேட்டு பயந்த பறவைகள் கூச்சலிட்டுக் கொண்டு கூட்டைவிட்டுப் பறந்தன. தொழுவங்களிலும் காட்டிலும் இருக்கும் பசுக்கள் பயந்து மலமூத்திரங்களை விட்டன. (12)

பசுக்கள் பயம் கொண்டு பாலுக்குப் பதிலாக இரத்தத்தைச் சொரிந்தன. மேகங்கள் ஊன் நீரைப் பொழிந்தன. தெய்வீகச் சிலைகள் அழுவது போல் களையிழந்திருந்தன. மரங்கள் காற்று வீசாதிருக்கும் போதே முறிந்து விழுந்தன. (13)

புண்ணிய கிரகங்களான குருவும் சுக்கிரனும் ஒளியின்றியிருந்தன. பாவக்கிரகங்களான சனி, செவ்வாய் முதலியன மிக்க ஒளியுடன் சுபக்கிரகங்களையும் நட்சத்திரக் கூட்டங்களையும் வக்ரகதியாகத் தாண்டிச் சென்றன. மேலும் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டுக் கொண்டன. (14)

இது போன்ற துர்நிமித்தங்களைக் கண்டு, பிரும்மாவின் புதல்வர்களான ஸநகாதிகளைத் தவிர, மற்ற மக்கள் அனைவரும் உலகினுக்குப் பிரளயம்தான் வந்ததோ? என மிகவும் பயந்து நடுங்கினர். (15)

முதன்முதலில் தோன்றிய அந்த இரண்டு அசுரர்களும் பிறவியிலேயே மிக்க பராக்கிரமம் கொண்டவர்களாகவும், பாறை போன்ற தோளுடையவர்களாகவும் விரைவில் ஒரு மலை போல வளர்ந்தனர். இந்த வீரம், அவர்கள் பிறப்பதற்கு முன்பே அவர்களுக்குச் சித்தித்திருந்ததுதானே. (16)

அவர்கள் தலையில் அணிந்திருந்த கிரீடத்தின் உச்சி தேவர் உலகைத் தொட்டது. அவர்களது உடல் எண்டிசைகளையும் மறைத்தது. தோள்களில் அணிந்திருந்த தோள்வளைகள் மிகவும் ஒளிவீசின. தரையில் அவர்கள் வைக்கும் காலடி வைப்புகள் பூமியை நடுங்கச் செய்தன. அவர்கள் எழுந்து நிற்கையில் பொன் போல் ஒளிரும் அரைஞாண் அணிந்த இடை சூரியனுக்கு மேலிருந்தது. (அவர்களது உடல் அத்துணை பெரியது என்பது பொருள்.) (17)

அவர்கள் இருவரும் இரட்டைப் பிறவிகள். கசியப முனிவர் தன்னுடலிலிருந்து முதலில் திதியின் கருவறையை அடைந்தவனுக்கு இரண்யகசிபு என்றும், திதியின் கருவறையிலிருந்து முதலில் உலகில் பிறந்தவனுக்கு இரண்யாக்ஷன் என்றும் பெயரிட்டார். அவ்வாறே அவர்களை மக்கள் அனைவரும் அழைத்தனர். (18)

இரண்யகசிபு, பிரும்மதேவரிடம் பெற்ற வரத்தின் பலத்தினால் எவரிடமிருந்தும் மரணமில்லை என்பதாலும், தன் புஜ வலிமையினாலும் மூவுலகங்களையும் லோகபாலகர்களையும் தன்வயமாக்கிக் கொண்டு செருக்குற்று அலைந்தான். (19)

தம்பியான இரண்யாக்ஷன், தன் தமையனிடம் அன்பு கொண்டு அவனுக்குப் பிரியமானதையே செய்து வந்தான். போரில் விருப்பம் கொண்டதால், கைகளிலே கதையேந்தித் தன்னோடு போர் புரிபவனைத் தேடி அமரலோகம் சென்றான். (20)

அவனது வேகம் பொறுக்க முடியாதது; கால்களிலே தங்கத்தாலான வீரக்கழல்கள் ஒலிக்கின்றன; கழுத்திலோ வெற்றிமாலை; தோளிலோ பெரிய கதை. (21)

அளவு கடந்த மனவலிமையும் உடல் வலிமையும், அது தவிர பிரும்மதேவரிடம் பெற்ற வரன்களும் அவனது செருக்கை வளர்த்தன. ஆகவே, அடக்குவாரின்றி பயமற்றிருந்தான். இவனைக் கண்ட தேவர்கள் கருடனைக் கண்ட பாம்புபோல் அஞ்சி ஒளிந்தனர். (22)

தனக்கு நிகரான வலிமையின்றி, இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் ஒளிந்து மறைவது கண்ட இரண்யாக்ஷன் பெரிதாக கர்ஜனை புரிந்தான். (23)

மிகவும் பலசாலியான இரண்யாக்ஷன், சுவர்க்கத்திலிருந்து திரும்பிவந்து நீர் விளையாட்டு விளையாட எண்ணி, மிகவும் ஆழமான, ஆரவாரம் புரிகின்ற சமுத்திரத்தில் மதங்கொண்ட யானை போல் குதித்தான். (24)

அவ்வாறு அவன் குதிக்கவே, வருணதேவனுடைய படைகளான நீர்வாழ் பிராணிகள், அவன் தாக்குவதற்கு முன்பே பயந்து நடுங்கி வெகு தொலைவில் ஓடின. (25)

விதுரரே! அந்த இரண்யாக்ஷன் கடலில் பல்லாண்டுகள் சுற்றிச் சுற்றி வந்தும் தன்னை எதிர்ப்பார் யாருமின்மையால், அக்கடலில் காற்றின் வேகத்தால் பொங்கியெழும் அலைகளைத் தன் இரும்புக் கதையினால் அடித்தான். இவ்வாறு சுற்றிய அவன், கடைசியில் வருணரது தலைநகரான விபாவரி பட்டணத்தைச் சென்றடைந்தான். (26)

அங்கு அசுரர்களது பாதாள உலகின் தலைவரும், நீர்வாழ் பிராணிகளின் அரசருமான வருணதேவரைக் கண்டு, அவரைப் பரிகாசம் செய்ய எண்ணி, ஒரு பணியாளனைப் போல் வணங்கிச் சிரித்துக் கொண்டே ‘அரசே! எனக்குப் போர்ப்பிச்சை அளிக்கவேண்டும்’ என்று கேட்டான். (27)

‘பிரபுவே! முன்பொரு சமயம் உலகிலுள்ள அசுரர்களையும் தானவர்களையும் வெற்றி கொண்டு ராஜசூய வேள்வி செய்து, அதனால் லோகபாலகராகவும் அதிபதியாகவும் பெரும் புகழ் பெற்றவராகவும் ஆனீர்கள். தங்களையே மாவீரர்கள் என்று வாய்ச்சொல் கூறி, செருக்குற்றவர்களது வீரத்தை அடக்கி வெற்றி கண்டவர் தாங்கள்.’ (28)

செருக்குற்ற பகைவனான இரண்யாக்ஷன், இவ்வாறு ஏளனம் செய்யவே, வருணதேவர் பொங்கியெழுந்த கோபத்தைத் தனது அறிவு கொண்டு அடக்கி நிறுத்தி, ‘நண்பனே! நான் போர் செய்வதிலிருந்து ஓய்வு பெற்றுக் கொண்டு விட்டேனே! (உனக்குத் தெரியாதா?) (29)

சிறந்த அசுர வீரனே! உனக்குச் சமமாகப் போர் புரியும் திறமைசாலி புராண புருஷரான பகவான் மகாவிஷ்ணுவே. அவரைத் தவிர வேறெவரும் உனக்கு நிகர் ஆகார். உன்னைப் போன்ற மகாவீரர்களுமன்றோ அவரைப் புகழ்கின்றனர். நீயோ போரில் சிறந்த வீரன். ஆகவே, அவரைத் தேடிச் செல். (30)

அவர் உன்னைப் போன்ற தீயோர்களை அழிக்கவும், சாதுக்களைக் காக்கவும் அவ்வப்போது பற்பல உருவங்களை மேற்கொள்பவர். அவரை விரைவில் சென்றடை. அவர் உன் செருக்கை அழித்து உன்னைக் கொல்வார். நாய்கள் சுற்றிவர, நீ போர்க்களத்தில் விழுந்து கிடக்கப் போகிறாய்’ என்று பதிலுரைத்தார். (31)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதினெட்டாவது அத்தியாயம் — இரண்யாக்ஷன் வராக பகவானுடன் போரிடல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— ஹே விதுரா! ‘உனக்கொரு போராளி உள்ளார்’ என்ற வருணரது சொல்லைக் கேட்டு மகிழ்ந்த இரண்யாக்ஷன், ‘அவர் உன்னைக் கொல்லப் போகிறார்’ என்று கூறியதை மட்டும் சிறிதும் மதியாது, நாரதர் மூலம் பகவான் ஸ்ரீஹரி இருக்குமிடத்தை அறிந்து, மிக விரைவாகப் பாதாள உலகை அடைந்தான். (1)

அங்கு அனைத்து உலகங்களையும் வெற்றிகொண்ட பகவான் ஸ்ரீஹரி, தன் தெற்றிப்பற்களின் நுனியில் பூமியைத் தாங்கி மேலே வருவது கண்ட இரண்யாக்ஷன், ‘ஆகா! இந்தக் காட்டுப் பன்றி, இங்கு கடலுக்கு எவ்வாறு வந்தது?’ என்று ஏளனமாகச் சிரித்தான். பகவானது சிவந்த கண்களின் ஒளியால் இரண்யாக்ஷனின் ஒளி குன்றியது. (2)

பகவானைக் கண்ட அவன் இவ்வாறு கூறலானான்—— “அறிவில்லாதவனே! இங்கு வா; இந்தப் பூமியை விட்டுவிடு; இந்தப் பூமி பாதாளவாசிகளான எங்களுக்காகப் பிரும்மதேவரால் தரப்பட்டது. காட்டுப்பன்றி உருவில் வந்த தேவர்களில் கடையனே! நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, நீ இந்தப் பூமியை எடுத்துக் கொண்டு சுகமாகச் செல்ல முடியுமா, என்ன? (3)

[குறிப்பு:— இந்த 2,3வது சுலோகங்களில் இரண்யாக்ஷன், பகவானை நிந்திப்பது போல் இருப்பினும், உண்மையில் அவை பகவானைத் துதிப்பதாகவே அமைந்துள்ளது காண்க.

1. வநகோசர: — காட்டுப் பன்றி — ஜலத்தில் படுத்திருப்பவர் நாராயணன்

2. ம்ருக: — விலங்கு — யோகிகளால் தேடப்படுகிறவர் (அல்லது) தீயோர்களைத் தேடித் தண்டிப்பவர்.

3. அக்ஞ: — அறிவில்லாதவனே! — எவரைக் காட்டிலும் அறிவாளி வேறொருவர் இல்லையோ! அனைத்துமறிந்தவரே!

4. ஸுராதம்: — தேவர்களில் கடையனே! — தேவர்கள் எவரைக் காட்டிலும் கடையவரோ! தேவர்களில் சிரேஷ்டரே!

5. ஆஸாதித ஸூகரமூர்த்தே — காட்டுப் பன்றி உருவில் வந்தவனே! — தன் விருப்பத்தினால் திருவிளையாட்டாகப் பன்றி உருவை எடுத்தவரே!

நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, என்னைச் சிறிதும் மதியாமல், தாங்கள் இந்த பூமியோடு அனைத்து நலன்களும் கொண்ட எங்களது பரந்த அரசையும் நிச்சயம் அடையப் போகிறீர்கள். இதில் சந்தேகமே இல்லை. ஆனாலும், எங்களிடம் தயைகூர்ந்து, இந்தப் பூமியை எங்களுக்காக தந்து விடுங்கள் என்பதுதான் இங்கு உண்மையான கருத்து. இதுபோல் இனிவரும் சுலோகங்களுக்கும் ஸ்ரீதரர் பொருள் கூறுகிறார். ஆனால், விரிவஞ்சி அவைகளை இங்கு எழுதவில்லை.]

மூடனே! நீ உண்மை உருவை வெளிக்காட்டாது மாயையில் மறைந்து நின்று அசுரர்களை வதைக்கிறாய். எங்களை அழிக்க வேண்டுமென்றுதானே எங்கள் பகைவர்களான தேவர்கள், உன்னை வளரச் செய்திருக்கிறார்கள். உண்மையில் வீரமற்ற நீ, யோகமாயையின் பலம் கொண்டுதானே இந்தக் காரியத்தைச் செய்கிறாய். ஆகவே, உன்னைக் கொன்று, எனது சுற்றத்தார்களின் கண்ணீரைத் துடைக்கிறேன். (4)

என் கையிலுள்ள கதையினால் உன் மண்டை பிளக்கப்பட்டு, நீ இறந்தால் உன்னைக் கொண்டாடி வழிபடும் தேவர்களும் ரிஷிகளும் வேரற்ற மரங்கள்போல் வீழ்ந்தழிவார்கள்.” (5)

இவ்விதம் தன் பகைவனான இரண்யாக்ஷன் சொல்லம்புகளால் தன்னைத் தாக்குவதைப் பொறுத்துக் கொண்ட பகவான், தன் தெற்றிப்பற்களின் நுனியில் தாங்கி நிற்கும் பூமிபிராட்டியார் நடுங்குவது கண்டு, முதலையால் கடிக்கப்பட்ட பெண்யானையைக் கண்டு ஆண்யானை வீறிட்டெழுவதுபோல், கடலின் மத்தியிலிருந்து வெளியே வந்தார். (6)

பொன்னிறமான செம்பட்டைத்தலை முடியையுடைய அந்த இரண்யாக்ஷன், பயங்கரமான தெற்றிப்பற்களைக் காட்டிக் கொண்டு இடிபோன்று முழங்கி கர்ஜித்து, முதலை தன்னால் கடிக்கப்பட்ட யானையைத் துரத்துவதுபோல் துரத்திக் கொண்டு, “ஓடுகிறாயே! உனக்கு வெட்கமாக இல்லையா? உண்மைதான். அஸத்துக்களுக்கு எந்தக் காரியம்தான் நிந்திக்கத்தக்கது” என்று பகவானைப் பழித்தான். (7)

பகவான், தண்ணீர் மேல் கண்களுக்குப் புலனாகுமாறு நல்ல ஓரிடத்தில் பூமியை வைத்து, தனது ஆதார சக்தியை அதனுள் புகுத்தினார். பகைவனான இரண்யாக்ஷன், இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே தேவர்கள் பூமாரி பொழிந்தனர்; பிரும்மதேவர் துதித்தார். (8)

பொன்னாலான உயர்ந்த ஆபரணங்களும் கவசமும் அணிந்து, கையிலே கதையேந்தி, இதயத்தைக் குத்தித் துளைக்கும் தீயசொற்களைப் பேசியவண்ணம் பின்தொடர்ந்து ஓடிவரும் இரண்யாக்ஷனைக் கண்டு மிகவும் சினந்த பகவான், சற்றே சிரித்தவண்ணம் பேசலானார். (9)

பகவான் கூறுகிறார்—— “அடே! உண்மையில் நாங்கள் வனவிலங்குகள்தான். ஆனால், உன்னைப் போன்ற (வீட்டில், தங்களைச் சிங்கம் என்று எண்ணிக் கொண்டு செருக்குடன் திரியும்) நாய்களைத் தேடித்தான் அலைகிறோம். நலங்கெட்டவனே! வீரர்கள் யமனது பாசங்களால் கட்டப்பட்ட உன்னைப் போன்றவர்களின் அமங்களமான தற்புகழ்ச்சியைக் காது கொடுத்துக் கேட்க மாட்டார்கள். (10)

நாங்கள் வெட்கமின்றிப் பாதாளவாசிகளது பூமியைத் திருடி வந்தவர்கள்தான். உனது கதைக்கு பயந்துதான் இங்கு வந்திருக்கிறோம். ஒப்பற்ற வீரங்கொண்ட உன்னைப் போன்றவர்களை எதிர்க்க எங்களுக்கு என்ன திறமை உள்ளது? இருப்பினும் எப்படியோ உன்னெதிரில் வந்துவிட்டோம். உன் போன்ற வீரர்களிடம் பகைமை கொண்டு, நாங்கள் எங்குதான் செல்ல முடியும்? (11)

நீயோ காலாட்படைகளின் தலைவன். ஆகவே, விரைவில் எங்களை அழிப்பதற்கான அனைத்து முயற்சிகளையும் எடு. எங்களைக் கொன்று உனது சுற்றத்தார்களின் கண்ணீரைத் துடை. வீணாக நேரத்தைக் கடத்தாதே. தனது சபதத்தை நிறைவேற்ற இயலாதவன், பெரியோர்கள் அவையில் உட்காரத் தகுதியற்றவன் இல்லையா?” (12)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! இவ்வாறு கோபத்துடன் கடுமையாகவும் இழிவாகவும் பேசிய பகவானைக் கண்ட இரண்யாக்ஷன், சீண்டிவிடப்பட்ட பாம்பைப் போல் கடுங்கோபம் கொண்டான். (13)

கோபத்தினால் பொறிகலங்கிப் பெருமூச்செறியும் அந்த இரண்யாக்ஷன் வேகமாக எழும்பி, தனது கதையினால் பகவானை அடித்தான். (14)

யோகம் கைவரப்பட்டவன், யமனது பாசத்திலிருந்து தன்னைக் காத்துக் கொள்வதுபோல், பகவானும் தனது மார்பு நோக்கி வந்த கதையின் தாக்குதலைச் சற்றே நகர்ந்து கொண்டு தவிர்த்துவிட்டார். (15)

கோபத்தால் உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டு, கதையைச் சுற்றியவண்ணம் தன்னை நோக்கி வரும் இரண்யாக்ஷனை நோக்கி, பகவான் விரைவாக ஓடினார். (16)

அமைதியே வடிவான விதுரா! பகவான் பகைவனான இரண்யாக்ஷனின் வலது புருவத்தில் கதையால் அடிக்கவே, வீரனான அவன், தன் கதையால் அதை விலக்கினான். (17)

போரில் வெற்றிகொள்ளும் விருப்பத்தால் பகவானும் இரண்யாக்ஷனும் ஒருவருக்கொருவர் மிகுந்த சினங்கொண்டு கதையால் தாக்கிக் கொண்டனர். (18)

இவ்வாறு குருதி பெருகி வழிய, ஒருவர்க்கொருவர் கூரான கதைகளால் தாக்கிக் கொள்ளவே, அந்த ரத்த வாடையால் மேலும் கோபத்தீ வளர்ந்தது. ‘தானே வெற்றி பெற வேண்டும்’ என்ற ஆசையால், இடதுசாரி—வலதுசாரியாகச் சுற்றித் திரிந்து போர்புரிவதைக் கண்டால், ஒரு பசுவிற்காக மதங்கொண்ட இரண்டு எருதுகள் சண்டையிடுவது போலிருந்தது. (19)

விதுரரே! மாயையினால் வராகத் திருமேனியேற்ற வேள்வியே வடிவான பகவானும் இரண்யாக்ஷனும் பூமிக்காகப் பகைமை கொண்டு கடும் போர் புரிவதைக் காண, ரிஷிகணங்கள் சூழ, பிரும்மதேவர் அங்கு வந்தார். (20)

மாவீரனான இரண்யாக்ஷன் பயமின்றி பகவானது தாக்குதலுக்குப் பதிலடி தந்து, மிகுந்த பராக்கிரமத்துடன் போர்புரிவதைக் கண்ட பிரும்மதேவரும் மற்ற ரிஷிகளும் ஆதிவராகரான பகவான் நாராயணனிடம் இவ்வாறு கூறினார்கள். (21)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “தேவதேவரே! என்னிடம் பெற்ற வரத்தின் பலத்தினால் இந்த அசுரன் மிகவும் பலசாலியாக இருக்கிறான். அதனால், தங்கள் திருவடிகளையே தஞ்சமாகப் பற்றிய தேவர்கள், அந்தணர்கள், பசுக்கள் மற்றும் குற்றமே அறியாத ஜீவராசிகளுக்கும் தீங்கிழைக்கிறான்; பயமுறுத்துகிறான்; துன்பம் இழைக்கிறான். இவனை எதிர்த்துப் போரிடும் திறமைசாலியைத் தேடி உலகெங்கும் அலைகிறான். (22—23)

அவனோ கொடியவன், மாயாவி, செருக்குற்று தடுப்பாரின்றி அலைகிறான். பயமறியாத குழந்தை படமெடுத்தாடும் பாம்புடன் விளையாடுவதுபோல் தாங்களும் இவனுடன் விளையாடாதீர்கள். (24)

ஈசுவரா! அச்சுதா! அசுரவேளையான மாலை நேரம் வந்தால் அசுரனான இவனது பலம் பன்மடங்காகிவிடும். அதற்குள் தீயோனான பாவி இரண்யாக்ஷனை, உங்களது தெய்விக மாயா பலத்தினால் வதம் செய்யுங்கள். (25)

பிரபோ! உலகங்களுக்கு அழிவு விளைவிக்கும் கொடிய சந்தியாகாலம் (மாலைநேரம்) இதோ வந்து கொண்டிருக்கிறது. அனைத்துமாக விளங்கும் இறைவா! தேவர்களுக்கு வெற்றியைத் தேடித் தாருங்கள். (26)

நன்மை பல நல்கும் ‘அபிஜித்’ என்கிற வேளை, இப்பொழுது பெரும்பாலும் சென்றுவிட்டது. ஆகவே, இந்த முகூர்த்தம் முடிவடைதற்குள் உங்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவர்களான எங்களுக்கு நன்மை புரியவேண்டி வெல்லமுடியாத இவனை வதம் செய்ய வேண்டுகிறோம். (27)

(எங்களுடைய நல்ல காலம்) தங்களால்தான் இவனுக்கு மரணம் என்று நிச்சயிக்கப் பட்டுள்ளது. அவனோ, தானாகவே தங்களிடம் வந்திருக்கிறான். இதுதான் தெய்வாதீனம். ஆகவே, இந்தச் சண்டையில், தாங்கள் இவனைக் கொன்று, உலகங்களுக்கு நன்மை செய்ய வேண்டும்.” (28)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — இரண்யாக்ஷனின் வதம்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— கபடு அற்றதும், அமுதம்போல் இனியதுமான பிரும்மதேவரின் சொல்லைக் கேட்ட பகவான் (காலமே ஸ்வரூபரான எனக்கே ‘அபிஜித்’ என்ற காலத்தின் பலத்தை உபதேசிக்கிறாரே என்று) சற்றே புன்னகை புரிந்து, அன்பொழுகும் தனது கடைக்கண்களால் அவரது சொல்லை ஏற்றார். (1)

பிரும்மதேவரின் மூக்கிலிருந்து தோன்றிய வராக பகவான், சற்றே எழும்பிச் சிறிதும் பயமின்றித் தன்னெதிரில் நிற்கும் பகைவனான அவ்வசுரனது கீழ்த்தாடையில் கதையினால் அடித்தார். (2)

பகவானுடைய கதையின் வீச்சை இரண்யாக்ஷன் தன் கதையினால் தடுத்தான். அந்த வேகத்தில் பகவானது கதை, அவர் கையிலிருந்து நழுவிச் சுழன்று கொண்டே பூமியில் விழுந்து ஒளிர்ந்தது. அது காண்பதற்கு அற்புதமாக இருந்தது! (3)

இப்பொழுது எதிரியான பகவானைத் தாக்க, இரண்யாக்ஷனுக்கு அரிய வாய்ப்பு கிட்டியபோதும், ‘கையில் ஆயுதமற்றவனை அடிக்கக் கூடாது’ என்ற போர் நெறியைக் கருதி, அவன் பகவானை அடிக்கவில்லை. பகவானது கோபத்தை மேலும் தூண்டிவிடவே அவன் இவ்வாறு நடந்து கொண்டான். (4)

பகவானது கதை கை நழுவி விழுந்ததும், ஆகாயத்தில் நின்றிருந்த ரிஷிகளும் தேவர்களும் ‘ஹா! ஹா!’ என்று சத்தம் போட்டனர். அப்பொழுது பகவான் (தேவர்களை ‘பயப்படாதீர்கள்!’ என்று கூறிவிட்டு,) பகைவனான அவனது யுத்த தர்மத்தைப் புகழ்ந்து கூறி, (மனத்தில்) தன் சக்கரப்படையை ஸ்மரித்தார். (5)

உடனே, சுதர்சன சக்கரம் பகவானது திருக்கரத்தை அடைந்து சுழன்றது. பகவானோ தனது முக்கிய பார்ஷதனான, தீயோனான அசுரன் இரண்யாக்ஷனுடன் சற்றே விளையாடலானார். அப்பொழுது பகவானது பெருமையறியாத தேவர்கள், ‘இறைவா! விளையாடியது போதும், சீக்கிரம் கொல்லுங்கள், தங்களுக்கு வெற்றி நிச்சயம்’ என்று கோஷமிட்டனர். (6)

செந்தாமரைக் கண்ணனான பகவான் கையில் சக்கரமேந்தித் தன் எதிரில் போர்புரிய நிற்பது கண்ட இரண்யாக்ஷன், கோபத்தால் பொறிகள் கலங்க பெருமூச்சுவிட்டுத் தன் உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டான். (7)

பயங்கரமான தெற்றிப்பற்களுடைய இரண்யாக்ஷன், பகவானைத் தன்னிரு கண்களால் சுட்டெரிப்பவன் போல வெறித்துப் பார்த்து, ‘நீ ஒழிந்தாய்’ என்று கர்ஜித்துக் கொண்டு எழும்பிக் குதித்து, பகவானை கதையால் அடித்தான். (8)

கருணையே வடிவான விதுரா! வேள்வியே திருவுருவான பகவான் வராகமூர்த்தி வாயுவேகம் மனோவேகமாக வரும் அந்த கதையை, அவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, விளையாட்டாகத் தனது இடது காலால் உதைத்துக் கீழே தள்ளிவிட்டு, ‘அசுரனே! நீ என்னை வெற்றி கொள்ள விரும்புகிறாய், இதோ கதையை எடுத்துக் கொண்டு மறுபடியும் போர் செய்’ என்று கூறினார். இதைக் கேட்ட அவன் மீண்டும் கதையைக் கையிலேந்தி பயங்கரமாகக் கர்ஜித்தான். (9—10)

அந்த கதை, தன்னை நோக்கிப் பாய்ந்து வருவதைக் கண்ட பகவான், தான் இருந்த இடத்தைவிட்டுச் சிறிதும் அசையாமல், கருடன் பாம்பைப் பிடிப்பதுபோல் விளையாட்டாகவே, அந்த கதையைப் பிடித்தார். (11)

தனது வீரம் பங்கப்பட்டுப் போனது கண்ட அவ்வசுரன், மானமிழந்து, வீரம் குன்றி, பகவான் திரும்ப அளித்த தன் கதையைப் பெற்றுக் கொள்ளவில்லை. (12)

(ஒரு மூடன், வேதமோதும்) அந்தணனுடன் நடத்தும் போரில், அவரை அழிக்க மாரணம் முதலிய அபிசாரப் பிரயோகம் செய்வதுபோல், யக்ஞவராக ரூபியான பகவானின் மேல் எறிய, கொழுந்து விட்டெரியும் தீ போல் ஒளிரும் முத்தலைச் சூலத்தைக் கையிலெடுத்தான். (13)

திதியின் மகனான இரண்யாக்ஷன், அந்த முத்தலைச் சூலத்தைத் தன் பலங்கொண்ட மட்டும் வேகமாக வீச, அது ஆகாயத்தில் ஒளிர்ந்தவண்ணம் வருவது கண்ட பகவான், அதைத் தன் கூர்மையான ஆரங்களையுடைய சக்கரப்படையினால் வெட்டித் தள்ளினார். அது கருடன் கீழே உதிர்த்த இறக்கையை இந்திரன் வெட்டியது போல் இருந்தது. (14)

[குறிப்பு:— முன்பொரு சமயம் தன் தாயான வினதையைத் தன் சித்தி கத்ருவின் அடிமைத்தளையிலிருந்து விடுவிக்க எண்ணிய கருட பகவான், அவளது கட்டளைக்கிணங்க, தேவர்களிடமிருந்து அமுதத்தைக் கவர்ந்தெடுத்து வந்தார். அது கண்டு சினந்த இந்திரன், கருடனைக் கொல்லத் தன் வஜ்ரப்படையை ஏவினான். அந்த வஜ்ரப்படை ததீசி முனிவரது முதுகெலும்பினால் ஆக்கப்பட்டதாகையால், அதை மதிக்க வேண்டி, கருடன் தனது இறக்கையிலிருந்து ஒரு சிறகை மட்டும் கீழே உதிர்த்தார். அதை இந்திரன் தனது வஜ்ரப்படையினால் வெட்டினான் என்பது மகாபாரதம்.]

பகவானது சக்கரப்படையினால் தனது சூலப்படை பலவாறாகத் துண்டிக்கப்பட்டது கண்ட அசுரன், சினம் பொங்க திருமகள் குடியிருக்கும் கோயிலான பகவானது அகன்ற திருமார்பில், தனது கடினமான முட்டியால் ஒரு குத்துவிட்டு, கர்ஜனை புரிந்து கொண்டே மறைந்து போனான். (15)

விதுரா! அந்த அசுரன் இவ்விதம் வேகமாகத் தாக்கியும் ஆதிவராகமூர்த்தியான பகவான் சிறிதும் அசையவில்லை. அவனது தாக்குதல் பகவானுக்கு, ஒரு யானையைப் பூமாலை கொண்டு அடித்தது போலிருந்தது. (16)

யோகமாயைகளுக்கெல்லாம் அதிபதியான பகவான் மேல் அந்த அசுரன் பற்பல மாயைகளை ஏவினான். அதைக் கண்டு மக்கள், ‘இவ்வுலகிற்கு இப்பொழுது பிரளயம்தான் வந்ததோ?’ என்றெண்ணி பயந்தனர். (17)

புயலடித்து, புழுதி பறந்து எங்கும் இருள் சூழ்ந்தது. கவண்களால் வீசப்பட்டது போல் நாற்புறங்களிலிருந்தும் கற்கள் வந்து வீழ்ந்தன. (18)

மேகக் கூட்டங்களால் ஆகாயம் மறைக்கப்பட்டு நட்சத்திரங்கள் தெரியாது போயின. மின்னலும் இடியும் தோன்றின. மேகங்கள், ஊன், குருதி, உரோமம், மலம், மூத்திரம், எலும்பு — இவைகளைப் பொழிந்தன. (19)

குற்றமறியாத விதுரரே! மலைகள் பலப்பல ஆயுதங்களைப் பொழிவனபோல் காணப்பட்டன. அரக்கிகள் இடையில் ஆடையின்றித் தலைவிரிகோலமாய்க் கையில் சூலமேந்திக் காணப்பட்டனர். (20)

யட்சர்களும் ராக்கதர்களும் கால்நடையாகவும், குதிரை—தேர்—யானைகள் மீது அமர்ந்து கொண்டும், ‘கொல், வெட்டு’ என்று கடுமையாகக் கூறிக் கொண்டும் வந்தனர். (21)

வேள்வியின் மூன்று ஸவனங்களையும், தனது கால்களாகவுடைய யக்ஞவராக பகவான், அசுரனது மாயைகளைத் தகர்த்தெறிய பிரியமான தனது சக்கரப்படையை ஏவினார். (22)

அப்போது திதி அம்மையாருக்கு மனம் கலங்கியது. தன் கணவன் கசியபர் கூறியன நினைவிற்கு வந்தன. மார்புத் தடத்திலிருந்து உதிரம் பெருகியது. (23)

தனது மாயைகள் அழிந்தொழிந்தது கண்ட அந்த அசுரன், எதிரிலிருக்கும் பகவானைத் தன் இரண்டு கைகளாலும் நெருக்கிப் பிடிக்க முயற்சித்தான். ஆனால் முடியவில்லை. பகவானைத் தன் கைகளுக்கு வெளியிலேயே இருக்கக் கண்டான். (24)

வஜ்ரப்படை போன்ற பலமுடைய தன்னிரு முட்டிகளால் இரண்யாக்ஷன் தாக்குவதைக் கண்ட பகவான், அவனது கன்னத்தில் ஓர் அறை அறைந்தார். அது, இந்திரன் விருத்திராசுரனை அடித்தது போலிருந்தது. (25)

அனைத்து உலகங்களையும் வெற்றிகொள்ளும் இறைவன் விளையாட்டாகத்தான் ஓர் அடி வைத்தார். ஆனால், அந்த அடி தாங்காது இரண்யாக்ஷனின் உடல் சுற்றியது; விழி பிதுங்கியது; கைகளும் கால்களும் தலைமுடியும் சிதறின. பெருங்காற்றினால் வேருடன் பிடுங்கப்பட்ட நெடுமரம் போல் கீழே விழுந்தான். (26)

பூமியில் விழுந்த இரண்யாக்ஷனது முகத்தில் ஒளி குன்றாமலிருந்தது; உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டிருக்கிறான்; பயங்கரமான தெற்றிப்பற்கள் வெளியிலே நீண்டு தெரிந்தன. யுத்தத்தைக் காண வந்த பிரும்மாதிதேவர்கள் இதைக் கண்டு, ‘ஆகா! இப்படிப்பட்ட உயர்ந்த மரணம் யாருக்குத்தான் கிட்டும்’ என்று புகழ்ந்தார்கள்! (27)

பொய்யான இந்த லிங்கச் சரீரத்திலிருந்து விடுதலைபெற வேண்டி, யோகிகள் இந்த பகவானைத் தனிமையில் யோக சமாதியில் தியானிக்கிறார்கள். அந்த பகவான், தனது திருவடியால் இந்த அசுரனை உதைத்தார். அவனோ பகவானது திருமுகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே தன்னுடலை விடுத்தான். (28)

ஸநகாதி முனிவர்களது சாபத்தால் நீசப்பிறவி பெற்ற பகவானது பார்ஷதர்களான இவர்கள், இன்னும் சில பிறவிகள் பெற்று, (விரைவிலேயே) மறுபடியும் பார்ஷதர்களாக வைகுண்டம் வரப்போகிறார்கள். (29)

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “இறைவா! அனைத்து வேள்விகளுக்கும் மூலகாரணர் தாங்கள். உலகைக் காக்கவே சுத்த சத்துவ மயமான அவதாரம் மேற்கொள்கிறீர்கள். உலகைத் துன்புறுத்தி வந்த இந்த அசுரன் இன்று கொல்லப்பட்டான். இதுவேயன்றோ மகிழ்ச்சிக்குரிய விஷயம். தாங்கள் திருவடியில் கொண்ட பக்தியால், இன்று எங்களுக்கு க்ஷேமம் கிட்டியது. பகவானே! தங்களை வணங்குகிறோம்.” (30)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரா! இவ்வாறு மகாபராக்கிரமசாலியான இரண்யாக்ஷனை வதம் செய்த ஆதிவராகமூர்த்தியான பகவான் நாராயணன் பிரும்மாதிதேவர்கள் துதிக்க, ஆனந்தமே வடிவான தனது வைகுண்டத்தை அடைந்தார். (31)

நண்பரே! வீரம் மிகுந்த இரண்யாக்ஷனை, வராக அவதாரம் ஏற்ற பகவான் ஸ்ரீஹரி, பயங்கரமான போரில் விளையாட்டாகவே வதம் செய்ததை, எனது குருக்கள் கூறியவண்ணமே நான் உனக்குக் கூறினேன். (32)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! இவ்விதம் பகவானது திருவிளையாடலை மைத்திரேயர் கூறக்கேட்டு, பரம பக்தரான விதுரர் மகிழ்ச்சிக் கடலில் மூழ்கினார். (33)

மிகத் தூய்மையாளர்களான பெரும்புகழ் பெற்ற சான்றோர்களது கதைகளைக் கேட்கவே மனம் மகிழும்போது, ஸ்ரீவத்ஸ(கௌஸ்துப)ரரான பகவானது திருவிளையாடல்களைக் கேட்க மனம் மகிழ்வதில் வியப்பென்ன? (34)

முதலை, தன் காலைக் கவ்விப் பிடிக்கத் துன்புற்ற கஜேந்திரன், பகவானின் திருவடித் தாமரைகளை ஒருமித்த மனத்துடன் தியானித்தான். பெண்யானைகளோ கதறித் துடிக்கின்றன. இது கண்ட பகவான், உடனே அங்கு வந்து அதைக் காத்தருளினார். (35)

சூதுவாதின்றி வேறெதிலும் பற்றின்றி அந்த பகவானையே துதிப்பவர்களை, இயல்பாகவே கருணையோடு காத்தருள்கிறார். ஆனால், தீயோர்கள் அவரை அண்டவும் இயலாது. அவரது கருணையை அறிந்தவன் எவன்தான் அவரைத் துதிக்காமல் இருப்பான்? (36)

அந்தணர்களே! வராக ரூபமேற்று பூமியை மேலே தூக்கிவர, இரண்யாக்ஷனை வதம் செய்த பகவானது இந்த அற்புதமான திருவிளையாடலை எவன் கேட்கிறானோ, சொல்கிறானோ, அனுமோதனம் (சொல்லச்) செய்கிறானோ, அவன் பிரும்மஹத்தி முதலிய சகல பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறான். (37)

விதுரரே! இந்தச் சரித்திரம் மிகவும் புண்ணியமானது; பவித்திரமானது; செல்வத்தையும் புகழையும் அளிப்பது; ஆயுளை வளர்ப்பது; விருப்பங்கள் அனைத்தையும் தரவல்லது; போர்க்களத்தில் புலன்களுக்கும் உடலுக்கும் வலிமை தந்து வீரத்தை வளர்ப்பது. இதைக் கேட்டவனுக்கு, இந்தப் பிறவியின் முடிவில் பகவானது வைகுண்டத்தையே நல்குவது! (38)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபதாவது அத்தியாயம் — பிரும்மதேவரது பல்வகை படைப்புகள்

சௌனகர் கேட்கிறார்—— ஸூதரே! வசிக்கக்கூடிய இடமாகப் பூமியைப் பெற்ற ஸ்வாயம்புவ மனு, பகவானிடத்தில் லயித்தபின், பிறக்கப் போகின்ற ஜீவராசிகள் பகவானிடத்திலிருந்து வெளித்தோன்றுவதற்கு என்னென்ன உபாயங்களைக் கடைப்பிடித்தார்? (1)

விதுரர் உயர்ந்த கிருஷ்ண பக்தர்; அவரது உயிருக்குயிரான நண்பர். தன் தமையனான திருதராஷ்டிரரும் அவரது பிள்ளைகளும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் மரியாதையின்றி நடந்து கொண்டதால், அவர்களை அபசாரப்பட்டவர்களாகக் கருதி, அவர்களை விட்டு விலகிச் சென்றார். (2)

வேதவியாசருக்குப் பிறந்தபடியால் பெருமையில் அவருக்குக் குறையாதவர். மனோவாக்காயங்களால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே பக்திபூண்டவர். ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தர்களையே பின்பற்றி நடப்பவர். (3)

தீர்த்தயாத்திரை செய்து சகல பாவங்களையும் போக்கிக் கொண்டவர். அவ்வாறான விதுரர் குசாவர்த்தம் (ஹரித்துவார்) என்னும் க்ஷேத்திரத்தில் தலைசிறந்த தத்துவ ஞானியான மைத்திரேயரைச் சந்தித்து என்னென்ன கேட்டார்? (4)

ஸூதரே! அவர்களுக்கிடையில் நடந்த உரையாடல், அநேகமாக பகவானது திருவடித் தாமரைகளைப் புகழும் தூய திருவிளையாடல்கள் பற்றியதாகத்தான் இருக்கும். அந்தக் கதைகள் பகவானது திருவடித்தாமரைகளில் தோன்றிய கங்கையைப் போன்று அனைத்துப் பாவங்களையும் நீக்குவனவன்றோ! (5)

ஹே ஸூதரே! உங்களுக்கு மங்களங்கள் உண்டாகட்டும். பகவானது உயர்ந்த திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதைகள்தானே வாயாரப் புகழ்ந்து பேசத்தக்கன. தூயதான அந்தக் கதைகளை எங்களுக்குக் கூறுங்கள். உண்மையான சுவையைக் கண்டவன், அமுதமெனத் தித்திக்கும் பகவானது திருக்கதைகளைக் கேட்டு போதும் என்பானா? (6)

இவ்வாறு நைமிசாரண்யவாசிகளான ரிஷிகள் கேட்கவே, பகவானிடமே மனம் பதித்தவரான ஸூதர், ‘இதோ கூறுகிறேன், கேளுங்கள்’ என்றார். (7)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— பகவான் தனது மாயையை ஏற்று வராக அவதாரம் செய்து, பூமியைப் பாதாளத்திலிருந்து மேலே கொண்டு வந்த லீலையையும், விளையாட்டாகவே இரண்யாக்ஷனை வதம் செய்ததையும் கேட்ட விதுரர், அகமகிழ்ந்து மைத்திரேயரைக் கேட்கலானார். (8)

விதுரர் கேட்கிறார்—— ஹே பிரும்மா! மரீசி முதலிய பிரஜாபதிகளின் தந்தையான பிரும்மதேவர், அந்தப் பிரஜாபதிகளைப் படைத்தபின் என்ன செய்தார்? என்பதை எங்களுக்குக் கூற வேண்டும். ஏனெனில், தாங்கள் கண்களுக்குப் புலனாகாத, மற்றவர்களால் அறிய முடியாதனவற்றையும் அறியும் திறனுடையவர் அன்றோ! (9)

மரீசி முதலிய முனிவர்களும், ஸ்வாயம்புவமனுவும் பிரும்மதேவரின் கட்டளைப்படி எவ்வாறு பிரஜைகளைப் படைத்தனர்? (10)

அவர்கள் தங்கள் மனைவிகளுடன் கூடிப் படைத்தார்களா? அல்லது தனக்குத்தானே (யாருடைய உதவியுமின்றிப்) படைப்பைச் செய்தனரா? அல்லது அனைவரும் ஒருங்குகூடி படைப்புத் தொழில் நடத்தினரா? (11)

மைத்திரேயர் (பதில்) கூறுகிறார்—— விதுரரே! பிரகிருதியின் முக்குணங்களான சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் — இவை மூன்றும் ஜீவர்களின் முன்வினைப்பயனால் சலனமடைந்தன. இந்த முன்வினைப்பயன் (பிராரப்தம்) எவ்வாறு சலனத்தை உண்டுபண்ணுகிறது? என்பதைத் தர்க்க ரீதியாய் அறிய இயலாது. பகவானோ பிரகிருதிக்கும் காலத்திற்கும் ஆதாரமானவர். ஆக பகவானுடைய சங்கல்பத்தினால் முக்குணங்களில் தோன்றிய ஏற்றத்தாழ்வு காரணமாக மஹத் தத்துவம் தோன்றியது. (12)

ரஜோகுணம் மேலிட்ட மஹத் தத்துவம் ஜீவர்களின் முன்வினைப்பயனால் சலனமடைந்து அஹங்கார தத்துவத்தைத் தோற்றுவித்தது. அந்த அஹங்காரம் சாத்விகம், ராஜஸம், தாமஸம் என மூவகைத்தது. இந்த அஹங்காரங்கள் ஐந்து ஐந்தாக பல தத்துவங்களை உண்டுபண்ணின. அவை, ஆகாயம் முதலிய பஞ்ச பூதங்கள், (சப்தம், ஸ்பரிசம் முதலிய) பஞ்ச தன்மாத்திரைகள், (வாக், பர்ணி முதலிய) ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள் (அறிவுப்புலன்கள்), (வாய், கை, கால்கள், முதலிய) கர்மேந்திரியங்கள் (செயற்புலன்கள்) மற்றும் இந்த இருவகை (ஞான, கர்ம) இந்திரியங்களின் தேவதைகள். (13)

அவைகள் அனைத்தும் தனித்தனியாகப் பிரபஞ்சத்தைப் படைக்க இயலாமல் போகவே, பகவானது சக்தியால் அவை ஒன்றுகூடி, தங்கம் போல ஒளிரும் ஒரு முட்டை வடிவத்தைப் படைத்தன. (14)

உயிரற்ற அந்த முட்டை வடிவம், பிரளய ஜலத்தில் ஆயிரம் வருடங்கள் மிதந்தது. அதன் பிறகு பகவான் அதனுள் நுழைந்தார். (15)

அவரது தொப்புளிலிருந்து ஆயிரம் சூரியன் உதித்தாற்போன்ற ஒளியுடன் ஒரு தாமரைமலர் தோன்றியது. அதுதான் ஸமஸ்த ஜீவராசிகளுக்கும் தங்குமிடம். அதிலிருந்து பிரும்மதேவர் தோன்றினார். (16)

பிரும்மாண்டத்தின் மத்தியில் உள்ள பிரளய ஜலத்தில் சயனித்திருக்கும் பகவான், பிரும்மதேவரின் இதயத்தில் பிரவேசித்தார். உடனே பிரும்மதேவர் முந்திய கல்பத்தில், தான் தீர்மானித்திருந்தவாறே பெயர், உருவம் கொண்ட முறையில் உலகைப் படைக்கத் தொடங்கினார். (17)

முதன்முதலில் தனது நிழலிலிருந்து தாமிஸ்ரம், அந்ததாமிஸ்ரம், தமஸ், மோகம், மகாமோகம் என்கிற ஐந்துவிதமான அவித்தைகளை (அஞ்ஞானங்களை)ப் படைத்தார். (18)

இந்த தமோமயமான (இரவுரூபமான) சரீரத்தை விரும்பாத பிரும்மதேவர், அதை விடுத்தார். பசிதாகங்களுக்கு உற்பத்தி ஸ்தானமான இரவு ரூபமான அந்த தேகத்தை யட்சர்களும் ராட்சஸர்களும் எடுத்துக் கொண்டனர். (19)

பசிதாகத்தால் துன்பமுற்ற அந்த யட்சர்களும் ராட்சஸர்களும் பிரும்மதேவரையே விழுங்க (எண்ணி), ‘இவரைச் சாப்பிடுங்கள், காப்பாற்றாதீர்கள்’ என்று கூச்சலிட்டவண்ணம் நான்கு புறங்களிலிருந்தும் ஓடி வந்தனர். (20)

இதைக் கண்ட பிரும்மதேவர் மிகவும் பயந்து, ‘யட்ச—ராட்சஸர்களே! நீங்கள் எனது குழந்தைகளல்லவா? ஆகவே, என்னைச் சாப்பிடலாமா? என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்’ என்று கூறினார். (21)

[குறிப்பு:— ‘சாப்பிடு’ என்று சொன்னவர்கள் யட்சர்களாகவும், ‘காப்பாற்றாதீர்கள்’ என்றவர்கள் ராட்சஸர்களாகவும் அழைக்கப்படுகிறார்கள்.]

பின் பிரும்மதேவர் சத்துவரூபமான காந்தியால் மேலும் ஒளி மிகுந்தவராய் முக்கியமான தேவர்களைப் படைத்தார். பிரும்மதேவரது பிரகாசமான அந்த தேகம் பகல் எனப்படும். தேவர்கள், ஒளிரும் அந்த தேகத்தை விளையாட்டாக எடுத்துக் கொண்டனர். (22)

காமக்கேளிக்கைகளில் ஈடுபாடு கொண்ட அசுரர்களைத் தனது இடுப்பின் முன் பகுதியிலிருந்து படைத்தார். அவர்கள் சபலம் கொண்டவர்களாதலால் புணர்ச்சிக்காகப் பிரும்மதேவரிடமே ஓடினர். (23)

இதைக் கண்ட பிரும்மதேவர் முதலில் சற்றே சிரித்தாலும், அவர்கள் வெட்கத்தை விடுத்துத் தன்னிடம் நெருங்கி வருவதைக் கண்டு சினந்து, பின் பயம் மேலிட வேகமாக ஓடிச் சென்றார். (24)

அப்பொழுது, பக்தர்கள் விரும்பியவண்ணம் தரிசனம் அளித்தருளும் பக்தவத்ஸலரான பகவான் ஸ்ரீஹரியைச் சரணமடைந்தார். பக்தர்களது துயரைப் போக்கி, வேண்டிய வரம் அளிப்பவர் அவர்தானே? (25)

சரணமடைந்த பிரும்மதேவர், “பரமனே! இறைவா! என்னைக் காத்தருள வேண்டுகிறேன். தங்கள் கட்டளைப்படிதானே நான் படைக்க தொடங்கினேன். பாவிகளான இவர்கள் என்னையே புணர்ச்சிக்காக நெருங்குகின்றனரே! (26)

துன்பமுற்றவர்களின் துன்பத்தைக் களைபவர் தாங்கள் ஒருவர்தானே. அதேபோல் தங்களது திருவடிகளைப் பற்றாதவர்களுக்குத் துன்பமளிப்பவரும் தாங்கள்தானே. (27)

பிறரது உள்ளத்தை உள்ளபடி அறியும் பகவான் நாராயணன் பிரும்மதேவரது சங்கடத்தை அறிந்து, ‘காமத்தால் அசுத்தமான இந்த உடலை (மனோபாவத்தை) விட்டுவிடு’ என்று கூறினார். பிரும்மதேவரும் அந்த உடலை விட்டுவிட்டார். (‘காமப்பித்து கொண்ட அசுரர்களைப் படைத்ததால், அந்த உடல் அசுத்தமானது’ என்பது கருத்து.) (28)

[குறிப்பு:— ‘ஸோऽராத்ரயோ: ஸந்திரபவத்’ என்ற சுருதிப்படி, பிரும்மதேவர் துறந்த அந்த உடல், சந்தியாதேவி என்ற அழகிய பெண் வடிவையேற்றது. காமத்தைத் தூண்டி விருத்தி செய்யும் வடிவு அது. அசுரர்கள் ரஜோ குணத்தினின்றும் தோன்றியவர்களாதலால் பெண்ணாசை கொண்டவர்கள். ஆகவே, அந்தச் சந்தியையே பெண்ணாகக் கற்பித்துக் கொண்டு, அவர்கள் அவளிடத்தில் மோகம் கொண்டனர் என்கிறார்.]

விதுரா! அந்த ‘சாயம்சந்தியை’ என்கிற பெண்ணின் தாமரை போன்ற திருவடிகளில் நூபுரம் (சலங்கை) ஒலித்தது. கண்கள் காமத்தால் சுழல்கின்றன. அரையிலே மெல்லிய பட்டாடையும் ஒட்டியாணமும். (29)

திருமார்புத்தடம் இடையீடின்றி ஒன்றோடொன்று உராய்ந்து கொண்டு நிமிர்ந்திருந்தன; அழகான எடுப்பான மூக்கு; முத்துக்கள் போன்று பல்வரிசை; அன்பு கலந்த அழகான புன்சிரிப்பு; காமத்தைக் கிளறும் பார்வை. (30)

கருமையான அடர்ந்து நீண்ட கூந்தல்; வெட்கத்தால் தன்னை மறைத்துக் கொள்பவள் போல் அங்கசேட்டைகள். விதுரரே! இவ்வாறான அவளை உண்மையிலேயே பெண்ணென நினைத்து, அசுரர்கள் காமவெறி கொண்டு மயங்கினர். (31)

ஆகா! இவளது திருமேனிதான் எத்தனை அழகு! என்ன தைரியம்! (தன்னடக்கம்) மலரும் இளமை! அவளிடம் மையல் கொண்ட நம்மிடையே, ஆசையே அற்றவள் போலன்றோ செல்கிறாள். (32)

இவ்வாறு பலவாறு சிந்தித்த தீய எண்ணம் கொண்ட அசுரர்கள், பெண்ணுருவில் தோன்றிய அந்தச் சந்தியாதேவியிடம் மரியாதையோடு இளிமையாகக் கேட்கலாயினர். (33)

‘வாழை போன்ற துடைகள் கொண்ட அழகியே! நீ யார்? யாருடைய பெண்? இங்கு ஏன் வந்தாய்? விலைமதிக்கவொண்ணாத ஒப்பற்ற உனது திருமேனியழகைக் காட்டி, அதை அனுபவிக்கக் கொடுத்து வைக்காத எங்களை ஏன் துன்புறுத்துகிறாய்? (34)

பெண்ணே! நீ யாராகத்தான் இருந்தாலென்ன? உனது தரிசனம் எங்களுக்குக் கிட்டியதே; அதுவே போதும்; மிகவும் பாக்கியம். நீ, பந்தை உருட்டி விளையாடுவதுபோல் எங்கள் மனத்தைக் கலக்குகிறாய். (35)

மெச்சத்தக்கவளே! உயரக் கிளம்புகிற பந்தை, நீ உன் உள்ளங்கையினால் அடிக்கும்போது, உன் தாமரைக் கால்கள் ஒரேயிடத்தில் நிலைக்கவில்லையே. பருத்த ஸ்தனங்களின் பாரத்தால் உன்னிடை பயந்து துவள்கிறது. உன் பார்வை மயங்குகிறது. உனது சுருண்ட கேசங்கள்தான் எத்தனையழகு!’ (36)

இவ்வாறு அழகிய பெண்ணுருவில் தோன்றிய அந்த மாலை நேர சந்தியையை அறிவு மழுங்கிய அசுரர்கள், உண்மையிலேயே பெண்ணென்று எண்ணிப் பற்றிக் கொண்டார்கள். (37)

(இதைக் கண்டு) பிரும்மதேவர் தன்னழகைத் தானே பருகுவார்போல் பொருள் பொதிந்தவாறு சற்றே முறுவலித்து, தன்னழகிய காந்தியினால் கந்தர்வ—அப்சரஸ் கணங்களைப் படைத்தார். (38)

நிலவொளிபோல் அனைவரும் விரும்பத்தக்க அழகிய தன் திருமேனியையும் பிரும்மதேவர் விட்டொழித்தார். அதை விசுவாவசு முதலிய கந்தர்வர்களும் அப்சரசுகளும் விருப்போடு எடுத்துக் கொண்டனர். (39)

பின்பு பிரும்மதேவர் தனது சோம்பலான இயல்பினால் பூதங்களையும் பிசாசுகளையும் படைத்தார். அவை தலைவிரிகோலமாய் இடுப்பில் வஸ்திரமில்லாமல் இருப்பது கண்டு, தம் கண்களை மூடிக்கொண்டார். (40)

பிரும்மதேவர் விடுத்த கொட்டாவி (சோம்பல்) உருவகமான சரீரத்தைப் பூதங்களும் பிசாசுகளும் ஏற்றன. இதை நித்திரை என்றும் கூறுவர். இதனால்தான் ஜீவராசிகளிடம் சோம்பல் தோன்றுகிறது. (அதாவது, ஜீவர்களின் பொறிகள் தன் சக்தியை இழந்து நிற்பது.) கடைவாய் ஒழுகத் தூங்குபவர்களை பூதங்களும் பிசாசுகளும் பிடித்துக் கொள்கின்றன. அதைத்தான் ‘உன்மதம்’ (பித்து) என்கின்றனர். (41)

இப்போது பிரும்மதேவர், தனது சக்தி அதிகமாகி இருப்பதை உணர்ந்து, சூட்சுமமான தனது சரீரத்தால் ஸாத்யர்களையும் பித்ருக்களையும் படைத்தார். (42)

தங்களைத் தோற்றுவித்த அந்தச் சூட்சுமச் சரீரத்தைப் பித்ருக்கள் எடுத்துக் கொண்டனர். ஸாத்யர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் பிரத்தியட்சச் சரீரம் இல்லாததால், கற்றறிந்த பெரியோர்கள் சிராத்தங்களில் பித்ருக்களுக்குப் பிண்டமும் (கவ்யமும்), வேள்விகளில் ஸாத்யர்களுக்கு ஹவிஸ்ஸையும் அர்ப்பணம் செய்கின்றனர். (43)

தனது திரோதான (மறைத்தல்) சக்தியினால் பிரும்மதேவர் சித்தர்களையும் வித்யாதரர்களையும் படைத்து, அவர்களுக்கு ‘அந்தர்தானம்’ என்கிற அற்புத உடலையும் அளித்தார். (44)

ஒரு சமயம் பிரும்மதேவர், தனது பிரதி பிம்பத்தைக் கண்டு, ‘ஆகா! என்ன அழகு’ என்று நினைத்து, அதிலிருந்து கின்னரர்களையும் கிம்புருஷர்களையும் படைத்தார். (45)

அவர்கள் பிரும்மதேவர் விடுத்த பிரதிபிம்ப ரூபமான சரீரத்தை ஏற்றனர். ஆகவே, அவர்கள், தங்கள் மனைவிகளோடுகூட விடிவோரையில் பிரும்மதேவரின் குணங்களையும் செயல்களையும் புகழ்ந்து பாடுகிறார்கள். (46)

ஒரு சமயம் பிரும்மதேவர், தனது கைகால்களை நீட்டிப் படுத்திருந்த போது, ‘நாம் இவ்வளவு செய்தும் படைப்பு இன்னும் பெருகவில்லையே’ எனச் சிந்தித்துக் கோபங்கொண்டு, அந்த போக மயமான உடலையும் விடுத்தார். (47)

ஹே விதுரா! அந்த உடலிலிருந்து கீழே விழுந்த ரோமங்கள் பாம்புகளாக ஆயின. நெளிகின்ற பிரும்மாவின் தேகத்திலிருந்து கொடிய சர்ப்பங்களும், கழுத்தைப் படமாகக் கொண்டு விரித்தாடும் நாகங்களும் தோன்றின. (48)

ஒரு சமயம் பிரும்மதேவர் தனது படைப்புத் தொழில் முடிந்ததாக எண்ணிக் கொண்டார். அப்பொழுது பிரஜைகளை விருத்தி செய்யும் மனுக்களைத் தமது மனத்திலிருந்து படைத்தார். (49)

தமது மனத்தை அடக்கியவரான பிரும்மதேவர், தனது மனித தேகத்தை அவர்களுக்கு அளித்தார். அந்த மனுக்களைக் கண்டு, இதற்குமுன் படைக்கப்பட்ட தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் பிரும்மதேவரைப் புகழ்ந்து பாடினர். (50)

உலகைப் படைத்தவரே! தாங்கள் இந்த மனுக்களைப் படைத்தது மிகமிக அழகு, உயர்ந்தது. அக்னிஹோத்ரம் முதலிய கர்மாக்கள் (வேள்விகள்) செய்யும் கடமை, இவர்களிடம்தான் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. இவர்கள் மூலம் எங்களது உணவான வேள்வியிலிடும் அவிர்பாகத்தை நாங்கள் பெறுவோம். (51)

தவம், உபாசனை, ஆசனம் முதலிய அஷ்டாங்க யோகங்கள், வைராக்கியம், ஐசுவரியம் முதலிய யோகங்கள், புலனடக்கம் ஆகியவைகள் கொண்ட பிரும்மதேவர், தனக்கு மிகவும் பிரியமான ரிஷிகணங்களைச் சிருஷ்டித்தார். (52)

பிறகு, அந்தப் பிரும்மதேவர் சமாதி, அஷ்டாங்கயோகம், ஐசுவரியம், தவம், உபாசனை, வைராக்கியம் ஆகியவைகளை உடைய தனது தேகத்தின் அம்சங்களை, அந்த ரிஷிகள் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாகப் பிரித்துக் கொடுத்தார். (53)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபத்தோராவது அத்தியாயம் — கர்தமரது தவமும், பகவானது அருளும்

விதுரர் கேட்கிறார்—— பகவானே! கொண்டாடத்தக்க வம்சம் ஸ்வாயம்புவ மனுவினது வம்சம். ஆண்—பெண் சேர்க்கையால் அந்த வம்சத்தில் மக்கள் பெருகினர். அந்த வம்சத்தைப் பற்றிக் கூற வேண்டுகிறேன். (1)

ஸ்வாயம்புவ மனுவின் பிள்ளைகளான பிரியவிரதனும் உத்தானபாதனும் ஏழு தீவுகள் கொண்ட இந்தப் பூமண்டலத்தை அறநெறி தவறாது எவ்வாறு காப்பாற்றினார்கள்? (2)

அந்தணரே! தாங்களோ தூய்மையே வடிவானவர். அந்த ஸ்வாயம்புவமனுவின் பெண்ணான தேவஹூதி, கர்தமப் பிரஜாபதியின் மனைவி என்று தாங்கள் கூறினீர்கள். (3)

மகாயோகியான கர்தமர், யமம், நியமம் முதலிய யோக இலக்கணங்களுடன் கூடிய அந்த தேவஹூதியை மணந்து, அவளிடம் எத்தனை குழந்தைகளை அடைந்தார்? என்பதைத் தாங்கள் கூறவேண்டுகிறேன். அதைக் கேட்க மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறேன். (4)

பிரும்மன்! மேன்மை பொருந்திய ருசியும், பிரும்மாவின் புத்திரனான தக்ஷனும் முறையே மனுவின் புத்திரிகளான ஆகூதியையும் பிரஸூதியையும் மணந்து, பிரஜைகளை எவ்வாறு படைத்தனர்? என்பதையும் கூறவேண்டுகிறேன். (5)

மைத்திரேயர் (பதில்) கூறுகிறார்—— பிரஜைகளைச் சிருஷ்டி செய்யும்படி கர்தமரிடம் பிரும்மதேவர் கட்டளையிடவே, அவர் சரஸ்வதி நதி தீரத்தில் பதினாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் புரியலானார். (6)

பிறகு, கர்தமர் பூசனை புரிவதற்கு உண்டான அனைத்துப் பொருள்களுடன், தன்னை அண்டியவர்க்கு வேண்டிய வரம் நல்கும் பகவான் ஸ்ரீஹரியை, மனத்தை ஒருநிலைப்படுத்தி அன்போடு அர்ச்சித்தார். (7)

ஹே விதுரா! முதல் யுகமான கிருதயுகத்தில் கர்தமரது தவத்தால் மகிழ்ந்த தாமரைக் கண்ணனான பகவான் நாராயணன், வேதங்களால் மட்டும் அறியத்தக்கதான திருமேனி கொண்டு, அவருக்குக் காட்சியளித்தார். (8)

பகவானது அந்தத் திருமேனி சூரியனைப்போல் ஒளிர்ந்தது; கழுத்திலே வெள்ளைத்தாமரை, நீலத்தாமரை மலர்களாலான மாலை; திருமுகமோ சுருண்டு கறுத்த மென்மையான முன்னெற்றி மயிர்களால் அழகுற விளங்குகிறது; அரையிலே தூய்மையான பொன்னாடை; (9)

தலையிலே ஒளிவீசும் தங்கக்கிரீடம்; காதுகளிலே மினுமினுக்கும் மகர குண்டலங்கள்; திருக்கரங்களிலே சங்கு, சக்கரம், கதை முதலிய ஆயுதங்கள்; ஒரு கையிலே திருவிளையாடலுக்கென விளங்கும் வெண்டாமரை; மனத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் புன்னகையும் திருக்கண்நோக்கும். (10)

தாமரை மலர் போன்ற இரு திருவடிகளும் கருடனின் கழுத்திலே; திருமார்பிலே திருமகள்; கழுத்திலே கௌஸ்துபமணி. இவ்வாறு வானவீதியிலே காட்சியளித்த பகவானது அழகான திருமேனியைக் கண்ட கர்தமர், தனது விருப்பங்கள் அனைத்தும் கைவரப் பெற்றதாக நினைத்து மகிழ்ச்சிக் கடலில் மூழ்கினார். இதயம் மகிழ்ந்து பொங்க நெடுஞ்சாண்கிடையாகத் தரையில் விழுந்து வணங்கி, இரு கரங்குவித்து தழுதழுத்த குரலில் இனிமையாகத் துதிக்கலானார். (11—12)

கர்தமர் துதிக்கிறார்—— “அனைவரும் புகழும் பரமேசா! தாங்கள் சத்துவகுணமே வடிவானவர். பலப்பலப் பிறப்புகள் பலவாறாகப் பெற்றுக் கடைசியில், இம்மானிடப் பிறவி பெற்ற யோகிகள், தங்கள் தரிசனத்தையன்றோ விரும்புகின்றனர். இன்று அந்தத் தரிசனத்தைப் பெற்று கண்கள் படைத்த பயனைப் பெற்றேன். (13)

இந்தச் சம்சாரமான சமுத்திரத்தைச் சுலபமாகக் கடத்தற்கேற்ற ஒரே சாதனம் தங்கள் திருவடித் தாமரைகளே! அவ்வாறான திருவடிகளை மாயைக்காட்பட்ட மனங்கொண்டவர்கள் நொடியில் அழிந்துபோகும் அற்பமான உலகியல் இன்பத்திற்காகப் போற்றித் துதிக்கின்றனரே! ஆனால் இறைவா! இந்த அற்பமான உலகியல் இன்பத்தையும் அவர்கள் விரும்பியவாறு தருகிறீர்களே! இது நரகத்திலும்கூடத்தான் கிடைக்கும். (14)

பகவானே! தாங்கள் வேண்டியன வேண்டியனவாறு அளிக்கும் கற்பகத்தரு. தங்கள் திருவடிகளோ விரும்பியனவற்றையெல்லாம் தருவன. எனது இதயமோ காமத்தினால் கலங்கியுள்ளது. எனவே, எனக்கேற்ற இல்வாழ்க்கையின் அறநெறிகளைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் ஒழுக்கமுள்ள ஒரு பெண்ணை மனைவியாக எனக்கருள வேண்டி, நின் சரணங்களில் சரணடைந்தேன். (15)

இறைவா! தாங்களோ அகில உலகநாயகன். பலவாறான ஆசைகளில் மூழ்கியுள்ள இந்த உலகம், வேதநெறியான தங்களது வார்த்தைகளுக்குக் கட்டுப்பட்டுள்ளது. அறமே வடிவானவரே! அந்த அறநெறிகளைப் பின்பற்றியே நானும் காலரூபியான தங்களைப் பூசனை பொருட்கள் கொண்டு பூசிக்கிறேன். (16)

இறைவா! தங்களது பக்தர்கள் இவ்வுலகியல் ஆசைகளில் பற்றுடையவர்களையும், அவர்களைப் பின்பற்றிய என்னைப் போன்று கர்மங்களையே எண்ணி நிற்கும் விலங்கு போன்றவர்களையும் சட்டை செய்யாமல், தங்களது திருவடித் தாமரைகளது நிழலையே அண்டி நிற்கிறார்கள். மேலும், அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தங்களது திருக்கல்யாண குணங்களாகிற அமுதத்தையே (பேசிப்) பருகி உடலுக்கான தர்மங்களான பசி, தாகம் முதலியனவற்றைத் தணித்துக் கொள்கிறார்கள். (இறைவனது திருக்கல்யாண குணங்களைக் கீர்த்தனம் செய்வது, உலகியலை மறக்கச் செய்யும் மூப்பையும் மரணத்தையும் நீக்கும். அதன் சுவை அமுதத்தினும் உயர்ந்தது என்பது கருத்து.) (17)

பிரபுவே! உனது இந்தக் காலச்சக்கரம் மிகவும் வலிமையானது. எல்லாவற்றிற்கும் காரணமான பிரும்மமாகிற அச்சில் சுழலுகிறது. சாந்திரமான ரீதியில் வரும் பதின்மூன்று மாதங்களே இதன் ஆரங்கள். முன்னூற்று அறுபது நாட்களும் இதன் பர்வாக்கள் (கணுக்கள்). ஆறு ருதுக்களும் இதன் நேமிகள். கணக்கற்றதான லவம், க்ஷணம் என்கிற முனைகளுடையது. மூன்று சாதுர் மாதங்களும் இதன் மூன்று துளைகள். இந்த வருட உருவகமான காலச்சக்கரம் அகில உலகின், அசையும்—அசையாப் பொருட்களின் ஆயுளை வெட்டிக் கொண்டு வேகமாகச் சுழல்கிறது. ஆனால், இந்தக் காலச்சக்கரம், உனது பக்தர்களின் ஆயுளைக் குறைக்க முடிவதில்லையே? (18)

[குறிப்பு:— பயன் கருதிக் கர்மங்களை அனுஷ்டிப்பவர்களுக்கு, அந்தப் பயனை நுகர்வதற்கென்று பலப்பலப் பிறவிகள் எடுக்கவேண்டிய கட்டாயம் உண்டு. அந்தக் கர்மமோ ஒரு குறிப்பிட்ட காலம்தான் பயனளிக்கும். அதனால், பயனை அனுபவிப்பவர்கள் அந்த பயன் தரும் காலம் முடிந்துவிடுமே என்று பயப்பட வேண்டும். ஆனால், பக்திக்குப் பயன், அந்த பக்தி உறுதி பெறுவது ஒன்றே. அதில் கர்மமென்றோ, அதன் பயனென்றோ ஒன்றும் கிடையாது. பக்தியின் பயன் பக்தியேதான். கர்மமும் பயனும் அதுவே. ஆகையால், பக்தர்கள் காலத்திற்குப் பயப்பட வேண்டியதில்லை.]

பகவானே! தாங்களோ இரண்டற்றவர். பிறரது உதவியின்றித் தனித்துத் தன்னிச்சை போல் செயலாற்றுபவர்கள். ஆகையால், தாங்கள் ஒருவரே இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைக்க திருவுள்ளம் கொண்டு, தங்களிடமே ஒன்றியுள்ள யோகமாயையை ஏற்று, அதன் முக்குணங்களாகிற சக்திகளால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கிறீர்கள், காத்தருளுகிறீர்கள், பின் அழிக்கவும் செய்கிறீர்கள். இது ஒரு சிலந்திப் பூச்சித் தன் வாய் எச்சிலால் நூல் நூற்று, வலைபின்னி, அதில் தன் விருப்பப்படி ஓடியாடி, பின் அதைத் தன் வாயிலேயே விழுங்கிவிடுவது போல் உள்ளது. (19)

[ஒப்புநோக்குக:—

யதோ2ர்ணநாபி4: ஸ்ரு॒ஜதே க்3ரு॒ஹ்ணதே ச

யதா2 ப்ரு॒தி2வ்யாமோஷத4ய: ஸம்ப4வந்தி ।

யதா2 ஸத: புருஷாத்கேஶலோமாநி

ததா2க்ஷராத்ஸம்ப4வதீஹ விஶ்வம் ॥

— முண்டகோபநிஷத் 1/1/7

சிலந்திப்பூச்சி, தான் பின்னியவலையை மறுபடியும் தன்னுள் இழுத்துக் கொள்வதுபோல், பூமியில் பலவிதமான மூலிகைகள் முளைத்து முடிவதுபோல், உயிருள்ள மனிதனின் உடலில் ரோமங்கள் முளைத்தழிவது போல், அழிவற்ற பரப்பிரும்மத்தினிடமே அனைத்து உலகங்களும் தோன்றுகின்றன. (மறையவும் செய்கின்றன.]

இறைவா! தாங்கள் பக்தர்களுக்குப் புலன்நுகர்ப் பொருட்கள் மூலம் இன்பமளிப்பது, தங்களுக்கு விருப்பமில்லைதான். ஏனெனில், அவை மாயையின் தோற்றமே. உண்மையான சுகமற்றவை. ஆனால், புலன் நுகர்ப்பொருட்களில் பற்றுக் கொண்டவர்கள், புலனின்பங்களைத் தவறான முறையில் அடைய முயற்சி செய்யாமல் இருக்கவே, தாங்கள் தாங்களாகவே இவற்றை அளிக்கிறீர்கள். இவ்வின்பம் முடிவில் தங்களை அடைய ஒருவிதத்தில் உதவுவதால், இதுவும் தங்களது கருணை வெள்ளமே. பிறவி எடுத்தவர்கள் கழிக்கவேண்டிய மூன்று கடன்களையும் கழித்தபின் முக்தி கிடைக்க, இதுவும் ஒரு திருவருளே. தங்களால் நன்மை தவிர வேறெதுவும் செய்ய முடியாதல்லவா? ஏனென்றால், மாயையில் மறைந்து நில்லாமல் துளசி மாலையணிந்து ஸகுண மூர்த்தியாக, என் கண்ணெதிரில் நின்று காட்சி தந்தருளுகிறீர்கள். (20)

இறைவா! தாங்கள் உண்மையில் செயலொன்றும் அற்றவராயினும், மாயையை ஏற்று அகில உலகங்களையும் ஆட்டிப் படைக்கிறீர்கள். அற்ப விஷயங்களுக்காகத் தங்களைப் பூஜிப்பவர்களுக்கும்கூட, அவர்களது விருப்பங்களைப் போல் பன்மடங்கு இன்பங்களைப் பொழிகிறீர்கள். தங்களது திருவடிகளை உலகியல் பற்றுள்ளவர்களும் உலகியல் பற்றற்றவர்களும் வணங்குகிறார்கள். புக்தி (இவ்வுலக இன்பங்கள்), முக்தி — இவ்விரண்டையும் அளித்தருளும் தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன்.” (21)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கபடமின்றித் துதிக்கப்பட்ட பத்மநாபனான பகவான், பெரிய திருவடியாகிய கருடனின் மீது அமர்ந்தவராய், அன்பு கனிந்த பார்வையால், புருவங்கள் அசைய புன்முறுவலித்தவண்ணம் கர்தமரைப் பார்த்து, அமுதம் போன்று இனிய சொற்களால் கூறலானார். (22)

பகவான் கூறுகிறார்—— “கர்தமரே! எந்தெந்த பயன்களை விரும்பி, மனம்—பொறிகளைத் தன்வயப்படுத்தி, இவ்வளவு காலம் என்னை வழிபட்டீர்களோ, அந்த தங்களுடைய விருப்பத்தை முன்பே அறிந்த நான், அதற்கான ஏற்பாடுகளை முன்பே செய்துவிட்டேனே! (23)

பிரஜாபதியே! என்னிடமே மனத்தையிருத்தி, என்னை வழிபட்டது ஒருபோதும் வீணாகாது. அதுவும் தங்களைப் போல் ஒன்றுபட்ட மனத்துடன் என்னை வழிபட்டவர்களுக்கு, அது எப்படி பயனற்றதாக ஆகும்? (24)

பிரும்மதேவரின் புதல்வரான ஸ்வாயம்புவ மனு, தன் ஒழுக்கத்தினால் பெருமையும் புகழும் பெற்றவர். அவர் பிரும்மாவர்த்தத்தில் வசித்துக் கொண்டு, ஏழு தீவுகள் அடங்கிய இவ்வுலகைக் காத்து வருகிறார். (25)

அந்தணரே! அனைத்து தர்மங்களையும் அறிந்த அந்த ராஜரிஷி ஸ்வாயம்புவமனு, தங்களைக் காண விரும்பி, நாளை மறுநாள் தன் மனைவி சதரூபையுடன் இங்கு வரப் போகிறார். (26)

அழகு, இளமை, ஒழுக்கம், நற்குணங்கள் நிறைந்த அவரது ஒரு பெண், இப்பொழுது திருமணத்திற்கேற்ற வயதினள்; கறுத்த கண்ணழகி; தங்களுக்கேற்றவள். அவளைத் தங்களுக்குக் கன்னிகாதானம் செய்யப் போகிறார். (27)

அந்தணரே! இத்தனை வருடங்களாகத் தங்களது மனம் எவ்வாறான மனைவியைப் பெறவிரும்பியதோ, அவ்வாறான அந்த அரசகுமாரி, தங்களை அடைந்து, தங்கள் விருப்பம் போல் தங்களிடம் நடந்து கொள்வாள். (28)

தங்களது தேஜஸான வீர்யத்தைத் தங்களிடம் பெற்று, அவள் ஒன்பது பெண் குழந்தைகளைப் பெறுவாள். அந்த ஒன்பது பெண்களையும் மரீசி முதலிய மகரிஷிகள் மணந்து புத்திரர்களைத் தோற்றுவிக்கப் போகிறார்கள். (29)

தாங்களும் தூய மனத்துடன் எனது கட்டளையை நன்கு அனுஷ்டித்து, அதன் பயனை எனக்கு அர்ப்பணமாக்கி, முடிவில் என்னை வந்தடைவீராக! (30)

இல்லறத்தோனாக அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் அன்பு (தயை) காட்டி வாழ்ந்து, பின்பு ஆன்மஞானம் பெற்றுத் துறவியாகி பயமின்மையையும் அளித்து, மனத்தையடக்கி, தன்னையும் அகில உலகையும் என்னுள்ளும், அவ்வாறே என்னை உன்னுள்ளும் காணப் போகிறீர்கள். (31)

முனிவரே! நானும் எனது ஓர் அம்சத்துடன் தங்கள் மனைவி தேவஹூதியிடம் மகனாகப் பிறந்து, ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தை எழுதப் போகிறேன். (பிரகிருதி, புருஷன் பற்றிக் கூறுவது ஸாங்க்ய சாஸ்திரம்.)” (32)

மைத்திரேயர் சொல்கிறார்—— மனம், பொறி—புலன்கள் எப்பொழுது உள்நோக்கிச் செல்லுமோ, அப்பொழுதே வெளித்தோன்றும் இறைவன் ஸ்ரீஹரி, இவ்வாறு கர்தம மகரிஷியிடம் கூறிவிட்டு, சரஸ்வதி நதிக்கரையில் அவர் வசிக்கும் பிந்துசரஸ் என்கிற இடத்திலிருந்து தன்னிருப்பிடம் சென்றார். (33)

கர்தமர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே பகவான் வைகுண்டம் சென்றார். வைகுண்டம் செல்லும் வழியெங்கும் சித்தர்கள் தோத்திரம் செய்து கொண்டிருந்தனர். கருடனுடைய இரண்டு இறக்கைகளும் பிருஹத், ரதந்திரம் என்ற இரு ஸாமங்கள் (வேதங்கள்). அவற்றிலிருந்து வெளிவரும் அந்த ஸாமங்களின் ஆதாரமான ருக்குகளின் கானத்தைக் கேட்டுக் கொண்டே பகவான் வைகுண்டம் சென்றார். (34)

பகவான் சென்ற பிறகு கர்தமர் பிந்துசரஸில் உள்ள தனது ஆசிரமத்தில், பகவான் குறித்துக் கூறிய காலத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். (35)

சிறந்த வில்லாளியான விதுரரே! ஸ்வாயம்புவமனுவும் தங்கத் தகடுகள் வேய்ந்த தனது தேரில் தன் மனைவி சதரூபையையும், மகள் தேவஹூதியையும் ஏற்றிக்கொண்டு, தன் மகளுக்கு நல்ல கணவனைத் தேடி உலகத்தைச் சுற்றி வருகையில், பகவான் குறித்துக் கூறிய அதே தினத்தில் அமைதியில் திளைத்திருந்த கர்தமருடைய ஆசிரமத்தை அடைந்தார். (36—37)

அந்த பிந்துசரஸ் சரஸ்வதி நதியால் சூழப்பட்டது. முனிவர்கள் எப்பொழுதும் அங்கு வசித்து வந்தனர். அதன் நீர் பரிசுத்தமானது; புண்ணியமானது; அமுதமொத்த சுவையுடையது. பகவானையே சரணமாகப் பற்றிய கர்தமரது தவங்கண்டு, அந்த பகவானுக்கு அவரது பக்திகண்டு கருணை பொங்கவே, அதன் உந்துதலால் கண்களிலிருந்து பெருகிய ஆனந்தக் கண்ணீர்த்துளிகள் அந்த தடாகத்தில் விழுந்ததால் ‘பிந்துசரஸ்’ என்று பெயர் பெற்றது. (38—39)

அந்த பிந்துசரஸ் புண்ணியமான மரம்—செடி—கொடிகளால் சூழப்பட்டது. இனிது கூவும் பறவைகளும், நல்ல மிருகங்களும் அங்கு வசித்தன. எல்லாப் பருவங்களிலும் பூக்கும் மலர்களும் பழங்களும் நிறைந்தது. செழித்த வன அழகு மேலும் அழகைக் கூட்டியது. (40)

கொழுத்த பறவைக்கணங்கள் இனிது கூவுகின்றன. தேனுண்டு பருத்த வண்டுகள் இனிது பாடுகின்றன, ரீங்காரம் செய்கின்றன. மயக்கும் மயில்கள் தங்கள் தோகைகளை விரித்தாடுவது, ஒரு நடிகன் நடனமாடுவது போன்று இருந்தது. குயில்கள் கூவுவது ஆண்குயில் பெண்குயிலை அழைப்பது போன்று இருந்தது. (41)

அந்த ஆசிரமத்தில் கதம்பம், சம்பகம், அசோகம், கரஞ்ஜம், வகுளம் (மகிழம்பூ), முல்லை, மந்தாரம், குடஜம், குந்தம் முதலிய மலர்ச்செடி—கொடிகளும், இளம் மரங்கன்றுகளும் நிறைந்திருந்தன. (42)

காரண்டங்கள், பிலவங்கள், அன்னங்கள், கொக்குகள், நீர்க்கோழிகள், நாரைகள், சக்கரவாகம், சாதகம் முதலிய பறவையினங்கள் இனிது கூவுகின்றன. (43)

மான்கள், பன்றிகள், முள்ளம்பன்றிகள், கவயங்கள் (காட்டுப்பசு), யானைகள், கோபுச்சங்கள், சிங்கங்கள், குரங்குகள், கீரிகள், கஸ்தூரிமான்கள் முதலிய விலங்குகள், அங்கு உலா வருகின்றன. (44)

ஆதி மன்னனான மனுச்சக்கரவர்த்தி தன் மகளுடன் அங்கு சென்றபோது, கர்தம முனிவர் காலையில் செய்யவேண்டிய சமிதாதானம் முதலிய அக்னி காரியங்களைச் செய்து முடித்து அமர்ந்திருந்தார். (45)

வெகுநாட்களாக உக்கிரமான தவஞ்செய்ததனால், அவரது திருமேனி ஒளிப்பிழம்பாகத் திகழ்ந்தது. பகவானது அன்பான கருணை கடாட்சத்தினாலும், அவரது அமுதமொத்த இனிய நல்லுரைகளைக் கேட்டதனாலும், இவ்வளவு காலம் தவம் செய்த போதிலும் கர்தமரது திருமேனி சிறிதும் வாடி இளைக்கவில்லை. (46)

கர்தமரோ உயரமானவர்; தாமரை போன்று அகன்று மலர்ந்த அழகான திருக்கண்கள்; தலையிலே ஜடாமுடி; அரையிலே மரவுரி; சாணை பிடித்துத் தீட்டப்படாத மாணிக்கம் போல் அழுக்காகக் காணப்பட்டார். (47)

தனது ஆசிரமத்திற்கு வந்து தன்னை வணங்கி நிற்கும் மனுவைக் கண்ட கர்தமர், நல்வரவு கூறி, அரசருக்குரிய அனைத்து மரியாதைகளையும் செய்து ஆசி வழங்கி மகிழச் செய்தார். (48)

முனிவர் அளித்த மரியாதைகளை ஏற்ற மனு மன்னன், தனக்கிட்ட இருக்கையில் அமர்ந்ததும், பகவான் கூறியதை நினைவு கொண்ட கர்தம முனிவர், அவரிடம் இனிமையாகப் பேசலானார். (49)

அரசே! தாங்கள் பகவான் நாராயணனின் பாலன (உலகைக் காக்கும்) சக்தியைக் கொண்டவர். ஆகவே, தாங்கள் உலகைச் சுற்றி வருவது நல்லோர்களைக் காக்கவும் தீயோர்களை அழிக்கவுமே. (50)

தாங்கள் சாட்சாத் விஷ்ணுவின் அம்சமே. ஆனாலும் அவ்வப்போது சமயத்திற்கும் செயலுக்கும் ஏற்ப சூரியன், சந்திரன், அக்னி, இந்திரன், வாயு, யமன், தர்மன், வருணன் என்று பற்பல வடிவங்களையும் ஏற்கிறீர். அவ்வாறான தங்களுக்கு வணக்கம். (51)

தங்களது தேர் இரத்தினங்களிழைத்த மணிகள் கட்டியது. என்றும் எங்கும் வெற்றியே அளிப்பது. அதிலேறி உங்கள் உயர்ந்த வில்லின் நாணொலி எழுப்பவே, அது தேரொலியுடன் கூடி, தீயோர்களை அச்சமுறச் செய்கிறது. உங்களது பரந்த படைகளின் கால் தூசிகள் கிளம்ப, அச்சேனைகளை நடத்தி, உலகைத் தாங்கள் சூரியனைப் போல் அல்லவா சுற்றி வருகிறீர்கள். அவ்வாறு தாங்கள் சுற்றி வரவில்லையானால், உலகில் தீயோர்களும் திருடர்களும் மலிந்து விடுவார்கள். பகவானால் நியமிக்கப்பட்ட வருணாசிரம தர்மங்களும் அறநெறிகளும் முற்றிலும் அழிந்துவிடும். உலகியல் பற்று கொண்டவர்கள் எல்லைமீறி தீயவழியில் புகுவார்கள். எங்கும் மறநெறி சூழும். தாங்கள் இவ்வுலகைக் காப்பாற்றாது கவலை விடுத்து நின்றாலோ, இவ்வுலகம் தீயோர்களது கைகளில் சிக்கி அழிந்துவிடும். (52—55)

வீரரே! தாங்கள் இங்கு வந்ததன் காரணம் தெரியலாகுமா? நான் என்ன செய்யவேண்டும்? எனக் கட்டளையிட்டால், அதைக் கபடற்று நிறைமனத்துடன் பூர்த்தி செய்கிறேன். (56)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் — கர்தமர்—தேவஹூதியின் திருமணம்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு மனுச்சக்கரவர்த்தியின் உயர்ந்த குணங்களையும் பெருமைகளையும் கர்தமர் வாயாரப் புகழ்வது கண்டு, மன்னர் சற்றே வெட்கத்துடன் தன்னைப் புகழ்ந்து பேசி நிற்கும் கர்தமரிடம் கூறலானார். (1)

மனு மன்னர் கூறுகிறார்—— “வேதமே திருவடிவான பிரும்மதேவர், தன் வேத வடிவைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள, தவம், வித்யை, யோகம் முதலியவற்றுடன் உலகியல் பற்றுக்களைக் களைந்தவர்களான அந்தணர்களைத் தனது திருமுகத்தினின்றும் படைத்தார். (2)

அந்த அந்தணர்களைக் காக்க, ஆயிரக்கணக்கான பாதங்களுடைய விராட்புருஷரான பகவான், தனது ஆயிரக்கணக்கான கைகளிலிருந்து க்ஷத்திரியர்களான எங்களைச் சிருஷ்டித்தார். ஆகவே, அந்தணர்கள் அந்த விராட்புருஷரின் அறிவே (ஞானசக்தியே) திறனாகக் கொண்ட இதயமாகவும், செயலூக்கத் திறன் (கிரியா சக்தி) கொண்ட க்ஷத்திரியர்கள் உடலாகவும் கூறப்படுகிறார்கள். (3)

அந்தணர்களும் க்ஷத்திரியர்களும் ஒருவருக்கொருவர் தங்களைக் காத்துக் கொள்கின்றனர். ஆனால், உண்மையில் அனைத்திற்கும் காரிய—காரண ரூபமாகவும், எதிலும் பற்றின்றியும் உலாவும் இறைவன் ஸ்ரீமந்நாராயணன்தான் அனைத்தையும் காத்தருளுகிறார். (4)

தங்களைத் தரிசித்த அந்த கணத்திலேயே எனது அனைத்து ஐயங்களும் தீர்ந்தன. ஏனெனில், தாங்கள்தான் என்னைப் புகழ்ந்து பேசுவதன் வாயிலாக, மக்களைக் காத்து ரட்சிக்க விரும்பும் ஓர் அரசனது அறநெறிகள் அனைத்தையும் அன்போடு உபதேசித்துவிட்டீர்களே. (5)

மனத்தை அடக்காத பாமரர்களால் காணவியலாத தங்கள் தரிசனம், (இன்று) எனக்குக் கிடைத்தது என் பெரும் பாக்கியமே! (அதைவிடத்) தங்களது தூய்மையான திருவடித்துகள்கள் என் தலையில் தரிக்கப் பெற்றது இன்னும் உயர்ந்த பாக்கியமே! (6)

அரசனது அறநெறிகளைத் தாங்கள் எனக்கு உபதேசித்தீர்களே. அது எனது பாக்கியமல்லவா? இதைவிட வேறு என்ன அனுக்கிரகம் உண்டு? செவியாரத் தங்களது இனிமையான உபதேசங்களைக் கேட்டேனே. அதுவும் எனது பாக்கியமே! (7)

முனிவரே! மகளிடம் கொண்ட அதிகமான பாசத்தால் என் மனது மிகவும் கவலை கொள்கிறது. ஆகவே, கருணைக்குரிய எனது விண்ணப்பத்தைக் கேட்டருள வேண்டுகிறேன். (8)

இந்தப் பெண் எனது மகள்; பிரியவிரதன், உத்தானபாதன் ஆகியவர்களுடைய சகோதரி. தனது வயது, குணம், ஒழுக்கம் ஆகியவற்றிற்கேற்ற மணாளனை விரும்பித் தேடி நிற்கிறாள். (9)

தங்களுடைய ஒழுக்கம், கல்வி, அழகு, வயது மற்றும் கல்யாண குணங்களை நாரத மகரிஷி கூறக் கேட்ட இவள், தங்களையே மணாளனாக நிச்சயித்திருக்கிறாள். (10)

ஆகவே, அந்தணோத்தமரே! எனது மகளைத் தங்களுக்கு மனதார கன்னிகாதானம் செய்து கொடுக்கிறேன். இவளைத் தாங்கள் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். இல்வாழ்க்கைக்குரிய அக்னிஹோத்திரம் முதலிய காரியங்களில், இவள் தங்களுக்கு உறுதுணையாக இருப்பாள். (11)

உலகியல் பற்றற்றவனும்கூடத் தானாகத் தேடிவந்த போகப் பொருளை நிராகரிக்கக் கூடாது என்பது நியதி. அவ்வாறிருக்க, உலகியல் பற்று கொண்டவர் பற்றி என்ன சொல்வது? (12)

தானாகக் கிடைத்த சுகத்தை உதறித் தள்ளி, பின் அதற்காக வேறு ஒரு கருமியிடம் கைநீட்டுவானேயாகில், அவனது பெரும் புகழ் பாழ்படும்; பிறர் பழிப்பும் மானக்கேடும் நேரும். (13)

அறிஞரே! தாங்கள் திருமணம் செய்து கொள்ள இருப்பதாக அறிந்தேன். இதுவரை பிரும்மசரியத்தை அனுஷ்டித்து வந்துள்ளீர்கள். ஆயுள் முழுவதும் பிரும்மசரிய விரதத்தில் இருக்கவேண்டும் என்ற நியமம் ஒன்றுமில்லையே. நான், தங்களுக்கு இவளைக் கன்னிகாதானம் செய்து தருகிறேன்; (தயவுசெய்து) ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.” (14)

கர்தமர் (பதில்) கூறுகிறார்—— “(மன்னவா!) நான் திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்புவது உண்மையே. தங்கள் பெண்ணும் (என்னையே மனத்தில் நிச்சயித்திருப்பதால்) வேறொருவருக்குத் தருவதாக வாக்கினால் நிச்சயம் செய்யப்படாதவள். ஆகவே, எண்வகை திருமண முறைகளில் முதலாவதான பிராம்ம விதிப்படி, எங்கள் இருவருடைய திருமணம் நடைபெறுவது பொருத்தமானதே. (15)

[குறிப்பு:— எண்வகை திருமணங்களாவன:— 1. பிராம்மம், 2. தைவம், 3. ஆர்ஷம், 4. பிராஜாபத்தியம், 5. ஆசுரம், 6. காந்தர்வம், 7. ராட்சஸம், 8. பைசாசம் என்பது மனுஸ்ம்ருதி.]

அரசே! ‘நல்ல பிள்ளைகள் பிறக்க வேண்டுவதற்காகக் கணவனான நான், உனது திருக்கரத்தைப் பற்றுகிறேன்’ (க்3ருப்ணாமி தே ஸுப்ரஜாஸ்த்வாய ஹஸ்தம் மயா பத்யா) என்று கூறுகிறது, வேதம். தங்களது இந்த விருப்பம், நான் இவளது திருக்கரத்தைப் பற்றுவதால் நிச்சயம் நிறைவேறும். தனது திருமேனி அழகால் அணிந்துள்ள ஆபரணங்களின் ஒளியையும் விஞ்சி நிற்கும் தங்கள் மகளை, எவன்தான் ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பான்? (16)

ஒரு சமயம், தங்கள் மகள் அரண்மனையின் உப்பரிகைமேல் பந்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கும்போது, பந்து செல்லும் வழி நெடுக விழி சஞ்சரிக்க, காலிலுள்ள சதங்கை கலகலக்க, அந்த அழகைக் கண்ட விசுவாவசு என்னும் கந்தர்வன் — ஆகாயத்தில் தன் விமானத்தில் சென்று கொண்டிருந்தவன் — மயங்கிக் கீழே பூமியில் விழுந்தான். (17)

அவளன்றோ இன்று தானாக என்னைத் தேடி வந்திருக்கிறாள். புத்திசாலியானவன் எவன்தான் அந்தப் பெரும்பேற்றை வேண்டாமென்று உதறித் தள்ளுவான்? அவளோ சக்கரவர்த்தியான ஸ்வாயம்புவமனுவான தங்கள் அன்பு மகள்; உத்தானபாதனின் சகோதரி; பெண்கள் குலதிலகம். திருமகளது திருவடிகளைத் தொழுது பேறு பெறாதவன் எவனுக்கும், இவளது தரிசனம் கூடக் கிடைக்காதே. (18)

ஆகவே, இந்த உத்தமியை ஒரு நிபந்தனையுடன் என் மனைவியாக ஏற்கிறேன். இவளது வயிற்றில் ஒரு மகன் பிறக்கும் வரை இல்லற வாழ்வு மேற்கொள்வேன். அதன்பின் பகவான் எனக்கு உபதேசித்தபடி ஜீவஹிம்சையற்ற சமதமாதி நெறிகளைக் கொண்ட துறவறத்தை மேற்கொள்ள விரும்புகிறேன். (19)

வியக்கத்தக்க விசித்திரமான இந்தப் பிரபஞ்சம் எவரிடமிருந்து தோன்றியதோ, எவரால் காக்கப்படுகிறதோ, பின் எவரிடத்திலே லயிக்கப் போகிறதோ, பிரஜாபதிகளுக்கெல்லாம் பிரஜாபதியான அந்த பகவான் நாராயணன்தான் எனக்கு முக்கியமான பிரமாணம்.” (20)

[குறிப்பு:— தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் என்ற மூவரது கடன்களைத் தீர்த்த பிறகு, என் (கர்தமர்) போன்றவர்களுக்குத் துறவறம்தான் மேலானது என்று பகவான் கூறுகிறார்.]

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— சிறந்த வில்லாளியான விதுரரே! இவ்வாறு கூறிவிட்டு அந்த கர்தமர், பத்மநாபனான பகவான் நாராயணனை மனத்தில் நினைத்து தியானித்து மௌனமானார். புன்னகை தவழும் அவரது திருமுகத்தைக் கண்ட தேவஹூதி, அவரிடம் தன் மனத்தைப் பறிகொடுத்தாள். (21)

மனு மன்னவர், தன் மனைவி, மகள் ஆகிய இருவரின் எண்ணத்தையும் அறிந்துகொண்டு, நற்குணங்களின் கொள்கலனான கர்தம மகரிஷிக்கு அனைத்து வகையிலும் அவருக்கு ஒத்தவளான தேவஹூதியை மனமகிழ்ச்சியோடு கன்னிகாதானம் செய்து கொடுத்தார். (22)

பட்டமகிஷியான சதரூபை புதுமணத் தம்பதிகளுக்கு விவாக காலத்தில் கொடுக்கவேண்டிய விலையுயர்ந்த ஆபரணங்கள், வஸ்திரங்கள், குடும்பத்திற்கு வேண்டிய மற்ற உபகரணங்கள் ஆகியவற்றை மிக்க மகிழ்ச்சியோடு அளித்தாள். (23)

அரசனான மனு, தன் பெண்ணை அனைத்து விதத்திலும் ஒத்த மணாளனுக்குத் திருமணம் முடித்ததால் கவலை நீங்கப் பெற்றாலும், மகள் பாசத்தினால் அவளது பிரிவைத் தாங்கவியலாது மனம் தளர நா தழுதழுக்க, அவளை மார்போடு அணைத்தவாறு ‘அம்மா, மகளே’ என்று மனம் கலங்கக் கூறியழுதார். அக்கண்ணீர் மகளான தேவஹூதியின் கூந்தலை நனைத்தது. (24—25)

முனிவர் திலகமான கர்தமரிடம் விடைபெற்ற மனு மன்னர், தன் மனைவியுடன் தேரேறிப் பரிவாரங்கள் சூழ்ந்துவர, முனிவர்களுக்கு மிகவும் பிரியமான சரஸ்வதி நதியின் இரு கரைகளிலும் உள்ள முனிவர்களது ஆசிரமங்களின் அழகை ரசித்துக்கொண்டே, தன் நகருக்குச் சென்றார். (26—27)

பிரும்மாவர்த்தத்திலிருந்து தமது அரசன் திரும்பி வருவது கேட்ட குடிமக்கள் மேளதாளங்களுடன் வரவேற்றனர். (28)

அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்த பர்ஹிஷ்மதி நகரம், மனு மன்னரின் தலைநகரம். ரஸாதலத்திலிருந்து பூமியைத் தூக்கி வந்த யக்ஞவராக மூர்த்தி, தனது உடலைச் சிலிர்த்துக் கொண்ட போது, அவரது ரோமங்கள் இங்கு விழுந்தன. (29)

அந்த ரோமங்களே பச்சை நிறமுடைய தருப்பைகளாகவும் நாணல்களாகவும் ஆயின. அந்த தருப்பைகளையும் நாணல்களையும் கொண்டு முனிவர்கள் வேள்விகளுக்கு இடையூறு விளைவிக்கும் அரக்கர்களை முறியடித்து, யக்ஞபுருஷரான ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் பூஜித்தார்கள். (30)

பெருமைக்குரிய மனு மன்னர், தனக்கு இப்பூமியைக் கொணர்ந்தளித்த யக்ஞபுருஷரான ஸ்ரீமந்நாராயணனை, அந்தத் தர்ப்பைகளையும் நாணல்களையும் வேதிகையில் பரப்பிப் பூஜித்தார். இந்தத் தருப்பைகளையும் நாணல்களையும் ‘பர்ஹிஸ்’ என்றழைப்பர். (31)

மனு மன்னர், தன்னிருப்பிடமான பர்ஹிஷ்மதி நகரை அடைந்து, முத்தாபங்களையும் போக்கும் தன் மாளிகைக்குள் நுழைந்தார். (32)

அங்கு அவர் தன் மனைவி—மக்களுடன் அறம், பொருள், வீடு ஆகிய மூன்றுக்கு உகந்தவாறு போகங்களை அனுபவித்தார். விடிவோரையில் கந்தர்வர்கள், தங்கள் மனைவிமார்களுடன் மனு மன்னரது கல்யாண குணங்களைப் பாடித் துதித்தனர். ஆனால் மன்னன் மனு, அதில் ஈடுபாடு கொள்ளாது, பகவான் ஸ்ரீஹரியின் புகழையே மனமாரக் கேட்டு மகிழ்ந்தார். (33)

அவர், தன் விருப்பப்படி உலகியல் இன்ப போகங்களைப் பெறத் திறமை பெற்றிருப்பினும், அதில் நாட்டம் கொள்ளாது முழு மனதாகப் பகவானையே சிந்தித்திருந்தார். (34)

பகவான் விஷ்ணுவின் திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதைகளைக் கேட்பது, அதையே நினைந்து நினைந்து உருகுவது, அதைப் பற்றியே எழுதுவது, அதையே எங்கும் பரப்புவது என்றிருந்ததனால், அவரது வாழ்நாளான அந்த மன்வந்தரம் முழுவதிலும் ஒரு நிமிடங்கூட வீணாகக் கழியவில்லை. (35)

இவ்வாறு மனு மன்னர், தனது ஜாக்ரத் (விழிப்பு), ஸ்வப்னம் (கனவு), ஸுஷுப்தி (தூக்கம்) என்ற மூன்று நிலைகளிலும், சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களின் நிலைகளிலும், பகவான் வாசுதேவனிடமே பக்தி செய்து, தனது மன்வந்தர காலமான எழுபத்தோரு சதுர்யுகங்களையும் கழித்தார். (36)

வியாசரின் மகனே விதுரா! பகவான் ஸ்ரீஹரியையே சரணடைந்து இருப்பவனை உடல், மனம் பற்றியனவோ, அந்தரிக்ஷத்தில் தெய்வச் செயலால் ஏற்படுவனவோ, மானிடர்களாலோ, மற்ற ஜீவராசிகளாலோ உண்டாகக் கூடியனவோ ஆகிய துன்பங்கள் என்ன செய்ய முடியும்? (37)

அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நன்மையையே என்றும் சிந்திக்கும் ஸ்வாயம்புவ மனு, முனிவர்கள் கேட்டுக் கொண்டபடி, மனிதர்களது மற்றும் அனைத்து வருண—ஆசிரமங்களின் நன்மைக்கான அறநெறிகளை வகுத்தளித்தார். (இதுவே இன்றும் ‘மனுநீதி’ என்ற பெயரில் விளங்கி வருகிறது.) (38)

ஆதிமன்னவரான மனுவின் சரிதம் அனைவராலும் கொண்டாடப்படுவது, அற்புதமானது. அதை உங்களுக்கு இதுவரை கூறினேன். இனி, அவரது குமாரியான தேவஹூதியின் பெருமையைக் கேளுங்கள். (39)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் — கர்தமர்—தேவஹூதியின் தேனிலவு

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— தனது பெற்றோர்கள் புறப்பட்டுச் சென்றபின், கற்பரசியான தேவஹூதி, தன் கணவரின் உள்ளத்தைப் புரிந்துகொண்டு, பார்வதிப்பிராட்டி பரமசிவனுக்குச் செய்யும் பணிவிடைபோல், தன் கணவருக்குப் பணிவிடை புரிந்தாள். (1)

விதுரரே! அந்த தேவஹூதி மிகுந்த நம்பிக்கை, மனத்தூய்மை, கணவரிடம் கொண்ட அன்பு கலந்த மரியாதை, தன்னடக்கம், பணிவிடை செய்வதில் ஆவல், சிநேகபாவம், கனிந்தினிய சொற்கள் ஆகியவைகளை ஏற்று, உலகியலின்ப சுகம், கபடு, பகைமை, பேராசை, தவிர்க்க வேண்டிய கீழான ஒழுக்கம், செருக்கு, சோம்பல் ஆகியவற்றைத் துறந்து, ஒளியே திருமேனி கொண்டாற்போன்ற தன் கணவரை மனமகிழ்ச்சியோடு தனது பணிவிடைகளால் மகிழ்வித்தாள். (2—3)

தேவஹூதி, தன் கணவரை தெய்வத்திற்கும் மேலாகக் கருதினாள். அவருக்கு உகந்தவைகளையே செய்து வந்தாள். உயர்ந்த விருப்பங்களைத் தன் கணவரிடமிருந்து துய்க்க எண்ணிப் பணிவிடை செய்து வரும் தன் மனைவி, விரதங்கள், அனுஷ்டானங்கள், பதி பணிவிடை என்று அயராது உழைத்து உடல் இளைத்து மெலிந்திருப்பதைக் கண்ட தேவரிஷி கர்தமர், சற்றே மனம் வருந்தி கருணை கொண்டு, அன்பினால் நா தழுதழுக்க மெல்லிய இனிய குரலில் கூறலானார். (4—5)

கர்தமர் கூறுகிறார்—— “மனு மகாராஜனின் புதல்வியே! நீ, என்னிடம் காட்டிய மரியாதை உயர்ந்தது. உனது தன்னலமற்ற பணிவிடையையும் உயர்ந்த பக்தியையும் கண்டு நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். உயிருள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் தனது உடலே மிகவும் பிரியமானது; போற்றிக் காத்தற்குரியது. ஆனால் நீயோ, எனக்கு பணிவிடை செய்வதில் கொண்ட ஊக்கத்தினால் உனது உடல் மெலிந்ததையும் கவனிக்கவில்லையே. (6)

எனது தவம், தியானம், உபாசனை, ஒருமுகப்பட்ட மனத்தால் செய்யப்பட்ட தனது ஆசிரமத்திற்குரிய ஒழுக்க நெறிமுறைகள், இறைவனுக்குச் செய்த பூசனை முதலியனவற்றால் நான் பெற்ற பகவானது திருவருட்பிரசாதங்களைப் பார். அவற்றைக் காணும் திவ்விய திருஷ்டியை, நான் உனக்கு அளிக்கிறேன். நன்றாகப் பார். (இவை இறைவனாகவே தந்தவை. நான் விரும்பிக் கேட்கவில்லை.) இவை காலப்போக்கிலும் அழியாதவை. உலகியலின்பங்கள் போல் முடிவில் துன்பமயமானவை அன்று. இவ்வளவு காலம் நீ எனக்குப் பணிவிடை செய்ததால், உனக்கும் இதில் பங்கு உண்டு. (7)

இவை தவிர மற்ற போகங்கள் திரிவிக்ரம அவதாரமெடுத்த பகவானது புருவ அசைவில் அழிபவை. ஆகவே, அவை முன்கூறிய போகங்களுக்கெதிரில் மிகமிக அற்பங்களே. நீ, எனக்குச் செய்த பணிவிடைகளால் பிறவிப்பயனை அடைந்தாய். உனது கற்பின் பெருமையால் இவை பெறப்பட்டன. இவற்றை உன் விருப்பப்படி துய்க்கலாம். நான் அரசன். அதனால், எது வேண்டுமானாலும் எனக்குக் கிடைக்கும் என்று அதிகாரச் செருக்கினால், ஒருவன் இவற்றைப் பெறவியலாது.” (8)

இவ்விதம் கர்தமர் கூறக்கேட்ட தேவஹூதி, தன் கணவர் யோகசித்திகளிலும் சகல கலைகளிலும் வல்லவர் என்று அறிந்து சிந்தை ஒழிந்தாள். அவளது வதனம் வெட்கத்தினாலும், இனிய புன்னகையாலும் மலர்ந்தது. அன்பால் தழுதழுத்த குரலில் வணக்கமாகப் பேசலானாள். (9)

தேவஹூதி (பதில்) கூறுகிறாள்—— “அன்புக் கணவரே! அந்தணச் செம்மலே! தங்களது பயனுள்ள யோகசித்திகளாலும் தவத்தாலும் முக்குணங்களின் மீது தங்களுக்குள்ள ஆளுமையாலும் இவை பெறப்பட்டது ஒன்றும் வியப்பானதன்று. நமது திருமணத்தின்போது, தாங்கள் செய்த உடன்படிக்கைப்படி, கர்ப்பதானம் வரை என்னோடு இல்லறவின்பம் துய்ப்பதாகக் தாங்கள் கூறியதற்கான தருணம் இதுவே. ஏனெனில், கற்பரசிகட்குத் தனது அன்புக் கணவர் மூலம் குழந்தைப்பேறு பெறுதலன்றோ பெருத்தபேறு. (10)

நமது உடலுறவிற்கு அறநெறிகள் கூறும் ஒழுக்கங்கள் எவையெவையோ, அவற்றை எனக்குக் கூறுங்கள். உடலுக்கான பூச்சுக்கள், நறுமணச்சந்தனம், அறுசுவையுண்டி முதலிய தேவையான பொருட்களையும் சேர்த்து வைத்துக் கொள்ளவேண்டும். ஏனெனில், இல்லறவின்பம் துய்க்க ஏங்கும் பலமற்ற தீனமான எனதுடல், தங்களோடு இன்பம் துய்க்க ஏற்றதாக ஆக வேண்டுமே! தங்களால் வளர்ந்த காமவேதனை என்னை வாட்டுகிறது. ஆக, இதற்கேற்ற ஓர் உயர்ந்த மாளிகையையும் தாங்கள்தான் தயார் செய்யவேண்டும்.” (11)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! தனது அன்பு மனைவியின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற எண்ணிய கர்தமர், விரும்பியபடி எங்கும் செல்லக்கூடிய ஒரு விமானத்தைத் தனது யோக சக்தியினால் உண்டுபண்ணினார். (12)

அந்த விமானம் விரும்பிய சுகபோகங்களைத் தரக்கூடியது; மிகவும் அழகானது; அனைத்துவித இரத்தினங்களையும் கொண்டது; எடுக்க எடுக்கக் குறையாது நிறைந்து விளங்கும் அனைத்து செல்வங்களும் கொண்டது; இரத்தினங்கள் இழைத்த தூண்கள் கொண்டது. (13)

அதில் வீட்டிற்கு வேண்டிய அனைத்துப் பொருட்களும் நிறைந்து விளங்கியது. அனைத்து பருவகாலங்களிலும் இதமான இன்பம் அளிக்கக்கூடியது. பற்பல விசித்திரமான வண்ணங்களுடைய கொடிகளாலும் திரைச்சீலைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. (14)

இனிமையாக ரீங்காரம் செய்யும் வண்டுகள் மொய்க்கும் மாலைகள் மற்றும் வழுவழுப்பான பட்டுகள், பட்டாடைகள் ஆகியவைகளால் மேலும் அழகாக விளங்கியது. (15)

அதில் ஒன்றின்மேல் ஒன்றாகப் பலவகைகள் இருந்தன. ஒவ்வொரு அறையிலும் தனித்தனியே படுக்கைகள், கட்டில்கள், விசிறிகள், இருக்கைகள் அனைத்தும் அழகுற விளங்கின. (16)

சுவர்கள் நெடுக வண்ண ஓவியங்கள் தீட்டப்பட்டிருந்தன. தரைகள் எங்கும் பச்சை மரகதக்கற்கள். உட்காருவதற்குப் பவழத்தால் கட்டப்பட்ட திண்ணைகள். (17)

நடைபாதைகள் பவழத்தால் ஆனவை. கதவுகளும் நிலைகளும் வைரத்தால் ஆனவை. மேற்கூரைகள் இந்திரநீலக் கற்களினால் ஆனவை. அங்கு தங்கத்தாலான கோபுரக் கலசங்கள். (18)

வைரமயமான சுவர்களில் பதிக்கப்பட்ட பத்மராகக் கற்கள் கண்கள் போல் ஒளிவீசின. விதானங்களும் அழகான தங்கத் தோரணங்களும் கொண்டது. (19)

விமானங்களில் ஆங்காங்கே அன்னப்பறவைகள், மாடப்புறாக்கள், பொம்மைகள் செதுக்கப் பட்டிருந்தன. அவற்றை உண்மையென நினைந்து, உண்மையான அன்னங்களும் புறாக்களும் கூட்டம்கூட்டமாகச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து உறவாடின. (20)

அங்கு வசதிக்கேற்றவாறு விளையாட்டு மைதானங்கள், படுக்கையறைகள், ஓய்வறைகள், உள்முற்றம், வெளிமுற்றங்கள் முதலியன இருந்தன. இப்படி, தான் நிர்மாணித்த விமானமே அவருக்கு மிகுந்த வியப்பை உண்டாக்கியது! (21)

இவ்வளவு வசதிகளுடன் அமைந்த கிருஹத்தைக் கண்டும் மனம் மகிழாத தேவஹூதியைக் கண்டு, அனைத்தோர் உள்ளத்தையும் அறியும் திறன் கொண்ட கர்தமர் அவளிடம் கூறலானார். (22)

இயல்பாகவே பயந்த சுபாவமுடையவளே! இந்த பிந்துசரஸ்ஸில் நீராடி, இந்த விமானத்தில் ஏறிக்கொள். பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனால் உண்டாக்கப்பட்ட இந்த சரஸ், மனிதர்களது அனைத்து விருப்பங்களையும் பூர்த்தி செய்தளிப்பது; மிகவும் தூய்மையானது. (23)

செந்தாமரைக் கண்ணளான அந்த தேவஹூதி, தன் கணவர் கூறியவாறு சரஸ்வதி நதியின் தீர்த்தம் நிரம்பிய அந்த பிந்துசரஸ் தடாகத்தில் நீராட மூழ்கினாள். அதுசமயம் அவளது ஆடை மிகவும் அழுக்காகவும் கந்தலாகவும் இருந்தது. தலை கேசங்கள் அழுக்கடைந்து சடை போல் பின்னிக் கொண்டிருந்தன. ஸ்நானம் செய்யாமல் இருந்ததால், திருமேனி மிகவும் அழுக்கடைந்திருந்தது. மார்பகங்கள் ஒளியற்றதாய் அழகின்றி இருந்தன. (24—25)

அந்த பிந்துசரஸ்ஸில் மூழ்கியதும் அங்கு ஓர் அழகிய மாளிகை இருப்பதைக் கண்டு மிகவும் ஆச்சரியமடைந்தாள். அங்கு ஆயிரம் இளம்பெண்கள் பணிசெய்து கொண்டிருந்தனர். அவர்களது திருமேனியிலிருந்து தாமரையின் நறுமணம் வீசியது. (26)

தேவஹூதியைக் கண்டு அவர்கள் இரு கைகளையும் கூப்பிக்கொண்டு, ‘அம்மா! நாங்கள் உங்கள் பணிப்பெண்கள். தங்களுக்கு என்ன சேவை செய்யவேண்டும்? கட்டளையிடுங்கள்’ என்று வேண்டினார்கள். (27)

விதுரரே! தமது யஜமானியின் கட்டளைகளுக்கு மரியாதை செய்யும் அந்தப் பணிப்பெண்கள், உயர்ந்த வாசனை ஸ்நானப் பொடிகளால் தேவஹூதியை நீராட்டி, அணிந்துகொள்ள உயர்ந்த அழகான இரு பட்டாடைகளையும் அளித்தனர். (28)

அணிந்து கொள்ள அவள் விரும்பியவாறான விலையுயர்ந்த அழகிய ஆபரணங்களையும், உண்ண அறுசுவை உண்டியையும், இனிய நன்னீரையும் அளித்தனர். (29)

இப்பொழுது தேவஹூதி, தன் திருமேனியை நிலைக்கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொண்டாள். கழுத்து நிறைய நறுமணமிக்க மலர்மாலைகள். அரையிலே தூய்மையான மென்மையான ஆடைகள். திருமேனி அழுக்கின்றி ஒளிமிளிர்ந்தது. அந்த யுவதிகள் திருமணப் பெண்ணென அவளை அழகு செய்தனர். (30)

தலைதேய்த்து எண்ணெய் ஸ்நானம் செய்திருந்தாள். திருமேனி முழுவதும் நகைநட்டுகள்; கழுத்தில் பதக்கங்கள்; கைகளிலே வளைகள்; காலிலே தங்கச் சிலம்புகள். (31)

அரையிலே வைரம் பதித்த தங்க ஒட்டியாணம்; கழுத்திலே முத்துஹாரங்கள். குங்குமம் மற்றும் மஞ்சள் முதலிய மங்களப் பொருட்களால் திருமேனி மேலும் அழகுற விளங்கியது! (32)

முத்துப் பல்வரிசைகள், வில்போல் வளைந்த புருவங்கள். தாமரை மலரைப் பழிக்கும் கருணை நிறைந்த இனிய திருக்கண்கள், கருத்த பளபளப்பான கூந்தல் கொண்டு திருமுகம் அழகேயென விளங்கியது! (33)

இவ்வளவு அழகான தன் திருமேனியைக் கண்ணாடியில் பார்த்த தேவஹூதி, அழகிய திருனேியைத் தன் கணவரான கர்தமருக்கு அர்ப்பணம் செய்ய எண்ணி, அவரை மனத்தில் நினைத்தபோது, தனது அத்தனை பணிப்பெண்களுடனும் தனது கணவரெதிரில், தான் நிற்க கண்டாள். (34)

இவ்வாறு தன்னைத் தன் பணிப்பெண்களுடன் தன் கணவரெதிரில் இருக்கக் கண்ட தேவஹூதி, தனது கணவரின் யோக சக்தியைக் கண்டு மேலும் வியந்தாள்! (35)

காமாதி உட்பகைவர்களை வென்ற விதுரரே! திருமேனி அழுக்கெல்லாம் போகுமாறு நன்னீராடி, வாடி இளைத்திருந்த திருமேனி நீங்கி, அழகு ததும்பும் திருமேனியுடன், அழகான மெல்லிய ஆடையணிந்து, பருத்துருண்டு ஒன்றோடொன்று உராய்ந்து கொண்டு அழகுறத் திகழ்கின்ற கொங்கைகளைத் தன் மேலாடையால் அடிக்கடி மறைத்துக் கொண்டு, ஆயிரமாயிரம் வித்யாதரப் பெண்மணிகளால் பணியப் பெற்று நிற்கின்ற அந்த தேவஹூதியைக் கண்ட கர்தமர், மனத்தில் பெருத்த ஆசை கொண்டு, அவளைத் தன் விமானத்தில் ஏற்றிக் கொண்டார். (36—37)

சிறந்த யோகசக்தி கொண்ட அந்த முனிவர் அன்பிற்கிடமான மனைவி தேவஹூதியாலும், வித்யாதரப் பெண்மணிகளாலும் அன்புடன் தேகத்திற்கு உகந்தவாறு பணிவிடை செய்யப் பெற்று, அவ்விமானத்தில் ஏறியமர்ந்த கர்தமர், நட்சத்திரங்களால் சூழப்பெற்று கண்ணுக்கினியனாக விளங்கும் சந்திரன் ஆம்பல் மலர்களை மலரச் செய்து கொண்டு அழகுற விளங்குவதுபோல் விளங்கினார். (38)

கூட்டங்கூட்டமாய் பெண்களால் சூழப்பெற்று, தன் மனைவியுடன் அவ்விமானத்தில் ஏறியமர்ந்த கர்தமர், எண்டிசை லோகபாலகர்களும் விளையாடும் மேருமலையில் திகழ்கின்றவைகளும், நன்மணத்துடன் மெதுவாக வீசும் குளிர்ந்த காற்றினால் காம விகாரத்தை விளைவிப்பதும், அழகிய ஆகாயகங்கை விழுவதால் மங்களமான இனிய ஒலியுடையவைகளுமான குகைகளில் குபேரன்போல் இன்பம் துய்த்தார். (39)

மேலும், அம்முனிவர் மனத்திற்கினிய தன் மனைவியுடன் வைச்ரம்பகம், ஸுரஸனம், நந்தனம், புஷ்பபத்ரம், சைத்ரரதம் முதலிய தேவர்களது உத்தியான வனங்களிலும், மானஸசரஸ்ஸிலும் விருப்பம் மிகக் களித்தார். (40)

மிக்க ஒளியுடன் விளங்கும் மேன்மையான அந்த விமானம் நினைத்தவாறு எங்கும் தடையின்றிச் செல்லும் திறமையுடையது. அதில் அமர்ந்து உலா வரும் கர்தமர், விமானத்தில் அனைத்து உலகங்களிலும் தடையின்றிச் செல்லும் தேவர்களையும் விஞ்சி நின்றார். (41)

(விதுரரே! இம்முனிவரது மெருகைக் கண்டு வியக்க வேண்டாம். ஏனெனில்,) பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் கங்கையைப் பெற்ற திருவடி உடையவர். அத்திருவடிகள் உலகியல் தாபங்களையெல்லாம் நீக்குவன. யோகத்தினால் தூய்மையான மனதுடையவன், அந்த பகவானுடைய திருவடித்தாமரைகளைப் பற்றுவானேயாகில், அவனுக்குப் பெறக்கூடாதது எதுதான் உள்ளது? (அவர்கள் விரும்ப மாட்டார்களேயன்றி, விரும்புவராயின் பெறக்கூடாதது எதுவுமேயில்லை.) (42)

யோகசக்தி நிரம்பிய அம்முனிவர் ஜம்பூத்வீபம் முதலிய தீவுகள், பாரதவர்ஷம் முதலிய வர்ஷங்கள் ஆகியன கொண்டு வியக்குமாறு விளங்கும் இவ்வுலகங்கள் எவ்வளவு உண்டோ, அவ்வளவையும் தன் அன்பு மனைவிக்குக் காண்பித்து, மீளவும் தமது ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பி வந்தார். (43)

அம்முனிவர் மனுவின் புதல்வியான தன் மனைவியிடத்தில் ஒன்பது குழந்தைகளைப் பெற வேண்டுமென எண்ணி, தனதுடலை ஒன்பதுவிதமாக ஆக்கிக் கொண்டு, தேவஹூதி மனங்களிக்குமாறு பல வருடங்கள் ரமித்தார். அத்துணை காலமும் ஒரு முகூர்த்தம் போல் கழிந்தது. (44)

அந்த விமானத்தில் காம இச்சையை மேன்மேலும் வளரச் செய்யும் மெல்லிய பஞ்ச சயனத்தில், அழகிய அன்பரான கணவருடன் காம சுகத்தைத் துய்த்த தேவஹூதி, இத்துணை காலம் சென்றதை அறியவில்லை. (45)

இவ்வாறு யோகசக்தியால் இன்பங்களில் காலம் கழித்த தம்பதிகள் இருவரும், உலகியல் இன்பத்தை நுகர்ந்து கொண்டிருக்கையில் நூறு வருட காலமும் ஒரு நொடி போல் கடந்தது. (46)

கர்தமர் ஜீவாத்ம—பரமாத்ம உண்மையறிந்த ஓர் ஆன்ம ஞானி. அனைவருடைய எண்ணங்களையும் அறிபவர். அதிலும் தன் மனைவி, தனக்கு நிறைய மக்கட்செல்வம் வேண்டுமென விரும்புவதையும் நன்கறிந்தவர். அன்பே உருவான தன் மனைவி, தன்னுடலில் பாதி என்கிற வேதக் கருத்தையும் நன்கு நினைத்து, தனது திருமேனியை ஒன்பதாகப் பிரித்துக் கொண்டு, அவளுடைய திருவுதரத்தில் தனது வீர்யத்தை இட்டார். (47)

அதன்பிறகு உரிய காலத்தில் தேவஹூதி ஒரே நாளில் ஒன்பது பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்தாள். அழகிய அக்குழந்தைகள், செந்தாமரை மலரின் மணம் கொண்டவர்களாக இருந்தனர். (48)

இவ்வாறு பெண்பிள்ளைகள் பிறந்ததும், தன் கணவர் கர்தமர் துறவறம் மேற்கொள்ள இருப்பதைக் கண்டு, அழகிய கற்பரசி தேவஹூதி புறத்தே புன்னகை புரிபவளாக இருந்தும், அகத்தே கலங்கி வருந்தும் மனத்தோடு, தலை தரையை நோக்க, இரத்தினங்கள் போல் ஒளிரும் நகங்கள் கொண்ட தனது திருவடிகளால் தரையைக் கீறிக் கொண்டு பொங்கி வரும் கண்ணீரை மெல்ல மெல்ல அடக்கிக் கொண்டு அமைதியாகவும் மென்மையாகவும் இனிய மொழிகளால் பேசலானாள். (49—50)

தேவஹூதி பேசுகிறாள்—— “பகவானே! எனக்குத் தாங்கள் வாக்களித்தபடி அனைத்தையும் நிறைவேற்றியுள்ளீர். ஆயினும், உங்களைச் சரணடைந்த எனக்கு அபயதானம் செய்தருள வேண்டும். (அபயம் தருவதானால் என் மனக்கருத்தைக் கூறுகிறேன்.) (51)

சிறந்த அந்தணரல்லவா தாங்கள். தங்களைப் போன்று வயது, ஒழுக்கம், குணம் முதலியன நிறைந்த நல்ல கணவர்களைத் தங்கள் பெண்களுக்குக் கணவர்களாகத் தாங்கள்தானே தேடித் தரவேண்டும். தாங்கள் இல்லறத்தைத் துறந்து வனத்திற்குப் போகையில், நான் வருந்துதலின்றி இருக்க, (எனக்கு சோகம் தவிர்க்கும் சுருதிப் பொருள் ஒன்று கூறப்) பிரும்மவித்தான ஒரு புதல்வன் எனக்கு வேண்டும். (52)

பிரபுவே! உலகியல் இன்பங்களில் மனத்தைச் செலுத்தி, பகவானை உபாசிக்காது நூறு வருடங்கள் எனக்கு ஒரு நொடியெனக் கழிந்தது. அந்தோ! கடந்தகாலம் போதுமே. இனியாவது எனக்கு இறை சிந்தனை விளையட்டுமே. (53)

சப்தாதி உலக விஷயங்களில் மிகவும் பற்று கொண்ட நான் ‘தாங்கள் பிரும்மத்தை அறிந்தவர்’ என்பதை அறியாது, உலக இன்பமே பெரிதென்று எண்ணி, தங்களோடு உறவு கொண்டேனே. அந்த உறவு எனக்கு அபயமளிப்பதாக ஆக அருள்புரிவீராக! (54)

அறியாமையினால் அஸத்துக்களிடம் கொண்ட அன்புறவு, உலகியல் தளைக்குக் காரணமாகிறது. ஆனால் அதே உறவு, தங்களைப் போன்ற சாதுக்களிடத்தில் வைக்க, உலகியல் பற்றைக் களைய ஏதுவாகிறது. (55)

(இவ்வுலகில்) ஒருவன் செய்யும் செயல் கர்மயோக ரூபமான தர்மத்தையும், அந்த தர்மம் ஞானயோகத்தையும், அந்த தர்மமும் ஞானயோகமும் பரமபவித்திரமான பகவானது திருவடிகளைச் சேவிப்பதற்குக் காரணமாக ஆகாதாயின், அவன் உயிருடனிருப்பினும் மரித்தவனே. அவன் ஒரு நடைப்பிணமே. (56)

(உண்மை இதுவாகையால்) உலகியல் இன்பங்களில் மனஞ்சென்ற நான், பகவானது மாயையால் நன்கு வஞ்சிக்கப்பட்டேன். ஏனெனில், மோட்சத்தையே பெற்று தரும் தங்களைக் கணவராகப் பெற்றும், இந்த உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுபட வேண்டுமென்ற விருப்பம் உண்டாகப் பெற்றிலனே.” (57)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபத்து நான்காவது அத்தியாயம் — கபிலதேவர் திருவவதாரம்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! உத்தமமான குணங்களுக்குக் கொள்கலனாக விளங்கும் மனு மன்னரின் புதல்வியான தேவஹூதி, இவ்வாறு மனவெறுப்புடன் பேசுவது கேட்ட கருணையே வடிவான கர்தமர், ‘உன் மனைவியின் திருவுதரத்தில் எனது அம்சத்தோடு உனது மகனாகப் பிறக்கப் போகிறேன்’ என்று பகவான் கூறியதை மனத்தில் கொண்டு, அவளுக்கு மறுமொழி கூறினார். (1)

கர்தம ரிஷி கூறுகிறார்—— “மன்னவன் மகளே! மாசற்றவளே! நீ, இவ்வாறு வருந்த வேண்டாம். உலகியல் குணங்களற்ற எல்லையற்ற கல்யாண குணநலன்கள் கொண்ட பகவான், விரைவிலேயே உனது திருவுதரத்தில் பிறக்கப் போகிறார். (2)

மடந்தையர் திலகமே! உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. நீ பகவானது சேவையாகிய விரதத்தில் நிலைநின்று மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி என்கிற வெளிப்புலன்களையும், மனமாகிய உட்புலனையும் அடக்கி, கற்புநிலைக்குரிய தவம், பொன், பொருள் முதலியவற்றைத் தானமாக அளிப்பது மற்றும் சிரத்தை ஆகியவற்றால் பகவானை வழிபடுவாயாக. (3)

சுத்த ஸ்வரூபரான பகவான் அங்ஙனம் உன்னால் ஆராதிக்கப்பட்டு, உனக்கு மகனாகப் பிறந்து, உனது அஞ்ஞானத்தைப் போக்க ஆன்ம தத்துவத்தை விளக்கி உபதேசித்து, எனது புகழையும் பரப்பப் போகிறார்.” (4)

மைத்திரேயர் (மேலும்) கூறுகிறார்—— கர்தமர் கூறிய உபதேசத்தைக் கேட்ட தேவஹூதி, அதையே தாரகமாக மரியாதையுடன் ஏற்று, அஞ்ஞான இருளகற்றும் நிர்விகாரரான பகவானைப் பூசித்தார். (5)

இங்ஙனம் வெகுகாலம் ஆராதிக்கவே, சகல குணங்களும் நிறைந்த பகவான் மதுசூதனன், கர்தமரின் வீர்யத்தில் புகுந்து, அரணியில் தோன்றும் அக்னிபோல் தேவஹூதியின் திருவுதரத்திலிருந்து அவதரித்தார். (6)

அப்பொழுது விண்ணில் தேவர்கள் மங்கள வாத்தியங்களை முழக்கினர்; மேகங்கள் மழை பொழிந்தன; கந்தர்வர்கள் புகழ் பாடினர்; அப்சரஸ் பெண்கள் மகிழ்ச்சி கொண்டு நர்த்தனமாடினர்; (7)

விண்வெளியில் தேவர்கள் பூமாரி பெய்தனர். எட்டுத் திசைகளிலும் மகிழ்ச்சி பொங்கியது. நதிகளிலும் ஓடைகளிலும் உள்ள நீர் தெளிந்தது. அனைத்து ஜீவராசிகளின் மனமும் மகிழ்ந்தன. (8)

அப்பொழுது பிரும்மதேவர் மரீசி முதலிய ரிஷிகளுடன், சரஸ்வதி நதி சூழ்ந்த கர்தமரது ஆசிரமத்திற்கு வந்தார். (9)

விதுரரே! பிரும்மதேவர் இயல்பாகவே உண்மை அறிவு பெற்றவர், பிறப்பற்றவர். பரப்பிரும்மமான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தை (பிரகிருதி, புருஷன், ஈசுவரன் என்கிற தத்துவத்தை) உலகில் பரப்ப, இயல்பான, என்றும் மாறாத, சுத்த சத்துவமான தனது அம்சத்துடன் கபில மூர்த்தியாக அவதாரம் செய்துள்ளார் என்பதை அவர் அறிந்து கொண்டார். (10)

அவரது உள்நோக்கத்தை உணர்ந்த பிரும்மதேவர், தூய்மையான மனத்துடன் அவரை வழிபட்டு, மயிர்க்கூச்செறிந்து ஆனந்தக்கண்ணீர் பொங்க, தழுதழுத்த குரலில் கர்தமர்—தேவஹூதி தம்பதிகளிடம் பின்வருமாறு மொழியலானார். (11)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “அப்பனே! சூதுவாதின்றித் தூய்மையான மனத்துடன் என்னைப் பூசித்தாய். பிறரை மதித்துப் போற்றும் தன்மையனே! நீ, நான் கூறியதைப் பெருமதிப்புடன் ஏற்று அதன்படி செய்தாய். (12)

ஒரு தகப்பனுக்குத் தமையன் செய்யவேண்டிய கடமை இதுதான். தகப்பன் கூறியதைத் தடையின்றி வணக்கமாக ஏற்று, அதன்படி நடக்க வேண்டும். (‘மக்களைப் படைப்பாய்’ என்று நான் கூறியதை அப்படியே ஏற்று, அதன்படி நடந்தாய். அதுதான் நீ எனக்குச் செய்த பூசனை.) (13)

குழந்தாய்! அழகான இடையுடைய உனது இந்தப் புதல்விகள், தங்களது பிரஜைகளால் இந்தப் படைப்பைப் பலவாறு பெருக்கப் போகிறார்கள். (14)

ஆகையால், மரீசி முதலிய முனிவர்களுக்கு உன் புதல்விகளை, அவர்களது ஒழுக்கம்—விருப்பத்திற்கேற்ப திருமணம் செய்தளித்து, உன் புகழை எங்கும் பரப்புவாயாக. (15)

முனிவரே! உனக்குப் பிள்ளையாகப் பிறந்த இந்த கபிலர் சாட்சாத் பரமபுருஷரே. அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நன்மை நல்க வேண்டி, அனைத்து விருப்பங்களையும் அளிக்கும் நிதிக்குவியல் போன்ற இந்தத் தன் திருமேனியைத் தனது மாயையால் ஏற்று, கபிலராக அவதாரம் செய்துள்ளார். இது எனக்குத் தெரியும். (16)

மனு பெற்ற மாதே! பொன்னிறமான கேசங்களுடன், செந்தாமரைக் கண்களுடன், தாமரை இலச்சினை கொண்ட திருவடிகளுடன் இப்பொழுது உனது வயிற்றில் தோன்றிய இந்த கபிலர், கைடபாசுரனை வதம் செய்த சாட்சாத் பகவான் ஸ்ரீஹரியே. ஜீவாத்ம—பரமாத்ம ஞானத்தை உபதேசித்து, ஜீவராசிகளின் புண்ணிய—பாவ ரூபமான கர்மங்களை வேருடன் களையவே அவதரித்துள்ளார். அவித்தை (தேகமே ஆத்மா என்கிற எண்ணம்), ஸம்சயம் (தானே சுதந்திரன் என்கிற பிரமை) என்கிற உனது இருவகை மயக்கத்தின் முடிச்சுகளைத் தகர்த்தெறிந்து, இந்நிலவுலகில் எங்கும் சுற்றிவரப் போகிறார். (17—18)

இவர் சித்தர்களுக்கெல்லாம் தலைவர். ஜீவாத்ம—பரமாத்ம ஞானத்தைப் போதிக்கும் ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தின் ஆசிரியர்களால் மதிக்கப்படுபவர். உனது புகழை உலகெங்கும் பரப்பி ‘கபிலர்’ என்ற திருநாமத்துடன் விளங்கப் போகிறார்.” (19)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— உலகங்களைப் படைத்த பிரும்மதேவர் கர்தமரையும் தேவஹூதியையும் நல்வார்த்தை கூறித் தேற்றரவு செய்து, ஸநக—ஸநந்தனாதி குமாரர்களுடனும் நாரதருடனும் அன்னப்பறவை மீதேறிச் சத்தியலோகம் சென்றார். (20)

விதுரரே! பிரும்மதேவர் சென்ற பிறகு, கர்தமர் அவர் கூறியபடி தன் பெண்களை, அவரவர் சீலம்—விருப்பத்திற்கேற்ப சிருஷ்டி கர்த்தாக்களான மரீசி முதலியவர்களுக்குத் திருமணம் செய்தளித்தார். (21)

அவர்களில் மரீசிக்கு ‘கலை’ என்பவளையும், அத்ரிக்கு ‘அநசூயை’ என்பவளையும், அங்கீரசுக்கு ‘சிரத்தை’ என்பவளையும், புலஸ்தியருக்கு ‘ஹவிர்பூ’ என்பவளையும் அளித்தார். (22)

புலஹருக்கு ‘கதி’ என்பவளையும், கிரது என்பவருக்குக் கற்பரசியான ‘கிரியை’ என்பவளையும், பிருகு முனிவருக்கு ‘கியாதி’ என்பவளையும், வசிஷ்டருக்கு ‘அருந்ததி’ என்பவளையும் அளித்தார். (23)

அதர்வருக்கு ‘சாந்தி’ என்பவளைத் திருமணம் முடித்தார். வேள்விகளைச் செழுமையுள்ளதாகச் செய்பவள் இவள். இவளை மணம் புரிந்த அதர்வர், வேள்விகளை ஓயாமல் செய்து கொண்டிருந்தார். கர்தமரும் விவாகம் செய்து கொண்ட அந்த முனிவர்களுக்கும், அவர்களது பத்தினிகளுக்கும் முறைப்படி உபசாரங்களைச் செய்தார். (24)

விதுரரே! திருமணங்கள் முறைப்படி நிறைவேறியதும், அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் கர்தமரிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு, தத்தம் மனைவிகளுடன் தங்கள் தங்கள் ஆசிரமம் சென்றனர். (25)

சாட்சாத் ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவானே தமக்குக் குழந்தையாகப் பிறந்துள்ளதை அறிந்த கர்தமர், ஏகாந்தத்தில் அவர் அருகில் சென்று வணங்கிக் கூறலானார். (26)

கர்தமர் சொல்கிறார்—— “தத்தமது தீவினைச் செயல்களின் பயனால் துன்பமே நிறைந்த இந்த சம்சார சாகரத்தில் விழுந்துழலும் ஜீவராசிகளிடம் நெடுநாள் கழித்துத்தான் தேவதைகள் அருள்புரிகிறார்கள். இதுதான் உண்மை. (27)

துறவிகள் பலப்பல பிறவிகளில் சாதனை புரிந்து, அதனால் அடைந்த சிறந்த பக்தி யோகத்தினால் பெறப்பட்ட சமாதி யோகத்தினால் தனிமையில் நின்று, தங்களது திருவடித் தாமரைகளைத் தியானிக்கிறார்கள். அந்த பகவானான தாங்களே, ‘இவர்கள் உலகியல் இன்பங்களிலன்றோ மனஞ்சென்றவர்கள்’ என்பதையும், எங்கள் தாழ்மையையும் சிறிதும் நினையாமல், அற்பர்களான எங்களது வீட்டில் வந்து அவதாரம் செய்தீர்களே! இறைவா! தாங்கள் அடியார்களின் அன்பரன்றோ! (28—29)

இறைவா! ‘நான் எனது அம்சத்தோடு, உன் மனைவியிடம் வந்து அவதரிக்கப் போகிறேன்’ என்று நீங்கள் முன்பு கூறியதை மெய்ப்பிக்கவே, இன்று என் வீட்டில் அவதாரம் செய்துள்ளீர்கள். பக்தர்களது பக்தியைப் பெருமைப்படுத்துகிற தாங்கள், இவ்வுலகம் நன்கு வாழ, ஜீவாத்ம—பரமாத்ம உண்மையை விளக்கும் ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தை இயற்றி, உலகில் பரவச் செய்யத்தானே அவதாரம் செய்துள்ளீர்கள்? (30)

பரம்பொருளே! நீர் கர்மத்தினால் விளையக்கூடிய தேவர், மனிதர் போன்ற உருவங்களற்றவர். நான்கு திருக்கரங்கள் கொண்டது போன்ற திருமேனியே உனக்குகந்தது. ஆனால், அது உலகோர்க்கு ஒவ்வாதது. ஆனால், தங்கள் அடியார்களுக்கோ மானிடத் திருமேனியுடன் நீ காட்சி தருவதே இன்பமாக உள்ளது. பக்தர்கள் விரும்புவதால், அந்த மானிடத் திருமேனியே உனக்கும் உகந்ததாக ஆகிறது. (31)

ஆன்மிக உண்மையறிவை அறிய விரும்பும் அறிஞர்கள், தங்களது திருவடித்தாமரைகளை அனவரதமும் தொழுது நிற்கிறார்கள். தாங்களோ, ‘ஐசுவரியம், வைராக்கியம், புகழ், அறிவு, வீரம், ஸ்ரீ என்கிற செல்வம்’ என்னும் ஆறு செல்வங்களும் நிறைந்தவர். அந்த பகவானான தங்களை நான் சரணமடைகிறேன். (32)

தாங்கள் பரம்பொருள். சக்திகள் அனைத்தும் தங்களது அடிமை. பிரகிருதி, அதற்கு அதிஷ்டானனான புருஷன், மஹத் தத்துவம், அவற்றை இயக்கும் காலம், சத்துவம்—ரஜஸ்—தமஸ் என்ற முக்குணங்களின் அஹங்காரம், அனைத்து அண்டசராசங்கள், அதனுடைய பாலகர்கள் அனைத்தும் தாங்களே. அனைத்துமறிந்த பரமபுருஷரான தாங்கள், இந்த அனைத்துப் பிரபஞ்சங்களையும் தனது சைதன்ய சக்தியின் வாயிலாகத் தன்னுள்ளே அடக்கிக் கொள்கிறீர்கள். ஆகவே, இவைகள் அனைத்தினும் பெரியவர் தாங்களே! அந்த பகவான் கபிலமூர்த்தியான தங்களைச் சரணடைகிறேன். (33)

இறைவா! தங்களது கருணையால் நான் மானிடர்களது முக்கடன்களிலிருந்தும் விடுதலை பெற்றேன். எனது விருப்பங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறப் பெற்றேன். ஆக இனி துறவறம் ஏற்று, உலகியல் இன்ப—துன்பங்களை விடுத்து, தங்களையே நினைத்துக் கொண்டு உலா வர விரும்புகிறேன். தாங்கள் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் தலைவர். ஆகவே, தங்களது அனுமதியை விரும்புகிறேன்.” (34)

பகவான் பதில் கூறுகிறார்—— “முனிவரே! வைதீக நெறியிலும் உலக நெறியிலும் இவ்வுலகினருக்கு நான் கூறியுள்ள நெறிகளே பிரமாணம். ‘நான் உனக்கு மகனாகப் பிறக்கப் போகிறேன்’ என்று முன்பு உன்னிடம் கூறியதை மெய்ப்பிக்கவே, இன்று நான் அவதாரம் செய்தேன். (35)

தீய நினைப்பு கொண்டதும், ஆன்மா என்று தவறாக எண்ணப்படுவதுமாகிய இந்த உடலை உதறித் தள்ள விரும்பும் சாதகர்களுக்குப் பிரகிருதி(மாயை)யைக் காட்டிலும் வேறான ஜீவன், பரமன் — இவர்களின் உண்மை தத்துவத்தை அறிவதற்கு உபயோகமான, பிரகிருதி முதலிய தத்துவங்களின் உண்மையை உலகோர் உள்ளபடி அறிய எடுத்துரைக்கவே, நான் அவதாரம் செய்துள்ளேன். (36)

ஆன்ம அறிவைப் பற்றிய இந்த நுண்ணிய வழி வெகுகாலம் ஆனதால் அழிந்தே போனது. இதைத் திரும்பவும் எங்கும் நிலவச் செய்யவே, நான் இந்தத் திருமேனியை மேற்கொண்டேன் என்பதை நீ தெரிந்துகொள். (37)

முனிவரே! நீ விரும்பியவாறு துறவறம் மேற்கொள். நான் உனக்கு அனுமதி அளிக்கிறேன். பயனில் பற்றில்லாமல் உனது கடமைகளைச் செய்து, அதன் பயனை எனக்கு அர்ப்பணித்து, வேறு எந்த வகையாலும் வெற்றி கொள்ளவியலாத மிருத்யுவை வெற்றிகொண்டு முக்தி பெறவேண்டி, என்னைப் பணிந்து வருவாயாக! (38)

அங்ஙனம் பணிவதனால் என்னை உன் இதயத்தில் கண்டு, என்னையடையத் தடைக்கல்லாக நிற்கும் முன்வினைப்பயன்கள் அனைத்தும் தொலையப் பெற்று, ஜீவாத்மாக்களின் இதயகுகையில் வசிப்பவனும் தனக்குத்தானே ஒளிர்பவனுமான என்னைச் சோகமற்றவனாக வந்தடைவாய். (39)

நான், எனது தாயான தேவஹூதிக்குப் பிரும்மவித்யை என்கிற ஆன்மவித்யையை உபதேசிக்கப் போகிறேன். அது அனைத்து கர்மங்களையும் அடிவேருடன் அழிப்பது. அந்த ஆன்மஞானத்தைப் பெற்று, உலகியல் துன்பங்களைத் தாண்டி, பரமானந்தமான என்னை அடையப் போகிறாள்.” (40)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இங்ஙனம் கபிலவாசுதேவமூர்த்தி கூறக்கேட்ட கர்தமர், தன் மகனான அவரை வலம் வந்து மகிழ்ச்சியோடு கானகம் சென்றார். (41)

அங்கு அகிம்சையே வேராகக் கொண்ட துறவறமேற்று, அந்த நெறியொழுகி இறைவனையே சரணமாகப் பற்றினார். இல்வாழ்வானுக்குரிய ‘ஔபாஸனம்’ முதலிய அக்னி காரியங்களையும், அதன் நெறிமுறைகளையும் துறந்து, எங்கும் எதிலும் பற்றின்றிச் சுற்றித் திரிந்தார். (42)

பரம்பொருளான இறைவன் காரிய—காரணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர். சத்துவம் முதலிய குணங்களை எங்கும் நிலவச் செய்தும், தான் அதில் படாது குணரஹிதனாக இருப்பவர். வேறு எதிலும் நாட்டமின்றி ஒருமனத்துடன் பக்தி புரிவோரது எதிரில் நிற்பவர். அந்த இறைவனிடத்தில் தன் மனத்தை நிலைநிறுத்தினார், கர்தமர். (43)

‘யான்’ என்னும் அகங்காரம், ‘எனது’ என்னும் பற்று, இன்ப—துன்பங்கள் என்னும் இரட்டைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து தன் மனத்தைத் திருப்பி, எங்கும் எதிலும் இறைவனையே காணும் நிலையான எண்ணத்துடன் தன்னிடமும் அந்தப் பரமனையே கண்டு நின்றார். அவரது அறிவு உள்நோக்கி அமைதியாக இருந்தது. அப்பொழுது, அந்த கர்தமர் அமைதியான அலைகள் கொண்ட நடுக்கடல் போல் விளங்கினார்! (44)

உயர்ந்த பக்தி பாவத்தினால் அனைத்துள்ளும் விளங்கும் அனைத்துமறிந்த பகவானிடமே தம் மனத்தை நிலைப்படுத்தி நின்றதால், அவர் அனைத்துத் தளைகளிலிருந்தும் விடுதலை பெற்றார். (45)

அனைத்து ஜீவன்களிலும் தனது ஆன்மாவான பகவானையும், அதேபோல் அனைத்து ஜீவன்களையும் ஆன்மாவான பரமாத்மாவிடமும் உள்ளதாக உணர்ந்தார். (46)

இவ்வாறு விருப்பு—வெறுப்பற்றவராக எங்கும் எதிலும் சமமான நோக்கம் கொண்டு பகவத் பக்தி நிறைவு பெற்று, கர்தமர் பகவானது பரமபதத்தை அடைந்தார். (47)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபத்தைந்தாவது அத்தியாயம் — கபிலர், தாயாருக்கு பக்தியோகப் பெருமையைக் கூறுதல்

சௌனகர் கேட்கிறார்—— முன் செய்த கர்மத்தினால் விளையும் பிறப்பு என்பதற்ற சகல குணங்களின் கொள்கலரான பகவான், மனிதர்களுக்கு ஆன்ம ஞானத்தை ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தின் மூலம் விளக்கமாக எடுத்துரைக்கவே, கபிலராக அவதாரம் செய்தார். (1)

நான், பகவானது திருக்கல்யாண குணங்களை நிறையக் கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால், புருஷசிரேஷ்டரும் யோகிகளில் சிறந்தவருமான கபிலருடைய பெருமையைக் கேட்கக் கேட்க, எனக்கு ‘போதும்’ என்ற மனநிறைவு உண்டாகவில்லையே! (2)

தன் பக்தர்களின் விருப்பத்திற்கேற்ப, தன் மாயையால் இறைவன் பலவாறான திருமேனிகள் ஏற்கிறார். அவ்வாறு ஏற்ற திருமேனிகள் கொண்டு பலப்பல திருவிளையாடல்கள் புரிகிறார். அவை அனைத்தும் உலகைத் தூய்மையாக்குபவை; கேட்டுக் கேட்டு மகிழ்ச்சி கொள்ளத்தக்கவை. அவற்றைக் கேட்பதில் எனக்கு ஆவல் மிகுந்துள்ளது. (கருணையோடு) எனக்குத் தாங்கள் அதைக் கூறவேண்டும். (3)

ஸூதபுராணிகர் (பதில்) கூறுகிறார்—— வியாசரின் நண்பரும் அனைத்துமறிந்தவருமான மைத்திரேயரிடம் இப்பொழுது நீங்கள் கேட்டவாறுதான், விதுரரும் ஆன்ம ஞான விசாரத்தைப் பற்றிக் கேட்டார். மைத்திரேயரும் மகிழ்ச்சியோடு விதுரருக்குப் பதில் கூறினார். (4)

மைத்திரேயர் சொல்கிறார்—— தந்தையாகிய கர்தமர் வனம் சென்றபின் தாயான தேவஹூதியை மகிழ்விக்க வேண்டி, (அவள் விருப்பப்படி) பகவான் கபிலதேவர் அந்த பிந்துசரஸ் ஆசிரமத்திலேயே தங்கினார். (5)

கபில பகவான் தத்துவமார்க்கத்தின் கரை கண்டவர். பெறவேண்டியது ஒன்றுமில்லாமையால் செயலற்றவர் (கர்மத்தளையற்றவர்). ஒருநாள் அவரது தாயான தேவஹூதி (உன் மகன் சாட்சாத் பரமபுருஷரே. அவர் தத்துவோபதேசம் செய்து, உனது அஞ்ஞானத்தைப் போக்குவார் என்று) பிரும்மதேவர் கூறிய வார்த்தைகளை நினைத்து, ஆசிரமத்தில் தனித்து ஓய்வாக அமர்ந்திருக்கும் தன் மகன் கபிலவாசுதேவரிடம் கேட்கலானாள். (6)

தேவஹூதி கேட்கிறாள்—— “பிரபோ! பெருமையின் திலகமே! இவ்வுலக இன்பங்களை நுகர்ந்து நுகர்ந்து போதுமென்ற நிறைவு கொள்ளாத பொறி—புலன்களின் அடிமையாக இருந்து இளைத்து வாடி நிற்கிறேன். பொறி—புலன்களின் வேட்கையைத் தணித்து, அவைகளை மகிழ்விக்க எண்ணியே காலத்தை வீணடித்து, இன்று அஞ்ஞான இருளில் மூழ்கிக் கிடக்கிறேன். (7)

பற்பல பிறவிகள் எடுத்து நொந்து போய் முடிவில் உன்னருளால் இம்மானிடப்பிறவி பெற்ற எனக்கு, அந்த அஞ்ஞான இருளையகற்றி, ஞானமான நல்ல அருட்கண்ணை அளித்து, என்னைக் கரையேற்றிவிட நீயே மகனாகப் பிறந்துள்ளாய், அல்லவா? ஏனெனில், நீ அருட்கண்ணனன்றோ! (8)

அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நீயே தலைவன்; அனைத்திற்கும் மூலகாரணன்; நற்குணங்களின் கொள்கலன்; அஞ்ஞான இருள் சூழ்ந்து பார்வையின்றித் தவிக்கும் ஜீவராசிகளுக்கு ஒளிக்கு இட்டுச் செல்லும் சூரியன் போல், ஞானப்பாதையில் இட்டுச் சென்று, உலகைக் காக்க அவதரித்தவன். (9)

இறைவா! இந்த உடலே ‘நான்’; அதைச் சார்ந்தவை அனைத்தும் ‘எனது’ என்கிற அகந்தையையும் மமதையையும் தோற்றுவித்தவன் நீதானே! அதுதானே உனது மாயை. ஆகையால், அந்த அறியாமையைப் போக்க வேண்டியவனும் நீதான். (10)

சரணம் அடையத்தக்கவன் உனையன்றி வேறு யார் உளர்? ஆகவே, உன்னையே சரணமடைந்தேன். நீயோ அடியார்களது பிறப்பு—இறப்பு என்கிற முள் மரத்தை வேருடன் பிளந்து தள்ளும் கோடரி; அனைவரையும் காத்தருளுபவன்; அறநெறிகளும் பக்தியோகமும் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவன். ஆகவே, பிரகிருதி (மாயை), புருஷன் (இறைவன்) பற்றிய தத்துவத்தை எனக்கு உபதேசித்து அருள வேண்டி உன்னை வணங்குகிறேன்.” (11)

மைத்திரேயர் (மேலும்) கூறலானார்—— தன் தாய் வேண்டிக் கேட்டது, அனைத்து ஜீவர்களுக்கும் முக்தி பெறுவதில் ஆசையைத் தோற்றுவிப்பதாகவும், எவ்விதக் குற்றமுமின்றித் தூயதாக இருப்பதுவும் கண்டு, மனதடக்கிய சான்றோர்களுக்குப் புகலிடமான பகவான் கபிலர் புன்னகையால் முகம் மலர, தன் தாயிடம் கூறலுற்றார். (12)

பகவான் கூறுகிறார்—— “தாயே! பிரகிருதியைக் காட்டிலும் வேறான ஆன்மாவின் உண்மையை உணர்த்தும் ஞானயோகமே, உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுபட நினைக்கும் சாதகனுக்குச் சாதனமாகும் என்பது எனது எண்ணம். இதில் இன்ப—துன்பங்கள் இரண்டும் இல்லை. ஏனெனில், இவையிரண்டும் இதனால் அழிந்து விடுகின்றன. (13)

உத்தமியே! இந்த மேன்மையான ஞானயோகத்தைக் கேட்க விரும்பிய நாரதர் முதலிய மகரிஷிகளுக்கு, முன்பு அதன் பிரிவுகளோடு இதைக் கூறினேன். அதையேதான் இப்பொழுது தங்களுக்கும் சொல்லப் போகிறேன். (14)

ஒரு ஜீவன் தளையில் சிக்கிக் கொள்ளவும், அதிலிருந்து விடுபடவும் முக்கிய காரணமாக இருப்பது மனம்தான். உலகியல் இன்பங்களில் சென்றால் அது தளைப்படுகிறது. அதே மனம் இறைவனிடம் ஒன்றினால் முக்திக்கு வழியாகிறது. (15)

உண்மையற்ற பொய்யான உலகியல் விஷயங்களில் மனம் சென்றால் ஆசை, கோபம் முதலியவற்றிற்குக் காரணமாகிறது. அதே மனம், காமம் முதலிய மலங்களைத் தள்ளி ஒதுக்கி, அப்பழுக்கற்று தூய்மை பெறுமானால், இன்ப—துன்பங்களைச் சமமாகக் காணும் தகைமை பெறுகிறது. (16)

இவ்வாறான மனமுடைய சாதகன் ஆன்ம ஞானம், உலகியலில் வைராக்கியம், பக்தி ஆகியவை கொண்ட மனத்தினால் பிரகிருதியின் பரிணாமங்களாகிற உடல், பொறி—புலன்கள், மனம், பிராணன் — இவைகளைக் காட்டிலும், தனது இயல்பால் தனித்திருப்பவனும், சத்துவம் முதலிய குணங்களால் தீண்டப்பெறாது தேவர், மனிதர் என்ற பேதமற்றவனும், உடல்தோறும் (வடிவில் வேறுபட்டிருப்பினும்) ஞானம் என்கிற உடல் ஒத்திருக்கையால் வேறுபாடற்றவனும், அணுவுக்கணுவாக இருப்பினும் பிரிக்க முடியாதவனும், தனக்குத்தானே ஒளிர்பவனும், செயலொன்றுமின்றி இன்ப—துன்பங்களைக் கணிசியாது (பொருட்படுத்தாது) ஒதுங்கி இருப்பவனுமாகிய ஆன்மாவையும், உலகியல் தளையை விளைவிக்கும் திறன் குன்றி ஓய்ந்து ஒழிந்து நிற்கும் பிரகிருதியான மாயையையும் காண்பான். (17—18)

அனைத்து ஜீவன்களுக்கும் அந்தராத்மாவாக விளங்கும் பகவானிடம் விளையும் பக்தியின்றி, ‘முக்திபெற வேறோர் எளிய உபாயம் இல்லை’ என்பது யோகிகள் கருத்து. (19)

உலகியல் இன்பங்களிலோ, அதையே பெரிதென நினைத்து ஒழுகுபவர்களுடனோ கொண்ட இணக்கம், என்றும் எதனாலும் அறுக்க முடியாத பாசக்கயிறு என்றும், அதே மன இணக்கம் சான்றோர்களுடன் ஏற்படுமாயின், இடையூறின்றித் திறந்து வைக்கப்பட்ட முக்தி வாசல் என்றும் அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். (20)

(அத்தகைய சாதுக்கள் எவர்? கூறுகிறேன், கேள்.) சாதுக்கள் பூமியிலும் பொறுமைமிக்கவர்; பிறர் துன்பம் கண்டு இரங்கி பயன் நோக்காது உதவி புரியும் கருணைமிக்கவர்; ஆகவே, அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நண்பராவர்; பகைவரற்றவர்; ஐம்புலன்களையும் மனத்தையும் வெற்றி கண்டவர்; ஒழுக்கமே அவர்கட்கு பொன்நகை; பிறவற்றில் மனத்தை ஓடவிடாது, பகவானான என்னிடமே மாறாத காதல் கொண்டவர்; எனக்காக அனைத்து கர்மங்களையும் துறந்தவர்; சுற்றம் அனைத்தையும் நீக்கி, என்னையே சுற்றமாகக் கொண்டவர்; எனது திருவிளையாடல்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்து, அதையே திரும்பத் திரும்பக் கேட்பதும் சொல்வதுமாகப் பொழுது போக்குபவர். என்னிடமே நிலைநின்ற மனத்துடைய இவர்களை, ஆத்யாத்மிகம் முதலிய எண்ணிறந்த தாபங்கள் எவையும் வருந்தச் செய்ய முடியாது. (21—23)

கற்பின் சிகரமே! என் தாயே! இத்தகைய சான்றோர்களே அனைத்து பற்றுகளையும் துறந்தவர். அவர்களது இணக்கம்தான் நீ தேடிப் பெறவேண்டும். ஏனெனில், அவர்கள் உலகியலில் பற்று தோன்றக் காரணமான புண்ணிய—பாவரூபமான குற்றங்களைக் களையும் தன்மையர். (24)

அவர்களுடைய இணக்கத்தால் செவிக்கும் இதயத்திற்கும் அமுதென இனிக்கும் எனது திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதைகள் எழும். அக்கதைகளைக் கேட்பதால் முக்தி பெறுவதில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடும், என்னிடம் அன்பும் பக்தியும் முறையே தோன்றும். (25)

படைத்தல்—காத்தல்—அழித்தலாகிய எனது திருவிளையாடல்களைக் கேட்டு, அதையே சிந்தனை செய்வதன் வாயிலாக, என்னிடம் அசைவற்ற பக்தி உண்டாகும். அதனால், இவ்வுலகிலும் சுவர்க்கம் முதலிய புறவுலகிலும் கிடைக்கும் அனைத்து சுகபோகங்களிலும் பற்று நீங்கி, வெறுப்புற்று பக்தி யோகத்தால் எளிதில் மனத்தைத் தனதாக்கிக் கொள்வான். (அதாவது, மனத்தை அடக்கிவிடுவான்.) (26)

இவ்வாறு பிரகிருதியின் குணங்களால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட உலகியல் இன்பங்களைத் துறக்கவே, வைராக்கியத்தோடு இணைந்த அறிவு முதிர்ச்சியாலும், பயனை விரும்பாது செய்யும் கர்மயோகத்தினாலும், வேறு பயனையும் விரும்பாது என்னிடமே செய்யப்படும் பக்தியோகத்தினாலும், அந்த சாதகன் இந்த தேகத்தின் முடிவிலேயே பரமனான என்னை அடைகிறான்.” (27)

தேவஹூதி கேட்கிறாள்—— “மோட்சமான உன்னை வந்தடைவதற்குரிய பக்தியோகம் எத்தகையது? அதன் ஸ்வரூபம் (உண்மை) என்ன? உலகியலில் தவிக்கும் பெண்ணான நான், எந்தவிதமான பக்தியைச் செய்தால், ஆனந்தமே வடிவான உனது திருவடிகளை எளிதில் பெறுவேனோ, அவ்வாறான பக்தியை எனக்கு விளக்கி அருளவேண்டும். (28)

முக்தியே வடிவான இறைவா! இலக்கைக் குறியாக அடிக்கும் பாணம் போல், பகவானையே குறியாக அடித்துத் தருவதும், உண்மையறிவைப் புகட்டுவதுமான, நீ கூறிய யோகத்தின் தன்மை என்ன? அதன் பிரிவுகள்தான் என்ன? (எதனால் இறைவனின் உண்மையை அறிந்து, அவரை நேரில் காட்டித் தரும் உபாசனை நிறைவேறுமோ, அவ்வாறான யோகத்தை விளக்கிக் கூறுவாயாக!) (29)

நீ கூறிய பக்தியோகத்தின் இலக்கணம் அறிஞருக்கும் அறிய அரிது. நீயோ தன்னை அண்டியவர்களது பாவங்களை நீக்கும் ஸ்ரீஹரி. நானோ மந்தபுத்தியுள்ள பெண்பிள்ளை. அறியவியலாத அந்த யோகத்தை உனதருளால் எளிதில் எவ்வாறு அறியப் பெறுவேனோ, அவ்வாறு அதை எனக்குக் கூறுவாயாக.” (30)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— தான் இந்தத் திருமேனியுடன் பிறத்தற்குக் காரணமான தன்னுடைய தாய், பக்தியின் இலக்கணத்தைக் கேட்க விரும்புவதை அறிந்த கபில முனிவர், தாயிடம் கொண்ட பாசத்தால் இறைத்தத்துவத்தை உணர்த்துவதும், பக்தியை வளர்க்கும் ஞான யோகத்தை விளக்குவதுமான ‘ஸாங்க்யம்’ என்கிற சாஸ்திரத்தை உபதேசிக்கலானார். (31)

பகவான் கூறுகிறார்—— “உலகியல் விஷயங்களை இன்னதென அறிவிக்கின்ற, அதனதன் தேவதைகளின் ஆளுமைக்காட்பட்ட ஞானேந்திரியங்கள் (அறிவுப்புலன்கள்), அறநெறிகளில் கூறப்பட்ட கர்மங்களை அனுஷ்டிப்பதில் நிலைநின்ற கர்மேந்திரியங்கள் (செயற்புலன்கள்), இவற்றை ஊக்குவிக்கும் மனது ஆகிய இம்மூன்றும், எக்காரணமுமின்றி எவ்விதப் பயனையும் விரும்பாது, தூய்மையே வடிவான இறைவனிடத்தில் நிலைபெறச் செய்வதே பக்தியாம். இந்த பக்தி முக்தியைக் காட்டிலும் சிறந்தது. புசித்த அன்னபானாதிகளை வயிற்றிலுள்ள ஜடராக்னி ஜீரணம் செய்து அழிப்பது போல், அனாதி கர்மவாஸனையின் கொள்கலனான இந்த லிங்கச் சரீரத்தை விரைவில் பொசுக்கி விடுகிறது. (32—33)

எனது திருவடி சேவையிலேயே ஈடுபாடு கொண்டு அனைத்துச் செயல்களையும் எனக்காகவே செய்கிற பக்தர்கள், எனது திருக்கல்யாண குணங்களை விவரிக்கும் எனது திருவிளையாடல் கதைகளை, அன்புடனும் ஆசையுடனும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக் கொண்டே காலம் கழிப்பர். அத்தகையோர் என்னுடன் கூடிக் களித்திருக்கும் முக்தியையும் விரும்ப மாட்டார்கள். (34)

தாயே! அந்த அடியவர்கள் சிரித்த முகமும், தாமரைக்கண்களும் கொண்டு விளங்கும் அழகிய என் திருமேனியைக் கண்குளிரக் கண்டு மனங்களிக்கிறார்கள். என் திருமேனிதான் வேண்டுவார் வேண்டுவன அளிப்பதாயிற்றே. செவிக்கும் மனத்திற்கும் இனிதான எனது அழகை ஒருவருக்கொருவர் புகழ்ந்து பாடி பொழுதுபோக்குகிறார்கள். பெரிய பெரிய தவச்சீலர்களும் இதையே விரும்புகிறார்கள். (35)

எனது திருமேனியின் ஒவ்வொரு அங்கமும் அழகின் எல்லை. கவின்மிகு புன்னகை, மனத்தைக் கவரும் அழகிய பார்வை, இனிய கனிவான மொழிகள் கொண்ட எனது திருமேனியின் அழகில் அவர்கள் கவரப்பட்டு, தங்கள் மனத்தையும் பொறி—புலன்களையும் இழக்கிறார்கள். இவ்வாறான, என் மேல் கொண்ட பக்தி, அவர்கள் விரும்பாவிடினும் அவர்களுக்கு முக்தியை அளிக்கிறது. (36)

எனது பக்தர்கள் உலகியலின் அவித்யை அறவே நீங்கிய பிறகு, எனது மாயையால் படைக்கப்பட்ட பிரும்மலோகம் வரையிலான அனைத்து போகங்கள், பக்தியின் முதிர்ச்சியினால் பெறக்கூடிய அணிமாதி அஷ்டசித்திகள், ஏன், எனது வைகுண்டலோகத்தின் உயர்ந்த செல்வங்கள் ஆகியவை எவற்றையுமே விரும்புவதில்லை. ஆனால், எனது உலகை அடைந்த பிறகு அவர்களுக்கு அந்தச் செல்வங்கள் அனைத்தும் தானாகவே கிடைத்துவிடுகின்றன. (37)

சுத்த சத்துவ ஸ்வரூபமான வைகுண்டத்தில், எனது பக்தர்கள் என்னையே அனுபவித்து நிற்பதால் அவர்களுக்கோ, அந்த ஆனந்தத்திற்கோ என்றுமே அழிவில்லை. இவர்களுக்கு அன்புக்கிடமான ஆத்மா, காதலுக்கிடமான மனைவி—மக்கள், நம்பிக்கைக்கிடமான தோழன், நன்மையே நவிலும் ஆசிரியன், நன்மையே செய்யும் நண்பன், பூசனை புரிய ஏற்ற குலதெய்வம் ஆகிய அனைத்தும் நானே. என்னுடைய எண்ணமே வடிவான காலச்சக்கரமும் அவர்களைத் தீண்டாது. (38)

தாயே! இவ்வுலக, பரலோக சுகங்கள் அழியக்கூடியவையென்று நிச்சயித்து, அவற்றைத் துறந்து, இக—பர சுகங்களை ஆக்கித் தரவல்ல இவ்வுடலையும், அதைப் பற்றி நிற்கும் மனைவி, மக்கள், சுற்றம், செல்வம், பசுக்கள், வீடு—வாசல் ஆகியவற்றையும் மற்றன எல்லாவற்றையும் விட்டு உதறி, எங்கும் நிறைந்த என்னையே எல்லாமாகக் கொண்டு சேவிப்பவர்களை, நான் இந்த சம்சார சாகரத்தினின்றும் கரையேற்றுகிறேன். (39—40)

நான், அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் அந்தராத்மாவாக விளங்குபவன்; பிரகிருதி, புருஷன் — இவர்களை வழி நடத்துபவன்; சாட்சாத் பகவான். அப்படிப்பட்ட என்னை வணங்காது, மற்ற தெய்வங்களை வணங்குவதால் மரணபயம் நீங்காது. பிறப்பு—இறப்பாகிய உலகியல் துன்பங்கள் அறவே ஒழியாது. (41)

என்னிடம் பயந்தே காற்று ஓயாமல் வீசுகிறது. சூரியன் வெய்யிலாகக் காய்கிறான். இந்திரன் மழை பெய்விக்கிறான்; அக்னி எரிக்கிறான். என்னிடம் கொண்ட பயத்தினாலேயே யமன், தனது காரியங்களைச் செய்கிறான். (42)

ஆகவே, யோகிகள் ஞானம், வைராக்கியம் ஆகியவற்றுடன் கூடிய பக்தியோகத்தினால் மோட்சம் பெற, எதனாலும் எங்கிருந்தும் பயமே இல்லாத எனது சரணகமலத்தையே பற்றுகிறார்கள். (43)

இவ்வுலகில் மனிதர்கள் அனைத்து மேன்மைகளையும், முடிவில் முக்தியையும் பெற ஒரே சிறந்த வழி, அசைக்க முடியாத தீவிரமான பக்தியோகத்தால் மனத்தை இறைவனிடமே நிலையாக நிறுத்துவதுதான்.” (44)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபத்தாறாவது அத்தியாயம் — மஹத் முதலிய தத்துவங்களின் தோற்றம்

பகவான் கூறுகிறார்—— தாயே! இப்பொழுது பிரகிருதி முதலிய தத்துவங்களின் இலக்கணத்தைத் தனித்தனியே கூறுகிறேன். இதையறிந்தால் மனிதன் பிரகிருதியின் குணங்களினின்றும் விடுதலை பெறுவான். (1)

“ஆன்மாவைப் பற்றிய உண்மையறிவே மோட்சத்திற்கு வழிகாட்டும். அதுதான் மனிதனின் ‘யான், எனது’ என்கிற அகங்காரமான பற்றைக் களைவது” என்று அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். அந்த அறிவைப் பற்றி இப்போது உனக்குச் சொல்கிறேன். (2)

இந்த அகில உலகங்களும் எந்தப் பரமனால் எங்கும் நிரம்பி வழிந்து ஒளிர்கிறதோ, அந்த ஆன்மதத்துவம்தான் புருஷன். (இந்த ஆன்ம ஸ்வரூபத்தினால்தான் புழுபூச்சி முதல் பிரும்மதேவர் வரையில் ஸ்தூலமாகவும் சூட்சுமமாகவும் உள்ள அனைத்து உலகங்களும் நிரப்பப்பட்டிருக்கிறது.) அந்தப் புருஷன் தோற்றமும் முடிவும் இல்லாதவன் (அனாதி); குணங்கள் அற்றவன்; பிரகிருதியின் வயப்படாதவன்; இதய குகையில் காட்சி தருபவன்; அவன் தனக்குத்தானே ஒளிர்பவன். (3)

பிரகிருதி வர்ணிக்க இயலாதது. சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்களுடையது. இந்தப் பிரகிருதியான மாயை உலகில் திருவிளையாடல்கள் புரிய, தானாகவே புருஷனை வந்தடைந்தது. அதைச் சர்வவியாபகனான புருஷன் தன் விருப்பம் போல் ஏற்றான். பிரகிருதிக்கு சுயமான சக்தி ஏதும் கிடையாது. பகவானுடன் இணைவதாலேயே சக்தியைப் பெற்று, செயல்களைப் புரிகிறது. (4)

[குறிப்பு:— பிரகிருதி என்பது ஆவரண சக்தி (மறைக்கும் திறன்), விக்ஷேப சக்தி (கலக்கும் திறன்) என இருவகைத்து. ஆவரண சக்தியுடன் ஜீவனைக் கூடி நின்றால், அது ‘அவித்யை’ (அறியாமை) என்று கூறப்படுகிறது. அதுவே விக்ஷேப சக்தியுடன் பகவானைக் கூடி நிற்கில் ‘மாயை’ எனப்படுகிறது. புருஷனும் ஜீவன், ஈசுவரன் என இருவகைப்படுகிறான். பிரகிருதியின் உண்மையறிவு இன்மையால் உலகியலின் இன்ப—துன்பங்களைப் பெறுகிறவன், ஜீவன். ஆனால், பிரகிருதியைத் தன்வயப்படுத்தி உலகப் படைப்பு முதலியன செய்பவன் ஈசுவரன்.]

(இனி, பிரகிருதியின் உண்மையறிவற்ற ஜீவன், உலகை வந்தடையும் முறையை ஐந்து சுலோகங்களால் கூறுகிறார்——) பற்பல திருவிளையாடல்கள் புரியும் எண்ணம் கொண்ட பிரகிருதி, சத்துவம் முதலிய தனது முக்குணங்களால் தன்னைப் போன்று திருவுருவங்கொண்ட பிரஜைகளைப் படைக்கத் தொடங்கினான். இதைக் கண்ட புருஷன் அறிவை மறைக்கும் அதன் மறைப்புத் திறனில் மயங்கி, தனது உண்மை ஸ்வரூபத்தை மறந்தான். (இதன் வாயிலாகத்தான் ஆண்—பெண்களுக்குள் ஓர் ஈர்ப்பு சக்தி தோன்றியது. அதைத்தான் ஜீவன் தனக்குள் ஏற்றுக் கொண்டான்.) (5)

இவ்வாறு தன்னிலிருந்து தனிப்பட்டு வேறான புருஷன் பிரகிருதியின் வயப்பட்டதால், அந்தப் பிரகிருதியின் முக்குணச் செயல்களனைத்தையும் தான் செய்வதாகவே எண்ணுகிறான். (6)

‘நானே செயல்களைச் செய்பவன்’ (அதாவது கர்த்தா) என்ற எண்ணத்தால்தான், செயலற்ற, சுதந்திரமான, சாட்சி மற்றும் ஆனந்தவடிவான புருஷனுக்கு (ஜீவன்), பிறப்பு—இறப்பு என்னும் தளை மற்றும் பிரகிருதிக்கு அடிமையாவது போன்றவை ஏற்படுகின்றன. (7)

செயலுருவான உடல், அச்செயலுக்குக் காரணமாகும் பொறி—புலன்கள், அச்செயலைச் செயல்படுத்துகிற பொறி—புலன்களின் அதிஷ்டான தேவதைகள் ஆகிய அனைத்திலும் தானேதான் பங்கு கொள்பவன் என்று புருஷன் எண்ணுவதன் காரணம் பிரகிருதியேதான். பிரகிருதியின் பரிணாமமாகிய உடல்புரியும் செயல்களாலும், பொறி—புலன்களின் செயல்களாலும் விளைகிற இன்ப—துன்பங்களை அனுபவிப்பதில் பிரகிருதியிலிருந்து தனிப்பட்டிருந்தும், அந்தப் பிரகிருதியிலேயே நிற்கும் புருஷனே காரணம் — என்பது அறிஞர்களுடைய எண்ணம்.” (8)

தேவஹூதி கேட்கிறாள்—— “புருஷோத்தமனே! பிரகிருதி (காணப்படும் உலகம்), புருஷன் (ஜீவன்) — இந்த இரண்டின் இலக்கணம் என்ன? என்பதை எனக்குத் தெளிவாகக் கூறவேண்டுகிறேன். (ஏனெனில்,) இவையிரண்டும்தானே பிரபஞ்சத்திற்குக் காரணம்? இவை இரண்டும் எங்கிருந்து உற்பத்தி ஆயின? இவற்றின் லட்சணம் என்ன?” (9)

பகவான் பதில் கூறுகிறார்—— “முக்குணங்களையுடையது, அவ்யக்தம் என்று கூறப்படுவது, அழிவில்லாதது, காரிய—காரண வடிவமானது எதுவோ, எது எவ்விதக் குணங்களும் இல்லாமலிருந்த போதிலும் எல்லாவிதச் செயல்பாடுகளுக்கும் நிலைக்களனாக விளங்குகிறதோ, அந்த ‘ப்ரதானம்’ என்கிற தத்துவத்தையே ‘பிரகிருதி’ என்று அழைக்கிறார்கள். (10)

ஐந்து பூதங்கள், ஐந்து தன்மாத்திரைகள், மனது, அஹங்காரம், மஹத், அவ்யக்தம் என்கிற நான்கு அந்தக்கரணங்கள், பத்து பொறிகள் (அறிவுப்பொறிகள் ஐந்து, செயற்பொறிகள் ஐந்து) ஆகிய இருபத்து நான்கு தத்துவங்கள் அடங்கிய இந்தத் திரளைப் பிரகிருதியின் காரியம் என்று அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். (11)

நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் — இவை ஐந்தும் மகாபூதங்கள். கந்தம் (நாற்றம்), ரஸம் (சுவை), ரூபம் (ஒளி), ஸ்பரிசம் (ஊறு — தொடுவுணர்ச்சி), சப்தம் (ஒலி) — இவை ஐந்தும் தன்மாத்திரைகள் என்பதே எனது கொள்கை. (12)

பொறி—புலன்கள் பத்து. காது, தோல், கண், நாக்கு, மூக்கு — இவை ஐந்தும் அறிவுப் புலன்கள் (ஞானேந்திரியங்கள்). பேச்சு (வாக்கு), கை, கால், ஜனனேந்திரியம் [உபஸ்தம் (ஜலத்துவாரம்)], புட்டம் [பாயு (மலத்துவாரம்)] — இவை ஐந்தும் செயற்புலன்கள் (கர்மேந்திரியங்கள்). (13)

மனம் (உணர்தல்), புத்தி (தெரிந்தறிதல்), அகங்காரம் (தானென்னும் எண்ணம்), சித்தம் (பகுத்தறிவு) என்ற நான்கும் அந்தர்முக இந்திரியங்கள் (அந்தக்கரணம்). இந்த அந்தக்கரணம் அதன் செயல்களான சங்கல்பம் (எண்ணுதல்), நிச்சயம் (தீர்மானம்), அபிமானம், சிந்தை என்கிற நான்கினால் குறிப்பிடப்படுகிறது. (14)

இவ்வாறு ஸகுண பிரும்மத்தின் சரீர அமைப்பு, இந்த இருபத்துநான்கு தத்துவங்களைக் கொண்டது என்று தத்துவமுணர்ந்த பெரியோர்கள் கணக்கிடுகிறார்கள். இது தவிர ‘காலம்’ என்பதை இருபத்தைந்தாவது தத்துவமாகக் கூறுகிறார்கள். (15)

சிலர் காலத்தைப் புருஷனிடமிருந்து தனி தத்துவமாகக் கருதாமல், புருஷரான பகவானது ஸம்ஹார சக்தி(அழித்தல் சக்தி)யாகக் கருதுகிறார்கள். மாயையின் செயலுருவான உடலையே ‘ஆன்மா’ என்று எண்ணி, அகங்காரம் கொண்டு மயங்கி, ‘செயல்புரிபவன் தானே’ என்று எண்ணும் ஜீவனுக்கு, இதைக் கண்டுதான் சம்சார பயம் உண்டாகிறது. (16)

மனுவின் மகளே! தனியான பெயர் மற்றும் உருவம் இல்லாததும், முக்குணங்களின் சமநிலை உடையதுமான பிரகிருதியை ஆட்டிவைக்கும் இறைவனையே காலன் என்கிறார்கள். (17)

பகவான் ஒருவரே, தன் மாயா சக்தியினால் அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் ஜீவனாகவும், வெளியே ஜீவர்களின் காலத்தைக் கணக்கிடும் காலனாகவும் விளங்குகிறார். அவர் எந்த மாறுதலையும் அடைவதில்லை. இவரே இருபத்தைந்தாவது தத்துவமாகக் கூறப்படுகிறார். (18)

முன்பு லயமடைந்த ஜீவர்களின் கர்மப்பயனது தன்மையால் பிரகிருதியின் முக்குணங்களின் சமத்துவத்தில் (ஒருநிலைப்பாட்டில்) மாற்றம் ஏற்பட்டது. அப்போது, பகவான் ‘தனது சித்சக்தி’ என்கிற வீர்யத்தை, அனைத்து ஜீவராசிகளின் தோற்றத்திற்கு இடமான (மாயையில்) பிரகிருதியில் விடுத்தான். அப்போது அங்கிருந்து ஒளிமயமான ‘மஹத் தத்துவம்’ தோன்றியது. (19)

மறைதல், மாறுதல் முதலியனவற்றதும், இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கு முளையானதுமான மஹத் தத்துவம், தன்னுள் உறங்கிக் கிடக்கும் பிரபஞ்சத்தை வெளிப்படுத்த, தனது ஸ்வரூபத்தை மறைத்து நிற்கும் பிரளய கால இருளைத் தனது ஒளியினால் அழித்தது. (20)

மஹத் தத்துவம் அத்யாத்ம ரூபத்தில் சித்தம் எனப்படுகிறது. அது அனைத்து சாஸ்திரங்களிலும் உயர்வாகக் கூறப்படும் சத்துவகுணம் நிறைந்தது; வேண்டுதல்—வேண்டாமையற்றது (ராக—துவேஷமற்றது); தூய்மையானது; பகவானை அறிய ஸாதனமானது. பகவானுடைய நான்கு வியூகங்களில் ஒன்றான வாசுதேவன் எனப்படுகிறது. (21)

[குறிப்பு:— அத்யாத்மத்தில் ‘சித்தம்’ என்றழைக்கப்படுவதே, அதிபூதத்தில் மஹத் தத்துவம் எனப்படுகிறது. சித்தத்தின் அதிஷ்டான தேவதை ‘க்ஷேத்ரக்ஞன்’ — உபாசனை தெய்வம் ‘வாசுதேவன்’. அஹங்காரத்தின் அதிஷ்டான தேவதை ‘ருத்ரன்’ — உபாசனை தேவதை ‘ஸங்கர்ஷணன்’. புத்தியின் அதிஷ்டான தேவதை ‘பிரும்மா’ — உபாசனை தெய்வம் ‘பிரத்யும்னன்’. மனத்தின் அதிஷ்டான தேவதை ‘சந்திரன்’ — உபாசனை தெய்வம் ‘அனிருத்தன்’.]

தண்ணீரானது மண் சம்பந்தப்படாத நிலையில் (நதி, குளம், ஏரி என்று உருவம் ஏற்காத நிலையில்) தன் இயல்பான குணங்களான தூய்மை, மாறுதலின்மை மற்றும் அலை—நுரை இரைச்சலின்றிச் சப்தமில்லாமல் இருக்கிறதோ, அதுபோல செயல்படும் சித்தத்தின் இயல்பான இலட்சணம், தூய்மை—மாறுதலின்மை—அமைதி என்று கூறப்படுகிறது. (22)

பகவானுடைய சித்சக்தி என்ற வீர்யத்தால், அசையும்படி செய்யப்பட்ட மஹத் தத்துவத்திலிருந்து செயலூக்கம் நிறைந்த மூன்றுவித அஹங்காரங்கள் தோன்றின. (23)

இவை வைகாரிகம் (சாத்விகம்), தைஜஸம் (ராஜஸம்), தாமஸம் என மூவகைத்தன. இவற்றிலிருந்து முறையே மனம், பொறி—புலன்கள் (இந்திரியங்கள்), ஐம்பெரும் பூதங்கள் தோன்றின. (24)

இந்த அஹங்காரமானது, மனம், இந்திரியங்கள், பூதங்கள் — இவற்றிற்குக் காரணமாக இருப்பதால், இதை ‘ஸங்கர்ஷணன்’ என்று பகவானது இரண்டாவது ரூபமாகக் கூறுகிறார்கள். இவரே ஆயிரம் பணாமுடிகள் கொண்ட அனந்தன் ஆவார். (25)

இந்த அஹங்காரமானது மனம் முதலிய இந்திரிய அபிமான தேவர்களது உருவில் கர்த்தாவாகவும், இந்திரியங்களாகக் காரணமாகவும், ஐம்பூதங்களாகச் செயலுருவாகவும் விளங்குகிறது. சத்துவகுணம் கொண்டு அமைதியாக(சாந்தமாக)வும், ரஜோகுணம் மேலிட்டு கோரமாகவும், தமோகுணம் கொண்டு மடமையாகவும் இதுதான் நிற்கிறது. (26)

சாத்விக அஹங்காரம் மாற்றமடைந்து மனஸ் தத்துவம் உண்டாயிற்று. மனத்தின் எண்ணங்களும் யோசனைகளும் காமத்தைத் தோற்றுவிக்கின்றன. (27)

இந்த மனஸ் தத்துவமே இந்திரியங்களின் அதிஷ்டான தேவதை ‘அனிருத்தன்’ என்ற பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது. சரத்கால நீலோத்பல புஷ்பம் போல், சியாமள வர்ணனான இந்த அனிருத்தனையே யோகிகள் மனத்தை அடக்கித் தியானம் செய்கின்றனர். (28)

தாயே! பின் தைஜஸ (ராஜஸ) அஹங்காரத்தில் மாறுதல் தோன்றியபோது, புத்தி தத்துவம் தோன்றியது. கண்ணுக்குப் புலனாகும் விஷயங்களைப் புரிந்துகொள்வது, இந்திரியங்களை அதனதன் தொழில்களில் ஊக்குவிப்பது, பொருள்களில் தோன்றும் சலனத்தைப் பற்றி ஆராய்வது — இவை புத்தியின் காரியங்கள். (29)

ஸம்சயம் (ஐயப்பாடு), தவறாகத் தெரிந்து கொள்வது (விபர்யயம்), உள்ளது உள்ளபடியறிவது (நிச்சயம்), ஞாபகசக்தி (ஸ்ம்ருதி), தூக்கம் (நித்திரை) — இவையும் புத்தியின் இலக்கணங்களே. இந்த புத்தி தத்துவமே, பகவானது மூன்றாவது வியூகமான ‘பிரத்யும்னன்’ எனப்படுகிறது. (30)

கர்மேந்திரியங்களும் ஞானேந்திரியங்களும் தைஜஸ அஹங்காரத்திலிருந்து தோன்றியவை. செயல், அறிவு என்ற பிரிவினால் அது கர்மேந்திரியங்கள், ஞானேந்திரியங்கள் என இரு பிரிவாயிற்று. இதில் செயல் பிராணனது சக்தி; அறிவு புத்தியின் திறன். (31)

பகவானது சைதன்ய சக்தியின் தூண்டுதலால் தாமஸ அஹங்காரம் மாறுதலடைந்து, சப்த தன்மாத்திரையைத் தோற்றுவித்தது. அந்த சப்த தன்மாத்திரையிலிருந்து ஆகாயமும், ஒலியை அறியும் ‘காது’ என்ற புலனும் தோன்றின. (32)

கண்களால் காண முடியாது மறைந்திருக்கும் பொருள்களின் தன்மையை, பெயரை புத்திக்குத் தெரிவிக்கும் தன்மையது ‘ஒலி’. ஒலி வடிவான சாஸ்திரங்கள் வாயிலாக, பகவானைக் காட்டித் தரக்கூடியது. இது ஆகாயத்தின் நுண்ணிய வடிவு மற்றும் ஒப்பற்ற தன்மை. இதுவே அறிஞர்களின் கொள்கை. (33)

அனைத்து ஜீவன்களிலும் உள்ளும் புறமும் நிரம்பியிருத்தல்; இந்திரியங்களுக்கும் ஆன்மாவிற்கும் இருப்பிடமாக இருத்தல். இது ஆகாயத்தின் ஸ்வரூபம். (34)

சப்த தன்மாத்திரையை இயல்பாகவுடைய ஆகாயம், காலத்தின் கதியினால் விகாரத்தை அடையவே, ஸ்பரிச தன்மாத்திரை (தொடுவுணர்ச்சி) உண்டாயிற்று. அதிலிருந்து வாயு தோன்றியது. தொடுவுணர்ச்சியை நமக்குக் கொடுப்பது தோல் என்கிற புலன். (35)

மென்மை, கடினம், குளிர்ச்சி, சூடு ஆகியவை தொடுவுணர்ச்சியின் சிறப்பியல்புகள். வாயுவின் நுண்ணிய சக்தியும் இதுவே. (36)

மரஞ்செடிகொடிகளை அசைத்தல்; புல் முதலியனவற்றை ஒன்றுகுவித்தல்; எங்கும் உலாவுதல்; வாசனை, நாற்றம் முதலியவற்றை மூக்கிற்கு எடுத்துச் செல்லுதல்; ஒலியைச் செவிக்கு எடுத்துச் செல்லுதல்; அனைத்துப் புலன்களுக்கும் செயலூக்கத்தை அளித்தல் — இவை வாயுவின் செயல்கள். (37)

அதன்பின் காலரூபியான தெய்வத்தினால் தூண்டப்பட்ட ஸ்பரிச தன்மாத்திரையான வாயு மாறுதலடைய, அதிலிருந்து ரூப தன்மாத்திரை (உருவம்) தோன்றியது. அதிலிருந்து ஒளியும், உருவத்தைக் காட்டித் தரும் கண்கள் என்கிற புலனும் தோன்றின. (38)

தாயே! பொருளுக்குத் தோற்றத்தை அளித்தல், அந்தந்தப் பொருளாகப் பிரித்துக் காட்சி தருதல், பொருளின் அமைப்பாகவே இருத்தல், ஒளியின் குணமாக இருத்தல் ஆகியவை ரூப தன்மாத்திரையின் இலக்கணங்கள். (39)

வெளிச்சம் தருவது, பொருள்களை வேக வைப்பது, ஜீரணிப்பது (செரிப்பது), குளிரைப் போக்குவது, உலர்த்துவது, பசிதாகம் உண்டுபண்ணுவது, அதற்காகச் சாப்பிடுவது, பருகுவது — இவை தேஜஸின் (அக்னியின்) காரியங்கள். (40)

அதன்பின் தெய்வச் செயலால் மாற்றமடைந்த ரூப தன்மாத்திரையான தேஜஸிலிருந்து, ரஸ தன்மாத்திரை (சுவை) தோன்றியது. அதிலிருந்து தண்ணீரும், சுவையறியும் ‘நாக்கு’ என்கிற புலனும் தோன்றின. (41)

ரஸம் என்பதே மதுரம் என்கிற சுவை. அது உடன் சேரும் பொருள்களின் வேறுபாட்டால் துவர்ப்பு, இனிப்பு, கசப்பு, புளிப்பு, உவர்ப்பு, கார்ப்பு என்கிற சுவைகளைப் பிரித்துக் காட்டித் தரும். (42)

பிறவற்றை நனைத்து ஈரமாக்குதல், பிரிந்திருப்பனவற்றையும் ஒன்றாகத் திரட்டித் தருதல், போதுமென்ற மனநிறைவு கொள்ளுதல், பிராணனை நிலைக்கச் செய்தல், பசி—தாகத்தால் விளையும் சோர்வை நீக்குதல், வெம்மையைக் குறைத்தல், கிணறு முதலியவற்றிலிருந்து இரைக்க இரைக்க ஊறுதல் — இவை தண்ணீரின் காரியங்கள். (43)

பகவானால் தூண்டப்பட்டுப் படைக்க முயன்ற ஜல தத்துவத்திலிருந்து கந்த (வாசனை) தன்மாத்திரை தோன்றியது. அதனின்றும் பிருதிவி (பூமி) என்னும் மகாபூதம் தோன்றியது. இந்தக் கந்தத்தை அறிவிப்பது கிராணேந்திரியம் (மூக்கு). (44)

கந்தம் (மணம்) என்பது ஒன்றாக இருந்தாலும், மற்ற பொருள்களின் சேர்க்கையால் கலப்பான மணம், துர்நாற்றம், நறுமணம், சாந்தம், சாரம் (உக்ரம்), புளிப்பு மணம் எனப் பலப்பல வேறுபாடுகள் பெறுகிறது. (45)

விக்கிரகம், பொம்மை முதலிய உருவங்களால் பிரும்மத்திற்கும் ஓர் உருவத்தைச் சமைத்துக் காட்டுவது, ஜலத்தைத் தவிர வேறு ஆதாரமற்ற போதிலும் நிலையாக நிற்றல், அசையும்—அசையாப் பொருள்கள் அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக இருத்தல், பரந்த ஆகாயத்தை ஒருநிலைக்குள் அடக்குதல், (குடத்தில் ஆகாயம் = கடாகாசம்; வீடு, அரண்மனை = மடாகாசம் முதலிய வேறுபாடுகளைக் குறித்தல்; பரிணாமக் கொள்கையால் அனைத்துப் பிராணிகள் மற்றும் அவற்றின்) குணங்களைப் பிரித்துக் காட்டுதல் — இவை பூமியின் காரியங்கள். (46)

ஆகாயத்தின் சிறப்பியல்பான ஒலியை அறிவது சுரோத்ரேந்திரியம் (செவிப்புலன்), வாயுவின் (காற்றின்) சிறப்பியல்பு தொடுவுணர்ச்சி. அதை த்வகிந்திரியம் (தோல்) எனக் கூறுவர். (47)

தேஜஸ்ஸின் (ஒளியின்) இயல்பு, உருவத்தைக் காட்டித் தருவது கண் — சக்ஷுரிந்திரியம். ஜலத்தின் இயல்பான ரஸத்தை (சுவையை)க் காட்டித் தருவது நாக்கு — ரஸனேந்திரியம். பூமியின் இயல்பான கந்தத்தை (மணத்தை)ச் சுட்டிக்காட்டுவது மூக்கு — கிராணேந்திரியம். (48)

ஒன்றிலிருந்து ஒன்று உண்டானபடியால், பின்னர் உண்டான வஸ்துவிற்கு (காரியத்திற்கு) அதன் தாயான மூலவஸ்துவின் (காரணத்தின்) குணமும் கலந்திருக்கும். அதாவது, காரணமான ஆகாயம் முதலியவற்றின் குணமான ஒலி முதலியன, அதன் காரியமான வாயு முதலியவற்றிலும் தொடர்ந்து வரும். ஆகவே, ஆகாயம் முதலிய நான்கு பூதங்களின் குணங்களும் பூமியில் காணலாம். [ஆகாயம் = ஒலி; வாயு = ஸ்பர்சம்+ஒலி; அக்னி = உருவம்+ஸ்பர்சம்+ஒலி; நீர் = சுவை+ஸ்பர்சம்+ஒலி+உருவம் (வைக்கப்பட்ட பாத்திரத்தின் உருவம்); பூமி = கந்தம்(மணம்)+ஒலி+ஸ்பர்சம்+உருவம்+சுவை. இவற்றில் ஒன்று அதன் இயல்பான குணம். மற்றவை அதன் தோற்றத்தின் காரணத்தின் குணங்கள்.] (49)

மஹத் தத்துவம், அஹங்காரம் மற்றும் ஐம்பெரும்பூதங்கள் ஆகிய இந்த ஏழு தத்துவங்களும் ஒன்றோடொன்று சேராது தனித்து அண்டத்தைப் படைக்க முடியாதிருக்கையில், காலம், கர்மம், முக்குணங்கள் ஆகியவற்றுடன் அந்த மஹத் முதலிய தத்துவங்களில் நுழைந்தார் பகவான். (50)

(குறிப்பு:— ஐந்து தன்மாத்திரைகள் ஐம்பெரும்பூதங்களிலும், ஐம்புலன்கள் அஹங்காரத்திலும் அடங்கியதால் ஏழு என்று கூறப்பட்டது.)

இந்த மஹத் முதலிய ஏழு தத்துவங்களினுள்ளும் பகவான் நுழையவே, அதனால் உந்தப்பட்ட அவை ஒன்றோடொன்று பிரிக்க இயலாதவாறும், வேறுபாடு தெரியாதவாறும் ஒன்றுசேர்ந்தன. அப்போது சைதன்யமற்ற (உயிரற்ற) முட்டை வடிவான ஓர் அண்டம் தோன்றியது. அதிலிருந்து விராட்புருஷன் தோன்றினார். (51)

இந்த அண்டத்திற்கு ‘விசேஷம்’ என்றும் ஒரு பெயருண்டு. இது நாற்புறங்களிலும் ஜலம், அக்னி, காற்று, ஆகாயம், அஹங்காரம், மஹத் தத்துவம் ஆகிய ஆறு ஆவரணங்களால் சூழப்பட்டுள்ளது. இவை மேல்நோக்கு வரிசையாக, ஒவ்வொன்றும் முன்னதைக் காட்டிலும் பத்து மடங்கு பெருகிய அளவுடையன. இந்த ஆறு மறைப்புகளையும் தாண்டி, ஏழாவதாகப் பிரகிருதி என்ற பிரதானம் சூழ்ந்துள்ளது. பகவான் ஸ்ரீஹரியின் ரூபமான பதிநான்கு உலகங்களும் இந்த அண்டத்தில் அடங்கியுள்ளன. (52)

காரணமயமான ஜலத்தில் மிதக்கும் அந்த ஒளிமயமான அண்டத்திலிருந்து வெளித்தோன்றிய விராட்புருஷன், தன் சோம்பலை விட்டொழித்து, அந்த அண்டத்தினுள் நுழைந்து இந்திரியக் கூட்டங்களைப் பலவாறாகப் பிரித்தார். (53)

இந்த விராட்புருஷனுக்கு முதலில் முகம் தோன்றியது. அதிலிருந்து ‘வாக்’ (சொல்) இந்திரியம் பிறந்தது. பின், அந்த வாக்கின் அதிஷ்டான தேவதையான அக்னி தோன்றினான். பின் மூக்குத் துளைகள் உண்டாயின. அதனின்றும் கிராணேந்திரியம் (மூக்கு) உண்டாயிற்று. இந்த சுவாச உறுப்பான மூக்கு பிராணனுக்கு அடிமையானது. இந்த மூக்கு மட்டுமின்றி அனைத்துப் புலன்களுமே பிராணனுக்கு ஆட்பட்டவைதான். (54)

மூக்கு உண்டானபின் அதன் அதிஷ்டான தேவதையான வாயு தோன்றினான். பிறகு கண்களின் துவாரங்கள் உண்டாயின. அதிலிருந்து சக்ஷுரிந்திரியமான கண்களும், அதன் தேவதையான சூரியனும் தோன்றின. பின் காதுகள் உண்டாயின. அதிலிருந்து சுரோத்திரேந்திரியமும் (கேட்கும் திறன்), அதன் தேவதையான திக் தேவதைகளும் தோன்றினர். (55)

இதற்குப்பின் அந்த விராட்புருஷனுக்குத் தோல் உண்டாயிற்று. அதில் ரோமங்களும், மீசை, தாடி, தலையில் கேசம் முதலியனவும் வந்தன. அதைத் தொடர்ந்து மூலிகைகளும், செடி—கொடிகளும் தோன்றின. (ரோமங்களின் அபிமான தேவதை இவை.) பிறகு, ஜனனேந்திரியம் (ஆண்—பெண் குறி) தோன்றியது. (56)

அதிலிருந்து பிரஜோத்பத்தி சக்தியான வீர்யமும், அதன் தேவதையான தண்ணீரும் தோன்றின. அதன்பிறகு குதம் (மலத்துவாரம்) உண்டானது. அதிலிருந்து அபானம் (பாயு) என்கிற கீழ்நோக்கிச் செல்லும் அபான வாயுவும், அதன் தேவதையான உலகங்களுக்கெல்லாம் பயத்தைத் தரும் மிருத்யுவும் (மரணதேவதையும்) தோன்றின. (57)

பிறகு கைகள் தோன்றின. அதன் பலம் (திறன்) மற்றும் அதன் தேவதை இந்திரனும் உண்டாயினர். பின் இருகால்களும், அதில் ஓடியாடும் திறனும், அதன் தேவதை மகாவிஷ்ணுவும் தோன்றினர். (58)

இதே போன்று அந்த விராட்புருஷனுக்கு நாடி—நரம்புகளும் ரத்தமும் அதன் தேவதையான நதிகளும் தோன்றின. பின், அவருக்கு வயிறு தோன்றியது. (59)

அதில் பசி—தாகம் தோன்றின. பின் அதன் தேவதையான சமுத்திரதேவன் தோன்றினான். அதன்பின் இதயமும், அதிலிருந்து மனமும் தோன்றின. (60)

மனத்திலிருந்து அதன் தேவதையான சந்திரன் தோன்றினான். பிறகு புத்தியும், அதன் அபிமானி தேவதையான பிரும்மதேவரும் தோன்றினர். பின் அஹங்காரமும், அதன் தேவனாகிய ருத்ரனும் வெளி வந்தனர். கடைசியில் சித்தமும் (பகுத்தறியும் திறனும்), அதன் அபிமான தேவதை சித்தம் என்னும் க்ஷேத்ரக்ஞனும் வெளிவந்தனர். (61)

இவ்விதம் வெளித்தோன்றிய க்ஷேத்ரக்ஞன் தவிர, மற்ற தேவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி முயற்சித்தும் விராட் புருஷனை எழுப்ப இயலவில்லை. ஆகவே, அவர்கள் தங்கள் தங்கள் இந்திரிய ஸ்தானங்களில் புகுந்து, அவரை எழுப்ப முயற்சித்தனர். (62)

பேசும் திறனுடன் அக்னி விராட் புருஷனது வாயை அடைந்தான். ஆனால், விராட் புருஷன் எழவில்லை. முகரும் சக்தியுடன் வாயுதேவன் மூக்குத்துளைகளில் நுழைந்தான். அப்போதும் விராட் புருஷன் எழவில்லை. (63)

பார்க்கும் சக்தியுடன் சூரியன் கண்களை அடைந்தான். விராட் புருஷன் எழுந்திருக்கவில்லை. கேட்கும் சக்தியுடன் திசை தேவர்கள் காதுகளில் நுழைந்தும் விராட் புருஷன் எழவில்லை. (64)

மூலிகைகளின் தேவதை ஓஷதிதேவன் தோலை அடைந்தான். ஆனால், விராட் புருஷன் எழவில்லை. ஜலதேவன் பிரஜாசிருஷ்டி சக்தியுடன் ஆண்குறியை அடைந்தும் விராட் புருஷன் எழவேயில்லை. (65)

அபான வாயு சக்தியுடன் மிருத்யு (மரண) தேவன் குதத்தையடைந்தும் விராட் புருஷன் எழுந்திருக்கவில்லை. இந்திரன் பலம் (திறமை) என்னும் சக்தியோடு கைகளில் பிரவேசித்தான். ஆனால், விராட் புருஷன் எழவில்லை. (66)

ஓடியாடும் சக்தியோடு விஷ்ணு பாதங்களில் நுழைந்தார். அப்போதும் அந்த விராட் புருஷன் எழுந்திருக்கவில்லை. நதிதேவதைகள் ரத்தக்குழாய்களில் (நாடி—நரம்புகளில்) நுழைந்தபோதும்கூட விராட் புருஷன் எழுந்திருக்கவில்லை. (67)

சமுத்திரதேவன் பசி—தாகம் என்னும் தன் இயல்புடன் வயிற்றினுள் நுழைந்தான். ஆனாலும் அந்த விராட் புருஷன் எழவில்லை. சந்திரன் மனத்துடன் இதயத்தில் நுழைந்தும் அவர் எழவில்லை. (68)

பிரும்மதேவர் புத்தியுடனும், ருத்ரன் அஹங்காரத்துடனும் அந்த இதயத்தில் நுழைந்தனர். ஆனால், அவர் எழவில்லை. (69)

ஆனால், அந்தராத்மாவான க்ஷேத்ரக்ஞன், சித்தத்துடன் (பகுத்தறியும் திறனுடன்) அதிஷ்டான தேவதையான வாசுதேவனுடன் அவர் இதயத்தில் நுழைந்ததும், அந்தக் கணமே விராட் புருஷன் பிரளய ஜலத்திலிருந்து வெளியே வந்தார். (70)

ஒருவன் தூங்கும்போது மூச்சுக்காற்று இருக்கிறது. பத்துப்புலன்களும் உள்ளன. மனம், புத்தி, பகுத்தறிவு அனைத்தும்தான் உள்ளன. இவைகள் எல்லாமிருந்தும் அவன் தூங்கிக் கொண்டுதான் இருக்கிறான். இவைகள் எதுவும் அவனை எழுப்பவில்லை. ஆகவே, உண்மையில் எழுப்புபவன் அந்தராத்மாவான பகவான் — க்ஷேத்ரக்ஞன் — தான். அதுபோலத்தான் இந்த விராட் புருஷனது விஷயத்திலும் கொள்ள வேண்டும். (71)

ஆகவே பக்தி, உலகியலில் வைராக்கியம், ஒருநிலைப்பட்ட மனது ஆகியவற்றால் விளையும் உண்மை அறிவு (பகுத்தறிவு) மூலம் அனைத்திற்கும் அந்தராத்மாவாக உடலிலேயே இருப்பினும், எதிலும் ஒட்டாதவராக விளங்கும் க்ஷேத்ரக்ஞரான பகவானை கர்ம—ஞான—பக்தி யோகங்களால் உபாசனை புரியவேண்டும்.” (72)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபத்தேழாவது அத்தியாயம் — மோட்சத்தை அடையும் உபாயம்

பகவான் கூறுகிறார்—— “தாயே! ஜலத்தில் பிரதிபலிக்கும் சூரியன் தண்ணீரின் குளிர்ச்சி, அசைவு முதலிய குணங்களால் பாதிக்கப்படாதது போல், பரமாத்மா இவ்வுடலினுள் இருப்பினும், உடலின் இன்ப—துன்பங்கள் அவனைப் பாதிப்பதில்லை. ஏனெனில், அவன் குணங்களற்றவன். அதனால், எந்தச் செயலிலும் கர்த்தவாக ஆவதில்லை. ஆகவே, மாறுபாடு (விகாரம்) அற்றவன். (1)

ஆனால், அவன் பிரகிருதியின் குணங்களுடன் தொடர்பு கொள்வானேயாகில், அப்பொழுது அகங்காரத்தால் புத்தி மலினமடைந்து, ‘நானே செய்பவன்’ (கர்த்தா) என்று அபிமானம் கொள்கிறான். (2)

‘தானே கர்த்தா’ என்ற அபிமானம் காரணமாக, அவன் உடலின் சேர்க்கையால் செய்யப் படுகிற புண்ணிய—பாவச் செயல்களின் தோஷங்களால், தனது இயல்பான சுதந்திரத்தையும் அமைதியையும் இழந்து, தேவர் முதலான உயர் பிறவிகள், பன்றி முதலிய ஈனப்பிறவிகள், மனிதன் முதலிய இடைநிலைப் பிறவிகளிலும் பிறந்து, ஜனன—மரண ரூபமான சம்சார பந்தத்தை அடைகிறான். (3)

கனவில் தோன்றும் அச்சம், சோகம் முதலியவற்றுக்குக் காரணம் ஏதுமில்லை என்ற போதிலும், கனவில் தோன்றும் பொருள்களுக்குத் தாற்காலிகத் தோற்றம் இருப்பதால், அச்சம்—சோகங்களை அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கிறது. அதுபோலவே, அச்சம்—துயரம், நான்—எனது மற்றும் பிறப்பு—இறப்பு என்று தோற்றமளிக்கும் உலக வாழ்க்கைக்கு எவ்வித ஆதாரமும் (இருப்பும்) இல்லாதபோதிலும், அஞ்ஞானத்தின் காரணமாகப் புலனுகர் பொருள்களைப் பற்றியே நினைத்துக் கொண்டிருப்பதால், ஜீவனுக்குச் சம்சாரச் சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை கிடைப்பதில்லை. (4)

ஆகவே, உலகியலில் மிகவும் பற்று கொண்ட மனத்தை இடைவிடாத பக்தி யோகத்தினாலும் வைராக்கியத்தினாலும் மெல்ல மெல்ல தன்வயப்படுத்த வேண்டும். (5)

யமம், நியமம் முதலிய யோக சாதனங்களால் மிகவும் ஈடுபாட்டுடன் அப்பியாசம் செய்த சித்தத்தை ஒருநிலைப்படுத்தி, இறைவனைப் பற்றிய வழிகளால் ஆன்மா வேறு, பிரகிருதி ரூபமான உடல் வேறு என்று அறிய வேண்டும். பக்தியுடன் தேனினும் இனிய என் திருவிளையாடல்கள் பற்றிய திருக்கதைகளைச் செவியாரப் பருக வேண்டும். எந்த ஜீவராசியிடமும் பகைமை பாராட்டாது ஏற்றத்தாழ்வு காணாத சமபுத்தியுடன் அவைகளையும் தன்னைப் போலவே நினைத்து அன்பு காட்ட வேண்டும். எதிலும் பற்று வைக்காமல் புலனடக்கத்துடன் இறைசிந்தனை தவிர மற்றவை பற்றிச் சிந்தியாது, பகவத் அர்ப்பணமாக, உறுதியாக தனது கடமைகளைச் செய்யவேண்டும். மிதமான ஆகாரம் கொண்டு இறை சிந்தனையுடன் மற்றவர்கள் சேர்க்கையைத் துறந்து, சாதுக்களையே அண்டி, மனத்தை அமைதியாக ஒருநிலைப்படுத்த வேண்டும்; அனைவரிடமும் கருணையோடு இருக்க வேண்டும். ஆனால், இந்த தேகத்திலோ, அதைச் சார்ந்திருக்கும் மனைவி—மக்களிடமோ, ‘யான், எனது’ என்ற வீண் அபிமானம் கொள்ளாதிருக்க வேண்டும். பிரகிருதி வேறு, புருஷன் வேறு என்கிற உண்மையறிவால் ஜாக்ரத் (விழிப்பு), ஸ்வப்னம் (கனவு), ஸுஷுப்தி (தூக்கம்) என்ற மூன்று நிலைகளையும் துறக்க வேண்டும். மற்றவற்றை ஏறெடுத்தும் காணக் கூடாது. கண்களால் சூரியனைக் காண்பதுபோல் ஆன்ம அறிவு பெற்றவனாக, மனத்தால் தூயதான ஆன்மாவையே காணவேண்டும். இவ்வாறு செய்வானேயாகில், எவ்வித உபாதியுமற்ற பொய்யான அஹங்காரத்திலும், ஸத்ரூபமாக (மெய்யாக) விளங்கும் காரணமான, பிரதானத்திற்கு இருப்பிடமான மாயையான உலகை, உண்மை போல் விளங்கச் செய்கின்ற எங்கும் எதிலும் நீக்கமற நிரம்பி நிற்கும் இரண்டற்ற பிரும்ம ஸ்வரூபத்தை அடைகிறான். (6—11)

நீர் நிலைகளிலுள்ள தண்ணீரில் தோன்றும் சூரியனின் பிரதிபிம்பம், அருகிலுள்ள சுவரில் பிரதிபலிக்கும் வெளிச்சத்திலும் நிழலாடுவதைப் பார்த்து, ‘ஆகாயத்தில் சூரியன் இருக்கிறான்’ என்ற உண்மையைத் தெரிந்து கொள்கிறோம். அதுபோலவே, சத்துவம்—ராஜஸம்—தாமஸம் என்ற குணவேற்றுமைகளால், மூன்றுவிதமான அஹங்காரம், மனம்—புத்தி—புலன்கள் மற்றும் உடல் முதலியவற்றில், ‘இருப்பு’ (அவைகள் இருக்கின்றன) என்ற விளக்கம் ஏற்படுகிறது. அதிலிருந்து உண்மைப் பொருளான பரமாத்மாவைப் பற்றிய ஞானம் உண்டாகிறது. சான்றாக, ஆழ்ந்த உறக்கத்தின் போது, பூத—சூட்சுமப் புலன்கள், மனம், புத்தி ஆகியனவெல்லாம் தங்கள் தோற்றத்துக்குக் காரணமான அஹங்காரத்தில் ஒடுங்கிவிடுகின்றன. அப்போது, விழிப்பு—உறக்கம்—கனவு ஆகிய மூன்று நிலைகளிலும் சாட்சியாகவுள்ள ஜீவாத்மா மட்டும் விழிப்புடன் இருக்கிறது. அதனால்தான், ‘நான் நன்றாகத் தூங்கினேன்’ என்ற உணர்வு பின்னர் தோன்றுகிறது. (மற்ற புலன்கள் செயலற்றுக் கிடக்கும் போதும், ஜீவன் உயிர்ப்புடன் இருப்பதால்தான் உடல், உயிர்ப்பொருளாக இருக்கிறது. இல்லையென்றால் உடலின் பெயரே மாறிவிடும்.) (12—14)

விழித்துக் கொண்டிருக்கும்போது இந்திரியங்கள் செயல்படுவதால், அவற்றை இயக்கும் பகவான் (அந்தராத்மா) இருக்கிறதென்று தெரிந்தாலும், தூங்கும்போது அந்த இந்திரியங்கள் செயல்படாததால் ஆத்மாவான பகவான் அப்போது இல்லை என்று நினைக்கக் கூடாது. உண்மையில் இல்லாமல் போனது இந்திரியங்களும் அஹங்காரமும்தான். உறக்கத்தில் அஹங்காரம் செயலற்றுக் கிடப்பதால், தானே இல்லாமல் போய்விட்டதாக நினைக்கிறான். உண்மையில், காணாமற்போன பொருள் அந்த அஹங்காரம்தானே தவிர, அழிவே அடையாத ஜீவன் இல்லை. (15)

தாயே! இவ்விதம் மேற்கூறிய அனைத்தையும் ஆராய்ந்து அறிந்த விவேகமுள்ளவன், அடிப்படை தத்துவங்களுக்கும் அஹங்காரத்திற்கும் இருப்பிடமாகி, அனைத்தையும் வெளித்தோன்றக் காட்டுகின்ற பரமாத்மாவை அறிந்து கொள்கிறான்.” (16)

தேவஹூதி கேட்கிறாள்—— “பிரும்மத்தை அறிந்த ஞானியே! என் பிரபுவே! பிரகிருதியும் புருஷனும் ஒன்றையொன்று அண்டித் தழுவி நிற்கும் நித்திய வஸ்துக்கள். பிரகிருதி, புருஷனை ஒருபோதும் விட்டுப் பிரிவதேயில்லை. (17)

பூமியும் அதன் குணமான மணமும், நீரும் அதன் தன்மையான சுவையும் எவ்வாறு பிரிந்திருக்க முடியாதோ, அவ்வாறே பிரகிருதியும் புருஷனும் ஒன்றையொன்று விட்டுப் பிரிந்திருக்க முடியாது. (18)

இயற்கையில் ஆன்மா எந்தச் செயலுமற்றவனாக இருப்பினும், பிரகிருதியின் குணங்கள், அவனைச் செயலில் கட்டுப்படுத்துகின்றன. ஆகவே, பிரகிருதியோடு சம்பந்தம் உள்ள வரை ஆன்மாவிற்குச் சுதந்திரமேது? (19)

சில சமயம் உண்மை உணர்வை (தத்துவார்த்தத்தை) ஆராய்வதன் மூலம் கர்மபந்தம் என்கிற பயம் நிவர்த்தியானதாகத் தோன்றினாலும், கர்மத்தளைக்குக் காரணமான அஞ்ஞானம் நிவர்த்தி அடையாததால் (விலகாததால்), அது திரும்பவும் வந்து ஒட்டிக்கொள்ளும்.” (20)

பகவான் பதில் கூறுகிறார்—— “அக்னியை உண்டுபண்ணுவதற்கு அரணிக்கட்டையைக் கடைவது வழக்கம். எந்த அரணிக்கட்டையால் கடையப்பட்டு அக்னி உண்டாகிறதோ, அந்த அக்னி, தன் தோற்றத்திற்குக் காரணமான அரணிக்கட்டையையே எரித்துவிடுகிறது. அதுபோல் பிரகிருதியால் உண்டுபண்ணப்பட்ட புத்தி, மனம், இந்திரியங்கள் ஆகியவை பிரகிருதியை எரித்துவிடும். அது எப்படியெனில், பயனைக் கருதாது பற்றின்றிச் செய்யப்படும் ஸ்வதர்மத்தால் (அவரவர்க்கு நிச்சயிக்கப்பட்ட செயலைச் செய்வதால்) மனத்தூய்மை ஏற்படுகிறது. அதனால், இறைவனது திருவிளையாடல்களை விளக்கும் கதைகளைக் கேட்டறிவதில் ஊக்கமும், அதனால் தீவிரமான பக்தியும் தோன்றுகின்றன. அதன் மூலம் தத்துவத்தை உணரும் அறிவும், திடமான வைராக்கியமும் விரத நியமங்களுடன் செய்யப்படும் தியானயோகத்தினாலும், சித்தத்தின் ஆழ்ந்த ஒன்றிய நிலையாலும் புருஷனுடைய பிரகிருதி (அறியாமை) நாளடைவில் குறைந்து வந்து, பின் முற்றிலுமாக அழிந்துவிடுகிறது. (21—23)

ஜீவன், பிரகிருதியால் விளையும் இன்பங்களை அனுபவித்து அனுபவித்து, பின் இவை அற்பமானவை, தோஷங்கள் நிறைந்தவை, சாரமற்றவை, விரைவில் அழிபவை என்று உணர்ந்து கொண்டு, அதைத் துறந்து விடுகிறான். அவ்வாறு துறக்கப் பெற்ற பிரகிருதி இயல்பாகவே கர்மங்களுக்காட்படாத, இடையிடையே வந்த கர்மத்தளைகளும் பகவத் பக்தியால் கழியப் பெற்றுத் தன்னிலையில் சுதந்திரமாக நிற்கும் புருஷனை (ஜீவாத்மாவை)ச் சம்சார பந்தத்தில் சிக்க வைக்க முடியாது. (24)

பற்பலவிதமாகக் கனவு தோன்றித் தூங்குகிறவனைத் துன்புறுத்துகிறது. கனவில், தான் ஏதோ ஒன்றைத் தொலைத்துவிட்டதாகவும், மனைவி—மக்களுக்கு ஏதோ கெடுதி வந்ததாகவும் கண்டு துன்பம் அனுபவிக்கிறான். விழித்திருப்பவனுக்குக் கனவின்மையால் அதனால் வரும் துன்பங்களை அனுபவிப்பதில்லை. அதுபோல பிரகிருதி, புருஷன், ஈசுவரன் என்கிற தத்துவங்களின் உண்மையுணர்ந்து, பகவானான என்னிடத்திலேயே மனத்தை நிலைநிறுத்தி, அந்த ஆன்மானுபவத்தினால் மனம் மகிழ்ந்த புருஷனை, பிரகிருதியானது சம்சார பந்தத்தில் சிக்க வைக்க முடியாது. (25—26)

இவ்வாறு மனிதன் பற்பல பிறவிகள்தோறும் பகவானான என்னைப் பற்றிய நினைவாகவே வெகுகாலம் இருப்பானாகில், அப்பொழுது அவனுக்குப் பிரும்மலோகம் வரையிலான அனைத்துவிதமான போகங்களிலும் வெறுப்பு தோன்றி, வைராக்கிய நிலை கிட்டும். (அத்தனை இன்பங்களையும் துரும்பென நினைப்பான்.) (27)

இவ்வாறு வைராக்கியம் கைவரப்பெற்று துணிவு பெற்ற என் பக்தன், எனது கருணையினால் ‘காண்பதனைத்தும் பொய், மாயை, இறைவனே சத்தியம்’ என்கிற தத்துவங்களனைத்தையும் பெற்று, அதன் வாயிலாகப் பெறப்படும் ஆன்ம அனுபூதியினால் அனைத்து சந்தேகங்களும் நீங்கப் பெற்று, ‘தேகமே ஆன்மா’ என்கிற அபிமானத்தையும் துறந்து, என்னிடமே கொண்ட பக்தியோகத்தினால் பிராரப்த கர்மத்தின் முடிவில், (இந்த லிங்கதேகத்தின் அழிவில்) யோகிகள் தங்கள் சூட்சும உடலைவிட்டு எங்கு சென்றால் திரும்பி வரமாட்டார்களோ, அந்த கைவல்யம் என்கிற ஆனந்தமே வடிவான எனது உலகை அடைகிறான். (28—29)

தாயே! யோக சாதனைகளாலன்றி மற்ற வேறு எந்தக் காரணங்களாலும் கிடைத்தற்கரிய அணிமாதி அஷ்ட சித்திகளும் பக்தியோகம் கைகூடியவனுக்குத் தானே கைகூடும். அவை மாயையே உருவானவை. ஆகவே, மனத்தைத் தன்பால் இழுத்துவிடும். அவை உலகியல் தளைகளை மேன்மேலும் தோற்றுவிக்குமேயன்றி, அவற்றைக் களைய மாட்டா. அவற்றில் பற்று வைத்தால் சம்சார பந்தம் எந்நாளும் தீராது. பக்தியோகம் கைவரப் பெற்றவன், அவற்றில் மனநாட்டம் கொள்ளாதிருப்பானாயின், அவன் உலகியலைப் பற்றறத் துறந்து, இவ்வுடல் தொடர்பு நீங்கி, மரணபயமற்ற அழிவற்ற ஆனந்தமே வடிவான எனது பரமபதத்தை அடைகிறான்.” (30)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபத்தெட்டாவது அத்தியாயம் — அஷ்டாங்கயோக சாதனை

கபில பகவான் கூறுகிறார்—— “தாயே! தாங்கள் ஓர் அரசகுமாரி. நான் இப்போது தங்களுக்குத் தியானயோகத்தைப் பற்றிச் சொல்கிறேன். தியானம் என்பது ஏதாவதொரு உருவத்தையே மனத்தில் நினைப்பது. இதனால் மனம் தெளிவுற்று மோட்ச மார்க்கமான பக்திமார்க்கத்தில் செல்லும். [இந்த பக்தியோகத்திற்கு யமம், நியமம், ஆசனம், பிராணாயாமம், பிரத்தியாகாரம், தாரணம், தியானம், சமாதி என்னும் எட்டு அங்கங்கள் (அஷ்டாங்க யோகம்) அங்கமாக இருக்கின்றன.] (1)

தன் சக்திக்கேற்ப தனது வருணாசிரம தர்மங்களைக் கடைப்பிடித்தல்; தனது வருணாசிரமங்களுக்கு ஒவ்வாத செயல்களைத் தவிர்த்தல்; இறையருளால் கிடைத்ததைக் கொண்டு மகிழ்தல்; சான்றோர்களது திருவடிகளை அண்டி நிற்றல்; அறம், பொருள், இன்பம் — இவையே பெரிதென எண்ணி அதற்காக பெருமுயற்சி மேற்கொள்ளாதிருத்தல் (அதாவது, உலகியல் சுகங்களிலேயே மனத்தை ஈடுபடுத்தும் செயல்கள் செய்யாமை); முக்தி நெறியிலிட்டுச் செல்லும் நெறிகளில் ஈடுபாடு கொள்ளல்; மிதமான தூய்மையான உணவு ஏற்றல் (இரண்டு பாகம் அன்னம், ஒரு பாகம் தண்ணீர் நிரப்பி, மீதி ஒரு பாகத்தைக் காற்று சஞ்சாரத்திற்காக மீதப்படுத்துதலே மிதமான ஆகாரம்); மக்கள் நடமாட்டம் அதிகமற்ற பாதுகாப்பான ஓர் இடத்தில் தனித்திருத்தல்; எவருக்கும் எந்தவிதத் துன்பமும் இழைக்காதிருத்தல் (அகிம்சை); சத்தியத்தையே பேசுதல்; பிறர் பொருளைக் களவாட நினையாமை; வாழ்க்கைக்கு வேண்டும் பொருளுக்கு மேல் சேர்க்காதிருத்தல்; புலனடக்கத்துடன் பிரம்மசரிய விரதம் அனுஷ்டித்தல்; அறநெறிகளைக் கடைப்பிடிக்கும்போது நேரும் துன்பங்களைப் பொறுத்தல் (தவம் செய்தல்); அகமும் புறமும் தூய்மையாயிருத்தல்; அறநெறி நூல்களைக் கற்றல்; இறைவனைப் பூசித்தல்; மிதமாகப் பேசுதலான மௌனம்; உயர்ந்த யோகாசனங்களைப் பயின்று உடல் நிமிர்ந்தபடி அசையாது உட்கார்ந்திருத்தல்; பிராணாயாமம் மூலமாக மெல்ல மெல்ல சுவாசத்தைத் தன்வயப்படுத்துதல்; மனத்தைப் புலன்வழிச் செல்லவிடாது தடுத்துத் தனதாக்கல் (இதயத்தில் நிறுத்தல்); மனத்தோடு பிராணனையும் மூலாதாரம் முதலிய ஆறு சக்கரங்களுள் ஏதேனுமொன்றில் நிலைக்கச் செய்தல்; இறைவனது படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய திருவிளையாடல்களை அனவரதமும் சிந்தித்திருத்தல்; மனத்தை ஒருநிலைப்படுத்துதல் முதலியவைகளாலும், மற்றுமுள்ள தானம், விரதம் முதலிய உபாயங்களால் உலகியல் விஷயங்களிலேயே ஈடுபாடு கொள்வதாலேயே குற்றமுள்ள மனத்தைச் சோம்பலை விடுத்து, பிராணனை வெற்றிகொண்டு, புத்தியின் துணைகொண்டு, மெல்ல மெல்ல சன்மார்க்கத்தில் ஈடுபடச் செய்யவேண்டும். (பக்தியோகத்தை விரும்புபவன் மேற்குறித்தபடி சாதனை செய்து, மனத்தை பகவானைக் குறித்து நிலைநிறுத்த வேண்டும்.) (2—7)

(பிராணனை வெற்றிகொள்வது எப்படியெனில், கேள்.) தூய்மையான ஓரிடத்தில் ஆசனத்தை அமைத்து, அதில் நெடுநேரம் அமர்ந்திருப்பினும், களைப்பு ஏற்படாவண்ணம் அசைவற்ற நிலையில் உடல் நேராக இருக்குமாறு சுகமாக ஸ்வஸ்திகாசனத்தில் அமர்ந்து, பிரணவத்தைப் பயிலவேண்டும். (பிராணாயாமம் செய்யப் பழக வேண்டும்.) (8)

பூரகம், கும்பகம், ரேசகம் என்கிற முறையிலாவது, அனுலோமம், பிரதிலோமம் முறையிலாவது சுவாசத்தைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். இதனால் சித்தம் (மனம்) அசைவற்று ஒருநிலைப்படும். (பூரகம் — வெளிக்காற்றை உள்ளிழுத்தல்; கும்பகம் — காற்றை உள்ளே அடக்கி நிறுத்திக் கொள்ளுதல்; ரேசகம் — நிறுத்தப்பட்ட காற்றை மறுபடியும் வெளியே விடுதல்.) (9)

காற்று, தீ — இவைகளால் காய்ச்சப்பட்ட தங்கம், தன்னிடமுள்ள அழுக்கு அகன்று தூய்மையாவது போல், சுவாசத்தைத் தன்வயப்படுத்திய யோகியின் மனது, ரஜோகுணமும் அதனால் நேரும் குற்றங்களும் நீங்கித் தூய்மையடையும். (10)

ஆகவே யோகியானவன், பிராணாயாமத்தால் வாதம், பித்தம், சிலேஷ்மம் (கபம்) என்கிற தாதுக்களின் வைஷம்யத்தால் (அளவு மாறுபாட்டால்) விளையும் தீமைகளையும், தாரணையால் பாவங்களையும், பிரத்தியாகாரத்தினால் உலகியல் விருப்பங்களையும், தியானத்தினால் இறைவன் பக்கத்திலிருந்து நம்மை இழுக்கும் ராகம் முதலிய தோஷங்களையும் போக்கடித்துக் கொள்ள வேண்டும். (11)

பிராணாயாமம் முதலிய யோகசாதனைகளால் மனம் தூயதாகி, பகவானிடத்திலேயே நிலைபெற்று நிற்கும்போது, பார்வையை மூக்கு நுனியில் வைத்து, பகவானுடைய திவ்விய மங்கள விக்கிரகத்தை (திருமேனியை)த் தியானிக்க வேண்டும். (12)

(தியானிக்க வேண்டிய பகவானின் திருமேனியழகை வர்ணிக்கிறார்——) மலர்ந்த செந்தாமரை போன்ற திருமுகம்; தாமரையிதழ் போல் மிளிர்ந்து செவ்வரியோடிய நீண்ட பெரிய கண்கள்; கருநெய்தல் (நீலோத்பலம்) போன்று சியாமளத் திருமேனி; கைகளிலே சங்கம், சக்கரம், கதை; அரையிலே மலர்ந்த தாமரைமலரின் மகரந்தம் போன்று பொன்னிறமான பட்டாடை; திருமார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மரு; கழுத்தில் அழகிய கௌஸ்துபமணி ஹாரம்; மார்பிலே கொழுத்த வண்டுகள் கூட்டங்கூட்டமாக வந்து மொய்க்கும் வனமாலையும், விலையுயர்ந்த முத்துமாலைகளும்; கைகளிலே கைவளைகள்; தலையிலே நவரத்தினமய கிரீடம்; மேற்கைகளிலே தோள்வளைகள்; திருவடிகளில் சிலம்புத் தண்டைகள்; அரையிலே பொன் அரைஞாண்கயிறு; பக்தர்களது இதயகமலமே ஆசனம்; பதினாயிரம் கண்கள் கொண்டு பார்த்தாலும் தெவிட்டாத சாந்தமான திருமேனி அழகு; பக்தர்கள் கண்களுக்கும் இதயத்திற்கும் உயர்ந்த சிறந்த விருந்தான அழகிய திருமேனி. பதினான்கு கோடி அண்டங்களும் அவர் திருவடியை வணங்குகின்றன; அதிசுந்தரராகையால் கண்டதுமே பக்திகொள்ளும் காட்சியான்; இளம்பருவத்தினன்; அடியார்களுக்கு அருள் செய்வதிலேயே திருக்கண்கள்; அனைவரும் புகழ்ந்து பாடும் பெரும்புகழ்; புண்ணிய சுலோகர்களாகிய பலிச்சக்கரவர்த்தி, பீஷ்மாசார்யார் போன்றோர்க்கும் புகழை (‘யஶஸ்’ஸை) அளிப்பவர் — இப்படிப்பட்ட பரிபூரணமாகிய அழகுகொண்ட அவயவங்களுடைய இந்த பகவானை, மனம் ஒருநிலைப்படும் வரை தியானிக்க வேண்டும். (13—18)

பகவானது லீலைகள் அனைத்தும் மனத்தைக் கவர்ந்திழுக்கக் கூடியன. பகவான், மனக்கண்களால் எப்பொழுதும் பார்த்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டியவன். ஆகவே, பக்தியே நிலைகொண்ட தூய மனத்தினால் அந்த பகவானை நின்ற திருக்கோலம், உலா வரும் திருக்கோலம், அமர்ந்த திருக்கோலம், சயன திருக்கோலம், இதயாகாச குகையில் இருக்கும் திருக்கோலம், இன்னும் தன் மனத்திற்கேற்ற பற்பல திருக்கோலங்களிலும் தியானிக்கலாம். (19)

தன் மனம், பகவானுடைய திவ்விய மங்களத் திருமேனியிலே காலூன்றப் பெற்று, அந்தத் திருமேனியின் அனைத்து அவயவங்களிலும் படிந்திருப்பதை அறிந்து, பின் பகவானுடைய அவயவங்களில் ஏதேனுமொன்றில் மனத்தைப் பற்ற செய்ய வேண்டும் (நிலைநிறுத்த வேண்டும்). (20)

முதலில் பகவானுடைய திருவடித் தாமரைகளை இவ்விதம் தியானிக்க வேண்டும். அத்திருவடிகள் வஜ்ரம், அங்குசம், கொடி, தாமரைமலர் முதலிய ரேகைகள் நிறைந்து, சற்றே எடுப்பான சிவந்த நகங்களின் கிரணங்கள், நிலவுபோல் அடியார்களின் மனவிருளை நீக்கியவண்ணம் அழகுற விளங்குவது. (21)

இந்தத் திருவடிகளை(த் திரிவிக்கிரமாவதாரத்தின் போது பிரும்மதேவன் தன் கமண்டலு நீரால் அபிஷேகம் செய்து,) அலம்பிய நீரே நதிகளில் சிறந்த கங்கை நதியாயிற்று. அந்த கங்கையைத் தலையில் தரித்த பரம மங்கள ரூபியான பரமசிவன், மேலும் மங்களகரனாக ஆனார். இந்திரனது வஜ்ரப்படை மலைகளைப் பொடிப்பொடியாக்கியது போல், இந்தத் திருவடிகள் தன்னை நினைந்துருகும் அடியார்களின் மலைபோன்ற பாவக்குவியல்களைப் பொடித்துத் தள்ளுவது. அந்தத் திருவடிகளை வெகுநேரம் தியானம் செய்யவேண்டும். (22)

அதன்பின் அனைத்தையும் படைத்தருளிய பிரும்மதேவரது திருத்தாயும், தேவர்கள் அனைவரும் கைதொழுது வணங்கும் செந்தாமரைக் கண்ணாளுமாகிய மகாலக்ஷ்மியைத் தனது துடைகள் மீது வைத்துக் கொண்டு, தளிர் போன்ற தன் திருக்கரங்களால் வருடி வாசனை செய்து மகிழும், பிறப்பிறப்பற்ற பகவானது முழந்தாள்களை மனத்தில் நிறுத்தித் தியானிக்க வேண்டும். (23)

காயாம்பூ நிறத்துடன் வலுவாக விளங்கும் பகவானது துடைகள், கருடாழ்வாரால் தம் தோள்களில் சுமக்கப்படுவது. அதை மனத்தில் தியானிக்க வேண்டும். பின் திருவடி வரை தொங்கும் அழகான பீதாம்பரத்தால் மறைக்கப்பட்ட இடையைத் தியானிக்க வேண்டும். அங்கு பொன்னிறமான அரைஞாண் கயிறு மிளிர்கிறது. (24)

பின் பகவானது தொப்புள் கொடியையும், அதுகொண்ட உதரத்தையும் தியானிக்க வேண்டும். அகில உலகங்களுக்கும், ஏன், பிரும்மதேவருக்குமே தோற்றுவாயான தாமரைமலர் கொடியுடன் தோன்றிய இடம் அதுதானே. அதன்பின் கழுத்தில் தொங்கும் முத்துஹாரங்களால் வெளுத்து, மரகத இரத்தினம் போல் திடங்கொண்ட இரு திருமார்புத் தடங்களையும் தியானிக்க வேண்டும். (25)

அதன்பின் அனைவரும் வணங்கித் தொழும் பகவானது திருமார்பைத் தியானம் செய்ய வேண்டும். அது திருமகளது இருப்பிடம்; நினைப்பவருக்கு மனநிறைவை அளிப்பது; தரிசிப்பவர் கண்களுக்கு விருந்தாகவும் விளங்குவது. பகவானது திருக்கழுத்து கௌஸ்துபமணிக்கு அழகு கூட்டுவது. அதைத் தியானிக்க வேண்டும். (26)

பகவானுடைய நான்கு திருக்கரங்களும் இந்திரன் முதலிய எண்டிசை லோகபாலர்களின் இருப்பிடம். மந்தரமலையைப் பாற்கடலில் மத்தாக நிலைநிறுத்தி அமுதம் கடைந்தபோது, அது உராய்ந்ததனால் மெருகிட்டதுபோல் பளபளக்கும் பொன் வளையல்கள் மிளிரும் அந்தத் திருக்கரங்களைத் தியானிக்க வேண்டும். அதில் ஒரு கரத்தில், ஆயிரம் ஆரங்கள் கொண்ட சூரியன்போல் ஒளிரும் சக்கரப்படை. மற்றொரு கரத்தில், தாமரைமலரில் வீற்றிருக்கும் ஹம்ஸமென விளங்கும் வெண்சங்கம். இவற்றையும் தியானிக்க வேண்டும். (27)

பகைவர்களின் உதிரக்கறை படிந்திருக்கும் பகவானது பிரியமான கதாயுதத்தையும், வண்டுகள் மொய்த்து இனிது பாடும் வனமாலையையும், ஜீவராசிகளின் ஆன்மதத்துவ ரூபமான கௌஸ்துபமணியையும் தியானிக்க வேண்டும். (28)

தனது அடியார்களுக்கு அருள் வழங்கவே, பகவான் தன் விருப்பம்போல் பல அவதாரங்கள் மேற்கொள்கிறார். அவரது தியானம்தான் ஜீவராசிகளுக்கு நலம் பயப்பது. காதுகளில் தொங்குமாறு அணியப்பெற்ற மகரகுண்டலங்களின் ஒளி, கண்ணாடி போன்ற கன்னங்களில் பிரதிபலிக்க, அழகு மிகுந்த மற்றும் உயர்ந்த எடுப்பான மூக்கும் கொண்ட அன்றலர்ந்த தாமரைமலர் போன்று அழகிய திருமுகத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். (29)

நெற்றியில் சுருண்டு கறுமையான முன்னெற்றி மயிர்கள் தவழ விளங்கும் பகவானது திருமுகமண்டலம், வண்டுகள் சூழ்ந்து தவழும் திருமகள் வீற்றிருக்கும் தாமரை மலரின் அழகையும் விஞ்சி நிற்கிறது. மலர்ந்த தாமரை போன்ற அவரது திருக்கண்கள், தாமரை மலரில் அசைந்து அசைந்து சுற்றி வரும் இரண்டு வாளைமீன்களின் அழகை அளப்பதுபோல் விளங்குகிறது. உயர்ந்து வளைந்து அழகுற விளங்கும் புருவங்களினால், மேலும் அழகுற விளங்கும் பகவானது திருமுகமண்டலத்தை மனத்திலிருத்திச் சோம்பலின்றித் தியானிக்க வேண்டும். (30)

பகவானது திருக்கண்களின் பார்வையை மிகுந்த பக்தியுடன் இதய குகையில் வெகுநேரம் தியானிக்க வேண்டும். கருணையினாலும் அன்பொழுகும் புன்னகையாலும் நிமிடந்தோறும் அது பெருகிக் கொண்டேயிருப்பது; அருள் மழை பொழிவது. அடியார்களது உலகியல் மூன்று வகை தாபங்களையும் முற்றிலுமாக நீக்கவே, அது கருணையோடு வழிகிறது. (31)

அதன்பின் பகவானுடைய புன்னகையைத் தியானிக்க வேண்டும். அந்தப் புன்னகை, வேறு புகலின்றிச் சோகக் கடலில் மூழ்கி, தன் திருவடிகளில் சரண்புகுந்த அனைத்து ஜீவராசிகளின் கடல்போல் பொங்கிவரும் சோகக் கண்ணீரைத் துடைப்பது; பக்தர்களது விருப்பம் எதுவாயினும் அதைக் கருணையோடு நிறைவேற்றி வைப்பது. பக்தர்களின் பாவங்களையும் துன்பங்களையும் களைபவன் என்பதனால் அவர் ‘ஹரி’ எனப் பெயர் பெற்றார். முனிவர்களை மதிமயங்கும்படி செய்யும் மீன்கொடியோனான மன்மதனையும் மயக்குவதற்காகவே, மாயையினால் பகவான் தானாக நிர்மாணித்துக் கொண்ட இரு புருவங்களையும் தியானிக்க வேண்டும். (புருவங்களின் அழகு, கொள்ளையோ கொள்ளை!) (32)

பகவானது திருமேனியின் அழகில் எளிதாகத் தியானத்தில் நிலைநிற்பது அவரது புன்சிரிப்பே. அது அத்தனை அழகானது. அதுதான் தியானிக்கத்தக்கது. சிவந்த இரு உதடுகளின் காந்தி, மல்லிகை மொட்டுப் போல் வெண்ணிறமான சிறுசிறு பல்வரிசைகளில்பட்டு, அந்தப் பற்கள் சற்றே சிவந்து அழகாகக் காணப்படுகின்றன. இவ்வாறு தியானத்திலேயே தன்மயனாகி, பகவானுடைய அழகிய திருமேனியைத் தவிர வேறெதையும் நினையாது, பக்தியினால் உள்ளமுருக, அவ்வழகிய திருமேனியைத் தியானிக்க வேண்டும். (33)

இவ்வாறு தியானம் செய்யச் செய்ய பகவானிடம் அளவிலா அன்பு (காதல்) தோன்றுகிறது. அந்த பக்தியினால் உள்ளம் உருகுகிறது. ஆனந்தத்தால் உடல் புல்லரிக்கிறது. அவரைவிட்டுப் பிரிய மனம் வராததால் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகுகிறது. இதுவரை தன் புத்தியைக் கொண்டு பகவத் ரூபத்தைப் பிடித்துக் கொண்டவன், உடல் புல்லரிப்பு, ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகுதல் போன்ற சாத்விக பாவங்கள் (நிலைகள்) ஏற்பட்டதும், தன் புத்தியையும் இழந்துவிடுகிறான். அதாவது, மீன் பிடிக்கத் துவங்கும் போது உபயோகித்த வலையை, மீன் அகப்பட்டதும் விட்டு விடுவதுபோல். (34)

விளக்கில் எண்ணெயில்லாமற்போனால், அந்தச் சுடர் தனக்குக் காரணமான தீயிலேயே லயமடைகிறது. அதேபோல், மனம் தனக்கு ஒரு புகலிடம், பற்றுகிற பொருள் (விஷயம்), பற்று ஆகிய மூன்றையும் இழக்குமானால், அப்போது தளைகள் நீங்கிவிட்ட மனது அமைதியாகப் பிரும்மத்திடமே லயமடைகிறது. இந்த நிலையை அடைந்த பின் ஜீவன், குணப்பிரவாகரூபமான இந்த தேகம் முதலிய உபாதிகளைக் களைந்தவனாக, தியானம், தியானம் செய்பவன், தியானிக்கப்பட வேண்டியவன் என்கிற பிரிவுகள் இல்லாமல், பரமாத்மா ஒருவனையே எங்கும் எதிலும் காண்பான். (35)

யோகப்பயிற்சியினால் அகண்டாகார விருத்தியான ஆன்ம சாட்சாத்காரம் பெற்ற (தன்னையே பிரும்மமாகக் காணப்பெற்ற) அந்த யோகி, இன்ப—துன்பங்களைக் கடந்து பிரும்ம ஸ்வரூபத்திலேயே நிலைநிற்கிறான். இப்பொழுது பரமாத்ம தத்துவத்தை அறிந்ததனால் அஞ்ஞான இருள் அகன்று, இதுவரை இன்ப—துன்பங்களை அனுபவித்தவன் தான்தான் என்றெண்ணியவன், ‘அது தவறு. அவை அஞ்ஞானமான அகங்காரத்தாலன்றோ ஏற்பட்டன’ என்று புரிந்து கொள்கிறான். (36)

இவ்வாறு ஆன்ம சாட்சாத்காரம் அடைந்தவன், தனது உடல் நிற்கிறதா, உட்கார்ந்திருக்கிறதா, நடக்கிறதா, சென்ற இடத்திலிருந்து திரும்பி வந்துவிட்டதா? என்றெல்லாம் தெரிந்து கொள்வதில்லை. கட்குடியன் தன்னுடலில் துணி இருப்பதையோ, அது நழுவி விழுந்ததையோ அறியமாட்டான். (ஒரு ஜீவன், தனது கர்மவினைகளை அனுபவிக்க ஓர் உடல், புலன்கள், மனம் — இவற்றை அண்டித்தான் இருக்க வேண்டும். ஆனால், பொறி—புலன்கள், மனம் — இவற்றை ஜீவபந்தத்திலிருந்து விடுவித்துக் கொண்டவன், இதுவரை தன் காது, மூக்கு என்றிருந்ததெல்லாம் இப்போது உடலுடையது; தன்னுடையதல்ல என்று அறிகிறான். இப்போது அவனுக்கு உடல் என்பது இருந்தாலும், அவன் அவ்வுடலிலிருந்து தனித்து நிற்பவன்தான்.) (37)

இவ்வுடல் முன்வினைக்கு அடிமைப்பட்டது. முன்செய்வினையால் பெறப்பட்ட இவ்வுடல், அந்தக் கர்மப்பயன் அனுபவித்து முடியும் வரை பொறிபுலன்களுடன் கூடினதாகத்தான் இருக்கும். ஆனால், பக்தியோக சமாதியை அடைந்தவன், அதாவது இறைதத்துவத்தின் உண்மை அறிந்தவன் இந்த உடலையோ, அதைச் சார்ந்த மனைவி—மக்களையோ தன்னுடையதென்று நினைப்பதில்லை. கனவுலகில் கண்ட உடலோ, அதைச் சார்ந்தவையோ, கனவு உள்ளவரை உண்மையாகத் தோன்றினாலும், விழித்தவுடன் அவற்றின் நினைப்பையிழந்து விடுகிறானல்லவா? அதுபோல்தான். (38)

அன்பு காரணமாக மனைவி—மக்கள், செல்வம் ஆகியவற்றைத் ‘தான், தனது’ என்று நினைப்பவன், அவற்றை இழந்த பின்பும் இவன் தனித்திருப்பதால், அவை தன்னிலும் வேறு என்று அறிகிறான். அதேபோல்தான், உடலிலிருந்து கொண்டே அதன் செயல்களைச் சாட்சியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பரமன், அவற்றினின்றும் வேறுபட்டவன்தான், தனித்தவன்தான். (39)

ஒரு கட்டைத் தீப்பற்றி எரியும்போது அதில் தீப்பொறியும், புகையும் உண்டாகின்றன. அவற்றை நாம் தீ என்பதில்லை. அந்த எரியும் கட்டையையும் நாம் தீ என்கிறதில்லை. அப்போது எரிகிற தீ வேறு என்று புரிகிறது. அது கட்டையைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. அதுபோலவே, இவ்வுடலில் குடியிருக்கும் ஜீவன், இவ்வுடலில் உள்ள பஞ்சபூதங்கள், பொறி—புலன்கள், அந்தக்கரணம் (புத்தி, மனம், சித்தம்) ஆகியவற்றைச் செயல்படுத்துகிறான். அவன் ஒரு சாட்சி. அவன் இவ்வுடலின்றும் வேறுபட்டவன். அந்த ஜீவனின்றும் பிரும்மம் வேறுபட்டவன். பிரகிருதி வேறு. அதை ஆட்டுவிக்கும் புருஷோத்தமரான பகவான் வேறு. (40—41)

அண்டஜம் (முட்டையிலிருந்து தோன்றியவை), ஸ்வேதஜம் (வியர்வையிலிருந்து உண்டானவை), உத்பிஜம் (விதையிலிருந்து தோன்றியவை), ஜராயுஜம் (கருவில் தோன்றியவை) என்கிற அனைத்து ஜீவராசிகளும், உருவத்தில் வேறுபட்டிருந்தாலும் பஞ்சபூதங்களில் தோன்றியனவே. அதுபோல, எல்லா ஜீவன்களிலும் தன்னையும், தன்னுள் அனைத்து ஜீவன்களையும் வேறுபாடின்றிப் பார்க்க வேண்டும். (42)

மூண்டெழும் தீ ஒன்றே ஆனாலும், அது பற்றியிருக்கும் கட்டையின் நீளம், அகலம், பருமன் ஆகியவற்றிற்குத் தக்கவாறு நீளம், அகலம் என்கிற மாறுபாட்டின்படி தெரிகிறதோ, அதேபோல் தேவன், மனிதன், விலங்கு முதலியனவற்றினுள் விளங்கும் ஆன்மா ஒன்றே, ஆனாலும் தான் அண்டியிருக்கும் குணம், உருவம் முதலிய வேறுபாட்டால் அது பலவாறாகத் தெரிகிறது. (ஒரே இனிப்பான வெல்லம், அது வார்க்கப்படும் அச்சு வேறுபாட்டால் பலவாறாகத் தெரிவதுபோல்.) (43)

பிரகிருதி என்பது பகவானது ஓர் அம்சம். அது உண்மையான பகவத் தத்துவத்தை மறைக்கும் மாயை. ஜீவனை உடலுடன் பிணைப்பது. அதுவே அனைத்துக்கும் காரணமாகவும், அதிலிருந்து தோன்றும் காரியமாகவும் இருக்கிறது. இவ்விதமானதென்று அறிய முடியாதது. ஆகவே பகவானது பக்தன், அந்த பகவானது அருளாலேயே அந்த மாயையை வெற்றிகொண்டு பிரும்ம ஸ்வரூபமாகவே ஆகிவிடுகிறான்.” (44)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — பக்தியோகத்தின் உட்கருத்தும், காலத்தின் பெருமையும்

தேவஹூதி கேட்கிறாள்—— “பிரபுவே! ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தில் கூறியவாறு மஹத் தத்துவம், பிரகிருதி, புருஷன் — இவைகளின் இலக்கணங்களும், அவற்றைத் தனித்தனியே பிரித்தறியும் வழியும், அந்த ஸாங்க்ய யோகத்தின் லட்சியமே பக்தியோகம்தான் என்றும் தங்களால் உபதேசிக்கப்பட்டது. இப்பொழுது, அந்த பக்தியோகத்தைப் பற்றி விரிவாகக் கூறவேண்டுகிறேன். (1—2)

மேலும் ஜீவராசிகள் பிறப்பு, இறப்பு என்னும் பற்பல வழிகளில் உழல்கின்றனவே, அது எதனால்? அதாவது, பற்பல பிறவிகளில் பிறக்கின்றனவே, அதெப்படி? இதைக் கேட்டறிந்தால் உலக விஷயங்களில் வெறுப்புத் தோன்றி வைராக்கியம் ஏற்படுமல்லவா? (3)

பிரும்மா முதலிய தேவர்களையும் தன்வயப்படுத்தி ஆட்சி புரிகிற உனது கால ஸ்வரூபத்தைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டும். காலனைப் பற்றிய பயத்தினால்தான் மக்கள் நற்கர்மங்களைச் சிறிதாவது செய்கின்றனர். (4)

உலகில் மக்கள் உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளாததனால் (அறியாமையினால்), பொய்யான இந்த உடல் சம்பந்தமான விஷயங்களில் ஆசை கொண்டு, அந்த ஆசைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்ள பற்பல கர்மங்களைச் செய்து, அதனால் களைப்படைந்து, ஆழங்காணவியலாத சம்சாரமான (அந்தகாரத்தில்) இருளில் வீழ்ந்து உறங்குகிறார்கள். அவ்வாறானவர்களை எழுப்புவதற்காக பக்தி—ஞான—யோகங்களை உபதேசிக்கும் சூரியனாக, நீ அவதரித்திருக்கிறாய்.” (5)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— குருகுல சிரேஷ்டரான விதுரரே! தாயாரது இனிய வார்த்தைகளையும், பொருள் பொதிந்த கேள்விகளையும் கேட்டு மகிழ்ந்த கபிலர், தாயாரை மிகவும் கொண்டாடி, ஜீவர்களிடம் கொண்ட கருணையால் மனம் நெகிழ்ந்து பதில் கூறலானார். (6)

பகவான் பதில் கூறுகிறார்—— “தாயே! பக்தியோகத்தின் வழிகள் பலவாறாக இருப்பதால், அந்த பக்தியோகமும் பலவாறாகிறது. குணங்களுக்கேற்ப அவரவர் மனக்கருத்தும் வேறுபடுகிறது. அந்த வேறுபாட்டால் பக்தியோகமும் பல பிரிவுகளைப் பெறுகின்றது. (7)

சிலர் பக்தி மார்க்கத்தில் வந்த பின்பும் நற்குணங்களை விடுத்து ஜீவஹிம்சை, கபடு, பொறாமை முதலிய குணங்களை மனத்தில் ஏற்று, என்னிடம் பக்தி புரிவான். இது தாமஸ பக்தி, கடைநிலை பக்தி. இதில் பக்தி ஒரு வியாபாரப் பொருள் போன்றது. (8)

சிலர் படம், சிலை ஆகியவற்றில் நான் இருப்பதாக நினைத்துப் பூஜிப்பார்கள். உலகியல் இன்பங்கள், புகழ், செல்வம் வேண்டுமென விரும்பிச் செய்யும் பூஜை அது. பகவான், தனது அந்தராத்மா என்றறியாது ஏதோ ஒரு தேவதையாக நினைத்துப் பூஜித்தலால், இது ராஜஸ பக்தி. இவனது வேண்டுதலில் ஏற்படும் பலனது குறைவுக்கேற்ப பக்தியும் குறையும். (9)

‘தனது பாவங்கள் தொலையவேண்டும்; செய்யும் பூசனையின் பயனையும் பகவானுக்கே அர்ப்பணம் செய்து, அதனால் பகவான் மகிழவேண்டும்; இது பகவான் செய்த அறநெறி வழி. ஆகவே, அதைச் செய்வது நமது கடமை’ என்று நினைத்து, தன்னிலிருந்து பகவான் வேறானவன் என்கிற எண்ணத்துடன் செய்யும் பக்தி சாத்விகம்தான். ஆனால், இது ஏதோ கட்டாயத்திற்காகச் செய்வதே தவிர, பகவானிடம் ஒட்டுதல் இல்லையே. (10)

பெருக்கெடுத்து ஓடும் கங்கை நதி நடுவில் வரும் எத்தனையோ தடைகளையும் மீறிக் கடலைக் குறித்தே ஓடிவருகிறதல்லவா? அதுபோலவே, என்னுடைய திருக்கல்யாண குணங்களைக் கேட்டவாறே, அனைவருடைய இதயத்திலும் வாஸம் செய்யும் புருஷோத்தமரான என்னை நோக்கி, எவ்விதச் சலனமும் பயன் எதிர்நோக்குதலுமின்றி, அவன் மனம் ஓடி வரவேண்டும். அது எண்ணெய் ஒழுக்குபோல் இடையீடின்றி இருக்க வேண்டும். இதுவே நிர்குண பக்தியோகத்தின் இலக்கணம். (11—12)

இவ்வித பக்தியோகத்தைச் செய்யும் பக்தன் எனது சேவையைத் தவிர, வைகுண்டத்திலே வசிப்பதான ஸாலோக்யம், என்னைப் போலவே அனைத்துச் செல்வங்களையும் பெற்றிருத்தலான ஸார்ஷ்டி, எனது அருகிலேயே இருப்பதான ஸாமீப்யம், என்னைப் போன்ற திருமேனி பெற்றிருப்பதான ஸாரூப்யம், என்னையே அடைதலாகிற (என்னுள் லயமடைவதான) ஸாயுஜ்யம் என்கிற இந்த எந்த நிலைகளையும், நானே வலிந்து வந்து தந்தாலும் ஏற்றுக் கொள்ளமாட்டான். (13)

பகவானான எனது சேவைக்காக முக்தியையும் வேண்டாமென ஒதுக்கும் இந்த பக்தியே பெறுவனவற்றுள் உயர்ந்தது. அடைய வேண்டியதும் அதுதான். இதனால் மனத்தின் முக்குணங்களையும் தாண்டி, அன்பே வடிவான எனது ஸ்வரூபத்தை (பிரும்மபாவத்தை) அடைகிறான். (14)

(பகவானது திருக்கல்யாண குணங்களைக் காதுகளால் கேட்டவுடனேயே பக்தி எவ்வாறு ஏற்பட முடியும்? என்றால் அதற்கு பதில் கூறுகிறார், இனி.) ஒருவன் தன்னுடைய நித்திய நைமித்திக கர்மங்களை (ஸாமான்ய, விஷேச தர்மங்களை)ப் பயன்கருதாது செய்தல் வேண்டும். தினமும் எவருக்கும் எவ்விதத் துன்பமும் தராமல், உயர்ந்த நற்செயல்களையே செய்ய வேண்டும். பாஞ்சராத்ரம் முதலிய சாஸ்திரங்களில் சொல்லியவாறு பகவானைத் தினமும் பூஜிக்க வேண்டும். எனது அர்ச்சை ரூபமான விக்கிரகத்தைத் தரிசித்தல், தொட்டு நீராட்டுதல், அர்ச்சனை செய்தல், துதித்தல், வணங்குதல்; உலகரீதியான விஷயங்களில் பற்றை விடுதல்; அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் நான் இருப்பதாக உணர்தல்; தைரியத்தையும் வைராக்கியத்தையும் கைக்கொள்ளுதல்; பெரியோர்களிடம் மரியாதையோடு நடத்தல்; ஏழை—எளியோர்களிடம் கருணை கொள்ளுதல்; தனக்குச் சமமானவர்களோடு நட்பு, யமம், நியமம் முதலிய யோகசாதனை புரிதல்; உட்புலன்கள்—வெளிப்புலன்களை அடக்குதல்; வேதாந்த நூல்களைப் படித்தல், கேட்டல்; எனது திருநாமங்களை அனவரதமும் போற்றி உரக்கச் சொல்லி மகிழ்தல்; மனத்தை ஒடுக்குதல் (புலன்வழிச் செல்லாது மனத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல்); சான்றோர்களோடு இணங்குதல் (சத்சங்கம்); ‘நான்’ என்னும் அகங்காரத்தை விடுதல் — இவையனைத்தும் பக்தியோகத்தின் அங்கங்கள். இந்த குணங்களை ஒருவன் கைக்கொள்வானாயின், அவனது மனம் தூய்மை அடைந்து, எனது திருக்கல்யாண குணங்களைக் கேட்ட தருணத்திலேயே, எவ்வித முயற்சியுமின்றி எளிதாக என்னிடம் பற்றிவிடும். (15—19)

காற்று செல்லும் வழியில் சென்று பரவும் தன்மையுடைய வாஸனை (கந்தம்), புஷ்பம் முதலியவற்றிடத்தினின்றும் வெளியேறி, கிராணேந்திரியமான மூக்கை எவ்வித முயற்சியுமின்றிச் சென்றடைவது போல், யோகத்தையே ரதமாக (சாதனையாக)க் கொண்டு உலகியல் பொருள்களினால் எவ்வித விகாரமும் (மாறுதலும்) அடையாது நிற்கும் உறுதியான மனம் பரமாத்மாவை அடைகிறது. (20)

அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் ‘நான் ஆத்மாவாக இருக்கிறேன்’ என்பதை உணர்ந்து மதியாது, சிலையில் மட்டும் இருப்பதாக நினைத்து வழிபடுகிறானே, அது என் ஸ்வரூபமான ஜீவராசிகளை அவமதிப்பது போலல்லவா இருக்கிறது? ஜீவர்களிடம் நான் இருப்பதை நம்பி உணராதவன் சிலையில் இருப்பதாக எவ்வாறு நம்பி உணர்வான்? (21)

அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் நான் இருப்பதை மறந்து, சிலையில் மட்டும் இருப்பதாக என்னை ஆராதிப்பவன், அக்னியில் நெய் ஆகுதி செய்யாமல் சாம்பலில் ஆகுதி செய்பவனுக்கு ஒப்பானவன். (22)

‘தான்’ என்ற மதங்கொண்டவன், தன்னை பகவானிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காண்கிறான். அதனால், அவன் பிற ஜீவராசிகளிடம் பகைமை பாராட்டுகிறான். இதனால் அவன், அவனுள்ளும் விளங்கும் பரமனான என்னிடமே (ஆன்மாவிடமே) பகைமை கொள்கிறான். அதனால், அவன் மனத்தில் அமைதி பெறுவதில்லை. (23)

தாயே! பிற ஜீவர்களை அவமதித்து நடப்பவன் எவ்வளவுதான் உயர்ந்த பெரிய பொருட்களைக் கொண்டு நெறிமுறை தவறாது எனது மூர்த்தியை ஆராதனை செய்தாலும், அது எனக்கு உகப்பாகாது. அதனால், நான் மகிழ்வதில்லை. (24)

சிலையில் நான் இருப்பதாகப் பாவித்து பூசனை புரிவதன் நோக்கமே, ‘நான் அந்தர்யாமியாக அவனது இதயத்திலும், மற்ற ஜீவராசிகளின் இதயத்திலும் வாஸம் செய்கிறேன்’ என்கிற எண்ணம் ஏற்படுவதற்குத்தான். அந்த எண்ணம் ஏற்படும் வரை தனது நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களை முறைப்படி செய்து கொண்டு, விக்கிரக ஆராதனையும் செய்ய வேண்டும். (25)

எவன், தனக்கும் பிறனுக்கும் கொஞ்சமேனும் வேற்றுமை பாராட்டுவானோ, அவனுக்கு நான் ‘யமன்’ உருவில் மிகவும் பயத்தை (மரணபயத்தை)க் கொடுக்கிறேன். (26)

ஆகையால், அனைத்துப் பிராணிகளின் இதயத்தையும் தனது இருப்பிடமாகக் கொண்டு, அந்தப் பிராணியின் ஸ்வரூபமாகவே விளங்கும் பரமாத்மாவான என்னைச் சக்திக்கேற்றவாறு தானம், தவம், மரியாதையுடன் நடத்தல், நட்புடன் இருத்தல், அனைத்திலும் சமமான நோக்கு (ஏற்றத்தாழ்வு காணதிருத்தல்) என்று இவைகளைக் கொண்டு பூசிக்கவேண்டும். (27)

மங்களமானவளே! தாயே! கல் முதலிய உயிரற்றவைகளைக் காட்டிலும் மரம் முதலிய உயிருள்ளவைகள் சிறந்தவை. அதைவிட காற்றைச் சுவாசிக்கும் பிராணிகள் சிறந்தன. அதைவிட அறிவுள்ளவைகளும், அதைவிட பொறி—புலன்களின் செயலூக்கம் கொண்டவைகளும் சிறந்தன. (28)

அவற்றிலும் தொடுவுணர்ச்சியறியும் மலைகளும், அதனினும் சுவையுணர்ச்சியறியும் மீன் முதலியனவும், அதைவிட மணத்தையறியும் வண்டு முதலியனவும் சிறந்தன. மணமறியும் வண்டுகளிலும் சத்தத்தை (ஒலியை) அறியும் பாம்பு முதலியன சிறந்தன. (29)

இவற்றைவிட ரூபத்தையறியும் காகம் முதலிய பறவையினமும், அதைவிட மேலும் கீழும் வரிசையாகப் பற்கள் கொண்ட பிராணிகளும் (குதிரை முதலியவை) உயர்ந்தன. பல கால்களுடைய (மரவட்டை முதலிய) ஜீவன்களிலும் நான்கு கால் விலங்குகளான பசு முதலியன சிறந்தன. அவற்றிலும் இருகால்கள் கொண்ட மனிதன் சிறந்தவன். (30)

அவர்களுள் நான்கு வருணத்தவர்களும், அவர்களுள் அந்தணனும் சிறந்தவர்கள். அந்தணர்களிலும் வேதம் அறிந்தவனும், அவனினும் அதன் பொருளறிந்தவனும் சிறந்தவன். (31)

அவ்வாறு பொருள் உணர்ந்தவர்களிலும் அப்பொருளில் விளையும் ஐயங்களைத் தீர்க்கும் திறனுடைய மீமாம்ஸகர் மேற்பட்டவர். அவரைக் காட்டிலும் தமது வருணாசிரம நெறிமுறைகளைச் செவ்வனே ஆற்றுபவன் சிறந்தவன். பற்றுதலையொழித்துச் செய்பவன் அவனினும் சிறந்தோன். இவனினும் பயனில் விழையாது இறைவனுக்கு அர்ப்பணமாகச் செய்பவன் சிறந்தவன். அந்த முக்தஸங்கன் தனக்கென எதையும் செய்யான். (32)

முன் சொன்னவர்களைவிட தனது அனைத்துச் செயல்களையும், அதன் பயன்களையும், ஏன், தன்னுடலையும்கூட எனக்கே அர்ப்பணித்து, தனக்கும் எனக்கும் வேறுபாடு காணாது என்னை உபாசிப்பவன் மிகவும் உயர்ந்தவன். இவ்விதம் தனது மனம், புத்தி, செயல் அனைத்தையும் என்னிடமே ஒப்படைத்துவிட்டு, ‘தன்னால் ஆவது ஒன்றுமில்லை’ என்று எங்கும் சமநோக்குடன் இருப்பவனைவிட உயர்ந்தவன் இதுவரை ஒருவனையும் நான் கண்டதில்லை. (33)

சர்வ சக்தனான பகவானே ஜீவர்களின் கலையாக, அந்தர்யாமியாக அனைத்து ஜீவர்களிடமும் பரந்துள்ளான் என்றெண்ணி, எல்லாப் பிராணிகளையும் மனதார மதித்து வணங்க வேண்டும். (34)

மனுவின் மகளே! தாயே! இதுவரை பக்தியோகம், அஷ்டாங்க யோகம் இரண்டையும் உனக்குக் கூறினேன். இவற்றில் ஏதாவதொன்றைக் கைக்கொண்டே சாதனை புரிந்து, மனிதன் இறைவனை அடையலாம். (35)

பகவானை வேதாந்தி ‘பரப்பிரும்மம்’ என்கிறான். யோகி, பரமாத்மா என்கிறான். பக்தன், பகவான் என்கிறான். இவன்தான் புருஷனும் பிரகிருதியும். ஆனால், இறைவன் இவையிரண்டுக்கும் அப்பால் உள்ளவன். ஜீவர்களுக்கு அவரவர் கர்மவினைக்கேற்ப பயனளிப்பதால், இவனையே ‘விதி’ என்றும் சொல்வர். (36)

பகவானுக்கு ‘காலம்’ என்றும் பெயருண்டு. ஜீவர்களிடம் (வளர்தல்—குறைதல் என) பல மாறுதல்களை உண்டுபண்ணும் மிகுந்த சக்தி கொண்டது, இது. ஜீவர்களுக்கு மிகுந்த பயத்தைத் தருவது. தான் வேறு, பகவான் வேறு என்கிற பேதபுத்தியுடன் தன் பெருமையையே பேசித் திரியும் வீணனுக்குத்தான் இதனிடம் பயம். இவன் பிரகிருதியின் குணங்களுக்கு ஆட்பட்டவனாதலால் இந்த பயம். (37)

காலஸ்வரூபரான பகவான், அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் புகுந்து, அவற்றைக் கொண்டே அவற்றை அழிக்கிறார். ஸமஸ்த ஜகத்திற்கும் ஆதாரமான பகவான் விஷ்ணுதான் காலம் என்பதும். இந்த காலம்தான் வேள்வி முதலிய அனைத்து கர்மங்களும், எல்லாவற்றையும் தங்கள் ஆளுமைக்குக்கீழ் கொண்டிருக்கும் பிரும்மாதி தேவர்களுக்கும் தலைவர். (அதாவது, பிரும்மாதி தேவர்கள் இதன் வயப்பட்டவர்.) (38)

காலரூபரான பகவானுக்கு நண்பன், பகைவன், உற்றார்—உறவினர் என்று எவருமே இலர். காலன் சிறிதும் சோம்பலின்றி மிகவும் ஊக்கத்துடன், பகவானை மறந்து, போகத்திலே பற்று கொண்டு, ஊக்கமற்றிருப்பவர்களை அழிக்க, நோயாக அவருள் நுழைகிறார். (39)

இவரிடம் கொண்ட பயத்தினால் காற்று வீசுகிறது; சூரியன் காய்கிறான்; மேகம் மழை பெய்கிறது; நட்சத்திரங்கள் பிரகாசிக்கின்றன. (40)

இவரிடம் பயந்தே மரங்கள், செடி—கொடிகள், மூலிகைகள் அனைத்தும் அதனதன் பருவங்களில் புஷ்பங்களும் காய்களும் பழங்களும் தருகின்றன. (41)

இவரிடம் கொண்ட பயத்தால் நதிகள் பாய்கின்றன. கடல், கரை கடக்காதிருக்கிறது. அக்னி சுடர்விட்டு எரிகிறது. மலைகளுடன் கூடிய பூமியும் கடலில் மூழ்காது மிதக்கிறது. (41—42)

இவருடைய கட்டளையால்தான் ஆகாயம், பிராணிகள் சுவாசிக்க வேண்டிய இடைவெளியைத் தருகிறது; அஹங்கார தத்துவங்களை விஸ்தரிக்கிறது. இவரது பயத்தால்தான் மஹத் தத்துவம் அஹங்கார ரூபச் சரீரமான இந்தப் பிரபஞ்சத்தை (பூமி, நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம், அஹங்காரம், பிரகிருதி என்ற) ஏழு ஆவரணங்களுடன் விரிவாக்குகிறது. (43)

காலரூபியான பகவானுக்கு பயந்துதான் சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்கிற குணங்களுக்கு நியாமகர்களான விஷ்ணு, பிரும்மா, ருத்ரன் மூவரும், உலகின் சராசரங்களுக்கு அதிபதிகளாக இருந்து படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய முத்தொழில்களையும் யுகந்தோறும் அந்தந்தக் காலங்களில் செய்து வருகின்றனர். (44)

அழிவற்ற காலரூபியான பகவான் அனாதியாக இருந்து பிரபஞ்சத்திற்கு ஆதியாய் (படைப்பவராக) இருக்கிறார்; முடிவு அற்றவராக இருந்து உலகிற்கு முடிவைத் தருகிறார்; பிறப்பற்றவராக இருந்து தந்தை—தனயன் என்று ஒரு ஜீவன் மூலம் மற்றொரு ஜீவனைப் படைக்கிறார்; மரணபயத்தைப் போக்குபவராக இருந்து மரணதேவனான யமனையும் அழித்துப் பிரபஞ்சத்தையும் அழிக்கிறார்.” (45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

முப்பதாவது அத்தியாயம் — உலகியல் பற்றில் சிக்கியவர்கள் அடையும் கீழ்நிலை (சம்சாரக்கடலின் கொடுமைகள்)

கபிலர் கூறுகிறார்—— “மேகக் கூட்டங்களை இங்குமங்கும் அலைக்கழிக்கும் காற்றின் வலிமையை மேகம் அறிகிறதா? இல்லையே! அதேபோல் காலரூபியான பகவான் ஜீவன்களைப் பற்பல பிறவிகளில் தள்ளி, பற்பல நிலைகளில் அலைக்கழித்த போதிலும், ஜீவன்கள் காலத்தின் திறனை அறிந்து கொள்வதில்லை. (1)

ஜீவன், தான் சுகப்படுவதற்கென்றே பலவிதமான பொருள்களைச் சேர்த்து வைத்துக் கொள்கிறான். ஆனால், காலரூபியான பகவான் அவையனைத்தையும் பாழ்படுத்தி அழிக்கிறார். இதைக் கண்டு ஜீவன் மிகவும் துக்கப்படுகிறான். (2)

அறிவிலியான ஜீவன் அஞ்ஞானத்தினால் இந்த உடல், அதைச் சார்ந்த மனைவி—மக்கள், அவர்களுக்காகச் சம்பாதித்த வீடு, நிலம், செல்வம் ஆகியவைகள் நிலையற்றனவானாலும், நிலையானவை என்றெண்ணி மயங்குவதாலேயே, இவன் இவ்வாறு சோகப்படுகிறான். (3)

ஒரு ஜீவன், இந்த சம்சாரத்தில் தேவர், மனிதன், விலங்கு முதலிய பற்பல பிறவிகளில் எந்தப் பிறவி அடைந்தாலும், அப்பிறவிகளால் துன்பமே அடைந்திருந்தாலும், அவனுக்கு உலக வாழ்க்கையில் வெறுப்புத் தோன்றுவதில்லை. (4)

ஒரு ஜீவன், நரகத்தில் வேதனையடைந்த போதிலும் பகவானது மாயையினால் மதிமயங்கி, அங்கு கிடைக்கும் அன்னபானாதிகள் என்கிற சுகத்தால், நரக அனுபவத்திற்காக ஏற்பட்ட பாவமான யாதனா சரீரத்தையும் விட்டுவிட விரும்புவதில்லை. இதுதான் பகவானது மாயை. (5)

தன் உடல், மனைவி, மக்கள், வீடு, பசு, செல்வம், உற்றார்—உறவினர் என்று இவர்களிலேயே மனம் ஆழமாக வேரூன்றிவிட்ட ஜீவன், தான் பெறவேண்டிய பேறுகள் அனைத்தும் பெற்றுவிட்டதாக நினைத்துக் கொள்கிறானே! (6)

அறிவிலியான ஜீவன், மனைவி—மக்களைக் காத்துப் பரிபாலிக்கும் கவலைகொண்டு, உடல் நலிய நலிய உழைக்கிறான். அதற்காக அறநெறிக்குப் புறம்பான காரியங்களையும் செய்ய துணிகிறான். (7)

உலகியலின்பமே பெரிதென நினைத்து, மாதர்கள் தனிமையில் தரும் உடலின்பத்தைக் கண்டு மயங்கியும், மழலை பேசும் குழந்தைகளின் இனிய சொற்களில் மனத்தையும் புலன்களையும் பறிகொடுத்து, உலகியலில் மேன்மேலும் பற்று கொள்கிறான். ஆகவே, இந்த இல்வாழ்க்கையைச் சரிவர நடத்தப் பலவிதமான தவறான செயல்களைச் செய்ய வேண்டியுள்ளது. இவ்வாறான செயல்களில் ஈடுபடும்போது நேரும் துன்பங்களுக்குப் பரிகாரமாக, ஏதோ சில செயல்களைச் சோம்பலின்றிச் செய்து கொண்டு, அதனால், தான் சுகம் அனுபவிப்பதாக நினைத்துக் கொள்கிறான். (8—9)

இவ்வாறு, தன் குடும்பத்தைக் காக்க இங்குமங்குமாக அலைந்து திரிந்து, பலரைத் துன்புறுத்திப் பொருள் தேடுகிறான். அந்தப் பொருளைக் கொண்டு குடும்பத்தைக் காத்து, அதில் மீதமானதைத் தான் பெற்று, அதை அனுபவித்து, பின் நரகத்தை அடைகிறான். இவ்வாறாக குடும்பத்தைப் போஷிப்பவன் கீழ்நிலையைப் பெறினும், குடும்பத்தையே போற்றிப் புகழ்கிறான். (10)

தனது குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காக, இவன் செய்யும் முயற்சிகள் வீணாகி, வாழ்க்கை நடத்த முடியாமல் போகவே, இவன் பேராசை கொண்டு, மனவலிமை தளர்ந்து, பிறர் செல்வத்தைப் பறிக்கும் முயற்சியில் ஈடுபடுகிறான். (11)

விதிவலியால் மந்தபுத்தி கொண்ட இவனது முயற்சிகள் வீணாகி, கைப்பொருள் ஏதுமின்றித் தன் குடும்பத்தைக் காக்க முடியாது தவித்து நிற்கும் இவன், மிகுந்த கவலை கொண்டு பரிதாபமாகப் பெருமூச்சு விடுகிறான். (12)

தனது பெண்டு—பிள்ளைகளைக் காக்கவும் சக்தியற்ற இவனைக் கண்டு, இவனது மனைவி—மக்களே முன் போல் மரியாதையுடன் நடந்து கொள்வதில்லை. கிழட்டுமாட்டை உழவன் லட்சியம் செய்யாததுபோல், இவனையும் லட்சியம் செய்வதில்லை. (13)

இவ்வாறு துன்பமடைந்தும் உலகியலில் வெறுப்பு கொள்வதில்லை. என்னால் வளர்ந்தவர்களே, இப்போது என்னைக் காப்பாற்றுகிறார்கள்; மூப்பினால் உடல் விகாரமடைந்துள்ளது; அப்போதைக்கப்போது நோய் வேறு; அதனால் உண்ட உணவு சரிவரச் செரிப்பதில்லை; உணவும் குறைந்துவிட்டது; செயலூக்கம் குன்றி எந்தவொரு சிறுவேலையையும் சரிவரச் செய்ய இயலவில்லை; முன்போல் ஓடியாட முடியவில்லை என எண்ணி, வீட்டிலேயே அடைப்பட்டுக் கிடக்கிறான். மரணவாயிலையும் நெருங்கியாயிற்று. மனைவி—மக்களால் மரியாதையின்றிப் போடப்படும் சோற்றை நாய் போல் உண்டு காலம் கழிக்கிறான். (14—15)

மரணம் நெருங்கியபோது பிராணன் வெளியேறுகையில் இரு கண்விழிகளும் பிதுங்குகின்றன. சுவாசக்குழாய்கள் கபத்தினால் அடைப்பட்டுவிடுகின்றன. இருமுவதும் மூச்சுவிடுவதும்கூட கஷ்டமாகிறது. கபம் அதிகமானதால் தொண்டையில் ‘குரு குரு’வென்று சத்தம் எழுகிறது. (16)

இவ்வாறு இவன் மரணப்படுக்கையில் கிடக்கும்போது சுற்றத்தார்கள் துக்கத்துடன் இவனைச் சுற்றி உட்கார்ந்து கொண்டு, ‘அப்பா! அண்ணா! ஐயோ!’ என்று பலவாறு அழைத்துப் பேசினும், காலபாசத்தின் வயப்பட்டதால், இவனால் பதில் கூற முடிவதில்லை. (17)

இவ்விதம் ஆசைகளைக் குறைக்காது, தன் மனைவி—மக்களைக் காப்பதற்கென்றே தன் வாழ்நாளை முழுவதுமாக வீணடித்து, சுற்றத்தார் சூழ்ந்து நின்று கதற, மரணவேதனையால் நினைவு தவறி, கடைசியில் மரணத்தைத் தழுவுகிறான். (18)

அப்பொழுது, இவனை அழைத்துச் செல்ல வந்துள்ள கொடூரமான சிவந்த கண்களை உடைய இரண்டு யமதூதர்களைக் கண்டு பயந்து, (படுத்தபடியே) மலமூத்திரங்களைக் கழிக்கிறான். (19)

அந்த யமபடர்கள் இறந்த இவனது யாதனா சரீரத்தைக் கழுத்தில் பாசக்கயிற்றால் வலுவாகக் கட்டி, குற்றவாளியை அரசு சேவகர்கள் தண்டனையளிக்க இழுத்துச் செல்வதுபோல், யமலோகத்திற்கு நீண்ட தூர வழியில் இழுத்துச் செல்கின்றனர். (20)

அவ்வாறு செல்கையில், வழியில் அந்த யமதூதர்களின் பயமுறுத்தலால் இதயம் பிளக்க, உடல் நடுங்க, நாய்கள் கடித்துதற, தன் பாவச் செயல்களை நினைந்து நினைந்து வருந்துகிறான். (21)

வழியில் பசிதாகத்தால் தவிக்கிறான். நான்கு பக்கங்களிலும் கொளுத்தும் வெய்யில். காட்டுத்தீயின் நெருப்புக்காற்று வீசுகிறது. வழியில் நிற்க நிழலோ, தாகத்திற்குத் தண்ணீரோ இல்லை. இவ்வாறான சுடுமணற்பாங்கான வழியில் ஓரடிகூட நடக்கத் திறனற்றவனாக நிற்க, யமதூதர்கள் சாட்டையினால் அடிக்கவே, மிகவும் துன்பத்தோடு அவ்வழியில் நடக்க வேண்டியுள்ளது. (22)

ஆங்காங்கே களைத்து மூர்ச்சையாகி விழுகிறான். மூர்ச்சை தெளிந்ததும் எழுந்து நடக்கிறான். இவ்வாறு இருளடர்ந்த துன்பமயமான வழியாக, யமதூதர்கள் இவனை யமலோகம் அழைத்துச் செல்கின்றனர். (23)

இந்த யமலோக மார்க்கம் தொண்ணூற்றொன்பதாயிரம் யோஜனை தூரம் உள்ளது. (அதாவது 7,92,000 மைல்கள்) இந்தத் தூரத்தை இரண்டு அல்லது மூன்று முகூர்த்தத்தில் இவன் கடக்குமாறு இழுத்துச் செல்லப்பட்டு, அங்கு நரகத்தில் பலவிதமான துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான். (24)

அங்கு அவனைச் சுற்றிக் கட்டைகளை அடுக்கி, தீ வைத்துக் கொளுத்தப்படுகிறான். சிலசமயம் தனது உடலைத் தானோ அல்லது பிறரோ வெட்டித் தர, அதைச் சாப்பிடவேண்டும். (25)

யமபுரியில் நாய்களும் கழுகுகளும் இவனது யாதனா சரீரத்தின் குடலை உயிருடன் பிடுங்கித் தின்னும். பாம்புகளும் தேள்களும் காட்டு ஈக்களும் கடிக்கும்; கொட்டித் துன்புறுத்தும். (26)

அவனது உடலைத் துண்டுதுண்டாக வெட்டுவார்கள்; யானை முதலியவைகளைக் கொண்டு மலையுச்சியிலிருந்து கீழே தள்ளுவார்கள்; தண்ணீரில் மூழ்கடிப்பார்கள்; கைகால்களைக் கட்டி ஆழமான குழியில் தள்ளுவார்கள். (27)

ஆணோ, பெண்ணோ பாவச்செயல்களில் ஈடுபட்டவர்கள் யாராகவிருப்பினும் பாவத்தின் சம்பளத்தை அனுபவிப்பதற்கென்றே உண்டுபண்ணப்பட்ட தாமிஸ்ரம், அந்ததாமிஸ்ரம், ரௌரவம் என்னும் நரகவேதனையை அனுபவித்தே ஆகவேண்டும். (இந்த யாதனா சரீரத்திலிருந்து உயிர் போகவே போகாது. கடைசி வரை அனுபவித்துத்தான் தீரவேண்டும்.) (28)

தாயே! இந்நிலவுலகிலேயே சுவர்க்கமும் நரகமும் இருப்பதாகச் சிலர் சொல்கிறார்கள். நரகத்தில் அனுபவிக்கப்படும் துன்பங்கள் இங்கேயே காணப்படுகின்றனவே. (29)

இவ்வாறு குடும்பத்தையும் தன்னையும் அல்லது குடும்பத்தைக் குலைய வைத்துவிட்டுத் தன்னை மட்டிலும் காப்பாற்றிக் கொள்பவன் யாராயினும், இவ்வுலகிலேயே குடும்பத்தையும் தன்னுடலையும் விட்டுவிட்டு, இறந்தபின் நரகத்தில் இவ்வாறான துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான். (30)

மற்ற ஜீவராசிகளைத் துன்புறுத்தி வளர்க்கப்பட்ட இந்த உடலை, இந்நிலவுகிலேயே விட்டுவிட்டு, தான் செய்த பாவமூட்டைகளையே சோற்றுமூட்டையாகக் கட்டிக் கொண்டு, (தான் செய்த புண்ணிய—பாவங்களையே துணையாகக் கொண்டு,) தானொருவனாகவே நரகத்தை அடைகிறான். (31)

மனிதன், தன் மனைவி—மக்களைக் காப்பதற்காகச் செய்த தவறான செயல்களுக்காக, இறைவன் தந்த பயனான துன்பங்களை நரகத்தில் சென்று அனுபவிக்கிறான். பெருத்த முயற்சியினால் கஷ்டப்பட்டுச் சம்பாதித்த பொருளை இழந்தவன் தவிப்பது போல் தவிக்கிறான். (32)

தவறான வழியிலேயே பணம் திரட்டித் தன் குடும்பத்தைக் காப்பதில் ஈடுபட்டவன், துன்பத்தின் எல்லையான அந்ததாமிஸ்ரம் என்னும் நரகத்தை அடைகிறான். (33)

இம்மானிட தேகத்தை அடைவதற்கு முன், பலவிதமான நரக வேதனைகளையும், நாய், பன்றி முதலிய ஈனப்பிறவிகளையும் முறையே அடைந்து, அதன் மூலம் தனது பாவபலன்களை அனுபவித்துக் கழித்துத் தூய்மை பெற்று, பின் மனிதப்பிறவியை அடைகிறான்.” (34)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் முப்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

முப்பத்தோராவது அத்தியாயம் — மானிடப்பிறவி பெற்ற ஜீவனது கதி

கபில பகவான் கூறுகிறார்—— “தாயே! ஒரு ஜீவன் முற்பிறவியில், தான் செய்த புண்ணிய—பாவங்களுக்கேற்ப நரகத்தில் வாழ்ந்து முடிந்தபின், இவ்வுலகில் மீளவும் பிறவியெடுக்க வேண்டி, பகவானது நியமனப்படி, ஒரு புருஷனது வீர்யத்தின் விந்து மூலமாய் ஒரு பெண்ணினுடைய கருப்பையை அடைகிறான். (1)

[குறிப்பு:— ‘கர்மங்கள் அனைத்தையும் அனுபவித்துப் பரிசுத்தனாகித் திரும்பி வருகிறான்’ என்று முன்பு கூறினாய். இப்பொழுது ‘முற்பிறவியில் தான் செய்த கர்மவினைக்கேற்ப உடல் பெறுவதற்காகப் பெண்ணின் கருப்பையை அடைகிறான்’ என்கிறாய். கர்மங்கள் கழிந்தன என்பதும், கர்மத்தினால் மீளவும் தேகம் பெறுகிறான் என்பதும் முரண்பாடாக இருக்கின்றன. பகவானுடைய பதில்—— “நரகானுபவம் செய்ய வேண்டிய கர்மங்களெல்லாம் தொலைந்தன என்றும், அதனால் பரிசுத்தனாகித் திரும்புகிறான் என்றும்தான் கூறினேன். ‘கர்மங்கள் முழுவதும் தொலைந்தன’ என்று கூறவில்லை. மீளவும் பிறவியடைந்து அனுபவித்தால்தான், சில கர்மங்கள் அழியும். நரக அனுபவத்தால் கழிந்து போவன, சில தீயகர்மங்களின் பயன் மட்டுமே. ஆகவே, முரண் ஏதுமில்லை.”]

அங்ஙனம் பெண்ணின் வயிற்றில் புகுந்த வீர்யம் ஓரிரவில் ரத்தத்துடன் கலக்கிறது. ஐந்து நாட்களில் நீர்க்குமிழ்போல் உண்டாகிறது. பத்து நாட்களில் ஓர் இலந்தைப்பழ அளவு உள்ளதாக ஆகிறது. பின் சில நாட்களில் மாமிசப்பிண்டமாகவோ, பறவை முதலிய பிறவிகளில் முட்டை வடிவமாகவோ ஆகிறது. (2)

ஒரு மாதத்தில் தலையும், இரண்டு மாதங்களில் கைகால்களும், மூன்றாவது மாதத்தில் நகங்கள், எலும்பு, தோல், தோலின் மேல் உரோமங்கள், ஆண்—பெண் குறிகள், கண், காது, மூக்கு முதலிய துவாரங்கள் ஆகியவை உண்டாகின்றன. (3)

நான்காவது மாதத்தில் ஏழு தாதுக்களும், ஐந்தாவது மாதத்தில் பசி—தாகம் முதலியனவும் தோன்றுகின்றன. ஆறாவது மாதத்தில் தொப்புள் கொடியுடன் கூடிய ஜவ்வு கருவைச் சுற்றிக் கொள்கிறது. இப்பொழுது ஆணாக இருந்தால் வலதுபுறமாகவும், பெண்ணாக இருந்தால் இடதுபுறமாகவும் வயிற்றில் வளைய வருகிறது. (4)

[குறிப்பு:— ஏழு தாதுக்களாவன:— குடலில் இருக்கும் வெள்ளையான திரவம், ரத்தம், மாமிசம், கொழுப்பு, எலும்பு, மஜ்ஜை (எலும்பிற்குள்ளிருக்கும் ஜவ்வு), சுக்லம் (விந்து) அல்லது சோணிதம் (ரத்தம்).]

தாய் உட்கொள்ளும் அன்னபானாதிகளால் ரத்தம், மாமிசம் முதலிய தாதுக்கள் வளரப் பெற்று, மலமூத்திரங்கள் நிறைந்ததும், புழு—பூச்சிகள் உண்டாவதுமான மலமூத்திரக்குழியில் தனக்கு விருப்பமில்லாமலே படுத்துக் கிடக்கிறது. (5)

அங்குள்ள புழுக்கள் பசி தோன்றியதும் அந்த ஜீவனுடைய மிருதுவான உடலைக் கடிக்கின்றன. அதனால், அந்த ஜீவன் (சிசு) மிகுந்த வேதனைக்காட்பட்டு வருந்தி மயக்கம் அடைகிறது. (6)

தாயார் உட்கொள்ளும் கசப்பு, உரப்பு, உப்பு, புளிப்பு முதலிய நெடியுள்ள காரமான பதார்த்தங்களால் உடல் நலியப் பெற்று வேதனைப்படுகிறது. (7)

கரு, தொப்புள் கொடியால் சுற்றப்பட்டு, ஜவ்வினால் மூடப்பட்டு, முதுகும் கழுத்தும் வளைந்து மேல்வயிற்றிலும், தலை அடிவயிற்றிலுமாக இருக்க கருப்பைக்குள் வசிக்கிறான். (8)

கூண்டில் அடைப்பட்ட பறவைபோல் கைகால்களைக்கூட அசைக்கவும் முடியாது, நெடுமூச்சுவிடவும் இயலாது கருப்பையில் இருக்கிறான். அப்பொழுது தெய்வாதீனமாய் பற்பல பிறவிகளில் இவன் செய்த கர்மங்களின் நினைவு வருகிறது. அதனால், நெடுமூச்சுகூட விடமுடியாதபடி தவிக்கும் இந்த ஜீவன், என்ன சுகம்தான் அடைவான்? பாவம்! (9)

ஏழாவது மாதம் முதல் சுகதுக்கங்களைப் பற்றிய அறிவு தோன்றியவனாகக் கருப்பையில் உள்ள சூதிகா வாயுவினால் (பிரசவக் காற்றினால்) மிக வருந்தி, அந்த வயிற்றிலேயே புழுபோல் ஓரிடத்திலே நில்லாமல் சுழன்று கொண்டிருப்பான். (10)

இவ்வாறு ஏழு தாதுக்களால் உண்டான தேகத்தில் கட்டுண்ட ஜீவன், ‘உடல் வேறு, உயிரான ஆன்மா வேறு’ என்ற உண்மையை அறிந்து கொண்டபின், “இனி என்னதான் பிறவி வருமோ? என்னென்ன துன்பங்கள் அனுபவிக்க வேண்டி வருமோ?” என்று பயந்து, “இனிக் கருப்பை வாஸமே வரக்கூடாது” என்று வேண்டுபவனாக, இரு கைகளையும் கூப்பி வணங்கி, தன்னை இந்தக் கருப்பையில் இட்டவனான பகவானைத் தழுதழுத்த சொற்களால் துதிக்கிறான். (11)

ஜீவன் துதிக்கிறான்—— “என்னைப் போன்ற பாவி யாருமே இல்லை. இந்த துர்கதியை (கருப்பை வாஸத்தை) பகவான் எனக்கு அளித்தது முற்றிலும் சரியே. நான் அவரது திருவடிகளைச் சரணம் புகவில்லையே! தன்னைச் சரணம் பற்றிய அழியும் இந்த உலகைக் காக்கவே, அவர் தன் விருப்பப்படி பல்வேறு அவதாரங்களை மேற்கொள்கிறார். கல், முள் நிறைந்த இந்நிலவுகில் தன் திருப்பாதங்கள் நோக அலைகிறார். அத்திருவடிகளை அண்டுபவனுக்கு உலகியல் பயமேது? அவ்வாறான திருவடிகளை நான் சரணமடைகிறேன். (12)

நானோ மாயைக்கு ஆட்பட்டு பஞ்சபூதங்கள், கர்மேந்திரியங்கள், ஞானேந்திரியங்கள், மனம் — இவைகளால் கட்டப்பட்டு, இந்தக் கர்ப்பவாஸத்தில் இருக்கிறேன். இதற்குக் காரணம் எனது முற்பிறவியின் நல்வினை—தீவினைப் பயன்களே. ஆனால், அவரோ மாயைக்கு ஆட்படாதவர். பிறப்பு—இறப்பு என்ற மாற்றம் ஏதுமற்றவர். எதனாலும் தடுக்க முடியாத பூரணமான ஞானமே வடிவானவர். அவ்வாறான இறைவன், சம்சார தாபங்களால் பரிதவிக்கும் எனது இதயத்திலும் வாஸம் செய்கிறார். அந்த பகவானை நமஸ்கரிக்கிறேன். (13)

ஜீவனான நான் உண்மையில் தேகமற்றவன். இருப்பினும் பஞ்சபூதங்கள், இந்திரியங்கள், முக்குணங்கள், பஞ்ச தன்மாத்திரைகள், அஹங்காரம் ஆகியனவற்றால் மூடப்பட்ட உடலை உடையவன் போலிருக்கிறேன். அனைத்தும் அறிந்தவரும், பிரகிருதி—புருஷனை அடக்கி ஆள்பவரும், எதனாலும் மறைக்கப்படாத பெருமை உடையவருமான பகவானான புருஷனை வணங்குகிறேன். (14)

பகவானது மாயையால் தனது உண்மையான ஸ்வரூபம் மறைக்கப்பட்டு, ஜீவன், ஜனன—மரண ரூபமான சம்சாரம் என்கிற வழியில் பற்பல துன்பங்களையடைந்து அலைகிறான். அந்த சம்சார வழியோ சத்துவம் முதலிய குணங்கள் பற்பலவிதமான கர்மவினைகள் நிறைந்து பிறரைக் கட்டுகிறது. அவ்வாறிருக்க, அந்த பரமாத்மாவின் அல்லது சான்றோர்களின் அருளின்றி, அவன் எவ்வாறு தன் உண்மை ஸ்வரூபத்தைத் தெரிந்து கொள்ளமுடியும்? (15)

நானோ எனது முற்பிறவியின் நல்வினை மற்றும் தீவினைப்பயனால் இப்போது ஒரு ஜீவனாகப் பிறந்திருக்கிறேன். முக்காலத்தையும் உணரும் சக்தியை எனக்களித்தவர் அந்த பகவான்தானே. வேறு யாரால் அவ்வாறு செய்யமுடியும்? ஏனெனில், அசையும்—அசையாப் பொருள்கள் அனைத்திலும் அந்தராத்மாவாக விளங்குபவர் அவர்தானே. ஆகவே, கர்மவினைகளால் ஜீவனாகப் பிறந்திருக்கிறார். நாம், நமது மூன்றுவிதமான தாபங்களையும் தொலைத்து அமைதி பெற, அந்த பகவானையே சேவிப்போமாக! (16)

பகவானே! தாய் என்ற பெயரில் வேறொருத்தியின் உடலில் உள்ள ரத்தம், மலம், மூத்திரம் நிரம்பிய கருப்பை என்கிற குழியில் விழுந்து, அவளது ஜடராக்னியினால் சுடப்படும் இந்த ஜீவன், அங்கிருந்து வெளிவர எண்ணி, உகந்த காலத்தை எதிர்நோக்கிக் கணக்கிடுகிறான். இறைவா! தரித்திரனான இந்த ஜீவன், இந்தச் சிறையிலிருந்து எப்போதுதான் விடுதலை பெறுவானோ? எப்போதுதான் அவனை அங்கிருந்து வெளிக்கொண்டு வருவாயோ? (17)

ஈசனே! பத்துமாதங்களே ஆன இந்த ஜீவனுக்கு இப்படிப்பட்ட தத்துவ ஞானத்தை அளித்தாயே! உன்னைத் தவிர யார்தான் இப்படிச் செய்வார்கள்? உனது கருணையே கருணை! ஏழைப்பங்காளனே! நீ எனக்குச் செய்த உபகாரத்திற்கு, நான் உனக்கு என்ன கைம்மாறு செய்ய முடியும்? இருகைகளையும் கூப்பி வணக்கம்தான் செய்யமுடியும். அதை நினைத்துதான் நீ சந்தோஷப்பட வேண்டும். (18)

பறவைகள், விலங்குகள் முதலிய ஜீவன்கள், தங்களது அற்ப புத்தியினால் தங்களுக்கு வேண்டியது—வேண்டாதது என்பதையும், இன்ப—துன்பங்களையும் இயற்கையின் தூண்டுதலின்பேரில் அறிந்து கொள்கின்றன. நானோ தங்களது கருணையினால் சமம், தமம் முதலிய சாதன சம்பத்துகளை அறியும் சக்தி படைத்த உடலோடு கூடியவன். ஆகவே, தங்களால் அருளப்பட்ட பகுத்தறிவு கொண்டு புராண புருஷரான தங்களை, என் உள்ளும் புறமும் நேருக்குநேராகக் காண்கிறேன். (19)

எம்பெருமானே! அளவிட முடியாத துன்பங்கள் நிறைந்த இந்தக் கருக்குழியில் இருந்து கொண்டு, நான் மிகுந்த கஷ்டங்கள் அனுபவித்தாலும், அதிலிருந்து வெளிவர விரும்பவில்லை. ஏனெனில், அதிலிருந்து வெளிவந்தால் சம்சாரமாகிய இருள் நிறைந்த பாழுங்கிணற்றில் விழ வேண்டியதுதான். அங்கு உனது மாயையால் சூழப்பட்டு, இந்த உடலிலே ‘யான், எனது’ என்று ஒரு பொய்யான எண்ணம் உண்டாகி, முடிவில் இந்த உலகியல் சூழலிலேயே விழ வேண்டியதுதான். (20)

ஆகவே, நான் இந்தக் கலக்கத்தை விடுத்து, துன்பங்கள் நிறைந்த சம்சாரச்சூழல் திரும்பவும் நேராவண்ணம் உயிர் நண்பனான எனது புத்தியைக் கொண்டு, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவடிகளை என் இதயத்திலே நிறுத்தி, உபாசனம் செய்து, அதன் வாயிலாக இந்த சம்சாரக் கடலைக் கடப்பேன்.” (21)

கபிலர் கூறுகிறார்—— தாயே! இவ்வாறு உறுதிபூண்டு கருக்குழியில் துதித்து நிற்கும் ஜீவன், பத்து மாதங்கள் கழிந்ததும் பிரசவத்தைத் தூண்டும் சூதிகா வாயுவினால் (தாயின் கருப்பையிலிருந்து) தலைகீழாகத் தள்ளப்படுகிறது. (22)

திடீரென்று கருப்பையிலிருந்து கீழ்நோக்கித் தள்ளப்பட்ட ஜீவனான சிசு, மிகுந்த துன்பத்துடன் தலைகீழாக வெளியே வருகிறது. அந்த சமயம், அதனுடைய மூச்சுக்காற்று தடைபடுகிறது; முன்பிருந்த அறிவும் போய்விடுகிறது. (23)

தாயின் ரத்தத்திலும் மூத்திரத்திலும் இருந்த அந்த சிசு, பூமியில் விழுந்தாலும் மலத்தில் உள்ள புழுபோல் துடிக்கிறது. கருப்பத்தில் இருந்தபோது, அதனிடமிருந்த முன்பிறவி ஞானம் மறைந்து, ‘தேகமே ஆன்மா’ என்னும் பொய்யான அறிவினால் மூடப்பட்டு அழுகிறது. (24)

குழந்தையின் எண்ணத்தை அறிந்து வளர்க்கத் தெரியாதவர்களால் வளர்க்கப்படும் அந்தக் குழந்தை பசியால் அழும்பொழுது ‘குழந்தைக்கு வயிற்றுவலி’ என நினைத்து வேப்பெண்ணையையும், வயிற்றுவலியால் அழும்பொழுது ‘பசியினால் அழுகிறது’ என எண்ணி தாயார் கொடுக்கும் பாலையும் பருகி, ‘இது வேண்டாம், இது வேண்டும்’ என்று சொல்லவும் தெரியாமல் பரிதாபமாகக் கஷ்டப்படுகிறது. (25)

வியர்வையினால் உண்டாகும் புழு—பூச்சிகள் நிறைந்த படுக்கையில், அவை கடிக்கும் பொழுது உடலைச் சொறிந்துகொள்ளவோ, புரண்டு படுக்கவோ, எழுந்திருந்து உட்காரவோ சக்தியற்றதாகக் கதறுகிறது. (26)

கருக்குழியில் இருந்தபோது ஜீவனிடமிருந்த அறிவு முற்றிலுமாக அழிந்த நிலையில், மென்மையான தோலையுடைய அந்தக் குழந்தையை ஈ, எறும்பு, கொசு, மூட்டைப்பூச்சி முதலிய பூச்சிகள், இறந்துபோன பெரிய பூச்சியைச் சிறிய பூச்சிகள் கடிப்பதுபோல் கடிக்கின்றன. இந்த நிலையில் ‘என்ன செய்கிறது?’ என்று சொல்லத் தெரியாமல் அழுகிறது அந்தக் குழந்தை. (27)

இவ்வாறு (ஐந்து வயது வரையிலான) குழந்தைப் பருவமும், (பௌகண்டம் — ஐந்து வயது முதல் பதினாறு வயது வரையிலான) சிறுபிள்ளைப் பருவமும் கழிகிறது. பின் யௌவனமான காளைப்பருவத்தில், இவன் விரும்பியது கிட்டாமல் கோபமடைகிறான்; கோபத்தாலும் சாதிக்க முடியாமற்போகவே துக்கமடைகிறான். (28)

வயது ஆக ஆக கர்வமும் கோபமும்தான் வளர்கிறது. பலவிதமான சுகபோகங்களைத் தேடி அலைகிறான். இதனால், இவனைப் போன்றே சுகபோகங்களைத் தேடியலையும் மற்றவருடன் பகைமை கொள்கிறான். அது அவனது அழிவிற்கே காரணமாகிறது. (29)

அறியாமையினால் உண்மையற்ற விஷயங்களைப் பற்றிக் கொண்டு புத்தி மாறாட்டம் கொண்ட அந்த ஜீவன், பஞ்ச பூதங்களாலான இந்த உடலையே தானென்றும் தனதென்றும் நம்புகிறான். (30)

இந்த உடல் கிழட்டுத்தனம் முதலிய பல துன்பங்களைத் தருகிறது. அறியாமை மற்றும் கர்மத்தினால் கட்டப்பட்டுள்ளது. ஆனாலும் இந்த ஜீவாத்மா, அந்த உடலைப் பற்றிக் கொண்டு நிற்கிறது. அதைக் காப்பாற்ற பல கர்மங்களைச் செய்கிறது. கர்மங்களைச் செய்தபின் பயனாகக் கிடைத்த இந்த உடலைக் காக்க, மறுபடியும் பல கர்மங்களைச் செய்வதனால், அந்தக் கர்மங்களாலேயே கட்டப்பட்டுத் திரும்பத் திரும்பப் பிறவித்தளையில் சுழல்கிறது. (31)

அறநெறியில் செல்லும் இந்த ஜீவன், வயிற்றுக்காகவும், இன்ப சுகத்திற்காகவும் பாடுபடும் பாவாத்மாக்களோடு நட்புக் கொள்வானேயானாலும், அல்லது இவனே அதில் ஈடுபாடு கொண்டு அதற்காகப் பாடுபடுவானேயானாலும், திரும்பவும் முன்போல நரகத்தையே அடைவான். (32)

உண்மையுணர்த்தல், அகமும் புறமும் தூய்மையாக இருக்கும் சௌசம், தயை, நாவடக்கம், பரமபுருஷார்த்தத்திலேயே செல்லும் மனம், தனதான்யமாகிற செல்வம், தவறான செயல்களைக் கண்டு வெட்கம், புகழ், பொறுமை, மனவடக்கம், புலனடக்கம், மேன்மையைப் பற்றிய சிந்தனை ஆகிய நற்குணங்கள் அனைத்தும் தீயோர் இணக்கத்தால் பாழ்படும். (33)

ஆகவே தீயவை செய்வார், அறிவிலிகள், உடலே ஆன்மா என்று நினைக்கும் உடற்பற்று உடையார், மறநெறி ஒழுகுவார், வருந்தத்தக்கார், பெண்கள் பின்னே அலைவார் (பெண்களின் கைப்பாவை போன்றார்), மனநிறைவற்றவர் ஆகிய அஸத்துக்களுடன் ஒருபோதும் நட்பு கொள்ளக் கூடாது. (34)

மற்றவர்களின் சேர்க்கையால் ஏற்படும் தீமையைக் காட்டிலும், பெண்வழிச் சேர்க்கையாலும், பெண்வழிச் செல்வார் சேர்க்கையாலும் ஏற்படும் தீமை அதிகமாகும். (35)

பிரும்மதேவர், தன் பெண்ணின் அழகிலே மயங்கி மோகங்கொண்டு, பெண்மானுருவை ஏற்ற அவளை, ஆண்மானுருவை எடுத்து வெட்கமின்றித் துரத்திச் சென்றார். (36)

அந்தப் பிரும்மதேவரால் படைக்கப்பட்ட மரீசி முதலியவர்கள், மரீசி முதலியவர்களால் படைக்கப்பட்ட கசியபர் முதலியவர்கள், அவர்களால் படைக்கப்பட்ட தேவர்கள், மானிடர்கள் ஆகியவர்களில் பெண்ணுருவான மாயையில், மகரிஷியான பகவான் நாராயணனைத் தவிர மனத்தைப் பறிகொடாதவர் யார்? (37)

தாயே! பெண்ணுருவான எனது மாயையின் திறமையைப் பார். இவளது புருவநெறித்தலே அனைத்து திசைகளையும் வெற்றிகொண்ட மாமன்னர்களான வீரர்களையும் தன் காலடியில் விழச் செய்யும். (38)

யோகமார்க்கத்தில் சாதனை செய்து சித்தி பெற விரும்புவனும், பக்திமார்க்கத்தால் ஆன்மதத்துவம் அறிந்தவனும் யுவதிகளுடன் சேர்க்கை வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. ஏனெனில், பெண்களிடம் கொள்ளும் பற்றுதல் நரகத்திற்கிட்டுச் செல்லும் வழியென யோகிகள் கூறுகிறார்கள். (39)

பெண் என்பாள் இறைவனால் படைக்கப்பட்ட மாயையினது திருவுருவம். பணிவிடை செய்கிறேன் என்கிற நோக்கில் ஆணைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து அணைப்பாள். புற்கள் மூடிய பாழுங்கிணறு போன்று இவள்தான் நமக்கு காலன், யமன் என எண்ண வேண்டும். (இவ்வாறு மோகத்தில் பற்றுடைய ஆண்மகன், பெண்களிடம் மனப்பற்று செய்யலாகாது என்று கூறி, இனி மோகத்தை விரும்பும் பெண்கள், ஆண்களிடம் மனப்பற்று செய்யலாகாது என்பதைக் கூறுகிறார்.) (40)

முற்பிறவியில் பெண்களிடம் பற்றுக் கொண்டவன், இறக்கும் தறுவாயில் பெண்களை நினைத்ததால் பெண்ணாகப் பிறந்து, ஆண் மகனைப்போல் தோற்றமளிக்கும் எனது மாயையைத் தனக்குப் பதி என்றும், பொருள் கொடுப்பவன், பிள்ளைப்பேறு தருபவன், வீடு—வாசல் தருபவன் என்றும் எண்ணி மயங்குகிறாள். (41)

(விவேகமுள்ள) பெண் இவ்வாறு தனக்கு பொன், பொருள், வீடு, பிள்ளைப்பேறு தருபவனாக நினைக்கும் அந்த மாயையான ஆண் மகனை, விலங்குகளைப் பிடிக்க நினைத்து பாடும் வேடனது இசைபோல் விதியினால் தனக்கு உண்டுபண்ணப்பட்ட யமன் (மிருத்யு) என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். (வேடனது இசை கேட்க இனிமையாக இருப்பினும், அது விலங்குகளுக்கு யமன் போன்றதல்லவா!) (42)

ஜீவனானவன் இதுவே ஆத்மாவென்று நினைத்திருப்பதும், ஐந்து பூதங்கள், இந்திரியங்கள், மனது ஆகிய இவை அடங்கியதுமான சூட்சுமச் சரீரத்துடன் ஒரு ஸ்தூலச் சரீரத்தினின்று மற்றொரு ஸ்தூலச் சரீரத்தை அடைந்து, முன்பிருந்த ஸ்தூலச் சரீரத்திலிருக்கும் பொழுது செய்த கர்மவினைகளின் பயனை அனுபவித்துக் கொண்டே, மற்றொரு சரீரத்தை விளைவிக்கும்படியான கர்மங்களை இடைவிடாமல் செய்து கொண்டே இருக்கிறான். (43)

ஜீவனது உபாதி ரூபமான லிங்கச் சரீரம் (சூட்சுமச் சரீரம்) முக்தியடையும் வரை அந்த ஜீவனுடன் கூடவே தொடர்ந்திருக்கும். ஐந்து பூதங்கள், இந்திரியங்கள், மனம் ஆகியவற்றின் செயலுருவான ஸ்தூலச் சரீரம், இதற்கு போகங்களை அனுபவிக்கும் இடமாகும். இவையிரண்டும் ஒன்றுசேர்ந்து செயல்படாதிருப்பின், அதுவே ஜீவனது மரணம். அவையிரண்டும் ஒன்றுகூடி வெளித்தோன்றுவதே பிறப்பு. (ஆக ஆத்மாவின் தொடர்பின்மையால் இவற்றிற்குக் காணும் திறன் இல்லை; ஸ்தூலச் சரீரம் அழிந்தால் லிங்கச் சரீரமும் அழிகிறது. அதுதான் ஜீவனின் மரணம்.) (44)

பொருள்களை அறிவதற்கான இடம் இந்த ஸ்தூலச் சரீரம். இதில் பொருள்களை அறிவதற்கான திறன் இல்லாமற்போவதே மரணம். ஸ்தூலச் சரீரம், நான் என்கிற உணர்வுடன் பொருள்களை அறிவானாயின், அதுவே பிறப்பு. (ஆக சக்ஷுஸ் என்கிற புலன் தனக்குத்தானே காணும் திறனற்றதாகையால், அது ஆன்மாவல்ல. அதேபோல் இந்த உடலும் ஆன்மாவல்ல. உடல் ஸ்தூல—சூட்சும தசைகளை அடைவதால் மாறும் தன்மையது. ஆனால், ஆன்மா என்றுமே மாறாதவன். பிறப்பும் இறப்பும் உடலுக்கு நேரிடையாகவே நேர்வன; ஆன்மாவிற்கு உடலின் மூலமாக உண்டாகின்றன.) (45)

ஏதோ சில தோஷங்களினால் எதிரிலுள்ள பொருள்களைக் காணும் திறன் கண்களுக்கு இல்லாமல் போகும்பொழுது, அதை அண்டி நிற்கும் கண் என்கிற புலனுக்கும் காணும் சக்தி இல்லாமற்போகிறது. எப்பொழுது கண்ணும் அதைச் சார்ந்து நிற்கும் புலனுக்கும் பொருளைக் காணும் திறனற்றுப் போகின்றனவோ, அப்பொழுது இவையிரண்டிற்கும் சாட்சியான ஜீவனுக்கும் காணும் சக்தி இல்லாமற்போகிறது. (46)

ஆகையால், முக்திநிலை பெற விரும்புவோன் உடலின் பிறப்பு—இறப்பு கண்டு வருந்தலாகாது. ‘ஐயோ’ என்ற பரிதவிப்போ, அதனால் ஒருவிதக் கலக்கமோ கொள்ளக்கூடாது. இன்ப—துன்பங்களைச் சமமாகக் கருதி, பிரகிருதி—புருஷனைக் காட்டிலும் வேறுபட்டதான ஆன்ம ஸ்வரூபத்தை அறிந்து, உலகியலில் பற்றின்றித் துணிவுடன் தன் குறிக்கோளிலேயே குறியாக இருக்க வேண்டும். (47)

ஆன்மாவின் உண்மையைப் பற்றிய அறிவு, பகவானைத் தவிர மற்ற உலகியலில் பற்றின்மையாகிற வைராக்கியம், சாஸ்திரங்களை ஆராய்ந்து அறிவதால் கலக்கமற்ற புத்தி ஆகிய இவற்றினால், பகவானுடைய மாயையால் தோன்றிய இவ்வுலகத்திலும் இந்த உடலிலும் எவ்விதப் பற்றுமின்றி இவ்வுலகிலேயே ஓடித் திரிய வேண்டும், வாழவேண்டும்.” (48)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் முப்பத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

முப்பத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் — தூம மார்க்கம் மற்றும் அர்ச்சிராதி மார்க்கங்களில் செல்வோரின் நிலையும், பக்தியோகத்தின் பெருமையும்

கபில வாசுதேவர் கூறுகிறார்—— “தாயே! இல்வாழ்வான் என்பான், தனது இல்வாழ்க்கைக்கு உண்டான அறநெறிகளைக் கடைப்பிடித்தொழுகி, பொருள் தேடி, அதன் வாயிலாக இன்பங்களைப் பெற்று வாழ எண்ணி, அதற்கான காரியங்களைச் செய்துகொண்டு, உலகியலில் பற்று வைத்து, மதிகலங்கி, பகவானை ஆராதிப்பதான முக்கிய தர்மத்தை (கடமையை)க் கைகழுவி விடுகிறான். ஆனால், உலகியல் பயனைப் பெறும் ஆசையால், மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் வேள்விகளால் தேவர்களையும் பித்ருக்களையும் ஆராதிக்கிறான். (1—2)

இவ்வாறு பித்ருக்களையும், இந்திரன் முதலிய தேவர்களையும் சேவிப்பதில் ஈடுபாடு கொண்டவன் அவர்களை மகிழ்விக்க, பல விரதங்களை மேற்கொள்கிறான். அதன் பயனாக தூமம், இரவு, அபரபட்சம் (தேய்பிறை), தட்சிணாயனம், பித்ருலோகம், ஆகாயம், சந்திரலோகம் என்னும் கிரமத்தில் சந்திரலோகம் சென்று, அங்கு அமுதம் அருந்தி, பின் தனது புண்ணியம் குறைந்ததும், மீண்டு ஆகாயம், வாயு, தூமம், மேகம் என்கிற வரிசையில் இந்தப் பூவுலகமே வந்து சேர்கிறான். (3)

ஆதிசேஷனைத் தன் படுக்கையாகக் கொண்ட பகவான் ஸ்ரீஹரி பகலிரவு என்கிற நித்தியப் பிரளய காலத்தில், தன் சேஷனாகிற படுக்கையில் படுக்கும்போது, இல்லறநெறிகளை வழுவாமல் கடைப்பிடித்தொழுகுவார் அடையும் புண்ணிய உலகங்களெல்லாமல் அழிந்து விடுகின்றன. (4)

அறிவுள்ள மனிதன், தனது கடமைகளைச் செய்கையில் அதன் பயனை எதிர்பார்த்துச் செய்வதில்லை. உரியமுறையில் தன் கடமைகளைப் பகவதர்ப்பணமாகவேதான் செய்கிறான். செல்வம் வேண்டியோ, உடல் இன்பத்திற்காகவோ செய்வதில்லை. அம்மாதிரியான புருஷர்கள் சாந்தமான மனத்துடன் தூய்மையான இதயத்துடன், உலகியல் நெறிகளிலிருந்து மனத்தைத் திருப்பி துறவு மனமுடையவராக, அந்த நெறியில் ஈடுபாடு கொண்டு, உடல்—பொன்—பொருள்களில் என்னுடையது என்கிற பற்றின்றி, அகந்தையை விடுத்து, அறநெறி வகுத்த தமது கடமைகளைச் செய்வதான சத்துவகுணத்தின் பாற்பட்டு, எவ்வகையிலும் தூய்மையான மனத்தை உடையவராகிறார்கள். (5—6)

அவர்கள் முடிவில் ‘அர்ச்சிஸ் அல்லது தேவயானம்’ என்கிற சூரியன் வழியாக, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து நிற்கும் பூரண புருஷரான பகவான் ஸ்ரீஹரியையே அடைகிறார்கள். அவர் காரிய—காரண ரூபமான இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கு ‘நியாமகன்’ (வழி நடத்திச் செல்பவர்). அவர், அதன் உபாதான (தோன்றுவதற்கான அடிப்படை) காரணமும், அதைப் படைத்துக் காத்து அழிப்பவரும், நிமித்த காரணமும் ஆவார். (அர்ச்சிராதி மார்க்கம்:— அர்ச்சிஸ் (ஒளி), அஹஸ் (பகல்), வளர்பிறை, உத்தராயணம், ஸம்வத்ஸரம் (வருடம்), வாயு, சூரியன், சந்திரன், வித்யுத் (மின்னல்), வருணன், இந்திரன், பிரும்மதேவர் என்கிற வரிசைக்கிரமத்தில்.) (7)

ஹிரண்யகர்ப்பரான பிரும்மதேவரை ‘பரம புருஷன்’ என்கிற எண்ணத்தில் உபாசிப்பவன், அவரது உலகான சத்தியலோகத்தில் அவரது ஆயுட்காலமான இரண்டு பரார்த்தங்கள் வரையில் வசிப்பான். (பின், மகாப்பிரளய காலத்தில் பிரும்மாவுடன் இவனும் கரைந்து விடுகிறான்.) (8)

தேவர்களிலேயே சிறந்தவரான பிரும்மதேவர், தனது ஆயுட்காலமான இரண்டு பரார்த்தங்கள் முடிந்ததும், பூமி, ஜலம், காற்று, தீ, ஆகாயம், மனம், இந்திரியங்கள், சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம் என்கிற விஷயங்கள், அஹங்காரம் ஆகியவற்றால் சூழப்பட்ட பிரபஞ்சத்தை அழிக்க எண்ணி, சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குண வடிவான பிரகிருதியோடு கலந்து, நிர்விசேஷமான பரப்பிரும்மத்தில் லயமடைகிறார். (9)

அப்போது பிராணனையும் (சுவாசத்தையும்), மனத்தையும் வெற்றிகொண்ட (தன்வயப்படுத்திய) பற்றற்ற யோகிகள் இவ்வுடலை விடுத்து, அந்தப் பிரும்மதேவரிலே கலந்து, அவரோடு கூடவே புராண புருஷரும், ஆனந்தமே வடிவானவருமான பரப்பிரும்மத்தில் லயமடைகின்றனர். இதற்கு முன் அவர்களுக்கு அகங்காரம் கொஞ்சம் மீதியிருந்ததால், பகவானை அடைய முடியவில்லை. (10)

ஆகவே தாயே! தாங்களும் மிகவும் பக்தியுடன் ஸ்ரீமந்நாராயணனையே சரணமடையுங்கள். அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதயமே அவர் குடியிருக்கும் கோயில். அவரது பெருமைகளைத்தான் நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன். (11)

வேதங்களைத் தனது உள்ளத்திலேயே கொண்ட அசையும்—அசையாத அனைத்து ஜீவராசிகளின் படைப்புக்குக் காரணமான பிரும்மதேவர், மரீசி முதலிய ரிஷிகள், ஸநத்குமாரர் முதலிய யோகிகள், மற்றுமுள்ள யோகாசார்யார்கள், சித்தர்கள் ஆகியோர் பயனில் பற்றின்றிச் செய்த கர்மங்களின் வாயிலாக ஆதிபுருஷரான ஸகுணபிரும்மத்தை அடைந்தாலும், ‘ஜீவனும் பிரும்மமும் தனித்தனி; ஒன்றல்ல’ என்கிற பேத எண்ணத்தாலும், செய்பவன் ‘தானே’ என்கிற அபிமானத்தாலும், பகவானது இச்சையினாலும், பிரளய காலம் வந்தபோது காலமே வடிவான பகவானது தூண்டுதலினால் முக்குணங்களில் கலக்கம் தோன்றவே, முன்போல மறுபடியும் பிரும்மபதத்தின் அதிகாரத்தோடு பிறக்கிறார். அதேபோல மரீசி முதலிய ரிஷிகளும், ஸநத்குமாரர் முதலிய சித்தர்களும், தங்களது கர்மங்களின் வாயிலாகப் பெற்ற பிரும்மலோகச் செல்வங்களை அனுபவித்து, பரமபுருஷரையும் அடைந்து, பின் குணங்கள் வேறுபாடு அடையும்போது, முன்போலவே தங்கள் தங்கள் அதிகாரத்துடன் இவ்வுலகுக்கு வருகிறார்கள். (12—15)

இவ்வுலகியல் விஷயங்களில் பற்றுடையவர்கள் மற்றும் சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்ட கர்மங்களைச் செய்வதிலே ஊக்கம் கொண்டவர்கள், வேதங்களிலே கூறப்பட்ட காம்ய (விருப்பங்களை நிறைவேற்றித் தரும்) கர்மங்களையும், தினந்தோறும் செய்யவேண்டிய நித்திய கர்மங்களையும் (கடமைகளையும்) முறைதவறாது செய்து வருவதிலேயே ஊக்கமுடையவர்கள் ஆவார்கள். (16)

ரஜோகுணத்தின் தாக்கத்தால் அவர்கள் அறிவு மங்கி, இதயத்தில் காமத்தின் பாற்பட்ட பெருத்த வலை ஒன்றை விரித்து, பொறி—புலன்களைத் தன்வயப்படுத்தாது அதன் வயத்தில் தான் நின்று, மனைவி—மக்கள், வீடு—வாசல் என்ற பற்றுதல் கொண்டு, தினமும் பித்ருக்களைப் பூஜிப்பதிலேயே ஈடுபடுகின்றனர். (17)

அவர்கள் அறம், பொருள், இன்பம் — இம்மூன்றிலேயே ஊக்கமுடையவர்களாக இருப்பதால், அனைவராலும் புகழத்தக்க லீலாவினோதங்களையுடைய பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவிளையாடல்களைக் கேட்பதிலும் சொல்வதிலும் விருப்பமற்று இருக்கிறார்கள். (18)

‘பகவத் குண சிரவணம்’ பக்தி—முக்தியை அளிப்பது; பிறப்பு—இறப்பு துன்பத்தைத் துடைப்பது. இறைவனைப் பற்றிய அவ்வாறான கதைகளைச் செவியாரப் பருகாது, வாயாரப் புகழாது, வீணான உலகியலின் கவர்ச்சியான செய்திகளைப் படிப்பது, கேட்பது என்றுள்ளவர்கள் சீரியதை (சிறப்பானதை) விடுத்து, மலத்தைத் தேடித் திரியும் பன்றி போல் ஆவாரே. அவர்களைப் போல் பேறு கெட்டவர்கள் யார்? அவர்கள் விதியின் கொடுமைக்கு ஆளானவர்களே. (19)

கர்ப்பாதானம் முதல் இறுதி யாத்திரை வரையிலான அனைத்து கர்மங்களையும் நெறிமுறை தவறாது செய்யும் இயல்புள்ள இவர்கள், பயனில் விருப்புடன் செய்வதால் சூரியனுக்குத் தெற்கிலுள்ள ‘பித்ருயானம்’ என்கிற தூமமார்க்கத்தின் வழியே, ‘அர்யமா’ என்கிற பித்ருதேவனின் உலகை அடைகிறார்கள். பின், திரும்பவும் தனது வம்சத்திலேயே பிறக்கிறார்கள். (20)

தாயே! பித்ருலோகத்தில் உள்ள போகங்களை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவர்களது புண்ணியம் குறைந்ததும், தேவர்கள் அவர்களை போகங்கள் அனுபவிப்பதிலிருந்து விலக்கவே, அவர்களும் தன்வயமிழந்து, முற்பிறவியின் கர்மத்திற்கேற்றவாறு மீளவும் இவ்வுலகில் வந்து விழுகிறார்கள். (இவர்கள் பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சக்கரத்தில் சிக்கி உழல்பவர்களே தவிர, சம்சாரத்திலிருந்து விடுபடுபவர்களல்ல.) (21)

ஆகையால் தாயே! பகவான் வாசுதேவரது திருவடிகளே எப்பொழுதும் நினைத்துப் போற்றத்தக்கன. அவரது திருக்கல்யாண குணங்களைக் கேட்டதுமே பக்தி பெருகும். அந்த பக்தியின் பெருக்கால் மனோவாக்காயங்களை அவரிடமே அர்ப்பணம் செய்து, மிகுந்த ஆவலுடன் அவரையே பஜனை செய்யுங்கள். (22)

(பக்தியோகத்திற்கு வைராக்கியம் இன்றியமையாதது. அதில்லாமல் எனக்கு பக்தியோகம் எப்படி உண்டாகும்? என்று நீ சிந்திக்க வேண்டாம்.) பகவான் வாசுதேவரது குணங்களை ஆசையோடு கேட்கக் கேட்க பக்தியும், அதனால் உலகியல் விஷயங்களில் வைராக்கியமும் தானாகவே வரும். அந்த வைராக்கியம் பக்தியோகத்தை அளிக்கும். அதனால் பிரும்ம சாட்சாத்காரமான அறிவு தோன்றும். பின் பகவானை நேரில் காணலாம். (23)

உண்மையில், எல்லாப் பொருள்களும் பகவானின் தோற்றமானதால் சமமானவை. அதனால், பகவத்பக்தனின் மனம்—புலன்களின் செயல்களாலும், அவைகளில் பிரியம்—பிரியமின்மை என்ற வேற்றுமையைக் காண்பதில்லை. எல்லாவற்றையும் சமமாகவே காண்கிறான். அந்தத் தருணத்தில், பற்றற்ற, எல்லாவற்றையும் சமமாகவே பார்க்கிற, குண—தோஷங்கள் இல்லாத, தன்னுடைய மகிமையின் காரணமாக, தன்னுடைய ஆத்மாவைப் பிரும்மத்துடன் இணைந்து காண்கிறான். (24—25)

அந்த பகவான்தான் அறிவே வடிவானவர், பரப்பிரும்மம், பரமாத்மா, அனைத்துக்கும் ஈசுவரன், புருஷன். அந்த பகவானே ஜீவன், உடல், உலகியல் விஷய சுகங்கள், பொறி—புலன்கள் என்று பலவாறான உருவங்களில் காணப்படுகிறார். (26)

இவ்வுலகில் எங்கும் எதிலும் பற்றற்று இருப்பது ஒன்றே யோகிகள், தங்கள் யோக சாதனைகள் மூலம் பெறும் உயர்ந்த பேறு ஆகும். (27)

பிரும்மம் ஒன்றுதான். அது, ஞானமே வடிவானது; குணங்களற்றது. இருப்பினும் வெளிவிஷயங்களிலேயே உலாவி வரும் பொறி—புலன்கள் வாயிலாகப் பிரமைக்கு ஆட்பட்டு (அறியாமைக்காட்பட்டு), சப்தம், ஸ்பரிசம் முதலியவற்றையே இயல்பாகவுடைய பற்பல வஸ்துக்களாகக் காட்சியளிக்கிறது. (மனிதன், பிராந்தியினால் (மயக்கத்தினால்) பிரும்ம ரூபத்தையே வெளியுலகப் பொருட்களாகக் காண்கிறான்.) (28)

அந்த பகவான்தான் பரப்பிரும்மமும், மஹத் தத்துவமும். வைகாரிகம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் மூன்றுவித அஹங்கார ரூபரும் அவரே. ஐம்பெரும் பூதங்களும், பதினோரு இந்திரியங்களும் அவரே. ஸ்வயம்பிரகாசரான அந்த பகவானே முன்கூறிய மஹத் முதலியவற்றுடன் சேர்ந்ததும் ‘ஜீவன்’ எனப்படுகிறார். அப்படியே, இந்த ஜீவாத்மாவின் உடலாக இருக்கும் இந்தப் பிரும்மாண்டமும் பிரும்மமே. ஏனெனில், அந்தப் பிரும்மத்திலிருந்துதானே இவையனைத்தும் தோன்றின. (29)

சிரத்தை (ஈடுபாடு), பக்தி, வைராக்கியம் ஆகியவைகளால் மனவூக்கம் உண்டாகப் பெற்று, விஷய சுகங்களில் பற்றின்றி விரக்தனாக ஒருவன் இருப்பானேயாகில், அவன்தான் (பிரும்மமே அனைத்தும் என்கிற) இந்த உண்மைகளை அறிய முடியும். (30)

போற்றுதற்குரிய என் தாயே! இதுவரை நான் பிரும்ம ஸ்வரூபத்தை அறிந்து கொள்ளும் ஞானம் பற்றிய விளக்கத்தைத் தங்களுக்குக் கூறினேன். இதன் மூலம் பிரகிருதி, புருஷன் — இவர்களைப் பற்றிய உண்மை நிலையினைத் தெரிந்து கொள்ளலாம். (31)

நிர்குணப் பிரும்மத்தைப் பற்றி விளக்கும் ஞானயோகம், என்னையே பற்றி நிற்கும் பக்தியோகம் ஆகிய இவையிரண்டினுடைய குறிக்கோள் ‘என்னையடைவது’ என்ற ஒன்றேதான். அதுதான் ‘பகவான்’ என்பதை ஞாபகப்படுத்துவது. (32)

எவ்வாறு உருவம், சுவை, சூடு, குளுமை முதலிய பல இயல்புடைய ஒரே பொருள், அந்தந்தப் புலன்களுக்கு அந்தந்தச் சுவையாகக் காட்சியளிக்கிறதோ, அதேபோல் ஒரே இறைவன் பலப்பல சாஸ்திரங்களில் கூறப்படும் பற்பல வழிகளால் பலவாறாகத் தோற்றமளிக்கிறார். அதாவது, பால் கண்ணுக்கு வெண்மையாகவும், நாக்கிற்குத் தித்திப்பாகவும், தோலிற்கு (தொடுவுணர்ச்சி) சூடு அல்லது குளிர்ச்சியாகவும் இருப்பதுபோல், பகவான் ஒருவரே பூஜிக்கத்தக்கவராகவும் அடையத்தக்கவராகவும் அடைவிப்பவராகவும் இருக்கிறார். (33)

(சாஸ்திரங்களில் கூறப்படும் வழிகள்தான் என்ன? என்று கேட்பீராகில், இதோ கூறுகிறேன்.) தாயே! சகல ஜீவராசிகளுக்கும் உதவுமாறு குளம்—கிணறு வெட்டுதல் என்கிற கிரியைகள்; வேதத்தின் முற்பகுதியில் கூறப்பட்ட வேள்விகள்; ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்டபடி அனைத்து ஜீவராசிகளையும் பகவத் ஸ்வரூபம் என நினைத்து, அவைகளுக்கு முடிந்தவரை உதவி செய்தல் (தானம்); சாந்திராயணம் முதலிய விரதங்கள்; பிறர்க்கின்னா செய்யாமையாகிற தவம்; வேதமோதுதல்; அதன் திரண்ட பொருளை ஆராய்தல்; மனத்தையும் பொறிபுலன்களையும் தன்வயப்படுத்துதல்; செய்யும் செயல்கள் அனைத்தையும் பற்றின்றிப் பகவதர்ப்பணமாகச் செய்தல்; யமம், நியமம் முதலிய கட்டுப்பாடுகளோடு கூடிய யோகப் பயிற்சி செய்தல்; பக்தியோகம்; பயன் கருதிச் செய்யும் தர்மமான இல்லறம் (பிரவிருத்தி தர்மம்); பயன் விரும்பாது செய்யும் தர்மமான (நிவிருத்தி தர்மம்) துறவு; ஆன்ம தத்துவத்தை அறிவதான ஞானயோகம்; எதிலும் பற்றற்ற திடமான வைராக்கியம் — இவை முதலான பற்பல மார்க்கங்களில் எதை ஏற்றுச் செய்தாலும், ஸகுண—நிர்குண ஸ்வயம்பிரகாசரான பகவானை அடையலாம். (34—36)

சாத்விகம், ராஜஸம், தாமஸம், நிர்குணம் என்னும் நான்குவித பக்தியோகத்தைப் பற்றிக் கூறினேன். ஜீவராசிகளுக்குப் பிறப்பு—இறப்பு முதலியவைகளைச் செய்வதும், நமது சிற்றறிவால் அறிய முடியாததுமான காலத்தின் கதியையும் கூறினேன். (37)

தாயே! ஜீவன், அஞ்ஞானத்தின் பாற்பட்டு பலவித கர்மங்களைச் செய்து, அதன் விளைவாகப் பற்பல பிறவிகளில் பிறக்கிறான். அப்பிறவிகளில் அவன், தனது உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறிவதில்லை. (மறந்துவிடுகிறான்.) (38)

நான், ஞானத்தைப் பற்றி உங்களுக்குக் கூறிய இந்த உண்மைகளைப் பிறருக்குத் தீங்கு நினைக்கும் தீயோன்; பெரியோர்களிடமும் அவர்கள் சொல்லிலும் வினயமற்றவன்; கர்வம் கொண்டவன்; தீயபழக்கமுடையவன்; தன்னைப் பற்றிப் பறைசாற்றிக் கொள்ளும் டாம்பீகன்; உலகியல் விஷயங்களிலேயே விருப்புற்றவன்; வீடு—வாசல், மனைவி—மக்களே அனைத்தும் என நினைக்கும் இல்லறத்தான்; என்னிடம் பக்தியற்றவன்; எனது அடியார்களிடம் பகைமை கொள்பவன் ஆகியவர்களுக்கு எக்காலத்திலும் உபதேசிக்கக்கூடாது. (39—40)

ஆனால் சிரத்தையுள்ளவன், பக்தன், வினயமுடையவன், பேராசையற்றவன், ஜீவராசிகளிடம் அன்புகொண்டவன், பகவானைப் பற்றிக் கேட்பதில் ஆர்வமுள்ளவன், சான்றோர்களுக்குச் சேவை செய்வதில் ஆவலுடையவன், உலகியல் விஷயங்களில் பற்றற்றவன், அமைதியான சித்தம் உடையவன், பொறாமையற்றவன், உள்ளும் புறமும் தூய்மையானவன், இவையனைத்திற்கும் மேலாக என்னையே அனைத்தினும் உயர்வாகக் கொண்டு அன்பு செய்பவன் ஆகிய இவர்களுக்கெல்லாம் இதை நிச்சயமாக உபதேசிக்க வேண்டும். (41—42)

தாயே! எவன், என்னையே மனத்தில் கொண்டு இதை ஈடுபாட்டுடன் கேட்பானோ, பிறருக்குச் சொல்வானோ, அவன் நிச்சயம் எனது பரமபதத்தை அடைவான்!” (43)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் முப்பத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

முப்பத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் — தேவஹூதி தத்துவஞானம் அடைந்து முக்தி பெறுதல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! இவ்வாறு கபிலரின் ஞானோபதேசத்தைக் கேட்ட கர்தமரின் மனைவியும், கபிலரின் தாயாருமான தேவஹூதி அஞ்ஞானமாகிற திரை நீங்கப் பெற்று, பிரகிருதி, புருஷன், பகவான் என்கிற தத்துவங்களின் உண்மையை உணர்த்தும் ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தின் ஞானத்திற்குப் புகலிடமான கபிலவாசுதேவரை வணங்கித் துதிக்கலானார். (1)

தேவஹூதி துதிக்கிறாள்—— “(குழந்தாய்! நீ சொன்ன ஞானோபதேசத்தைக் கேட்டுத் தெளிந்தேன். அதிலிருந்து நான் அறிந்தது என்ன தெரியுமா? இதோ!) பிறப்பில்லா பிரும்மதேவர், விராட்ஸ்வரூபனான உன் நாபி கமலத்தில் தோன்றியவர். அவர் பிரளய காலத்தில் பொங்கி வரும் தண்ணீரில் சயனித்துக் கொண்டிருந்த உன் விராட் ஸ்வரூபத்தை — பஞ்சபூதங்கள், பத்து இந்திரியங்கள், சப்தம் முதலிய விஷயங்கள், மனம் ஆகிய அனைத்துக்கும் இருப்பிடமானதும், குணக்கடல், காரிய—காரணங்கள் அனைத்திற்கும் வித்தாகியதுமான உனது ஸ்வரூபத்தை — தியானம்தான் செய்தார். ஆனால், கண்டுகளிக்க இயலவில்லையே? (2)

உனக்கென்று எந்தவொரு செயலும் இல்லை. ஆனால், உனது தீர்மானமான எண்ணமே முடிவானது. நீ, எண்ணியதை எண்ணியபடி செய்பவன்; அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் தலைவன்; அவற்றை நடத்திச் செல்பவன். உனது சக்திகளை எண்ண முடியாது, எல்லையற்றது. உனது சக்தியை முக்குணங்களுக்கேற்பப் பிரித்து, அதன் வாயிலாக இவ்வுலகைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறாய். (3)

கல்பாந்த கால பிரளயத்தின் போது, இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதையும் உன் திருவயிற்றில் அடக்கிக் கொண்டு, தன் கால் கட்டைவிரலைச் சுவைத்தவண்ணம் ஓர் ஆலிலைமேல் பள்ளிகொண்டு மாயக் குழந்தையாய் சயனித்திருந்தாயே! அந்த நீ, என் வயிற்றில் சயனித்திருந்தது எப்படியோ? (4)

பிரபோ! தீயோர்களை அழிக்கவும், உனது அறநெறிகளைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் அடியார்களைக் காத்து மேனிலைக்கு உயர்த்தவுமல்லவா, நீ விரும்பியபடி அவதாரம் செய்கிறாய். தீயோனான இரண்யாக்ஷனை அழிக்க, வராக அவதாரம் மேற்கொண்டதுபோல், உலகின் அஞ்ஞானத்தை அழித்து, ஆன்ம ஞானமார்க்கத்தைப் பரப்பவே, நீ இந்த கபில அவதாரத்தை ஏற்றாய் இல்லையா? (5)

உனது திருநாமத்தை எப்போதாவது காது கொண்டு கேட்டாலோ, நாவினால் நவின்றாலோ, அறிந்தோ அறியாமலோ வணங்கினாலோ, மனத்தினால் ஒருமுறை நினைத்தாலோ சண்டாளனும்கூட ஸோமயாகம் செய்த அந்தணனுக்குச் சமமாகப் பூசனை ஏற்கத் தகுதி பெறுகிறான். அவ்வாறிருக்க, உன்னை நேரில் காணப் பெற்றவன் பிறவிப்பயனைப் பெறுகிறான் என்பதில் ஐயமேது! (6)

அது மட்டுமா? உனது நாமத்தை நாவின் நுனியில் வைத்திருப்பவன் புலைஞனாயினும், அவன் மகானே. உன் திருநாமத்தை ஓதுபவர்கள் முற்பிறவியில் பெருத்த தவம் புரிந்தவர்கள்; சிறந்த வேள்விகள் செய்தவர்கள்; புண்ணிய தீர்த்தங்களில் நீராடியவர்கள்; அறநெறிவழுவா தவச்சீலர்கள்; வேதமோதியவர்கள். (இதனால், பகவானது திருநாமத்தின் பெருமை தெரிகிறது.) (7)

கபிலா! சாட்சாத் பரப்பிரும்மமும் பரமபுருஷனும் நீயே. மனத்தை வெளி விஷயங்களிலிருந்து திருப்பி உள்முகமாக்கினால்தான் உன்னை அறிய முடியும். மாயையின் செயல்களான முக்குணங்களினால் தோன்றும் இந்த உலகியல் தளையிலிருந்து விடுதலை தருபவன் நீயே. வேதங்களனைத்தும் உனது திருவுதரத்தில்தான் உள்ளன. நீதானே சாட்சாத் ஸ்ரீமந்நாராயணன். உன்னை வணங்குகிறேன், அப்பா!” (8)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! தன் தாயார் துதித்ததைக் கேட்ட பரமபுருஷரான பகவான் கபில வாசுதேவர், தாயிடம் கொண்ட அன்பினால் கம்பீரமாகக் கூறலானார். (9)

கபிலர் கூறுகிறார்—— “தாயே! நான் கூறிய இந்த எளிய வழியை மேற்கொண்டு விரைவில் நீ முக்தி பெறுவாய். (10)

நான் கூறிய இந்த ஸாங்க்ய யோகம் பிரும்மத்தைப் பற்றியே நினைந்துருகும் சான்றோர்கள் கடைப்பிடிப்பது. இதில் நம்பிக்கை வைத்து, அதன்படி நீ நடப்பாயேயாகில் பிறப்பிறப்பற்ற என்னை நீ அடையலாம். இதையறியாதவர்கள் பிறப்பிறப்பு என்னும் சூழலில் சிக்கித் தவிக்கின்றனர்.” (11)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்விதம் கபில பகவான் உயர்ந்த ஆன்ம தத்துவத்தைத் தன் தாயாருக்கு உபதேசித்துவிட்டு, பிரும்மஞானியான தன் தாயாரது அனுமதி பெற்றுச் சென்றார். (12)

சரஸ்வதி நதிக்கு மலர் கிரீடம் வைத்ததுபோல் விளங்கும் பிந்துசரஸில் உள்ள தனது ஆசிரமத்தில், கபிலரது தாயான தேவஹூதி, தன் மகன் உபதேசித்த யோகசாதனம் மூலம் புலன்களை அடக்கி, யோகாப்பியாஸம் செய்து சமாதி நிலையில் இருந்தாள். (13)

அடிக்கடி ஸ்நானம் செய்ததால், அவளது சுருண்ட அழகிய கூந்தல் பழுப்பு நிறமாகி சடை பின்னியது போலாயிற்று. மரவுரி தரித்த அவளது திருமேனி உக்கிரமான தவத்தினால் இளைத்துவிட்டது. (14)

தன் கணவரான கர்தம பிரஜாபதியின் சீரிய தவத்தாலும் யோகத்தாலும் பெற்ற — தேவர்களுக்கும் பெறுதற்கரிய — ஒப்புயர்வற்ற இல்லற சுகத்தைத் துறந்தாள். (15)

அவளது ஆசிரமத்தில் தங்கப் பூண்கள் போடப்பட்ட தங்கக் கட்டில்கள்; அதன்மேல் பால் நுரைபோல் வெளுத்த மென்மையான படுக்கைகள்; மிருதுவான விரிப்புகளுடன் கூடிய தங்க ஆசனங்கள்; மரகதப்பச்சைக் கற்கள் பதித்த ஸ்படிகத்தாலான சுவர்கள்; நவரத்தினங்களாலான தீபங்கள்; அந்த தீபங்களைத் தாங்கி நிற்கும் அழகான பெண்மணிகள்; மலர்மாரி சொரிகின்ற கற்பகத் தருக்கள்; அத்தருக்கள் நிறைந்த உய்யானவனத்தில் ஒன்றுகூடி மகிழ்ச்சியோடு கூவுகின்ற அழகான ஆண்—பெண் பறவைகள்; மலர்களிலுள்ள தேனைப் பருகி, மதங்கொண்டு ரீங்காரம் செய்யும் கருவண்டுகள்; நீலத்தாமரைகள் நிறைந்த வாவிகள். இங்குதான் கர்தமர் தேவஹூதியோடு இன்புற்றிருப்பார். தேவஹூதி இவ்வுத்தியான வனத்தில் விளையாடி மகிழும் போது, தேவதைகளுக்குப் பணிவிடை செய்யும் கின்னரர்கள், அவளைப் புகழ்ந்து பாடுவார்கள். விண்ணுலக இன்பத்தைப் பெற்ற தேவதாஸ்திரீகளும் இதைக் கண்டு பொறாமை கொள்வார்கள். இவ்வாறான அழகிய மாளிகை, நந்தவனம், உயர்ந்த போகங்கள் ஆகிய அனைத்தையும் துறந்து, ‘யான், எனது’ என்கிற பற்றையும் துறந்திருந்தாள். இவ்வளவையும் துறந்திருந்தும், புத்திரனான கபிலரை விட்டுப் பிரிந்த துன்பத்தை அவளது வாடிய முகம் காட்டிவிட்டது. (16—20)

தனது கணவர் கர்தமர் இல்லறம் துறந்து வனம் சென்ற பின்பு, புதல்வனான கபிலரையும் பிரிந்ததால், பிரகிருதி, புருஷன், ஈசுவரன் என்கிற தத்துவங்களின் உண்மையை உணர்ந்தவளாயினும், அந்த தேவஹூதி கன்றைப் பிரிந்த காராம்பசு போல் வருந்தினாள். (21)

அன்பனே விதுரா! தனது மகனான கபில வாசுதேவராகத் திருவவதாரம் செய்த பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனையே இடைவிடாது தியானம் செய்ததனால், சில காலத்திலேயே சகல சம்பத்துக்களும் நிறைந்த தனது மாளிகை முதலியவற்றிலும் பற்று நீங்கி வெறுப்படைந்தாள். (22)

அழகான திருமுகத்தையுடைய பகவானது திருமேனியைத் தனது மகனான கபிலர் எவ்வாறு தியானம் செய்யவேண்டுமெனக் கூறினாரோ, அவ்வாறே அந்தந்தத் திருமேனியை ஒவ்வொரு அங்கமாகவும் (பாதாதிகேசமாக) முழுமையாகவும் தியானம் செய்யலானாள். (23)

பகவானிடம் கொண்ட பக்தி வெள்ளம், அதனால் உண்டான வைராக்கியம், தனக்கென்று விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களை அறநெறி தவறாது ஆற்றுதல் ஆகியவை வாயிலாகப் பெற்ற பிரும்மத்தைக் காட்டித் தரும் ஞானம் மூலம் சித்தமானது தூய்மையடையவே, எங்கும் எதிலும் ஒருபுடையாகப் பரவி நிற்கும் ஆன்மாவையே தியானிக்கலானாள். அந்தத் தியான யோகமே மாயையினால் நம்மைச் சூழ்ந்து நிற்கும் ஆவரணங்களை (திரைகளை)ப் போக்கவல்லது. (24—25)

இவ்வாறு சூழ்ந்துள்ள திரைகள் விலகவே, அவளது மனது அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ஆச்சரியமான (தங்குமிடமான) பரப்பிரும்மத்தில் லயித்தது. அப்போதுதான் ஒரு ஜீவாத்மா என்ற எண்ணமும் மறைந்தது. உடனே, உலகியல் கிலேசங்கள் (துன்பங்கள்) அனைத்தினின்றும் விடுதலை பெற்று, பரமானந்த வெள்ளத்தில் மூழ்கினாள். (26)

இப்பொழுது ஆழ்ந்த அந்த சமாதி யோகத்தைப் பெற்றதால், உலகியல் விஷயங்கள் அனைத்தும் மெய் என்ற தவறான எண்ணம் (பிரமை—மயக்கம்) நீங்கிப் பொய்யென்று உணர்ந்தாள். தனது தேகம் இருப்பதையும் மறந்தாள். அயர்ந்த தூக்கத்தில் கனவில் கண்ட தேகத்தை விழித்ததும் காணாததுபோல் தன்நிலை மறந்தாள். (27)

இதுவரை கர்தமரால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட கின்னரப் பெண்களால் சீராட்டப் பெற்ற தேவஹூதியின் திருமேனி, இப்பொழுது அழுக்குற்று புகைமண்டிய தீப்போல் ஒளிர்ந்தது, இளைக்கவில்லை. ஏனெனில், அவள் மனம் உலகியல் துன்பங்களிலிருந்து விடுபட்டு பகவத் சிந்தனையிலேயே லயித்திருந்ததாலன்றோ! (28)

அவளுடைய எண்ணமெல்லாம் இறைவனையே சுற்றி வந்தது. செய் தவம், யோகம் ஆகியவற்றால் தனதுடல் என்னும் நினைவும் மறைந்தது. தலை முடி அவிழ்ந்து கிடந்தது. ஆடை போன இடம் தெரியவில்லை. இருப்பினும் உடலுணர்வு இல்லை. முன் செய் தவமே அவளைக் காத்தது. (29)

விதுரரே! இவ்வாறு தேவஹூதி கபில வாசுதேவர் உபதேசித்த நெறிமுறையில் நின்று, சில நாட்களிலேயே நித்யமுக்தரான பரமாத்மாவான பகவானை அடைந்தாள். (30)

வீரனே! தேவஹூதி சித்தியடைந்த பரம பவித்ரமான அந்த இடம் ‘சித்தபதம்’ என்று மூவுலகிலும் கொண்டாடப் பெறும் புண்ணிய க்ஷேத்திரமாயிற்று. (31)

நல்லியல்புகளுடைய விதுரா! அவள் செய்த யோக சாதனைகளால், அவளது திருமேனி மலங்கள் யாவும் அகன்று தூய்மை பெற்று, ஒரு நதியாகப் பெருகிற்று. சித்தர்களால் சூழப்பட்டு விளங்கும் அப்புண்ணிய நதி அனைத்து சித்திகளையும் தரவல்லது. (32)

மகாயோகியான பகவான் கபிலர், தன் தாயாரிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு, தனது தந்தையான கர்தமருடைய ஆசிரமத்திலிருந்து வடகிழக்கு திசை நோக்கிச் சென்றார். (33)

அங்கு சித்தர்கள், சாரணர்கள், முனிவர்கள், அப்சரஸ் பெண்கள் ஆகிய எல்லோரும் திரள்திரளாக வந்து கபில பகவானைத் துதித்துக் கொண்டு பின்தொடர்ந்தனர். கபிலரும் வடகிழக்கு எல்லையை அடைய, அங்கு சமுத்திரராஜன் அவரை வரவேற்று உபசரித்து தங்குவதற்கு இடம் அளித்தார். அங்கு ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தைத் தோற்றுவித்த யோகிகள் துதிசெய்ய, உலக நலனிற்காக மனவூக்கத்துடன் தானும் யோகம் மேற்கொண்டு விளங்கி வருகிறார். (34—35)

மாசற்ற விதுரா! நீ என்னிடம் வேண்டிக் கொண்டபடி, பகவான் கபிலருக்கும், அவரது தாய் தேவஹூதிக்கும் நடந்த பாவனமான உரையாடலைப் பற்றி உனக்குக் கூறினேன். (36)

ஆன்ம யோகத்தைப் பற்றிய கபிலருடைய இந்தக் கொள்கைகள் மிகவும் ரகசியமானவை. ஒன்றுபட்ட மனதோடு இதைக் கேட்பவனும் சொல்பவனும் கருடக்கொடியுடைய ஸ்ரீமந்நாராயணனிடம் பக்தி உண்டாகி, விரைவிலேயே அவரது திருவடித் தாமரைகளை அடைவான். (37)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் முப்பத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

மூன்றாவது ஸ்கந்தம் முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

நான்காவது ஸ்கந்தம்

முதலாவது அத்தியாயம் — ஸ்வாயம்புவ மனுவினது பெண்களின் வம்ச வர்ணனை

மைத்திரேயர் கூறலானார்—— ஸ்வாயம்புவ மனுவிற்கு அவர் மனைவியான சதரூபையிடம் ஆகூதி, தேவஹூதி, பிரஸூதி என்று மூன்று பெண்கள் பிறந்தனர். (1)

மன்னன் ஸ்வாயம்புவ மனு, தன் மனைவி சதரூபையின் சம்மதத்துடன் உடன்பிறந்தானுடன் கூடிய ஆகூதி என்கிற தன் மகளை, புத்ரிகா தர்மத்தை ஏற்று, ருசி என்கிற பிரஜாபதிக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்தார். (2)

[குறிப்பு:— புத்ரிகா தர்மமாவது, பெண்ணை மட்டும் பெற்றவன் தன் மகளைக் கன்னிகாதானம் செய்துகொடுக்கும்போது மாப்பிள்ளையை நோக்கி, “சகோதரனில்லாத, நிறைந்து அலங்கரித்துக் கொண்ட என் மகளை, உமக்குத் தாரை வார்த்துத் தருகிறேன். இவளுக்குப் பிறக்கும் புத்திரன் எனக்குப் புத்திரனாக வேண்டும்” என்ற நிபந்தனை வைத்து (உறுதிமொழி கூறி,) கன்னிகாதானம் செய்வதாகும். இங்கு மனுவிற்குப் பிள்ளைகள் அதாவது ஆகூதிக்குச் சகோதரர்கள் இருந்தபோதிலும், தன் குடும்பத்திற்குப் பிள்ளைகள் அதிகம் வேண்டுமென்ற ஆசையால், அவ்வாறு கன்னிகாதானம் செய்தார்.]

பகவானையே அனவரதமும் தியானம் செய்து வந்தமையால், பிரஜாபதியான ருசி பிரும்மதேஜஸ்ஸின் உச்சநிலையில் விளங்கினார். அவர் ஆகூதியிடம் ஆண் ஒன்று, பெண் ஒன்று என இரட்டைக் குழந்தைகளைத் தோற்றுவித்தார். (3)

அவ்விருவருள் ஆண் மகனாய் பிறந்தவர், ‘யக்ஞன்’ என்ற பெயர் கொண்ட, வேள்வியே திருமேனியான பகவான் விஷ்ணுவே. பெண்மகவாய்த் தோன்றியவள் ஸ்ரீமந்நாராயணனை என்றுமே விட்டகலாத லக்ஷ்மிதேவியின் அம்சமான ‘தக்ஷிணை’ என்பவள். (4)

மனு, மகள் ஆகூதியின் மிகுந்த அழகுடைய புதல்வனைப் பெருமகிழ்ச்சியோடு, தன் வீட்டிற்கு எடுத்து வந்தார். பிரஜாபதியான ருசி, ‘தக்ஷிணை’ என்கிற பெண்ணைத் தன்னிடமே வைத்துக் கொண்டார். (5)

திருமணப் பருவமெய்திய தக்ஷிணை, தன்னை விரும்புவதையறிந்த யக்ஞன், அவளை மணந்து பன்னிரண்டு மகன்களைப் பெற்றார். (6)

அவர்கள் திருப்பெயர்களாவன—— தோஷன், ப்ரதோஷன், ஸந்தோஷன், பத்ரன், சாந்தி, இடஸ்பதி, இத்மர், கவி, விபு, வந்ஹி (ஸ்வஹ்னன்), ஸுதேவன், ரோசனன் என்பன. (7)

ஸ்வாயம்புவ மனுவின் காலத்தில், அவர்கள் ‘துஷிதர்கள்’ என்ற தேவர்களாக இருந்தனர். மரீசி முதலியவர்கள் சப்தரிஷிகளாக இருந்தனர். விஷ்ணுவின் அம்சமான யக்ஞன் இந்திரனாக இருந்தார். (8)

மனு புத்திரர்களான பிரியவிரதன், உத்தானபாதன் இருவரும் மகாவீரர்கள். அவர்களுடைய பிள்ளைகள், பேரன்கள், கொள்ளுப்பேரன்கள் மற்றும் அவர்கள் வம்சத்தினர்கள் மன்வந்தர அரசர்களாய் இருந்தனர். (9)

விதுரரே! மனுவின் மகளான தேவஹூதியைக் கர்தமர் மணந்தார். அந்தச் சரித்திரம் முழுவதும் நான் கூற, நீங்கள் கேட்டீர்களல்லவா? (10)

பகவானான மனு, தன் மகள் பிரஸூதியைப் பிரும்மாவின் புதல்வனான தக்ஷனுக்குத் திருமணம் முடித்தார். அவர்களது வம்ச பரம்பரைதான் மூவுலகும் பரவி நிற்கிறது. (11)

கர்தமரின் ஒன்பது பெண்களும், ஒன்பது பிரும்மரிஷிகளை மணந்தார்கள் என்று முன்பு கூறினேன். இப்பொழுது அவர்களது வம்ச பரம்பரையைக் கூறுகிறேன், கேள். (12)

கர்தமரின் பெண் ‘கலை’ என்பவள் மரீசியை மணந்தாள். அவள் கசியபர், பூர்ணிமான் என்ற இரு பிள்ளைகளைப் பெற்றாள். அவர்கள் வம்சமே மூவுலகிலும் பரவியது. (13)

பகைவர்களை வெல்பவனே விதுரா! பூர்ணிமானுக்கு விரஜன், விச்வகன் என இரண்டு பிள்ளைகளும், தேவகுல்யை என்ற ஒரு பெண்ணும் பிறந்தனர். இந்த தேவகுல்யைதான் பகவானது திருவடிகளைக் கழுவின தேவநதியான கங்கையாக அடுத்த பிறவியில் தோன்றினாள். (14)

தத்தர், துர்வாசர், சந்திரன் என்று புகழ்பெற்ற மூன்று புதல்வர்கள் முறையே, மகாவிஷ்ணு, பரமசிவன், பிரும்மதேவர் அம்சங்களாக, அத்ரி மாமுனிவரின் பத்தினியான அனசூயா தேவியின் திருவுதரத்தில் தோன்றினர். (15)

விதுரர் கேட்கிறார்—— குருநாதரே! உலகைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கும் இந்த மூன்று தேவசிரேஷ்டர்களும் என்ன செய்ய நினைத்து, அத்ரி மகரிஷியின் ஆசிரமத்தில் அவதாரம் செய்தனர்? தயவுசெய்து, இதை எனக்கு விளக்கமாகக் கூறவேண்டுகிறேன். (16)

மைத்திரேயர் (பதில்) கூறுகிறார்—— பிரும்மஞானிகளில் சிறந்தவரான அத்ரி மகரிஷி, பிரஜைகளைப் படைக்குமாறு பிரும்மதேவரால் தூண்டப்பட்டுத் தன் மனைவி அனசூயா தேவியுடன் மலைகளில் சிறந்ததான ருக்ஷ பர்வதத்திற்குச் சென்றார். (17)

அங்கு பலாச மரங்கள், அசோக மரங்கள் நிறைந்த பெரிய வனம் ஒன்றிருந்தது. அம்மரங்கள் கொத்துக்கொத்தாகப் பூத்திருந்தன. அங்கு பாயும் ‘நிர்விந்த்யா’ என்ற நதியின் கலகல இரைச்சல் எங்கும் பரவி ஒலித்தது. அந்த வனத்தில் அத்ரி மகரிஷி பிராணாயாமத்தால் மூச்சையடக்கிக் குளிர்—வெப்பத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், காற்றையே ஆகாரமாகக் கொண்டு நூறு வருடகாலம் ஒற்றைக் காலிலே நின்று தவஞ்செய்தார். (18—19)

அப்பொழுது அவர், ‘மூவுலகங்களுக்கும் தலைவரான பகவானையே நான் சரணம் அடைகிறேன். அவர் தனக்கொப்பான ஒரு புத்திரனை எனக்குத் தந்தருள வேண்டும்’ என்று மனதார வேண்டித் தவம் புரிந்தார். (20)

அத்ரி முனிவரின் சிரசிலிருந்து வெளிக் கிளம்பிய தேஜஸ், பிராணாயாமம் என்கிற எரிபொருளால் மேலும் எரிக்கப்பட்டு, ஒளியுடன் மூவுலகங்களையும் தவிக்கச் செய்வது கண்ட பிரும்மா, விஷ்ணு, சிவன் என்கிற மும்மூர்த்திகளும், அப்சரப் பெண்கள், முனிவர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், நாகர்கள் முதலியவர்கள் புகழ்ந்துபாட, அத்ரி முனிவரின் ஆசிரமத்திற்கு வந்தார்கள். (21—22)

மும்மூர்த்திகளும் ஒரே சமயத்தில் தன்னெதிரே நிற்பது கண்ட அத்ரி முனிவர் மனம் மகிழ்ந்தார். அவரது மனம் தெளிந்து நின்றது. ஒற்றைக்காலில் நின்றபடியே அவர்களைக் கண்ட அவர், எட்டு அங்கங்களும் பூமியில் படியுமாறு கீழே ஒரு தண்டம் போல் விழுந்து வணங்கி, அர்க்கியம், பாத்யம், புஷ்பங்கள் கையிலேந்தி முறைப்படி பூஜித்தார். அம்மும்மூர்த்திகளும் தங்களுக்கே உரித்தான கமண்டலு, சுதர்சன சக்கரம், திரிசூலம் முதலிய அடையாளங்களைக் கையிலேந்தி, அன்னப்பறவை, கருடன், ரிஷபம் ஆகிய வாகனங்களில் அமர்ந்தவண்ணம் காட்சி தந்தனர். (23—24)

அவர்களது திருக்கண்களிலே கருணை வெள்ளமெனப் பொங்கி வழிகிறது. அவர்களது அழகிய புன்முறுவலிலிருந்து அவர்கள் மகிழ்ந்துள்ளது நன்கு தெரிகிறது. அத்ரி மகரிஷி அவர்களது ஒளியைக் காணவியலாது தனது கண்களை மூடிக்கொண்டார். அவர் தனது சித்தத்தை அம்மும்மூர்த்திகளிலேயே நிலைக்கச் செய்து, அனைத்து உலகங்களிலும் தலைசிறந்தவர்களாகிய அவர்களை இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம் இனிமையும் கம்பீரமும் பொருள் பொதிந்தவையுமான துதிகளால் துதிக்கலானார். (25—26)

அத்ரி மகரிஷி துதிக்கிறார்—— ஒவ்வொரு கல்பத்தின் தொடக்கத்திலும் இவ்வுலகைப் படைத்துக் காத்து அழிக்க மாயையின் (பிரகிருதியின்) முக்குணங்களையும் ஏற்று, பிரும்மா, விஷ்ணு, பரமசிவன் என மூன்றாகத் தங்களைப் பிரித்துக் கொண்ட உங்களை, நான் வணங்குகிறேன். உங்கள் மூவரில் இப்பொழுது நான் யாரை அழைத்தேன்? (27)

இப்பொழுது நான் குழந்தை வரம் வேண்டி, அனைத்து தேவர்களிலும் சிறந்த ஒரு பகவானைத்தானே தியானம் செய்தேன்? நீங்கள் மூவரும் மனிதர்களது மனத்திற்கும் எட்டாதவர்களாயிற்றே! அப்படியிருக்க, நீங்கள் மூவரும் தயையோடு இப்போது வந்தது என்ன காரணம் பற்றியோ? இது எனக்கு மிகவும் வியப்பாக உள்ளது. தயவு செய்து தாங்கள் இதன் காரணத்தை எனக்குக் கூறவேண்டும். (28)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! இவ்வாறு அத்ரி முனிவர் கேட்கவே, தேவர்களில் சிறந்தவர்களான அந்த மூவரும் சற்றே சிரித்தவண்ணம் கனிந்த இனிமையான வார்த்தைகளால் பதிலுரைத்தனர். (29)

முத்தேவர்களும் கூறுகிறார்கள்—— அந்தணச் செம்மலே! நீங்கள் நினைத்தவண்ணம்தானே நடக்கும்? வேறாக எப்படி நடக்க முடியும்? நீங்கள் உண்மையாக எந்த ஜகதீசனைத் தியானம் செய்தீர்களோ, அந்த ஜகதீசன்தான் நாங்கள் மூவரும். (30)

மகரிஷியே! எங்களுடைய அம்சங்கள் பொருந்திய மூன்று பிள்ளைகள் உங்களுக்குப் பிறக்கப் போகிறார்கள். அவர்கள் மூவரும் மிகவும் புகழ்பெற்றவர்களாக, உங்களது புகழையும் உலகில் பரவச் செய்வார்கள். (31)

இவ்வாறு அவர் விரும்பிய வரத்தையளித்து, அவர்கள் தந்த உபசாரங்களை ஏற்று, அத்தம்பதியினர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, தாங்கள் தங்கள் உலகம் புகுந்தனர். (32)

பிரும்மதேவரின் அம்சமாக சந்திரனும், விஷ்ணுவின் அம்சமாக யோகநிஷ்டரான தத்தரும், சிவனது அம்சமாக துர்வாசரும் தோன்றினர். இனி, அங்கிரஸ் மகரிஷியின் வம்சாவளியைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். (33)

அங்கிரஸ்ஸின் மனைவியான சிரத்தா என்பவள் ஸினீவாலீ, குஹூ, ராகா, அனுமதி என நான்கு பெண்களைப் பெற்றெடுத்தாள். (34)

[குறிப்பு:— ‘ஸினீவாலீ’ தேய்பிறை சதுர்த்தசிக்கும், ‘குஹூ’ அமாவாசைக்கும், ‘ராகா’ பௌர்ணமிக்கும், ‘அனுமதி’ வளர்பிறை சதுர்த்தசிக்கும் அதிதேவதைகள்.]

இவர்களைத் தவிர, அங்கிரஸ் மகரிஷிக்கு பகவானைப் போன்ற பெருமையுடைய உதத்யர், பிரும்மஞானியான தேவகுரு பிருஹஸ்பதி என இரு புதல்வர்களும் உண்டு. அவர்கள் ‘ஸ்வாரோசிஷ’ மன்வந்தரத்தில் மிகவும் புகழ் பெற்று விளங்கினார்கள். (35)

புலஸ்தியரின் மனைவி ஹவிர்புக் என்பாள் முதலில் அகஸ்தியரையும், பின் சிறந்த தபஸ்வியான விஶ்ரவஸ் என்பவரையும் பெற்றெடுத்தாள். இந்த அகஸ்தியர் மறுபிறவியில் ஜடராக்னியாகப் பிறக்கப் போகிறார். (36)

அந்த விஶ்ரவஸின் மனைவியான இடபிடை என்பவளிடம் யட்சர்களின் தலைவனான குபேரன் பிறந்தான். இன்னொரு மனைவியான கைகஸி என்பவள் இராவணன், கும்பகர்ணன், விபீஷணன் ஆகிய மூவரைப் பெற்றெடுத்தாள். (37)

அறிஞரே! புலஹருடைய மனைவி கதி. பதிவிரதையான அவள் கர்மசிரேஷ்டன், வரீயான், ஸஹிஷ்ணு என்னும் மூன்று புதல்வர்களைப் பெற்றாள். (38)

கிரது என்பவரின் மனைவியான கிரியை என்பவள் பிரும்மதேஜஸுடன் விளங்கும் ‘வாலகில்யர்கள்’ என்னும் அறுபதினாயிரம் முனிவர்களை ஈன்றாள். (39)

பகைவர்களை வெல்பவரே! வசிஷ்டரது மனைவி ஊர்ஜை (அருந்ததி) என்பவள் சித்ரகேது முதலிய ஏழு பிள்ளைகளைப் பெற்றாள். அவர்கள் பாவமே அறியாத சப்தரிஷிகள் ஆனார்கள். (40)

அவர்கள் பெயர்கள்:— சித்ரகேது, ஸுரோசி, விரஜன், மித்ரன், உல்பணன், வஸுபிருத்யானன், த்யுமான் ஆகும். அவரது மற்றொரு மனைவியின் புதல்வர்கள் சக்தி முதலியவர்கள். (41)

அதர்வா என்கிற முனிவரின் பத்தினி சித்தி தபோநிஷ்டரான ததீசி முனிவரைப் பெற்றாள். அவரை அசுவசிரஸ் என்றும் அழைப்பார்கள். இனி, பிருகு மகரிஷியின் பரம்பரையைக் கேள். (42)

பெரும்பேறு பெற்ற பிருகு மகரிஷியின் மனைவி கியாதி என்பவள் தாதா, விதாதா என்ற இரு புதல்வர்களையும், பகவானிடமே ஈடுபாடு கொண்ட லக்ஷ்மி என்கிற பெண்ணையும் பெற்றாள். (43)

மேரு என்கிற மகரிஷி ஆயதி, நியதி என்கிற தன் புதல்விகளை, தாதா—விதாதாவிற்கு மணம் முடித்தார். அவர்களுக்கு மிருகண்டு, பிராணன் என இரு புதல்வர்கள் பிறந்தார்கள். (44)

மிருகண்டுவின் மகன் மார்க்கண்டேயர்; பிராணனின் மகன் வேதசிரஸ். பிருகுவின் மற்றொரு புதல்வரான கவியின் மகன், பகவான் உசனஸ் என்கிற அசுரகுருவாகிய சுக்ராசார்யார். (45)

விதுரரே! இந்த ஒன்பது முனிவர்களும் பிரஜைகளைப் படைத்து உலகத்தைப் போஷித்தார்கள். இதுவரை நான் கூறியது கர்தமரது புதல்விகளின் பரம்பரை. இந்த வரலாற்றைச் சிரத்தையுடன் கேட்பவனது பாவங்கள் உடனே நீங்கும். (46)

பிரும்மதேவரின் மகன் தக்ஷன், மனுவின் மகள் பிரஸூதியை மணந்தார். கண்ணழகிகளான பதினாறு புதல்விகள் அவர்களுக்குப் பிறந்தனர். (47)

பெருமை பெற்ற தக்ஷன், தன் பதின்மூன்று புதல்விகளைத் தர்மதேவதைக்கும், அக்னிக்கு ஒரு பெண்ணையும், பித்ரு கணங்களுக்கு ஒரு பெண்ணையும், பிறப்பு—இறப்பான சம்சார பந்தத்தைப் போக்கும் பரமசிவனுக்கு ஒரு பெண்ணையும் திருமணம் செய்து கொடுத்தார். (48)

சிரத்தை, மைத்ரீ, தயை, சாந்தி, துஷ்டி, புஷ்டி, கிரியை, உன்னதி, புத்தி, மேதை, திதிக்ஷை, ஹ்ரீ, மூர்த்தி ஆகிய பதின்மூன்றுபேரும் தர்மதேவனின் மனைவிகள். (49)

சிரத்தை சுபனையும், மைத்ரீ பிரஸாதனையும், தயை அபயனையும், சாந்தி ஸுகனையும், துஷ்டி முதனையும், புஷ்டி செருக்கையும் பெற்றெடுத்தார்கள். (50)

கிரியை யோகனையும், உன்னதி தர்ப்பனையும், புத்தி அர்த்தனையும், மேதை ஸ்ம்ருதியையும், திதிக்ஷை க்ஷேமனையும், ஹ்ரீ ப்ரச்ரயனையும் பிள்ளைகளாகப் பெற்றார்கள். (51)

எல்லா நற்குணங்களுக்கும் கொள்கலனான மூர்த்தி என்பாள் நரன், நாராயணன் என்னும் இரு ரிஷிகளையும் பெற்றெடுத்தாள். (52)

இவ்விருவர்களும் பிறந்தபோது உலகெங்கும் செழித்து மகிழ்ந்தது. மக்களின் மனம், திசைகள், காற்று, நதிகள், மலைகள் எங்கும் அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் பொங்கியது. (53)

விண்ணில் மங்கள வாத்தியங்கள் முழங்கின; விண்ணவர் மலர்மாரி பொழிந்தனர்; முனிவர்கள் மனம் மகிழ்ந்து துதித்தனர்; கந்தர்வர்களும் கின்னரர்களும் பாடினர்; (54)

அப்சரஸ் பெண்கள் நர்த்தனமாடினர்; எங்கும் ஆனந்தமும் மங்களங்களும் நிறைந்தன. பிரும்மா முதலிய தேவர்களனைவரும் பகவானைத் துதித்தனர். (55)

தேவர்கள் துதிக்கிறார்கள்— ஆகாயத்தில் வானவில் போன்ற பற்பல காட்சிகள் தோன்றி மறைவதை ‘கந்தர்வ நகரம்’ என்பர். அது வெறும் மாயையேயன்றி உண்மையல்ல. அதுபோலவே, பகவான், தன் மாயையால் இவ்வுலகைத் தன்னுள்ளேயே படைத்து, அந்த உலகமான தன் ஸ்வரூபத்தை அதன் உண்மையைப் பலரும் அறியும்வண்ணம் இவ்வுலகில் பிரகாசப்படுத்த வேண்டியே, தர்மதேவதையின் இல்லத்தில் நாராயண ரிஷியாக அவதரித்துள்ளார். பரமபுருஷரான அந்த பகவானுக்கு வணக்கம். (56)

உலகில் அறநெறிக் கோட்பாடுகளில் எவ்விதமான மாற்றமும் சிக்கல்களும் உருவாகக் கூடாது என்பதற்காகவே, தேவர்களாகிய எங்களை பகவான் சத்துவகுணம் வாயிலாகப் படைத்தருளினார். அவரது உண்மை தத்துவத்தைச் சாஸ்திரங்கள் மூலம்தான் நாங்களும் சற்றே அனுமானிக்கலாமேயொழிய, நேரிலே கண்டுணர வகையில்லை. அவரது திருக்கண்கள், திருமகள் நித்தியவாஸம் புரியும் அழகு நிறைந்த தூய்மையான தாமரை மலரை விட அழகு மிகுந்தவை. அத்திருக்கண்கள் கொண்டு பகவான் கருணையோடு எங்களைக் கடாட்சித்தருள வேண்டும். (57)

அன்பனே! விதுரா! இவ்வாறு தேவர்கள் பகவானை நேரில்கண்டு துதித்துப் பூசனை புரியவே, அதையேற்ற மகரிஷிகளான நர—நாராயணர்கள், அங்கிருந்து கந்தமாதனமலை நோக்கிப் புறப்பட்டுச் சென்றனர். (58)

பகவான் மகாவிஷ்ணுவின் அம்சமாக அவதாரம் செய்த அந்த நரநாராயணர்களே, பூபாரத்தைத் தீர்க்க வேண்டி, இப்பொழுது யதுவம்சம், குருவம்சம் இரண்டையும் பெருமைப்படுத்துவதற்காக, ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகவும் அர்ஜுனனாகவும் பிறந்துள்ளனர். (59)

அக்னிதேவனின் மனைவியான ஸ்வாஹாதேவி அக்னிக்கும் பிரியமான பாவகன், பவமானன், சுசி என்னும் மூன்று பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்தாள். அவர்கள் வேள்விகளில் ஹோமம் செய்யப்படும் பொருள்களையே புசிப்பவர்கள். (60)

இந்த மூவர்களிடமிருந்து நாற்பத்தைந்துவிதமான அக்னிகள் தோன்றினர். தாத்தாவான அக்னி, அவரது மகன்களாகிய மூன்று அக்னிகள், இவர்களிடமிருந்து தோன்றிய நாற்பத்தைந்து அக்னிகள் என இவர்கள் மொத்தம் நாற்பத்தொன்பது பேரும் அக்னிகளே. (61)

வேதமோதும் அறிஞர்கள், வேதங்களில் கூறப்பட்ட வேள்விகள் செய்யும்போது, இந்த நாற்பத்தொன்பது அக்னிகளின் திருப்பெயர்களைக் கூறித்தான், அந்த இஷ்டிகளை (வேள்விகளை)ச் செய்கின்றனர். (62)

அக்னிஷ்வாத்தர்கள், பர்ஹிஷதர்கள், ஸோமபர்கள், ஆஜ்யபர்கள் என பித்ருதேவதைகள் நால்வகைப்படுவர். இவர்களில் அக்னியில் ஹோமம் செய்யப்படும் அவியுணவை உண்பவர்கள் ‘ஸாக்னிகள்’ என்றும், அந்தணர்களின் திருக்கரங்களில் இடப்படும் ஆகுதியை உண்பவர்கள் ‘அனக்னிகள்’ என்றும் கூறப்படுவர். இந்தப் பித்ருதேவர்களின் மனைவி தக்ஷனின் மகளான ‘ஸ்வதா’ என்பவள். (63)

இவர்களது குழந்தைகள் வயுனா, தாரிணி என்னும் இருபெண்கள், இந்த இருவர்களும் வேதமோதியவர்கள். அதன் திரண்ட கருத்தான ஆன்மஞானத்தையும் உணர்ந்தவர்கள். தான் பெற்ற ஆன்மஞானத்தைப் பிறருக்கும் எடுத்துக் கூறுபவர்கள். (ஆதலால், இவர்களுக்குச் சந்ததி இல்லை.) (64)

பரமேசுவரனின் பத்தினி சதீதேவி, எப்பொழுதும் எவ்வகையிலும் தன் கணவரான பரமசிவனுக்குத் தொண்டு புரிவதிலேயே ஈடுபட்டிருந்ததால், தன் நற்குணங்களுக்கும் நற்சீலங்களுக்குமேற்ற ஒரு புத்திரனையும் பெற்றுக் கொள்ளவில்லை. (65)

ஏனெனில், குற்றத்தையும் குணமாகக் கொள்ளும் சிவபெருமானிடம், தனது தந்தை தக்ஷன் வீணாகப் பகைமை கொண்டது கண்டு கோபமுற்று, தன் இளம்பருவத்திலேயே யோகத்தீயில் தன்னைத் தானே மாய்த்துக் கொண்டாள். (66)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இரண்டாவது அத்தியாயம் — தக்ஷப்பிரஜாபதி பரமசிவனிடம் பகைமை கொள்ளுதல்

விதுரர் கேட்கிறார்—— தக்ஷன், தன் மகளிடம் மிகவும் அன்பு கொண்டவன். அவ்வாறிருக்க, தன் மகள் சதீதேவியை அவமரியாதை செய்து, நற்குண—நல்லொழுக்கங்களே கொண்ட பரமசிவனிடம் ஏன் பகைமை கொண்டார்? (1)

பரமசிவனோ, சகலவிதமான அசையும்—அசையா ஜீவராசிகளுக்கும் பிதா போன்றவர்; யாரிடமும் பகைமையோ (நட்போ) கிடையாது; வேண்டுதல்—வேண்டாமை இல்லாதவர்; அமைதியே வடிவானவர்; ஆன்ம ஸ்வரூபமான தன்னிலையிலேயே மனம் ஈடுபட்டு மகிழ்பவர் (ஆத்மாராமன்). அனைத்து உலகங்களும் அவரைப் பாடி மகிழ்கின்றன. அவரிடம்கூட ஒருவன் பகைமை பாராட்டுவானா? (2)

பிரும்மரிஷியே! மாமனாருக்கும் மாப்பிள்ளைக்கும் ஏன் பகைமை தோன்றியது? இதன் காரணமாகத் திரும்பப் பெறமுடியாத தன் உயிரையே கூட சதீதேவி விடுத்தாளே! இதைப் பற்றி எனக்குச் சொல்ல வேண்டும். (3)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— முன்பொரு சமயம் விச்வஸ்ருஜ்கள் என்கிற பிரஜாபதிகள் நடத்திய ஸத்ரயாகத்தில் மகரிஷிகள், தேவர்கள், முனிவர்கள் மற்றும் அக்னிதேவர்கள் ஆகிய அனைவரும் தங்கள் தங்கள் பரிவாரங்களுடன் வந்து ஒன்றுகூடினர். (4)

மகிமை மிக்க பெரியோர்கள் நிறைந்திருந்த அந்த அவையிலிருந்த இருளைப் போக்குவான் போல், சூரியனைப்போல் தேஜோமயனான தக்ஷன் நுழைந்தான். அவனது ஒளி அங்குள்ள அனைவரது மனத்தையும் கவர்ந்தது. அதனால் அனைவரும் — பிரும்மாவையும் பரமசிவனையும் தவிர மற்றவர்கள் — தங்கள் ஔபாஸனாக்னியுடன் எழுந்து நின்று மரியாதை செய்தனர். (5—6)

அவையில் உள்ளவர்களது மரியாதையை ஏற்று, தக்ஷன் உலகங்களனைத்தையும் படைத்த தன் தந்தையாகிய பிரும்மதேவரைப் பணிந்து வணங்கி, அவரது அனுமதி பெற்று, தன் இருக்கையில் அமர்ந்தான். (7)

தன்முன் அமர்ந்திருக்கும் சிவபெருமான் மட்டும் எழுந்திருந்து, தனக்கு மரியாதை செய்யாததைக் கண்ட தக்ஷன், தன் கண்களால் அவரை எரித்துவிடுவான் போல் பார்த்துக் கொண்டு பேசலானான். (8)

மகரிஷிகளே! தேவர்களே! அக்னிதேவர்களே! சான்றோர்களது ஒழுக்கத்தைப் பற்றி நான் கூறும் எனது கருத்தைச் சற்றே கேளுங்கள். அறியாமையினாலோ, பொறாமையினாலோ நான் கூறுவதாக எண்ண வேண்டாம். (9)

வெட்கமில்லாத இந்த பரமசிவன், லோகபாலகர்கள் அனைவரின் தூய்மையான புகழை மண்ணிலே புதைத்துவிட்டான். சான்றோர்கள் கடைப்பிடித்து வந்த அப்பழுக்கில்லாத அறநெறி (சன்மார்க்கம்) கர்வம் பிடித்த இவனால் மாசுபடுத்தப்பட்டது. (10)

நல்லவன் போன்ற இவன், அந்தணச் சான்றோர்கள் முன்னிலையில் அக்னி சாட்சியாக, சாவித்திரி (வேதமாதாவான காயத்ரி) தேவியைப் போன்ற மான்விழியாளான என் மகளைப் பாணிக்கிரகணம் செய்து கொண்டான். ஆகவே, ஒருவிதத்தில் இவன் எனது மகன்; சீடன் போன்றவன். அதனால், இவன் எழுந்திருந்து வணங்கி, எனக்கு மரியாதை செய்திருக்க வேண்டும். ஆனால், குரங்கு போன்று கண் படைத்த இவன் வெற்று வார்த்தையால்கூட எனக்கு மரியாதை செய்யவில்லையே! (11—12)

விருப்பமின்றி ஒருவன் நான்காம் வருணத்தவனுக்கு வேதத்தைச் சொல்லிக் கொடுத்தது போல், நானும் விருப்பமின்றியே இவனுக்கு என் மகளை மணம் முடித்தேன். இவனோ நற்செயல்களற்றவன்; தூய்மையற்றவன்; அகங்காரம் பிடித்தவன்; உலக மரியாதைகளை மதிக்காதவன். (13)

பூதங்களும் பிரேதங்களும் நிறைந்த பயங்கரமான மயானங்களில் அவைகளோடு சேர்ந்து ஆடிப்பாடித் திரிகிறான். பித்தனைப் போல் தலைவிரி கோலமாய் ஆடையின்றித் திகம்பரனாய் சுற்றுகிறான்; சிலசமயம் அழுகிறான்; சிலசமயம் சிரிக்கிறான்; கூத்தாடுகிறான். (14)

சிதையிலுள்ள அசுத்தமான சாம்பலை உடல் முழுக்கப் பூசிக் கொள்கிறான். பூதங்கள் அணியும் மண்டை ஓடுகளை மாலையாகவும், எலும்புகளை ஆபரணங்களாகவும் அணிகிறான். பெயரளவில்தான் இவன் சிவன் (மங்களமானவன்); உண்மையில் அசிவன் (மங்களமற்றவன்). இவன் பித்தன். ஆகவே, பித்தர்களே இவனுக்குப் பிடித்தமானவர்கள். தமோகுணம் நிறைந்த பூதங்கள், பிரேதங்கள், பிரமதகணங்கள் போன்றவர்களுக்கு இவன் தலைவனாம். (15)

ஆசார விதிகளைப் பின்பற்றாத, தீயஎண்ணம் படைத்த பிசாசுகளுக்குத் தலைவனான இவனுக்கு, பிரும்மதேவர் பரிந்துரையால் கற்பரசியான என் மகளைத் திருமணம் செய்து கொடுத்தேனே! அந்தோ பரிதாபம்! (16)

[குறிப்பு:— தக்ஷன், பரமசிவனை நிந்தித்ததாகவுள்ள 13 முதல் 16 வரை உள்ள சுலோகங்களின் உண்மைக் கருத்து—— இவனே பரப்பிரும்மாவாகையால் தனக்கென்று எந்தச் செயலுமற்றவன்; இவனைவிடத் தூய்மையானவன் இன்மையால், இவன் தூய்மையானவன்தானே; வேண்டியது—வேண்டாதது இலான். ஆகவே, ஆன்மாவே என்றிருப்பவன்; இவனிலும் மேம்பட்டவனும், ஒத்தார்—மிக்காரும் இன்மையால் உலகமரியாதைகளை விடுத்தவன்; நான்காம் வருணத்தவன்; சூத்ரன்; சோகத்தைப் போக்கடிப்பவன் (‘சோகம் த்ராவயதீதி சூத்ர:’); ஆன்மாவிலேயே கருத்துடைய ஆன்மநிஷ்டன்; வேதத்தைக் கற்பது போன்றதும், கர்மகாண்டத்தை உபதேசிப்பது போன்றதுமான அனைத்து நற்குணங்களுக்கும் கொள்கலனான பகவானுக்கு (சிவனுக்கு) மனிதனான என் மகள் எவ்வாறு பொருந்துவாள்? என்கிற வெட்கத்தினால் மனமின்றியேயானாலும், அவனது சேர்க்கை இணக்கம் கிடைக்கின்றதே, ‘அதுவன்றோ எனக்கு லாபம்’ என்று எண்ணி மணம் முடித்தேன். மயானங்களில் ஆடிப்பாடித் திரிகிறான் என்பதில் முனிவர்கள் உலகப் பற்றுக்களைப் பொசுக்கித் தள்ளுமிடம் மனமேயாகையால் அங்கு வசிப்பவன்; பித்தனைப் போல் பொய்யான உலகை மெய்யென எண்ணும் பித்தர்களும் இவனிடம் பித்து கொள்வதால், இவன் பித்தன்; அசிவன் — இவனைக் காட்டிலும் மங்களமானவன் எவருமிலர் என்பதால், அசிவன்; அமத்தன் — மதம் இல்லாதவர்களிடமும் அன்புள்ளவன்; பிரமதகணங்களின் தலைவன்; தமோகுணமுள்ளவர்களாயினும் பக்தர்களிடம் கொண்ட கருணையால், அவர்களது தோஷங்களைக் களைந்து காக்கிறான்; அவர்களும் தூய்மை பெறுகிறார்கள். ‘துர்ஹ்ருதே’ (தீய எண்ணம் படைத்த) தீயவனாயினும் அவனிடமும் கருணையுள்ளம் கொண்டவன். ஆக, பிரும்மதேவர் கூறியதாலும், பிரும்ம உபதேசம் பெற்றதாலும் வெட்கம், பயம் ஆகியவற்றை விடுத்து, தக்ஷன் நிந்தித்தது அனைத்தும், துதியாகவே ஆயிற்று என்பது கருத்து. இதை ‘நிந்தாஸ்துதி’ என்பர் புலவர்கள்.]

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தக்ஷன், பரமசிவனைப் பலவாறு நிந்தித்த போதும், அவர் அதற்குப் பிரதியாக எதுவும் செய்யவில்லை. எப்பொழுதும் போலவே சஞ்சலமற்று இருந்தார். இதனால் தக்ஷனது சினம் எல்லை மீறியது. அவன் கையில் தண்ணீர் ஏந்திச் சாபம் தரலானான்—— “இந்தப் பரமசிவன் தேவர்களிலேயே மிகவும் தாழ்ந்தவன். ஆகவே, இவன் இந்திரன், உபேந்திரன் ஆகிய தேவர்களுக்குச் சமமாக வேள்வியில் அவிர்பாகம் பெறமாட்டான்.” (17—18)

குருகுலத்திலகமே! அந்த வேள்விச்சாலையில் அமர்ந்திருந்த பெரியோர்கள் எல்லோரும் எவ்வளவோ தடுத்தும் கேட்காத தக்ஷன், சினத்தின் சிகரத்திலிருந்து பரமசிவனுக்குச் சாபமளித்துவிட்டுத் தன்னிருப்பிடம் சென்றான். (19)

பகவான் பரமசிவனுக்கு தக்ஷன் சாபம் தந்ததைக் கேட்ட சிவகணங்களின் தலைவரான நந்தியெம்பெருமான், கோபக்கனல் கண்களில் தெரிய, தக்ஷனுக்கும், அவன் பேசிய நிந்தனைகளை அனுமதித்த அந்தணர்களுக்கும் கொடூரமான சாபத்தை அளித்தார். (20)

“கேவலம் அழிந்துபோகும் இந்த மானிடச்சட்டை தாங்கிய தக்ஷன், பகைமை என்பதேயறியாத பகவான் பரமசிவனிடம் பகைமை கொண்டான். இவன் அறிவிலியாகவும், ஆன்மா வேறு, பரமான்மா வேறு என்கிற பேத ஞானம் கொண்டவனாகவும், அதனால் பரமார்த்த ஞானம் அற்றவனாகவும் ஆகட்டும். (21)

வேதங்களில் கர்மங்களைப் பற்றிப் புகழ்ச்சியாகக் கூறும் வாக்கியங்களை மட்டும் கேட்டு மதிமயங்கி, சிற்றின்பத்தில் ஆசை கொண்டு பொய்யான நெறிமுறைகள் கொண்ட இல்லற வாழ்க்கையில் மூழ்கிக் கர்மகாண்டத்தையே பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறான். (22)

இவனுடைய புத்தி உடலையும், அதனைச் சார்ந்தவைகளிலும் ஆன்மா என்கிற எண்ணம் உடையதாய் இருக்கிறது. அதனால், அவன் உண்மையான ஆன்ம தத்துவத்தை மறந்தான். இவன் விலங்குகளைப் போலவே பெண்ணாசை மிகுந்து, விரைவிலேயே தன் மனிதத்தலையை இழந்து ஆட்டின் தலையைப் பெறட்டும். (23)

அறிவிலியான இவன் பொய்யான கர்மங்களையே மெய்யான வித்தை என்று எண்ணுகிறான். அதாவது, கர்மங்களைச் செய்வது என்கிற அஞ்ஞானத்தை ஞானமென எண்ணுகிறான். பகவான் சங்கரனை அவமதித்த இவனும், இவனைச் சார்ந்தவர்களும் பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சம்சார சக்கரத்தில் விழுந்து தவிக்கட்டும். (24)

அர்த்தவாதங்களான சில வேதவாக்கியங்கள் என்னும் கொடிகள், அதனால் பெறலாகும் பயனைக் கூறும் புஷ்பங்களால் அழகாக உள்ளன. மனத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் வாசனை போன்றது அந்தக் கர்மங்களின் பயன்கள். அதனால், இவன் மனம் மிகவும் கலங்கியுள்ளது. பகவானது துரோகியான இவன் கர்மகாண்ட வலையிலேயே சிக்கித் தவிக்கட்டும். (25)

இவன் செய்த நிந்தனைகளை அனுமதித்த அந்தணர்கள் அத்தனை பேரும் உண்ண வேண்டியது எது? தள்ள வேண்டியது எது? என்னும் வேறுபாடின்றிக் கிடைத்ததை உண்டு, பிழைப்பிற்காகவே வேதாத்யயனம், தவம், விரதங்கள் ஆகியன கைக்கொண்டு, செல்வம், உடல், பொறிபுலன்கள் ஆகியவற்றின் இன்பத்தையே உண்மை இன்பமெனக் கொண்டு, அவற்றின் அடிமைகளாக, இவ்வுலகில் பிச்சையெடுத்து உண்பவர்களாகத் திரியட்டும்.” (26)

இவ்வாறு அந்தணர்கள் குலத்திற்கே சாபமளித்த நந்திகேசுவரரது சொல்லைக் கேட்ட பிருகு முனிவர், எவராலும் தவிர்க்க இயலாத பிரும்மதண்டத்தைப் போன்ற எதிர் சாபத்தை விடுத்தார். (27)

“சிவனடியார்களும், அவர்களது வழியைப் பின்பற்றுவோர்களும் வேதத்தில் கூறப்பட்ட அறநெறிகளுக்குப் பகைவர்களாய்க் கடமைகளைக் கைவிட்டு நாத்திகர்களாக ஆகட்டும். (28)

ஆசாரம் அற்றவர்களாக, அவர்கள் அறிவிலிகளாய் சடை தரித்து, சாம்பல் பூசி, எலும்பு மாலையணிந்து, கள்—சாராயமே தெய்வமெனக் கொண்டு, சிவதீட்சை ஏற்பார்களாக. (29)

மனிதர்களுக்கு, ‘இதைச் செய், இதைச் செய்யாதே’ எனக் கட்டுப்பாடு அமைக்கும் அணை போன்ற வேதத்தையும், அதனைப் போற்றிக் காக்கும் அந்தணர்களையும் நிந்தனை புரிந்ததால், நீங்கள் பாகண்டர்களாக (வெளிவேடதாரிகளாக)ப் போங்கள். (30)

இந்த வேதமார்க்கம் தொன்றுதொட்டு உலகிற்கு நன்மை பயக்கும் சன்மார்க்கம். சான்றோர்கள் கைக்கொண்டதும் இதுவே. இதன் மூலகாரணம் பகவான் மகாவிஷ்ணு. (31)

சான்றோர்கள் ஏற்ற தூய்மையான, என்றுமே அழியாது நிலைத்து நிற்கும் இந்த வேதநெறிகளை நீங்கள் அற்பமாகப் பேசியதால், பூதப்பிரேதங்களுக்குத் தலைவனான சிவனையே தெய்வமாக (பாஷண்டர்களாக — புற மத சமயக் கொள்கை உடையவர்களாக)க் கடவீர்.” (32)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பிருகு மகரிஷி எதிர் சாபமளித்ததைக் கண்ட பகவான் பரமசிவன், (இவ்வாறு ஒருவருக்கொருவர் சபித்துக் கொள்வதைக் கண்டு) சற்றே வருந்தியவர் போல, தன் பரிவாரங்களுடன் அங்கிருந்து வெளியேறினார். (33)

சிறந்த வில்லாளியான விதுரா! பிரஜாபதிகள், தாங்கள் ஆரம்பித்த ஆயிரம் வருடங்கள் தொடர்ந்து செய்யவேண்டியதும், நாராயணனையே தேவதையாகவுடையதுமான ஸத்ரவேள்வியை முடித்துக் கொண்டு, கங்கையும் யமுனையும் கூடுமிடமான பிரயாகை க்ஷேத்திரத்தில் அவபிருதஸ்நானம் செய்து, மனமகிழ்ச்சியோடு தங்கள் இருப்பிடம் அடைந்தனர். (34—35)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

மூன்றாவது அத்தியாயம் — தந்தையின் வேள்வியைக் காண விரும்பிய சதீதேவி, பரமனை வேண்டுதல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு மாமனாரான தக்ஷனுக்கும், மாப்பிள்ளையான பரமசிவனுக்குமிடையே பகைமை வெகுகாலம் நீடித்தது. (1)

பிரும்மதேவர், பிரஜாதிபதிகள் அனைவருக்கும் தலைவனாகத் தன் மகன் தக்ஷனுக்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்யவே, அவனது கர்வம் மேலும் தலைதூக்கியது. (2)

அந்த தக்ஷன் பரமசிவனையும் பிரும்மநிஷ்டர்களையும் அவமதித்து, வாஜபேயம் என்னும் வேள்வியைச் செய்து முடித்து, ‘பிருஹஸ்பதிஸவம்’ என்னும் சிறந்த யாகத்தைச் செய்ய ஆரம்பித்தான். (3)

அந்த வேள்வியில் பிரும்மரிஷிகள், தேவரிஷிகள், பித்ருக்கள், தேவர்கள் ஆகிய அனைவரும் அவரவர் பத்தினிகளுடன் மரியாதை செய்யப்பட்டனர். (4)

அப்பொழுது தக்ஷன் மகளான சதீதேவி, ஆகாய மார்க்கத்தில் தேவர்கள் பேசிக் கொண்டதிலிருந்து, தன் தந்தை செய்யும் வேள்வி மகோத்ஸவத்தைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்டாள். (5)

தன்னிருப்பிடமான கயிலைமலைக்குச் சமீபத்திலிருந்து நல்ல நல்ல பட்டாடைகள் உடுத்தி, கழுத்து நிறைய ஆபரணங்கள் அணிந்து, காதுகளில் அழகிய குண்டலங்கள் ஒளிர, கண்கள் இங்குமங்குமாகப் பார்க்க, தங்கள் தங்கள் கணவர்களுடன் விமானமேறிச் செல்லும் கந்தர்வப் பெண்களைக் கண்ட சதீதேவி, தானும் வேள்வி காண விரும்பி, பூதநாதரான தன் கணவர் பரமசிவனிடம் கூறலானாள். (6—7)

சதீதேவி கூறுகிறாள்—— “பரமேசுவரா! தங்கள் மாமனாரான தக்ஷப்பிரஜாபதி இப்பொழுது ஒரு யாகம் நடத்துகிறாராம். தேவர்களெல்லாம் அங்குதான் செல்கிறார்கள். தாங்கள் விரும்பினால் நாமும் செல்லலாமே! (8)

அந்த வேள்விக்குச் சுற்றத்தார் அனைவரையும் காண விரும்பி, என் சகோதரிகள் தங்கள் கணவர்களுடன் வருவார்கள். நானும் அவர்களைக் கண்டு, என் தந்தையளிக்கும் சீர்வரிசைகளைத் தங்களுடன் சேர்ந்து பெற விரும்புகிறேன். (9)

அங்கு தங்கள் கணவர்களால் கொண்டாடப்படும் எனது சகோதரிகளையும், எனது தாயாரின் சகோதரிகளையும், அனைத்திற்கும் மேலாக என்னிடம் மிகவும் பிரியம் கொண்ட என் தாயாரையும் காண வெகு நாட்களாகவே எனக்கோர் ஆசை இருந்தது. இறைவா! இது மட்டுமின்றி மகரிஷிகள் சிறந்த முறையில் நடத்தும் அந்த உயர்ந்த யாகத்தையும் காண விரும்புகிறேன். (10)

பிறப்பற்ற இறைவா! ஆச்சரியம் நிரம்பிய முக்குணவடிவான இந்தப் பிரபஞ்சம், தங்களது மாயையாலே தோற்றுவிக்கப்பட்டுத் தங்களாலேயே தங்களிடமே நிலைத்து விளங்குகிறது என்பது எனக்குத் தெரியும். இருப்பினும், நானும் ஒரு பெண்தானே? அதனால், உண்மை ஸ்வரூபத்தை முற்றிலுமாக அறியாத பேதை. கருணைக்குப் பாத்திரமானவளல்லவா? நான் பிறந்தகத்துக்குப் போக பேராவலுடன் இருக்கிறேன். (11)

பிறப்பற்றவரே! நீலகண்டரே! இதோ பாருங்கள், என் தந்தை தக்ஷனுக்கு உறவு முறையற்றவர்களும்கூட நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு, தங்கள் கணவர்களுடன் கூட்டம் கூட்டமாக அன்னப்பறவைகள் போன்று வெளுத்த அழகிய விமானங்களில் செல்கின்றனரே! அந்த விமானங்களால் ஆகாயம் என்ன அழகாகக் காட்சியளிக்கிறது, பாருங்கள்! (12)

தேவதேவரே! ‘தந்தை வீட்டில் ஒரு பெரிய விழா நடக்கிறது’ என்று ஒரு பெண் கேள்விப்பட்டால், அங்கு சென்று அதைக் கண்டுகளிக்க, அவள் ஆசை கொள்ளாமலிருப்பாளா? அவள் உடல்தான் அதைப் பொறுத்துக் கொள்ளுமா? உயிர் நண்பன், கணவன், ஆசிரியர், பெற்ற தந்தை ஆகியவர்கள் வீட்டிற்கு, அவர்களது அழைப்பின்றியே செல்லலாம் (என்பது சாஸ்திரம்) அல்லவா? (13)

ஆகவே, இறைவா! தயவு செய்யுங்கள். கருணைக்கடலான தாங்கள்தானே என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி வைக்க இயலும். பெரிய ஞானியாக இருப்பதாலன்றோ, தாங்கள் உங்கள் திருமேனியின் பாதியில் என்னை ஏற்றுக் கொண்டீர்கள். எனது இந்த வேண்டுகோளைக் கருணைகூர்ந்து, தாங்கள் நிறைவேற்றி வைக்கவேண்டும்.” (14)

ரிஷி (மைத்திரேயர்) கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தனது அன்பான மனைவி சதீதேவி வேண்டவே, அடியார்களிடம் கருணையுள்ளம் படைத்த பகவான் சங்கரன், பிரஜாபதிகளின் முன்னிலையில் சொல்லம்பு கொண்டு, தக்ஷன் கடுமையாகத் தன்னைத் தாக்கியதை மனத்தில் நினைத்து, சற்றே சிரித்தவண்ணம் பதில் கூறலானார். (15)

பகவான் கூறுகிறார்—— “மங்களரூபிணியே! உறவினர்கள் அழைக்காவிடினும், அவர்கள் வீட்டிற்குச் செல்லலாம் என்று நீ கூறியது உண்மைதான். ஆனால், அது எப்பொழுது? அவர்கள் ‘நான்’ என்கிற வலுவான அகங்காரத்தினாலும் கோபத்தினாலும் பிறர் குற்றம் காணாதவர்களாய் இருந்தால்தான். (16)

வித்யை, தவம், செல்வம், அழகிய உடல், இளமை, உயர்ந்த நற்குடிப்பிறப்பு என்னும் இந்த ஆறும் சான்றோர்களுக்கு ஆபரணங்கள். ஆனால், அவை தீயோர்களுக்குத் தீமையானது. ஏனெனில், இதனால் அவர்களுக்குச் செருக்குண்டாகிறது; எண்ணத்தில் மாசுபடுகிறது; அறிவு மழுங்குகிறது. ஆகவே, சான்றோர்களின் பெருமையை உணர்வதில்லை. (17)

தங்களைத் தேடிவந்தவர்களைத் தீய எண்ணத்துடன் புருவம் நெறித்துக் கோபமாகச் சந்தேகக் கண்களுடன் காணும் நிலையற்ற புத்தியுள்ளவர்கள் இல்லறத்திற்கு, ‘இவர்கள் நம் உறவினர்தானே’ என்று எண்ணி ஒருக்காலும் போகக்கூடாது. (18)

தேவி! வில்லம்பு கொண்டு அடித்த புண்ணைவிடச் சொல்லம்பினால் தோன்றும் புண் கொடிய வேதனை தரும். வில்லம்பினால் உடல் புண்பட்டாலும், சில சமயம் எப்படியோ அவனைத் தூக்கம் தழுவிக் கொள்ளும். ஆனால், சொல்லம்பினால் புண்பட்டவன் எப்போதும் அதை நினைத்துப் புழுங்கியவண்ணம் உறக்கமின்றித் தவிப்பான். (19)

புருவ அழகியே! தக்ஷனோ உயர்ந்த பதவியில் இருக்கிறான். அவனுடைய பெண்களில் நீ மிகவும் பிரியமானவள் என்பது உண்மைதான். எனக்கு உன்னைத் திருமணம் செய்து கொடுத்து விட்டேனே என நினைத்து, அவன் இப்போது வருந்துகிறான். ஆகவே, நீ அங்கு சென்றால், உன் தந்தையிடமிருந்து அன்பையோ, மரியாதையையோ பெறமாட்டாய். (20)

சான்றோர்கள் விரும்பாவிடினும் பேரும் புகழும் அவர்களைத் தேடி வந்தடைகின்றன. இதைக் கண்டு பொறாமையும் கோபமும் கொள்கிறான் கயவன். ஆகவே, சான்றோர்களின் புகழுக்கு மாசு கற்பிக்க எண்ணி, அவர்களை நிந்தனை புரிகிறான். பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை அசுரர்கள் பகைப்பது போல, என்னை (உன் தந்தை) தக்ஷன் பகைக்கிறான். (ஏனெனில், என்னுடைய நிலையை அவன் அடைய முடியாததே காரணம்.) (21)

அழகிய இமையுடையவளே! ‘பிரஜாபதிகள் நிறைந்த அவையில் என் தந்தைக்குத் தாங்கள் ஏன் எழுந்திருந்து மரியாதை செய்யவில்லை?’ என்று நீ கேட்கலாம். எதிர்கொண்டழைத்தல், வினயத்துடன் வணங்குதல் முதலிய மரியாதைகள் உலகியல் நடைமுறையில் உள்ளதுதான். உண்மையறிந்த ஞானிகள், இதை இன்னும் அழகாகச் செய்கின்றனர். அவர்கள் அனைவரது உள்ளத்தும் நிறைந்து விளங்கும் பகவானுக்குத்தான் மனத்தாலேயே மரியாதை செய்கின்றனரேயன்றி, இவ்வுடலே ‘நான்’ என்று எண்ணும் கயவர்களுக்கன்று. (22)

தெளிந்த உள்ளமே ‘வசுதேவன்’ என்று கூறப்படுகிறது. ஏனெனில், அங்குதான் பகவான் வாசுதேவன் எவ்வித மறைப்புமின்றித் தெளிவாக விளங்குகிறார். புலன்களுக்கெட்டாது அந்த சத்துவகுணத்தில் விளங்கும் பகவான் வாசுதேவனைத்தான் நான் மனத்தால் வழிபடுகிறேன். (23)

ஆகவே, அழகியவளே! அந்த தக்ஷன் உனது தந்தையேயானாலும், அவனையோ அவனைச் சார்ந்தவர்களையோ நீ சென்று பார்க்க வேண்டும் என்றுகூட நினைக்கக் கூடாது. ஏனெனில், அவன் பிரஜாபதிகளின் சபையில் ஒரு குற்றமும் அறியாத என்னைத் தகாத சொற்களால் அவமதித்தவன்; என்னிடம் பகைமை கொண்டவன். (24)

என் சொல்லைக் கேளாது நீ செல்வாயேயானால், உனக்கு அங்கு பெருமை கிடைக்காது (துன்பமே அடைவாய்). நல்ல நிலையில் உள்ளவனுக்குத் தன் உற்றார்—உறவினர் வாயிலாக அவமானம் நேருமானால், அதுவே அவனது திடீர் மரணத்திற்குக் காரணமாகும்.” (25)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

நான்காவது அத்தியாயம் — சதீதேவி வேள்வி காணச் செல்லுதலும் தீக்குளித்தலும்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பகவான் சங்கரர் இவ்வாறு சொல்லி நிறுத்திக் கொண்டார். தன் மனைவி சதீதேவி பிறந்தகம் சென்றாலும் அல்லது போகாமல் இங்கேயே இருந்தாலும், அவள் உடல் அழிவு நிச்சயம் என்பதை பகவான் நிச்சயித்தார். உற்றார்—உறவினர்களைக் காணும் ஆவலில் வெளியே செல்வதும், ‘பகவான் பரமசிவன் கோபிப்பாரோ’ என்றெண்ணி உள்ளே வருவதுமாக, அவள் மனம் ஊசலாடியது. (1)

தன் சுற்றத்தாரைக் காணும் ஆசை தடைப்பட்டதால் மனம் வெதும்பினாள். அவர்களிடம் கொண்ட அன்பினால் கண்களில் நீர் பெருகியது, உடல் நடுங்கியது. தன்னிகரற்ற பகவான் பரமேசுவரனைக் கோபக்கனலால் எரிப்பவள்போல் பார்த்தாள். (2)

துயரத்தினாலும் கோபத்தினாலும் மனம் கலங்கிய சதீதேவி, பெண்மையின் காரணமாக அறிவிழந்து, சான்றோர்கள் கொண்டாடும் பகவான் பரமசிவனை (அன்பினால் தன் பாதி திருமேனியை அளித்தவராயிருப்பினும்) விட்டுவிட்டுப் பெருமூச்செறிந்து கொண்டு, தன் பிறந்தகம் சென்றாள். (3)

இவ்வாறு சதீதேவி, தனித்து விரைவாகச் செல்வதைக் கண்ட பரமசிவனது அணுக்கத் தொண்டர்களான மணிமான், மதன் முதலிய ஆயிரக்கணக்கான பார்ஷதர்கள் நந்தியெம்பெருமானை முன்னிட்டுக் கொண்டு, பயமின்றி அவளைப் பின்தொடர்ந்து சென்றனர். (4)

சதீதேவியை நந்தியெம்பெருமான் மேல் ஆரோகணிக்கச் செய்து, பெண்கிளிகள், பந்து, கண்ணாடி, தாமரைமலர், வெண்கொற்றக்குடை, சாமரம், பூமாலைகள் ஆகியவைகளை ஏந்தி, நாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட பேரி, சங்கு, புல்லாங்குழல் முதலியவற்றை முழக்கிக் கொண்டு சென்றனர். (5)

இவ்வாறு சதீதேவி தனது பணியாட்கள் புடை சூழ, தக்ஷனது வேள்விச் சாலையில் நுழைந்தாள். அங்கு நாற்புறமும் வேதகோஷம் எதிரொலித்தது. பிரும்மரிஷிகளும் தேவர்களும் கூடியிருந்தனர். வேள்விக்கு வேண்டிய மட்கலங்கள், மரத்தட்டுகள், இரும்பினால் செய்த தமனி (ஊதுகுழல்), இடுக்கிகள், தங்கத்தாலான அர்க்கிய கிண்ணங்கள், தருப்பைகளால் பின்னப்பட்ட ஆசனங்கள், மான் தோல் ஆசனங்கள் ஆகியவனைத்தும் அங்கு நிரம்பியிருந்தன. (6)

தன் வீட்டை நாடி வந்த தன் பெண்ணை, ‘வா’ என்று கூட அழைக்காமல் தக்ஷன் அவமதித்தான். அவனிடம் கொண்ட அச்சத்தால் வேள்விபுரியும் வேதியர்களும் அவளை வரவேற்கவில்லை. ஆனால், அவளது உடன்பிறந்தவர்களும் தாயும் அன்பினால் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பொங்க, அவளைக் கட்டித் தழுவி மகிழ்ந்தனர். (7)

தந்தையால் அவமானப்பட்ட சதீதேவி, தன் சகோதரிகளின் அன்புகனிந்த நலன் விசாரித்தலையும், தன் தாயார் மற்றும் சித்திகள் அளித்த சீர்வரிசைகளையும் ஆசனத்தையும்கூட ஏற்கவில்லை. (8)

வேள்வியில் பரமசிவனுக்கு அவிர்பாகம் அளிக்காமல் அவமானம் செய்வதைக் கண்டு, தகப்பனாரால் அவமரியாதையுண்ட பரதேவதையான சதீதேவி, கண்கள் சிவக்க மூவுலகங்களையும் எரிப்பாள் போலச் சினங்கொண்டாள். (9)

தேவியின் கோபத்தைக் கண்டு (தக்ஷனைக் கொல்ல) எழுந்திருந்த பூதகணங்களைத் தன் தேஜஸ்ஸினால் கையமர்த்தித் தடுத்து நிறுத்திய தேவி, கர்மநெறிகளில் தவறாது நின்று வேள்வி செய்கிறோம் எனச் செருக்கடைந்தவனான சிவத்துவேஷி தக்ஷனைக் கண்ட கோபத்தால் உதடு துடிக்க, வேள்விச் சாலையில் உள்ள அனைவரும் கேட்குமாறு கரகரத்த குரலில் உரக்கப் பேசலானாள். (10)

தேவி கூறுகிறாள்—— “தந்தையே! இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் பகவான் சங்கரரை விட உயர்ந்தவர்கள் யாருமேயில்லை. அவர், ஜீவராசிகள் அனைத்தினுள்ளும் ஆன்மாவாக விளங்குபவர்; சாரசரங்கள் அனைத்திலும் அன்பு கொண்டவர். அவருக்கு வேண்டியவரோ, வேண்டாதவரோ இல்லை. எங்கும் எதிலும் அவருக்குப் பகைமையில்லை; அனைத்திற்கும் காரணமானவர். அனைத்துமானவரும் அவரே. அவ்வாறான பகவானிடம் உன்னைத் தவிர யார்தான் பகைமை கொள்வர்? (11)

அந்தணரே! தங்களைப் போன்றவர்கள்தான் மற்றவர்களின் நற்குணங்களிலும் குற்றமே காண்பார்கள். ஆனால், சாது மகாத்மாக்கள் அவ்வாறில்லை. அவர்கள் பிறரது சிறிய நற்குணங்களையும் கூடப் பெரிதாக்கி மகிழ்வர். உண்மையில் அவர்கள்தானே சான்றோர்கள். அவ்வாறான சான்றோர்களிடமும் தாங்கள் குற்றம் காண்கிறீர்களே! அந்தோ பரிதாபம்! (12)

பிணமாகப் போகிற இவ்வுடலையே ஆன்மா எனக் கொண்டாடும் கயவன், பொறாமையினால் சான்றோர்களை நிந்திப்பது ஒன்றும் வியப்பில்லை. சான்றோர்கள் பொறுமைக்கடல். அவனது நிந்தனையைப் பொருட்படுத்துவதில்லை. ஆனால், இதைப் பொறுக்காத அவர்களது திருவடித்துகள்கள், அவனது கொஞ்சம் மீதியிருக்கும் புகழையும் அழித்துவிடும். சாதுக்களை நிந்தித்தல் போன்ற கடைநிலைச் செயல்கள் அந்த கயவனுக்குத்தான் அழகுசேர்க்கும். (அதாவது, அது அவனைப் பிறர் ஏளனத்திற்கு ஆளாக்கும்.) (13)

இரண்டே எழுத்துக்கள் கொண்ட ‘சிவ’ என்னும் திருநாமம் மிகமிக உயர்ந்தது. அதை ஒரே ஒருமுறை அறிந்தோ, அறியாமலோ சொல்லிவிட்டால், சொல்பவனுடைய பல பிறவிப் பாவங்கள் அனைத்தும் ஒரு நொடியில் தொலைந்து பரம மங்களங்களும் உண்டாகும். அந்தத் திருநாமத்தை உடைய பகவானிடம் நீ பகைமை பாராட்டுகிறாய்! அவர் மங்களமே உருவானவர். அவரது தூய்மையான புகழ் ஈடு இணையற்றது. அவரது கட்டளையை எதிர்க்கும் வல்லமையுடையார் யாருமிலர். ஆனால், அமங்களனான நீ இருக்கிறாயே! அந்தோ பரிதாபம்! (14)

பிரும்மானந்தம் என்னும் தேனைப் பருக விரும்பும் சான்றோர்களது மனமாகிற வண்டுகள், இவருடைய திருவடிகளை மொய்க்கின்றன. வேண்டுவார் வேண்டுவன அனைத்தையும் தருவது அத்திருவடி. அவரே, அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் உற்ற உறவினர்; அந்த பகவானிடம் தாங்கள் பகைமை கொள்கிறீர்களே! (15)

சிவன் (மங்களன்) என்ற பெயர் கொண்ட பரம மங்கள ரூபியான பரமசிவனை, அமங்களன் என்று உன்னைத் தவிர பிரும்மாதி தேவர்களும்கூடத் தெரிந்துகொள்ளவில்லை! இல்லையா? ஏனெனில், மயானத்தில் விழுந்து கிடக்கும் பூமாலைகள், அந்த பிணச்சாம்பல், மண்டை ஓடு — இவற்றை அணிந்து சடைவிரி கோலமாகப் பூதங்களுடன் நர்த்தனமாடும் பரமசிவனது திருவடித் துகள்களை (புழுதியை)ப் பிரும்மா முதலிய தேவர்கள், தங்கள் தலைகளில் தரிக்கிறார்கள். (16)

[கருத்து:— உன்னைத் தவிர மற்ற அனைத்து தேவர்களும் அவரை ‘சிவன்’ (பரம மங்களமானவர்) என்று கூறுகிறார்கள். நீ ஒருவன் மட்டும்தான் அவரை அமங்களன் என்கிறாய்.]

தர்மரட்சகரான பகவானை அறநெறியறியாத அறிவிலி ஒருவன் நிந்திப்பானேயாகில், அவனைத் தடுத்து நிறுத்தித் தண்டிக்கத் திறனற்றவன், காதுகளைப் பொத்திக் கொண்டு அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்து சென்றுவிட வேண்டும். அவனைத் தண்டிக்கும் திறனுடையவனோ, கயவனான அவனது நாக்கை வெளியே இழுத்து அறுத்துவிடவேண்டும். இதன் காரணமாகத் தன் உயிரை விடவேண்டி வந்தாலும் சரி, அதைச் செய்தாக வேண்டும். இதுதானே உண்மையான அறநெறி. (17)

நீங்கள் நீலகண்டனான பகவானை நிந்தனை புரிகிறீர்கள். ஆகையால், உங்களால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட இந்த உடலை நான் இனிமேலும் வைத்துக்கொள்ள விரும்பவில்லை. உடலுக்கு ஒத்துக்கொள்ளாத உணவை ஒருவன் தவறுதலாகச் சாப்பிட்டுவிட்டால், வாந்தி எடுத்தாவது அதை வெளியே தள்ளிவிட வேண்டும். இல்லையெனில், அது உடலுக்குத் தீமையே தரும் என்பது பெரியோர்கள் கருத்து. (18)

ஆன்மாவைப் பற்றிய உண்மையுணர்ந்து, அதிலேயே மனம் லயித்து மகிழும் முனிவர்களது அறிவு (செய்—செய்யாதே என்ற) விதி—நிஷேத ரூபங்களில் வேதங்களில் கூறிய கர்ம காண்டத்தைப் பின்பற்றிச் செல்லாது. தேவர்களின் நடவடிக்கை ஆகாயத்தில்; மனிதர்களோ பூமியில். தேவர்கள் பூமியிலோ, மனிதர்கள் விண்ணிலோ இருக்க இயலாது. அதுபோல் ஞானியின் நடைமுறையும், அஞ்ஞானியின் நடைமுறையும் ஒன்றுபோல் இருக்காது. ஆகவே, மனிதன் தனக்கிட்ட அறநெறிகளிலே நின்று, தன் கடமைகளைச் செய்வதுதான் முறை. மற்றவர்களது நடவடிக்கைகளைக் குறை கூறக் கூடாது. (19)

வேள்வி முதலிய கர்மங்கள் செய்வது மற்றும் பிராணாயாமம்—புலனின்பம் வெறுத்தல் ஆகிய இரண்டும் வேதத்தில் கூறப்பட்டதுதான். ஒன்று இவ்வுலக வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டவனுக்கு. மற்றது உலகவாழ்வை வெறுத்தவனுக்கு. முதலாவது பிரவிருத்தி தர்மம்; மற்றது நிவிருத்தி தர்மம். ஒன்றுக்கொன்று மாறுபட்ட இவ்விரண்டும் ஒரே சமயத்தில் ஒருவனிடமே இருக்க முடியாதல்லவா? இவ்விரண்டும் மானிடர்களுக்கான நடைமுறை. பகவான் சங்கரரோ நிர்குண பிரும்ம வடிவானவர். அவருக்கு இவ்விரண்டில் எது ஒன்றையும் செய்யவேண்டிய நியதியில்லை. இவையனைத்தையும் கடந்து நிற்பவர் அவர். (20)

தந்தையே! எங்களைப் போன்ற பக்தர்கள் அடையும் பதவி (ஸ்தானம்) உங்களுக்குக் கிடைக்காது. உங்களைப் போன்று வேள்விகளே கதி என்றிருப்பவர், பயனைப் பெற்று இருள்வழியான தட்சிணாயன மார்க்கத்தில் செல்பவர். நாங்கள் அனுபவிக்கும் பதவி எந்தக் காரண—காரியத்தால் கிடைக்கிறது என்று கூற இயலாது. வருணாசிரம நிலைகடந்த துறவிகளால் மட்டுமே அது அனுபவிக்கத்தக்கது. [கர்ம மார்க்கத்தில் இருப்பவனும், பக்தி மார்க்கத்தில் இருப்பவனும் எதிரெதிர் அணியினர்கள். கர்ம மார்க்கத்தில் இருப்பவன் அதன் பயனை அனுபவிக்க தட்சிணாயன (தெற்கு) மார்க்கத்தில் செல்கிறான். பக்தி செய்பவன் பகவத் ஸ்மரணையால் கிடைக்கும் ஆனந்தத்தை அனுபவித்துக் கொண்டு (வடக்கு) உத்தராயண மார்க்கத்தில் செல்கிறான்.] (21)

நீங்கள், பகவான் பரமசிவனிடம் தவறு புரிந்தவர். ஆகவே, உங்களால் உண்டுபண்ணப்பட்ட நிந்திக்கத்தக்க இந்த உடலால் எனக்கு ஆகவேண்டியது எதுவுமில்லை. உங்களைப் போன்ற தீயோனது சேர்க்கையால் கிடைத்த இந்த உடலைக் கண்டு எனக்கே வெட்கமாய் இருக்கிறது. சான்றோர்களுக்குத் தவறு புரிந்தவனிடமிருந்து பெற்ற இவ்வுடலைச் சுட்டெரிக்க வேண்டும். (22)

பகவான் பரமேசுவரன், சிலசமயம் என்னை ‘தாக்ஷாயணீ’ என்று அழைப்பார். அப்போது நான் வேடிக்கையாகப் புன்னகை பூத்து நிற்பேன். ஆனால், சிவ துவேஷியான உனது சம்பந்தத்தால் பெற்ற தாக்ஷாயணீ என்ற பெயரால் இனி அவர் அழைத்தால், நான் வெட்கித் தலைகுனிந்து வருந்த வேண்டியதுதான். அவ்வாறு அவர் அழைத்து, நான் வருந்துவதற்கு முன் உன்னால் பெற்ற பிணத்திற்கொப்பான இவ்வுடலை விட்டொழிக்கப் போகிறேன்.” (23)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— காமம், கோபம் முதலிய உட்பகைவர்களை வெற்றிகொண்ட விதுரரே! வேள்விச்சாலையில் இவ்விதம் தக்ஷனிடம் கூறிய சதீதேவி மஞ்சள் ஆடையணிந்து, மௌனம் மேற்கொண்டு, ஆசமனம் செய்து, இருகண்களையும் மூடி வடக்கு நோக்கி யோகாசனத்தில் அமர்ந்தாள். (24)

உடலை வறுத்தாத ஆசனத்தில் அமர்ந்து கொண்ட சதீதேவி பிராணன், அபானன் என்ற இரு வாயுக்களையும் நாபி சக்கரத்தில் சமமாக நிற்கச் செய்து, உதானன் என்ற வாயுவை நாபி சக்கரத்திலிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மேலே கொண்டு சென்று, புத்தியோடு சேர்த்து இதயச்சக்கரத்தில் நிறுத்தினாள். பின், அந்த உதான வாயுவைக் கழுத்து வழியாகப் புருவங்களின் மத்தியில் கொண்டு வந்து நிறுத்தினாள். (25)

இவ்வாறு மனவுறுதி பூண்ட சதீதேவி, மகான்களால் கொண்டாடப்படும் பகவான் மகாதேவனால் அடிக்கடி அன்புடன் தன் மடிமீது ஏற்றி வைத்து லாலனை செய்யப்பட்ட தன் உடலை, தக்ஷன் மீது கொண்ட கோபத்தால் விடத்துணிந்து, தீவிரமான தியானயோகத்தால் தன் உடல் முழுவதும் காற்றையும் யோகத்தீயையும் நிறைத்துக் கொண்டாள். (26)

அனைத்து உலகங்களுக்கும் நாதனான தன் பதி பரமசிவனது திருவடித்தாமரைகளின் மகரந்தத்தேனையே மனத்தில் நினைத்தவளாய் உலகத்தையே மறந்தாள். திருவடிகளைத் தவிர வேறெதையும் நினைத்தாளில்லை. இதனால், அவள் தூய்மைக்கும் தூய்மையானாள். தான், தக்ஷனின் மகள் என்கிற அபிமானம் நீங்கியவளானாள். இப்பொழுது அவளது திருமேனி முழுவதும் யோகத்தீ சூழ்ந்தது. (27)

அப்பொழுது அங்கு வந்திருந்த தேவர்கள் முதலியோர் சதீதேவி, தன்னுடலைத் தீக்கிரையாக்குவது கண்டு வியந்து ‘ஹா ஹா’ என்று கூக்குரலிட்டனர். பயங்கரமான அக்கூக்குரல் ஆகாயம், பூமி எங்கும் பரவியது. ‘அந்தோ! தக்ஷனது தகாத செயலினால் தேவாதிதேவரான பகவான் பரமசிவனது அன்பு மனைவி சதீதேவி, தன் பிராணனையே விடுத்தாளே’ என்னும் பேச்சே எங்கும் கேட்கலாயிற்று. (28)

அனைத்து சராசர ஜீவராசிகளும் தக்ஷனது சந்ததியே. அப்படியிருக்க, இவன் செய்த கொடுமையைப் பாருங்கள். சதீதேவி இவனது மகள்; மரியாதைக்குரியவள். இருந்தும் அவன் செய்த அவமரியாதையால், மானமே பெரிதென நினைக்கும் சதீதேவி, அவன் கண்ணெதிரிலேயே உயிரை நீத்தாள்! (29)

உண்மையில் இவன் நெஞ்சழுத்தக்காரன்; பிராமணத் துவேஷி. இவனது அவமரியாதையால் உயிரைவிடத் துணிந்தபோதும், தன் மகளான சதீதேவியை இவன் தடுத்து நிறுத்தவில்லையே! இதனால், இவ்வுலகில் இவனது புகழ் அழியப் போகிறது; பழியைத்தான் சுமக்கப் போகிறான்; இகழ்ச்சிக்கு ஆளாகப் போகிறான். (30)

வேள்விச் சாலையிலிருந்த மக்கள் இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, சதீதேவி அற்புதமான தன் பிராணனை விடுவதைக் கண்ட சிவகணங்கள், தக்ஷனைக் கொல்ல ஆயுதங்களைக் கையிலேந்தி எழுந்தனர். (31)

இவ்வாறு எழுந்து வருகின்ற அவர்களது வேகத்தைக் கண்ட பிருகுரிஷி, வேள்வியைக் கெடுப்பவர்களைக் கொல்லும்பொருட்டு, அதற்கான மந்திரங்களைக் கூறி, தட்சிணாக்னியில் (யாகவேதியில் தென்புறமுள்ள அக்னியில்) ஹோமம் செய்தார். (32)

இவ்வாறு அத்வர்யுவான பிருகு முனிவர் ஹோமம் செய்தபோது, அந்த வேள்விக் குண்டத்திலிருந்து ‘ருபுக்கள்’ என்ற வலிமைமிக்க தேவதைகள் ஆயிரக்கணக்கில் எழுந்தனர். தங்கள் தவவலிமையால் சந்திரலோகம் சென்று ஸோமபானம் செய்தவர்கள் இவர்கள். (33)

பிரும்மதேஜஸ்ஸால் ஜ்வலிக்கும் அந்த ருபுக்கள் கையில் கொள்ளிக்கட்டைகளை ஏந்தி எதிர்க்கவே, பிரமத கணங்கள் யட்சர்களோடு நாற்புறமும் சிதறியோடினர். (34)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — வீரபத்திரன் தக்ஷனது வேள்வியை அழித்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— தக்ஷன் அவமதித்ததால் சதீதேவி தன்னுயிரை மாய்த்துக் கொண்டதையும், அந்த வேள்வியில் தோன்றிய ருபுக்கள் என்ற தேவர்களால் பிரமதகணங்கள் விரட்டப்பட்டதையும் நாரதர் மூலம் அறிந்த பரமேசுவரன் எல்லையற்ற கோபமடைந்தார். (1)

உடனே, அவர் கோபத்தால் உதடுகளைக் கடித்துக் கொண்டு, மின்னல் மற்றும் அக்னியின் ஜ்வாலை போன்று ஒளிரும் தன் சடைக்கற்றையிலிருந்து ஒரு சடையைப் பிடுங்கியெடுத்துப் பயங்கரமாக அட்டகாசம் செய்து கொண்டு எழுந்திருந்து, அதைத் தரையில் ஓங்கியடித்தார். (2)

உடனே அதிலிருந்து மேகம்போல் கறுத்தத் திருமேனி, சூரியன் போல் ஒளிரும் மூன்று கண்கள், கொழுந்துவிட்டெரியும் தீப்பிழம்பு போன்ற தலைகேசங்கள், பயங்கரமான பற்கள், மண்டையோட்டு மாலை, ஆயிரம் கைகளிலும் பலவிதமான ஆயுதங்கள் ஏந்தியவண்ணம் வானளாவிய திருமேனியுடன் வீரபத்திரன் தோன்றினார்! (3)

அவ்வாறு தோன்றிய அந்த வீரபத்திரன், இரு கைகளையும் கூப்பியவண்ணம் பூதநாதரான பகவான் பரமேசுவரனை (வணங்கி), ‘நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்று உத்தரவிடுங்கள், செய்து முடிக்கிறேன்’ என வேண்டவே, அவரும் ‘போர்த்திறன் கொண்ட ஹே ருத்ரனே! நீ என்னுடைய அம்சம்தான். என் பிரமதகணங்களுக்குத் தலைவனாக இருந்து, தக்ஷனையும் அவனது வேள்வியையும் அழித்துவா’ என்று கூறினார். (4)

விதுரரே! பரமசிவன் சினங்கொண்டு இவ்வாறு கட்டளையிடவே, வீரபத்திரன் தேவதேவரான ஈசுவரனை வலம் வந்து வணங்கி அங்கிருந்து புறப்பட்டார். அப்பொழுது வீரபத்திரன் தனக்கு வலிமையிருப்பதை உணர்ந்து, ‘இவ்வுலகில் என்னை எதிர்ப்பவன் யார் உளன்? எந்த வீரனது வலிமையையும் தாங்கும் திறன் எனக்குள்ளதே’ என்று எண்ணினார். (5)

மிகவும் ஆர்ப்பரிக்கும் ருத்ரகணங்கள் சூழ, உலகங்களை அழித்தொழிக்கும் யமனையும் அழிக்கும் திறன் கொண்ட முத்தலைச்சூலத்தைக் கையிலேந்தி, காலில் உள்ள வீரக்கழல் மணிகள் ஒலிக்க, பயங்கரமாகக் கர்ஜித்துக் கொண்டு (வேள்விச்சாலையை நோக்கி) ஓடினார். (6)

அப்போது வேள்விச் சாலையிலிருந்த ரித்விக்குகள், வேள்வி செய்யும் தக்ஷன், அங்கு கூடியிருந்த அந்தணர்கள், அவர்களது மனைவிமார்கள் ஆகிய அனைவரும் வடக்கு திசையில் கிளம்பியெழும் புழுதியைக் கண்டு, ‘இது என்ன ஒரே இருள். இந்தப் புழுதி வெள்ளம் எங்கிருந்து கிளம்பியது?’ என்ற சிந்தையிலாழ்ந்தனர். (7)

புயற்காற்றோ வீசவில்லை. தீயோர்களைக் கடுமையாகத் தண்டிக்கும் பிராசீனபர்ஹிஸ் அரசனாக இருக்கிறான். அதனால் திருடர்கள் பயமுமில்லை. பசுக்கள் மேய்ச்சலிலிருந்து திரும்பும் வேளையும் இல்லை. பின் எப்படி இந்தப் புழுதி? ஒருவேளை உலகத்தை அழிக்கும் பிரளயம்தான் தோன்றப் போகிறதா, என்ன? (என்று சிந்தித்தனர்.) (8)

(எல்லாமறிந்த ஆண்கள் இவ்வாறு கற்பனைகள் செய்து கொண்டிருந்தபோது, ஏதுமறியாத பெண்கள் உண்மையை உணர்ந்தனர்.) தக்ஷனுடைய மனைவி பிரஸூதி முதலிய பெண்கள் நெஞ்சம் படபடக்க, ‘அந்தோ! இது தக்ஷன் செய்த பாவத்தின் விளைவுதான். பிரஜாபதியான அவர் தன் மற்ற பெண்களுக்கெதிரே ஒரு குற்றமுமறியாத தன் பெண் சதீதேவியை அவமதித்தாரல்லவா? அந்த பாவம்தான்’ என்று கூறிக் கவலை கொண்டனர். (9)

(ஒருவேளை அனைத்தையும் ஸம்ஹரிக்கும் பகவான் ருத்ரனை அவமதித்ததன் விளைவாக இருக்குமோ?) பிரளய காலத்தில் தன் சடைக்கற்றைகள் நாற்றிசைகளிலும் விரிந்து நெளிய, ஆயுதங்களேந்திய தன் கரங்களைக் கொடிகள் போல் விரித்துத் தாண்டவமாடும் போது, அவரது முத்தலைச்சூலத்தின் நுனியில் எட்டு திக்குகளிலும் உள்ள யானைகள் குத்தப்பட்டு வருந்துகின்றன. இடியிடிப்பது போன்ற அவரது கர்ஜனையால் எண்டிசைகளும் சிதறுகின்றன. (10)

அப்பொழுது அவரது தேஜஸை எவராலும் தாங்க முடியாத கோபக்கனல் வீசுகிறது. புருவநெறிப்பைக் கண்டால் அணுக அஞ்சும் தோற்றம். பயங்கரமான தெற்றிப்பற்களைக் கண்டு நட்சத்திரங்களின் ஒளி மறைகின்றது. இவ்வாறு கோபங்கொண்ட ஈசுவரனை மேன்மேலும் கோபங்கொள்ளச் செய்பவர் பிரும்மதேவனாகவே இருப்பினும், அவருக்கு நன்மையா உண்டாகும்? நிச்சயமாக உண்டாகாது. (11)

இவ்வாறு அங்குள்ள மக்கள் பயத்தால் கண்கள் கலங்க பேசிக் கொள்வதைக் கேட்டு, மிகவும் தைரியசாலியான தக்ஷனுக்கும் பயத்தைக் கொடுக்கும் பல்வகை தீயநிமித்தங்கள் மண்ணிலும் விண்ணிலும் நாற்றிசைகளிலும் தோன்றின. (12)

விதுரரே! இதற்குள் அங்கு ஓடிவந்த ருத்ர கணங்கள் வேள்விச் சாலையை நாற்புறங்களிலும் சூழ்ந்து கொண்டனர். அவர்கள் கைகளில் பலவிதமான ஆயுதங்கள் தாங்கியிருந்தனர். சிலர் குள்ளர்கள். மஞ்சள் நிறத்தவர் சிலர். சாம்பல் நிறத்தவர் சிலர். சிலர் முதலைபோல் வயிறும் வாயும் படைத்தவர்கள். (13)

சிலர் கிழக்கு மேற்காகப் போடப்பட்டிருந்த தூலங்களை முறித்தனர். வேள்விச் சாலையில் இது ‘ப்ராகவம்சம்’ என்கிற இடம். சிலர் மேற்குப்புறமுள்ள பத்னிசாலையை அழித்தனர். சிலர் வேள்விச்சாலையின் முன்புள்ள சபா மண்டபத்தையும், வேறு சிலர் ஆக்னீத்ர சாலையையும், யஜமானனது அறையையும், போஜனசாலை—பாகசாலைகளையும் அழித்தனர். (14)

சிலர் வேள்விக்குண்டங்களையும், வேள்விக்கான பாத்திரங்களையும் உடைத்தெறிந்தனர். வேள்வித்தீயை அழித்தனர். வேள்விக் குண்டங்களில் சிறுநீர் கழித்தனர். சிலர் வேதிகையைச் சுற்றியுள்ள மேகலை என்கிற நூல்களை அறுத்தனர். (15)

சிலர் அங்குள்ள முனிவர்களைத் துன்புறுத்தினர். சிலர் அங்குள்ள பெண்களை பயமுறுத்தினர். சிலரோ, பயந்தோடும் தேவர்களைப் பிடித்துக் கொண்டனர். (16)

மணிமான், பிருகு மகரிஷியைப் பிடித்துக் கட்டினார். வீரபத்திரன் தக்ஷனையும், சண்டீசர் பூஷாவையும், நந்திகேசர் பகனையும் பிடித்துக் கொண்டனர். (17)

கற்களால் பிரமதகணங்கள் அடிப்பது கண்ட ரித்விக்குகளும், ஸதஸில் இருந்த பெரியோர்களும் தேவர்களும்கூட நாற்புறமும் சிதறியோடினர். (18)

முன்பு பிரஜாபதிகளின் சபையில் மீசை துடிக்கச் சிரித்து, பரமசிவனைக் கேலி செய்தவர் பிருகு முனிவர். இப்பொழுது ஸ்ருவம் என்னும் ஹோமக் கரண்டியைக் கையிலேந்தி ஹோமம் செய்துகொண்டிருக்கும் அவரது மீசையை வீரபத்திரன் பிய்த்தெறிந்தார். (19)

நடுச்சபையில் தக்ஷன் பரமசிவனை இகழ்ந்து பேசியபோது, பகன் தன் கண்களினால் ஜாடை காட்டி, அவனை ஊக்குவித்தான். வீரபத்திரன், அந்த பகனைப் பூமியில் தள்ளி, கோபத்தோடு அவனது இருகண்களையும் பிடுங்கியெறிந்தார். (20)

தக்ஷன் பரமசிவனை நிந்தித்தபோது பூஷா என்பவன் பற்கள் வெளியே தெரியச் சிரித்தான். ஆகவே, இப்போது வீரபத்திரன், அவனது பற்களைப் பிடுங்கி எறிந்தார். அனிருத்தனுடைய திருமணத்தில் பலராமர் பகடையாடும் போது, கலிங்க மன்னன் சிரிக்கவே, கோபங்கொண்ட பலராமர் அவனது பற்களைப் பிடுங்கியெறிந்தது போலிருந்தது, இது. (21)

பின்பு முக்கண்ணரான வீரபத்திரன், (தக்ஷனைக் கீழே தள்ளி,) அவனது மார்பில் ஏறி நின்று, கூரிய வாளால் அவனது தலையை அறுக்க முயன்றும் இயலவில்லை. (22)

எவ்விதமான அஸ்திர—சஸ்திரங்களாலும் தக்ஷனுடைய தோள் வெட்டமுடியாதது கண்ட வீரபத்திரன், மிகுந்த வியப்புடன் சிந்திக்கலானார். (23)

பின், வேள்விச்சாலையில் வேள்விக்கான பசுவை வதம் செய்யும் முறையைக் கைக்கொண்டு, யஜமானனான தக்ஷனையே வேள்விப் பசுவாக்கி, அவனது தலையை உடலிலிருந்து தனிப்படுத்தினார். (24)

வீரபத்திரனுடைய இச்செயலைக் கண்டு பூதங்கள், பிரேதங்கள், பிசாசுகள் ஆகிய கணங்கள் ‘ஆகா! ஆகா!’ என்று கொண்டாடின. தக்ஷனைச் சேர்ந்தவர்கள் ‘ஹா ஹா’ என்று கதறினர். (25)

கோபங்கொண்ட வீரபத்திரன் தக்ஷனது தலையைத் தட்சிணாக்னியில் ஹோமம் செய்து, வேள்விச்சாலையைத் தீக்கிரையாக்கிக் கயிலைமலை சென்றார். (26)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஆறாவது அத்தியாயம் — பிரும்மாதி தேவர்கள் கயிலை சென்று பரமசிவனைத் துதித்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— ருத்ரகணங்கள் வேள்விச் சாலையிலுள்ள தேவர்களையும் மற்றவர்களையும் வென்று, சூலம், பட்டிசம், வாள், கதை, உலக்கை, குண்டாந்தடி முதலியவைகளால் அவர்களது உடலைச் சின்னாபின்னமாக்கியது கண்டு, அதனால் பயந்த தேவர்கள், புரோகிதர்கள் ஆகிய அனைவரும் பிரும்மதேவரிடம் சென்று வணங்கி நடந்ததை விளக்கினார்கள். (1—2)

தாமரை மலரில் தோன்றிய பிரும்மதேவரும், சர்வ பிரபஞ்சங்களின் உயிரான ஸ்ரீமந்நாராயணனும் இத்தகைய நிகழ்ச்சியை முன்பே எதிர்பார்த்திருந்ததால், தக்ஷனுடைய வேள்விக்கு அவர்கள் செல்லவில்லை. (3)

தேவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட பிரும்மதேவர் அவர்களை நோக்கி, “தேவர்களே! வலிமைமிக்க ஒருவன் தனக்கு எதிரானவனுக்குத் தீமை உண்டாகட்டும் என்று எண்ணுவானேயானால், அதற்குமாறாக, அப்படி எண்ணுகிற அவனுக்கே தீமைகள் உண்டாகும். (4)

(சொல்லப் போனால்) முறைப்படி வேள்விகளில் அவிர்பாகம் பெறவேண்டிய ஈசுவரன் பரமசிவனுக்கு, அவரது பாகத்தைத் தந்திடாமல் பெரும் தவறு இழைத்துவிட்டீர்கள். அவரோ எளிதில் அருள்புரியும் வள்ளல். ஆகவே, தூய்மையான மனத்துடன் அவரது திருவடித் தாமரைகளைப் பற்றிக் கொண்டு மன்னிப்புக் கோருங்கள். (5)

நீங்கள் தொடங்கிய வேள்வி சரிவர முற்றுப் பெற வேண்டுமேயானால், உடனே சென்று பரமசிவனிடம் மன்னிப்பு வேண்டுங்கள். ஏற்கனவே அவர், தக்ஷனுடைய சொல்லம்புகளால் புண்பட்டவர். இப்போது தன் அன்பு மனைவியையும் இழந்தவர். ஆகவே, அவர் கோபம் கொள்வாரேயாகில், அனைத்து உலகங்களும் உலக பாலகர்களும் அழிவது உறுதி. (6)

ஈசுவரன் சங்கரனது பலம், பராக்கிரமம் ஆகியவற்றின் அளவையும், உண்மை நிலையையும் நானோ, இந்திரனோ, நீங்களோ, மற்றுமுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளோ, முனிவர்களோ கூட அறியமாட்டார்கள். இந்த நிலையில் அவரை அமைதிப்படுத்துவதான உபாயத்தை, எவர் (தனித்துச்) செய்ய இயலும்? (அவர் திருவடிகளில் தஞ்சம் புகுவதைத் தவிர, வேறு ஓர் உபாயம் இல்லை.)” (7)

இவ்வாறு தேவர்களுக்குக் கட்டளையிட்ட பிரும்மதேவர், தேவர்கள், பிரஜாபதிகள், பித்ருக்கள் சூழ, முப்புரமெரித்த பகவான் பரமேசுவரனுக்குப் பிரியமான வாஸஸ்தானமான கயிலைமலை என்னும் உயர்ந்த மலையை அடைந்தார். (8)

அந்தக் கயிலைமலையானது மூலிகைகள், தவம், மந்திரம், யோகம் முதலிய உபாயங்களால் சித்தி பெற்ற மற்றும் பிறவியிலேயே சித்தி பெற்ற தேவர்கள் நித்தியவாஸம் செய்வது. மேலும், கின்னரர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரப் பெண்டிர் நிறைந்தது. (9)

பல வர்ணமுள்ள தாதுக்கள் நிறைந்து மணிமயமான ஒளிகொண்ட கொடுமுடியுடையது. பற்பலவிதமான மரங்கள், செடி—கொடிகள், புதர்கள் மண்டியது. அங்கு காட்டு விலங்குகள் கூட்டம் கூட்டமாகச் சஞ்சரிக்கும். (10)

பளிங்கு போன்ற நீரோடைகளும் அருவிகளும் கொண்டது. உயர்ந்த கொடுமுடிகளும் குகைகளும் தாழ்வரைகளும் நிரம்ப இருப்பதால், அது சித்தர்களும் அவர்களது மனைவிமார்களும் விளையாடி மகிழ விளையாட்டுத் தோட்டமாக விளங்குகிறது. (11)

மயில்கள் ‘கே, கா’ என்று அகவும் சத்தமும், தேனுண்டு மதம் கொண்ட வண்டுகளது ரீங்காரமும், குயில்களின் ‘கூக்கூ’ என்கிற பஞ்சமஸ்வர நாதமும் மற்றும் பல்வேறு பறவைகளின் ‘கல கல’ சத்தமும் எங்கும் எதிரொலிக்கும். (12)

அங்குள்ள கற்பகத்தருக்களின் கிளைகள் அசைவதைக் கண்டால், பறவைக் கூட்டங்களைத் தன்னருகில் ‘வா வா’ என்று அழைப்பது போன்றிருக்கும். அங்கு யானைகள் இங்குமங்கும் செல்வதைக் கண்டால், ‘கயிலைமலைதான் நடந்து செல்கிறதோ?’ எனத் தோன்றும். நீரருவிகள் இடும் சத்தம், கயிலையே பேசுவது போலிருக்கும். (13)

மந்தாரம், பாரிஜாதம், ஸரவம் (PINE), தமாலம், தேக்கு, பனை, கோவிதாரம், அசனம், மருதம், மா, கதம்பம், வேம்பு, நாகம், புன்னாகம், சம்பகம், பாடலம், அசோகம், மகிழம், குந்தம், மருதோன்றி முதலிய மரங்கள், நூறு இதழ்கள் கொண்ட பொற்றாமரைகள், ஏலக்காய், மாலதிக் கொடிகள், குடை மல்லிகை, மல்லிகை, பிச்சி ஆகியவைகளால் அதன் அழகு மேலும் பெருகி நிற்கிறது. (14—16)

பலா மரங்கள், அத்தி, அரசு, ஆல், குக்குலம் (சாம்பிராணி), பூவரசு, மருந்துகளாகப் பயனாகும் மரங்கள், வாழை, பாக்கு, கமுகு, நாவல், பேரீச்சை, ஆம்ராதகம் என்னும் ஒட்டு மாமரம், மாமரம், பிரியாலம், மதுகம், இலந்தை முதலிய பலவித மரங்களாலும், மூங்கில், குழல் மூங்கில் முதலிய மரங்களாலும், அந்த கைலாச பர்வதம் அழகுறக் காட்சியளித்தது! (17—18)

அங்குள்ள தடாகங்களில் குமுத மலர்கள், நீலோத்பல மலர்கள், கல்ஹார மலர்கள், தாமரை மலர்கள் (சதபத்ரம்) முதலியன மலர்ந்து காண்கின்றன. இதைக் கண்டு மகிழ்ந்து, இரைச்சலிடும் பறவைகளின் கூட்டம் ஆகியவற்றால் மேலும் அழகுற விளங்குகிறது. (19)

அந்த மலையில் மான்கள், வானரங்கள், காட்டுப் பன்றிகள், சிங்கங்கள், கரடிகள், முள்ளம்பன்றிகள், கவயம் என்கிற நீலநிறப்பசுக்கள், சரபங்கள், புலிகள், புள்ளிமான்கள், காட்டெருமைகள், கர்ணமிருகங்கள், செம்மறியாடுகள், பிளவுபடாத குளம்புள்ள பிராணிகள், செந்நாய்கள், கஸ்தூரி மான்கள் ஆகிய விலங்குகள் இங்குமங்குமாகத் திரிந்து வருகின்றன. அங்குள்ள தாமரை ஓடைகளைச் சுற்றி வாழைத் தோட்டங்கள் மிகவும் ரம்மியமாக விளங்கின. அங்கு நாற்புறமும் சூழ்ந்துபாயும் தூய்மையான நந்தா (கங்கை) நதியில் சதீதேவி தினமும் நீராடுவதால், மேலும் தூய்மை பெற்று நாற்புறமும் நறுமணம் வீசிப் பாய்கிறது. பூதகணங்களின் தலைவரான ஈசுவரன் பரமசிவனது வாஸஸ்தானமான இந்த கயிலைமலையின் அழகைக் கண்டு தேவர்கள் மிகவும் வியந்தனர்! (20—22)

அங்கு அவர்கள் மனங்கவரும் அலகாபுரியைக் கண்டனர். அங்கே ஸௌகந்திகம் என்னும் தாமரைப்பூக்கள் நிறைந்த ஸௌகந்திக வனத்தைக் கண்டனர். (23)

அலகாபுரிக்கு வெளியில் பகவான் நாராயணனது திருவடித் தாமரைகளின் மகரந்தத் துகள்பட்டு மிகவும் பவித்திரமான புண்ணியமான நந்தா, அலகநந்தா என்ற இருநதிகள் ஓடுகின்றன. (24)

விதுரரே! காமன் கணைகள் துன்புறுத்தப் புணர்ச்சியின்பம் கண்டு மெலிந்த தேவமாதர்கள், தங்கள் இருப்பிடத்திலிருந்து இங்கு வந்து, இந்த நதிகளில் நீராடி, தங்கள் அன்புக் கணவர்கள் மீது நீரை வாரியிறைத்து நீர்விளையாட்டு விளையாடுகின்றனர். (25)

இவ்வாறு அவர்கள் நீராடுகையில், அவர்களது திருமார்புத் தடங்களில் பூசியிருந்த குங்குமப்பூச்சாந்து அழிந்து, அதனால், அந்த நதித் தண்ணீர் மஞ்சள் கலந்ததாகக் கலங்கியிருந்தும், அதன் வாசனையால் கவரப்பட்ட களிறுகள் (ஆண்யானைகள்) தாகம் இல்லாமலிருந்தும், அதைத் தானும் பருகித் தங்கள் பிடிகளையும் (பெண்யானைகளையும்) பருகச் செய்கின்றன. (26)

பொன், வெள்ளி, நவமணிகள் இழைத்துச் செய்யப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான விமானங்களில் யட்சர்களது பெண்டிர்கள் உலா வந்தனர். இதனால், விஸ்தாரமான அந்த அலகாபுரி மின்னல்களுடன் கூடிய மேகத்தால் சூழப்பட்ட ஆகாயம் போல் காட்சியளித்தது. (27)

யட்சர்களின் தலைவனான குபேரனது அலகாபுரியைத் தாண்டி, தேவர்கள் ஸௌகந்திக வனம் வந்தனர். அந்த வனம் பலவண்ணமுடைய புஷ்பங்கள், இலைகள், பழங்கள் கொண்ட கற்பகத் தருக்கள் நிறைந்தது. (28)

அங்கு குயில் முதலிய பறவைகள் இனிது கூவுகின்றன; வண்டுகள் ரீங்காரம் செய்கின்றன; தாமரைகள் நிறைந்த தடாகங்களில் ராஜஹம்ஸங்கள் மகிழ்ந்து விளையாடுகின்றன. (29)

அங்குள்ள சந்தன மரங்களில் காட்டு யானைகள் உராய்ந்து செல்வதால் உண்டான சந்தன நறுமணம் காற்றுடன் கலந்து வீசி, யட்சப் பெண்டிர்களுக்கு மன்மத தாபத்தைத் தோற்றுவித்தது. (30)

அங்குள்ள தடாகங்களின் படிக்கட்டுகளில் வைரம், வைடூரியம் முதலிய இரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்டிருந்தன. தடாகங்களில் ஏராளமான நீலத்தாமரை மலர்கள் பூத்திருந்தன. மகிழ்ந்து விளையாடுவதற்காக கின்னர—கிம்புருஷர்கள் அந்த இடத்திற்கு வருவார்கள். இவ்வாறு அங்குள்ள வனத்தின் அழகைக் கண்டு மகிழ்ந்தவண்ணம் தேவர்கள் மேலும் செல்லவே, அருகில் ஒரு பெரிய கல்லால மரத்தைக் கண்டனர். (31)

அந்த ஆலமரம் நூறு யோஜனை உயரமுள்ளது. எழுபத்தைந்து யோஜனை தூரம் அதன் கிளைகள் படர்ந்திருந்தன. அதனால், அங்கு எப்போதும் நிழல் நிரம்பியிருந்தது. வெய்யிலின் கொடுமை என்பதேயில்லை. மேலும் பறவைகளின் கூடுகளோ அதில் இல்லை. (32)

அந்த மரத்தடியில் வசித்தால் மனம் ஒன்றுபடும். முக்தியின்பம் பெற விரும்புவோர் வந்து தங்குமிடம் அது. அந்தக் கல்லால மரத்தடியில், ‘சினம் தவிர்த்த யமனோ?’ என்னுமாறு வீற்றிருக்கும் சிவபெருமானைத் தேவர்கள் கண்டனர். (33)

அமைதியே வடிவெடுத்த பெரிய பெரிய சித்தர்களான ஸநகர், ஸநந்தனர் முதலியவர்களும், யட்சர்கள், ராட்சஸர்கள் ஆகியவர்களது அரசனும் நண்பனுமான குபேரனும் சேவை செய்ய, பரமசிவன் அமர்ந்திருந்தார். (34)

உலகங்கள் அனைத்திற்கும் தலைவரான பரமசிவன் ஏழைபங்காளன்; நண்பர்; அன்புள்ளத்தினால் எல்லோருக்கும் அருள் செய்பவர்; உலக நன்மைக்காக உபாசனை, தவம், தியானயோகம் முதலிய சாதனைகளைக் கடைப்பிடித்து வருபவர். (35)

அவரது திருமேனி, மாலைவேளை மேகம் போல் செவ்வண்ணம் கொண்டது — பொன்னார் திருமேனி. தபோதனர்கள் விரும்பி ஏற்கும் அடையாளங்களான விபூதி, தண்டம், சடைமுடி, மான்தோல் முதலியனவற்றைத் திருமேனியில் தரித்து, தலையில் சந்திரகலையையும் சூடியிருந்தார். (36)

தர்ப்பையினால் அமைந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து, தான் கூறுவதைக் கேட்க விரும்பி, நாற்புறமும் சூழ்ந்து நிற்கும் மகரிஷிகள் மத்தியில் நாரதர் கேட்க, ஸநாதனமான பிரும்மத் தத்துவத்தை உபதேசம் செய்து கொண்டிருந்தார். (37)

தனது இடது பாதத்தை வலது துடையில் வைத்து, இடது முழங்காலில் இடது திருக்கரத்தை ஊன்றி, வலது முன்னங்கையில் ருத்திராட்ச மாலை ஏந்தித் தர்க்க முத்திரை காட்டி அமர்ந்திருந்தார். (கட்டை விரலை உயர நிமர்த்தி, ஆள்காட்டி விரலைக் கீழே மடக்கிக் கட்டை விரலின் நுனியைத் தொட்டு, மற்ற மூன்று விரல்களையும் ஒன்றாக நிமிர்த்தி வைத்துக் காட்டும் முத்திரை தர்க்கமுத்திரை — ஞான முத்திரை, உபதேச முத்திரை என்பர் யோகநூல் வல்லுனர்கள்.) (38)

பிரும்மானந்த நிலையில் மூழ்கி, யோகாசனத்தில் அமர்ந்து விளங்கும் பரமசிவன் முனிவர்களுக்கெல்லாம் முனிவர். அந்த ஈசுவரனை, தேவர்கள், லோகபாலகர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரும் இரு கைகூப்பி வணங்கினார்கள். (39)

தேவர்களும் தானவர்களும் தங்கள் தங்கள் தலைவர்களுடன் பரமசிவனது திருவடிகளில் விழுந்து வணங்குவர். பரமசிவன், பிரும்மதேவர் வந்தது கண்டு எழுந்திருந்து கைகூப்பி வணங்கினார். வாமனாவதாரத்தில் லோகபூஜ்யரான பகவான் மகாவிஷ்ணு, கசியப முனிவரை வணங்கவில்லையா! (40)

அப்போது பரமசிவனைச் சுற்றியிருந்த மகரிஷிகளும் சித்தர்களும்கூடப் பிரும்மதேவரை வணங்கினர். இவ்வாறு வணங்கப் பெற்ற பிரும்மதேவர், தேவர்கள் வணங்கி நிற்கும் பரமசிவனிடம் புன்முறுவலித்துப் பேசலானார். (41)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “சங்கரா! அகில உலகங்களுக்கும் தாயான (பிரகிருதியான) சக்திக்கும், தந்தையான (புருஷரான) சிவனுக்கும் மேலான பரிபூர்ண பரப்பிரும்மம் (அனைத்திற்கும் காரணமானவர்) தாங்களே என்பதை நானறிவேன். (42)

இறைவா! இணைபிரியாத சிவசக்தி ரூபமாக இருந்து, சிலந்திப் பூச்சிபோல் விளையாட்டாகவே, இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறீர்கள். (43)

தர்மமும் அர்த்தமும் (பொருளும்) அருளும் வேதமார்க்கத்தைக் காப்பாற்ற எண்ணி, தக்ஷன் மூலம் இந்த வேள்வியை உருவாக்கியது தாங்கள்தானே? விரதங்கள், அனுஷ்டானங்கள் வாயிலாக, மிகுந்த சிரத்தையோடு அந்தணர்கள் கடைப்பிடிக்கும் வருணாசிரம தர்மங்களைத் தோற்றுவித்தவரும் தாங்களேதான். (44)

மங்களமேனியரே! புண்ணிய கர்மங்களைச் செய்பவருக்குச் சுவர்க்கத்தையும் முக்தியையும் கூடத் தருகிறீர்கள். அதேபோல் தீயகாரியம் செய்பவனுக்குக் கொடிய நரகத்தை அளிக்கிறீர்கள். ஆனால், சிலருக்கு இந்தப் பலன் முற்றிலும் முரணாக மாறிவிடுகிறதே. அதெப்படியோ? (45)

சாதாரணமான பாமரனைக் கோபம் அடிமைப்படுத்துவது இயல்பு. ஆனால், தங்கள் திருவடிகளிலேயே மனத்தை லயிக்கச் செய்தவர்கள், சகல ஜீவராசிகளிடத்தும் தங்களையே காண்பவர்கள், அதேபோல் சகல ஜீவராசிகளும் தங்களிடமே உள்ளதாகக் காண்பவர்கள் ஆகிய அவ்வாறான உத்தமர்களைக் கோபம் எவ்வாறு அடிமைப்படுத்த முடியும்? (46)

எங்கும் எதிலும் வேற்றுமையுணர்ச்சி கொண்டவர்கள்; கண்மூடித்தனமாக (உண்மை உணராது) கர்மமார்க்கத்திலேயே உழல்பவர்கள்; தீயஎண்ணம் கொண்டவர்கள்; பிறர் மேன்மை கண்டு எப்பொழுதும் பொறாமைத் தீயில் வெந்து போகிறவர்கள்; பிறரைத் துன்புறுத்தும் இயல்புடையவர்கள்; கொடுஞ்சொற்களால் பிறர் மனத்தைப் புண்படுத்துபவர்கள் ஆகியவர்களை அவர்களது நடத்தையே கொன்றுவிடுமே! அவ்வாறிருக்க, தங்களைப் போன்ற பெரியோர்கள் அவர்களைக் கொல்லத் தேவையேயில்லை. (47)

பகவான் பத்மநாபனது மாயை வெல்ல முடியாதது. அநேகமாக எல்லோரும் அதன் அடிமைகள்தான். அதனால், அவர்கள் மனமாறாட்டம் அடைந்து (மனம் பேதலித்து) வேற்றுமை பாராட்டுகிறார்கள். அந்த நேரத்தில், அந்த இடத்தில், ‘இது விதியின் வலிமையேயன்றி, இவனாகச் செய்யவில்லை’ என்று சான்றோர்கள் கருணை கொள்வார்களே தவிர, தன் வலிமையைக் காட்டுவதில்லை. (48)

பரமபுருஷனது மீற இயலாத அந்த மாயையைக் கடந்தவர் தாங்கள்; அனைத்துமறிந்தவர். ஆகவே, இறைவா! அந்த மாயைக்காட்பட்டு மனங்கலங்கி கர்மமூடர்களாக இருக்கும் இவர்கள் குற்றமே புரிந்திருப்பினும், அவர்களிடம் தாங்கள் கருணை புரியவேண்டும். (49)

மந்திரங்களே திருமேனியானவரே! அனைத்திற்கும் மூலகாரணமானவர் தாங்கள். வேள்வியின் பயனைத் தருபவரும் தாங்களே. வேள்விகளில் தங்களுக்கு அவிர்பாகம் உண்டு என்பது நியதி. ஆனால், வேள்வி செய்யும் அறிவிலிகளான இந்த புரோகிதர்கள், தங்களுக்கு அவிர்பாகம் அளிக்காமல், தக்ஷனது வேள்வியை நடத்தியது தவறுதான். அதனால், தாங்கள் இந்த வேள்வியை அழித்ததும் நியாயமே. ஆகவே, பாதியில் நின்றுபோன இந்த யாகத்தைப் பூர்த்தி செய்து முடித்துவிட கருணை புரியவேண்டும். (50)

ஆகவே, இறைவா! வேள்வியைச் செய்யும் இந்த தக்ஷன் உயிருடன் எழட்டும்; பகன் கண்களைப் பெறட்டும்; பிருகு முனிவரது மீசைகள் முளைக்கட்டும்; பூஷா முன்போலவே பற்களைப் பெறட்டும். (51)

ருத்ரரே! ஆயுதங்கள், கற்கள் ஆகியவைகளால் உடல் நொறுங்கிய தேவர்களும் ரித்விக்குகளும் தங்கள் கருணையால் விரைவில் குணமடையட்டும்; நன்மை பெறட்டும். (52)

தக்ஷனது வேள்வியை அழித்த ருத்ரரே! வேள்வியில் எஞ்சிய பொருள்களனைத்தும் தங்களது பாகமாக இருக்கட்டும். இப்பொழுது தாங்கள், தங்கள் பாகத்தை ஏற்று, தக்ஷனது இந்த வேள்வியைப் பூர்த்தி செய்து தரவேண்டும். (தாங்கள் பாகத்தை ஏற்பதனாலேதான், இந்த வேள்வி நிறைவு பெறவேண்டும்.)” (53)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஏழாவது அத்தியாயம் — தக்ஷனது வேள்வி நிறைவு பெறுதல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— வலிமைமிக்க விதுரரே! இவ்வாறு பிரும்மதேவர் வேண்டவே, மகிழ்ச்சி கொண்ட பரமசிவன் ‘கேளுங்கள்’ என்று சிரித்தவண்ணம் கூறினார். (1)

மகாதேவர் (பரமசிவன்) கூறுகிறார்—— “பிரும்மதேவரே! பகவானது மாயையில் மயங்கிய தக்ஷனைப் போன்ற புத்தியற்றவர்களின் செயலைப் பற்றி, நான் சிந்திப்பதோ, பேசுவதோ இல்லை. ஆனால், தவறு செய்பவர்களுக்குப் பாடம் கற்பிக்க வேண்டாமா? அதனால்தான் இந்தச் சிறிய தண்டனை. (2)

தக்ஷனது தலை எரியுண்டதால், அவன் ஆட்டின் முகத்தைப் பெறட்டும். மித்ரன் என்ற தேவனின் கண்களால், பகன் தனது யக்ஞபாகத்தைப் பார்க்கட்டும். (3)

மாவுப்பண்டங்களைச் சாப்பிடும் பூஷா, வேள்வி செய்யும் யஜமானனுடைய பற்களால் மென்று சாப்பிடட்டும். வேள்விகளில் எஞ்சிய பண்டங்களை எனக்கு அளித்த தேவர்களது உடலுறுப்புகள் முன்போல் குணமடையட்டும். (4)

வேள்வி செய்பவர்களில் கையிழந்த அத்வர்யு முதலியவர்கள், அசுவினி தேவர்கள் மற்றும் பூஷா என்கிற தேவன் ஆகியோரின் கைகள் வாயிலாகத் தங்கள் காரியங்களைச் செய்து கொள்ளட்டும். பிருகு முனிவர், ஆட்டுக்கடாவின் மீசையைப் பெறட்டும்.” (5)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— அன்பனே விதுரா! பரமசிவன் கூறியதைக் கேட்டு, அனைத்து ஜீவராசிகளும் மனமகிழ்ந்து ‘நன்று, நன்று’ என்று கொண்டாடினார்கள். (6)

பிறகு, பரமசிவனிடம் விடைபெற்றுக் கொண்ட தேவர்களும் முனிவர்களும், அவரோடு பிரும்மதேவரையும் அழைத்துக் கொண்டு மீண்டும் வேள்விச்சாலைக்கு வந்தனர். (7)

அங்கு பரமேசுவரன் கூறியவாறே செய்து முடித்த தேவர்கள், ‘ஸவனீயம்’ என்னும் யாகப்பசுவான ஆட்டின் தலையைத் தக்ஷனது உடலுடன் பொருத்தினர். (8)

தலையைப் பொருத்தியதும் பரமசிவன் கடாட்சிக்கவே, தக்ஷன் தூங்கியெழுந்தவன்போல் எழுந்தான். முதலில் தன்னெதிரில் பரமசிவன் இருக்கக் கண்டான். (9)

முன்பு சிவனிடம் கொண்ட பகைமையால் மனம் கலங்கியிருந்த தக்ஷன், இப்பொழுது அவரது கடாட்சத்தினால் ‘சரத்’ (இலையுதிர்) காலத்து தடாகம்போல் தெளிவாக இருந்தான். (10)

பரமசிவனைத் துதிக்க நினைத்தபோதிலும், தன் மகள் சதீதேவியின் மரணத்தை நினைத்து, அன்பினாலும் துக்கத்தினாலும் கண்களில் நீர் ததும்பப் பேசவும் இயலாது நின்றான். (11)

சிறந்த அறிவாளியான தக்ஷன் அன்பினால் மனம் கசிந்தவனாயினும், பொங்கி வரும் இதயத்தை எப்படியோ கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு மனதாரச் சிவனைத் துதிக்கலானான். (12)

தக்ஷன் துதிக்கிறான்—— “இறைவா! நான் தங்களைப் பலவாறு அவமதித்த போதிலும், (தாங்கள் அதைப் பொருட்படுத்தாமல்) எனக்குத் தண்டனை என்ற பெயரில் மிகப்பெரிய அனுக்கிரகமே செய்தீர்கள். ஒருவன் ஆசார—அனுஷ்டானம் ஏதுமின்றிப் பெயரளவில் அந்தணனாக இருப்பினும், தாங்களும் மகாவிஷ்ணுவும் அவனைப் புறக்கணிப்பதில்லை. (அசட்டை செய்வதில்லை.) அவ்வாறிருக்க, வேள்வி முதலிய விரதானுஷ்டானங்கள் செய்பவர்களை எவ்வாறு அலட்சியம் செய்வீர்கள்? (13)

எங்கும் நீக்கமற நிற்கும் பரம்பொருளே! தாங்களே பிரும்மதேவராக இருந்து, ‘பிரும்மமே ஜீவன்’ என்கிற ஆன்ம தத்துவத்தை உணர்ந்து உபதேசிப்பதற்காக, பிரும்மஞானம் (வித்யை), தவம், விரதங்கள் — இவற்றை அனுஷ்டிக்கும் அந்தணர்களைத் தன் முகத்திலிருந்து படைத்தீர்கள். மாடுமேய்ப்பவன் கையில் கோல் கொண்டு பசுக்களை ஒருமுகப்படுத்திக் காப்பதுபோல், அந்த வேதியர்களைச் சாஸ்திரங்களாகிற கோல் கொண்டு ஒருமுகப்படுத்தி, சகல ஆபத்துகளினின்றும் காத்தருள்கிறீர்கள். (14)

தங்களது பெருமையறியாத நான், பிரஜாபதிகளின் அவையில் கீழ்மையான சொல்லம்புகளால் தங்களைத் தாக்கியது உண்மைதான். ஆனால், தாங்கள் எனது அபராதத்தைப் பொருட்படுத்தவே இல்லை. தங்களைப் போன்ற பெரியோர்களைப் பழித்தலால், நரகம் என்கிற படுகுழியில் விழ இருந்த என்னை, தங்களது கருணா கடாட்சத்தால் கைகொடுத்துத் தூக்கியருளினீர்கள். அவ்வாறான தங்களுக்கு, நான் எவ்விதக் கைம்மாறும் செய்ய இயலாதவன். ஆதலால், தாங்கள் செய்த கருணைச் செயலாலேயே தாங்கள் என் மேல் மகிழ்ச்சி கொள்ள வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்கிறேன்.” (15)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்விதம் விரைவிலேயே மனம் மகிழும் (ஆசுதோஷியான) பரமசிவனை தக்ஷன் துதித்து, மன்னிப்புக்கோரி, பிரும்மதேவரின் அனுமதி பெற்று, ரித்விக்குகள், புரோகிதர்கள் ஆகியவர்களின் உதவியுடன் வேள்வியைத் (திரும்பவும்) தொடங்கினான். (16)

அந்த அந்தணர்கள் வேள்வியைத் திரும்பத் தொடங்கவும், பிரமதகணங்களுடைய (வேள்வி குண்டத்தில் சிறுநீர்க்கழித்தல் முதலிய) அட்டகாசத்தால் ஏற்பட்ட தோஷங்கள் நீங்கவும், பகவான் விஷ்ணுவின் பிரீதிக்காக ‘புரோடாசம்’ என்ற ஹவிஸை மூன்று பாத்திரங்களில் தயார் செய்தனர். (17)

அத்வர்யு என்கிற பிரதான புரோகிதர் ஹவிஸைக் கையிலேந்திக் கொண்டு நிற்க, யஜமானனாகிய தக்ஷன் தூய மனத்துடன் பகவான் ஸ்ரீஹரியைத் தியானிக்கவே, அவன் தியானித்தவாறே பகவான் கண்ணெதிரில் தோன்றினார். (18)

தனது திருமேனி ஒளியால் அங்குள்ள அனைவரது அழகையும் மங்கச் செய்து, அதே சமயம் பத்து திசைகளையும் ஒளிரச் செய்துகொண்டு, ‘பிருஹத்’, ‘ரதந்திரம்’ என்கிற இரு ஸாமவேத மந்திரங்களையும் இறக்கைகளாகக் கொண்ட கருடபகவான்மேல் ஆரோகணித்து, அங்கு காட்சியளித்தார். (19)

நீலமேக சியாமள வண்ணத் திருமேனி; இடுப்பில் பீதாம்பரம்; அதன்மேல் இரத்தினக் கற்கள் பதித்தத் தங்க ஒட்டியாணம்; சூரிய ஒளிபோல் கண்களைப் பறிக்கும் கிரீடம்; தாமரை மலர் போன்ற திருமுகம்; அதில் மொய்க்கும் கருவண்டுகள் போன்ற கருத்த கூந்தல்; காதுகளில் மகரகுண்டலங்கள்; பக்தர்களைக் காப்பதற்கென்றே தனது எட்டுக் கைகளிலும் சங்கு, தாமரைப்பூ, சக்கரம், அம்பு, வில், கதை, வாள், கேடயம் முதலிய ஆயுதங்கள்; கர்ணிகார மரம் போன்ற உறுதியான திருமேனி; (20)

திருமார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மருவும், திருமகளும்; கழுத்தில் வனமாலை; தனது அழகான புன்சிரிப்பு; கருணை தவழும் கடாட்சம் ஆகியவைகளால் பிரபஞ்சத்தையே மகிழச் செய்துகொண்டு, அன்னப்பறவை போல் வெளுத்த சாமரம் மற்றும் விசிறி கொண்டு இருபுறமும் பார்ஷதர்கள் வீச, பூரண சந்திரன் உதித்தது போன்ற வெண்கொற்றக் குடையுடன் பகவான் தோன்றினார்! (21)

பகவான் அங்கு தோன்றியதைக் கண்ட தேவர்களும், அவர்களுக்குத் தலைவர்களான பிரும்மதேவர், இந்திரன், பரமசிவன் ஆகியோரும் விரைவாக எழுந்திருந்து வணங்கினார்கள். (22)

பகவானுடைய தேஜஸ்ஸால் அவர்களது தேஜஸ் குறைந்தது, நாதழுதழுத்தது. பரபரப்பாகத் தங்கள் தலைமேல் இருகரங்களையும் கூப்பியவண்ணம் பகவான் எதிரில் வந்து நின்றனர். (23)

பகவானுடைய பெருமையை உள்ளபடி வர்ணிக்க இயலாதவர்களாயினும், பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் தங்கள் புத்திக்கெட்டியவாறு, அருள்புரிவதற்கென்றே அங்குவந்து தோன்றிய பகவானைத் துதித்தனர். (24)

முதலில் தக்ஷப்பிரஜாபதி சிறந்த பாத்திரங்களில் பூஜைக்குரிய பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு, நந்தன், ஸுநந்தன் முதலிய பார்ஷதர்கள் சூழ, பிரஜாபதிகள் அனைவருக்கும் தலைவரான வேள்விகளின் நாயகராக விளங்கும் பகவான் திருவடிகளை அடைந்து, இருகரங்குவித்து வணங்கித் துதித்தவண்ணம் சரணடைந்தான். (25)

தக்ஷன் துதிக்கிறான்—— “பகவானே! தாங்கள் தூய்மையான ஞானவடிவினர்; இரண்டற்றவர்; ஆகவே, பயமற்றவர்; புத்தியின் விழிப்பு, உறக்கம் என்கிற நிலைகளற்றவர். மாயையை ஒழித்துத் தானாகவே இருப்பினும், அந்த மாயையையே ஏற்றுப் பலவித ஜீவர்களாக, மாயைக்காட்பட்டவர் போல் தோற்றமளிக்கிறீர்!” (26)

ரித்விக்குகள் துதிக்கிறார்கள்—— “உபாதியற்ற இறைவா! ஈசுவரன் சிவனின் முக்கிய கணமான நந்தியெம்பெருமானின் சாபத்தால், கர்மமே கதியென நினைந்து, நாங்கள் தங்கள் உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறியவில்லை. வேள்வி முதலிய கர்மானுஷ்டானத்திற்காகவே, அந்தந்தக் கர்மங்களுக்கு அந்தந்த தேவதை என்று பாகுபாடுகள் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளன. மூன்று வேதங்களிலும் தர்மம் என்று கூறப்பட்ட யாகமே, தங்கள் ஸ்வரூபம்தான் என்று நாங்கள் அறிந்தோம்.” (27)

சபையோர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “அனைவருக்கும் அபயம் அளிப்பவரே! அறிவற்ற இந்த ஜனங்கள் உடலின்பத்தையே பெரிதாக நினைத்து, அதில் ஆசைகொண்டு, இந்த உடலையே தானென்றும், இதன் தொடர்பு கொண்ட வீடு—வாசல், மனைவி—மக்கள் ஆகியவற்றைத் தனதென்றும் எண்ணி, அந்த பாரத்தையே சுமந்துகொண்டு, பிறப்பு—இறப்பு ரூபமான சம்சாரம் என்னும் காட்டில் சுற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனரே! இந்தக் காட்டில் ஒரு நிமிடம் உட்கார்ந்து இளைப்பாற இடமுண்டா? செல்லும் வழியே கரடுமுரடானது. காலன் என்கிற மலைப்பாம்பு வாயைப் பிளந்து கொண்டிருக்கிறது. புலனின்பம் என்கிற கானல்நீர் வேறு. இன்ப—துன்பங்கள், குளிர்—வெப்பம் என்கிற ஏராளமான குழிகள். தீயோர்கள் என்னும் கொடிய விலங்குகள் பயமுறுத்துகின்றன. துக்கம் என்கிற காட்டுத்தீ நான்குபுறமும் சூழ்ந்துள்ளது. இந்தக் கொடூரமான காட்டில் சிக்கித் தவிக்கும் அறிவிலிகளான இந்த மக்கள், எப்போதுதான் உன் திருவடித் தாமரைகளைச் சரணம் பற்றப் போகிறார்களோ?” (28)

ருத்ரர் துதிக்கிறார்—— “வரதா! தங்கள் திருவடிகள் உலகியல் விஷயங்களில் ஆசை கொண்டுள்ளவர்களது எல்லா விருப்பங்களையும் முழுமையாக நிறைவேற்றி வைக்கின்றன. ஆகவே, அவர்களும் பூசிக்கிறார்கள். எவ்வித ஆசைகளுமற்ற முனிவர்களும் பக்தியோடு பூசனை புரிகிறார்கள். அந்தத் திருவடிகளையே நினைத்துருகும் என்னை, அறிவிலிகளான சிலர் ஆசாரமற்றவன் என்று கூறுகிறார்கள். கூறட்டுமே! தங்களது பரமானுகிரகத்தால் நான் அதைப் பற்றிக் கவலை கொள்வதில்லை; அதைப் பொருட்படுத்துவதேயில்லை.” (29)

பிருகு மகரிஷி துதிக்கிறார்—— “எவராலும் அறிதற்கரிய தங்களுடைய மாயையால் ஆன்மஞானமான அறிவையிழந்த, தமோ குணம் நிரம்பிய பிரும்மதேவர் முதலிய ஜீவர்கள் அஞ்ஞானத்திலேயே உறங்குவதால், அவர்களுக்குள்ளேயே எப்பொழுதும் வாஸம் செய்யும் தங்களது உண்மை ஸ்வரூபத்தை இன்னும் அறிந்தாரில்லை. தன்னடியார்களுக்கு ஆன்மாவும், உற்ற உறவினனுமாகிய தாங்கள்தான் அவர்களுக்கும் அருள்புரிய வேண்டும்.” (30)

பிரும்மதேவர் துதிக்கிறார்—— “பகவானே! பொருள்களைப் பிரித்துக் காட்டும் இந்திரியங்கள் வாயிலாக, மனிதன் காண்பதெல்லாம் உண்மையில் தங்களுடைய ஸ்வரூபம் அல்ல. ஏனெனில், அறிவு, சப்தம், ஸ்பரிசம் முதலிய விஷயங்கள், செவி, கண் முதலிய இந்திரியங்கள் ஆகிய அனைத்திற்கும் தாங்கள்தானே அடித்தளம்? இவையனைத்தும் தங்களிடம் பொய்யாக ஏற்றிவைக்கப்பட்டனவே. ஆகவே, தாங்கள் மாயையே உருவான இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் ஒட்டாதவரே. இதற்கு அப்பாற்பட்டவரே!” (31)

இந்திரன் துதிக்கிறான்—— “அச்சுதா! பிரபஞ்சத்தைக் காட்டித் தரும் தங்கள் திருமேனி, தேவர்களது பகைவர்களாகிய அசுரர்களை அழிப்பதற்கென்றே பற்பல ஆயுதங்களை ஏந்தி நிற்கும் எட்டுத் திருக்கரங்களுடன் காட்சியளிப்பது; மனத்திற்கும் கண்களுக்கும் மிகவும் மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது.” (32)

வேள்வி செய்யும் ரித்விக்குகளின் மனைவியர் துதிக்கின்றனர்—— “வேள்வித் திருமேனியரே! தங்களைப் பூஜிப்பதற்கென்றே இந்த வேள்வி, முன்பு பிரும்மதேவரால் உண்டாக்கப்பட்டது. தக்ஷன் மீது கொண்ட கோபத்தால், இப்பொழுது அந்த வேள்வி பரமேசுவரனால் அழிக்கப்பட்டது. மயானம் போல் சோபையிழந்து காட்சியளிக்கும் எங்களுடைய இந்த வேள்வியை, தங்களது தாமரைக் கண்களால் குளிர நோக்கிப் புனிதமாக்கித் தரவேண்டும்.” (33)

ரிஷிகள் துதிக்கின்றனர்—— “எம்பெருமானே! உனது செயல்களனைத்தும் ஒன்றுக்கொன்று முரணாகவன்றோ இருக்கிறது. உமது இஷ்டப்படி படைத்தல் முதலிய கர்மங்களைச் செய்கிறீர்கள். ஆனால், அதில் எந்தப் பற்றுதலும் வைப்பதில்லை. செல்வம் வேண்டுமென அனைவரும் திருமகளை வேண்டுகிறார்கள். ஆனால், அந்தத் திருமகள் தங்களைவிட்டு அகலாது, தங்களையே சேவிக்கிறாள். ஆயினும், தாங்கள் திருமகளைப் பொருட்படுத்துவதேயில்லை. இது என்ன செயலோ?” (34)

சித்தர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “பகவானே! எங்களது மனமாகிய யானை, உலகியல் துன்பமென்னும் காட்டுத்தீக்கு இரையாகி, தாகம் மிகுந்து, தங்களுடைய திருவிளையாடல்களைக் கூறும் கதையென்னும் தூய்மையான அமுத நதியில் மூழ்கிக் கிடக்கிறது. பிரும்மானந்தமான சுகம் அனுபவிப்பது போலிருப்பதால் எங்கள் மனம், காட்டுத் தீ போன்ற உலகியல் துன்பங்களைப் பற்றிச் சிந்திப்பதுமில்லை; தங்கள் சரிதம் என்னும் அமுத நதியினின்றும் வெளியேறவும் விரும்புவதில்லை.” (35)

வேள்வி புரியும் யஜமானனது (தக்ஷனது) மனைவி துதிக்கிறாள்—— “சர்வேசுவரரே! தங்கள் வரவு நல்வரவாகுக; தங்களை வணங்குகிறேன். திருமகள் திருமார்பா! தங்கள் மனைவியான திருமகளோடு கூடி, எங்களைக் காக்க வேண்டும். வேள்வியின் நாயகரே! தலையில்லாத முண்டமான உடல் அழகாக இருக்குமா? அதுபோல மற்ற அங்கங்கள் எல்லாமிருப்பினும், தாங்களின்றி அந்த வேள்விக்கு அழகிருக்காது. அதாவது நிறைவு பெறாது.” (36)

திக்பாலகர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “எல்லையற்ற பரம்பொருளே! தாங்கள்தான் எல்லா ஜீவராசிகளின் அந்தக்கரணங்களுக்கும் ஒரே சாட்சியாக இருப்பவர். தங்கள் வாயிலாகத்தான் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைக் காண முடிகிறது. உலகின் மாயையாகிய பொருட்களையே கண்டு பழகின இந்த ஊனக்கண்களால் தங்களைக் காணவா முடியும்? உண்மையில், தாங்கள் இந்த பஞ்சபூதங்களின்றும் தனித்திருப்பவர். ஆனால், இந்த பாஞ்சபௌதிகமான உடலுக்குள் இருக்கும் ஜீவன்போல் (ஆறாவது பொருள் போல்) தோற்றமளிக்கிறீர்கள். இதுதானோ, தங்களது மாயை!” (37)

யோகிகள் துதிக்கிறார்கள்—— “எம்பெருமானே! சர்வ ஸ்வரூபரான தங்களிடத்திலேயே அனைத்து ஜீவராசிகளும் இருப்பதாகக் காண்பவனைவிடத் தங்களுக்குப் பிரியமானவன் யாருமேயில்லை. இருப்பினும், தன்னடியார்களிடம் அன்புகொண்ட இறைவா! தங்களையே தலைவனாகக் கருதி, அனன்ய பக்தியுடன் தங்களை வழிபடுபவர்களுக்கும் அருள்புரிய வேண்டுமல்லவா? (38)

ஏதோ தெய்வாதீனமாகச் சத்துவம் முதலிய குணங்களால் ஜீவர்களிடம் வேற்றுமை காணப்படுகிறது. அது தங்கள் மாயையின் செயலே. அந்த மாயையின் மூலமாகவே, இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கப் பிரும்மதேவர் முதலிய பல ரூபங்களையேற்று, அதனால் பலவாறாக இருப்பதுபோல் காட்சியளிக்கிறீர்கள். ஆனால், உண்மையில் தாங்கள் பலவாறான அந்த ரூபங்கள், அதற்குக் காரணமான சத்துவம் முதலிய குணங்கள் ஆகியவற்றின் தொடர்பே இல்லாதவர். அவ்வாறான தங்களுக்கு வணக்கம்.” (39)

சப்தப் பிரும்மமான வேதம் துதிக்கிறது—— “உலகின் அறநெறிகளைக் காக்கவே, சுத்தமான சத்துவ குணத்தைத் தாங்கள் ஏற்கிறீர்கள். ஆனால், தாங்கள் குணங்களற்றவர் (நிர்குணர்). அதனால், தங்களது உண்மையினை நாங்களோ, பிரும்மா முதலியவர்களோ அறிந்தோமில்லை. தங்களை வணங்குகிறோம்.” (40)

அக்னிதேவர் துதிக்கிறார்—— “இறைவா! தங்களுடைய தேஜஸ்ஸால் மேலும் ஜ்வாலை விட்டெரியும் நான், முறைப்படி அனுஷ்டிக்கப்படும் யாகங்களில் அளிக்கும் நெய் கலந்த அவியுணவையேற்று, தேவர்களுக்கு அளிக்கிறேன். வேள்விகளைக் காப்பவரும், அந்த வேள்வியாக இருப்பவரும் தாங்களே. அக்னிஹோத்திரம், தர்சபூர்ணமாஸங்கள், சாதுர்மாஸ்யங்கள், பசுபந்தம், ஸோமயாகம் என்கிற ஐந்து வேள்விகளும் தங்கள் ஸ்வரூபமே. ‘ஆஶ்ராவய’, ‘அஸ்து ஶ்ரௌஷட்’, ‘யஜ’, ‘யேயஜாமஹே’, ‘வௌஷட்’ என்கிற ஐந்து யஜூர் வேத மந்திரங்களால் தங்களையேதான் பூஜிக்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட தங்களுக்கு நமஸ்காரம்.” (41)

தேவர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “பகவானே! தாங்களே ஆதிபுருஷர். (தோற்றம் தெரியாதவர்.) சென்ற கல்பத்தின் முடிவில் (பிரளயத்தில்) தங்களது செயலுருவான இந்தப் பிரபஞ்சத்தைத் தங்கள் திருவுதரத்திலே அடக்கிக் கொண்டு, பிரளய ஜலத்தில் சேஷ சயனத்தில் யோகத்துயில் புரிந்தவர் தாங்களேயன்றோ! ஜனோலோகத்தில் வசிக்கும் சித்தர்கள், தங்களது உண்மையான தெய்விக ஸ்வரூபத்தைத் தங்கள் இதயகமலத்திலே தியானம் செய்து வருகிறார்கள். அந்த பகவானான தாங்களே, இன்று அடியார்களான எங்கள் கண்ணெதிரில் தோன்றி, எங்களைக் காத்தருள்கிறீர்கள்.” (42)

கந்தர்வர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “தேவதேவனே! மரீசி முதலிய மகரிஷிகள், பிரும்மதேவர், இந்திரன், ருத்ரன் முதலிய தேவர்கள் அனைவரும், தங்களது கலையின் ஓர் அம்சமே. இறைவனே! இந்த உலகமனைத்தும் தங்களது விளையாட்டு பொம்மையன்றோ! தலைவனே! அந்த பகவானான தங்களை வணங்குகிறோம்.” (43)

வித்யாதரர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “இறைவா! அனைத்து புருஷார்த்தங்களையும் சாதித்துத் தரக்கூடிய இந்த மானிட உடலையடைந்த பின்பும், இந்த ஜீவன் தங்களது மாயையில் சிக்கி மயங்கி, தன் உடலையே ‘நான், எனது’ என்று செருக்குக் கொள்கிறான். ஆனால், அறிவுகெட்டுத் தன்னைச் சேர்ந்தவர்களால் நிந்திக்கப்படுகிறான். இருந்தும் பொய்யான உலகியல் இன்பங்களை விரும்புகிறான். இந்நிலையிலும் தங்களது திருவிளையாடல்களைப் பற்றிய கதையமுதினைப் பருகுபவர்கள், முன்கூறிய இந்த மயக்கத்தை உதறித் தள்ளுகின்றனர்.” (44)

அந்தணர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “பகவானே! தாங்கள்தான் வேள்வி. அதில் ஹோமம் செய்யப்படும் ஹவிஸ்ஸும் தாங்களே. வேள்வியில் விளங்கும் அக்னியும் தாங்களே. சொல்லப்படும் மந்திரங்கள், அதில் இடப்படும் சமித்துக்கள், சுற்றி வைக்கப்படும் தருப்பைகள், அதற்கான பாத்திரங்கள், அங்கு குழுமியிருக்கும் சபையோர்கள், வேள்வி இயற்றும் புரோகிதர்கள், வேள்வி செய்யும் யஜமானன், அவரது தர்மபத்தினி, வேள்வியின் தேவதை மற்றும் அக்னிஹோத்ரம், ஸோம மந்திரமான ‘ஸ்வதா’, ஸோமலதையின் ரஸம், நெய், வேள்விக்கான பசு ஆகிய அனைத்தும் தாங்களே. (45)

வேதஸ்வரூபியே! யாகஸ்வரூபியும் கிரதுஸ்வரூபியும் தாங்களே. முன்பொரு சமயம் பெருத்த ‘வராகத் திருமேனி’ ஏற்று, பெருத்த யானை தாமரைக்கொடியை எடுத்து வருவதுபோல், ரஸாதலத்தில் மூழ்கியிருந்த இந்தப் பூமியைத் தங்கள் தெற்றிப்பற்களால் கர்ஜனை புரிந்துகொண்டு தூக்கி வந்தீர்கள். அப்பொழுது, இந்தத் திருமேனியைக் கண்டுவியந்த யோகியர்கள் தங்களைத் துதித்துப் போற்றினர். (46)

யாகங்களின் தலைவரே! நாங்களோ ஸத்கர்மங்கள் செய்யாது நழுவியவர்கள். ஆனாலும், தங்களைத் தரிசிக்க ஆசைப்படுகிறோம். எங்களுக்குத் தாங்கள்தான் அருள்புரிய வேண்டும். தங்கள் பெயரை உச்சரித்தாலே வேள்விகள் செய்வதற்கு நேரும் இடையூறுகள் தானாக மடிந்தொழிகின்றன. (இப்பொழுது எங்கள் வேள்விக்கு நேர்ந்த இடையூறுகளை விலக்கி, அதைப் பூர்த்தி செய்து தரவேண்டும் என்பது கருத்து.) இவ்வாறு அருள்புரியும் தங்களை வணங்குகிறோம்.” (47)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— வேள்விகளைக் காத்தருளும் ஹ்ருஷிகேசரான பகவானை இவ்வாறு துதித்தபோது, விதுரரே! நல்லறிவு பெற்ற தக்ஷன், ருத்ரனால் அழிக்கப்பட்ட வேள்வியை மீண்டும் செய்யத் தொடங்கினான். (48)

குற்றங்களைந்த விதுரா! வேள்வியில் எல்லா தேவர்களின் அவிர்பாகத்தையும், அந்தந்த தேவதைகள் திருவுருவிலிருந்து கொண்டு ஏற்று அனுபவிப்பவராகிய ஸ்ரீமந்நாராயணன், தனக்கான பாகத்தையும் பெற்று மேலும் மகிழ்ந்து, தக்ஷனை அழைத்துக் கூறலானார். (49)

பகவான் கூறுகிறார்—— “தக்ஷனே! ஜகத்திற்கு ஆதிகாரணனான நான்தான் பிரும்மா; சிவனும் நான்தான். அனைத்தின் ஆன்மாவும், தலைவனும், அவர்கள் செயலுக்குச் சாட்சியும் நானே. ஸ்வயம்பிரகாசனான நான் எதனுடனும் தொடர்பற்றவன். (50)

அந்தணரே! (கற்றறிந்தவரே!) அந்த நானே சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களுடைய மாயையை ஏற்று, உலகைப் படைத்து, காத்து, அழித்து வருகிறேன். அந்தந்தச் செயலுக்கேற்ப பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் என்ற பெயர்களையும் ஏற்று விளங்குகிறேன். (51)

இரண்டற்ற தூய்மையான பரமாத்மாவான என்னிடம் அறிவிலியானவன் பிரும்மா, ருத்ரன் மற்ற பலப்படியான ஜீவன்கள் என்று பிரித்துப் பார்க்கிறான். (52)

எந்த மனிதனாவது அவனது தலை, கைகால்கள் முதலியவற்றில், ‘இது எனதன்று, வேறு ஒருவனுடையது’ என்று எண்ணுவானா? அதேபோலத்தான் எனது பக்தன், தன்னிடமும் என்னிடமும் மற்ற ஜீவராசிகளிடமும் வேற்றுமை பாராட்டுவதில்லை. (53)

பிரும்மஞானியே! நாங்கள் மூவரும் ஒருவரே. அனைத்து ஜீவராசிகளாக விளங்குபவர்களும் நாங்களே. ஆகவே, எங்களுள் வேற்றுமை காணாதவன் அமைதி நிலையைப் பெறுகிறான்.” (54)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பகவான் கட்டளையிடவே தக்ஷப்பிரஜாபதி, திரிகபால இஷ்டி மூலம் பகவான் விஷ்ணுவை ஆராதித்து, அங்கங்கள்—பிரதானங்களுடன் அந்தந்த இஷ்டி மூலம் முறைப்படி மற்ற தேவர்களையும் பூசித்தான். (55)

வேள்வியில் எஞ்சிய பாகம் ருத்ரனைச் சேர்ந்ததாகையால், அதைக் கொண்டு ஒருநிலைப்பட்ட மனத்துடன் ருத்ரனை ஆராதித்தான். வேள்வியை நிறைவு செய்யும் ‘உத்வாஸனம்’ என்ற கர்மாவினால் ஸோமபானம் செய்யும் தேவர்களையும், மற்ற தேவர்களையும் ஆராதித்தான். இவ்வாறு வேள்விக்கான அனைத்து கர்மாக்களையும் செய்து முடித்து, ரித்விக்குகளுடன் ‘அவபிருதஸ்நானம்’ செய்தான். (56)

[குறிப்பு:— அவபிருதஸ்நானம் என்பது வேள்வியைச் சுபமாக முடித்து, அதன்பின் செய்ய வேண்டிய மங்களகரமான ஸ்நானம்.]

தனது மகிமையினாலேயே அனைத்து சித்திகளையும் பெற்ற தக்ஷனைப் பார்த்து, ‘உனது எண்ணங்கள் எப்பொழுதும் தர்மநெறியிலேயே செல்லட்டும்’ என்று ஆசீர்வாதம் செய்து, தேவர்களனைவரும் தம் உலகுக்குச் சென்றனர். (57)

இவ்வாறு தக்ஷன் மகளான (தாக்ஷாயணீ) சதீதேவி, தனது திருவுடலை யோகாக்னியில் விடுத்து, அடுத்த பிறவியில் இமவானுடைய மனைவியான மேனையிடம் பார்வதியாகத் திருவவதாரம் செய்தாள் என்று கேள்விப்படுகிறோம். (58)

பிரளய காலத்தில் ஒடுங்கியிருந்த சக்தி தத்துவம் படைப்பின் தொடக்கத்தில் வெளிப்பட்டு, பகவானை அடைவதுபோல், வேறு எதையும் புகலாகப் பற்றாத பார்வதிதேவி, தனக்குப் பிரியமான ஒரே புகலிடமான பகவான் பரமசிவனையே கணவராக வரித்தாள். (59)

தக்ஷ யாகத்தை அழித்த பகவான் சிவபெருமானது இந்தச் சரிதத்தை, பிருஹஸ்பதியின் சிஷ்யனும் பரமபாகவதனுமான உத்தவரிடமிருந்து நான் கேட்டறிந்தேன். (60)

குருவம்சத் தோன்றலே விதுரா! மகாதேவரான பரமசிவனது புண்ணியமான இந்தச் சரிதம் புகழையும் ஆயுளையும் பெருக்கக் கூடியது; பாவமூட்டைகளை அழித்தொழிப்பது. இதை தினமும் பக்தியோடு தானும் கேட்டுப் பிறருக்கும் சொல்பவன் தனது பாவத்தைப் போக்கிக் கொள்கிறான். (அவனது சம்சார துக்கம் நீங்கும்.) (61)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் ஏழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

எட்டாவது அத்தியாயம் — துருவன் காட்டிற்குச் செல்லுதல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பிரும்மாவின் புதல்வர்களான ஸநகாதிகள், நாரதர், ரிபு, ஹம்ஸர், ஆருணி, யதி முதலியவர்கள் பிரும்மசரிய விரதம் பூண்டவர்கள். ஆகவே, அவர்கள் இல்லறத்தை ஏற்கவில்லை. அதனால், அவர்கள் சந்ததியற்றவர்கள். (1)

பிரும்மாவின் வேறொரு பிள்ளையான அதர்மன் மனைவி ம்ருஷா (பொய்). அவளுக்கு தம்பன் என்கிற மகனும், மாயை என்கிற பெண்ணும் இரட்டையர்களாகப் பிறந்தனர். பகைவர்களை அழிக்கும் விதுரரே! பிள்ளையில்லாத நிர்ருதி (தென்மேற்கு திக்கின் தலைவன்) அவர்களைத் தன் குழந்தைகளாக ஏற்றான். (2)

அறிஞனே! தம்பன், மாயை தம்பதிகளுக்கு லோபன் (பேராசை), நிக்ருதி (வஞ்சகம்) என்பவர்கள் பிறந்தனர். அவர்களது குழந்தைகள் குரோதனும் ஹிம்ஸையும். இவர்களது குழந்தைகள் கலியும் (கலகமும்), அவனது சகோதரி துருக்தியும் (கெட்ட சொல்லும்). (3)

சாதுவே! துருக்தி—கலியின் குழந்தைகள் பயம், மிருத்யு (மரணம்) இருவரும். அவர்களுக்கு நிரயன் (நரகம்), யாதனா (நரகத்தை அனுபவிக்கும் உடல்) என்கிற இரட்டையர் பிறந்தனர். (4)

குற்றமற்றவனே! இதுவரை பிரபஞ்ச நாசத்திற்குக் காரணமான (தர்மத்திற்கு எதிரிடையான) அதர்மனது வம்சத்தைச் சுருங்கச் சொன்னேன். புனிதமான இந்தச் சரிதத்தை மூன்றுமுறை கேட்பவனுடைய பாவம் முற்றிலும் அழியும். (அதாவது, இவற்றினுடைய உட்பொருளை அறிந்து நடப்பவனின் பாவங்கள் அழிகின்றன.) (5)

குருகுலத்திலகமே! இப்பொழுது பகவான் ஸ்ரீஹரியின் அம்சமான பிரும்மதேவரின் அம்சமாகத் தோன்றிய புண்ணிய கீர்த்திமானான ஸ்வாயம்புவ மனுவின் வம்சத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். (6)

மகாராணி சதரூபையின் பதியான ஸ்வாயம்புவ மனுவுக்கு பிரியவிரதன், உத்தானபாதன் என இரண்டு புத்திரர்கள். மகாவிஷ்ணுவின் அனுக்கிரகத்தால் பிறந்தவர்களாதலால், உலகத்தைக் காத்து ரட்சிப்பவர்களாக (பேரரசர்களாக) இருந்தார்கள். (7)

உத்தானபாதனுக்கு ஸுநீதி, ஸுருசி என இரு மனைவியர். அவர்களுள் ஸுருசி கணவருக்கு மிகவும் பிரியமானவள். துருவனின் தாயான ஸுநீதி அவ்வளவு பிரியமானவள் அல்ல. (8)

ஒரு சமயம் மன்னன், ஸுருசியின் புதல்வனான உத்தமனை மடியில் ஏற்றி வைத்துக் கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தான். அவ்வாறே, தந்தையின் மடியில் ஏறியமர விரும்பி வந்த (ஸுநீதியின் மகன்) துருவனை மன்னன் வரவேற்கவில்லை. (அவனைத் தன் மடியில் ஏற்றி வைத்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை.) (9)

அவ்வாறு ஏறி அமர விரும்பி வந்த தன் சக்களத்தி மகனான துருவனைக் கண்ட கர்வங்கொண்ட ஸுருசி, அரசன் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே பொறாமையுடன் அந்தத் துருவனைப் பார்த்து அதட்டிக் கூறினாள். (10)

‘குழந்தாய்! நீயும் அரசனது மகன்தான். ஆனால், என் வயிற்றில் பிறக்காததனால், உனக்கு அரச சிங்காதனத்தில் அமர்வதற்குத் தகுதியில்லை. (11)

பாவம், நீ சிறு குழந்தைதானே! கிட்டாத பொருளுக்கு ஆசைப்படுகிறாய். நீ, வேறு ஒரு பெண்ணின் கருப்பையில் வளர்ந்தவன் என்பது உனக்குத் தெரியாது. (12)

நீ, அரச சிங்காசனத்தில் அமர விரும்பினால், பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைக் குறித்துத் தவமியற்றி, அவரருளால் என் வயிற்றில் வந்து பிறக்க முயற்சி செய்.’ (13)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! தன் சிற்றன்னை கூறிய கொடுஞ்சொல்லம்புகளால் புண்பட்ட துருவன், தடிகொண்டு அடிபட்ட பாம்புபோல் கோபத்தால் பெருமூச்செறிந்தவாறு, இவ்வளவு கேட்டும் வாய்திறவாது மௌனமாக இருக்கும் தன் தந்தையை விடுத்து, அழுது கொண்டே தன் தாயிடம் சென்றான். (14)

உதடுகள் துடிக்கப் பெருமூச்செறிந்து வரும் தன் குழந்தை துருவனைக் கண்ட ஸுநீதி, அவனைத் தூக்கித் தன் மடியில் வைத்துக் கொண்டாள். சக்களத்தியான ஸுருசி சொன்ன கொடுஞ்சொற்களை அந்தப்புரத்து ஜனங்கள் வாயிலாகக் கேட்டறிந்து மிகவும் துக்கமடைந்தாள். (15)

காட்டுத்தீயில் வெந்த பூங்கொடிபோல் துக்கத்தால் பீடிக்கப்பட்ட ஸுநீதி, தைரியத்தை இழந்து புலம்பினாள். சக்களத்தி கூறிய கொடுஞ்சொற்களை நினைக்க நினைக்க தாமரை போன்ற அவளது கண்கள் குளமாயின. (16)

துயரத்தின் எல்லை காணாத ஸுநீதி பெருமூச்செறிந்தவாறே தன் மகனிடம் கூறினாள். குழந்தாய்! மறந்தும் (பகைவனானாலும்) பிறருக்குத் தீங்கு நினையாதே. ஏனெனில், பிறருக்குத் தீமை செய்பவன், அதை முதலில் தானே அனுபவிக்கிறான். (17)

செல்வமே! உன் சிற்றன்னை கூறியது முற்றிலும் உண்மையே. ஏனெனில், (உன் தந்தையான) அரசன், என்னைத் தன் மனைவி என்று கூற வெட்கப்படுகிறார். பாக்கியமற்ற என் வயிற்றில் நீ பிறந்தாய். மேலும், என்னுடைய பாலைப் பருகி வளர்ந்தாய். (18)

குழந்தாய்! ஸுருசி, உனது சிற்றன்னையாக இருப்பினும், அவள் கூறியது சரியானதே. நீயும் உத்தமனைப்போல் அரசனது சிங்காதனத்தில் அமர விரும்பினால், பகைமையையும் பொறாமையையும் விட்டுவிட்டு, அவள் சொன்னபடி செய். அதோக்ஷஜனான (குறையொன்றும் இல்லாத) பகவான் வாசுதேவனது திருவடிக்கமலங்களைப் பூசனை புரிவாய். (19)

உலகத்தைக் காத்தருள்வதற்காக சத்துவ குணத்தை மேற்கொண்ட பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவடித்தாமரைகளைப் பூசனை புரிந்ததாலேயே, உனது தாத்தாவின் தகப்பனரான பிரும்மதேவர், ‘பாரமேஷ்ட்யம்’ என்ற உயர்ந்த பிரும்மபதவியை அடைந்தார். மனத்தையும் சுவாசத்தையும் தன்வயப்படுத்திய மகான்களும், அந்தப் பதவியைக் கொண்டாடுகிறார்கள். (20)

அதேபோல் உனது பாட்டனார் ஸ்வாயம்புவமனுவும் பகவானைக் குறித்து ஏராளமான தட்சிணைகள் தந்து, உயர்ந்த வேள்விகளை ஒரே மனதாகச் செய்து, அதன் பயனாக வேறு எவராலும் பெறுதற்கரிய இவ்வுலக இன்பங்களையும் புகழையும், பின் மேலுலகத்தில் சுவர்க்காதி போகங்களையும், முடிவில் மோட்சத்தையும் பெற்றார். (21)

ஆகவே குழந்தாய்! நீயும் பக்தர்களிடம் அன்புகொண்ட அந்த பகவானையே சரணமாகப் பற்று. சம்சார சாகரத்திலிருந்து விடுதலை பெற ஆசை கொண்டவர்கள், பகவானுடைய பாதகமலங்களைத்தான் தேடியலைகிறார்கள். ஆகையால், நீயும் உனது தர்மங்களைக் கடைப்பிடித்து ஒழுகுவதால் தூய்மையடைந்த உனது இதயத்தில், பகவானை இறுகக் கட்டி நிறுத்தி, வேறு எந்தவொரு நினைப்புமின்றி அவரையே போற்றுவாயாக. (22)

குழந்தாய்! பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் மகாலக்ஷ்மியின் அருளைத் தேடி அலைகிறார்கள். ஆனால், அந்த மகாலக்ஷ்மி கையிலே தாமரை மலரையேந்தி, பகவானைத் தேடி அலைகிறாள். தாமரை மலர் போன்ற திருக்கண்களுடைய நாராயணனைத் தவிர, உன் துயர் துடைப்பவர் வேறு எவரையும் நான் காண்கிலேன். (23)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்விதம் தனக்கு நன்மையே புரியும் தாயின் சொற்களைக் கேட்ட துருவன், தனது அறிவுகொண்டு, தன் மனத்தைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு, தந்தையின் நகரிலிருந்து வெளியேறினான். (தாயின் உபதேசம் தான் விரும்பிய பொருளை (குறிக்கோளை) நிறைவேற்றி வைப்பது என்பதை உணர்ந்தான் துருவன். ஆகவே, வெளியேறினான்.) (24)

(பகவானை பஜிக்க வேண்டுமென்று நாம் மனதார நினைக்க வேண்டுவதே, நமது கடமை. இறைவனே அதற்கான ஏற்பாடுகளைக் கவனித்துக் கொள்வார். அதற்கென்றே பகவான் மகான்களது உருவத்தில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.) அந்தச் செய்திகள் அனைத்தையும் கேள்விப்பட்ட நாரத மகரிஷி, துருவனது விருப்பத்தை உய்த்தறிந்து, வியந்து, மகிழ்ந்து, அவனெதிரில் தோன்றிப் பாவங்களனைத்தையும் (நொடியில்) நீக்கவல்ல தனது திருக்கரத்தினால் அவனது தலையைக் கோதியவாறே கூறலானார். (25)

‘ஆகா! க்ஷத்திரியர்களின் மனவுறுதியே உறுதி. அவர்கள் சிறு அவமானத்தையும் பொறுக்க மாட்டார்கள். இதோ! இந்த துருவனோ சிறுகுழந்தை. இருந்தாலும் இவனது சிற்றன்னை கூறிய கடுஞ்சொற்கள், இவனது இதயத்தில் தைத்துள்ளதே.’ (26)

(இவ்வாறு எண்ணிய) நாரதர் கூறுகிறார்—— “குழந்தாய்! நீயோ சிறுவன். விளையாட்டில் பொழுதுபோக்க வேண்டியவன். இந்தச் சிறுவயதில் உனக்கு மானமோ, அவமானமோ ஏற்படுவதற்கான காரணமேயில்லையே. எனக்கு எதுவும் புரியவில்லையே! (27)

உலகில் மனிதர்களுக்கு மான—அவமானம் இருக்கலாம். ஆனால், குழந்தாய்! மனிதர்களின் மகிழ்ச்சியின்மைக்கு உண்மையான காரணம் அவர்களது மயக்கமே (மோகமே). இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் மனிதன், தனது முன்வினைக்கேற்பவே இன்ப—துன்பங்களையும், மான—அவமானங்களையும் அடைகிறான். (28)

ஆகவே குழந்தாய்! அறிவாளியான ஒருவன் ‘எல்லாம் ஈசன் செயல்’ என்பதை நன்குணர்ந்து, தெய்வாதீனமாகக் கிடைப்பதைக் கொண்டு மனம் நிறைவு பெறவேண்டும். (29)

நீ, உனது தாயாரது உபதேசப்படி, எந்த பகவானுடைய அருளைப் பெற விரும்புகிறாயோ, அந்த பகவானை ஆராதிப்பது என்பது அவ்வளவு சுலபமில்லை என்பது எனது எண்ணம். (30)

பலப்பல பிறவிகளாகப் பற்றற்ற நிலையில், பலவிதமான தீவிர யோக சமாதியில் இருக்கும் முனிவர்களும், பகவானுடைய உண்மை நிலையினை அறிந்தாரில்லை. (31)

ஆகவே, இந்த வீண்பிடிவாதத்தை விடுத்து, வீட்டுக்குச் செல். நீ பெரியவனாக ஆகித் தவத்திற்குரிய காலம் வரும்போது முயற்சி செய்யலாம். (32)

இன்பமோ, துன்பமோ எது எவனுக்கு முன்வினைப் பயனால் நேருமோ, அது கொண்டு அவன் மனம் நிறைவு பெறவேண்டும். அவ்வாறு இருப்பவன் மோகமயமான இந்த சம்சாரக் கடலைக் கடந்து முக்தி நிலை பெறுகிறான். (33)

தன்னைவிட உயர்ந்த நிலையிருப்பவனைக் கண்டு மனம் மகிழவேண்டும்; பொறாமை கொள்ளக்கூடாது. தன்னைவிடத் தாழ்ந்த நிலையில் இருப்பவனைக் கண்டு இரக்கப்பட வேண்டும்; ஏளனமாகப் பேசக்கூடாது. தனக்குச் சமமாக இருப்பவனைக் கண்டு, அவனோடு நட்புகொள்ள வேண்டும்; பகைமை பாராட்டக்கூடாது. இவ்வாறு நடப்பவனுக்குத் துன்பமேயில்லை.” (34)

துருவன் கூறுகிறான்—— “தாங்கள் உபதேசித்த இந்த அமைதியான மார்க்கம் இன்ப—துன்பங்களுக்கு ஆட்பட்டவர்களுக்கே. கருணையால் நீங்கள் இதை உபதேசித்தீர்கள். ஆனால், என்னைப் போன்றவர்களுக்கு (க்ஷத்திரியர்களுக்கு) இது ஒத்துவராததே. (35)

நானோ க்ஷத்திரியன். அதனால் வினயமில்லாதவன். எனது சிற்றன்னை கூறிய கொடுஞ்சொல் அம்புகள், என் மனத்தைப் புண்ணாக்கியுள்ளன. ஆகவே, தங்களது இந்த உபதேசம் என் மனத்தில் நிற்கவில்லை. (36)

பிரும்மரிஷியே! மூவுலகங்களிலும் உயர்ந்ததும், எனது முன்னோர்களாலும் அடையப் படாததுமான ஓர் உயர்ந்த இடத்தை அடைய விரும்பும் எனக்கு, ஏற்ற ஒரு நல்ல மார்க்கத்தை உபதேசிக்க வேண்டுகிறேன். (37)

தாங்கள் பிரும்மதேவரின் புத்திரரான நாரதர்தானே! உலகின் நன்மைக்காகவே கையில் வீணையை ஏந்தி மீட்டிக் கொண்டு, (பகவந்நாமங்களைக் கானம் செய்தவாறே) சூரியனைப் போல் மூவுலகங்களிலும் சுற்றி வருகிறீர்கள். இல்லையா?” (38)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— துருவன் இவ்வாறு கூறக் கேட்ட பகவான் நாரதர் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டு, கருணை பொங்க அந்தக் குழந்தைக்கு நல்லுரை கூறலானார். (39)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “குழந்தாய்! உன் தாயார் உபதேசித்த மார்க்கம்தான் உனக்கு உயர்ந்த நன்மையைத் தரக்கூடியது. அந்த உபாயம் பகவான் வாசுதேவன்தான். ஆகவே, நீ மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, அவரையே பஜிப்பாயாக. (40)

அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்ற நான்கு புருஷார்த்தங்களில் எதை அடைய வேண்டுமானாலும், அதற்கு அவன் செய்யவேண்டிய முக்கியமான காரியம், பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் பஜிப்பதேயாகும். (41)

குழந்தாய்! உனக்கு அனைத்து மங்களங்களும் உண்டாகட்டும். பரிசுத்தமான யமுனை நதிக்கரையில் மிகவும் புண்ணியமான மதுவனம் என்கிற இடமுள்ளது. அங்கு பகவான் ஹரி நித்தியவாஸம் செய்கிறார். ஆகவே, அங்கு செல். (42)

அங்கு சென்று புனிதமான அந்த யமுனையில் மூன்று வேளை நீராடி, தினமும் செய்யவேண்டிய நித்திய கர்மானுஷ்டங்களை முடித்துக் கொண்டு, மனத்தை அலையவிடாமல் தருப்பை முதலிய ஓர் ஆசனத்தில் முறைப்படி நிலையாக அமர்ந்து கொள். (43)

அவ்வாறு அமர்ந்து கொண்டு ரேசகம் (மூச்சை உள்ளிழுத்தல்), பூரகம் (நிலைநிறுத்தல்), கும்பகம் (வெளியிடுதல்) என்கிற பிராணாயாம முறைப்படி, மெதுவாக பிராணன், பொறிபுலன்கள், மனது — இவைகளின் அழுக்கை விலக்கி, மனத்தில் உறுதியுடன் லோககுருவான ஸ்ரீமந்நாராயணனை (பின்வருமாறு) தியானம் செய்யவேண்டும். (44)

குழந்தாய்! அந்த பகவானது மலர்ந்த திருமுகமும் கண்களும் எப்பொழுதும் பக்தர்களுக்கு அருள்புரிவதற்கென்றே தெளிவாக விளங்குகின்றன. அழகிய புருவங்கள் மற்றும் கன்னங்களின் அழகைச் சொல்ல வார்த்தைகளே இல்லை; உன்னதமான மூக்கு; தேவர்களும் கண்டு மயங்கும் அழகு; இளம் வயது; ரமணீயமான திருமேனி; கோவைப்பழம் போல் சிவந்த உதடுகள்; செந்தாமரைக் கண்கள்; தன்னடியார்களுக்குப் புகலிடம்; இன்பமே வடிவானவர்; சரணாகத வத்ஸலன்; கருணைக்கடல்; மார்பிலே ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மரு; நீலமேகச் சியாமளன்; கோமளன்; புருஷலட்சணத்தின் முடிவான நிலை; அவன் கழுத்திலே வனமாலை; நான்கு திருக்கரங்களிலும் சங்கு, சக்கரம், கதை, தாமரைமலர்; தலையிலே இரத்தினக் கிரீடம்; காதுகளில் மகரகுண்டலங்கள்; கைகளிலே தோள்வளை, கங்கணங்கள்; கழுத்திலே கௌஸ்துப ஹாரம்; இடுப்பிலே பொன்னாடை; அரையிலே சுவர்ணமேகலை; திருவடிகளிலே மின்னும் சுவர்ண பாதசரங்கள். பகவானுடைய இந்தத் திருமேனி மனத்திற்கு அமைதியளிப்பது. மனம்—கண்களுக்கு விருந்து, பார்த்துப் போதும் என்ற நிறைவு தோன்றாதது. இவ்வாறு, பகவானது திருமேனியை மனத்தில் நினைத்து, மானஸபூஜை செய்பவனது இதயகமலத்தில், இரத்தினம் போல் ஒளிரும் நகங்கள் கொண்ட தன் திருவடிக்கமலங்களைத் தோன்றச் செய்கிறார். புன்சிரிப்பும் கருணை பார்வையும் கொண்ட வரமளிக்கும் வள்ளலான அந்த பகவானை, ஒருமுகப்பட்ட நிலைத்த மனத்தோடு இவ்வாறு தியானிக்க வேண்டும். (45—51)

பகவானது மங்களமயமான இந்தத் திருமேனியை இவ்வாறு எப்பொழுதும் தியானம் செய்து வருவோமானால், அப்பொழுது மனம் வெகுவிரைவில் ஆனந்தக் கடலில் மூழ்கித் திளைக்கும்; பின் அதிலிருந்து எழுந்து வெளிவராது. (52)

அரசகுமாரனே! இந்தத் தியான யோகத்தைத் தவிர, இப்பொழுது மிகவும் ரகசியமான ஒரு மந்திரத்தை, நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். இந்த மந்திரத்தை ஏழு நாட்கள் தொடர்ந்து ஜபிப்பவன் விண்வெளியில் உலா வரும் சித்தர்களையும் (தேவர்களையும்) தரிசிக்கலாம். (53)

மந்திரம்:— ‘ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய’. இடம், காலம், பொருள் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தும் முறை அறிந்த அறிவாளி, பூசனைக்குரிய பலவகை பொருட்களைக் கொண்டு இந்த மந்திரத்தை உச்சரித்தவாறே இறைவனைப் புறநோக்கில், சிலைவடிவமாகத் தன்னெதிரில் இருப்பதாகக் கொண்டு பூசனை புரியவேண்டும். (54)

தூய்மையான தெளிந்த நீர், காட்டில் கிடைக்கும் பூக்கள், பழங்கள், கிழங்கு, மரவுரி, அருகம்புல், பகவானுக்கு மிகவும் பிரியமான துளசி முதலியன கொண்டு பூஜை செய்ய வேண்டும். (55)

கல் அல்லது வேறு உலோகத்தினாலான சிலை (விக்கிரகம்) கிடைத்தால், அதில் பகவானை ஆவாகனம் செய்து பூஜிக்கலாம். அல்லது மண்ணினால் செய்தும் பூஜிக்கலாம். அல்லது செம்பில் நீர் நிரப்பி கலசம் வைத்து, அந்த நீரில் ஆவாகனம் செய்தும் பூஜிக்கலாம். காட்டில் இயற்கையாகக் கிடைக்கும் காய், கிழங்கு, பழம், இலை ஆகியவற்றை அளவாக சாப்பிட்டு, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, மௌனவிரதமேற்று அமைதியாக பகவானைத் தியானிக்க வேண்டும். (56)

மேலும், புண்ணியமான பெரும்புகழைப் பெற்றவனான பகவான் சொல்லுக்கடங்காத தனது மாயையை ஏற்றுத் தன் விருப்பப்படி பல அவதாரங்களை மேற்கொண்டு, மனத்தைத் தன்னிடம் ஈர்க்குமாறு பல திருவிளையாடல்கள் புரிகிறார் அல்லவா? அந்தத் திருவிளையாடல்களை மனதார நினைத்துத் தியானம் செய்யவேண்டும். (57)

நமது முன்னோர்கள் பகவானைப் பலவிதமாகப் பூசித்துள்ளனர். அதற்கான பல வழிமுறைகளையும் கூறியுள்ளனர். அந்த வழிமுறைகளைப் பின்பற்றி, மந்திரமே திருமேனியாகக் கொண்ட பகவான் வாசுதேவனை, முன்பு நான் கூறிய (பன்னிரண்டு எழுத்துக்கள் கொண்ட) வாசுதேவ மந்திரத்தை உச்சசரித்துக் கொண்டே பூசனை புரியவேண்டும். (58)

இதயத்திலே என்றும் நிலைத்து வாஸம் செய்யும் நாராயணனை மனம், வாக்கு, காயம் என்னும் முக்கரணத் தூய்மையோடு, அன்பு—பக்தியோடு பூஜை செய்து வருபவனுக்கு பகவான், அவனது பக்தி பாவத்தை மேன்மேலும் வளரச் செய்கிறார். அவன் விரும்பியவாறு அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற பெரும் பேறுகளையும் அளிக்கிறார். (59—60)

அவ்வாறு பகவானை உபாசிப்பவனுக்கு உலகியல் இன்பங்களில் வைராக்கியம் ஏற்படுமேயானால், அப்பொழுது அவன் முக்திநிலை பெற (மோட்சம் அடைய) மேலும் இடையறாத அன்பு—பக்தியுடன் பூசனை புரியவேண்டும்.” (61)

இவ்வாறு நாரதரிடம் உபதேசம் பெற்ற துருவன், அவரை வலம் வந்து வணங்கி, பகவானது திருவடிகள் தோய்ந்த புனிதமான மதுவனத்தை அடைந்தான். (62)

அரசகுமாரனான துருவன் தவம் செய்ய மதுவனம் சென்றதும், நாரதமுனிவர் உத்தானபாத மன்னனின் அரண்மனைக்குச் சென்று, மன்னன் முறைப்படி அளித்த உபகாரங்களை ஏற்று, சுகமாக ஓர் ஆசனத்தில் அமர்ந்து அரசனோடு பேசலானார். (63)

நாரதர் கேட்கிறார்—— “அரசே! உங்கள் முகம் வாடியிருக்கிறதே! வெகுநேரமாக எதையோ சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் போலிருக்கிறதே! அறம், பொருள், இன்பம் — இதில் ஏதாவது குறையா? (இதில் ஏதாவது இழப்பு வந்ததா?)” (64)

அரசன் பதில் கூறுகிறார்—— “பிரும்மரிஷியே! எனது மகன் துருவன் ஐந்து வயது பாலகன்; மிகுந்த அறிவாளி; குணக்குன்று. பெண்பித்து பிடித்த நான், அவனை அவனது தாயாருடன் இரக்கமின்றி விலக்கி வைத்தேன். (65)

நாரதரே! காட்டில் ஆள்துணையில்லாமல் பசியால் வருந்திக் களைத்து முகம் வாடிப் படுத்திருக்கும் அந்தக் குழந்தையை ஓநாய்கள் வந்து கடிக்காமல் இருக்க வேண்டுமே! (66)

அந்தோ! அந்தச் சிறுவன் அன்போடு என் மடியில் ஏறி உட்கார வந்தான். ஆனால், இழிந்தவனான நான், அவனை மடியில் அமர்த்திக் கொள்ளவில்லை. என்னைப் போலத் தீயமனம் படைத்தவன் யாராவது உண்டா? பெண்பித்து பிடித்தவன்தான் உண்டா? யோசித்துப் பாருங்கள்.” (67)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “அரசனே! நீ, உனது குழந்தையைப் பற்றிக் கவலைப்படத் தேவையில்லை. பகவான் அவனைக் காப்பாற்றுகிறார். அவனது பெருமையை நீ அறியமாட்டாய். அவனது புகழ் உலகெங்கும் பரவியுள்ளது. (68)

மன்னவா! உனது புதல்வன் திறமைமிக்கவன். இந்திரன் முதலிய லோக பாலகர்களாலும்கூட செய்யமுடியாத செயற்கரிய செயலைச் செய்து முடித்து, விரைவில் உன்னிடம் வருவான். அவனது செயலால் உனது புகழ் நாற்றிசைகளிலும் பரவும்.” (69)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தேவரிஷி நாரதர் கூறியதைக் கேட்ட அரசன் உத்தானபாதன், அரசாட்சியைச் சற்றும் கவனியாமல் தன் மகனையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தான். (70)

துருவன், மதுவனம் சென்று யமுனையில் நீராடி, அன்றைய இரவு உபவாசமேற்று, நாரதர் உபதேசித்தபடி மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை உபாசிக்கலானான். (71)

முதல் ஒரு மாதத்தை உடலைக் காப்பாற்ற வேண்டி மூன்று தினங்களுக்கு ஒருமுறை விளாம்பழம், இலந்தைப்பழம் — இவைகளை உணவாகக் கொண்டு, பகவானைப் பூசித்தவண்ணம் கழித்தான். (72)

சிறுவனான துருவன் இரண்டாவது மாதத்தில் ஆறு நாட்களுக்கு ஒருமுறை, தானாக உலர்ந்து விழும் இலைகளையும் சருகுகளையும் புற்களையும் உணவாகக் கொண்டு, பகவானை ஆராதித்தான். (73)

மூன்றாவது மாதத்தில் ஒன்பது நாட்களுக்கு ஒருமுறை யமுனையின் நீரை மட்டும் பருகி, மனவடக்கத்தோடு உத்தமசுலோகரான பகவானைப் பூசித்தான். (74)

இதேபோல் நான்காவது மாதத்தில் பன்னிரண்டு நாட்களுக்கு ஒருமுறை காற்றை மட்டும் ஆகாரமாகக் கொண்டு, மூச்சையடக்கித் தியான யோகத்தினால் பகவானைப் பூசித்தான். (75)

ஐந்தாவது மாதம் வந்ததும் அரசகுமாரனான துருவன் மூச்சை முற்றிலுமாக அடக்கி, ஒற்றைக்காலை ஊன்றித் தூண்போல் அசையாது நின்று, பரமாத்மாவான பகவானைத் தியானிக்கலானான். (76)

அப்பொழுது சப்தம் முதலிய விஷயங்களுக்கும் இந்திரியங்களுக்கும் உறைவிடமான மனத்தை உலகியல் விஷயங்கள் அனைத்தினின்றும் தன்வசம் திருப்பி, இதயத்தில் பகவானுடைய திவ்விய மங்கள விக்கிரகத்தைத் தியானித்தான். (77)

மஹத் முதலிய தத்துவங்களுக்கு ஆதாரமான மற்றும் பிரகிருதி, புருஷன் — இவைகளுக்குத் தலைவனுமான பிரும்மஸ்வரூபத்தை, இவ்வாறு துருவன் தியானித்தபோது, அவனது தவத்தின் கடுமை தாங்கவியலாது மூவுலகங்களும் நடுங்கின. (78)

ராஜகுமாரனான துருவன் ஒற்றைக்காலில் நின்றுகொண்டு தவம் செய்தபோது, அவனுடைய கால் கட்டை விரலால் அழுத்தப்பட்ட பூமி ஒருபக்கமாகச் சாய்ந்தது. பெரிய யானையைப் படகில் ஏற்றிச் சென்றால், அந்தப் படகு இடதுபுறமும் வலதுபுறமும் மாறிமாறிச் சாய்வதுபோல் இருந்தது அது. (79)

துருவன் பொறிபுலன்களின் வழிகளையும் மூச்சையும் அடக்கி, வேறு எந்தவொரு நினைப்புமின்றி பகவானையே தியானித்தான். இவ்வாறு அவனது பிராணன் வெளியிலுள்ள அனைத்துப் பிராணன்களுடன் வேறுபாடின்றி ஒன்றியதும், சகல ஜீவராசிகளின் மூச்சு தடைப்பட்டு மூச்சுத்திணறல் உண்டாயிற்று. லோகபாலர்களுக்கும் இதே கதிதான். ஆகவே, அனைவரும் துன்பமடைந்து, பகவான் மகாவிஷ்ணுவைச் சரணமடைந்தனர். (80)

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “பகவானே! அசையும்—அசையாத அனைத்து ஜீவராசிகளின் உடலிலும் மூச்சுத்திணறல் உண்டானதன் காரணம் எங்களுக்குப் புரியவில்லை. இதற்கு முன் இவ்வாறு வந்ததில்லை. தாங்களோ அடைக்கலமென்று வந்தவர்களைக் காத்து அருள்புரிபவர். ஆகவே, தங்களையே சரணம் புகுந்த எங்களை இந்தத் துன்பத்திலிருந்து விடுவிக்க வேண்டுகிறோம்.” (81)

பகவான் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! பயப்பட வேண்டாம். உத்தானபாதனது புதல்வன் துருவன் மூச்சை நிறுத்தி வெற்றி கொண்டு, மனத்தை வேறு சிந்தனையின்றி என்னிடமே ஒருமுகப்படுத்தித் தவம் செய்வதால் உங்களுக்கும் இந்த மூச்சுத்திணறல் ஏற்பட்டது. இந்த அரிய தவத்தினின்றும் அந்தச் சிறுவனைத் திருப்பி விடுகிறேன். நீங்கள் உங்களிடங்களுக்குச் செல்லுங்கள்.” (82)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் எட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் — துருவன் பகவானிடம் வரம் பெற்று வீடு திரும்புதல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! இவ்வாறு பகவான் கூறக்கேட்ட தேவர்கள் பயம் நீங்கப்பெற்று தேவலோகம் சென்றனர். ஆயிரமாயிரம் தலைகள் கொண்ட விராட் ஸ்வரூபரான பகவானும், தன் பக்தனான துருவனைக் காண கருடாரூடனாக மதுவனம் சென்றார். (1)

இதுவரை தீவிரமான பக்தியோகத்தால் ஒருநிலைப்பட்ட மனத்தில் (இதயத்தில்) மின்னொளி போல் பிரகாசிக்கும் எந்த பகவானை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தானோ, அந்த பகவத் ஸ்வரூபம் திடீரென மறையவே சமாதிநிலை கலைந்து பயந்து கண் விழித்தான். அப்பொழுதுதான் இதயத்தில் இதுவரை தியானித்து வந்த அதே சுந்தர ஸ்வரூபம், தன் கண்ணெதிரில் நிற்பதைக் கண்டான். (2)

அந்த ஸ்வரூபத்தைத் திடீரென கண்ணெதிரில் கண்டதும் துருவன் பரபரப்புடன் எழுந்திருந்து, ஒருகோல் (கம்பு) போல் நெடுஞ்சாண்கிடையாகக் கீழே விழுந்து வணங்கினான். கண்களால் முற்றப் பருகுபவன் போலும், வாயினால் முத்தமழை பொழிபவன்போலும், கைகளால் இறுகக்கட்டித் தழுவுபவன் போலும், அன்பு நிறைந்த தன்னிரு கண்களாலும் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தான். (3)

அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதயத்திலும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் அந்த பகவான் ஸ்ரீஹரி, இருகை கூப்பி நிற்கும் சிறுவனான அந்த துருவன் தன்னைத் துதிக்க விரும்புவதையும், அவ்வாறு துதிக்கத் தெரியாது விழிப்பதையும் உணர்ந்து, வேதமே வடிவான பாஞ்சஜன்யம் என்னும் தன் திருச்சங்கினால் அன்போடு அவனது கன்னத்தைத் தொட்டார். (4)

அந்த நொடியிலேயே துருவனுக்குத் தெய்விகமான பேசும் திறன் ஏற்பட்டது. பரமாத்மா—ஜீவாத்மாக்களின் உண்மை தத்துவத்தைப் புரிந்து கொண்டான். என்றுமே அழிவற்ற நிலையான துருவ ஸ்தானத்தைப் பெறப் போகிறவனல்லவா? ஆகவே, பரபரப்பின்றி, பக்தி பொங்கி வழிய, எட்டு திசைகளிலும் பரவி நிற்கும் புகழ்கொண்ட பகவானைத் துதிக்கலானான். (5)

[குறிப்பு:— இங்கு ஸ்ரீதர ஸ்வாமி துருவன் துதித்ததைச் சுருங்கக் கூறுகிறார். பகவத் அனுக்கிரகத்தால் பெற்ற வாக் (சொல்) முதலிய அற்புதமான செயல்களால், பன்னிரண்டு சூரியன் தோன்றினாற்போல் பன்னிரண்டு சுலோகங்களால் பகவான் ஸ்ரீஹரியை துருவன் துதிக்கிறான். அதாவது, ஒரு சூரியன் தோன்றினாலே உலகில் இருள் நீங்குகிறது. பன்னிரண்டு சூரியன் தோன்றினால் எப்படி? பன்னிரண்டு சூரியன் போன்று பன்னிரண்டு ஸ்துதிகளால் துதிக்கிறான் என்றால் புற இருள் நீங்க சூரிய ஒளியும், பலப்பல பிறவிகளில் தொடர்ந்து வரும் அகவிருள் நீங்க, துருவனது பன்னிரண்டு ஸ்துதிகளும்தான் நமக்கு கதி (புகலிடம்) என்கிறார், ஸ்ரீமத்பாகவத உரையாசிரியர் ஸ்ரீதர ஸ்வாமி.]

துருவன் துதிக்கிறான்—— “எம்பெருமானே! தாங்கள்தான் அனைத்து சக்திகளையும் பெற்றவர். தாங்கள்தானே எனது அந்தக்கரணத்திற்குள் நுழைந்து தங்களது சித்சக்தியால் செயலற்று உறங்கிக் கொண்டிருந்த எனது வாக் சக்தியையும், கை, கால், காது, தோல் முதலிய பொறிபுலன்களையும், மேலும் பிராணனையும் உயிர்ப்பித்து, அவைகளைச் செயலாற்றும்படி செய்தவர். அந்தர்யாமியாக இருந்து இவ்வாறு செயல்புரியும் பகவானான தங்களுக்கு வணக்கம். (6)

[குறிப்பு:— இந்த துருவ ஸ்துதி வேதாந்தத்தின் சாரம். ‘அந்த ப்ரவிஶ்ய’ என்று பகவானின் அந்தர்யாமித்வம் கூறப்படுகிறது. நம் உயிருக்குயிராய் நம் ஜீவநாடியாய் இருப்பது இந்த அந்தர்யாமித்வம்தான். உயிரினங்களைப் பற்றிச் சொல்லும் உயிர் நூலில் (BIOLOGY) உயிர் (LIFE) என்று அழைக்கப்படுவது இதுதான். இதன் உண்மை புரியாதார் ஏதோ விஞ்ஞான முறையில் தேடிக் காணப்படும் பொருளோ அது. ‘ஜீவபூ4தாம் மஹாபா3ஹோ யயேத3ம் தா4ர்யதே ஜக3த் ॥’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 7/5) — எனது ஜீவரூபமான (உயிரான) ‘பரா’ என்கிற சேதன பிரகிருதியால் இந்த உலகமனைத்தும் தாங்கப்படுகிறது. தைத்திரிய உபநிடதத்தில் இந்த அந்தர்யாமித்வத்தை ‘அநுப்ரவிஶ்ய’ என்கிறது. ‘தத்ஸ்ரு॒ஷ்ட்வா । ததே3வாநுப்ராவிஶத் । தத3நுப்ரவிஶ்ய ।’ — அதாவது இப்பிரபஞ்சத்தைப் படைத்து அதனுள் நுழைந்தார் என்று. ஆக அனைத்து அவயவங்களும் உள்ளபடி நலமாகவே இருப்பினும், அவைகள் செயல்படுவதற்கு உயிரான பகவத் சக்தி அதனுள் நுழைந்தால்தான் செயல்படும்.]

பகவானே! தாங்கள் (இரண்டற்ற) ஒருவரே. ஆனால், அளவற்ற குணங்கள் கொண்ட ‘மாயை’ என்னும் தங்களது சக்தியினால் மஹத் முதலிய அனைத்துப் பிரபஞ்சங்களையும் படைத்து அந்தர்யாமியாக அதனுள் நுழைந்து, பின் பொறிபுலன்கள் முதலிய (இல்லாத) பொய்யான ‘அஸத்’ குணங்களில் அதனதன் அதிஷ்டான தேவதைகளின் உருவில் நின்று, பல ரூபங்களுடையவர் போல் தோற்றமளிக்கிறீர்கள். வெவ்வேறு கட்டைகளில் எரியும் அக்னி, தான் எதில் பற்றி எரிகிறதோ, அந்தக் கட்டையின் உருவில் காட்சியளிக்கிறதல்லவா? அதுபோலத்தான். (7)

[குறிப்பு:— மாயை என்பது பரமாத்மாவின் சக்தி. அது இருவிதமாகச் செயல்படுவது. இருப்பதை மறைக்கும் போது, அது ‘ஆவரண சக்தி’. உள்ளதை வேறொன்றாகக் காட்டும்போது அது ‘விக்ஷேப சக்தி’. இந்த விக்ஷேப சக்திதான் முதன்முதலாகப் படைப்புக்குக் காரணமாகிறது. விஞ்ஞானிகள் முதன்முதல் ஏற்பட்ட மின்னணு சலனங்களுக்கு BIG BANG என்ற ஒன்றைக் காரணமாகக் கூறுகிறார்கள். இதற்குமுன் என்ன இருந்தது? என்ன நடந்தது? என்கிற வினாவிற்கு அவர்களிடம் விடையில்லை. ஆனால் வேதாந்தம், மாயையின் விக்ஷேப சக்திதான் அனைத்திற்கும் காரணம் என்கிறது. TIME எனப்படும் காலமே இதன் விளைவுதான். மாயை உலகத் தோற்றத்தை உண்டாக்கும் ‘ஸத்’ அல்ல, ஆனால் அஸத்தும் இல்லை. உண்மைபோல் தோற்றமளிப்பது. தோன்றுமளவுதான் அது உண்மை. இதுவும் பரம்பொருளின் தோற்றமே. ஒரே பரம்பொருள் இப்படிப் பலதரமான பொருள்களாகக் காட்சியளிக்க முடியுமா? முடியும். இதன் உதாரணத்தைத்தான் துருவன் கூறுகிறான்.

அக்3நிர்யதை2கோ பு4வநம் ப்ரவிஷ்ட:

ரூபம் ரூபம் ப்ரதிரூபோ ப3பூ4வ ।

ஏகஸ்ததா2 ஸர்வபூதாந்தராத்மா

ரூபம் ரூபம் ப்ரதிரூபோ ப3ஹிஶ்ச ॥

— கடோபநிஷத் 2/2/9

ஒரே அக்னி உலகில் கட்டை முதலிய பொருளில் நுழைந்து (பற்றிக் கொண்டு) அந்தந்தக் கட்டை முதலியவற்றின் உருவத்தை ஒத்து விளங்குவதுபோல், அனைத்தினுள்ளும் விளங்கும் ஆத்மா ஒன்றேயாயினும், ஒவ்வொரு உடலிலும் அந்தந்த உடலின் அமைப்புபோல் காட்சியளிக்கிறது. ஆனால், எதிலும் ஒட்டுவதில்லை.

தனக்கென்று உருவமற்ற பகவானும் பல உருவங்களாகக் காட்சியளிப்பது, இந்த அக்னி போலத்தான். அவர் உள்ளே அனுப்பிரவேசம் செய்யவில்லையானால், அக்னி எரியுமா?

யதா3தி3த்யக3தம் தேஜோ

ஜக3த்3பா4ஸயதேऽகி2லம் ।

யச்சந்த்3ரமஸி யச்சாக்3நௌ

தத்தேஜோ வித்3தி4 மாமகம் ॥

ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 15/12]

நாதனே! படைப்பின் தொடக்கத்தில் பிரும்மதேவர் தங்களைச் சரணமடைந்து, தாங்கள் அருளிய அறிவு கொண்டு, தானே தூங்கியெழுந்தவன் அனைத்தையும் காண்பதுபோல், இந்தப் பிரபஞ்சத்தைக் கண்டார். ஏழைபங்காளனே! முக்தி பெற்றவர்களும்கூட அந்தத் திருவடிகளைச் சரணமடைகிறார்கள் என்னும்போது, நற்பிறவி அளிக்கப்பட்டுள்ள நன்றியுணர்வுடைய எவன்தான் பகவானை மறப்பான்? எப்படித்தான் மறக்கமுடியும்? (8)

இறைவா! பிறப்பு—இறப்பு வடிவான இந்த உலகியல் சுழற்சியிலிருந்து விடுதலையளிப்பவர் தாங்களே. அப்படியிருக்க, முக்தி முதலிய அனைத்தையும் அளிக்கும் கற்பகத்தருவான தங்களை உலகியல் சுகங்களைப் பெற பூசனை புரிபவர்கள், உண்மையில் தங்களது மாயையில் மயங்கி மோசம் போனவர்களே. அவர்கள் மனது அவ்வாறானது, என் செய்வது? பாவம்! இந்த உடலே சவத்திற்கொப்பானது. அதனால், பொறிபுலன்களால் பெறக்கூடிய இந்தக் காமசுகம் என்ன நிரந்தரமா? அழிவதுதானே! இந்தப் பொறிபுலன்களில் இன்பம் எனக் கருதும் விஷய சுகம் நரகத்திலும் கூடத்தான் கிடைக்கிறது. (9)

।குறிப்பு:— ‘பெறற்கரிய முக்தியின்பத்தையளிக்கும் பகவானிடம் அழியும் அற்பமான சுகங்களை வேண்டி, இந்த மானிடப்பிறவியை வீணடித்துக் கொள்கிறோமே’ என்று வருந்துகிறான் துருவன். இவ்வாறு நம்மை மயக்குவது அந்த பகவானது மாயைதானே. அது நம்மை மூன்று வகையில் தளைப்படுத்துகிறது. முதலாவது ‘நான் செய்கிறேன்’ என்கிற கர்த்ருத்வ பந்தம். இதனால் செயலைப் பொறுத்து, நாம் நம்மைப் புண்ணியவானாகவோ, பாவியாகவோ கருதுகிறோம். இதற்கு மாறாக, இந்த உடல், மனம், புத்தி ‘நானில்லை’ என்ற வேதாந்த பாவனையில் மூழ்கியிருந்தால், ‘நான் செய்பவனில்லை—செய்வித்தவன் வேறு’ என்ற எண்ணம் வரும். அப்பொழுது அந்த செய்கையில் சொந்தம் கொண்டாட முடியாது. அதன் பலன்கள் (பாவமோ, புண்ணியமோ) உடம்பு—மனம்—புத்தியைத்தான் சாருமேயொழிய, ‘நான்’ என்ற என்னைச் சாராது.

இரண்டாவது பந்தம் (தளை) ‘நான் இதை அனுபவிக்கிறேன்’ என்கிற போக்த்ருத்வ பந்தம். இதனால், நாம் சுகம் அனுபவிப்பவனாகவோ, துன்பப்படுவனாகவோ நினைத்துக் கொள்கிறோம். ‘வேண்டுதல் வேண்டாமை’ என்று வேற்றுமையற்ற எண்ணம் வந்துவிட்டாலோ, இந்த சுகம் அனுபவித்தலோ, துன்பப்படுதலோ, உடம்பு—மனம்—புத்திகளைத்தான் தீண்டுமேயன்றி, ‘நான்’ என்ற என்னைத் தொடாது.

கர்த்ருத்வ பந்தம், போக்த்ருத்வ பந்தம் என்ற இந்த இரண்டு தளைகளுக்கும் மூலகாரணம் நமது அறியாமையே. இதற்குக்காரணம் இந்த உடல்—மனம்—புத்தியும், ‘நான்’ என்கிற எண்ணமும். ‘இவ்வாறானவர்கள் தனது ஆன்மாவைத் தானே கொன்றவர்கள். சூரியனில்லாத இருள் உலகத்திற்குத்தான் இவர்கள் செல்வார்கள்’ என்கிறது, ஈசாவாஸ்ய உபநிஷத்.]

எம்பெருமானே! உலகில் மக்களுக்குத் தங்களது திருவடித்தாமரைகளைத் தியானம் செய்வதாலும், போற்றிப் பாடுவதாலும், தங்கள் அடியார்களது புண்ணியமான இனிய சரித்திரங்களைக் கேட்பதாலும் கிடைக்கக் கூடிய உயர்ந்த மகிழ்ச்சி (ஆனந்தம்), ஆனந்தமே வடிவான பிரும்மத்தின் அனுபவத்திலும்கூடக் கிடைக்காது. (பிரும்மானுபவ ஆனந்தத்தைக் காட்டிலும், பகவானுடைய அடியார்களது செவிக்கினிய செஞ்சொற்கதைகள் இன்னும் அதிக ஆனந்தத்தைத் தரவல்லது என்பது கருத்து.) அவ்வாறிருக்க, காலம் என்கிற அந்த தனது கத்தியினால் வெட்டப்பட்டு, சுவர்க்காதி போகங்களிலிருந்து (சுவர்க்கமான விமானங்களிலிருந்து) கீழே விழுந்து கொண்டிருப்பவர்களான சாதாரண மக்களுக்கு, அந்த ஆனந்தம் எப்படிக் கிட்டும்? (கிட்டாது என்பது கருத்து.) (10)

(ஆகவே,) அழிவற்றவரே! தங்களுடைய பக்தி வெள்ளத்தில் மூழ்கித் திளைக்கும் நிர்மலமான இதயமுடைய சான்றோர்களது நெருங்கிய உறவு, எனக்கு என்றென்றும் ஏற்படவேண்டும். அவ்வாறான நல்லாரிணக்கத்தால், தங்களது கல்யாண குணங்களைப் பற்றிய கதைகளாகிய அமுதத்தைப் பானம் செய்து, அதனால் மனநிறைவு பெற்று மதம் கொண்டவனாக துன்பங்கள் நிறைந்த இந்த பவமாகிய (உலக) சாகரத்தை வெகு எளிதாகக் கடந்துவிடுவேன். (அதாவது, இந்த சம்சாரக் கடலைக் கடக்க எளிய வழி, உமது அமுதமொத்தத் திருக்கதைகளைக் கேட்பதே. அது கிடைக்குமிடமோ சான்றோர்களது சத்சங்கத்திலேயே என்பது கருத்து.) (11)

திருவுந்திக் கமலனே! இறைவனே! தங்கள் திருவடித்தாமரைகளின் நறுமணத்தில் ஆசை கொண்ட சான்றோர்களது இணக்கம் கிடைக்கப் பெற்றவர்கள் மிகவும் அன்பிற்குப் பாத்திரமான, ஆனால், அழிந்தொழியக்கூடிய இந்த உடலைப் பற்றி நினைப்பதேயில்லை. மேலும், இதன் தொடர்புடைய மனைவி—மக்கள், வீடு—வாசல், நண்பர், சொத்து—பணம் ஆகிய எதனையும்கூட நினைப்பதில்லை. (12)

இறைவா! தாங்களோ பிறப்பற்றவர். விலங்குகள், தாவரங்கள், பறப்பன, ஊர்வன, தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் ஆகிய இவைகள் நிறைந்த மஹத் முதலிய அநேக காரணங்களால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட, ஸத் (உண்மைப்பொருள்), அஸத் (பொய்ப்பொருள்) என்கிற தனிப்பட்ட நிலைகளுடைய இந்தப் பிரும்மாண்டமான தங்களுடைய ஸ்தூலரூபமான விராட் ஸ்வரூபத்தைத்தான் நான் அறிவேன். ஆனால், இந்த விராட் ஸ்வரூபத்திற்கப்பாலான, சொல்லுக்கப்பாற்பட்ட தங்கள் சூட்சும ஸ்வரூபத்தை நான் அறியேன். (13)

பகவானே! பரம புருஷரான தாங்கள் கல்பமுடிவான பிரளய காலத்தில் அகில உலகங்களையும் தன் வயிற்றிலே அடக்கிக் கொண்டு, ஆதிசேஷனைத் தன் துணைவராகக் கொண்டு, அவரது திருமடியில் ஆத்மானுபவத்தில் திளைத்தவராகப் படுத்திருக்கிறீர்கள். தங்களது திருவுதரக் கடலில் முளைத்தெழுந்த பொற்றாமரையின் நடுவில் ஒளிவடிவான பிரும்மதேவர் தோன்றினார். அந்தப் பொற்றாமரையிலிருந்துதானே பதினான்கு உலகங்களும் படைக்கப்பட்டன. அவ்வாறான பகவான் தங்களை வணங்குகிறேன். (14)

எம்பெருமானே! தாங்கள் எதற்கும் கட்டுப்படாதவர்; சுதந்திரன்; எவ்விதத் தோஷமுமற்றவர். ஆகவே, பரிசுத்தன். தாங்களோ அனைத்துமறிந்த ஞானஸ்வரூபர்; ஸர்வக்ஞர்; பரமாத்மா. தங்களைவிடப் பெரியவர் எவருமிலர். எவ்வித மாறுபாடுமற்ற ஆதி புருஷர். அதனால், தங்களுக்கு முன்பு இருந்தவர் யாருமேயில்லை. தாங்கள் பகவான் முக்குணங்களையுடைய மாயையை அடக்கியாள்பவர். பரந்து விரிந்த தங்கள் பார்வையால், விழிப்பு—கனவு—உறக்கம் என்னும் மூன்று நிலைகளையும் பார்க்கிறீர்கள். நீங்கள் உங்கள் சித்சக்தியினால் சகல ஜீவர்களின் உள்ளத்தை உள்ளபடி உணர்ந்தவர். அனைத்து உலகங்களையும் காத்து ரட்சிக்க யக்ஞரூபியான மகாவிஷ்ணுவாக விளங்குகிறீர்கள்; வேள்விகளால் கொண்டாடப்படுபவர். இவ்வளவு இருந்தும் ஜீவாத்மாக்களிலிருந்து தனித்து நிற்பவர். (ஆனால், ஜீவாத்மனோ தளைப்பட்டவன்; அழுக்கானவன்; அஞ்ஞானி; ஜடன்; மாறுதலுக்கு உட்பட்டவன்; பிறப்பு—இறப்புள்ளவன்; ‘பகம்’ என்கிற ஐசுவரியமற்றவன்; முக்குணங்களுக்கு அடிமை.) (15)

அவித்யை, வித்யை முதலான பலவிதச் சக்திகள் ஒன்றுக்கொன்று நேர்மாறான சுழற்சியான போக்கை உடையன. ஆனால், அவை தங்களையே ஆதாரமாகக் கொண்டு ஆற்றொழுக்குப்போல் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தோன்றுகின்றன. இந்த அகில ஜகத்திற்கும் ஆதிகாரணர் தாங்களே. ஒன்றேயானவர்; எல்லையற்றவர்; ஆனந்தமே வடிவானவர்; விகாரமற்றவர் (மாறுதலற்றவர்). அந்த பரம்பொருளான தங்களை நான் சரணமடைகிறேன். (16)

பகவானே! ‘பகவான் ஆனந்தமே வடிவானவர்’ என்ற எண்ணத்துடன், உலகியல் இன்பங்களில் எவ்விதப் பற்றுமின்றித் தங்களையே பஜிப்பவர்களுக்கு அரசபோகம் முதலிய அனைத்து போகங்களை அருள்கிறீர்கள். ஆனால், தங்களது திருவடித்தாமரைகளைப் பெறுவதே பஜித்ததன் உண்மையான உயர்ந்த பயன் ஆகும். ஈசனே! தலையீற்றுப் பசு அப்பொழுது ஈன்ற தன் கன்றுக்குட்டியைப் பாலூட்டி, நரி முதலிய விலங்குகளிடமிருந்து பாதுகாப்பதுபோல், பக்தர்களைக் காப்பதிலேயே முழு எண்ணங்கொண்ட தாங்களும் உலகப்பற்று கொண்ட எளியவர்களாகிய எங்களது விருப்பங்களைப் பூர்த்தி செய்து, உலகியல் பயத்தையும் நீக்கி அருள்புரிகிறீர்கள்.” (17)

[குறிப்பு:— துருவனுக்கு நாரதர் உபதேசித்தது ‘துவாதசசாக்ஷரி’ என்கிற பன்னிரண்டு எழுத்துக்கள் கொண்ட வாசுதேவ மந்திரம். அட்சர லட்சம் ஜபம் செய்தால், அந்த மந்திரதேவதை நேரில் தோன்றித் தரிசனமளிப்பார் என்பது பெரியோர் கொள்கை. அதன்படி துருவனுக்கு ஸ்ரீமந்நாராயணன் நேரில் காட்சி தந்தார். துருவன் பன்னிரண்டு லட்சம் ஜபம் செய்திருக்க வேண்டும். மேலும், அவனது தவம் ஐந்தே ஆண்டான இந்த இளம் வயதில் மிகவும் உக்கிரமானது; கடுமையானது. அவனது துதியும் பன்னிரண்டு சுலோகங்களே. அவன், நாரதர் மூலம் உபதேசம் பெற்ற அந்தத் துவாதசசாக்ஷரி மகாமந்திரமே பன்னிரண்டு சுலோகங்களாக ‘துருவ ஸ்துதி’யாகி, அவன் திருவாக்கிலிருந்து வெளிவந்தன.]

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! எடுத்தக் காரியத்தைச் சரிவர முடிப்பதிலேயே நோக்குடைய மேதாவியான துருவன் இவ்வாறு துதிக்கவே, பக்தர்களிடம் தனிப்பட்ட அன்பு கொண்ட பகவான் மகிழ்ந்து, அந்தத் துருவனைப் பாராட்டிக் கூறலானார். (18)

பகவான் கூறுகிறார்—— “சத்திய சங்கல்பமாகிற உயர்ந்த விரதத்தை உரியவாறு நிறைவேற்றுவதில் திறமை கொண்ட அரசர் குலத் திலகமே! உனது எண்ணத்தை நானறிவேன். அந்த நிலையைப் பெறுவது உண்மையில் மிகவும் கஷ்டமே, எளிதல்ல. இருப்பினும், அதை நான் உனக்கு அளிக்கிறேன். உனக்கு அனைத்து மங்களங்களும் உண்டாகுக! (19)

கல்யாண குணங்கள் நிரம்பிய நம்பியே! இதுவரை எவராலும் அடையப்படாத ஒளிமயமான அழிவற்ற ஒரு ஸ்தானத்தை உனக்குக் கொடுக்கப் போகிறேன். நெற்கதிர்களைப் போரடிக்கும் மாடுகள், அந்தக் களத்தின் மத்தியில் நாட்டப்பட்டுள்ள முளையில் கட்டப்பட்டுச் சுற்றி வருவது போல், கிரகங்கள், அசுவினி முதலிய நட்சத்திரங்கள், வேறு சில நட்சத்திரங்கள் முதலிய ஜோதி சக்கரங்கள் அனைத்தும் உன்னிருப்பிடத்தைச் சுற்றிச் சுற்றி வரும். அவாந்தர கல்பம் வரையிலும் இருக்கும் வேறுலகங்கள் அழிந்தாலும், உனது ஸ்தானம் அழியாது. தர்மர், அக்னி, கசியபர், சுக்ரர் முதலிய நட்சத்திரங்கள், சப்த ரிஷிகள் முதலிய யாவரும் உனது இந்த துருவ ஸ்தானத்தைப் பிரதட்சிணம் செய்து போவார்கள். அந்த துருவ ஸ்தானத்தைத்தான் உனக்களிக்கப் போகிறேன். (20—21)

உனது தந்தை இந்தப் பூவுலகை உனக்களித்துவிட்டுக் கானகம் சென்றபின், நீ முப்பத்தாறாயிரம் ஆண்டுகள் மிக்க வலிமையுடன் இவ்வுலகை தர்ம நெறி தவறாது ஆட்சி செய்யப் போகிறாய். (22)

உனது தம்பி உத்தமன் வேட்டைக்குக் காட்டிற்குச் செல்கையில், அங்கு ஒரு யட்சனால் கொல்லப்படுவான். அப்பொழுது, அவனிடம் அன்பு கொண்ட அவன் தாயார் ஸுருசி காட்டில் அவனைத் தேடிச் சென்று, காட்டுத்தீயில் அகப்பட்டுக் கொள்ளப் போகிறாள். (23)

வேள்வியே திருமேனியாகக் கொண்ட யக்ஞநாராயணனான என்னை நிறைய தட்சிணைகள் அளித்து, உயர்ந்த வேள்விகளால் ஆராதனை செய்து, இவ்வுலக இன்பங்களையும் விருப்பம்போல் அனுபவித்து, பின்பு கடைசியில் என்னை நினைக்கப் போகிறாய். (24)

பின், அனைத்துலகத்தாலும் வணங்கிப் போற்றும் எனது இடமான வைகுண்டத்தை அடையப் போகிறாய்! அந்த இடம் ஸப்தரிஷி மண்டலத்திற்கும் மேலாக உள்ளது. அங்கு சென்றவன் மறுபடியும் இந்த உலகிற்குத் திரும்பமாட்டான்.” (25)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— கருடனைக் கொடியில் கொண்ட பகவான், இவ்வாறு சிறுவனான துருவனால் பூசிக்கப்பட்டுத் தனது வைகுண்டத்தில் அவனுக்கு ஓரிடமளித்து, அவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே தன்னிருப்பிடம் சென்றார். (26)

பகவானது திருவடிகளைத் தொழுதமையால், தனது விருப்பங்களனைத்தும் கிடைத்தும் மனநிறைவு பெறாத துருவன், நிரம்பித் ததும்பும் மகிழ்ச்சி இல்லாமல் தன் நகரம் திரும்பினான். (27)

[குறிப்பு:— நிறைந்த மகிழ்ச்சி அடையாததற்கான காரணம், ‘நான் பகவானின் திருவடிகளில் ஒன்றிப்போகும் பேற்றைப் பெறாமல், உலகியல் இன்பங்களையே அடைந்தேனே?’ என்ற தாபம்.]

விதுரர் கேட்கிறார்—— துருவனுக்கு மாயையைக் கடந்த பகவான் கொடுத்த பதவியோ, பலப்பல பிறவிகளிலும் முறையாக பகவதாராதனம் செய்தும் கிடைத்தற்கரிது. அவ்வாறிருக்க, துருவன் இந்த ஒரே பிறவியில், அதிலும் ஆறுமாத கால அளவிலேயே, அந்த உயர்ந்த துருவ ஸ்தானத்தைப் பெற்றான். துருவனோ சாரம் எது? சாரமற்றது எது? என அறிந்தவன்தானே! அப்படியிருக்க, மனம் நிறைவு பெறாது தன் நகர் செல்வதற்கு என்ன காரணம்? (28)

மைத்திரேயர் (பதில்) கூறுகிறார்—— துருவன், தன் சிற்றன்னையின் சொல்லம்புகளால் மனத்தில் அடிபட்டு, அதையே கருத்தில் கொண்டு, பகவான் கண்ணெதிரில் தோன்றிய போதும் முக்தியின்பத்தை வரமாகப் பெற்றானில்லை. இப்பொழுது, பகவானைத் தரிசனம் செய்தவுடன் மனவழுக்கு நீங்கவே, தான் செய்த தவறை எண்ணி வருந்தினான். துருவன் (தன் மனதுக்குள்ளேயே நினைத்துப் பார்த்து, இதைக்) கூறுகிறான். (29)

துருவன் தனக்குள் பேசிக் கொள்வது—— ‘புலனடக்கம் கொண்ட நித்திய பிரும்மசாரிகளான ஸநகாதி யோகிகள், அநேகப் பிறவிகளில் செய்த தவத்தின் பயனாகவே, பகவானது திருவடித்தாமரைகளை அறிந்தார்கள். ஆனால், நானோ ஆறே மாதங்களில் அந்தத் திருவடித் தாமரைகளின் நிழலைப் பெற்றேன். இருந்தும் உலகியல் வாஸனைகளின் காரணமாக பேதபுத்தியடைந்த நான், பகவானிடமிருந்து வெகுதூரம் தள்ளப்பட்டேனே. (30)

அந்தோ பரிதாபம்! பாக்கியமற்ற எனது அறியாமையைப் பாருங்கள்! சம்சார பந்தத்தை வேரோடு களைந்தெறியும் பகவானது திருவடிகளை (நேருக்குநேர்) பெற்றும், நிலையற்ற, அழியக்கூடிய பொருளை (ஸ்தானத்தை) அல்லவா வேண்டிக் கொண்டேன். (31)

தேவர்களோ சுவர்க்கம் முதலிய புண்ணிய லோகங்களின் போகத்தை அனுபவித்துப் புண்ணியம் குறைந்ததும், அங்கிருந்து கீழே விழுபவர்கள்தானே. ஆகவே, பகவானை அடைதலாகிற உயர்ந்த ஸ்தானத்தை நான் பெறுவது கண்டு, பொறாமையால் என் புத்தியைக் கெடுத்துவிட்டார்கள். அதனால்தானே அறிவிலியான நான், நாரதருடைய உண்மையான உபதேசத்தை நம்பாமல் இருந்துவிட்டேன். (32)

தூங்குபவன் கனவில் பயங்கரமான விஷயங்களைக் கண்டு (அது உண்மையில்லை என்றறிந்தும்) பயப்படுகிறான். அது இவன் கனவில் செய்த கற்பனைதானே! அதேபோல் நானும் பகவானது மாயையில் மயங்கி, எனது தம்பியையே எனது பகைவனாக எண்ணி, பகைமைத்தீயில் எனது இதயம் கருகும்படிச் செய்து கொண்டேனே. உண்மையில் எங்குமுள்ள ஆத்ம தத்துவம் ஒன்றுதானே. ஒவ்வொருவருக்கும் வேறுவேறல்லவே! (33)

தவம் முதலியவைகளாலும் சந்தோஷப்படுத்த முடியாத பகவானை மகிழும்படி செய்து, நான் எதைப் பெற்றேனோ, அது முற்றிலும் வீணானதே. சவத்திற்குச் சிகிச்சை செய்தால் அது பயனளிக்குமா? அது போலன்றோ என் முயற்சி வீணானது. என்னைப் போன்று பாக்கியமற்றவன் யாருளர்? சம்சார பந்தங்களைத் தொலைத்தெறியும் பகவானிடம் திரும்பவும் அந்த சம்சார பந்தத்தையே (வரமாக) வேண்டினேனே! அந்தோ பரிதாபம்! (34)

என்னைப் போன்று பாக்கியமற்றவன் யாராவது இருக்க முடியுமா? பொருளற்ற அறிஞன் ஒருவன், சக்கரவர்த்தியிடம் சென்று அவனை மகிழ்வித்து, வெகுமதியாக உமி கலந்த நொய்யரிசியினை யாசித்தானாம். அதுபோலன்றோ ஆத்மானந்தத்தை வாரிவழங்கும் பகவான் ஸ்ரீஹரியிடம் முட்டாளான நான், வீணாகக் கர்வத்தையே வளர்க்கும் உயர்ந்த பதத்தை (வறட்டு கௌரவத்தை) அன்றோ வேண்டினேன். அந்தோ பரிதாபம்!’ (35)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! தானாகவே கிடைத்ததைக் கொண்டு மனநிறைவு கொள்ளும் தங்களைப் போன்ற பக்தர்கள், பகவானது திருவடிக்கமலங்களின் மகரந்தத்தையே உண்டுகளிக்கும் வண்டு போன்றவர்கள். பகவானிடம் அவரது பாதசேவையைத் தவிர, வேறு ஏதொன்றையும் வேண்டுவதில்லை. (36)

யமனுலகு சென்றவன் திரும்பி வந்தானாம் — இதை யாராவது நம்புவார்களா? அதேபோல், தன் மகன் காடு சென்றவன் திரும்பி வருகிறான் என்பதைக் கேள்விப்பட்டும் உத்தானபாதன் அதை நம்பவில்லை. ஏனெனில், ‘பாக்கியமற்ற பாவியான எனக்கு அந்த பாக்கியம் கிட்டுமா?’ என்று நினைத்தானாம். (37)

ஆனால், முன்பு நாரதர் கூறியது நினைவு வரவே, மனம் மகிழ்ச்சி கொண்டு வேகமாக எழுந்திருந்து, ‘துருவன் (நகரம் நோக்கி) வந்து கொண்டிருக்கிறான்’ என்ற செய்தியை வந்து கூறியவனுக்கு விலையுயர்ந்த ஒரு ஹாரத்தைப் பரிசாக அளித்தான். (38)

திரும்பி வருகிற தன் மகனைக் காண ஆவல்கொண்ட உத்தானபாத மன்னன், அந்தணர்கள், தன் குலத்து மூத்தோர், மந்திரிப்பிரதானிகள், உற்றார்—உறவினர் புடைசூழ, பெரிய குதிரைகள் பூட்டிய தங்கத்தேரில் ஏறிக்கொண்டு நகரிலிருந்து வெளிக் கிளம்பினான். அப்பொழுது அந்தணர்கள் வேதமோதிக் கொண்டு முன் செல்ல, சங்குகள், பேரிகள் முழங்க, புல்லாங்குழல் முதலிய மங்கள வாத்தியங்கள் ஒலிக்க அனைவரும் சென்றனர். (39—40)

அவனது பத்தினிகளாகிய ஸுநீதியும் ஸுருசியும் அனைத்து ஆபரணங்களையும் அணிந்தவர்களாக, தன் மகன் உத்தமனுடன் தங்கப்பல்லக்கில் சென்றனர். (41)

நகரத்தின் அருகிலுள்ள பூங்காவின் அருகில் துருவன் வருவது கண்ட உத்தானபாதன், குழந்தையைக் காணவேண்டுமென்ற ஆவல் பிடித்துந்த ரதத்திலிருந்து வேகமாகக் கீழேயிறங்கி, பெருமூச்செறிந்தவனாக முன்சென்று, மகனை அன்பொழுக மார்போடு ஆரத்தழுவிக் கொண்டான். இப்பொழுதுள்ள துருவன் முன்பிருந்த துருவனல்லவே! பகவானது திருவடித்தாமரைகளைத் தீண்டியதால் பாவங்களனைத்தும் தொலைந்து பரமபவித்திரமானவனன்றோ! (42—43)

தனது விருப்பம் நிறைவேறப் பெற்ற உத்தானபாத மன்னன், தன் மகனது உச்சியைப் பலதரம் முகர்ந்து பார்த்தான். மகிழ்ச்சி வெள்ளமிட, அன்பின் மிகுதியால் ஆனந்தக் கண்ணீர் வெளியேற, அதனால் தன் மகனை நீராட்டினான். ஆனந்தக்கண்ணீர் குளுமையாகவும் இனிப்பாகவும், துன்பத்தினால் வரும் கண்ணீர் சூடாகவும் உவர்ப்பாகவும் இருக்கும். (44)

இவ்வாறு நன்கு வரவேற்கப்பட்ட துருவன், தன் தந்தையின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி ஆசி பெற்றான். அன்பொழுக நலன் விசாரித்தபின், தன் தாய்மார் இருவரையும் வணங்கினான். சாதுக்களில் சிறந்தவனல்லவா, துருவன்! (45)

தன் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கிய துருவனைத் தன்னிரு கரங்களாலும் தூக்கி வாரியெடுத்த ஸுருசி, அன்பொழுக மார்போடு அணைத்து ஆனந்தக் கண்ணீரால் அவனை நனைத்துத் தழுதழுத்த குரலில் ‘நீடு வாழ்க’ என வாழ்த்தினாள். (46)

தண்ணீர் பள்ளத்தை நோக்கித்தானே செல்லும். அதேபோல் அனைத்து மக்களும் அந்த துருவனிடம் தாங்களாகவே வந்து வணங்கி நின்றனர். காரணம், அனைத்துப் பிராணிகளும் அன்புடனும் நட்புடனும் பழகவேண்டும் என்கிற நட்பு குணத்தைக் கொண்டவன். ‘அதனால்தானே பகவான் ஸ்ரீஹரியே அவனுக்குப் பிரசன்னமானார்!’ (47)

(சகோதரர்களான) துருவனும் உத்தமனும் அன்பு மிகுந்து ஒருவருக்கொருவர் மார்போடு கட்டியணைத்து ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக்கினார்கள். (48)

தாயான ஸுநீதி தன்னுயிர்க்குயிரான புதல்வனை மகிழ்ச்சியால் உடல் சிலிர்க்க மார்போடு கட்டியணைத்து, இதுவரை அவனைப் பிரிந்திருந்த துன்பம் நீங்கப் பெற்றாள். (49)

விதுரரே! நீர் சிறந்த வீரரல்லவா! வீரனைப் பிள்ளையாகப் பெற்ற ஸுநீதியின் திருமார்பு, புனிதமான அவளது ஆனந்தக் கண்ணீரால் நனைக்கப் பெற்று, தாயன்பால் பாலைப் பெருக்கியது. (50)

அப்பொழுது அந்நகர மக்கள் அவளைப் புகழ்ந்தவண்ணம், “தாயே! வெகு நாட்களாகக் காணாமற்போன தங்கள் புதல்வன் தெய்வாதீனமாக இன்று திரும்பி வந்துள்ளான். நமது துன்பங்கள் அனைத்தையும் அவன் நீக்கப் போகிறான். வெகுகாலம் இந்தப் பூமண்டலத்தைக் காத்து ரட்சிக்கப் போகிறான். (51)

பகவானைத் தியானம் செய்யும் தீரபுருஷர்கள், வெற்றிகொள்ள முடியாத மரணத்தையே வென்றவர்கள் ஆவர். அந்த பகவானோ தன்னடியார்களின் அனைத்துத் துன்பங்களையும் நீக்குபவர். அவரையன்றோ நீங்கள் மனதாரப் பூசனை புரிந்துள்ளீர்கள். இதுவன்றோ உண்மை” என்று கூறிக் கொண்டாடினர். (52)

இவ்வாறு மக்கள் துருவனைப் புகழ்ந்து பேச, உத்தானபாதன் மிகவும் மகிழ்ச்சியோடு துருவனையும், அவன் தம்பி உத்தமனையும் ஒரு பெண்யானை மீது ஏற்றிக் கொண்டு அனைவரும் துதிக்கத் தன் நகரம் சென்றான். (53)

அந்நகரமெங்கும் மகர தோரணங்கள், குலையுடன் கூடிய வாழை மரங்கள், பாக்குக் குலைகள் மற்றும் தென்னங்குலைகள் கட்டப்பட்டு, மாவிலைத்தோரணங்கள் தொங்க, ஒவ்வொருவர் வீட்டுவாசல்களிலும் குத்து விளக்குகள் எரிய, மாவிலை வைத்தும், வஸ்திரம் சுற்றப்பட்டும், முத்து மாலைகள் சாத்தப்பட்டும் உள்ள பூரண கும்பங்கள் வைக்கப்பட்டு அழகாக விளங்கின. அங்குள்ள வீடுகளில் கோபுரங்கள் தங்கமயமாக ஒளிவீசின. உயரமான மதிற்சுவர்கள். வீடுகளில் உள்ள பொருள்களனைத்தும் தங்கத்தாலானவை. மாடவீதிகளனைத்தும் மற்ற வீதிகளும் நீர் தெளித்து நன்கு தூய்மையாக்கப்பட்டுச் சந்தன மணம் கமழ விளங்கின. வழியெங்கிலும் பொரி, அரிசி, தானியங்கள், புஷ்பங்கள், பழங்கள் என எல்லாம் வாரி இறைக்கப்பட்டிருந்தன. (54—57)

வீதி வழியே வரும் துருவனைக் கண்ட பெண்மணிகள் ஆங்காங்கு நின்று கொண்டு வெண்கடுகு, அட்சதை, தயிர், நீர், அருகம்புல், புஷ்பங்கள், பழங்கள் ஆகியவற்றை அவன் மீது வாரியிறைத்தனர்; மனதார ஆசி வழங்கினர். அவர்களது இனிய கானங்களைக் கேட்டுக் கொண்டே துருவன், தன் தந்தையின் அரண்மனையினுள் நுழைந்தான். (58—59)

இரத்தினங்களிழைத்த அந்த சிறந்த அரண்மனையில் தந்தை பாராட்ட, துருவன் சுவர்க்க உலகில் தேவர்கள் வசிப்பதுபோல் இன்பமாக வசித்தான். (60)

அந்த அரண்மனையில் தங்கமிழைத்துச் செய்யப்பட்ட தந்தக்கட்டில்கள், பால் நுரைபோல் வெளுத்த மென்மையான படுக்கைகள், விலையுயர்ந்த சிங்காதனங்கள், தங்கத்தாலான பாத்திரங்கள் (ஆகியவை அழகுற விளங்கின). (61)

மரகத மணிகள் பதிக்கப்பெற்ற படிகத்தாலான சுவர்களில் உள்ள இரத்தினங்களாலான பெண் பதுமைகளின் கைகளில் மணிமயமான தீபங்கள் ஒளிவீசுகின்றன. (62)

அந்த அரண்மனையைச் சுற்றி நாற்புறங்களிலும் பூத்துக்குலுங்கும் பலவிதமான மரங்கள் நிறைந்ததும், ஆண்—பெண் பறவைகள் ஒன்றுகூடி இனிமையாகக் கூவுகின்றதுமான உத்தியான வனங்கள் இருந்தன. மேலும், வண்டுகள் இனிதுபாடும் பூஞ்சோலைகள் நிறைந்து அழகாகவும் விளங்குகின்றன. (63)

அந்த நந்தவனங்களில் உள்ள வாவிகள், வைடூரியம் பதிக்கப் பெற்ற படிக்கட்டுகளுடன் செந்தாமரைகளும் வெண்டாமரைகளும் நீலோத்பலமும் மலர்ந்து அழகாகக் காணப்பட்டன. அங்கு சக்கரவாகம், அன்னம், வாத்து, நீர்க்கோழி முதலிய பறவைகள் விளையாடுகின்றன. (64)

ராஜரிஷியான உத்தானபாதன், தன் புதல்வனது பெருமைகளை நாரதர் கூற முன்பே கேட்டிருக்கிறான். அதை இப்பொழுது நேரில் கண்டு மிகவும் வியப்புற்றான். (65)

இப்பொழுது துருவன் பட்டங்கட்டிக்கொள்ள ஏற்ற பருவமும், மக்களது அன்பும் பெருமதிப்பும் பெற்றுள்ளது கண்ட உத்தானபாதன், மந்திரிப்பிரதானிகளின் ஆலோசனையின்பேரில், அவனை இந்த அகில பூமண்டலத்திற்கும் அரசனாகப் பட்டாபிஷேகம் செய்வித்தான். (66)

தனக்கும் வயோதிகம் வந்தது கண்ட உத்தானபாதன், வைராக்கியம் கொண்டு தான் நற்கதி பெறவேண்டித் தவஞ்செய்ய கானகம் சென்றான். (67)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பத்தாவது அத்தியாயம் — உத்தமன் மரித்தலும், சினந்த துருவன் யட்சர்களோடு போரிடுதலும்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— துருவன், சிம்சுமாரன் என்கிற பிரஜாபதியின் மகளான பிரமியை மணந்து கொண்டான். அவளுக்கு கல்பன், வத்ஸன் என இரண்டு குமாரர்கள். (1)

மிகவும் பலவானான துருவன் வாயுவின் குமாரியான ‘இளை’ என்பவளையும் மணந்து, உத்கலன் என்ற மகனையும், ஓர் அழகிய மகளையும் பெற்றெடுத்தான். (2)

உத்தமன் திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை. மலைப்பகுதியில் வேட்டையாடுகையில் வலிமைமிக்க ஒரு யட்சனால் கொல்லப்பட்டான். அவனோடு, அவன் தாயாரான ஸுருசியும் மரணமடைந்தாள். (3)

தன் தம்பி கொல்லப்பட்டதைக் கேள்வியுற்ற துருவன், ஆற்றொணாத் துயரத்துடன் மிக்க கோபங்கொண்டு வெற்றியைத் தேடித் தரும் உயர்ந்த தேரில் ஏறிக்கொண்டு, யட்சர்களது நகரமான அலகாபுரி சென்றான். (4)

மன்னனான துருவன், பரமசிவனது பார்ஷதர்கள் சூழ்ந்துள்ள வடதிசை நோக்கிச் சென்று, இமயமலைச்சாரலில் யட்சர்கள் நிறைந்துள்ள அலகாபுரியைக் கண்டான். (5)

விதுரரே! திண்தோளுடைய துருவன் விண்ணும் மண்ணும் எண்டிசைகளும் எதிரொலிக்க சங்கநாதம் செய்தான். அங்குள்ள மருண்ட பார்வை கொண்ட யட்ச மகளிர் அதைக் கேட்டு மிகவும் பயந்து நடுங்கினர். (6)

இந்த சங்கநாதத்தைச் செவியுற்ற யட்ச வீரர்கள் மனம் பொறாமல் கைகளில் ஆயுதம் தாங்கி வெளிவந்து எதிர்த்தனர். (7)

சிறந்த வில்லாளியும் மகாரதனுமான துருவன், எதிர்த்து வந்த அந்த யட்சர்கள் அனைவரையும் ஒரே சமயத்தில் ஒவ்வொருவரையும் மும்மூன்று பாணங்களால் அடித்தான். (8)

தங்கள் ஒவ்வொருவர் தலைகளிலும் மும்மூன்று பாணங்கள் தைத்துள்ளதைக் கண்ட அந்த யட்சர்கள், தமக்குத் தோல்வி நிச்சயம் என்றெண்ணினாலும் அவனது திறத்தைக் கண்டு வியந்து பாராட்டினர். (9)

பிறர் காலால் மிதிக்கப் பொறாமலேயே பாம்புகள் கோபங்கொண்டு சீறுவதுபோல், துருவனது செயலைக் கண்டு பொறுக்காத அந்த யட்சர்கள், ஒரே சமயத்தில் இருமடங்கு (ஆறு) பாணங்களால் துருவனை அடித்தனர். (10)

பின் மிக்க கோபங்கொண்ட ஒரு லட்சத்து முப்பதினாயிரம் யட்சர்கள் துருவனுக்குப் பதிலடி தரவிரும்பி, உலக்கைகள், கத்திகள், ஈட்டிகள், சூலங்கள், கண்டகோடாலிகள், வேல்கள், தடிக்கம்புகள், புசுண்டிகள், விசித்திரமான இறக்கைகள் கொண்ட பாணங்கள் ஆகியவைகளால் துருவனையும் தேர்ப்பாகனையும் தேர்க்குதிரைகளையும் தாக்கினர். (11—12)

பெருத்த மழை பொழிவில் மறைந்த மலைபோல் உத்தானபாத மன்னனின் மகனான துருவன், அம்பு மழையால் மறைக்கப்பட்டான். துருவன் எங்குளன்? என்று தேடுமாறு ஆயிற்று. (13)

அப்பொழுது விண்வெளியில் நின்று போரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சித்தர்கள், ‘சூரியன் கடலில் மறைவது போல், மனுவின் பேரனான துருவன் யட்சர்களாகிய கடலில் மூழ்கிவிட்டானே’ என்று பேசியவண்ணம் ஹாஹாகாரம் செய்தனர். (14)

தாங்கள் வெற்றி பெற்றதாக எண்ணி மகிழ்ந்த யட்சர்கள் கூச்சலிடும் சமயம், பனி மூட்டத்திலிருந்து சூரியன் வெளிவருவதுபோல், பாணங்களின் மூட்டத்திலிருந்து துருவன் தேருடன் வெளித்தோன்றினான். (15)

துருவன், தனது உயர்ந்த வில்லில் நாணொலி எழுப்பி, அந்த ஒலியில் பகைவர்கள் பயந்து நடுங்க, காற்று மேகக் கூட்டங்களை அடித்துக் கலைப்பதுபோல், எதிரிகளின் பாணக்கூட்டத்தைக் கலைத்தொழித்தான். (16)

துருவனுடைய வில்லிலிருந்து வெளிக்கிளம்பிய பாணங்கள், இந்திரனின் வஜ்ரப்படை மலைகளைத் துளைத்துப் பொடிப்பதுபோல், யட்சர்களின் கவசங்களைப் பிளந்து கொண்டு, அவர்கள் மார்பில் பாய்ந்தன. (17)

பல்லம் என்ற பாணங்களால் அறுக்கப்பட்டு அழகிய குண்டலங்களுடன் விளங்கும் தலைகள், தங்கப் பனைமரம் போன்ற துடைகள், வளையல்களணிந்த அழகிய கைகள், ஹாரங்கள், தோள்வளைகள், தலைப்பாகை, கிரீடம் என்று இவைகளால் அந்தப் போர்க்களமே நிறைந்து விளங்கியது. இந்தக் காட்சி வீரர்கள் மனத்தைக் கவர்வதாக இருந்தது. (18—19)

க்ஷத்திரிய சிரேஷ்டனான துருவனது பாணங்களால் இறந்தவர்கள் போக, சின்னாபின்னமாக்கப்பட்ட மேனியர்களான மீதமுள்ள சில யட்சர்கள், சிங்கத்தினிடம் சிக்கித் தவித்த யானைகள் போல ஓட்டம் பிடித்தனர். (20)

அந்தப் போர்க்களத்தில் ஆயுதமெடுத்துத் தன்னை எதிர்ப்பவன் ஒருவரும் இல்லாததைக் கண்ட மனுகுலத்திலகனான துருவன், பகைவர்களது நகரினுள் நுழைய விரும்பினவனாயினும் உள்ளே நுழையவில்லை. ‘மாயையில் வல்லவர்களான அந்த யட்சர்கள், அடுத்ததாக என்ன செய்வார்கள்? என்பதை மனிதன் அறிய முடியாது.’ (21)

அழகிய தேரில் நிற்கும் துருவன், இவ்வாறு தன் தேரோட்டியிடம் கூறிக்கொண்டு, பகைவர்களின் எதிர்ப்பை எதிர்நோக்கித் தயாராக இருந்தான். அப்போது கடலொலிப்பது போன்ற பெருத்த ஒலி கேட்டது. நாற்றிசைகளிலும் புழுதிப்படலம் தென்பட்டது. (22)

ஒரே கணத்தில் ஆகாயம் மேகக் கூட்டங்களால் மறைக்கப்பட்டது. இடியும் மின்னலும் நாற்றிசைகளையும் நடுங்கச் செய்தன. (23)

குற்றமேயறியாத விதுரா! உதிரம், கபம், சீழ், மலமூத்திரம், மாமிசம் ஆகியவை மழைபோல் விழுந்தன. விண்ணிலிருந்து தலையற்ற முண்டங்கள் துருவன் எதிரில் வந்து விழுந்தன. (24)

அப்போது விண்ணில் ஒரு மலை தோன்றியது. நாற்றிசைகளிலிருந்தும் கல்மழை பெய்தது. இரும்பு கதைகள், கத்திகள், உலக்கைகள் ஆகியவைகளும் விழுந்தன. (25)

இடிமுழக்கம் போல் சீறிக்கொண்டு, கண்களில் தீப்பொறி பரக்க, விஷத்தைக் கக்கிக் கொண்டு பெருத்த சர்ப்பங்கள் ஓடி வந்தன. மதங்கொண்ட யானைகளும் சிங்கங்களும் புலிகளும் ஓடி வந்தன. (26)

ஊழிக்காலம்தான் வந்ததோ! என்று எண்ணுமாறு பேரிரைச்சலுடன், அலைகளால் பூமியை மூழ்கடிப்பதுபோல் கடல் பொங்கியெழுந்தது. (27)

கொடியவர்களான யட்சர்கள், இவ்வாறு அசுர மாயையினால் கோழைகளே கண்டு பயப்படும் படியான பற்பல நிகழ்ச்சிகளைப் படைத்தனர். (28)

எவராலும் எதிர்க்க முடியாத அந்த அசுர மாயையை, யட்சர்கள் துருவன் மேல் ஏவியதைக் கண்டு, அங்கு வந்திருந்த முனிவர்கள் துருவனுக்கு மங்களத்தை வேண்டினார்கள். (29)

முனிவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “உத்தானபாத மன்னன் புதல்வனே! துருவனே! தன்னடியார்களின் துன்பங்களைக் களைபவன் சார்ங்கமென்னும் வில்லுடையானான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன். அவரது திருநாமத்தைக் கேட்டாலும் பாடினாலும் சரி, எவராலும் வெற்றிகொள்ள இயலாத மரணபயத்தை மக்கள் சுலபமாக வென்றுவிடலாம். அந்த பகவான் உனது பகைவர்களை அழித்தொழிக்கட்டும்.” (30)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதினோராவது அத்தியாயம் — ஸ்வாயம்புவமனு துருவனிடம் போரை நிறுத்தக் கூறல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு முனிவர்கள் கூறும் ஆசிமொழிகளைக் கேட்ட துருவன், ஆசமனம் செய்து, தூய்மை பெற்று நாராயணாஸ்திரத்தை வில்லில் தொடுத்தான். (1)

விதுரரே! ஆன்மஞானம் தோன்றியதும் அவித்யையால் தோன்றும் துன்பங்கள் மறைவது போல், துருவன் நாராயணாஸ்திரத்தைத் தொடுத்தவுடன் யட்சர்களால் உண்டாக்கப்பட்ட மாயைகள் தானாகவே மறைந்தன. (2)

துருவன், நாராயணாஸ்திரத்தை வில்லில் பூட்டியதும், தங்கப்பூண்கள் பூட்டி அன்னப் பறவைகளின் இறக்கைகள் போல் வெளுத்த இறக்கைகள் கொண்ட பாணங்கள் வெளிப்பட்டு, பயங்கரமான சத்தத்துடன் அக்னிக்கட்டிகள் (காட்டுத்தீ) காட்டில் நுழைவதுபோல், பகைவர்களின் சேனைகளினூடே நுழைந்தன. (3)

[குறிப்பு:— ‘ஶிகண்டிந:’ என்கிற வடமொழிச் சொல்லுக்கு மயில், அக்னி எனப் பல பொருள்கள் இருந்தாலும், பொதுவாக பாகவத ஆசார்யர்கள் ‘ஶிகண்டிந:’ என்ற சொல்லிற்கு ‘மயில்’ என்றே பொருள் கொள்கிறார்கள். இங்கு ‘தீ’ (அக்னி) என்கிற பொருளே உகந்தது. தீ காட்டினுள் நுழைந்தால், அது எரியும்போது பயங்கரமான சத்தத்துடன் காட்டையே அழிக்கும். துருவனது பாணமும் பகைவன் கூட்டமான வனத்தினுள் நுழைவது, அதை அழிக்கவே. மயிலினது சத்தம் பயங்கரமானது அன்று. அது சங்கீதத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட ஓர் உயர்ந்த நாதம். மேலும், மயில் காட்டுக்குள் விருப்பம்போல் ஓடியாடி விளையாடி மகிழும். அது காட்டை அழிக்காது. இங்கு துருவனது பாணம், பகைவர் கூட்டமாகிய சேனாவனத்தை அழிக்க நுழைகிறது. ஆக, இங்கு ‘ஶிகண்டிந:’ என்பதற்கு ‘மயில்’ எனப்பொருள் கொள்வதைவிட, ‘அக்னி’, ‘தீ’ எனப் பொருள் கொள்வதே சாலச்சிறந்தது.]

அந்தக் கொடிய போரில் துருவனது கூரிய அம்புகளால் விரட்டியடிக்கப்பட்ட யட்சர்கள், கருடனால் துன்புறுத்தப்பட்ட பாம்புகள் படம் விரித்து கருடனையே எதிர்ப்பதுபோல், கைகளில் ஆயுதங்கள் ஏந்தி, துருவனை எதிர்க்க நாற்புறத்திலிருந்தும் ஓடிவந்தனர். (4)

போர்க்களத்தில் அவ்வாறு தன்னை எதிர்த்து ஓடிவரும் யட்சர்களது கைகால்கள், கழுத்து ஆகியவைகளைக் கூரிய பாணங்களால் வெட்டி வீழ்த்தி, யோகிகளான முனிவர்கள் சூரிய மண்டலத்தைத் தாண்டி எந்த லோகத்திற்குச் செல்கிறார்களோ, அந்த உலகிற்கு, அவர்களை அனுப்பி வைத்தான். (5)

ஒரு குற்றமும் அறியாத அநேக யட்சர்களை, விசித்திரமான அழகிய ரதத்திலே இருந்து கொண்டு துருவன், இவ்வாறு வதம் செய்வதைக் கண்டு, கருணையுள்ளம் கொண்ட துருவனது பாட்டனார் ஸ்வாயம்புவமனு, ரிஷிகணங்கள் சூழ அவனிடம் வந்து கூறலானார். (6)

மனு கூறுகிறார்—— “குழந்தாய்! கட்டுக்கடங்காத இந்தக் கோபத்தை விட்டுவிடு. கோபத்தால்தான் மனிதன் பாவத்தைச் செய்து நரகம் சென்றடைகிறான். நீ, உன் கோபத்தினால் குற்றமற்ற எத்தனை யட்சர்களைக் கொன்று குவித்திருக்கிறாய், பார். (7)

குழந்தாய்! குற்றமற்ற யட்சர்களை நீ வதம் செய்ய ஆரம்பித்தது, நம் குலத்துக்கு ஏற்றதல்ல; பெரியோர்கள் இந்தக் கொடிய செயலைத் தூற்றுவர்களேயன்றிப் போற்ற மாட்டார்கள். (8)

குழந்தாய்! உனக்கு உன் சகோதரனிடம் மிகுந்த அன்புள்ளது நியாயமே. ஆனால், அவனது வதத்திற்காக வருத்தமடைந்த நீ, யாரோ ஒரு யட்சன் செய்த குற்றத்திற்காக, குற்றம் செய்யாத எத்தனை யட்சர்களைக் கொன்றுவிட்டாய், பார்த்தாயா? (9)

ஜடமான இந்த உடலையே ஆத்மாவாக எண்ணி, அதற்காக ஒரு விலங்கு மற்ற விலங்குகளைத் துன்புறுத்திக் கொல்வதுபோல, மற்ற ஜீவர்களைக் கொல்வது பகவானையே சேவித்து வரும் சான்றோர்களுக்கு அழகல்ல; அது அவர்களது வழியுமல்ல. (10)

பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஆராதிப்பது என்பது எளிதான செயலன்று. ஆனால், நீயோ இந்தச் சிறிய வயதில் அவரை ஆராதித்து, மேலான துருவ பதத்தைப் பெற்றாய். இது எதனால் தெரியுமா? ‘சகல ஜீவர்களுக்கும் ஒரே புகலிடம் அந்த பகவான்தான்; சகல ஜீவராசிகளினுள்ளும் அந்த பகவான்தான் நீக்கமற நிறைந்துள்ளார்’ என்ற சீரிய எண்ணத்துடன், நீ அந்த பகவானை ஆராதித்ததுதான். (11)

உன்னைத் தனது உயர்ந்த அடியவனாக பகவான் ஏற்றுக் கொண்டுள்ளார். பகவானது அடியவர்களும் அப்படியே உன்னைக் கொண்டாடுகின்றனர். மேலும், நீ அனைத்து சாதுக்களுக்கும் வழிகாட்டியாக இருக்கிறாய். அப்படியிருக்க, நீ இவ்வாறான தவறான செயலை எப்படிச் செய்தாய்? (12)

தன்னைவிட மூத்தோர்களிடம் பொறுமை (அடக்கமாக வினயமாக இருத்தல்), இளையவர்களிடம் (தீனர்களிடம்) கருணை, சமமானவர்களிடம் நட்புரிமை மற்றும் அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் ஒரேமாதிரியான கழிவிரக்கம், அன்பு பாராட்டல் ஆகியவைகளால்தான் பகவான் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார். (13)

பகவான் மனமகிழ்ச்சி அடைந்துவிட்டால் மனிதன் பிரகிருதியின் குணங்களான சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களினின்றும், இந்த லிங்கச் சரீரத்தினின்றும் விடுதலையடைந்து, பரமானந்த ஸ்வரூபமான (சுகஸ்வரூபமான) பிரும்மத்தை அடைகிறான். (14)

உடல், பொறி—புலன்கள் என்கிற பரிணாமம் பெற்ற பஞ்சபூதங்களிலிருந்து ஆண்—பெண் என்பன உற்பத்தியாகின்றன. பின் அவர்கள் ஒருவரோடொருவர் இணைவதால் மறுபடியும் ஆண்—பெண் படைப்பு ஏற்படுகிறது. (15)

மன்னவா! இவ்வாறு பகவானுடைய மாயை என்கிற சக்தியால் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களிலும் ஏற்றத்தாழ்வு ஏற்படவே, படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்கிற முத்தொழில்கள் உண்டாகின்றன. (16)

படைத்தல் முதலிய அந்தச் செயல்களுக்கு நிர்குண ஸ்வரூபரான பகவான் நிமித்த காரணமாகிறார். அவரையே ஆதாரமாகக் கொண்டு காரிய—காரண ரூபமான இந்தப் பிரபஞ்சம் சுற்றி வருகிறது. காந்தக்கல்லின் சமீபத்தில் இரும்பு ஊசி தானாகவே இயங்குகிறதல்லவா? அதேபோலத்தான். (17)

பகவானது காலசக்தியின் மூலம் முறையே சத்துவம் முதலிய முக்குணங்களிலும் ஏற்றத்தாழ்வுகள் ஏற்படும்போது, பகவானது திருவிளையாடல் என்கிற சக்தியும், படைத்தல் முதலிய ரூபமாகப் பிரிகிறது. ஆகையால், பகவான் உண்மையிலேயே செய்பவராக இல்லாமலிருப்பினும் உலகைப் படைப்பவர் போலும், அழிப்பவராக இல்லாமலிருந்தாலும் அழிப்பவர் போலும் காட்சி அளிக்கிறார். உண்மையில் எல்லையற்ற பெருமையுடைய அந்த பகவானின் திருவிளையாடல் எத்தகையது என்பதை அறியமுடியாது! (18)

அந்த பகவான் காலஸ்வரூபர்; அழிவற்றவர்; அனைத்தினுள்ளும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள பரமன். முடிவற்ற அவர் இந்தப் பிரபஞ்சத்தை முடித்து வைக்கிறார். அவர் அனாதி (தோற்றம் தெரியாதவர்). ஆனால், அனைத்தையும் முதலில் படைத்தவர். அவர்தான் ஒரு ஜீவனிலிருந்து மற்றொரு ஜீவனைப் படைத்து, இந்த உலகின் படைத்தலைச் செய்கிறார். அதாவது, உலகை விருத்தி செய்கிறார். இறக்க வேண்டியவர்களை மரணதேவனைக் கொண்டு இறக்கச் செய்து, அழிக்கும் செயலையும் செய்கிறார். (19)

காலரூபியான இந்த பகவான் படைக்கப்பட்ட அனைத்து வஸ்துக்களிலும் ஒரே மாதிரியாக நீக்கமற நிறைந்துள்ளார். அவர் வேண்டுதல் வேண்டாமையிலார். காற்று வேகமாக வீசும்போது, அதைப் பின்தொடர்ந்து புழுதியும் பறந்தோடுகிறதல்லவா? அதேபோலத்தான், அனைத்து ஜீவன்களும் தங்கள் தங்களது முன்வினைக்கேற்ப, காலத்தின் கதியைப் பின்தொடர்ந்து செல்கின்றன. அந்த முன்வினைக்கேற்பத்தான் இன்ப—துன்பங்களையும் பெறுகின்றன. (20)

பகவான் வியாபகன் (எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவர்); வளர்தல், குறைதல் என்ற மாறுபாடற்றவர்; ஸ்வதந்திரர். செயற்கரிய செயல்புரிபவர். நாராயணன்தான் கர்ம பந்தத்திற்காட்பட்ட (முன்வினைத் தளைக்காட்பட்ட) ஜீவர்களின் ஆயுளை வளர்த்தலையும் குறைத்தலையும் செய்கிறார். (அதாவது, ஜீவர்களுக்குக் கால மிருத்யுவையும் அகால மிருத்யுவையும் செய்கிறார்.) (21)

துருவனே! இந்த பரமாத்மாவைத்தான் மீமாம்சகர்கள் கர்மா என்றும், சார்வாகர்கள் ஸ்வபாவம் (இயற்கை) என்றும், வைசேஷிகர்கள் காலம் என்றும், சோதிடர்கள் தெய்வம் என்றும், காமநூல் வல்லுனர்கள் ஆசை (காமம்) என்றும் கூறுகிறார்கள். (22)

குழந்தாய்! பகவான் புலன்கள் கொண்டு அறிய இயலாதவர். எந்தப் பிரமாணங்களைக் கொண்டும் இவ்வளவுதான் என அறிய முடியாதவர். மஹத் முதலிய அனைத்து சக்திகளும் அவரிடமிருந்து தோன்றினவையே. ‘அவரது நோக்கமென்ன? எதைச் செய்ய விரும்புகிறார்?’ என்பதை இவ்வுலகில் எவரும் கணிக்க முடியாது. அப்படியிருக்க, நம் அனைத்திற்கும் மூலகாரணரான அந்த இறைவனை யார்தான் முற்றிலுமாக அறிவர்? (23)

மகனே! குபேரனது இந்தப் பணியாளர்கள், உனது தம்பியைக் கொல்லவில்லை. ஏனெனில், குழந்தாய்! மனிதனது பிறப்பிற்கும் இறப்பிற்கும் தெய்வமே (விதியே) காரணம். (24)

அந்த விதி என்கிற பரமாத்மாதான் உலகமனைத்தையும் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறார். இருப்பினும், எதிலும் அஹங்காரம் (பற்றுதல்) இன்மையால், அவர் குணங்களிலோ, அதன் செயல்களிலோ ஒட்டுதலின்றி விளங்குகிறார். (25)

சகல ஜீவராசிகளின் ஸ்வரூபத்தில் விளங்குபவர் அவரே. சகல ஜீவராசிகளையும் அறநெறிக்குட்பட்டுச் செயல்புரியுமாறு அடக்கி ஆள்பவரும் அவரே. அவைகளைக் கருணையோடு ஆட்கொண்டு அருள்பவரும் அவரே. அவர், தனது மாயாசக்தியுடன் கூடியே படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்கிற முத்தொழில்களையும் செய்கிறார். (26)

குழந்தாய் துருவா! பக்தியற்றவர்களுக்கு இவர்தான் மரணதேவதை. பக்தர்களுக்கு அமுதம் போன்றவர். அகில உலகங்களுக்கும் ஒரே புகலிடம். ஆகவே, அவரையே நீ தஞ்சமாகப் பற்று. மூக்கணாங்கயிறு கொண்டு பிணைக்கப்பட்ட மாடுகள், தங்கள் யஜமானனது பாரங்களைச் சுமந்து, அவருக்கு அடங்கி வேலை செய்வதுபோல்தான், உலகைப் படைத்தல் முதலிய செயல்கள் புரியும் பிரும்மா முதலிய தேவதைகள், அந்தந்த பெயர்கள் என்கிற கயிற்றால் கட்டப்பட்டு, அவரவர்களது வேலையை அவரது கட்டளைப்படி செய்கிறார்கள். (27)

சிற்றன்னையின் சொல்லம்புகளால் மனம் புண்பட்ட ஐந்து வயது பாலகனாயிருந்த நீ, பெற்ற தாயையும் விடுத்து வனம் சென்று, கடுந்தவமியற்றி பகவானை ஆராதித்து, மூவுலகங்களுக்கும் மேலான துருவபதத்தைப் பெற்றாயல்லவா? (28)

குழந்தாய்! பகைமை எண்ணமற்ற தூய இதயத்தில் கருணையோடு குடியிருப்பவர், அந்த இறைவன். அவர் முக்குணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவர். ஒத்தார்—மிக்கார் இலையாய மாமாயன் (தோற்றமற்றவர். ஆகவே) அழிவற்றவர். வேண்டுதல், வேண்டாமையிலான். ஆகவே, நித்திய முக்தன் (எதிலும் ஒட்டாதவர்). வெளிப்பார்வையை உட்புறம் செலுத்தி, அந்த இறைவனை உள்ளத்தில் தேடு. பலவிதமான வேறுபாடுகள் கொண்ட இந்த உலகம், உண்மையில் பொய். ஆனால், மெய்போல் காட்சியளிப்பது அவராலேயே அன்றோ! (29)

அவ்வாறு நீ தேடும் போது, முடிவற்ற ஆனந்தமே வடிவான, அனைத்து சக்திகளும் பொருந்திய, அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் நீக்கமற நிறைந்த அந்த பகவானிடத்தில், உனக்கு நிலையான ஆழ்ந்த பக்தி தோன்றும். அதன் பயனாக நீ ‘யான், எனது’ என்கிற (அவித்தையின்) அஞ்ஞான சிக்கலான முடிச்சை மெல்ல மெல்ல அறுத்துவிடுவாய். (30)

மருந்து கொண்டு நோயைப் போக்கிக் கொள்வது போல், நான் இதுவரை உனக்கு உபதேசித்த அறநெறிகளை உன் படிப்பறிவினால் ஆராய்ந்தறிந்து, உனது கோபத்தை நீக்கிக் கொள். மங்களமான நல்வழிக்குக் கோபமே பகைவன். வெற்றிவேண்டின் வெகுளியை விடு. உனக்கு அனைத்து மங்களங்களும் உண்டாகுக. (31)

கோபத்திற்கு ஆட்பட்டவனைக் கண்டு அனைவரும் பயங்கொள்கின்றனர். ஆகவே, அறிவாளி தன்னால் மற்ற ஜீவராசிகளுக்கோ, மற்ற ஜீவன்களால் தனக்கோ பயம் ஏற்படக் கூடாது என்றே விரும்புவான். அறிவாளி என்றுமே கோபத்திற்காட்படக் கூடாது. (32)

பரமசிவனது தோழனான குபேரனிடம் நீ தவறு செய்து விட்டாய். ஏனெனில், உன் தம்பியை இந்த யட்சர்கள் கொன்றார்கள் என(த் தவறுதலாக எண்ணி)க் கோபங்கொண்டு, அவர்களைக் கொன்றுவிட்டாயே! (33)

குழந்தாய்! நீ, குபேரனை வணங்கி விநயமான சொற்களால் (அவரது கோபத்தைத் தணித்து,) அவரை மகிழ்ச்சிகொள்ளச் செய். ஏனெனில், சான்றோர்களது கோபம் நம் குலத்தையே அழித்துவிடும்.” (34)

இவ்வாறு ஸ்வாயம்புவமனு, தன் பேரனான துருவனுக்குக் கட்டளையிட்டார். அதன்பின் துருவன், அவரை வணங்கினான். அவர், அவனுக்கு ஆசிவழங்கி முனிவர்கள் சூழ, தன் நகருக்குச் சென்றார். (35)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பதினோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் — துருவன் குபேரனின் அருள் பெறுதலும், விஷ்ணுலோகம் செல்லுதலும்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— (ஸ்வாயம்புவமனுவின் உபதேசங்களைக் கேட்டு,) துருவன் சினம் தணிந்து போரை நிறுத்தினான் என்பதறிந்த குபேரன், சாரண—யட்ச—கின்னரர்கள் சூழநின்று துதிக்க, இருகை கூப்பி நிற்கும் துருவனிடம் வந்து கூறலுற்றார். (1)

குபேரன் கூறுகிறார்—— “குற்றமேயறியாத க்ஷத்திரியக் குமாரனே! உன் பாட்டனாரது கட்டளையை ஏற்று, எளிதில் விடஇயலாத பகைமையை விட்டுவிட்டாயே! மிகவும் மகிழ்ச்சி. (2)

உண்மையில் யட்சர்களை நீ கொல்லவில்லை. யட்சர்களும் உன் தம்பியைக் கொல்லவில்லை. அனைத்து ஜீவராசிகளின் தோற்றத்திற்கும் அழிவிற்கும் உண்மையான காரணம் கால வடிவான பகவானே. (3)

மனிதனுக்கு ‘நான், நீ’ என்ற வேறுபாடு அஞ்ஞானத்தால் தோன்றுவது. அஞ்ஞானமும் இவ்வுடலையே ‘நான்’ என்று நினைப்பதால் வருவது. இதுவும் கனவில் காணும் நிகழ்ச்சிகள் போல்தான். இதனால்தான் மக்களுக்கு தளை (பந்தம்) மற்றும் துன்பம் என்கிற விபரீதமான அவஸ்தைகள் (நிலைகள்) தோன்றுகின்றன. (4)

துருவனே! பகவான், உனக்கு சர்வ மங்களங்களையும் அருளட்டும். இப்பொழுது நீ சென்று வா. நீ இந்த உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டுமானால், அனைத்து ஜீவராசிகளையும் வேறுபாடின்றி ஒரே மாதிரியாகக் காண வேண்டும். அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் இருப்பவர் அந்த பகவான்தான் என்கிற எண்ணத்துடன் அவரை வழிபடு. இந்த உலகியல் பந்தங்களை வேருடன் களைபவர் அவர்தானே. இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து அழிப்பதற்காக, அவர் முக்குண உருவான அவரது மாயையாகிற சக்தியை ஏற்றுக் கொள்கிறார். ஆனால், அவர் அவை எவையிலும் ஒட்டி நிற்பதில்லை. அவரது திருவடிக்கமலங்கள் என்றும் எங்கும் எப்பொழுதும் வணங்கி வழிபடத்தக்கன. (5—6)

மன்னன் உத்தானபாதனின் மகனே! துருவனே! நீ என்றும் பகவான் பத்மநாபனின் திருவடிகளுக்கு அருகிலேயே இருப்பவன் (அதாவது, பகவானது சரணகமலங்களையே அனவரதமும் சிந்தித்திருப்பவன்) என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆகவே, வரம்பெறத் தகுதி உனக்குத்தான் உள்ளது. நீ விரும்பும் வரத்தைக் கேள். சந்தேகமோ, சங்கோசமோ வேண்டாம்.” (7)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— அரசர்க்கரசனான குபேரன் வரம் கேட்கும்படி கூறவே, பரமபக்தனும் அறிஞனுமான துருவன், கடத்தற்கரிதான மாயையை எளிதில் கடத்தற்கு ஒரே வழியான அசஞ்சலமான விஷ்ணு பக்தியையே வரமாக வேண்டினான். (8)

பிறகு, துருவனுக்கு அவன் வேண்டியபடி நிலையான பகவத் பக்தி உண்டாகும்படி வரமளித்து மகிழ்ந்த குபேரன், அவனெதிரிலேயே மறைந்தார். துருவனும் வரம் பெற்றுத் தன் நகரம் சென்றான். (9)

அங்கு வேள்வியையே திருமேனியாகக் கொண்ட யக்ஞ புருஷரான பகவானை, நிறைய தட்சிணைகள் அளித்து பல வேள்விகளால் ஆராதித்தான். அந்த வேள்விகளில் பயன்படுத்தப்படும் திரவியங்கள், செயல்கள், தேவதைகள் சம்பந்தமான அனைத்துச் செயல்களும், அதன் பயன்களும் அனைத்தும் அந்த பகவான்தானே? அந்த வேள்விகளுக்கான பயனை அளிப்பவரும் அவர்தானே? (10)

அனைத்து வஸ்துக்களாக விளங்குபவரும், உபாதி (மறைப்பு, தொடர்பு) அற்றவருமான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடம் கொண்ட இடையறாத தீவிரமான பக்தியோகத்தினால், துருவன் தன்னுள்ளத்தில் விளங்கும் பகவானை அனைத்துப் பிராணிகளினுள்ளும் விளங்குபவராகக் கண்டான். (‘ஸர்வம் விஷ்ணு மயம்’ என்பது துருவனது எண்ணம்.) (11)

துருவன் நன்னடத்தையின் நாயகன்; அந்தணர்களின் அடியவன்; வேதத்தின் பொளுணர்ந்த வேதியன்; ஏழை பங்காளன்; அறநெறிக் காவலன். ஆகவே மக்கள், அவனைத் தந்தையெனப் போற்றினர். (12)

உலகியல் சுகங்களை அனுபவிப்பதன் வாயிலாக, தான் செய்த புண்ணிய கர்மங்களின் பயனையும் போகங்களையும் துறந்து, வேள்வி முதலிய கர்மானுஷ்டானங்களைச் செய்வதன் வாயிலாக, பாவங்களையும் அழித்து, இந்தப் பூமண்டலத்தை முப்பத்தாறாயிரம் வருடங்கள் ஆண்டு வந்தான். (13)

பொறிபுலன்களைத் தன்வயப்படுத்திய பெருமனத்தனாகிய துருவன் அறம், பொருள், இன்பம் — இவைகளை ஈட்டுவதிலே பல்லாயிரக்கணக்கான வருடங்களைக் கழித்து, (பின் கானகம் செல்ல விரும்பித்) தன் மகன் உத்கலனிடம் அரசாட்சியை ஒப்படைத்தான். (14)

இந்தப் பிரபஞ்சமே உண்மை போல் காட்சியளிக்கும் பொய்யுருவம்; மாயையினால் உண்டாக்கப்பட்டது; கனவுலகத்தில் காணும் காட்சிகள் போன்றது; ஆகாயக் கோட்டை போன்று மாயையால் நம்மேல் கற்பனையாக ஏற்றி வைக்கப்பட்டது. இந்த உடல், அதன் தொடர்புடைய மனைவி—மக்கள், உற்றார்—மற்றார், பரந்த சேனை, நிறைந்த பொக்கிஷங்கள், அந்தப்புரம், அழகான உத்தியான வனங்கள், விளையாட்டுத் திடல்கள், கடல் சூழ்ந்த இந்தப் பூமண்டலம் ஆகிய இவையனைத்தும் காலவரையறைக்குட்பட்டன, நிலையற்றன (இருக்கும்போது சில சமயங்களிலும், இறக்கும்போது நிலையாகவும் நம்முடன் தொடராதன) என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு பதரிகாசிரமம் சென்றான். (15—16)

அங்கு தூய்மையான புண்ணிய நதியில் நீராடிப் பொறிபுலன்களைத் தூய்மையாக்கி, அமைதியாக ஸ்திர ஆசனத்தில் அமர்ந்து, பிராணாயாமத்தினால் மூச்சுக்காற்றை அடக்கி, மனத்தை வெளியுலகிலிருந்து இழுத்து நிறுத்தி, பகவானது ஸ்தூல ரூபமான விராட் ஸ்வரூபத்தில் பதியச் செய்தான். அந்த விராட் ஸ்வரூபத்தையே நினைந்து நினைந்து முடிவில், தியானிப்பவன்—தியானம் செய்யப்படுபவன் என்கிற பேதம் நீங்கி, நிர்விகல்ப சமாதியில் ஒன்றுபட்டு, பின் அந்த நிலையில் ஆத்ம ஸ்வரூபத்திலேயே நிலைத்து நின்றான். (17)

இவ்வாறு பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடம் பக்தி வெள்ளம் ஆறாகப் பெருகவே, அவனது கண்களின்றும் ஆனந்தக்கண்ணீர் ஊற்றெடுத்தது; இதயம் உருகலாயிற்று; உடல் மயிர்க்கூச்செறிந்தது; உடல் மறந்தது; தான் என்பதையும் தன்னையுமே மறந்தான். (18)

அப்போது பூரண நிலவு உதித்தாற்போல் பத்து திசைகளையும் ஒளிமயமாக்கியவண்ணம் சிறந்த ஒரு விமானம் விண்ணிலிருந்து மண்ணுக்கு இறங்கி வருவதைக் கண்டான், துருவன். (19)

அந்த விமானத்தில் நீலமேக சியாமளராகச் செந்தாமரைக் கண்களுடன் அழகிய இளம் வயதினராகக் கையில் கதையேந்தி, அரையில் பொன்னாடை, கழுத்தில் முத்துமாலைகள், கைகளில் தோள்வளைகள், தலையில் கிரீடம், காதுகளில் குண்டலங்கள் தரித்த இரண்டு தேவசிரேஷ்டர்களைக் கண்டான். (20)

அவர்கள் இருவர்களையும் புண்ணிய சுலோகரான பகவானுடைய அடியார்கள் என்றறிந்த துருவன், அவர்களுக்குச் செய்யும் மரியாதை முறைகளையும் மறந்து பரபரப்புடன் எழுந்திருந்து, ‘இவர்கள் பகவானது முக்கியமான அடியவர்களாக இருப்பர்’ என்றெண்ணி, பகவான் மதுசூதனனது திருநாமங்களைக் கீர்த்தனம் செய்து கொண்டே இருகை கூப்பி வணங்கினான். (21)

பகவானது அணுக்கத் தொண்டர்களான ‘ஸுநந்தன்’, ‘நந்தன்’ என்கிற அந்த இருவர்களும் பகவானது திருவடிகளிலேயே மனத்தைப் பதித்தவண்ணம் விநயத்துடன் இருகை குவித்துத் தலைவணங்கி நிற்கும் அந்த துருவன் அருகே வந்து, சற்றே சிரித்தவண்ணம் அன்புடன் கூறலானார்கள். (22)

ஸுநந்த—நந்தர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “அரசே! தாங்கள் ஐந்து வயது பாலகனாயிருந்தபோதே தவத்தினால் பகவானை மகிழச் செய்தவர். உமக்கு அனைத்து மங்களங்களும் உண்டாகுக. நாங்கள் கூறுவதைச் சற்றே கவனமாகக் கேளுங்கள். (23)

அகில உலக ரட்சகரான பகவான் மகாவிஷ்ணுவின் அணுக்கத் தொண்டர்களான நாங்கள் இருவரும், தங்களை அந்த பகவானது இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லவே (இப்பொழுது) இங்கே வந்திருக்கிறோம். (24)

பகவானது அந்த ஸ்தானத்தை சப்தரிஷிகளும் மேனோக்கிப் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்களே தவிர அடைய முடியவில்லை. அந்த இடத்தை சந்திரன், சூரியன் முதலிய கிரகங்கள், அசுவினி முதலிய பிரதான நட்சத்திரங்கள், மற்றுமுள்ள நட்சத்திரங்கள் ஆகிய அனைத்தும் பிரதட்சிணமாகச் சுற்றித்தான் வருகிறார்கள். அவ்வாறு எவராலும் வெற்றிகொள்ள முடியாத பகவானது அந்த வைகுண்டம், உம்மால் சுலபமாகப் பெறப்பட்டது. ஆகவே, அங்கு தாங்கள் வரவேண்டும். (25)

துருவனே! உமது முன்னோர்களோ, மற்றவர்களோ இதுவரை யாரும் அந்த இடத்தைப் பெற்றாரில்லை. அனைத்துலகங்களும் போற்றிக் கொண்டாடும் அந்த விஷ்ணுபதத்தை தாங்கள் அடையலாம். (26)

நீண்ட ஆயுள் பெற்றவரே! புண்ணிய சுலோக சிகாமணியான உமக்காக, இந்தச் சிறந்த விமானத்தை பகவானே அனுப்பியுள்ளார். இதில் அமரத்தக்கவர் தாங்கள்தான்.” (27)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பகவானது பார்ஷதர்களின் தேனொழுகும் இனிய சொற்களைக் கேட்ட பகவத் பிரியனான துருவன், நீராடித் தூயவனாய் தினமும் செய்யவேண்டிய கடமைகளை முறைப்படி செய்து முடித்து, அங்குள்ள முனிவர்களை வணங்கி ஆசிபெற்றான். (28)

அந்த உயர்ந்த விமானத்தை மும்முறை வலம் வந்து பூசித்து, விஷ்ணு பார்ஷதர்களையும் வணங்கிய துருவன், பொன்போல் ஒளிரும் திவ்வியத் திருமேனியைப் பெற்று, அந்த விமானத்தில் ஏறி உட்கார நினைத்தான். (29)

அப்போது உத்தானபாதனது புத்திரனான துருவன், மரணதேவதையான யமதர்மராஜன் அங்கு வந்ததைக் கண்டான். உடனே, அவரது தலையில் காலூன்றி, அந்த உயர்ந்த விமானத்தில் ஏறி அமர்ந்தான். (30)

அப்போது துந்துபி, பேரி, பணவம் முதலிய வாத்தியங்கள் முழங்கின; கந்தர்வர்கள் பாடினர்; பூமாரி பொழிந்தது. (31)

விண்ணுலகம் செல்ல விரும்பி விமானத்தில் ஏறியமர்ந்த துருவன், புறப்படும் சமயம் தன் தாயார் ஸுநீதியை நினைத்தான். ‘வணக்கத்திற்குரிய தாயாரை இங்குவிட்டுப் பெறற்கரிய வைகுண்டத்தை நான் மட்டும் அடைவதா?’ என எண்ணினான். (32)

துருவனுடைய இந்த எண்ணத்தை உணர்ந்த இருபார்ஷதர்களும் வேறொரு விமானத்தில், அவன் தாயார் இவனுக்கு முன்னால் செல்வதைக் காண்பித்தனர். (33)

வழியெங்கிலும் ஆங்காங்கே விமானத்தில் செல்லுகின்ற தேவர்கள், துருவனைப் புகழ்ந்து பாடிப் பூமாரி பொழிந்தனர். துருவன், சூரியன் முதலிய கிரகங்களின் மண்டலத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே சென்றான். (34)

பின் துருவன் தேவயானமாகிய உத்தராயணம் வழியாக மூவுலகங்களையும், சப்தரிஷி மண்டலங்களையும் கடந்து, அனைத்து உலகங்களுக்கும் மேலான ஸ்ரீஹரியின் அழிவற்ற வைகுண்டத்தை அடைந்தான். (35)

அந்த வைகுண்டம் தன்னொளியாலே ஒளிர்வது. இதன் ஒளியால்தான் மூவுலகங்களும் விளங்குகின்றன. அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் ஒருபுடை நோக்காகக் கருணை கொண்டவர்கள் மட்டுமே இதை அடைய முடியும். அனவரதமும் நற்செயல்களையே செய்தொழுகும் சான்றோர்கள் இந்த உலகை அடைகிறார்கள். (36)

கோபத்தை வென்ற சாந்தமூர்த்திகள்; அனைத்தையும் வேறுபாடின்றி ஒன்றாகக் காணும் பண்பாளர்கள்; புறத்தூய்மை—அகத்தூய்மை உடையார்; அனைத்து ஜீவன்களிடமும் அன்பு கொண்டவர்கள்; உற்றார்—உறவினர் அனைத்தும் பகவானே என்ற சிந்தையர் — இவ்வாறான சாதுக்களே, அந்த அச்சுதனுடைய வைகுண்டத்தை நேரிடையாக அடைகிறார்கள். (37)

பகவானையே கதியாக அடைந்த உத்தானபாத மன்னனின் புதல்வனான துருவன், இவ்வாறு மூவுலகங்களுக்கும் மேல் வைக்கப்பட்ட நாயகக்கல் போல் (சூடாமணி போல்) பிரகாசித்தான். (38)

குருகுலத் திலகமே விதுரா! போரடிக்கும் மாடுகள் களத்தின் நடுவில் நாட்டப்பட்ட முளையைச் சுற்றிச் சுற்றி வருவதுபோல், ஆகாயத்தில் உள்ள ஜோதிற்கணங்கள் (ஒளிவட்டங்கள்), அந்த துருவனது நிலையான மண்டலத்தை வேகமாகச் சுற்றிச் சுற்றி வருகின்றன. (39)

இவனது புகழைக் கண்ட தேவரிஷி நாரத பகவான், பிரசேதஸர்களின் வேள்விச்சாலையில், இவனது சரித்திரத்தை வீணையில் இசைத்துப் பாடினார். (40)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “பதிவிரதா சிரோமணியான ஸுநீதியின் புதல்வனான துருவன், கடுந்தவத்தினால் எந்த உயர்ந்த துருவஸ்தானத்தைப் பெற்றானோ, அந்த ஸ்தானத்தை பாகவத தர்மங்களின் மர்மமறிந்த வேதமோதிய அந்தணர்களும் பெறமுடியாது என்றிருக்க, க்ஷத்திரியர்களான அரசர்கள் பெறுவது என்பது இயலக்கூடியதா? (41)

அந்தோ! ஐந்து வயது பாலகனாக இருந்தபோதே, சிற்றன்னையின் சொல்லம்புகளால் மனம் புண்பட்ட துருவன் கானகம் சென்று, நான் உபதேசித்தவண்ணமே பகவானைப் பூசித்து, எவராலும் வெற்றிகொள்ள இயலாத பகவானையே தன்னவராகக் கொண்டான். பகவானையே தன்வசம் செய்து கொண்டானே! (42)

ஐந்தாறு வயது க்ஷத்திரியச் சிறுவனான துருவன், கடுந்தவத்தின் மூலம் சில தினங்களிலேயே பகவானை மகிழ்வித்து, அவரது பரமபதத்தைப் பெற்றான். அவன் அடைந்த அந்தப் பரமபதத்தை, இப்பூவுலகில் வேறு எந்த க்ஷத்திரியனாவது பல்லாண்டுகள் தவஞ்செய்தாவது அடைய இயலுமா?” (43)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! சான்றோர்கள் கொண்டாடும் துருவனது புகழ்வாய்ந்த மேலான இந்தச் சரித்திரத்தைத் தாங்கள் வேண்டிக் கேட்டுக் கொண்டதால், இப்பொழுது தங்களுக்குக் கூறினேன். (44)

துருவனது சரித்திரம் பொருளை வாரி வழங்கும்; புகழைப் பரப்பும்; நீண்ட ஆயுளைத் தரும்; மிகவும் பவித்திரமானது; மங்களமளிப்பது. இதை ஓதுவதால் சுவர்க்கம் முதலிய உலகங்களும் அழியாத வைகுண்டமும் கிடைக்கும்; அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கும்; சான்றோர்கள் கொண்டாடி மகிழ்வது. (45)

பகவத் பக்தனான துருவனது இந்தத் தூய்மையான சரித்திரத்தை ஈடுபாடு கொண்டு அடிக்கடி கேட்பவன், பகவானிடம் இடையறாத பக்தி கொள்வான். அதனால், அவனது துக்கங்கள் அனைத்தும் தீயினிற்தூசாகும். (46)

இந்தச் சரித்திரத்தைச் சிரவணம் செய்பவனுக்கு சீலம் (ஒழுக்கம்) முதலிய நற்குணங்கள் உண்டாகும். மேன்மையை விரும்புபவர்கள் மேன்மை பெறுவர். வலிமையை (தேஜஸை) விரும்புபவர்கள் வலிமை பெறுவர். மானமே பெரிதென எண்ணுவார் உயர்ந்த மதிப்பைப் பெறுவர். (47)

அந்தணர்கள் (சான்றோர்கள்) கூடிய அவையில் புனிதமானதும் கீர்த்தி வாய்ந்ததுமான துருவனது சரித்திரத்தைக் காலையும் மாலையும் பக்தியோடு கூறவேண்டும். (48)

பகவானது பரமபவித்திரமான திருவடிகளிலே பக்திபூண்ட அடியவன், பலனில் பற்றுகொள்ளாது பௌர்ணமி, அமாவாசை, துவாதசி, திருவோண நட்சத்திரம், மாலை வேளை, தினக்ஷயம் (ஒரு நட்சத்திரம் சூரியோதயத்திற்குப் பின் தொடங்கி, மறுநாள் சூரியோதயத்திற்கு முன் முடியும் தினம்), வியதீபாதம், சங்கிராந்தி (மாதப்பிறப்பு), ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆகிய நாட்களில் கேட்பதிலே ஈடுபாடுடையவர்களுக்கு, பகவானையே உள்ளத்திலிருத்திக் கூறுபவன் தனக்குத்தானே மகிழ்ச்சி கொள்வான். அவன்தான் சித்தபுருஷனாகிறான், பூரணனாகிறான். (49—50)

தத்துவ (உண்மை) விளக்கம் புரியாத, ஆனால் அதையறிய ஆவல் கொண்டவனுக்கு முக்தியின்பத்தை அளிக்கும் ஆன்மஞானத்தை முழுமனத்துடன் அருளும் கருணையுள்ளம் கொண்ட ஏழைபங்காளனுக்கு தேவர்கள் அருள்புரிகிறார்கள். (51)

கௌரவ திலகமே விதுரா! சிறுவனான துருவன் அந்தச் சிறுவயதிலேயே விளையாட்டுப் பொருள்களை விட்டு, பெற்றெடுத்த தாயாரை விட்டு, வீடுவாசலை விட்டு, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனையே சரணமடைந்தான். துருவனது தூய்மையான இந்தச் செயல் எங்கும் புகழப் பெற்றது. பரமபாவனமான அவனது சரித்திரத்தை உனக்குக் கூறினேன். (52)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் — துருவனது வம்சாவளியும், அங்கனது சரித்திரமும்

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— துருவன் வைகுண்டத்தை அடைந்த வரலாற்றை மைத்திரேயர் கூறக் கேட்ட விதுரர், பகவானிடம் பக்தி மேலிட்டு மேலும் கேட்கலானார். (1)

விதுரர் கேட்கிறார்—— சிறந்த விரதமுடைய முனிவரே! நீங்கள் கூறிய அந்தப் பிரசேதஸர்கள் என்பவர் யாவர்? எவருடைய குமாரர்கள்? யாருடைய வம்சத்தில் பிறந்து புகழ் பெற்றார்கள்? அவர்கள் எங்கு யாகம் செய்தனர்? (2)

மகாவிஷ்ணுவின் பூஜாவிதானத்தை (‘பாஞ்சராத்திரம்’ என்கிற ஆகம விதியை)க் கூறிய நாரதர், பகவானை நேருக்குநேர் அனுபவிக்கும் சிறந்த பக்தரென நினைக்கிறேன். (3)

பிரசேதஸர்கள் தங்கள் அறநெறி வழுவாது பகவான் யக்ஞ புருஷரை வேள்விகளால் ஆராதித்தபோது, பரமபக்தரான நாரதர் அங்கு துருவனது கல்யாண குணங்களை வர்ணித்தார். (4)

அந்தணகுலதிலகமே! அங்கு வேள்விச்சாலையில் நாரதர் கூறிய பகவத் கதைகளை முழுமையாக நான் கேட்க விரும்புகிறேன். கருணை புரிந்து தாங்கள் கூறவேண்டும். (5)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— துருவனது புதல்வனான உத்கலன், தன் தந்தை வனம் சென்ற பின்பு, ஸார்வபௌமஸ்ரீயையும் (அரசர்க்கு அரசச் செல்வத்தையும்), சிங்காதனத்தையும் விரும்பவில்லை. (6)

அவன் பிறவி முதலே மனவடக்கமுள்ளவன்; பற்றற்றவன்; எங்கும் எதிலும் சமநோக்குடையவன். அவ்வாறான உத்கலன் அனைத்து ஜீவராசிகளைத் தன்னுள்ளும், தன்னை அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் ஒருபுடையாக நீக்கமற நிறைந்துள்ளதாகக் கண்டான். (7)

தீவிரமான நீடித்த யோகப் பயிற்சியினால் அவனுடைய கர்மபந்தங்களும், உள்ளத்தின் வாஸனாமலங்களும் எரிந்து சாம்பலாயின. அதனால், அவன் தனது ஆத்மாவைச் சுகஸ்வரூபமாகவும், பரமசாந்த வடிவாகவும், ஞானமே வடிவானதாகவும், எங்கும் நிறைந்ததாகவும் காண ஆரம்பித்தான். இரண்டற்ற பரமசாந்தமான பிரும்மஸ்வரூபமே ‘தான்’ என்பதை உணர்ந்தான். அதனால், தனது ஆத்மாவைத் தவிர, தனித்த வேறொன்று உள்ளதாக, அவன் எதையுமே காணவில்லை! (8—9)

வெளித்தோற்றத்திற்கு ஜடன் போலும், குருடன், செவிடன், பைத்தியம், ஊமை போலும் காணப்பட்டாலும், உண்மையில் அந்தக் குறைகள் ஏதுமற்றவனாகவும், ஆனால், இந்த உண்மை அறியாத பாமரர்களுக்கு ஜ்வாலையடங்கிய அக்னி போலவும் தென்பட்டான். (10)

அதனால், அவனை அறிவீனன் — பைத்தியம் என்று நினைத்த அக்குலத்து மூத்தோர்கள், மந்திரி பிரதானிகளுடன் கலந்தாலோசித்து, துருவனின் பத்தினி பிரமியின் இளைய குமாரனாகிய வத்ஸரனை அரசனாக்கினர். (11)

வத்ஸரனது அன்பு மனைவி ஸ்வர்வீதி என்பவள் புஷ்பார்ணன், திக்மகேது, இஷன், ஊர்ஜன், வஸு, ஜயன் என்னும் ஆறு புதல்வர்களைப் பெற்றெடுத்தாள். (12)

புஷ்பார்ணனுக்கு பிரபை, தோஷை என இரு மனைவியர். பிரபைக்கு மூன்று பிள்ளைகள். அவர்கள் பிராதன், மத்யந்தினன், ஸாயன் என்பவர்கள். (13)

தோஷா என்பவளின் புதல்வர்கள் பிரதோஷன், நிசிதன், வியுஷ்டன் என்கிற மூவரும். வியுஷ்டன் மனைவி புஷ்கரிணி. இவர்களது புதல்வன் ஸர்வதேஜஸ் என்பவன். (14)

ஸர்வதேஜஸ்ஸின் மனைவி ஆகூதி. இவர்களது மகன் சக்ஷூஸ் என்கிற மனு. அவனது மனைவி நட்வலா. இவர்களது புதல்வர்கள் புரு, குத்ஸன், த்ரிதன், தியும்னன், ஸத்யவந்தன், ரிதன், விரதன், அக்னிஷ்டோமன், அதிராத்ரன், பிரத்யும்னன், சிபி, உல்முகன் என்கிற பன்னிரண்டு பேர்கள். இவர்கள் குற்றமேயறியாத தூய்மையானவர்கள். (15—16)

உல்முகன், புஷ்கரிணி என்பவளை மணந்து அங்கன், சுமனஸ், கியாதி, கிரது, அங்கிரஸ், கயன் என ஆறு புதல்வர்களைப் பெற்றெடுத்தான். (17)

அங்கனது மனைவி ஸுநீதை என்பவள் கொடியவனான வேனனை ஈன்றாள். இவனது கெட்ட செயல்களைக் கண்டு வருந்திய ராஜரிஷியான அங்கன், நாடு நகரத்தைத் துறந்து சென்றான். (18)

விதுரரே! முனிவர்களது சாபம் வஜ்ரப்படை போன்றது; என்றும் வீணாகாதது. அவர்கள் (வேனனது கொடுஞ்செயல்களைக் கண்டு) கோபங்கொண்டு அவனைச் சபிக்கவே, அவன் இறந்தான். அப்பொழுது உலகம் காவலன் இல்லாததாக ஆகவே, திருடர்கள் மக்களைத் துன்புறுத்தலாயினர். இதைக் கண்டு, முனிவர்கள் வேனனது வலது கரத்தைக் கடைந்தனர். அதனின்றும், பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது அம்சாவதாரமாக பிருது மகாராஜன் தோன்றினார். அவர்தான் முதல் சக்கரவர்த்தி. (19—20)

விதுரர் கேட்கலானார்— “முனிவரே! அங்க மகாராஜன் ஒழுக்கத்தின் கொள்கலன்; பரமசாது; அந்தணர்களிடம் பெருமதிப்பு கொண்ட மகான். அவருக்கு இவ்வாறான கெட்ட மகன் (வேனன்) எவ்வாறு பிறந்தான்? இவன் காரணமாகத்தானே மனம் நொந்து வனம் சென்றார், அவர். (21)

முனிவர்கள் அறநெறி அறிந்தவர்கள். குற்றவாளிகளைத் தண்டிக்கும் பொறுப்பு அரசனுடையதன்றோ? அப்படியிருக்க, அரசனான வேனனையே முனிவர்கள் தண்டித்தார்கள் எனில், அதற்கான காரணமென்ன? அவன் அப்படி என்ன குற்றம் செய்தான்? (22)

அரசன் தவறே செய்திருந்தாலும், மக்கள் அவனை அவமதிக்கக் கூடாதன்றோ? ஏனெனில், அவன் தனது சக்தியோடு, எண்டிசை லோகபாலகர்களுடைய சக்தியையும் ஒருங்கே தாங்கப் பெற்றவனாயிற்றே! (23)

அந்தணோத்தமரே! தாங்கள் முக்காலங்களையும் உணர்ந்த பெரியோர்களில் சிறந்தவர். ஸுநீதையின் புதல்வனான வேனன் புரிந்த அனைத்துத் தீயசெயல்களையும் கேட்கத் துடிக்கும் எனக்குக் கூறவேண்டும். நான் தங்கள் பக்தனல்லவா? (24)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— சிறந்த அரசனான அங்கன் சிறந்த யாகமான அசுவமேத வேள்வியைச் செய்தான். அதில் வேதமந்திரங்கள் கூறியழைத்தும் தங்கள் அவிர்பாகத்தைப் பெற்றுக் கொள்ள தேவர்கள் வரவில்லை. (25)

இதைக் கண்டு வியந்த ரித்விக்குகள் (புரோகிதர்கள்) யஜமானனான அங்க மன்னனிடம், “மந்திரபூர்வமாக வேள்வியில் அளிக்கப்பட்ட உமது அவிர்பாகத்தைப் பெற்றுக் கொள்ள தேவர்கள் வரவில்லையே. (26)

அரசே! தங்களது அவிர்பாகத்தில் யாதொரு குறையுமில்லை. இதைத் தாங்கள் மிகுந்த ஈடுபாட்டோடு சேர்த்து வைத்துள்ளீர்கள். சொல்லப்படுகின்ற வேதமந்திரங்களிலும் திறமை குறைவில்லை, வலிமைமிக்கதே. ஏனெனில், இங்கு இந்த மந்திரங்களைக் கூறி வேள்வி செய்யும் ரித்விக்குகள் அனைவருமே, அவர்களது ஒழுக்க நெறி தவறாது அனுஷ்டிப்பவர்கள். (27)

இந்த வேள்வியான கர்மாவிற்குச் சாட்சி அந்த தேவர்களே. வேதமோதுவதிலோ, அவர்களுக்குரிய அவிர்பாகத்தைத் தருவதிலோ, எந்தவித அபசாரமும் நிகழவில்லை. மரியாதை குறைவும் நிகழவில்லை. அப்படியிருக்க, அவர்களுக்குரிய அவிர்பாகத்தைப் பெற அவர்கள் ஏன் வரவில்லை? என்பதுதான் புரியவில்லை” என்று கூறினர். (28)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு வேதியர்கள் கூறக் கேட்ட யஜமானனான அங்கன், மிக வருந்தி, தேவர்கள் அவிர்பாகத்தைப் பெறாததன் காரணத்தை அறிய விரும்பி, சபையோர்களின் அனுமதி பெற்று, தான் ஏற்ற மௌன விரதத்தை விடுத்து, அவர்களை நோக்கிக் கேட்கலானான். (29)

‘சபையோர்களே! மந்திரங்கள் கூறி, தேவர்களை வேள்வியில் ஆவாகனம் செய்தும், அவர்கள் வரவில்லையே! அவிர்பாகத்துடன் அளிக்கப்பட்ட ஸோமபானத்தையும் பெற்றுக் கொள்ளவில்லையே! அவ்வாறு நான் என்ன தவறு செய்தேன்? என்று சொல்லுங்கள்’ எனக் கேட்டார். (30)

அவையோர்கள் (பதில்) கூறுகிறார்கள்—— ‘மன்னவா! தாங்கள் இப்பிறவியில் எந்தப் பாவமும் இதுவரை செய்யவில்லை. ஆனால், நிச்சயமாக முன்வினைப்பயன் ஒன்று உள்ளது. அதன் காரணத்தால் தங்களுக்குப் பிள்ளைப்பேறில்லை. (31)

அரசே! தேவர்கள் அவியுணவைப் பெறுமாறு நீர், நல்லதொரு குமாரனைப் பெறுவதற்கு முயற்சி செய்யுங்கள். நீர் பூசிக்கும் அந்த ஸ்ரீமந்நாராயணன், புத்திரனை விரும்பும் உங்களுக்கும் நல்லதொரு மகனை அருள்வார். (32)

புத்திர சந்தானம் வேண்டித் தாங்கள் அந்த யக்ஞபுருஷரான பகவானை ஆராதித்தால், அப்பொழுது தேவர்கள் தாங்களாகவே, தங்கள் தங்கள் பாகங்களை ஏற்க வருவார்கள். (33)

மனிதன் எதையெதை விரும்பிப் பூசனை புரிகிறானோ, அதையெல்லாம் அருளுபவர் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன். உபாஸகன் எந்த ஈடுபாட்டுடன் சேவிக்கிறானோ, அதன்படியே அந்த உபாஸகன் பயனைப் பெறுகிறான்.’ (34)

இவ்வாறு அந்தப் புரோகிதர்கள், அரசனுக்குக் குழந்தை பாக்கியம் வேண்டும் என்று நிச்சயித்து, அதற்காக வேள்விக்கான பசுவின் உடலில் வேள்வி உருவாக விளங்கும் மகாவிஷ்ணுவைப் பூசிப்பதற்காக, புரோடாசம் என்கிற ஹவிஸை (நிர்வாபனம்) செய்தார்கள்; அவியுணவை வேள்வியிலிட்டார்கள். (35)

உடனே, அந்த வேள்வித் தீயிலிருந்து கழுத்தில் தங்கஹாரமும், அரையில் தூய்மையான பொன்னாடையும் அணிந்த யக்ஞபுருஷன், தங்கப்பாத்திரத்தில் பாயஸத்தை ஏந்தியவண்ணம் வெளிவந்தார். (36)

பெருமனம் படைத்த அங்க மன்னன், வேதியர்களின் அனுமதியுடன் இருகைகளாலும் அந்த பாயஸ பாத்திரத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு, முகர்ந்து பார்த்து மகிழ்ச்சியோடு, அதைத் தன் மனைவியிடம் அளித்தான். (37)

மகப்பேறற்ற அந்த அரசி பிள்ளைப்பேறு அளிக்கவல்ல அந்த பாயஸத்தைத் தன் கணவரிடமிருந்து பெற்று, உண்டு, கருத்தரித்தாள். உரிய காலத்தில் அவள் ஓர் ஆண்மகவைப் பெற்றெடுத்தாள். (38)

அதர்மத்தின் அம்சத்திலிருந்து தோன்றிய மிருத்யு, இவனது தாய்வழி தாத்தா. ஆகவே, இவன் சிறுவயது முதற்கொண்டே தன் தாத்தாவைப் பின்பற்றியவனாகத் தீயவழியில் செல்பவன் ஆனான். (39)

தீயவனான அவன் கையில் வில்லேந்தி வேட்டையாடக் காட்டிற்குச் சென்று, எளிய விலங்குகளைக் கொன்றான். அதைக் கண்டு மக்கள் ‘கொடியவன்’ என்னும் பொருள் கொண்ட ‘வேனன்’ என்ற பெயரால் அழைக்கலாயினர். (40)

விளையாட்டுத் திடலில் விளையாடும் போது, தன்னொத்த சிறுவர்களைப் பலவந்தமாகப் பிடித்துச் சிறிதும் தயவில்லாமல் விலங்குகளைக் கொல்வது போல் கொன்றுவிடுவான். (41)

மன்னன் அங்கன், தன் தீய மகனைப் பலவிதங்களில் தண்டித்தும், அவனைத் தீய செயல்களின்றும் தடுத்து, நல்வழிப்படுத்த இயலாது மிகவும் வருந்தினான். (42)

இவ்வாறு வருந்திய அரசன், ‘பிள்ளைப்பேறற்றவர்கள் உண்மையில் மிகவும் புண்ணியம் செய்தவர்களே. அவர்கள் பகவானைப் பெரும்பாலும் உண்மையாகவே ஆராதித்தவர்கள். ஏனெனில், அவர்களுக்குத் தீயபுத்திரனது கொடுஞ்செயல்கள் கண்டு வருந்தும் நிலை இல்லையல்லவா!’ என்று மனத்திற்குள் நினைத்தான். (43)

தீயபிள்ளையின் செயலால் பெற்றோர்களது புகழ் மண்ணோடு மண்ணாகிறது; அதர்மத்தில் பங்கு பெறுவதாகிறது; அனைவரிடமும் பகை மூள்கிறது; முடிவற்ற மனவேதனை உண்டாகிறது; வீடே ஒரு நரகமாகிறது. பெயரளவில் பிள்ளை என்கிற இம்மாதிரியான பிள்ளைக்காக அறிவுள்ளவன் ஆசைப்படுவானா? ஆன்மாவைத் தளையிடும் ஒரு மோகவலையன்றோ, இது? (44—45)

‘ஒருவிதத்தில் நல்ல பிள்ளையைவிட, கெட்ட பிள்ளையே தேவலாமோ? ஏனெனில், நல்ல பிள்ளை பற்றுக்குக் காரணமாவான். அதனால், அவனைத் துறத்தல் பெருத்த துன்பத்தைத் தரும். கெட்ட பிள்ளையெனில் வீடே நரகமாகிவிடும்; துறவு ஏற்கும் மனப்பான்மை விரைவில் கிட்டும்; எளிதில் வீட்டைத் துறந்துவிடலாம்.’ (46)

இவ்வாறு சிந்தனையில் ஆழ்ந்து வருந்திய அரசன், இரவில் உறக்கமின்றிச் செல்வம் நிறைந்த தனது அரண்மனை, ஆழ்ந்து உறங்குகின்ற தன் மனைவியான வேனனின் தாய் ஆகியவற்றின் மேல் கொண்ட மோகத்தைத் துறந்து, நடுநிசியில் ஒருவரும் அறியாதவண்ணம் கானகம் சென்றான். (47)

அரசன் வெறுப்படைந்து, அரசைத் துறந்து சென்றதையறிந்த புரோகிதர்கள், மந்திரிகள், மற்றுமுள்ள உற்றார், சுற்றார், மக்கள் ஆகிய அனைவரும் துன்பமுற்று, பூமி முழுவதும் அவனைத் தேடியலைந்தனர். யோக மார்க்கத்தின் உண்மை வழியறியாதவன், தன்னுள் மறைந்து விளங்கும் பகவானை வெளியே தேடுவது போன்றிருந்தது, அது. (48)

குருகுலத் தோன்றலே! அரசன் சென்றவிடத்தைக் காண இயலாது, தங்கள் தேடும் முயற்சியும் பயனின்றிப் போனது கண்ட மக்கள், நகரத்திற்குத் திரும்பி வந்து, அங்கு கூடியிருந்த முனிவர்களை வணங்கி, கண்களில் நீர் மல்க, அரசனைக் காணாத செய்தியைத் தெரிவித்தனர். (49)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதிநான்காவது அத்தியாயம் — மன்னன் வேனனது வரலாறு

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— வீரரே! பிரும்மத்தின் உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறிந்த பிருகு முதலிய முனிவர்கள் எப்பொழுதும் உலக நலனையே எண்ணுபவர்கள். மக்களைக் காக்க அரசன் ஒருவன் இல்லாவிடில், அவர்கள் விலங்குகள் போல் ஒருவருக்கொருவர் அடித்துக் கொண்டு அழிந்துவிடுவார்கள் என்றெண்ணி, மந்திரி பிரதானிகள் விரும்பாவிடினும் வேனனின் தாயான ஸுநீதையின் அனுமதியின் பேரில், வேனனை இந்நிலவுலகின் அரசனாகத் திருமுடிசூட்டினர். (1—2)

கொடுமையாகத் தண்டிக்கும் குணமுடைய வேனன் அரியணை ஏறியதைச் செவியுற்ற திருடர்களும் கொள்ளையரும், பாம்பைக் கண்ட எலிகள்போல் ஆங்காங்கே ஒளிந்துகொண்டனர். (3)

அரியணை ஏறிய வேனன் அஷ்டதிக் பாலகர்களின் செல்வங்களையும் திறனையும் பெற்றதனால், மேலும் திமிர் கொண்டு கர்வத்தினால் தன்னைத்தானே மிகவுயர்வாக நினைத்து, சாதுக்களையும் சான்றோர்களையும் அவமதிக்கலானான். (4)

அடக்குவாரின்றிச் செல்வச்செருக்கால் குருடாகி, தேரில் ஏறிக்கொண்டு, கட்டுக்கடங்காத யானைபோல் மண்ணும் விண்ணும் அதிர நாற்றிசைகளிலும் சுற்றித் திரிந்தான். (5)

அந்தணர்களே! எங்கும் எவரும் வேள்விகள் செய்வதோ, தானமளிப்பதோ, பூசனை புரிவதோ கூடாது என்று முரசறைந்து அறிவித்து, அனைத்து தர்ம கர்மங்களையும் தடுத்து நிறுத்தினான். (6)

வேனனுடைய தீய செயல்களையும், அதனால் மக்களுக்கு உண்டாகும் துன்பங்களையும் கண்டு, ஸத்ரயாகம் செய்து கொண்டிருந்த முனிவர்கள் யாவரும் ஒன்றுகூடி கருணையோடு கூறலானார்கள். (7)

“அந்தோ பரிதாபம்! இரு புறங்களிலும் எரியும் விறகுக் கட்டையின் நடுவில் இருக்கும் எறும்புகள் எங்கும் செல்ல இயலாது துன்புறுவதுபோல், மக்களனைவரும், ‘ஒருபுறம் திருடர்கள், மற்றொருபுறம் அரசன்’ என இரு புறங்களிலிருந்தும் துன்பமடைகின்றனர். (8)

தகுதியற்றவனாயினும் அரசனில்லாது நாடு படும் துன்பங்களை நினைத்தன்றோ, நாம் ஒன்றுகூடி இவனை அரசனாக்கினோம். இப்பொழுது பயம் இன்னும் அல்லவா அதிகரித்துவிட்டது, என்ன செய்வது? இப்போது மக்களுக்கு நன்மை ஏற்படுவது எப்படி? (9)

ஸுநீதையின் மகன் வேனன் இயற்கையிலேயே துஷ்டன். பாம்பிற்குப் பாலூட்டி வளர்த்தாற்போல், இவனை அரசனாக்கியது நமக்கும் தீமையாகிவிட்டது. (10)

மக்களைக் காத்து ரட்சிக்க வேண்டி, இவனை நாம் அரசனாக்கினோம். இப்போது அவனே மக்களைக் கொடுமைப்படுத்துகிறான். ஆகவே, இவனைச் சமாதானமாக நல்வழிப்படுத்துவோம். அப்பொழுதுதான் இவன் செய்த பாவங்கள் நம்மைத் தீண்டாமலிருக்கும். (11)

நாம் தெரிந்துதானே தீயவனான இந்த வேனனை அரசனாக்கினோம். அதனால் சமாதானப்பேச்சுப் பேசிப் பார்க்கலாம். நல்வழிக்கு வந்தால் நல்லது. இல்லையேல், மக்களைப் புறக்கணித்ததால், ஏற்கனவே சீரழிந்து நிற்கும் தீயவனான இந்த வேனனை, நமது தவ வலிமையால் எரித்து விடுவோம்.” இவ்வாறு ஒன்றுகூடி நிச்சயித்த முனிவர்கள், தங்கள் கோபத்தை வெளிக்காட்டாது வேனனிடம் சென்று, அவனை நல்வழிப்படுத்தப் பின்வருமாறு இனிமையாகப் பேசலாயினர். (12—13)

முனிவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “அரசே! நாங்கள் கூறும் நல்லுரைகளைச் சற்றே கேளுங்கள். இதனால் தங்களது ஆயுள், செல்வம், பலம், புகழ் அனைத்தும் பெருகும். (14)

தூய்மையான மனம், வாக்கு, உடல், புத்தி ஆகியவைகளால் ஒரு மனிதன் தர்மத்தைத் தழுவினால் துன்பமற்ற உத்தமமான உலகங்களை அடையலாம். அதே தர்மத்தை பயனில் பற்றின்றிச் செய்தால் மோட்சமே கிடைக்கும். (15)

வீரனே! அறநெறி பிழையானால் அரசனது செல்வங்கள் பாழ்படும். ஆகவே, மக்களுக்கு நன்மை அளிக்கக்கூடிய அந்த தர்மம் உம்மால் அழிந்துபோகக் கூடாது. (16)

தீயமந்திரிகள் மற்றும் திருடர்களிடமிருந்து மக்களைக் காத்து, முறைப்படி கப்பம் வசூலித்து, அரசு புரியும் அரசன், இம்மையிலும் மறுமையிலும் அனைத்து நன்மைகளையும் பெற்று மகிழ்கிறான். (17)

மகாபாக்கியசாலியே வேனா! சர்வஸ்வரூப வேள்வியே திருமேனியாகக் கொண்டவரும், சகல ஜீவராசிகளையும் ரட்சித்தருளுபவருமான பகவானை, வருண—ஆசிரமத்தின் நெறி தவறாது ஒழுகும் மக்கள், எந்த மன்னனுடைய தேசத்திலும் தலைநகரிலும் முறைப்படி பூசனை புரிகின்றனரோ, அந்த அரசனது ஆட்சி கண்டு பகவான் மகிழ்ச்சி அடைகிறார். (18—19)

பகவான் அரசர்க்கரசர். லோகபாலகர்களான இந்திராதி தேவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த ஆதரவுடன் அவருக்குக் காணிக்கை செலுத்துகின்றனர். அவர் மகிழ்ச்சியுற்றால் அடையமுடியாதது என்ன உண்டு? (20)

பகவான்தான் மூன்று வேதஸ்வரூபர். அனைத்துப் பொருட்களாகவும் தவமாகவும் விளங்குபவர். அனைத்து ஜீவராசிகளையும் தேவர்களையும் வேள்விகளையும் வழி நடத்திச் செல்பவர். ஆகவே, தங்களுடைய தேசத்தில் வசிக்கும் நாங்கள், உங்களது நன்மைக்காகவே பலவித வேள்விகளால் பகவானைப் பூசிக்கிறோம். தாங்கள் அதற்கு அனுகூலராக, நன்மை செய்பவராக, இடையூறு செய்யாதவராக இருக்கவேண்டும். (21)

அந்தணர்கள், உங்கள் நலனைக் கருதி வேள்விகளை முறைப்படி செய்து வருவார்களானால், பகவானது அம்சபூதர்களான தேவர்கள், அதனால், தாங்கள் ஆராதிக்கப்பட்டு விட்டதாக மனம் மகிழ்ந்து, மக்கள் விரும்பியவைகள் அனைத்தையும் அளிக்கிறார்கள். வீரரே! நீங்கள் அவர்களை அவமதிக்கக்கூடாது.” (22)

வேனன் (பதில்) கூறுகிறான்—— “அந்தோ பரிதாபம்! முனிவர்களே! நீங்கள் அறிவிலிகளே. மறநெறியை அறநெறி என்கிறீர்களே! உங்களுக்கு வேண்டிய ஜீவனோபாயத்தைத் தரும் தலைவனான என்னை விடுத்து, கவடு சூது நிரம்பிய பிரபுவையன்றோ வேண்டுகிறீர்கள்! கட்டிய கணவனை விடுத்துக் கள்ளக்காதலனை அணுகுவது போலுள்ளது உங்கள் செயல்! (23)

மூடர்களான நீங்கள் அரச வடிவு கொண்ட கடவுளை அவமதிக்கிறீர்கள். உங்களுக்கு இம்மையிலோ மறுமையிலோ எவ்வாறு நலன் கிட்டும்? (24)

தீயநடத்தையுள்ள பெண், கட்டிய கணவனிடமே அன்பு செலுத்தாது, வேறோர் ஆடவனிடம் அன்பு செலுத்துவது போல, நீங்கள் இவ்வளவு பக்தியோடு கொண்டாடும் அந்த யக்ஞபுருஷன்தான் யார்? (25)

மகாவிஷ்ணு, பிரும்மதேவர், பரமசிவன், இந்திரன், வாயு, யமன், சூரியன், பர்ஜன்யன், குபேரன், சந்திரன், இந்த பூமிதேவி, அக்னி, வருணன் மற்றும் வரமும் சாபமும் அருளும் திறன் கொண்ட தேவர்கள் ஆகிய எல்லோரும் அரசனது திருமேனியில் வாஸம் செய்கிறார்கள். ஆகவே, அனைத்து தேவர்களது ஸ்வரூபன் அரசனல்லவா? (26—27)

ஆகவே, வேதியர்களே! பொறாமையை விட்டொழித்து, வேள்வி முதலிய உங்களது அனைத்துச் செயல்களாலும் என்னைப் பூசனைப் புரியுங்கள். காணிக்கையை என்னிடமே எனக்கே செலுத்துங்கள். முதன்முதலாக அவிர்பாகத்தை என்னைத் தவிர, வேறு யாரும் பெறக் கூடாது. என்னை விடுத்து முதல் மரியாதையைப் பெற எவனுக்குத் திறனுண்டு?” (28)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தீயபுத்தி கொண்டு தவறான பாதையில் செல்லும் பெருத்த பாவியான வேனன் புண்ணியமிழந்ததால், முனிவர்கள் பலவாறு நயந்து பேசியதைக் கேட்கவில்லை. (29)

விதுரரே! தன்னை மிகவும் அறிவாளியாகக் கருதிய வேனன், முனிவர்களை இவ்வாறு அவமதிக்கவே, தங்களது வேண்டுகோள் நிராகரிக்கப்பட்டது கண்ட முனிவர்கள் மிக்க கோபங்கொண்டனர். (30)

கொல்லுங்கள். தீயவனான இந்தப் பாவியைக் கொல்லுங்கள். இவன் உயிருடன் இருப்பானாகில், சிலநாட்களிலேயே இந்தப் பூமியை நிச்சயம் சாம்பலாக்கிவிடுவான். (31)

வேள்விகளுக்கெல்லாம் இறைவனான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை வெட்கமின்றி நிந்திக்கிறானே! துன்மார்க்கனான இவன் எவ்வகையிலும் அரச சிங்காதனத்திற்கு ஏற்றவனல்லன். (32)

அந்தோ! எந்த பகவானது திருவருளால் இவனுக்கு இத்தனை செல்வங்களும் கிடைத்தனவோ, அந்த பகவானையே நிந்தனை புரிபவன், பாவியான வேனனைத் தவிர வேறு யாராக இருக்க முடியும்? (33)

மிகவும் கோபம் கொண்ட முனிவர்கள், வேனனை இவ்வாறு வதம் செய்வதுதான் நல்லதென்று நிச்சயித்து, ‘ஹும்’ என்று அதட்டலால் அவனைக் கொன்றொழித்தனர். பகவான் அச்சுதனை நிந்தனை புரிந்ததால், அவன் முன்பே இறந்ததற்கொப்பானவன்தானே! (34)

(இவ்வாறு வேனனை வதம் செய்த) முனிவர்கள் சினம் தணிந்து, தங்கள் ஆசிரமம் சென்றனர். துக்கத்தினால் துன்புற்ற வேனனின் தாய் ஸுநீதை, தனது தவவலிமையாலும், வேறு யுக்திகளாலும் வேனனது உடலைக் காத்து வந்தாள். (35)

(இவ்வாறிருக்க,) ஒரு சமயம் அந்த முனிவர்கள் எல்லோரும் சரஸ்வதி நதியில் நீராடி, அக்னிஹோத்திரம் முதலிய நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களைச் செவ்வனே முடித்து, அந்த நதிக்கரையிலேயே பகவானது திருவிளையாடல்களைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். (36)

அப்பொழுது உலகத்திற்கே தீமை புரியும் துர்நிமித்தங்கள் தோன்றுவதைக் கண்டு, அரசனில்லாத இந்த பூமிக்கு (மக்களுக்குத் திருடர்களினால்) துன்பம் வராமலிருக்க வேண்டுமே? என அவர்கள் தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டனர். (37)

அந்த முனிவர்கள் இவ்வாறு சிந்தித்திருக்கையில், கொள்ளையடித்துக் கொண்டு திருடர்கள் ஓடுவதால் தோன்றிய புழுதி நாற்றிசைகளிலும் பரவியது. (38)

இதைக் கண்டதும், ‘மன்னன் வேனன் இறந்ததால் உலகில் அராஜகம் சூழ்ந்தது; அரசு பலவீனமடைந்தது; கொள்ளையர்களும் திருடர்களும் மிகுந்தனர். இந்தத் துன்பங்களுக்கெல்லாம் காரணம் மக்களது செல்வத்தைக் களவாடும் திருடர்களும், மக்களது உதிரத்தை உறிஞ்சும் கொள்ளையர்களுமே’ என்று நிச்சயித்தனர் (முனிவர்கள்). தங்களது தவவலிமையால் இந்தத் துன்பங்களிலிருந்து மக்களைக் காக்கும் திறம் பெற்றிருந்தாலும், அவ்வாறு செய்வதில் ஜீவஹிம்சை முதலிய தோஷங்கள் தோன்றுவது கண்டு, அந்த முனிவர்கள் அவ்வாறு செய்யவில்லை. (அதாவது, திருடர்களைத் தடுக்கவில்லை.) (39—40)

அந்தணன் அனைத்திலும் ஒரே மாதிரியான நோக்கம் கொண்டவனாயினும், அமைதியே வடிவெடுத்தவனாயினும், தீனர்களது துன்பங்கண்டு அதை நீக்க வழி செய்யாது வாளா இருப்பானேயானால், அவனது தவம், ஓட்டைப் பானையில் நீர் வைத்தாற்போல் சிறிது சிறிதாகக் குறைந்துவிடும். (41)

ராஜராஜனான அங்கனுடைய வம்சம் வேனனோடு அழிந்துவிடக் கூடாது. இந்த வம்சத்தரசர்கள் அளவற்ற வீரமுடையவர்கள்; பகவானையே நம்பியவர்கள். (42)

இவ்வாறு தீர்மானித்த முனிவர்கள், இறந்த அரசனது துடையை வேகமாகக் கடைந்தனர். அதிலிருந்து பாகுகன் என்கிற குள்ளமான ஒரு மனிதன் தோன்றினான். (43)

அவன் காக்கை போல கருப்பானவன்; குட்டையான உடலும்; குட்டையான கைகால்களும் உடையவன்; அகன்ற கன்னங்களும், உயரமான மூக்கும், ரத்தம் போல் சிவந்த கண்களும், செம்பட்டை கேசங்களும் உடையவன். (44)

‘நான் பாகுகன். தங்களுக்கு நான் என்ன (உதவி) செய்ய வேண்டும்?’ என்று வினயமாக வணங்கி வேண்டிய அந்த எளியவனைப் பார்த்து, அந்த முனிவர்கள், ‘குழந்தாய்! நிஷீத! (உட்கார்)’ என்று கூறினார்கள். அதனால் அவன் பெயர் ‘நிஷாதன்’ என்றாயிற்று. (45)

அந்த பாகுகன் (நிஷாதன்) பிறந்த போதே வேனனது பாவங்களைச் சுமந்து பிறந்ததால், அவனது வம்சத்து நிஷாதர்கள், இம்சை, திருட்டு முதலிய பாவச்செயல்களில் ஈடுபாடு உடையவர்களாய் கிராமம், நகரம் முதலியவைகளில் வாஸம் செய்யாது, மலைகளிலும் வனங்களிலும் வசிக்கலாயினர். (46)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பதிநான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதினைந்தாவது அத்தியாயம் — பிருது மன்னரின் திருவவதாரமும் பட்டாபிஷேகமும்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! இதற்குப் பிறகு அந்த அந்தணர்கள் பிள்ளைப்பேறற்ற அந்த அரசனுடைய கைகளைக் கடையவே, அங்கிருந்து ஓர் ஆணும் ஒரு பெண்ணும் தோன்றினார்கள். (1)

பிரும்மத்தின் தத்துவத்தை அறிந்த அந்த ரிஷிகள் அவ்விருவரையும் கண்டு, அவர்கள் பகவானுடைய அம்சம் என்றறிந்து மகிழ்ச்சி பொங்கக் கூறலானார்கள். (2)

ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— “இந்த ஆண்மகன் உலகங்களைக் காக்கின்ற பகவான் விஷ்ணுவினுடைய அம்சம். இவளோ, அந்த பகவானை விட்டகலாத திருமகளின் அவதாரம். (3)

ஆண்மகனான இவன் உலகெங்கும் தன் புகழைப் பரப்புவான். ஆகவே, இவனது பெயர் ‘பிருது’. அரசர்க்கரசன். இவன்தான் முதல் அரசனும்கூட. (4)

இந்தப் பெண் நற்குணங்களை அணிகலனாகக் கொண்ட அழகி. இவள் முத்துப் பல்லழகியும்கூட. இவள் பெயர் ‘அர்சிஸ்’. பிருதுவை இவள் மணப்பாள். (5)

உலகங்களை எல்லாம் காத்தருளவே, சாட்சாத் பகவானின் அம்சமாகத் தோன்றியவன் இந்த பிருது. என்றுமே பகவானை விட்டகலாது, அவருக்குப் பணிவிடை புரியும் மகாலக்ஷ்மியே, இந்த ‘அர்சிஸ்’ என்ற பெயரில் தோன்றியுள்ளாள்.” (6)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்கள் அந்த பிருதுவைப் புகழ்ந்தனர்; சிறந்த கந்தர்வர்கள் கானமிசைத்தனர்; சித்தர்கள் பூமாரி பொழிந்தனர்; தேவருலக அப்சரசுகள் நர்த்தனம் புரிந்தனர். (7)

விண்ணில் சங்கு, தூரியம், மிருதங்கம், துந்துபி முதலிய வாத்தியங்கள் முழங்கின. தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் ஆகியோர் கூட்டங்கூட்டமாக அங்கு வந்தனர். (8)

உலகபிதாவான பிரும்மதேவர் தேவர்களுடன் அங்கு வந்து, வேனனது மகனான பிருதுவின் வலது திருக்கரத்தில் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது போன்ற ரேகைகளும், திருவடிகளில் தாமரைமலர் ரேகையையும் கண்டு, இவர் பகவான் ஸ்ரீஹரியின் அம்சமே என்று எண்ணினார். எவருடைய கைகளில் வேறு ரேகைகளின் தொடர்பில்லாமல் சக்கர ரேகை மட்டும் தனித்துள்ளதோ, அவர் பகவான் ஸ்ரீஹரியின் அம்சமே. (9—10)

வேதமறிந்த அந்தணர்கள் பிருதுவிற்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்ய முனைந்தபோது, மக்கள் பலவிடங்களிலிருந்தும் பட்டாபிஷேகத்திற்கான பொருள்களை ஏந்தி வந்தனர். (11)

நதிகள், கடல்கள், மலைகள், சர்ப்பங்கள், பசுக்கள், பறவைகள், விலங்குகள், ஆகாயம், பஞ்சபூதங்கள் மற்றும் அனைத்து ஜீவராசிகளும் பலவிதமான காணிக்கைகளைக் கொண்டு வந்தன. (12)

பட்டாபிஷேகம் செய்யப் பெற்று அழகிய பொன்னாடை உடுத்தி, ஆபரணங்களால் நன்கு அலங்காரம் செய்துகொண்ட பிருது மகாராஜன், நன்கு அலங்காரம் செய்துகொண்டு விளங்கும் பட்டமகிஷி அர்சிஸ் என்ற தன் மனைவியோடு, ‘மற்றொரு அக்னியோ!’ என்னுமாறு ஒளிர்ந்தார். (13)

வீரரே விதுரா! குபேரன் அவருக்குத் தங்க சிங்காதனம் அளித்தான். வருணன் நீர்த்திவலைகள் தெளிப்பதுபோல் குளிர்ந்த வெண்கொற்றைக் குடையைக் கொடுத்தான். (14)

வாயு பகவான் இரண்டு வெண்சாமரங்களையும், தர்ம தேவதை புகழ்பரப்பும் மலர் மாலையையும், இந்திரன் உயர்ந்த இரத்தின கிரீடத்தையும், யமன் அனைவரையும் அடக்கியாளும் தண்டத்தையும் அளித்தனர். (15)

பிரும்மதேவர் வேதமயமான கவசத்தையும், சரஸ்வதிதேவி அழகிய ஹாரத்தையும், மகாவிஷ்ணு சுதர்சன சக்கரத்தையும், அவரது மனைவி மகாலக்ஷ்மி குறைவற்ற செல்வங்களையும் கொடுத்தனர். (16)

ருத்ரன் பத்து சந்திர பிம்பங்கள் பொறிக்கப்பட்ட கூரிய வாளையும், அம்பிகை நூறு சந்திர பிம்பங்கள் பொறித்த உயர்ந்த கேடயத்தையும், சோமன் (சந்திரன்) அமுதமயமான குதிரைகளையும், தேவசிற்பியான துவஷ்டா அழகிய ரதத்தையும் அளித்தனர். (17)

அக்னி பகவான் ஆஜகவம் என்ற பெயருடைய உறுதியான வில்லையும், சூரியன் தன் கிரணங்கள் போன்ற ஒளிமிக்க பாணங்களையும், பூமிபிராட்டி நினைத்தவாறு நினைத்த இடத்திற்குக் கொண்டு செல்லக்கூடிய யோகசக்தி வாய்ந்த பாதுகைகளையும் தந்தனர். ஆகாயமோ தினந்தோறும் அணிந்துகொள்ள தேவருலகப் பூக்களை அளித்தது. (18)

ஆகாயத்தில் சஞ்சரிக்கும் சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள் ஆடல்பாடல்களையும், வாத்தியங்கள் இசைப்பதையும், திடீரென மறையும் அந்தர்தான வித்தையையும் அளித்தனர். ரிஷிகள் மனதார ஆசி வழங்கினர். சமுத்திரம் தன்னிடம் தோன்றிய சங்கத்தை அளித்தது. (19)

மகாத்மாவான பிருதுவிற்கு கடல்கள், மலைகள், நதிகள் முதலியன தேரோடும் வீதிகளை நல்கின. ஸூதர்கள், மாகதர்கள், வந்திகள் முதலிய துதிபாடகர்கள் துதிசெய்ய வந்தனர். (20)

வேனனது திருக்குமாரனான மகாபராக்கிரமசாலியான பிருது, ஸூத—மாகத—வந்திகள் துதிசெய்ய வந்துள்ளதைக் கண்டு, புன்சிரிப்போடு மேககர்ஜனை போன்ற கம்பீரமான குரலில் இவ்வாறு கூறினார். (21)

பிருது கூறுகிறார்—— “அன்பு மிக்க துதி பாடகர்களே! இவ்வுலகில் எனது குணங்கள் பற்றிய புகழ் எங்கு பரவியுள்ளது? நீங்கள் புகழ்ந்து பாட, இல்லாத குணங்களைப் பற்றி நீங்கள் பாடி, அந்த கானம் வீணாக வேண்டாமே! ஆகவே, என்னை விடுத்து தகுதியுள்ள ஒருவரைப் பற்றிப் பாடுங்கள். (22)

இனிமையாகப் பாடுபவர்களே! இனி வரப்போகும் காலங்களில், ஒருவேளை, எனது குணங்களின் புகழ் எங்கும் பரவுமேயானால், அப்பொழுது அதை மனதார இனிமையாகப் பாடிப் புகழுங்கள். நிறைந்த புகழ்கொண்ட ஸ்ரீமந்நாராயணனது கல்யாண குணங்களைப் பாடி மகிழக் கிடைத்த நேரத்தை, அற்ப மனிதர்களைப் புகழ்வதில் பெரியோர்கள் மனங்கொள்ள மாட்டார்கள். (23)

ஒருவன் அரசனாகவும் இருக்கலாம். தன்னிடமில்லாத குணங்களை இருப்பதாகக் கூறி துதிபாடகர்களைக் கொண்டு பாடச் செய்யும் திறமையும் இருக்கலாம். ஆனால், அவன் அவ்வாறு செய்யலாமா? இனி, அந்த நற்குணங்கள் கட்டாயம் உண்டாகும் என்று நம்பித்தான் பிறரைக் கொண்டு துதிக்கச் செய்வானா? அப்படிச் செய்தால் அவனை அறிவிலி என்றுதானே பெரியோர்கள் கேலி செய்வார்கள். தனக்கு அவ்வாறான நற்குணங்கள் இனி கட்டாயம் ஏற்படும் என்று அவன் நம்பினால், உண்மையில் அவன் ஏமாற்றம்தான் அடைவான். (24)

பெருந்தன்மையும் பரந்த மனப்பான்மையும் கொண்ட சான்றோர்கள் உண்மையில் தாங்கள் புகழுக்குப் பாத்திரர்களாக இருந்த போதிலும், பிறர் தங்களைப் புகழ்வதை விரும்ப மாட்டார்கள். தான் புகழப்படுவதைக் கேட்டு வெட்கப்படுவார்கள். பணிவு, கொடை முதலிய நற்குணங்கள் உடையவர்கள் பிறர் வெறுக்கும் ஆணவம் அல்லது தீயசெயல்களைச் செய்வார்களா? செய்ய மாட்டார்களல்லவா! (25)

துதிபாடகர்களே! உலகில் சிறந்த நற்செயல்களைச் செவ்வனே செய்து முடித்து, இன்னும் நான் எந்தப் புகழையும் பெறவில்லையே! அப்படியிருக்க, சிறுபிள்ளை மாதிரி உங்களைக் கொண்டு, எனது புகழ் என்று எதைப் பாடச் சொல்வது? எப்படிப் பாடச் சொல்வது?” (26)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பதினைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதினாறாவது அத்தியாயம் — துதிபாடகர்கள், மன்னர் பிருதுவைத் துதித்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— அமுதம் போன்று இனிமையான பிருது மன்னரது வசனங்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்த துதிபாடகர்கள், முனிவர்கள் ஊக்கப்படுத்தவே, மேலும் மகிழ்ச்சி கொண்டு பிருது மன்னரைத் துதிக்கலாயினர். (1)

(துதிபாடகர்கள் துதிக்கிறார்கள்——) “மன்னவா! தாங்கள் சாட்சாத் ஸ்ரீமந்நாராயணனே! தாங்கள் மாயையையேற்று, இங்கு மன்னராகத் திருவவதாரம் செய்துள்ளீர்கள். தங்களது பெருமைகளை உள்ளபடி வர்ணிக்க, எங்களுக்கு உண்மையில் திறமையில்லைதான். மன்னன் வேனனது உயிரற்ற உடலிலிருந்து தோன்றிய தாங்கள், உண்மையில் சிவம் (மங்களமானவர்). தங்களது பௌருஷத்தை வர்ணிப்பதில் பிரும்மதேவர் முதலிய அறிவாளிகள்கூட மயக்கம் அடைகின்றனர். (2)

இருப்பினும், தங்களது திருவிளையாடல்களான கதாமிருதத்தைச் சுவைக்க மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு, முனிவர்களது கட்டளையை ஏற்றுத் தங்களது புகழ்மிக்க உயர்ந்த செயல்களை இயன்றவரை கொஞ்சம் விவரிக்க விரும்புகிறோம். (இறைவா!) தாங்கள் பகவான் மகாவிஷ்ணுவின் அம்சாவதாரம். தங்களது புகழோ எல்லையற்றது. (3)

இவர் தர்மம் புரிபவர்களிலேயே மிகச்சிறந்தவர். மக்களை அறநெறிகளில் செலுத்தி, அந்த நெறிமுறைகளை நெறி தவறாது காப்பவர். அதற்கு ஊறுபுரிபவர்களைத் தண்டிப்பவரும்கூட. (4)

இவர் ஒருவராகவே அந்தந்தச் சமயத்திற்கேற்ப மக்களைக் காப்பது, போஷிப்பது, மகிழ்விப்பது முதலிய செயல்களையொட்டித் தனது திருமேனியில் அந்தந்த லோகபாலகர்களுடைய சக்தியைத் தரிப்பவர். வேள்விகளைச் செய்வதன் வாயிலாக சுவர்க்கம் முதலிய விண்ணுலகங்களையும், மழை பெய்வதை ஒழுங்குபடுத்துவதன் மூலம் இம்மண்ணுலகையும் காத்து நன்மை புரிகிறார். (5)

இவர் சூரியனைப் போல உலகியலிற்கு அப்பாற்பட்ட பெருமை படைத்தவர். அனைத்தையும் ஒருபுடையாகவே கண்டவர். சூரியன் எட்டு மாதங்கள் காய்ந்து நீரை உறிஞ்சி எடுத்து, பின் வர்ஷருதுவான மழைக்காலத்தில் அதை மழையாகப் பொழிகிறாரல்லவா! அதேபோல, சுபிட்சமான காலத்தில் வரிவசூல் செய்வதன் மூலம் தனத்தைச் சேகரித்து, பின் பஞ்சம் முதலிய காலங்களில் மக்கள் நலனுக்காகச் செலவிடுகிறார். (6)

இவர் ஓர் ஏழைப்பங்காளன். தன் தலையில் காலை வைத்து நடக்கினும், அசுத்தமே செய்யினும் பூமி பிராட்டி அவற்றையெல்லாம் பொறுத்துக் கொள்வதுபோல், இவரும் தன்னைத் தகைப்பவர்களையும், தனக்கு எதிர் செய்பவர்களையும்கூடப் பொறுத்தருள்வார். (7)

இந்திரன் மழை பொழியவிடாது, மக்கள் சங்கடங்களை அடைய நேரிட்டால், அப்பொழுது அரசவேடம் தரித்த ஸ்ரீஹரியான இந்த பிருது மன்னன், இந்திரனைப் போல் அனாயாசமாக மழை பெய்வித்து, மக்களைக் காத்தருள்வார். (8)

இவர் அமுதம் பொழியும் நிலவொத்த அழகான தனது முகத்தாலும், மலர்ந்த தாமரையொத்த அழகிய புன்சிரிப்பாலும், கருணை பொழியும் பார்வையாலும், மக்களை மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் ஆழ்த்துவார். (9)

இவருடைய செயல்முறை எவரும் அறியவியலாதபடி ரகசியமானது; நடைமுறையோ புரியாதது; எண்ணமோ எவராலும் ‘இப்படித்தான்’ என்று நிச்சயிக்க முடியாதது. இவரது செல்வப்பெருக்கு எவராலும் களவு செய்ய இயலாதவாறு பாதுகாப்பானது. பெருமைக்கும் நற்குணங்களுக்கும் ஒரே கொள்கலன். பெருமனத்தனாகிய பிருது இவ்வாறு வருணனுக்கு ஒப்பானவர். (10)

இவர், வேனன் என்கிற அரணிக்கட்டையினின்றும் தோன்றிய பெருந்தீ. பகைவர்களால் அணுக முடியாதவர்; அடக்க முடியாதவர். அரசநீதி நன்றாக அறிந்தவர். அவர்களுக்கு அருகிலிருப்பினும் சேனைகள் சூழ்ந்து நிற்பதால், வெகுதூரத்தில் இருப்பவரே. இவரை எதிர்த்துப் போர் செய்து யாரும் வெற்றி கொள்ள இயலாது. (11)

பிராணிகளின் உள்ளும் புறமும் இருக்கும் பிராணரூபமான பகவான் அவைகளின் உள்ளம், வெளிச்செயல்கள் ஆகிய அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போதிலும், அவற்றில் ஒட்டாமல் தனித்து நிற்பதுபோல், இவர் ஒற்றர்கள் வாயிலாக மக்களது மனத்திலுள்ள மற்றும் வெளிப்படையான எண்ணங்களையும் செயல்களையும் தெரிந்து கொண்டபோதிலும், தன்னைப் பற்றிய நிந்தனைகளையோ, புகழ்ச்சியையோ செவிமடுப்பதில்லை. அதைப் பெரிதாகக் கொள்வதில்லை. (12)

அறநெறி தவறாது ஒழுகும் இவர், தன் பகைவனின் புதல்வனேயானாலும், தவறு புரியாதவனாக இருப்பின், அவனைத் தண்டிக்க மாட்டார். தவறு புரிந்தவன் தன் மகனேயானாலும் தண்டிக்காமல் இருக்க மாட்டார். (‘தன் மகன்தானே?’ என்று நீதி நழுவிச் செல்லமாட்டார்.) (13)

பகவான் சூரியன், மானசோத்தரபர்வதம் வரை (தான் உதித்து மறையும் உதயாஸ்தமன பர்வதம் வரை) உள்ள எத்தனை பிரதேசங்களைத் தனது கிரணங்களால் பிரகாசப்படுத்துகிறாரோ, அந்தப் பிரதேசம் வரை இவரது அரசாட்சியும் பகைவர்களற்றதாக நிலைத்திருக்கும். (14)

இவர், தனது நற்செயல்களால் அனைத்து ஜீவராசிகளையும் மகிழ்ச்சியுறச் செய்வார். ஆதலால், மனங்குளிரும்படிச் செய்யும் அவரது செயல்களால், மக்கள் இவரை ‘ராஜா’ (ரஞ்ஜயிஷ்யதி ராஜா = மனம் மகிழச் செய்பவர்) என்றழைப்பார்கள். (15)

இவர் உறுதியான, திடமான எண்ணம் படைத்தவர்; அசைக்க முடியாத கொள்கை உடையவர்; சத்தியத்தைக் கைவிடாதவர்; வேதமோதும் அந்தணர்களிடம் அன்பு பூண்டவர்; மூத்தோரைப் பணிபவர்; அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் அடைக்கலமானவர்; அவற்றை மதிப்பவர்; ஏழை—எளியவர்களிடம் அன்பு கொண்டவர்; ஆதரவு காட்டுபவர். (16)

பிறர் மனைவிகளைத் தாய் என மதிப்பவர்; மனைவி தன்னில் பாதி என்று உணர்ந்து கொண்டு அன்பு பாராட்டுபவர்; குடிமக்களைத் தன் மக்கள் போல் பாவிப்பவர்; பிரும்மமறிந்த ஞானிகளுக்குத் தொண்டர். (17)

பிறவுயிர்களைத் தன்னுயிர்போல் பாவிப்பவர். அவைகளும் தன்னுயிர்போல் இவரிடம் அன்பு புரியும். நண்பர்களை மகிழ்ச்சிக் கடலில் ஆழ்த்துவார். துறவிகளிடம் அன்பு பாராட்டும் இவர், தீயவர்களுக்கு யமன் போன்றவர். (18)

முக்குணங்களுக்கும் (மூவுலகிற்கும்) மூன்று வேதங்களுக்கும் நாயகரான பகவான் ஸ்ரீஹரி விகாரமற்றவர் (மாறுதலற்றவர்); ஆத்மஸ்வரூபமானவர். அவரே அம்சாவதாரமாகப் பிருது மகாராஜனாகத் தோன்றியுள்ளார். ஆனால், பண்டிதர்களும் அவித்யையினால் பலவாறாகத் தோற்றமளிக்கும் இவரது தன்மையைப் பொய் என்கின்றனரே? அதாவது, இவரைச் சாதாரண மன்னன் என்று நினைக்கின்றனர். (19)

தனக்கொப்பில்லாத சிறந்த வீரரான இவர், ஒரே வெண்கொற்றக் குடைக்குக்கீழ் ஒப்பற்ற சக்கரவர்த்தியாக விளங்கி, தானொருவனாகவே சூரியன் உதித்து மறையும் வரையிலான அனைத்து பூமண்டத்தையும் காக்கப் போகிறார். கைகளில் வில்லேந்தி, வெற்றியே அளிக்கும் தனது தேரில் ஏறி, சூரியனைப் போல் எங்கும் தடையின்றி நாற்றிசையிலும் சஞ்சரிப்பார். (20)

அப்பொழுது எண்டிசை லோகபாலகர்களும், ஆங்காங்குள்ள புவியரசர்களும் இவருக்குக் கப்பம் கட்டுவார்கள். அவர்களது மனைவிமார்கள், முதலரசரான இவரை ‘சாட்சாத் மகாவிஷ்ணுவே’ என்று எண்ணி, அவரது புகழைப் பாடுவார்கள். (21)

இவர் பிரஜைகளைக் காக்கும் ராஜாதிராஜன். பிரஜைகளின் ஜீவனோபாயத்திற்காகப் பசு வடிவம் தாங்கிய பூமியிலிருந்து அனைத்துப் பொருட்களையும் கறக்கப் போகிறார். தனது வில்லம்புகள் கொண்டு, இந்திரனைப் போல் மலைகளைப் பிளந்து, மேடுபள்ளமின்றிப் பூமியைச் சமன் செய்யப் போகிறார். (22)

போர்க்களத்தில் இவரது வேகத்தை எவராலும் தாங்கவொண்ணாது. சிங்கம் கானகத்தில் வாலை உயர்த்திக் கொண்டு திரிவதுபோல், ஆஜகவம் என்ற தன் வில்லில் நாணொலி கிளப்பி, பிருது மன்னர் பூமி முழுவதும் சுற்றி வருகையில், திருடர் முதலிய தீயவர்கள் இருக்கவே மாட்டார்கள். (23)

இவர் சரஸ்வதி நதி உற்பத்தியாகுமிடத்தில் நூறு அசுவமேத யாகங்களைச் செய்யப் போகிறார். நூறாவது அசுவமேத யாகத்தின்போது, இந்திரன், இவரது வேள்விக் குதிரையைக் கவர்ந்து செல்வான். (24)

ஒரு சமயம் இவர், தன் அரண்மனைப் பூங்காவில் பகவான் ஸநத்குமாரரைச் சந்திப்பார். அங்கு, இவர் ஒருவராகவே பரமபக்தியோடு அவருக்கு பணிவிடைகள் செய்து, பரப்பிரும்மத்தை அடையும் உயர்ந்த ஞானத்தைப் பெறப் போகிறார். (25)

இவ்வாறு, இவரது பராக்கிரமம் உலகமெங்கும் பரவிப் புகழ்க்கொடிநாட்டி நிற்கும்போது, அதைப் பற்றியே மக்கள் அனைவரும் மெச்சிப் பேசுவதை, இவர் காதாரக் கேட்பார். (26)

இவரது ஆக்ஞா சக்கரத்தை எவரும் தடைசெய்ய இயலாது. இவர் நாற்றிசைகளையும் வென்று, தனது பராக்கிரமத்தால் மக்களது துன்பங்கள் களைந்து, அனைத்து பூமண்டலத்திற்கும் ஏக சக்கராதிபதியாக விளங்குவார். அப்பொழுது தேவர்களும் அசுரர்களும் இவரது எல்லையற்ற பெருமைகளைப் புகழ்வார்கள்.” (27)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பதினாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதினேழாவது அத்தியாயம் — பிருது பூமியைக் கடிதல்; பூமிதேவி அவரைத் துதித்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தனி நற்குண—நற்செயல்களினால் எங்கும் புகழ் பெற்ற பிருது மன்னர், தன்னைப் புகழ்ந்து பாடிய அந்த துதிபாடகர்களைத் தான் புகழ்ந்து, அவர்கள் விரும்பி வேண்டிய சன்மானங்களையும் தந்து கௌரவப்படுத்தினார். (1)

அந்தணர் முதலிய நால்வருணத்தோர், பணியாளர்கள், மந்திரிப் பிரதானிகள், புரோகிதர்கள், கிராம—நகரமாந்தர்கள் மற்றும் தேசத்தவர்கள், பற்பல தொழில் செய்வோர், தனக்குப் பணிசெய்வோர் ஆகிய அனைவருக்கும் சன்மானங்கள் அளித்துக் கௌரவித்தார். (2)

விதுரர் கேட்கிறார்—— முனிவரே! இந்தப் பூமி, பல்வகை வளங்களும் கொண்டவள்; பல வடிவமுடையவள். அவள் ஏன் பசு வடிவமேற்றாள்? மன்னர் பிருது, அவளைக் கறந்தபோது கன்று எது? கறக்கும் பாத்திரம் எது? கறக்கப்பட்ட பொருள்கள்தான் எவையெவை? (3)

இயற்கையிலேயே மேடுபள்ளங்கள் நிறைந்தது இந்தப் பூமி. அதைப் பிருது எவ்வாறு சமப்படுத்தினார்? இந்திரன் அவரது யாகப்பசுவான குதிரையை எக்காரணத்தினால் அபகரித்தான்? (4)

அந்தணசிரேஷ்டரே! ராஜரிஷியான பிருது மன்னர், பிரும்ம ஞானிகளுக்குள் உத்தமரான பகவான் ஸநத்குமாரரிடமிருந்து ஆன்மஞானத்தைப் பெற்று, என்ன கதியை (லோகத்தை) அடைந்தார்? (5)

பிரும்மரிஷியே! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனேயல்லவா பிருது மன்னர் வடிவில் வந்து தோன்றியுள்ளார்! ஆகவே, பரம புண்ணியமான கீர்த்தியுடைய பகவான் ஸ்ரீஹரியின் அவதாரமான பிருது மன்னரின் புண்ணியமான சரித்திரத்தை முற்றிலுமாக எனக்குச் சொல்லவேண்டும். நான் தங்களிடத்திலும் பகவானிடத்திலும் அன்பும் பக்தியும் கொண்டவனல்லவா! (6—7)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— விதுரர், பகவான் வாசுதேவரது கதைகளைக் கூறுமாறு வேண்டவே, மைத்திரேயர் மனமகிழ்ந்து அவரைக் கொண்டாடிக் கூறலானார். (8)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! அந்தணர்கள் பிருதுவிற்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்து, ‘மக்களின் காவலன்’ என்று அழைக்கலாயினர். அந்நாட்களில் பூமி வளம் வற்றிப் போய் பயிர்பச்சைகளை விளைவிக்கவில்லை. அதனால், மக்கள் பட்டினியில் வாடி இளைத்தனர். அவர்கள், தங்கள் மன்னரான பிருதுவிடம் வந்து முறையிட்டனர். (9)

“மன்னவா! மரப்பொந்தில் தோன்றிய தீ மரத்தையே எரிப்பதுபோல், எங்கள் வயிற்றில் பட்டினித்தீ எங்களை எரிக்கிறது. தாங்கள் அண்டியவர்களைக் காப்பவர். எங்களுக்குப் பிழைப்பதற்கான வழி செய்பவரும் தாங்களே. ஆகவே, நாங்கள் தங்களைச் சரணடைந்தோம். (10)

அனைத்து உலகங்களையும் காப்பவர் தாங்கள். எங்கள் பிழைப்பிற்கும் தாங்கள்தானே தலைவர்? ஆகவே, மன்னர் மன்னவா! பசிக்கொடுமையால் வாடித் தவிக்கும் எங்களது பசியைப் போக்க உடனே வழி செய்யுங்கள். இல்லையேல், அன்னம் கிடைப்பதற்கு முன்பே எங்கள் உயிர் போய்விடும்.” (11)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— கௌரவத் திலகமே! மக்களின் பரிதாபமான அழுகுரலைக் கேட்ட மன்னர், வெகுநேரம் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார். கடைசியில், அன்னம் கிடைக்காததன் காரணத்தைப் புரிந்து கொண்டார். (12)

‘பூமி, பயிர்ப்பச்சைகளையும் மூலிகைகளையும் தானாகவே தன்னுள் மறைத்துக் கொண்டது’ என்று தன் அறிவு கொண்டு ஆராய்ந்த பிருது மன்னர், முப்புரமெரிக்கக் கிளம்பிய சிவபெருமான் போல் கோபம் கொண்டு, பூமியின்மேல் எய்வதற்காகத் தனது வில்லில் பாணத்தைத் தொடுத்தார். (13)

ஆயுதமெடுத்த மன்னரைக் கண்டு நடுங்கிய பூதேவி, பசு வடிவம் தாங்கி, வேடனால் துரத்தப்படும் பெண்மான் போல் பயந்து ஓடினாள். (14)

கோபத்தால் கண்கள் சிவக்க வில் ஏந்திய பிருதுவும், பசு உருவம் தாங்கிய பூமிதேவி ஓடுமிடமெங்கும் அதைத் தொடர்ந்து ஓடினார். (15)

நாற்றிசைகளிலும் அதனூடே உள்ள அக்னி முதலிய லோகபாலகர்களின் திசைகளிலும், ஆகாயம், பூமி முதலிய இடங்களிலும், எங்கெங்கெல்லாம் இந்தப் பசுரூபம் தாங்கிய பூமிதேவி ஓடினாளோ, அங்கெங்கெல்லாம் வில்லேந்திய இந்த மன்னரையும் கண்டாள். (16)

மரணதேவனின் பிடியிலிருந்து மக்களைக் காப்பார் உண்டோ? அதேபோல பிருது மன்னரிடமிருந்து மூவுலகிலும் தன்னைக் காப்பாரின்றி, இந்தப் பிருதிவிதேவி மிக்க பயம் கொண்டு வருந்தி, பிருதுவிடமே திரும்பி வந்து கூறலானாள்—— “தர்மநெறி அறிந்தவரே! துன்பம் அடைந்தவரைக் காப்பவரே! ஜீவராசிகளைக் காக்கும் மன்னவரான தாங்கள் என்னையும் காக்க வேண்டும். (17—18)

காத்தருள் புரியவேண்டிய தாங்கள், குற்றம்புரியாத பேதையான என்னை ஏன் கொல்ல விரும்புகிறீர்கள்? தர்மநெறி அறிந்தவன் பெண்ணைக் கொல்ல முயற்சிப்பானா? (19)

குற்றமே செய்யினும் பெண்பிள்ளையைப் பாமரர்கள்கூட அடிக்க மாட்டார்கள். அவ்வாறிருக்க, அரசே! கருணை உள்ளமும், எளியவர்களிடம் பரிவு காட்டும் தகைமையும் உடைய உம் போல்வார் பெண் கொலை செய்யலாமா? (20)

நானோ உறுதியான ஒரு படகு போன்றவள். அனைத்துலகங்களும் என் மேல்தானே நிலையாக நிற்கின்றன. அவ்வாறிருக்க, என்னை அழிப்பீர்களேயானால், தாங்கள் உங்கள் மக்களை நீரின்மேல் வைத்துக் கொண்டு எவ்வாறு காப்பாற்றுவீர்கள்?” (21)

பிருது கூறுகிறார்—— “பூமிதேவியே! என் கட்டளையை மீறுகிற உன்னை (இப்போதே) கொல்லப் போகிறேன். ஏன் என்கிறாயா? வேள்வியில் அவிர்பாகம் பெறுகிறாய். ஆனால், எங்களுக்கு ஆதாரமான தானியங்களைத் தருவதில்லையே! (22)

நீ, பசு உருவில் தினமும் புல் தின்கிறாய். ஆனால், உன் மடியிலிருந்து பாலை மட்டும் கறக்க விடுவதில்லை. ஆகவே, இந்நிலையில் கொடியவளான உன்னைத் தண்டிப்பது குற்றமாகாது. (23)

நீ ஒரு அறிவிலி. முன்பு பிரும்மதேவரால் உண்டாக்கப்பட்ட அன்னங்களின் (உணவு வகைகளின்) தானிய மணிகளை (விதைகளை) உன்னுள் ஒளித்து வைத்துக் கொண்டு, மன்னனான என்னை ஒரு பொருட்டாகவே நினைக்காமல், அவ்விதைகளை வெளியிடாமல் வைத்திருக்கிறாயே! (24)

இப்பொழுது என் பாணங்களால் உன்னைக் கொன்று, உன் கொழுப்பினால் பசியால் வாடித் துடிக்கும் இந்த மக்களது அழுகுரலைத் தணிக்கப் போகிறேன். (25)

எந்தத் தீயவன், தன்னை மட்டும் போஷித்துக் கொண்டு, மற்ற ஜீவராசிகளிடம் கருணையின்றிக் கீழ்மையாக நடந்து கொள்கிறானோ, அவன் ஆணாகிலும் பெண்ணாகிலும் அல்லது இரண்டுங்கெட்டானாகிலும் அரசர்கள் அவனைக் கொல்வது கொலையாகாது. (26)

நீ மாயையினால் பசுவடிவம் தாங்கினும், திமிரும் செருக்கும் பிடித்த உன்னை, என் அம்புகளால் துண்டு துண்டுகளாக வெட்டி, எனது யோக சக்தியினால் மக்களைக் காப்பாற்றுவேன்.” (27)

இவ்வாறு கோபமே உருக்கொண்டு யமனைப்போல் விளங்கும் பிருது மன்னரை, இரு கைகூப்பி வணங்கிய பூமிதேவி நடுங்கியவண்ணம் கூறலானாள். (28)

பூமிதேவி கூறுகிறாள்—— “தாங்கள் சாட்சாத் பரமபுருஷரே! தாங்கள் மாயையை ஏற்றுப் பலவிதமான உருவம் கொள்கிறீர்கள். அதனால், குணத்திற்காட்பட்டவர் போல் தோன்றுகிறீர்கள். உண்மையில் ஆத்மானுபவத்தில் (அனுபூதியில்) ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதிதைவிகம் ஆகியவற்றின் தொடர்பு கொண்ட அபிமானமோ, அதன் விளைவுகளான விருப்பு—வெறுப்பு ஆகியவைகளின் தொடர்போ அற்றவர். (அதாவது பொருள், செயல், கருவி என்கிற வேற்றுமை அலைகள் அற்றவர்.) தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன். (29)

சகல ஜீவராசிகளுக்கும் இருப்பிடமான என்னைப் படைத்தவரும், என்னில் வசிப்பதற்காகவே சகல ஜீவராசிகளையும் படைத்தவர் தாங்களே. தங்களிடமிருந்துதானே குணங்களின் படைப்பும் லயமும் ஏற்பட்டன? அந்த பகவானே ஆயுதமேந்தி, என்னைக் கொல்ல வந்தால், நான் யாரிடம் சரண்புகுவது? (30)

மாயையின் திறன் இப்படித்தான் என்று ஊகித்தறிய முடியாதது, பகவானையே அண்டியுள்ளதும்கூட. அதைக் கொண்டு படைப்பின் தொடக்கத்தில் அசையும்—அசையாப் பொருள்கள் கொண்ட இந்த உலகத்தைப் படைத்தார். அந்த மாயையினாலேயே காத்தருளவும் செய்கிறார். தர்மமே வடிவான அந்த இறைவன் இப்போது என்னை ஏன் கொல்ல வேண்டும்? (31)

பிரும்மதேவரைப் படைத்தவர் அவரே. அவரைக் கொண்டு, இந்தச் சராசரங்களைப் படைத்தார். உண்மையில் அவர் ஒருவரே. ஆனால், மாயையினால் அநேகனாகத் தோற்றமளிக்கிறார். அவரது மாயையை எவரும் வெற்றிகொள்ள இயலாது. அதிலும் மாயைக்காட்பட்ட அறிவிலிகள், எவ்வகையிலும் அறிந்துகொள்ள முடியாது. (32)

தாங்களே ஐம்பூதங்கள், பொறி—புலன்கள், அதற்கான தேவதைகள், புத்தி மற்றும் அஹங்காரம் ஆகிய தனது சக்திகளால் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்கிற முத்தொழில்களையும் செய்கிறீர்கள். வெவ்வேறான காரியங்களுக்காக அந்தந்த சமயங்களில், தங்களது சக்திகள் தோன்றுகின்றன; மறைகின்றன. உலகை நடத்திச் செல்பவரும், பரமபுருஷரான பகவானும் தாங்களே! தங்களை வணங்குகிறேன். (33)

இறைவா! நீர் எங்கும் நிறைந்தவர்; பிறவியற்றவர்; பூதங்கள், இந்திரியங்கள், அந்தக்கரணம் — இவைகளின் ஸ்வரூபமான இந்த உலகைப் படைத்து, அதை நன்கு நிலையாக வைப்பதற்காக, அன்று ஆதிவராகமூர்த்தியாகத் தாங்கள் சமுத்திரத்தின் அடியிலிருந்து என்னை மேலே தூக்கி வந்தீர்கள்! இல்லையா? (34)

முன்பு இவ்வாறு ஒருதரம் என்னைத் தூக்கி நிறுத்தி ‘தராதரன்’ (பூமியைத் தாங்கியவன்) என்ற பெயர் பெற்றீர்கள். அந்த வீர வராகமூர்த்தியான தாங்களே, தண்ணீர் மேல் ஓடம் போல் நிற்கும் என்மீது வசிக்கும் மக்களைக் காக்க, ‘பால் கறக்கவில்லை’ என்பதற்காகக் கொடிய அம்பு கொண்டு என்னை வதைக்க விரும்புகிறீர்களே. இது சரியா? (35)

முக்குணவடிவான படைத்தலைச் செய்யும் தங்களது மாயையில் என்னைப் போன்ற பாமரர்களின் மனம் மயக்கமடைகிறது. அதனால், தங்களது அடியார்களது திருவிளையாடல்களைக் கூட, எங்களால் அறியமுடியவில்லையெனில், தங்களது திருவிளையாடல்களை அறிவது என்பது எங்ஙனம்? இதிலே வியப்பொன்றுமில்லையே! ஆகவே, புலனடக்கம் வாயிலாகப் பெருத்த செயல்களைச் செய்து புகழ் பரப்பும் தங்களது அடியார்களுக்கும் வணக்கம் செய்கிறேன்.” (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பதினேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதினெட்டாவது அத்தியாயம் — பிருது பூமிதேவியைக் கறத்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— கோபத்தால் உதடுகள் துடிக்க நிற்கும் பிருது மன்னனை இவ்வாறு துதித்த பூமிப்பிராட்டி, தன்னைத்தானே அமைதி செய்துகொண்டு பயத்தோடு கூறலானாள். (1)

“அரசே! என் மேல் கொண்ட கோபத்தைச் சற்றே அடக்கிக் கொண்டு, நான் கூறுவதைக் கேளுங்கள். அறிவாளி என்பவன் வண்டுபோல எங்கும் எதிலும் நல்லதை(சாரத்தை)த்தான் ஏற்றுக்கொள்வான். (வண்டுக்கு நல்ல மகரந்தமுள்ள தாமரை என்றோ, கள்ளிப்பூ என்றோ வேறுபாடு கிடையாது. அது மகரந்தமுள்ள தேனை மட்டும்தானே ஏற்கிறது.) (2)

உண்மையறிந்த முனிவர்கள், இம்மண்ணுலகிலும் விண்ணுலகிலும் மக்கள் நன்மை பெறும் பொருட்டு விவசாயம், அக்னிஹோத்ரம் முதலிய வேள்விகளைப் பற்பல உபாயங்களை ஏற்படுத்தி, அவற்றை நடைமுறையிலும் கொண்டு வந்துள்ளனர். (3)

இப்பொழுதும் முன்னோர்களான அந்த ரிஷிகள் கூறிய உபாயங்களை ஏற்று, ஈடுபாட்டோடு அதன்படி தவறாது நடப்பானேயானால், அவன் வெகு எளிதில் தனது விருப்பம் நிறைவேறப் பெறுகிறான். (4)

ஆனால், அவர்கள் கூறியுள்ள உபாயங்களில் நம்பிக்கை கொள்ளாத மூடன், தனது விருப்பப்படி ஏதாவது தனிவழியைக் கைக்கொள்வானேயானால், அவனது அந்த சொந்த உபாயங்களும் முயற்சிகளும் நிச்சயமாகப் பயனளிப்பதில்லை, வீணாகிறது. (5)

அரசே! முன்பு பிரும்மதேவரால் படைக்கப்பட்ட தானியங்கள் முதலியனவற்றை யமநியமம் முதலிய நன்னடத்தையற்ற தீயோர்களே உண்டு மகிழ்வதை நான் கண்டேன். (6)

அப்போது மன்னர்கள் அறநெறிப்படி என்னைக் காத்து ஆதரிக்கவில்லை. ஆகவே, உலகெங்கும் திருடர்கள் நிரம்பினர்; திருட்டு நிலவியது. அதனால், எதிர்கால வேள்விகளுக்கு வேண்டியே தானியங்களை நான் என்னுள் மறைத்து வைத்தேன். (7)

அவ்வாறு நான் மறைத்து வைத்து, இப்பொழுது அதிக காலமானபடியால், அவை முற்றிலுமாக என்னுள் மக்கி மறைந்துவிட்டன. நம் முன்னோர்கள் கூறிய அறநெறிப்படி, இப்பொழுது நீங்கள் அதைப் பெற ஆவன செய்யுங்கள். (8)

உலகைக் காக்கும் வீரரே! அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் வேண்டிய பலத்தைத் தரும் அன்னத்தை (உணவை = மூலிகைகளை), நீங்கள் அவர்களுக்கு அளிக்க விரும்பினால், கறப்பதற்கு ஒரு கன்றுக்குட்டி, பாத்திரம் மற்றும் கறப்பவனைத் தயார் செய்யுங்கள். நான் அந்தக் கன்றுக்குட்டியிடம் கொண்ட அன்பினால், பாலுருவில் தங்களது விருப்பங்கள் அனைத்தையும் பொழிந்துவிடுகிறேன். (9—10)

அரசே! மேடுபள்ளமின்றி நதிப்பாசன நிலம்போல் என்னைச் சமன் செய்யுங்கள். அதனால், மழைக்காலம் சென்றாலும் (வறண்ட காலத்திலும்), இந்திரன் மாரிக்காலத்தில் பெய்வித்த மழை என்னுள் தங்கி நிற்கும். அது தங்களுக்கு அனைத்து நன்மைகளையும் தரும்.” (11)

இவ்வாறு பூமிதேவி கூறவே, அந்த இன்சொற்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்த பிருது மன்னர், ஸ்வாயம்புவமனுவைக் கன்றாகக் கொண்டு, அனைத்துவிதமான பயிர்களையும் தன் கைகளிலேயே கறந்து ஏந்திக் கொண்டார். (12)

பிருது மன்னரைப் போலவே, மற்ற அறிவாளிகளும் எங்கும் சாரத்தையே கிரகித்தனர். பின், மற்றவர்களும் பிருதுவின் வசத்திலுள்ள பூமியிடமிருந்து, தங்கள் தங்களது விருப்பங்களைக் கறந்து கொண்டார்கள். (13)

ரிஷிகள், பிருஹஸ்பதியைக் கன்றாகக் கொண்டு, பொறி—புலன்கள் என்கிற பாத்திரங்களில் வேதங்களாகிற பாலைக் கறந்தனர். (14)

தேவர்கள், இந்திரனைக் கன்றாக அமைத்து, தங்கப்பாத்திரத்தில் மனவலிமை, பொறி—புலன்களின் வலிமை, உடல்வலிமை, அமிர்தம் ஆகியவற்றைப் பாலாகக் கறந்தனர். (15)

அசுரர்களும் அரக்கர்களும் அசுரசிரேஷ்டனான பிரகலாதனைக் கன்றாகக் கொண்டு, இரும்புப் பாத்திரத்தில் கள்ளையும் மதிரத்தையும் (போதை தரும் பானங்கள்) கறந்தனர். (16)

கந்தர்வர்களும் அப்சரசுகளும் விசுவாவசு என்கிற கந்தர்வனைக் கன்றாக வைத்து, தாமரை மலர் பாத்திரத்தில் ‘சங்கீதம்’ என்கிற தேனையும், ‘அழகு’ என்கிற பாலையும் கறந்தனர். (17)

கொண்டாடத் தகுந்த சிராத்த தேவர்களான பித்ருக்கள் அர்யமா என்கிற பிதிர்தேவதையைக் கன்றாக ஆக்கி, சூளையில் சுடாத மண்பாத்திரத்தில் பிதிர் தேவதைகளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படும் ‘கவயம்’ என்னும் ஹவிஸைப் பாலாகக் கறந்தனர். (18)

சித்தர்கள், கபிலமுனிவரைக் கன்றாகக் கொண்டு அணிமா முதலிய எண்வகை சித்திகளையும், வித்யாதாரர்கள் மறைதல் (அந்தர்தானம்) போன்ற வித்தைகளையும் ஆகாயமான பாத்திரத்தில் கறந்து கொண்டனர். (19)

மாயையில் வல்ல கிம்புருஷர்கள், மயன் என்கிற அசுர சிற்பியைக் கன்றாகக் கொண்டு திடீரென்று மறைதல், பலவிதமான மாயாரூபமேற்றல் முதலிய விருப்பமான மாயைகளைக் கறந்தனர். (20)

இவ்வாறே, மாமிசம் உண்ணும் யட்சர்கள், ராட்சஸர்கள், பூதப்பிரேத பிசாசர்கள் முதலியவர்கள், பூதநாதனான ருத்ரனைக் கன்றாகக் கொண்டு, மண்டை ஓட்டில் ரத்தமான கள்ளைக் கறந்தனர். (21)

மேலும், படமெடுக்காத சாதாரண பாம்புகளும், படமெடுக்கும் நச்சுப்பாம்புகளும், தேள் முதலியனவும், கத்ருவின் வம்சத்திலுண்டான தெய்விகமான நாகப்பாம்புகளும் தக்ஷகனைக் கன்றாக அமைத்து, தத்தம் வாய் என்ற பாத்திரத்தில் விஷமான பாலைக் கறந்தனர். (22)

பசுக்கள், ருத்ரனது வாகனமான காளையைக் கன்றாக ஆக்கி, வனமாகிற பாத்திரத்தில் புல்லைப் பாலாகக் கறந்தன. தெற்றிப்பற்களுடைய மாமிச பட்சிணிகளான விலங்குகள், சிங்கத்தைக் கன்றாக அமைத்து, தங்கள் உடலான பாத்திரத்தில் மாமிசமான பாலைக் கறந்தன. பறவைகள் கருடனைக் கன்றாக அமைத்து, புழுபூச்சி முதலிய அசையும் உணவுகளையும், பழங்கள் முதலிய அசையாத பதார்த்தங்களையும் பாலாகக் கறந்தன. (23—24)

மரங்கள் ஆலமரத்தைக் கன்றாக வைத்து பலவிதமான ரஸரூபமான பாலைக் கறந்தன. மலைகள் இமயமலையைக் கன்றாகக் கொண்டு தங்களது தாழ்வரைகளான பாத்திரத்தில் பற்பலவிதமான தாதுப்பொருட்களைக் கறந்தன. (25)

பிருது மன்னரின் அனுமதி கொண்டு விரும்பியதெல்லாம் அளிக்கக்கூடிய பூமிதேவியிடமிருந்து, அவரவர்கள் தங்கள் தங்கள் தலைவர்களைக் கன்றுகளாகக் கொண்டு, தங்களுக்குரிய பாத்திரங்களில் தங்கள் விருப்பங்களைக் கறந்து கொண்டனர். (26)

குருவம்சத் தோன்றலே! இவ்வாறு பிருது முதலியவர்கள், தங்களுக்கு வேண்டிய ஆகாரங்களைப் பலவிதமான பாத்திரங்களில், தங்களுக்குரிய கன்றுகளைக் கொண்டு பாலுருவில் (பூமிதேவியிடமிருந்து) கறந்து கொண்டனர். (27)

விரும்பியதெல்லாம் அளித்த பூமிதேவியிடம் தன் மகள் போன்ற அன்பு தோன்றவே, பிருது மன்னர் அவளைத் தன் மகளாகவே ஏற்றார். (28)

பின் அரசருக்கரசரான பிருது, தன் வில்லின் நுனியால் மலைகளைப் பிளந்து, இந்தப் பூமண்டலத்தைப் பெரும்பாலும் சமன் செய்தார். (29)

அவர் ஒரு தந்தைபோல மக்களுக்கு வாழ்க்கை தரத்தை அமைத்துத் தந்தார். மேடுபள்ளமற்ற சமமான தரையில் மக்கள் வசிப்பதற்கு ஏற்றவாறு வீடுகளையும் அமைத்துக் கொடுத்தார். (30)

கிராமங்கள், பட்டணங்கள், நகரங்கள், பலவகையான கோட்டைகள், வேடுவச்சேரிகள், இடைச்சேரிகள், சேனைகளுக்கான கூடாரங்கள், சுரங்கங்கள், வேளாண்மக்கள் வசிக்கும் சிறுசிறு கிராமங்கள், காட்டுவாழ் மக்கள் வசிக்கும் மலைச்சாரல் பக்கமான கிராமங்கள் முதலியனவற்றை அமைத்தார். (31)

மன்னர் பிருதுவிற்கு முன்பு, இப்பூமண்டலத்தில் கிராமங்கள், பட்டணங்கள் என்கிற அமைப்பு இருந்ததில்லை. மக்கள் எவ்வித அச்சமுமின்றி, தங்கள் தங்கள் வசதிக்கேற்ப இன்பமாக வாழ்ந்தனர். (32)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பதினெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — பிருது நூறு அசுவமேத வேள்விகள் செய்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— சரஸ்வதி நதி கிழக்கு நோக்கிப் பாயும் ‘பிரும்மாவர்த்தம்’ என்னும் பிரதேசம் மனுச்சக்கரவர்த்தியின் புனிதத்தலம். இங்குதான் மன்னர் பிருது, நூறு அசுவமேத யாகங்களைச் செய்வதாகச் சங்கல்பம் செய்து தீட்சை மேற்கொண்டார். (1)

இந்திரன் நூறு அசுவமேத யாகங்கள் செய்தவன். தனக்குச் சமமாக பிருது மன்னரும், நூறு அசுவமேத வேள்விகள் செய்ய முயற்சிப்பதை அறிந்து பொறாமை கொண்டான். (2)

பிருது மன்னரது இந்த வேள்வியில், அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் ஆன்மாவாக விளங்கும் அனைத்துலகத்தினரும் வணங்கி மகிழும் அகில உலக நாயகரான பகவான் ஸ்ரீஹரி, யக்ஞ நாராயணனாக நேரிடையாகத் தரிசனம் அளித்தார். (3)

அவரோடுகூட பிரும்மதேவரும், பரமசிவனும், தத்தம் பரிவாரங்களுடனும், எண்டிசைப் பாலகர்களும் மற்றும் அனைவரும் வந்தனர். அப்பொழுது கந்தர்வர்கள், முனிவர்கள், அப்சரசுகள் அனைவரும் பகவானது திருப்புகழை இசைத்தனர். (4)

சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், அசுரர்கள், அரக்கர்கள், யட்சர்கள், பகவானது அணுக்கத் தொண்டர்களான ஸுநந்தன், நந்தன் மற்றும் பகவானுக்குப் பணிவிடை செய்வதிலேயே எப்போதும் ஈடுபாடு கொண்ட கபிலர், நாரதர், தத்தாத்திரேயர், ஸநகாதி யோகிகள் ஆகிய அனைவரும் பகவானைப் பின்தொடர்ந்து வந்தனர். (5—6)

விதுரா! பூமிதேவி, இந்த வேள்வியில் வேள்விக்கு வேண்டிய அனைத்துப் பொருட்களையும் காமதேனு உருவில் வழங்கி, யஜமானனாகிய பிருது மன்னரின் விருப்பங்கள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றினாள். (7)

திராட்சை ரஸம், கரும்புச்சாறு, பால், தயிர், அன்னம், நெய் முதலியனவற்றை நதிகள் பெருக்கின. மரங்கள் தேன் சிந்தும் பெரும்பழங்களை அளித்தன. (8)

கடல்கள் இரத்தினங்களைக் கொண்டுவந்து குவித்தன. பக்ஷ்யம் (கடித்து உண்பவை), போஜ்யம் (மென்று உண்பது), சோஷ்யம் (உறிஞ்சிக் குடிப்பவை), லேஹ்யம் (நக்கிச் சாப்பிடுபவை) என நான்குவித உணவுகளை மலைகள் பரிமாறின. எண்டிசைப் பாலகர்கள் தங்களிடம் உள்ள உயர்ந்த பொருள்களையும், மன்னர்கள் மற்றும் மக்கள் காணிக்கைகளையும் அளித்தனர். (9)

பகவானையே நம்பியுள்ள பிருது மன்னருக்கு ஏற்பட்டுள்ள பெருத்த செழிப்பைக் கண்டு மனம் பொறாத இந்திரன், வேள்விக்கு இடையூறு செய்ய முற்பட்டான். (10)

பிருது மன்னர் (தொண்ணூற்று ஒன்பது அசுவமேத வேள்விகளை முடித்து) கடைசியான நூறாவது அசுவமேத யாகம் செய்து பகவானை ஆராதிக்கையில், பொறாமை கொண்ட இந்திரன், மறைந்து வந்து வேள்விப் பசுவான குதிரையைக் கவர்ந்து சென்றான். (11)

மறநெறியை (அதர்மத்தை) அறநெறியாக (தர்மமாக)க் காட்டுவது நாத்திகம். அதைப் பாகண்டம் (பாஷண்டம்) என்பர் அறிஞர். இந்த வேடத்தில் தீயவனும் நல்லோனாகக் காட்சி தருவான். இந்திரன், தன்னைக் காத்துக் கொள்ள அந்த நாத்திக வேடம் தரித்து, வேள்விக்கான குதிரையைக் கவர்ந்து கொண்டு, விண்வழியே செல்வதைப் பரமஞானியான அத்ரி முனிவர் கண்டார். (12)

உடனே அவர், பிருது மன்னரது வீரப்புதல்வனிடம் கூறவே, அவன் சினங்கொண்டு இந்திரனைக் கொல்ல எண்ணி, ‘நில் நில்’ என்று கூறிக் கொண்டு, அவனைத் துரத்திச் சென்றான். (13)

தலையில் சடைமுடியுடன் விபூதி பூசிய திருமேனியுடன் இருந்த இந்திரனைக் கண்ட பிருதுவின் மகன், ‘தர்மதேவதையே இவ்வாறு உருவெடுத்து வந்ததோ’ எனக் கருதி, அவன்மேல் பாணம் எய்யவில்லை. (14)

இவ்வாறு இந்திரனைக் கொல்லாது திரும்பிய பிருதுவின் புதல்வனைக் கண்ட அத்ரி முனிவர், ‘குழந்தாய்! தேவர்களுக்குள் மிகக் கீழான எண்ணங்கொண்ட அதமனான இந்திரன், உனது வேள்வியைத் தடுக்க வந்தவன். ஆகவே, அவனைக் கொல்’ என்று அவனிடம் கூறினார். (15)

அத்ரி முனிவர் இவ்வாறு கூறவே, அதனால் ஊக்கங்கொண்ட பிருதுவின் புதல்வன் மிகவும் சினந்து, வான்வழியே தப்பியோடும் இந்திரனை, சீதையைக் கவர்ந்து செல்லும் இராவணனைத் தொடர்ந்து துரத்தியோடும் ஜடாயுவைப் போல பின்தொடர்ந்து ஓடினான். (16)

இதைக்கண்ட தேவர்கோனாகிய இந்திரன், தான் ஏற்ற வேடத்தைக் கலைத்துக் கொண்டு, வேள்விக் குதிரையையும் விட்டுவிட்டு மறைந்தான். வீரனான பிருதுவின் புதல்வன், அந்த வேள்விக் குதிரையை அழைத்துக் கொண்டு தந்தையின் வேள்விச்சாலைக்கு வந்தான். (17)

விதுரரே! அவனது அற்புதமான வீரச்செயலைக் கண்ட மகரிஷிகள், அவனை ‘விஜிதாஶ்வன்’ (குதிரையை வென்றவன்) எனப் பெயரிட்டழைத்தனர். (18)

மிகவும் சக்தி கொண்ட இந்திரன் அடர்ந்த இருளைத் தோற்றுவித்து, அதில் மறைந்திருந்து ‘சஷாலம்’ என்னும் யூப (வேள்வி)த் தம்பத்திலிருந்து, தங்கக் கடிவாளம் பூட்டிய அந்த வேள்விக்குதிரையை மீண்டும் கவர்ந்து சென்றான். (19)

கையில் கபாலமும், கட்வாங்கம் என்னும் தண்டமும் ஏந்தி ‘காபாலிகன்’ வேடத்தில் குதிரையுடன் விண்வழியில் தப்பியோடும் இந்திரனை அத்ரி முனிவர் சுட்டிக்காட்டியும், இந்திரன் சிவபக்தனாக வேடமணிந்திருந்ததால் பிருதுவின் புதல்வனான விஜிதாஶ்வன் அவனை ஒன்றும் செய்யவில்லை. (20)

அத்ரி முனிவர் மீண்டும் (அவனைக் கொல்லத்) தூண்டவே, கோபங்கொண்ட விஜிதாஶ்வன் அவனைக் கொல்ல வில்லில் பாணத்தைத் தொடுத்தான். உடனே, தேவர்கோனாகிய இந்திரன், தான் ஏற்ற வேடத்தையும் வேள்விக்குதிரையையும் விட்டுவிட்டு மறைந்தான். (21)

வீரனான பிருது குமாரன் குதிரையை அழைத்துக் கொண்டு வேள்விச்சாலைக்கு வந்தான். அறிவிலிகள் (இந்திரனின்) அந்த நாத்திக வேடத்தைத் தாமே ஏற்றுக் கொண்டனர். (22)

வேள்விக்குதிரையைக் கவர, இந்திரன் மேற்கொண்ட அனைத்து வேடங்களும் பாவத்தின் சின்னங்களே! அந்தப் பாவச் சின்னங்கள்தான் ‘பாகண்டம்’ எனப்படுகிறது. (23)

இவ்வாறு இந்திரன், பிருதுவின் வேள்விக்கு இடையூறு செய்யக் கருதி, வேள்விக் குதிரையைக் கவர்ந்து செல்லும்போது என்னென்ன வேடங்களையேற்று பின்பு துறந்தானோ, அந்த திகம்பரன், செவ்வாடை அணிந்தவன், காபாலிகன் போன்ற பாஷண்ட (நாத்திக) வேடங்கொண்ட ஆசாரங்களில் மக்களது மனம் மிகவும் ஈடுபாடு கொண்டு மயங்கியது. ஏனெனில், அந்த நாத்திகக் கொள்கைகள் செவிக்கு மிக இனிமையாக இருக்கும். அவர்கள் பலவித இனிய உத்திகளால் தங்களது கொள்கைகளை நிலைநிறுத்துவார்கள். உண்மையில், அவை போலி தர்மங்களே. ஆனால், உலகோர் அதை உண்மை என நம்பி, அதில் மனத்தைப் பறிகொடுக்கின்றனர். (24—25)

இந்திரனது இந்தத் தீயசெயலின் உண்மையறிந்த பிருது மிகவும் சினங்கொண்டு, (அவனைக் கொல்லத்) தன் வில்லில் பாணத்தைத் தொடுத்தார். (26)

சினத்தினால் பொங்கியெழும் பிருது மன்னரைக் காண கண்கள் கூசின. மிகுந்த பராக்கிரமமுள்ள பிருது மன்னர், இந்திரனை வதம் செய்ய முனைந்துள்ளதைக் கண்ட ரித்விக்குகள், அவரைத் தடுத்து நிறுத்திப் பின்வருமாறு கூறினர்—— ‘மன்னவா! பேரறிஞரே! வேள்விக்கான தீட்சையேற்ற பின், அந்த வேள்விப் பசுவைத் தவிர, வேறெந்த ஜீவனையும் வதம் செய்யக்கூடாது. இதுதான் சாஸ்திரங்களின் முடிவு. (27)

இந்த வேள்விக்கு அது இடையூறு செய்யும். அதனால், தங்கள் பகைவனான இந்திரன் தங்களுடைய புகழ் என்னும் ஒளிக்கெதிரில் பொறாமையின் காரணமாக ஒளியிழந்தவனானான். நாங்கள் மந்திரவலிமையால் அவனை இங்கே இழுத்து வந்து, வலுவில் இந்த வேள்வித்தீயில் அவனையும் ஹோமம் செய்து விடுகிறோம்.’ (28)

விதுரரே! வேள்வி செய்யும் யஜமானனாகிய பிருதுவிடம் இவ்வாறு கூறிய ரித்விக்குகள் கோபங்கொண்டு, ஸ்ருக் என்னும் வேள்விக்கரண்டியில் நெய்யெடுத்து, இந்திரனை அதில் ஆவாகனம் செய்து ஹோமம் செய்யத் துணியவே, பிரும்மதேவர் அங்கு எழுந்தருளி அதைத் தடுத்தார். (29)

“ரித்விக்குகளே! இந்திரனை நீங்கள் வதம் செய்வது சரியல்ல. யக்ஞநாராயணனான பகவானது ஓர் அம்சம்தான் இந்திரன். நீங்கள், எவர்களைக் குறித்து இந்த வேள்வி செய்கிறீர்களோ, அந்த தேவர்கள் இந்த இந்திரனின் திருமேனியன்றோ! அந்த இந்திரனையே வேள்வி மூலம் கொல்ல எண்ணலாமா? (30)

பிருதுவின் இந்த அசுவமேத வேள்விக்கு இடையூறாக, இந்திரன் எந்தெந்த நாத்திகத்தைப் பரப்பினானோ, அவையனைத்தும் உண்மையான தர்மத்தைக் குலைப்பனவே! இதையும் சற்று சிந்தியுங்கள். அவனிடம் அதிக பகைமை கொள்ளாதீர்கள். ஏனெனில், அவன் மேலும் இந்த நாத்திகத்தைப் பரப்புவதில் ஈடுபடுவான். (31)

ஆகவே, மிக்க புகழ்கொண்ட பிருதுவிற்குத் தொண்ணூற்றொன்பது அசுவமேதம் செய்தவர் என்ற புகழே போதுமானது. [‘ஶதக்ரது’ என்பது இந்திரனுக்குப் பெயர். இந்திர பட்டத்திற்கு வரும் அனைவருக்குமே இந்த ‘ஶதக்ரது’ என்கிற பெயர் தானாகவே வழங்கி வரும். ஆனால், ‘ஏகோந ஶதக்ரது’ (ஒன்று குறைய நூறு) என்ற பெயர் பிருது ஒருவருக்குத்தான்.] அரசே! நீங்கள் இதுவரை அறநெறி தவறாது செய்த தொண்ணூற்றொன்பது வேள்விகளே போதுமானது. இனி செய்யத் தேவையில்லை. ஏனெனில், நீங்களோ மோட்ச தர்மத்தில் ஈடுபாடு கொண்டவர்; இந்திரப்பதவிக்கு ஆசை கொள்ளாதவர். (32)

நீங்களும் இந்திரனும் பகவானது அம்சங்களே. ஆகவே, உங்களது மற்றொரு திருமேனியான இந்திரனிடம் நீங்கள் கோபம் கொள்ளலாமா? உங்களுக்கு அனைத்து மங்களங்களும் உண்டாகட்டும். (33)

‘உங்களது இந்த வேள்வி தடைப்பட்டதே’ என்று கவலை கொள்ள வேண்டாம். இது தெய்வத்தினால் வந்த இடையூறு. நான் சொல்வதைச் சற்றே கேளுங்கள். தெய்வத்தினால் தடைப்பட்ட செயலை, மீண்டும் தான் சரிவரச் செய்வதாக நினைத்து முயற்சிப்பவனது மனமானது சினத்தினால் மேலும் மயக்கம் கொள்கிறது; பாவத்தைச் செய்கிறது. (34)

ஆகவே, தேவர்களுக்கு விரோதமான இந்த வேள்வியை இதோடு நிறுத்துங்கள். இந்த வேள்வியைத் தடுத்து நிறுத்த இந்திரன் கொண்ட போலி வேடங்களால் அறநெறிகள் பாழ்படுகின்றன. (35)

உங்களது வேள்வியைத் தடுக்க, வேள்விக்குதிரையை இந்திரன் கவர்ந்தபோது, அவன் ஏற்ற கவர்ச்சியான (போலியான) வேடங்களால் மக்கள் ஈர்க்கப்பட்டுக் கெடுக்கப்படுவதைப் பாருங்கள். (36)

வேனனது மகனான பிருதுவே! வேனனது கொடுங்கோல் ஆட்சியால் மக்களது தர்மானுஷ்டானங்கள் முற்றிலுமாக அழிந்துவிட்டன. அந்த அறநெறியைத் திரும்பவும் உலகில் நிலைநிறுத்தவே, பகவான் மகாவிஷ்ணுவின் அம்சமாக, நீங்கள் திருவவதாரம் செய்துள்ளீர்கள். (37)

பிருதுவே! நீங்கள் மக்களைக் காப்பதற்காகவே பிறந்தவர். ஆகவே, உங்களது அவதார காரணத்தை மனத்தில் கொண்டு பிருகு முதலிய பிரஜாபதிகளின் ஆவலைப் பூர்த்தி செய்யுங்கள். இந்திரனின் மாயையான இந்த நாத்திகக் கொள்கைகள் மறநெறிகளின் பிறப்பிடம். நீங்கள்தான் இதை அழித்தொழிக்க வேண்டும்.” (38)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு லோக பிதாவான பிரும்மதேவர், பிருது மன்னரைச் சமாதானம் செய்யவே, பராக்கிரமம் வாய்ந்த பிருது மன்னர் ‘வேள்வியை முடிக்கத்தான் வேண்டும்’ என்கிற பிடிவாதத்தை விடுத்து, இந்திரனோடு நட்புக் கொண்டார். (39)

பிருது மன்னர் வேள்வி நிறைவுற்றதற்கான அவபிருத ஸ்நானத்தைச் செய்து முடிக்கவே, அந்த வேள்வியில் ஆராதிக்கப்பட்ட தேவர்கள், அவர் விரும்பிய வரங்களை அளித்தனர். (40)

ஆதி மன்னவரான பிருது வேள்வி செய்த அந்தணர்களுக்கு மனம் நிறைவுறும்வண்ணம் மிகுந்த பக்தியோடு தட்சிணைகள் அளித்தார். அவரது உபசரிப்பில் மகிழ்ந்த அந்தணர்களும் மனதார அவருக்கு ஆசி வழங்கினர். அந்தணர்களது ஆசிகள் என்றுமே வீணாகாது பயன் தருவனவன்றோ! (41)

(அந்தணர்கள் கூறுகிறார்கள்——) “தடக்கையனே! நீங்கள் அழைக்க வேள்விக்கு வந்த பிதிர்தேவதைகள், தேவர்கள், முனிவர்கள், மானிடர்கள் ஆகிய அனைவரையும் தாங்கள் தானமளித்தல், மரியாதை செய்தல் வாயிலாக முறைப்படி மிகவும் நன்றாகப் பூசனை புரிந்தீர்கள். (மெத்த மகிழ்ச்சி.)” (42)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபதாவது அத்தியாயம் — பிருதுவின் வேள்விச்சாலையில் பகவான் விஷ்ணு காட்சியளித்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! பிருது மன்னரது தொண்ணூற்றொன்பது அசுவமேத வேள்விகளினாலே மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்ட யக்ஞேசுவரரான பகவான் நாராயணன், இந்திரனையும் உடன் அழைத்துக் கொண்டு வேள்விச்சாலைக்கு வந்து பிருதுவிடம் கூறலானார். வேள்விகளின் அதிபரும், அவிர்பாகத்தை ஏற்பவரும், அந்த வேள்வித் திருமேனியரும் நாராயணன்தானே! (1)

பகவான் கூறுகிறார்—— “(அரசே!) நூறு அசுவமேத வேள்விகள் செய்வது என்று நீ விரும்பி எண்ணியதை நிறைவுறாவண்ணம் இடையூறு விளைவித்தவன், இந்த இந்திரனல்லவா! இப்போது அவன் உன்னிடம் மன்னிப்பு வேண்டுகிறான். ஆகவே, அவனை மன்னித்துவிடு. (2)

மக்களின் காவலனே! சான்றோர்கள் என்றுமே ஆராய்ந்தறிபவர்கள், பிறருக்குத் தீங்கு எண்ணாத சாதுக்கள். அவர்கள் பிற ஜீவராசிகளிடம் பகை கொள்ள மாட்டார்கள். ஏனெனில், இந்த உடல்தான் ஆன்மா என்று அறிவிலிகள் போல் எண்ணாதவர்கள். (3)

உன்னைப் போன்றவர்களும் எனது மாயையில் மயங்குவார்களாயின், இவ்வளவு காலம் பெரியோர்களுக்குச் செய்த பணிவிடையின் பயன்தான் என்ன? அவ்வளவும் வீண்சிரமம் என்றல்லவா ஆகிவிடும்? (4)

இவ்வுடல், அஞ்ஞானம் (முற்பிறவி வாஸனைகள்), பயனை நோக்கிச் செய்த கர்மங்கள் ஆகியவற்றால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு பொம்மையே என்பது ஞானிகளின் முடிவு. ஆகவே, தன் உடல் மேல் அவர்கள் பற்று வைப்பதேயில்லை. (5)

இவ்வாறு தன்னுடலிலேயே பற்று கொள்ளாதவன், இவ்வுடலுக்கென உறவு கொண்டாடும் வீடு, மனைவி, மக்கள், சொத்து ஆகியவற்றின் மேல் பற்று கொள்வானா? அப்படி பற்று வைப்பானாகில், அவன் அறிவுள்ளவன்தானா? (6)

ஆன்மா ஒன்றுதான் (இரண்டற்றவன்); தூய்மையானவன்; தனக்குத்தானே ஒளிர்பவன்; குணமற்றவன்; நற்குணங்களுக்கெல்லாம் கொள்கலன்; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவன்; எதனாலும் மறைக்கப்படாதவன்; அனைத்தையும் ஒருபுடையாகக் காண்பவன்; உருவமற்றவன்; உடலினுள் இருந்தாலும் அதனுடன் தொடர்பற்றவன். (7)

இவ்வாறு உடலிலேயே இருப்பினும், அதன் தொடர்பற்று விளங்கும் ஆன்மாவை உடலினின்றும் பிரித்து அறிகிறவன். பிரகிருதியின் மாயையாகிற உலகியலில் தொடர்பு உடையவனாக இருப்பினும், அதன் குணங்களில் ஒட்ட மாட்டான். ஏனெனில், அவன் என்னிடமே நிலைகொண்டவனல்லவா? (தன்னையும் பிறவற்றையும் பகவத்ஸ்வரூபமாகவே அறிந்தவனல்லவா, அவன்.) (8)

மன்னவா! தனக்கென்று நியமிக்கப்பட்ட தர்மங்களைப் பயனில் பற்று கொள்ளாது, சிரத்தையுடன் எனக்காகவே செய்து, என்னை வழிபடுபவனது மனம், சிறிதுசிறிதாக நாளடைவில் தெளிவு பெறுகிறது. (9)

இவ்வாறு மனம் தெளிவு பெறவே உலகியல் பற்று அறுந்து போகிறது. இந்த உடல் ஆன்மா அல்ல என்கிற உண்மையறிவு உண்டாகிறது. அதனால், எனது திருமேனி போன்ற அமைதியான நிலையை அடைகிறான். இதுதானே அழிவற்ற நிலையான சாந்தநிலை! இதுதான் ‘கைவல்யம்’ என்கிற முக்தி நிலையும். (10)

பரம்பொருளான ஆத்மா இவ்வுடலிலேயே இருந்தவண்ணம் உடல், கர்மேந்திரியங்கள் (செயற்புலன்கள்), ஞானேந்திரியங்கள் (அறிவுப்புலன்கள்) ஆகியவைகளை ஆட்டி வைப்பவன். ஆனால், இவற்றின் தொடர்பற்றவன் என்கிற உண்மையை அறிந்தவன் அனைத்து நலன்களையும் பெறுகிறான்; மோட்சத்தையுமே பெறுகிறான். (11)

ஐம்பெரும்பூதங்கள், பொறி புலன்கள், அதன் அபிமானியான தேவதைகள், சிதாபாசனான புத்தி — இவைகளின் ஒட்டுமொத்த உருவகமான லிங்க (சூட்சும)ச் சரீரத்திற்குத்தான் உலகியல் தளை (பிறப்பிறப்பு என்பது) உண்டு. சர்வ சாட்சியான ஆன்மாவிற்கு இதன் தொடர்பு கிடையாது. என்னிடம் பக்தி செலுத்தும் புத்திமான்களான என் அடியார்களுக்கு உயர்வு—தாழ்வென்பது இல்லையாதலால், அவர்கள் இன்ப—துன்பங்களுக்கு ஆட்படுவதில்லை. அதனால், மகிழ்ச்சியோ துக்கமோ கொள்வதில்லை. (12)

ஆகவே, வீரனே! உயர்ந்தவர், தாழ்ந்தவர், இரண்டுமற்றவர் என்ற வேறுபாடுகள் கொள்ளாது, அனைவரையும் ஒருபுடையாகக் கொண்டு இன்ப—துன்பங்களையும் ஒரேமாதிரி நினை. மனத்தையும் புலன்களையும் வெற்றி கொள். நான், உனக்கு நியமித்துக் கொடுத்த மந்திரி பிரதானிகளைக் கொண்டு அனைத்து உலகங்களையும் காத்து வா. (13)

மக்களைக் காத்துப் பரிபாலிப்பதுதான் அரசனுக்கு நலமளிப்பது. ஏனெனில், மக்கள் செய்யும் நற்செயல்களின் புண்ணியத்தில் ஆறில் ஒரு பங்கை அரசன் பெறுகிறான். இதற்குமாறாக, மக்களைக் காத்து ரட்சிக்காமல் அரசன் வரிவசூல் செய்வானாகில், அவனது புண்ணியங்கள் அனைத்தையும் மக்கள் பெறுகிறார்கள். மக்கள் செய்யும் தீவினைகளின் பயனை அரசன் அடைகிறான். (14)

தொன்றுதொட்டு அந்தணச் சான்றோர்கள் கைக்கொண்டு வரும் அறநெறிகளையே நீயும் பின்பற்றி, பற்றின்றி தர்மநெறி வழியே உலகைக் காத்து வா. அப்பொழுது, மக்கள் உன்னிடம் அன்பு கொண்டு உன்னைப் போற்றிப் புகழ்வார்கள். சிறிது காலத்திலேயே ஸநகாதி மகாயோகிகள் உன்னைக் காண வரப்போகிறார்கள். (15)

அரசனே! உனது நற்குணங்களும் நன்னடத்தையும் என்னைக் கட்டிவிட்டன. அதனால், ஒரு வரம் கேள், தருகிறேன். அனைத்தையும் ஏற்றத்தாழ்வின்றிச் சமமாக எண்ணுபவனின் இதயத்தில் நான் கட்டுண்டிருக்கிறேன். யாகம் செய்வதாலோ, தவமிருப்பதாலோ, யோக சமாதியில் நிற்பதாலோ என்னை எளிதாக அடையமுடியாது. நற்குண—நற்சிந்தை—நல்லொழுக்கமில்லாதவன் தவமோ, வேள்வியோ, யோகமோ செய்வதால் என்னைப் பெற முடியாது.” (16)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— அனைத்து உலகங்களுக்கும் தலைவரான பகவான் ஸ்ரீஹரி இவ்வாறு கூறவே, அனைத்து உலகங்களையும் வெற்றி கொண்ட பிருது மன்னர், அவரது கட்டளையை அப்படியே தலைமேல் ஏற்றார். (17)

தேவர்கோனாகிய இந்திரன், தான் செய்த செயலுக்கு வெட்கி, வருந்தி, பிருதுவின் திருவடிகளில் வணங்க முற்படவே, பிருது மன்னர் பகைமையை விடுத்து, அவனைக் கட்டியணைத்து மகிழ்ந்தார். (18)

பிருது மன்னர், அகில உலக நாதனான (பக்தவத்சலான) பகவான் ஸ்ரீஹரியை மனம் நெகிழப் பூசனை புரிந்து, பொங்கிவரும் அந்த பக்தியினால் பகவானது திருவடித்தாமரைகளைப் பற்றிக் கொண்டார். (19)

பகவான் அங்கிருந்து புறப்பட நினைத்தார். ஆனால், அவர் கால்கள் எழவில்லை. பிருதுவிடம் அவர் கொண்ட அன்பு, அவரைத் தடுத்து நிறுத்தியது. தன் தாமரைக் கண்களால் பிருதுவைப் பார்த்துக் கொண்டே நின்றார்; நகரவில்லை. (20)

ஆதி மன்னரான பிருது இரு கைகள் கூப்பியவண்ணம் கண்களில் ஆனந்தக்கண்ணீர் பெருக, பகவானைப் பார்க்க முடியாமல் நின்றார். அன்பு மேலிட்டதால் தொண்டை தழுதழுக்கப் பேச முடியாது, இதயத்தில் பகவானை இருத்தி, அகக்கண்களால் கண்டுகொண்டு, இரு கைகள் கூப்பியவண்ணம் தியானத்தில் ஆழ்ந்தார். (21)

தன்னிரு திருவடித்தாமரைகளும் பூமியில் தோய, அருகில் நிற்கும் கருடனது உயர்ந்த திருத்தோள் மேல் கையூன்றி நிற்கும் பகவானைத் தன்னிரு கண்களினின்றும் பெருகும் ஆனந்தக்கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு, பார்த்தது போதுமென்ற நிறைவுபெறாத நோக்குடன், அவரை நோக்கியவண்ணம் பிருது மன்னர் துதிக்கலானார். (22)

பிருது துதிக்கிறார்—— “இறைவா! எங்கும் நிறைந்தவரே! வரங்கள் அளிக்கும் பிரும்மாதி தேவர்களுக்கும் வரமளிக்கும் தாங்கள், தன்னடியார்கள் வேண்டும் வரத்தை வேண்டியவாறு அளிப்பவரல்லவா! உடலில் பற்றுக்கொண்டவன் நுகர விரும்பும் உலகியல் இன்பங்கள், நரகத்தில் கூடக் கிடைக்கின்றன. முக்தி இன்பமளிக்கும் தங்களிடம் அற்பமான உலகியலின்பங்கள் நல்கும் அவ்வாறான வரங்களை அறிவுள்ளவன் எவனாவது கேட்டுப் பெறுவானா? ஆண்டவரே! நான் நிச்சயமாக அவ்வாறான அற்ப வரங்களைக் கேட்கவே மாட்டேன். (23)

பகவானே! நான் அந்த முக்தியின்பத்தையும் விரும்பவில்லை. அங்கு தங்களது திருவிளையாடல்கள் பற்றிய அமுதக் கதைகளைக் கேட்க முடியாதே! ஏனெனில், உன்னடியார்கள் அன்பினால் தங்கள் இதயங்கனிந்து ஊனுருகி அமுதமொத்த உனது திருக்கதைகளை இங்குதானே கூறுகிறார்கள். ஆகவே, அந்த அமுதத் திருவிளையாடல்களைக் கேட்டுக் கொண்டேயிருக்க, எனக்குப் பத்தாயிரம் காதுகளைத் தாருங்கள். இதுதான் எனது வேண்டுகோள். (24)

எங்கும் பரவிய புகழுடையோரே! தங்களது திருவடித் தாமரைகளின் மகரந்தத் தேனமுதத் துளிகளை ஏந்தி வரும் காற்றல்லவா, சான்றோர்களின் திருமுகங்களிலிருந்து வெளிவருவது. அதன் திறமையை யாரறிவர்? உண்மை அறநெறிகளை அறியாத மூடர்களான, வழிதவறித் தவறான பாதைகளில் செல்லும் கசடர்களான எங்களுக்குமல்லவா உண்மையறிவை அளிக்கிறது. ஆகவே, எனக்கு வேறு வரம் வேண்டாம். (25)

மங்களமான புகழ் வாய்ந்தவரே! பிரும்மாதி தேவர்கள் அனைத்துச் செல்வங்களையும் பெற மகாலக்ஷ்மியை வேண்டுகின்றனர். ஆனால், அந்தத் திருமகளோ சகல புருஷார்த்தங்களையும் வேண்டி, அதாவது அனைத்துப் புருஷார்த்த ரூபியான தங்களைப் பெறவேண்டி, தங்களையே வேண்டி நிற்கிறாள். தங்களது புகழ் வாய்ந்த கதையமுதினையே பருக விரும்புகிறாள். அப்படியிருக்க, உமதடியார்கள் அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்கும் உமது புகழைச் சான்றோர்கள் அவையில் பாடிக் கொண்டிருப்பதைத் தற்செயலாக ஒருமுறையேனும் ஒருவன் கேட்பானேயாகில், ‘கேட்டது போதும்’ என்று நினைப்பானா? மேலும் மேலும் கேட்கவன்றோ விரும்புவான். அவன் விலங்கு குணம் படைத்தவனாயின் நிச்சயம் போதும் என்பான். (26)

அனைத்து கல்யாண குணசீலரான தங்களுக்குத் திருமகள் போல் ஆவலோடு சேவை புரிய விரும்புகிறேன். தாங்கள்தான் புருஷோத்தமராயிற்றே! மேலும், ‘ஒரே புருஷனுக்கு இரு பெண்கள் சேவை செய்ய முற்பட்டால் போட்டியில் கலகமேற்படுமே’ என்று தாங்கள் நினைக்க வேண்டாம். ஏனெனில், நாங்கள் இருவரும் விரும்புவது உன் சரணசேவைதானே. ஆகவே, எங்களுக்குள் கலகம் ஏற்படாது. (27)

லோகநாயகரே! லோகநாயகியாக மகாலக்ஷ்மிக்கு எங்களிடம் பகைமை ஏற்பட வாய்ப்புண்டு. ஏனெனில், அந்தத் திருமகள் விரும்பிச் செய்யும் தங்கள் சேவையைத்தானே நாங்களும் செய்ய விரும்புகிறோம். தாங்களோ, தீனர்களிடம் அன்பு கொண்ட ஏழைபங்காளன். நாங்கள் தினையளவு செய்யினும், தாங்கள் பனைத்துணையாகக் கொள்பவராயிற்றே! ஆகவே, எங்களுக்குள் போட்டி ஏற்படுமானாலும், தாங்கள் எங்கள் பக்கம்தானே இருப்பீர்கள். மேலும், தாங்கள் தங்கள் ஸ்வரூபத்திலேயே லயித்து மகிழ்ந்திருக்கக் கூடியவர். ஆகவே, அந்த மகாலக்ஷ்மியின் தயவால் தங்களுக்கு ஆகவேண்டியது என்ன இருக்கிறது? (28)

அதனால்தான் பற்றற்ற சான்றோர்கள், ஆன்மீக ஞானம் முழுமையாகப் பெற்ற பின்பும் தங்களையே துதிக்கின்றனர். மாயையின் குணங்களால் தோன்றும் காமம், வெகுளி, மயக்கம் ஆகியன எவையும் தங்களிடமில்லை. தங்களது திருவடித்தாமரைகளை அல்லும் பகலும் அனவரதமும் சிந்தித்திருப்பதேயன்றி, வேறு எந்தச் சாதனமும் சாது ஜனங்களான அடியார்களுக்கு இருப்பதாக நான் கருதவில்லை. (29)

நானோ எந்தப் பற்றுதலுமின்றித் தங்களைப் பஜிப்பவன். ஆனால், என்னிடம் ‘உனக்கு வேண்டிய வரத்தைக் கேள்’ என்று தாங்கள் கூறிய சொல், ‘உலகையே ஆசை மயக்கத்தில் தள்ளிவிடும் சொல்’ என நான் நினைக்கிறேன். இதுமட்டுமென்ன? தங்களது வேதரூபமான வாக்கும் மக்களை மயக்கத்திலே கட்டிப்போடுவதாகத்தானே இருக்கிறது. இல்லையேல், அவர்கள் ஆசையோடு பயனை எதிர்பார்த்துக் கர்மங்களை ஏன் செய்கிறார்கள்? (30)

ஈசனே! உண்மையில் மக்கள் தங்கள் மாயையில் கட்டுண்டவர்களே. இல்லையேல், அவர்களுக்கு உயிருக்குயிரான ஆத்மாவாக விளங்கும் தங்களையே வேண்டுமென்று கேட்காது, மனம் மயக்கமுற்று அறியாமையினால் மனைவி, மக்கள், பணம் என்று வேறு எவற்றையோ அல்லவா வேண்டுகிறார்கள். ஒரு தந்தை, தன் தனயனுக்கு வேண்டியதை அவன் கேட்டபின்பா செய்கிறார்? இல்லையே. தானேயல்லவா அவனுக்கு நன்மையானதைச் செய்கிறார். அதேபோல், அகில உலகங்களுக்கும் தந்தையான தாங்கள், நாங்களாகக் கேட்காவிட்டாலும், தாங்களாகவே எங்களுக்கு வேண்டிய நலனைச் செய்ய வேண்டாமா?” (31)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பிருது மன்னர் வணங்கித் துதிக்கவே, எல்லா உலகங்களுக்கும் சாட்சியான பகவான், “அரசே! உனக்கு என்னிடம் இடையறாத பக்தி உண்டாகட்டும். உனது மனம், என்னிடமே ஈடுபாடு கொண்டது உண்மையில் தெய்வச்செயல்தான். இதனால், எவராலும் கடக்க முடியாத மாயையை நீ எளிதில் கடந்து விட்டாய்! (32)

ஆகவே, அரசே! நான் உனக்குக் கட்டளையிட்டவாறு ஈடுபாட்டோடு அந்தந்தக் காரியங்களைச் செய்துவா. நான் சொன்னவாறு செய்பவன், எங்கும் என்றுமே நன்மையைத்தான் அடைவான்” என்று கூறுகிறார். (33)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! பிருது மன்னரின் பொருள் பொதிந்த வசனங்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்த பகவான், பிருது செய்த பூஜைகளையேற்று, அவருக்கு அருள்புரிந்து (வைகுண்டம்) புறப்பட எண்ணங்கொண்டார். (34)

மன்னர் பிருது, வேள்விக்கு பகவானுடன் வந்திருந்த தேவர்கள், பித்ரு தேவதைகள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், நாகர்கள், கின்னரர்கள், அப்சரசுகள், மனிதர்கள், பறவையினத்தைச் சேர்ந்த கருடன் முதலியவர்கள், மற்றுமுள்ள ஜீவராசிகள், பகவானது பார்ஷதர்கள் ஆகிய அனைவரையும் ‘பகவானே அவர்கள்’ என்ற எண்ணத்துடன், நிறைந்த தட்சிணைகள், தேனொழுகும் இன்சொல், திரும்பத் திரும்ப வணங்குதல் ஆகியவைகளால் பக்தியொன்றையே செல்வமாகக் கொண்டு, இரு கைகள் கூப்பியவண்ணம் பூசனை புரிந்தார். பூசனையேற்ற அவர்களும் பகவானைப் பின்தொடர்ந்து, தங்கள் தங்கள் இருப்பிடங்களுக்குச் சென்றனர். (35—36)

பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனும் பிருது மற்றும் அங்குள்ள புரோகிதர்கள் அனைவரது உள்ளங்கவர்ந்தவராக வைகுண்டம் சென்றார். (37)

தன் ஊனக்கண்களின் பார்வைக்கு மறைந்தாலும், என்றென்றும் உள்ளத்தின் அகக்கண்களுக்கு மறையாதவாறு அருள்புரிந்து சென்ற, எளிதில் அறிய முடியாத, தேவதேவரான பகவானை மனத்தால் வணங்கிய பிருது மன்னர், தன் நகரம் திரும்பினார். (38)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபத்தோராவது அத்தியாயம் — மன்னர் பிருது தன் மக்களுக்கு உபதேசித்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! பிருது மன்னரது தலைநகரம் (பிருது திரும்பி வருவது கேட்டு மக்களால்) முத்துச்சரங்கள், வாசனை மிகுந்த புஷ்பமாலைகள், பல வண்ணங்கள் கொண்ட பட்டுத்தோரணங்கள், தங்கத்தோரணங்கள் ஆங்காங்கே தொங்கவிடப்பட்டு, மிகுந்த வாசனையுள்ள சாம்பிராணி மணம் எங்கும் கமழ அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. (1)

ராஜவீதிகளும், தேரோடும் வீதிகளும், நாற்சந்திகளும் சந்தனம், அகில், பன்னீர் தெளிக்கப்பட்டு, நல்ல மணமுள்ள புஷ்பங்கள், அக்ஷதை, பொரி, முளைப்பாரி முதலிய மங்கள திரவியங்கள் இறைக்கப்பட்டு, தீபங்கள் எங்கும் ஒளிர அழகாக விளங்கின. (2)

குலைகளுடன் கூடிய வாழைமரங்கள் ஆங்காங்கே கட்டப்பட்டு, பாக்கு, கமுகுக்குலைகள் தொங்க, மாவிலைத் தோரணங்களும் புஷ்பமாலைகளும் கட்டப்பட்டு, அழகாக அலங்காரம் செய்யப்பட்டிருந்தது. (3)

நகர மக்கள் காணிக்கைகளுடனும், அழகிய குண்டலங்கள் அணிந்த கன்னிகைகள் கைகளில் தீபங்களையும் மங்கள திரவியங்களையும் ஏந்தி வந்து, நகரப் பிரவேசம் செய்யும் மன்னரை வரவேற்றனர். (4)

அப்பொழுது சங்கம், துந்துபி முதலிய மங்கள வாத்தியங்கள் முழங்கின; வேத பண்டிதர்கள் வேதகோஷம் செய்தனர்; துதிபாடகர்களும் வந்திகளும் தோத்திரம் செய்தனர். பிருது மன்னர், இவையனைத்தையும் கண்ணாரக் கண்டு கொண்டும், காதாரக் கேட்டுக் கொண்டும், மக்கள் அனைவரும் புகழ்ந்து பாட, தன் அரண்மனையினுள் நுழைந்தார். இத்துணைச் சிறப்புகள் இருந்தும் மன்னர் பிருது சிறிதும் செருக்கடையவில்லை! (5)

வழியெங்கிலும் உள்ள கிராம மக்களும் நகர மக்களும் புகழ்பெற்ற மன்னர் பிருதுவை முறைப்படி உபசரித்தனர். வேண்டும் பொருளை வேண்டியவாறு நல்கும் மன்னவரும், அவர்களை ஏற்றவாறு சிறப்பித்தார். (6)

சக்கரவர்த்தியான பிருது, சான்றோர்கள் மற்றும் ஆன்றோர்களால் புகழப்பட்டவர். பற்பல நற்காரியங்கள் செய்தவண்ணம் அனைத்து திசைகளிலும் தன் புகழ் பரவ, இப்பூமண்டலத்தை ஆண்டு, முடிவில் பகவானது பரமபதத்தை அடைந்தார். (7)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனக முனிவரே! நற்குணங்கள் நனி (பெருமை) சொட்டச் சொட்ட, மகான்களால் கொண்டாடப்பட்ட அந்த ஆதிராஜரான பிருது மன்னரின் புகழை, மைத்திரேயர் கூறக் கேட்ட பரம பாகவதரான விதுரர், மைத்திரேயரைப் புகழ்ந்து மேலும் கேட்கலானார். (8)

விதுரர் கேட்கிறார்—— அந்தணர்களால் பட்டாபிஷேகம் செய்யப்பட்ட பிருது மன்னர் தேவர்களால் காணிக்கை தரப்பெற்றவர். பகவான் மகாவிஷ்ணுவின் பாலனசக்தியைக் கைகளில் ஏற்று, இந்தப் பூமியிலிருந்து அனைத்துப் பொருட்களையும் கறந்தவர். (9)

அவ்வாறு பிருது மன்னர் பூமியிடமிருந்து வாரி வழங்கிய பொருட்களையன்றோ, இந்திராதி லோகபாலகர்களும் மற்ற அரசர்களும் மனம்போல் இன்று வரை அனுபவித்து வருவது. அவ்வாறு, புகழ்பெற்ற அந்தப் பிருதுவின் சரிதத்தை, அந்தக் கதையமுதின் சுவையறிந்தவன் எவன்தான் விருப்புடன் கேட்காமல் இருப்பான்? ஆகையால், அவரது சரித்திரத்தை (சிறந்த செயல்களை) எனக்குக் கூற வேண்டுகிறேன். (10)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— அவனவன் தான் செய்த நல்வினை—தீவினைகளின் பயனை அனுபவித்துக் கழிக்காத வரை, சம்சார பந்தத்திலிருந்து விடுபட முடியாது. ஆகவே, பிருது மன்னர், கங்கை—யமுனை நதிகளுக்கிடையே உள்ள புண்ணியக்ஷேத்திரத்தில் வசித்துக் கொண்டு, தனது புண்ணியகர்மங்களின் பயனைக் குறைக்க எண்ணி, பிராரப்த கர்மத்தால் கிடைத்த போகங்களை மட்டும் அனுபவித்துக் கொண்டு காலத்தைக் கழித்தார். (11)

அந்தணர்களையும், பகவானது அடியார்களையும் தவிர, ஏழு தீவுகள் அடங்கிய அகில பூமண்டலத்திலும், அவரது ஆணை கொடிகட்டிப் பறந்தது. (12)

உத்தமனே விதுரா! ஒரு சமயம் மன்னர் பிருது ‘மஹாஸத்ரம்’ என்கிற வேள்வி செய்ய தீட்சை ஏற்றார். அங்கு தேவர்கள், பிரும்மரிஷிகள், ராஜரிஷிகள் ஆகிய அனைவரும் ஒன்றுகூடினர். (13)

அவ்வாறு அனைவரும் கூடியிருந்த அந்தச் சபையில், அங்கு வந்திருந்த சான்றோர்கள் அனைவரையும் முறைப்படி உபசரித்த பிருது மன்னர், நட்சத்திரங்களின் மத்தியில் சந்திரன் உதயமானது போல் எழுந்திருந்தார். (14)

நெடிதுயர்ந்த திருமேனி, உருண்டு திரண்ட கைகள், பொன்னென ஒளிரும் உடலழகு, தாமரையொத்த திருக்கண்கள், உயர்ந்த மூக்கு, அழகிய முகம், வசீகரமான தோற்றம், திரண்ட தோள்கள், அழகான முத்துப்பற்கள், கவர்ந்திழுக்கும் புன்சிரிப்பு, பரந்த மார்பு, பருமனான பின் தட்டு, ஆலிலை போன்ற வயிறு அதில் மூன்று மடிப்புகள், சுழல் போன்ற தொப்புள், நல்ல காந்தி, ‘தங்கத்தூண்களோ!’ என எண்ணுமாறான துடைகள், நுனியுயர்ந்த பாதங்கள், மெல்லிய சுருண்ட கருத்த பளபளப்பான கேசங்கள், சங்கு போன்ற கழுத்து, அரையில் விலையுயர்ந்த பட்டாடை, தோளில் உயர்ந்த பொன்னாடை — இவ்வாறு உடல் முழுவதும் அழகு ஜொலிக்க, ஆனால் வேள்வி தீட்சை மேற்கொண்டுள்ளதால், ஆபரணங்கள் அணியாத திருமேனியில் மான்தோல் தரித்து காந்தியுடையவராய் கையில் தர்பத்தைத் தரித்துகொண்டு, நற்காரியங்களைச் செய்து முடித்துவிட்டு (அரசர்) எழுந்து நின்றார். (15—18)

இவ்வாறு விளங்கிய பிருது மன்னர் கருணையும் அன்பும் ததும்பி வழியும் தனது திருக்கண்களால் சபையின் நாற்புறமும் குளிரக் குளிர நோக்கினார். பின், அவையிலுள்ளோர் மனங்குளிருமாறு அழகாகச் சொல்லழகு மிளிர, அனைவரும் எளிதில் புரிந்து கொள்ளுமாறு, ஐயந்திரிபற உண்மைப் பொருளை விளக்கும் ஆழ்ந்த கருத்துக்கள் கொண்டு எல்லோருக்கும் பயன்படும்படியாகப் பேசலானார். (19—20)

பிருது மகாராஜன் கூறுகிறார்—— “அவையோர்களே! உங்கள் அனைவருக்கும் மங்களம் உண்டாகட்டும். சாதுக்களான நீங்கள் அனைவரும் நான் கூறுவதைச் சற்றே கேட்கவேண்டும். அறநெறிகளை அறிய விரும்புபவன் முதலில் தன் எண்ணத்தைச் சான்றோர்களிடம் கூறி, அவர்களது ஒப்புதலைப் பெறவேண்டும். (21)

தீயவர்களைத் தண்டிக்கவும், மக்களைக் காக்கவும், அவர்களது வாழ்க்கைக்கு வேண்டியன செய்யவும், அவரவர்கள் தங்கள் தங்கள் கடமைகளைச் சரிவர நிறைவேற்ற ஆவன செய்யவுமே என்னை அரசனாக நியமித்துள்ளீர்கள். (22)

ஒருவன் தனது கடமைகளை அறநெறி வழுவாது ஆற்றுவானாகில், அவனைக் கண்டு அனைத்துச் செயல்களுக்கும் சாட்சியாக விளங்கும் பகவான் மகிழ்ச்சி கொண்டு, அவனுக்கு உயர்ந்த உலகங்களை அளிப்பதாக வேதமறிந்தோர் கூறுகிறார்கள். முன்பு, நான் கூறிய மக்களைக் காப்பது முதலிய எனது கடமைகளைச் சரிவரச் செய்வதால், எனக்கும் அந்த புண்ணிய உலகங்கள் கிடைக்க வேண்டும். (23)

எந்த அரசன், தன் மக்களை நல்வழியில் நடத்திச் செல்லாது, கப்பம் மட்டும் பெறுகிறானோ, அவன் பிரஜைகளின் பாவப்பயனை அனுபவிக்கிறான். தன் புண்ணியத்தையும் இழக்கிறான். (24)

ஆகவே, எனது அன்பான மக்களே! உங்கள் அரசனான எனக்கு மறு உலகில் நற்கதி கிடைக்க வேண்டி, நீங்கள் அனைவரும் பகைமை எண்ணத்தையும், குற்றம் காண்கையையும் விடுத்து, இதயத்தில் இறைவனை நிறுத்தி, அறநெறிப்படி தங்கள் தங்கள் கடமைகளைத் தவறாது செய்து வாருங்கள். இதனால், நம் இருவருக்கும் நன்மையுண்டு. எனக்குப் பெருத்த உதவி செய்தவராவீர்கள். (25)

தூய்மையான மனமுடையவர்களே! பிதிர்தேவதைகளே! முனிவர்களே! நீங்கள் என்றுமே புனிதமானவர்கள். எனது வேண்டுகோளை நீங்கள் அனைவரும் ஏற்க வேண்டும். ஏனெனில், எந்தச் செயலானாலும் மரணத்திற்குப்பின் அதைச் செய்தவன், செய்யத் தூண்டியவன், அதற்கு உடந்தையாயிருந்தவன் மூவருக்கும் கிடைக்கப் போகும் பலன் ஒன்றுபோலத்தானே. (ஏற்றத் தாழ்வு கிடையாது என்பது கருத்து.) (26)

பெரியோர்களே! செய்த கர்மங்களுக்குப் பயனளிப்பவர், பகவான் யக்ஞ நாராயணனே என்பது சில சான்றோர்களின் கருத்து. அதனால்தான், இவ்வுலகிலும் அவ்வுலகிலும் சில சில இடங்கள் மட்டும் போக பூமியாகச் சிறப்புற்று விளங்குகின்றன. (27)

ஸ்வாயம்புவமனு, பிரியவிரதன், உத்தானபாதன், மகாராஜா துருவன், எனது தாத்தா அங்கன் மற்றும் பிரும்மதேவர், சிவபெருமான் முதலிய பெரியோர்கள், பிரகலாதன், பலி முதலிய அசுர சிரேஷ்டர்கள் ஆகிய அனைவரும், அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நால்வகைப் பெரும்பேறுகளையும் அளிப்பவர்; சுவர்க்கம், மோட்சம் — இவைகளுக்கும் ஒப்பற்ற தனித்தலைவர் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே என்று தீர்மானம் செய்திருக்கிறார்கள். மரணதேவனான மிருத்யுவின் பெண்வயிற்றுப் பேரனான எனது தந்தை வேனன் போன்ற உண்மை நெறியறியாத வருந்தத்தக்க சிலரே பகவானை நம்ப மறுத்தவர்கள். அதனால், அதில் எந்தவொரு சிறப்புமில்லை. (28—30)

பகவானது திருவடித்தாமரைகளில் தீவிர பக்தி வெள்ளமெனப் பெருக்கெடுத்து ஓடுமானால், அது அவரது திருவடிகளிலிருந்து தோன்றிய கங்கை நதியைப்போல், இந்த சம்சாரத்தளையில் சிக்கித் தவிக்கும் மக்களின் பல பிறவிகளில் சேர்த்து வைத்த மன அழுக்கை அந்த நொடியிலேயே நீக்கிவிடும். (31)

பகவானது திருவடித்தாமரைகளின் நிழலில் இருப்பவன், மன அழுக்கு முற்றிலுமாக நீங்கப் பெற்று, வைராக்கியம், பகவானைப் பற்றிய உண்மையறிவு ஆகிய அரிய சக்திகளைப் பெறுகிறான். அதற்குப் பிறகு, அவன் துன்பமயமான இந்த சம்சாரத்தளையில் சிக்க மாட்டான். அவனுக்குப் பிறப்பிறப்பில்லை. (32)

பகவானது திருவடிக் கமலங்களோ மனவிருப்பங்கள் அனைத்தையும் விரும்பியவாறு முடித்துத் தரவல்லது. அந்த இறைவனை, நீங்கள் அனைவரும் மனத்தில் சூதுவாதின்றிப் பகட்டான புத்தியின்றி வேதமோதுதல், ஓதுவித்தல், தியானம் செய்தல், துதி செய்தல், பூசனை புரிதல் முதலிய அவரவர்களுக்கு நியமித்த கடமைகளைத் தவறாது மனம், வாக்கு, உடல் மூன்றினையும் ஒருமுகப்படுத்திச் செய்யுங்கள். அவ்வாறு செய்வதால், நம் தகுதிக்கேற்ப நற்பயன்களை நாம் பெறுவது நிச்சயம் என்கிற திடமான எண்ணமும் கூடவே இருக்க வேண்டும். (33)

உண்மையில் பகவான் நித்யசுத்தமுக்தன்; அறிவே வடிவானவர்; சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களும் அற்றவர். ஆனால், கர்மயோகமான வேள்வி முதலியவைகளில் பயன் பெறும் நெல், யவம் முதலிய தானியங்கள், வெள்ளை முதலிய நிறத்தின் குணங்கள், நெல் குத்துதல் முதலிய செயல்கள், வேள்வியில் கூறப்படும் மந்திரங்கள், அந்தச் செயல்களின் வாயிலாகப் பெறப் பெறும் பயன்கள், பொருள்களின் திறன், ஜோதிஷ்டோமம், அக்னிஹோத்ரம் முதலிய பல பெயர்கள் ஆகிய அனைத்தும் அந்த பகவான்தான். (34)

விறகுக்கட்டையில் பற்றி எரியும் தீ, அந்தக் கட்டையின் நீளம், பருமன் முதலியவற்றின் அளவு போன்ற அளவைப் பெறுகிறதல்லவா! அதே போலத்தான் சர்வவியாபியான பகவானும், பரமானந்த வடிவமேயானாலும் பிரகிருதி (மாயை), காலம், வாசனை, அதிர்ஷ்டம் ஆகியவைகளால் தோன்றிய இவ்வுடலில், விஷயங்களாகிற புத்தியில் உணர்வு பெற்று, வேள்வியின் பயனாகப் பலவித ரூபங்களில் காட்சியளிக்கிறார். (35)

உண்மையில் நானே பாக்கியவான். ஏனெனில், இப்பூவுலகில் வசிக்கும் என் மக்கள், வேள்விகளில் அவிர்பாகம் பெறும் தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவரான யக்ஞநாராயணன் சாட்சாத் ஸ்ரீஹரியைத் தங்கள் வருணாசிரம நியமப்படி ஒன்றுபட்ட இதயத்துடன் இடையீடின்றி பூசனை புரிகிறார்களே! அவர்கள் என்மேல் எத்தனை கருணை வைத்துள்ளனர். ஆகா! (36)

அரசர்கள் (க்ஷத்திரியர்கள்) தங்களது செல்வம், ஆள்பலம் முதலிய அதிகாரம் காரணமாக, அந்தணர்களை அடக்கியாள நினைக்கக்கூடாது. ஏனெனில், அவர்கள் பொறுமை, தவம், ஞானம் (உண்மையறிவு), பகவானிடம் கொண்ட பக்தி ஆகியவற்றால் பெருமை பெற்று ஒளிர்பவர்கள். (37)

அவ்வாறான அந்தணர்களின் திருவடிகளில் பக்தி செய்வதனாலேயே, புராண புருஷரான பகவான் ஸ்ரீஹரி, ‘பிரும்மண்யதேவன்’ (அந்தணர்களைத் தெய்வமாகக் கருதுபவர்) என்கிற பெயர் பெற்றார்; தேவதேவராக இருக்கிறார். அவரைவிட்டு திருமகளும் அகலாது விளங்குகிறாள். உலகம் புகழும் பெருமை பெற்றதும் அந்த பக்தியால்தான். (38)

நீங்களோ உலக நன்மைக்காக பகவான் கூறிய அறநெறிகளைக் கடைப்பிடித்து ஒழுகுபவர்கள். பகவானோ சர்வாந்தர்யாமி; ஸ்வயம்பிரகாசர்; அந்தணர்களுக்குச் செய்யும் சேவையினாலேயே மனநிறைவு கொள்பவர்; மகிழ்பவர். ஆகவே, பகவத் தர்மத்தை அடியொட்டி நீங்களும், அந்த பகவத் பக்தர்களான அடியவர்களான அந்தணர்களையும், அவர்களது குலத்தையும், மனோவாக்காய சுத்தியுடன் மிகவும் வினயத்துடன் பூசனை புரியுங்கள். (39)

தினமும் இவர்களுக்குப் பூசனை புரிவதாலேயே மனம் விரைவில் தூய்மை பெறுகிறது. அதனால், மனிதன் ஞானப்பயிற்சி முதலிய எவ்வித முயற்சியுமின்றி விரைவிலேயே அமைதியே வடிவான முக்தியைப் பெறுகிறான். ஆகவே, உலகில் அந்தணர்களிலும் சிறந்தவர் எவருமிலர். ஏனெனில், அவியுணவு பெறும் தேவர்களுக்கும் இவர்கள்தானே முகம். (40)

உபநிடதங்களினால் புகழ்ந்து போற்றப்படும் பகவான், உண்மையறிந்த சான்றோர்களால் பரம நம்பிக்கையோடு இந்திரன் முதலிய தேவர்களின் பெயர்களைக் கூறி, சைதன்யமற்ற அக்னியில் ஹோமம் செய்வதை அவ்வளவாக விரும்புவதில்லை; உண்மையான மகிழ்ச்சியும் கொள்வதில்லை. ஆனால், அதே அவிர்பாகம் அந்தணர்கள் திருவாயில் ஆகுதி செய்யப்படுமானால், பகவான் அதையேற்று மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறார். (41)

வேதம் என்பது அப்பழுக்கற்ற ஒரு கண்ணாடி. அந்த கண்ணாடியில் இந்தப் பிரபஞ்ச தத்துவம் முழுவதையும் தெளிவாகக் காணலாம். அழிவற்ற மாசற்ற அனாதியான அந்த வேதத்தில் உள்ள உண்மைப் பொருளை அறிய ஆவல் கொண்டு பெருத்த ஈடுபாடு, சிறந்த தவம் (உழைப்பு), நல்லொழுக்கம், அந்த வேதமோதுதலுக்கு எதிரிடையான வீண்வார்த்தைகளைப் பேசாதிருத்தல், மனவடக்கம் ஆகிய சாதனைகளை மேற்கொண்டு, மன ஒருமையுடன் அந்த வேதத்தை அனவரதமும் ஓதுகிறார்கள். அந்த அந்தணர்களின் திருவடித்துகள்களை எனது ஆயுள் பர்யந்தம் (வரையில்), எனது திருமுடியில் தாங்குவேனாக! அவ்வாறு தரிப்பதால் அவனது பாவங்களனைத்தும் ஒரு நொடியில் தீயினில் தூசாகின்றன. அவன் அனைத்து நன்மைகளையும் பெறுகிறான். (42—43)

நற்குணசீலன், நல்லொழுக்கமே செல்வம் எனக் கொண்டவன், நன்றி மறவாதவன், பெரியோரை மதிப்பவன் என்றிருப்பவனைச் செல்வம் தானாக வந்தடையும். ஆகவே, அந்த அந்தணர்கள், பசுக்கள், அடியார் குழாங்களுடன் விளங்கும் பகவான் ஆகியோர் எனக்கு என்றென்றும் அருள் புரியட்டும்.” (44)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பேசிய அரசனை அங்கு கூடியிருந்த பித்ருக்கள், தேவர்கள், அந்தணர்கள் மற்றுமுள்ள சான்றோர்கள் ஆகிய அனைவரும் மனம் மகிழ்வுற்று ‘நன்று நன்று’ என்று கொண்டாடினார்கள். (45)

‘நல்ல மகனைப் பெற்றவன், நல் உலகங்களை அடைகிறான்’ என்கிறது வேதம். அது முற்றிலும் உண்மையே. ஏனெனில், பிராமண சாபத்தினால் தண்டிக்கப்பட்ட பாவியான வேனனும் நரகத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றானே! (46)

பகவானை நிந்தித்ததால் நாசம் புரிகின்ற இரண்யகசிபுவும், புதல்வனான பிரகலாதனது பெருமையால் (பக்தியால்) நரகம் செல்லாது மீண்டானல்லவா! (47)

அகில உலக நாயகரான பகவானிடம் உமக்கு இவ்வளவு உயர்ந்த பக்தி ஏற்பட்டதே! இந்தப் பூமிக்கு நாயகனாக, நீர் நீடுழி வாழவேண்டும். நீர் சிறந்த வீரனாயிற்றே. (48)

அரசே! உமது புகழ் எங்கும் பரவட்டும். சொல்லொணா புகழ்கொண்ட ஸ்ரீஹரியின் உயர்ந்த கதையமுதை எங்களுக்குக் கூறினீர்கள். தங்களை மன்னராகப் பெற்ற நாங்கள் பகவானது வைகுண்டத்தில் இருப்பதாகவே நினைக்கிறோம். உண்மையில் நாங்களே பாக்கியசாலிகள். (49)

அரசே! தங்களை அண்டி நிற்கும் எங்களுக்கு இவ்வாறான நல்ல உபதேசங்களைச் செய்தது ஒன்றும் வியப்பில்லை. ஏனெனில், தங்களை அண்டியவர்களிடம் கருணை மழை பொழிவது சான்றோர்களுக்கு இயற்கையன்றோ! (50)

மன்னவா! முன்வினைப்பயனாக நல் அறிவிழந்து, நாங்கள் குருடர்களாக வழி தெரியாது அலைந்து நின்றோம். ஆனால், இன்று தாங்கள் அந்த அறியாமை இருளை அகற்றிக் கரையேற்றினீர்கள். (51)

நற்குண நல்லொழுக்கங்களின் கொள்கலனான தாங்கள், அந்தணர் திருமேனியில் க்ஷத்திரியர்களான எங்களுக்கு நல்ல உபதேசம் செய்தல், க்ஷத்திரிய உருவில் அரசராக அந்தணர்களைக் காத்தல், இவ்வாறு இந்த இரு உருவங்களையும் ஏற்று, இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் பரிபாலித்தல் (என்கிற முத்தொழில்களையும்) செய்கிறீர்கள். அந்த மகாபுருஷரான தங்களை வணங்குகிறோம். (52)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் — ஸநத்குமாரர் பிருதுவிற்கு உபதேசித்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— மிகுந்த பராக்கிரமசாலியான பிருது மன்னனை மக்கள் இவ்வாறு புகழ்ந்து கொண்டிருந்தபோது, சூரியனைப் போல் ஒளிவீசும் ஸநகர், ஸநந்தனர், ஸநத்குமாரர், ஸநத்சுஜாதர் என்கிற நான்கு முனிவர்களும் அங்கு வந்தனர். (1)

ஆகாயத்திலிருந்து (பூமி நோக்கி) இறங்கி வருகிற ஒளிமிக்க அவர்களைக் கண்ட அரசரும், அவரது பரிவாரங்களும், ‘தங்கள் தவ ஒளியால் அனைத்து உலகங்களையும் பாவக்கடலிலிருந்து கரையேற்றுபவர்களான ஸநகாதி முனிவர்கள் இவர்கள்’ என்பதை அறிந்து கொண்டனர். (2)

அவ்வாறு ஸநகாதிகளைக் கண்ட மன்னர் பிருதுவும் அவரது பரிஜனங்களும், உலகியல் இன்பங்களை நுகரத் துடிக்கும் ஜீவாத்மா அவ்வின்பங்களை நோக்கி விரைந்து ஓடுவதுபோல், அந்த ஸநகாதிகளை நோக்கி விரைந்து எழுந்தனர். அவ்வாறு அவர்கள் எழுந்தது, ‘அந்த இன்பங்களினின்றும், அந்த ஜீவாத்மாவைத் தடுத்து நிறுத்தத்தானோ?’ என்னுமாறு இருந்தது. நம்மைவிடப் பெரியவர்களைக் காண, நமது ஜீவன் அவர்களோடு ஒன்றுபட மேலே கிளம்புகிறது. அப்பொழுது நாம் எழுந்திருந்து அப்பெரியோர்களை வணங்கவே, அந்த ஜீவனான பிராணன், நம்முள்ளேயே தங்குகிறது என்பது மனுஸ்மிருதி. (3)

அந்த முனிவர்களது பெருமையில் பூரித்துப்போன பிருது சக்கரவர்த்தி, அதிதிகளை உபசரிக்கும் முறையறிந்தவராகையால், வணங்கிய சென்னியராய் அர்க்கியம், பாத்யம், ஆசமநீயம் முதலியனவற்றை முறைப்படி அளித்து, அவர்களைத் தகுந்த ஆசனத்தில் அமர்த்திப் பூசனை புரிந்தார். (4)

சான்றோர்களது ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் பிருது மன்னர், அவ்வொழுக்கத்தை நடைமுறையில் காட்டித் தருபவராக, அந்த மகான்களின் திருவடிகளைக் கழுவிய புண்ணிய தீர்த்தத்தைத் தன் தலையில் தரித்தார். (5)

ஸநகாதி முனிவர்கள், பகவான் பரமசிவனுக்கும் முன் தோன்றியவர்கள். தங்கச் சிங்காதனத்தில் அமர்ந்து தட்சிணாக்னி முதலிய மூவக்னிகளும் தத்தம் இடத்தில் வீற்றிருந்து காட்சியளிப்பதுபோல் காட்சியளிக்கும் அந்த ஸநகாதிகளிடம் மனவடக்கமும் சிரத்தையும் உடைய மன்னர் பிருது அன்பொழுகக் கூறலானார். (6)

பிருது கூறுகிறார்—— “மங்களங்களே திருவுருவான முனிவர்களே! யோகிகளுக்கும் கிடைத்தற்கரிதான தங்களது தரிசனம் எனக்குக் கிடைத்ததே! அம்மாதிரி நான் என்ன புண்ணியம் செய்தேனோ? ஆகா! (7)

வேதியர்கள், தம் பரிவாரங்களுடனான பரமசிவன் மற்றும் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஆகிய மூவரும் எவரிடம் கருணை கொண்டு அருள் புரிகிறார்களோ, அவருக்கு இவ்வுலகிலோ (மண்ணுலகிலோ), அவ்வுலகிலோ (சுவர்க்கம் முதலிய புண்ணிய உலகங்களிலோ) கிடைத்தற்கரிதானவை எவைதான் உள்ளன? (8)

கண்களுக்குப் புலனாகும் இப்பிரபஞ்சம், அனைத்திற்கும் காரணமான மஹத் முதலிய தத்துவங்கள் எங்கும் பரவியிருந்தாலும், அனைத்திற்கும் சாட்சியாக விளங்கும் ஆத்மாவைக் காண இயலவில்லை. அதேபோல தாங்கள் அனைத்துலகங்களிலும் நீக்கமறச் சுற்றி வந்தாலும், அதற்கான தகுதியற்றவர்கள் தங்களைக் காண்பதில்லையே! ஆன்மாவைக் காண இயலாததுபோல், தங்களையும் காண இயலாது என்பதே உண்மை. (9)

எவர்களுடைய வீட்டில் தங்களைப் போன்ற சான்றோர்கள் விரும்பி ஏற்கும் தூய்மையான தண்ணீர், தருப்பைப் புல்லாலாகிய ஆசனம், அமர்வதற்கான தூய்மையான நிலம், நன்மனம் படைத்த இல்வாழ்வான், நல்ல பணியாட்கள் இருந்து, அவற்றுள் ஏதாவது ஒன்றை அந்த மகான்கள் ஏற்பாராகில், அந்த இல்வாழ்வான் உலகினர் பார்வைக்குத் தரித்திரனேயாகிலும், உண்மையில் அவனே சிறந்த செல்வந்தன். (10)

இல்வாழ்வான் ஒருவனது திருமாளிகையில் அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்து விளங்குகின்றன. ஆனால், பகவானது அடியார்களது திருவடிக் கமலங்களின் புண்ணியமான தீர்த்தத்தால் அந்த இல்லம் தூய்மையாக்கப் படவில்லையெனில், அது பாம்புகள் குடியிருக்கும் வீட்டுக்கு ஒப்பாகும். (11)

அந்தணச் செம்மல்களே! உங்கள் வரவு நல்வரவாகுக! (தோற்றத்திலே நீங்கள் சிறுவயதினர். ஆனாலும், அந்தச்) சிறுவயது முதற்கொண்டே, முக்தி பெற விரும்பும் சான்றோர்களின் அடியொட்டி, மனத்தை ஒருநிலைப்படுத்தி, பிரும்மசர்யம் முதலிய விரதங்களை மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் கடைப்பிடித்து வருகிறீர்கள். (12)

நாங்களோ கர்மவினைகளுக்கு ஆட்பட்டு, துன்பங்களின் விளைநிலமான இவ்வுலகில் நிலவி வரும் புலன் இன்பங்களையே பேரின்பமாகக் கருதி, அவற்றையே நுகர்ந்து வருகிறோம். எங்களுக்கும் நற்கதி கிடைக்க உபாயமுண்டோ? (13)

தாங்களோ எப்போதுமே ஆத்மானந்தத்திலேயே திளைத்து நிற்பவர்கள். ‘இது நல்லது, இது தீயது’ என்கிற வேறுபாடான எண்ணமே தங்களிடம் இல்லையே. ஆகவே, தங்களிடம் நலன் விசாரித்தல் என்பது ஒவ்வாததுதான். (14)

இவ்வுலகியலான காட்டுத் தீயில் வெந்து மடியும் மக்களுக்குத் தாங்கள் உற்ற நண்பன். ஆகவே, (எனக்கும் நன்மை கிடைக்கும் என்ற) நம்பிக்கையோடு நான் தங்களிடம் ஒன்று கேட்க விரும்புகிறேன், ‘இவ்வுலக மக்களுக்கு நன்மை பெறுதற்கான சிறந்த, ஆனால் எளிய வழிதான் என்ன?’ (15)

பிறப்பற்ற பகவான், சான்றோர்களின் இதய கமலத்தில் ஆன்ம ஸ்வரூபராக விளங்குகிறார். அவரையே உபாசனை செய்யும் அடியவர்களின் இதயத்திலே, தனது திருமேனியைக் காட்டித் தருகிறார். அந்த இறைவன் நாராயணனே, தனது அடியார்களுக்குத் திருவருள் புரிய எண்ணித் தங்களைப் போன்ற சித்தபுருஷர்கள் வடிவத்தில், இவ்வுலகில் ஆங்காங்கு சஞ்சரித்து வருகிறார் என்பதுதான் முற்றிலும் உண்மை.” (16)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பிருது பேசியது மிக அழகாகவும், சுருக்கமாகவும், யுக்திக்குப் பொருத்தமாகவும், ஆழ்ந்த கருத்துக்கள் கொண்டதாகவும், செவிக்கினிய செஞ்சொல்லாகவும் இருந்ததுகண்ட ஸநத்குமாரர், பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு சிறிதே புன்னகையோடு பேசலானார். (17)

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— “அரசே! அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நலன் கிட்ட வேண்டுமென்ற ஆசையால் தாங்கள் கேட்டது முற்றிலும் உண்மையே, மிகவும் மெச்சத் தகுந்ததும்கூட. தாங்கள் அறிந்ததைத்தான் கேட்டிருக்கிறீர்கள். தங்களுக்கு நன்கு தெரிந்திருந்தாலும், அதைப் பெரியோர்களின் திருவாய்மொழியாகக் கேட்பதாலேயே, உலகம் நன்மை பெறும் என்கிற திடமான நம்பிக்கை. சான்றோர்களின் வழியும் இதுதான். (18)

சான்றோர்கள் இருவர் ஒன்றுகூடி பேசுவார்களானால், அவர்களது அந்த உரையாடல் கேட்பவர், சொல்பவர் மற்றும் அனைத்து மக்களுக்குமே நன்மை பயப்பதாகவே அமையும். (19)

அரசே! பகவான் மதுசூதனனது திருவடித்தாமரைகளின் கல்யாண குணங்களைப் பற்றிய புகழைக் கேட்பது என்பது கிடைத்தற்கரியதே! ஆனால், அது தங்களுக்கு இயற்கையிலேயே வாய்த்துள்ளது. வேறு எந்தவொரு சாதனையினாலும் எளிதில் நீக்கவொண்ணாத கர்ம வாஸனையாகிய மலம், பகவானது புகழைக் கேட்பதினால் இதயத்திலிருந்து விரைவில் நீங்குகிறது; மனமும் மாசற்றதாகிறது. (20)

சாஸ்திரங்கள் என்றும் மக்களது மேன்மைக்கான விஷயங்களைப் பற்றியே அலசி ஆராய்ந்து, அதன் முடிவைக் கூறுபவை. அவ்வாறு அவை கூறிய முடிவு, ‘ஆன்மாவைத் தவிர உடல் முதலியவற்றில் வெறுப்பும், நிர்குணப் பிரும்மமான பகவானிடம் உறுதியான பற்றும் கொள்வதே’ ஆகும். (21)

பகவானிடம் உறுதியான பற்றுதல், தீவிரமான ஈடுபாடு, பகவானைப் பற்றிய தர்ம நெறிகளைக் கைக்கொள்ளுதல், ஆன்மஞானம் பெறத் துடிப்பு, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்துதல் என்னும் யோகப் பயிற்சி, பகவானையே உபாசித்தல், எப்பொழுதும் பகவத் கதைகளைச் செவியாரப் பருகுதல் என்பதாலும், (22)

உலகியல் செல்வங்களிலும் பொறிபுலன் இன்பங்களிலும் ஈடுபாடு கொண்டு திரிவோருடன் இணக்கம் கொள்ளாமை; அவர்கள் விரும்பும் இன்பங்களில் வெறுப்புக் கொள்ளுதல்; அவர்களது கொள்கைகளைத் தாமேற்றுக் கொள்ளாதிருத்தல்; பகவத்குண கானாமிர்தத்தைப் பருகும் நேரம் தவிர, மற்ற நேரங்களில் தனித்திருந்து பகவானையே சிந்தித்திருத்தல்; (23)

பிறருக்குத் தீங்கு இழைக்காமல் இருத்தல் (அகிம்சை); துறவு மனப்பான்மை; ஆன்மாவிற்கு இன்பம் பயக்கும் பகவத்கதா சிரவணம், பயன் கருதாது யமம்—நியமம் முதலியவைகளையும் விரதங்களையும் மேற்கொள்ளுதல்; பிறர் மனம் புண்படும்படி பேசாதிருத்தல்; தன்னலம் கருதிப் பொருள் சேர்க்க நினையாமை; வெம்மை—குளுமை என்கிற இரட்டைகளைப் பொறுத்தல்; (24)

அடியவர்கள் செவிக்கின்னமுதாகிய பகவத் குணங்களை வாயாரக் கீர்த்தனம் செய்தல் ஆகிய இவைகளால், பகவானிடம் பக்தி வெள்ளம் தானாகவே பெருக்கெடுத்துப் பாயும். அதனால், மனிதனுக்குக் காரிய—காரணரூபமான இந்த ஜடப்பிரபஞ்சம் குறித்து வைராக்கியம் உண்டாகும். பின் ஆத்மஸ்வரூப, நிர்குண பரப்பிரும்மமான பகவானிடம் அனாயாசமாகவே தீவிரமான பக்தி ஏற்படும். (25)

இவ்வாறு பரப்பிரும்மமான பகவானிடம் தீவிர பக்தியேற்பட்டதும், மனிதன் ஒரு சத்குருவை நாடி அடையவேண்டும். அவரது உபதேசத்தால் பெற்ற ஞானம், வைராக்கியம் — இவைகளின் வேகத்தால் அவித்தை முதலிய ஐந்துவிதமான துன்பங்கள் (கிலேசங்கள்) நிறைந்த பஞ்சபூத ஸ்வரூபமும், ஜீவனுக்கு மறைப்பைத் தோற்றுவிக்கும் அஹங்காரமும், வாஸனையுமற்றதாகிய ஜீவனது இருப்பிடமான இதயத்தை (லிங்கச் சரீரத்தை), அரணிக்கட்டையிலே தோன்றிய தீ, அந்த அரணிக்கட்டையையே எரிப்பதுபோல் எரித்துவிடுகிறது. (26)

இவ்வாறு லிங்கதேகமான இவ்வுடல் அழிந்த பிறகு, மனிதன் அதன் செயலான ‘நான் செய்கிறேன்’ முதலிய அனைத்து குணங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான். அதன்பின், கனவுலகில் தான் கண்ட பொருட்களையோ, கனவு கண்ட தன்னையோ, கனவு கலைந்த நிலையில் பார்க்காததுபோல், வெளியுலகில் காணும் பொருட்களையோ, தன்னுள் அனுபவிக்கும் இன்ப—துன்பங்களையோ அவன் காண்கிறதில்லை. இந்நிலை அடைவதற்கு முன்பு வரை ‘நான் செய்கிறேன்’ என்பது முதலான குணங்களே ஜீவாத்மா, பரமாத்மா இரண்டிற்கும் நடுவே ஒரு மெல்லிய திரையாக இருந்து, அவற்றினுள் வேற்றுமையைக் கற்பித்துக் கொண்டிருந்தது. அதாவது, பார்ப்பவன், பார்க்கின்ற பொருள் என்கிற வேறுபாடு இருந்தது. (27)

மனம் என்கிற உபாதிப்பொருள் (கூட்டுப்பொருள்) இருக்கும்வரை மனிதன், ஜீவாத்மாவான ‘தான்’, புலன்களுக்குப் புலப்படும் விஷயங்கள், இவ்விரண்டிற்கும் தொடர்பைக் கொடுக்கும் அஹங்காரம் — இம்மூன்றையும் காண்கிறான். மனம் செயலற்றுவிடின் அவன் இவற்றை உணர்வதில்லை. (28)

ஜலம் அல்லது முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி என்கிற பிரித்து காட்டும் பொருள் இருந்தால்தான் ஒருவன், தான் மற்றும் தனது பிரதிபிம்பம் என்கிற வேறுபாடு காணமுடிகிறது. அதுபோல் மனம் என்கிற கண்ணாடி இஷ்டம்போல் செயல்படும்போதுதான், தானல்லாத பிறபொருள்களைக் காண்கிறான். அந்த மனமாகின்ற கண்ணாடி உடைந்து போகுமேயானால், அப்போது அவன் அந்த வேறுபாட்டைக் காண முடிவதில்லை. (29)

உலகியல் விஷயங்களைத் தேடி அலையும் பொறிபுலன்களால் கவரப்பட்ட மனது, அந்தப் புலன் நுகர்ப்பொருள்களையே சிந்தித்திருப்பவர்களின் புத்தியை (இது நல்லது, இது தீயது என்று பகுத்தறியும் சக்தியை) அழித்துவிடுகிறது. குளம் முதலிய நீர்நிலைகளின் கரையில் வளரும் தருப்பை முதலிய புற்கள், தனது அடித்தண்டுகள் வாயிலாக, அந்த நீர்நிலைகளிலுள்ள நீரை உறிஞ்சிவிடுவதுபோல், பொறிபுலன்களில் ஈடுபாடு கொண்ட மனம், புத்தியின் ஆராய்ந்தறியும் சக்தியைப் படிப்படியாகக் கவர்ந்துவிடுகிறது. (30)

இவ்வாறு பகுத்தறியும் திறன் அழிந்துபோகுமேயானால், முன்பு நடந்த செயல் முதலியவற்றின் ஞாபக சக்தி அழிகிறது. ஞாபக சக்தி அழியுமேயானால் அறிவு (ஞானமும்) நாசமடைகிறது. இவ்வாறு ஞானம் (அறிவு) அழிந்து போவதைத்தான் பெரியோர்கள், ‘தனக்குத்தானே தன்னை அழித்துக் கொள்ளுதல்’ என்கிறார்கள். (31)

ஆன்மா என்று ஒன்று இருப்பதால்தான் மற்ற அனைத்துப் பொருட்களிலும் அன்பு (என்கிற அறிவு) ஏற்படுகிறது. அந்த ஆன்மாவிற்குத் தன்னாலேயே அழிவு ஏற்படுமானால், அதுதான் ஆத்மஹத்தி (தற்கொலை) ஆகும். இதைக் காட்டிலும் இவ்வுலகில் ஒரு ஜீவனுக்குப் பெரிய இழப்பு வேறு ஒன்று உண்டா? (அதாவது, ஆன்மாவை அறிவது தவிர, மற்றவை அனைத்தும் வீணே.) (32)

செல்வம், புலன்நுகர்ப் பொருட்கள், அதனால் வரும் இன்பம் என்று இவைகளையே அனவரதமும் சிந்தித்திருப்பவன், தனது உயர்ந்த புருஷார்த்தங்களை அழித்துகொள்பவன் ஆகிறான். ஏனெனில், இவற்றையே சிந்தித்திருப்பதனால் அவனது பகுத்தறிவும் சிற்றறிவும் அழிந்துபோய், அந்த பகுத்தறிவற்ற செடிகொடிமரங்களாய்ப் பிறவி பெறுகிறான். (33)

ஆகவே, அஞ்ஞானமான இந்தப் பெருத்த இருளைக் கடக்க விரும்புபவன், இவ்வுலகியல் இன்பங்களில் மனத்தைச் செல்லவிடாமல் தடுக்கவேண்டும். ஏனெனில், தர்மம், அர்த்தம் (பொருள்), காமம், மோட்சம் என்கிற நால்வகைப் புருஷார்த்தங்களையும் பெறுவதற்குத் தடைக்கல்லாக இருப்பது, இந்த உலகியல் விஷயங்களில் கொள்ளும் பற்றுதலேயாகும். (34)

இந்த நான்கு புருஷார்த்தங்களிலும் முக்தியின்பமே சிறந்தது. மேலான லட்சியமும்கூட. ஏனெனில், மற்ற அறம்—பொருள்—இன்பம் என்கிற மூன்றும் எப்பொழுது அழிந்துவிடுமோ? என்கிற பயம் கொண்டது. அதாவது காலத்திற்குக் கட்டுப்பட்டவை. (35)

முக்குணங்களின் ஏற்றத்தாழ்வுகளால் கிடைக்கப் பெற்ற மனிதன் முதலிய உயர்ந்த பிறவிகள், புழுபூச்சி முதலிய தாழ்ந்த பிறவிகள் எதுவானாலும், அதற்கு அழிவு நிச்சயம் உண்டு. அவற்றிற்கு நன்மையே இல்லை. ஏனெனில், காலதேவன் அவைகளை விழுங்குகிறான். (36)

ஆகவே, மன்னவா! இவ்வுடல், பொறி—புலன்கள், பிராணன், புத்தி, அஹங்காரம் — இவைகளால் சூழப்பட்ட தாவர—ஜங்கமமான (அசையும்—அசையாத) அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதயத்திலும் அவ்வனைத்தையும் அடக்கியாள்பவராகவும், நீக்கமற நிறைந்தவராகவும், அறிவு வடிவாகவும் விளங்கும், ‘அந்த பகவான்தான் நான்’ என்கிற வேறுபாடற்ற எண்ணத்தைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். (இதுதான் அபேதோபாசனை என்பது.) (37)

பகவான் நித்யமுக்தன். அவருக்கு ‘தளை’ என்பதே கிடையாது. உள்ளும் புறமும் தூய்மையானவர். ஆகவே நித்யசுத்தன். அவர் ஸ்வயம்பிரகாசன். அவரைக் காட்டித் தர வேறு வெளிச்சம் தேவையில்லை. இந்தப் பிரபஞ்சம் தோன்றக் காரணமானவர். முன் செய்த கர்மவினை, அதனால் தோன்றும் பிறவி என்பது அவருக்கு இல்லை. பஞ்சபூத தேகமற்றவர். அவர் திருமேனியோ ஸத் சித் ஆனந்தமயமானது. அவரது மாயைக்கு ஆட்பட்டவர்களுக்கு, இந்தப் பிரபஞ்சம் ‘என்ன, எப்படிப்பட்டது’ என்பது புரியாது. இருட்டில் பூமாலையைக் கண்டவன் ‘ஐயோ! பாம்பு’ என்று பயம் கொள்கிறான். ஆனால், வெளிச்சம் வந்ததும், ‘இது பாம்பல்ல. பூமாலைதான்’ என்று தெரிந்து பயத்தை விடுகிறான். அதுபோல, பகவானுடைய திருவருளால் பகவானைப் பற்றிய உண்மை ஞானம் பெற்றவன், இந்த மாயைக்கு ஆட்படுவதில்லை. (ஆகவே, அந்த மாயை அகல) சர்வவியாபியான பகவானைச் சரணமடைகிறேன். (38)

பகவான் வாசுதேவனது பாதகமலங்களில் கொண்ட பக்தியினால் சாதுக்களான மகான்கள், கர்ம பந்தத்தினால் ஏற்பட்ட அஹங்காரம் என்கிற கட்டை அறுத்தெறிகிறார்கள். மனத்தை ஒன்றுமில்லாததாகச் செய்து கொண்டு, எந்தவித எண்ணமுமின்றி கண், காது, மூக்கு முதலிய பொறிகளானது ரூபம், சத்தம், கந்தம் முதலியவைகளைப் பற்றாமல் தடுத்துக் கொண்டு, யோகப்பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கும் யோகிகள்கூட, அந்த பக்தனைப்போல் அஹங்காரமான தளையை அறுத்தெறிய முடிவதில்லை. அவ்வாறான பகவத் பக்தி பெறவேண்டி, அந்த வாசுதேவனையே சரணம் பற்றுவாயாக. (39)

ஐந்து புலன்கள் மற்றும் மனம் என்கிற ஆறு பகைவர்களாகிய ஆறு கொடிய முதலைகள் சுற்றிச் சுற்றி வரும் இந்த சம்சாரமான ஆழ்கடலைச் சிலர், பகவானது சரணகமலங்களாகிற ஓடமின்றியே நீந்திக் கடக்க முனைகின்றனர். அவர்கள், அவ்வாறு நினைக்கக் காரணம் யோகம், கர்மம் முதலிய சாதனங்களே. இந்தச் சாதனங்கள் மிகுந்த தொல்லையைத்தான் தருவனவேயன்றி எளிதில் கடக்க உதவாது. அவர்கள் செய்யும் முயற்சியும் வீண்தொல்லையே! ஆகவே, அனைவராலும் எளிதில் சேவித்து வணங்கக்கூடிய பகவானது திருவடிக் கமலங்களையே தெப்பமாகப் பற்றிக் கொண்டு, கடக்க முடியாத இப்பிரபஞ்சமான துயரக்கடலை நீங்கள் தாண்டுவீராக.” (40)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பிரும்மத்தை அறிந்தவரும், பிரும்மதேவரது குமாரருமாகிய ஸநத்குமாரர், இவ்வாறு ஆன்ம ஞானத்தை உபதேசிக்கவே, (அதைச் செவியாரப் பருகிய) பிருது மன்னர், அவரை வாயாரப் புகழ்ந்து பேசலானார். (41)

பிருது மன்னர் கூறுகிறார்—— “பிரும்மரிஷியே! துன்புற்றவர்களுக்கு அருள்புரியும் ஏழை பங்காளனான பகவான், முன்பு நேரில் காட்சியளித்து அருள்புரிந்தார். பகவானான தாங்களோ இப்பொழுது அதை முழுவதுமாகத் தந்தருள நேரில் வந்தருளினீர்கள். (42)

கருணைக்கடலாகிய நீங்கள் பகவானுடைய திருவருளைப் பரிபூரணமாக எனக்குக் கிடைக்குமாறு செய்தீர்கள். அதற்குக் கைம்மாறாக (குருதட்சிணையாக) நான் என்ன செய்வதோ? அறியேன். ஏனெனில், எனது உடல்—பொருள்—ஆவி ஆகிய அனைத்தும் தங்களைப் போன்ற மகான்கள் எனக்களித்த பிரசாதம். (அதாவது, நீங்கள் அளித்ததையே உங்களுக்குத் திரும்பத் தருவது அழகல்லவே.) (43)

பிராமணோத்தமரே! என்னுடைய உடல், மனைவி, மக்கள், வீடு—வாசல், தோட்டம்—துரவு, இந்த அகண்டமான ராஜ்யம், சேனைகள், பூமி, பொக்கிஷம் ஆகிய அனைத்தும் தங்களுடையதே. அவற்றையே திரும்பத் தங்களிடம் அர்ப்பணிக்கிறேன். (44)

படைகளின் தலைமைப் பொறுப்பு, அரசுரிமை, சட்டம் ஒழுங்கு, பாதுகாப்பு, தண்டனை அளித்தல் — இவைகளை நடைமுறையில் அமுல்படுத்துதல், அனைத்து உலகங்களையும் அடக்கியாளும் திறன் ஆகிய அனைத்தும், உண்மையில் வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள் கற்றறிந்த அந்தணர்களுக்கே உரித்தானவை. (45)

அந்தணன், தன் அன்னத்தையே உண்கிறான்; தன் ஆடையையே உடுக்கிறான்; தன் பொருளையே தானம் செய்கிறான். க்ஷத்திரியர் முதலியோர் அந்தணர்கள் அருளாலேயே உணவு—உடை ஆகியவற்றைப் பெறுகின்றனர். (46)

ஆன்மிகச் சிந்தனையும் வேதங்களின் கருப்பொருளையும் அறிந்தவர்களான தாங்கள், பகவானை எளிதில் அடையும் சன்மார்க்கம் (அதாவது, பகவானுடைய உண்மைத் தத்துவம்) ‘இதுதான், இப்படித்தான்’ என்று உறுதியாக ஐயம்திரிபற எனக்குக் காட்டியருளினீர்கள். இத்தகைய பெருத்த உதவி செய்த தங்களுக்குக் கைம்மாறு செய்துவிடுவதாக ஒருவன் நினைப்பானேயானால், அவனைக் கண்டு அனைவரும் நகைப்பார்கள். இருகை கூப்பி வணங்குவதைத் தவிர வேறு என்ன கைம்மாறு செய்ய முடியும்?” (47)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— ஆன்மஞானிகளில் சிறந்த ஸநகாதிகள் இவ்வாறு பிருது மன்னரால் கொண்டாடப்பட்டு, அவரது உத்தம குணங்களைப் புகழ்ந்தவண்ணம் அங்குள்ள மக்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே ஆகாயமார்க்கமாகச் சென்றனர். (48)

மகான்களின் வரிசையிலே முதலாக விளங்கும் பிருது மன்னர், ஸநகாதி முனிவர்கள் செய்த உபதேசத்தின் வழியே மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, ஆன்ம ஸ்வரூபத்திலே நிலைநின்று, அந்த லயத்தினால் பிறவி பெற்ற பயனைப் பெற்றவராகத் தன்னை நினைந்து மகிழ்ந்தார். (49)

தனது செயல்களனைத்தையும், குறித்த காலத்தில் அதற்கேற்ற இடத்தில், தனது செல்வச்செழுமைக்கும் உடல் திறனுக்கும் இயைந்தவாறு பகவானுக்கு அர்ப்பணம் என்னும் எண்ணத்துடன் செய்யலானார். (50)

இவ்வாறு மனத்தை ஒருநிலைப்படுத்தித் தான் செய்யும் அனைத்துச் செயல்களின் பயனையும் பகவதர்ப்பணமாக்கி, ஆத்மாவை அனைத்துச் செயல்களின் சாட்சியாகவும், பிரகிருதியான மாயைக்கு அப்பாற்பட்டதாகவும் உணர்ந்து நோக்கியதால், எதிலும் எங்கும் பற்றின்றி விளங்கினார். (அதாவது, ‘தான் செய்பவன்’ என்கிற எண்ணமற்றதால் பற்று விலகிய நிலை பெற்றார்.) (51)

சூரியன் எங்கும் பேரொளி வீசி மிளிர்கிறார். ஆனால், அவர் தன் ஒளிபடரும் இடங்களின் குணதோஷங்களில் ஒட்டுவதில்லை. அதேபோல, பிருது மன்னரும் இல்வாழ்வானாக அகண்ட பூமண்டலத்தின் அரசுக்கட்டில் இருப்பினும் ‘நான் செய்கிறேன்’ என்கிற அகங்காரமின்மையால் உலகியலின்பங்களில் நாட்டமற்றிருந்தார். (52)

இவ்வாறு ஆத்மநிஷ்டையில் நிலைநின்று, தனது கடமைகள் அனைத்தையும் அறநெறி தவறாது ஆற்றி வந்த பிருது மன்னர், தனது மனைவியான ‘அர்சிஸ்’ என்பவளிடம் தன்னைப் போன்ற ஐந்து புத்திரர்களைப் பெற்றெடுத்தார். (53)

அவர்களது திருப்பெயர்கள் விஜிதாச்வன், தூம்ரகேசன், ஹர்யக்ஷன், திரவிணன், விருகன் என்பது. பிருது, பகவத் அம்சமாகப் பிறந்தவர். உலகமனைத்தையும் காத்தருள்வதற்காக, அந்தந்த இடம்—காலத்திற்கேற்ப அஷ்டதிக்பாலகர்களான இந்திராதிகளின் சக்திகளைத் தானொருவராகவே ஏற்றுச் செயல்பட்டார். அன்பு கனிந்த மனம், நன்மை பயக்கும் இனிய செஞ்சொல், குற்றமற்ற தனது செயல்கள், அனைவரும் விரும்பி ஏற்கும் கல்யாண குணங்கள் ஆகிய தனது நடத்தையால், ‘மற்றொரு சந்திரனோ?’ என்னுமாறு மக்களை மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் ஆழ்த்தியதால் ‘ராஜா’ என்கிற அடைமொழிக்கேற்ப விளங்கினார். சூரியன் கோடையில் பூமியிலுள்ள நீரைத் தான் உறிஞ்சியெடுத்து, பின் மழைகாலத்தில் மறுபடியும் மழையாகப் பொழிகிறார். தனது கிரணங்களால் மக்களுக்கு வெப்பம் அளிக்கிறார். அதேபோல, மன்னர் பிருதுவும் சுபிட்சமான காலத்தில் வரிவசூல் செய்து, பின் பஞ்ச காலத்தில் அந்தப் பணத்தை முழுவதுமாக மக்கள் நலனுக்காகச் செலவழித்தார். ஆகவே, அவரது ஆட்சி அனைவர் பக்கலிலும் ஒரே மாதிரி மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. (54—56)

அவர் தேஜஸ்ஸில் அக்னிபோல அணுக முடியாதவர்; இந்திரனைப் போல் வெற்றி கொள்ள இயலாதவர்; பொறுமையில் பூமியை நிகர்த்தவர்; சுவர்க்கம் போல் மனிதர்களின் விருப்பங்களைப் பூர்த்தி செய்பவர்; (57)

மக்களை மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் ஆழ்த்த, அவர்கள் வேண்டும் பொருளை அவர்கள் விருப்பம்போல், அந்தந்த சமயங்களில் மேகம் வழங்குவதுபோல் வழங்குபவர்; கடல்போல் ஆழங்காண முடியாத மனத்துடையவர்; மேருமலைபோல் அசைக்க இயலாத தைரியமுடையவர்; வலிமையுடையவர்; (58)

குற்றவாளிகளைத் தண்டிப்பதில் யமதர்மராஜனைப்போல் நடுநிலை வகிப்பவர்; மக்களை வியப்பில் ஆழ்த்தும் பொருட்களைச் சேர்ப்பதில் இமயமலை போன்றவர்; நிரம்பிய பொக்கிஷத்தில் குபேரன் போன்றவர்; உலகோர் கண்களில் காட்டாமல் மறைத்து வைத்து, தன் செல்வத்தைப் பாதுகாப்பதில் சமுத்திரராஜனான வருணனைப் போன்றவர்; (59)

உடல் வலிமை, பொறிபுலன்களின் செயலூக்கம், பராக்கிரமம் ஆகியவைகளில் எங்கும் தடைபெறாத வாயு பகவானை ஒத்தவர்; எதிர்க்க முடியாத தன்மையில் ஈசுவரன் பரமசிவனைப் போன்றவர்; (60)

அழகில் மன்மதன்; மனவுறுதியில் சீரிய சிங்கம்; அன்பு செலுத்துவதில் ஸ்வாயம்புவ மனு; மனிதர்களிடம் ஆட்சி செலுத்துவதில் பிரும்மதேவர்; (61)

வேதத்தின் கருப்பொருளை ஆராய்ந்து அறிவதில் பிருஹஸ்பதியான வியாழ பகவான்; தன்னடக்கத்தில் (பொறிபுலன்களையடக்கி ஆள்வதில்) சாட்சாத் ஸ்ரீமந்நாராயணன்; பசுக்கள், அந்தணர்கள், ஆசார்யர்கள் (குருமார்கள்) மற்றும் பகவானது அடியார்கள் ஆகியவர்களிடம் பக்தி செலுத்துவது, தவறான செயல்களைக் கண்டு வெட்கப்படுவது, பெரியோர்களிடம் மரியாதை, நற்குண—நல்லொழுக்கங்கள், பிறருக்கு உதவுதல் ஆகிய குணங்களில் தன்னேரில்லாதவர். (62)

மூவுலகங்களிலும் இவரது புகழ் உயர்வாகப் பாடப்பட்டது. சான்றோர்களின் இதயங்களில் ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தி விளங்குவது போல், பெண்களும் இவரைத் தங்கள் இதயங்களிலேற்றுக் கொண்டாடினர். (பூபதி — பூமிதேவியின் தலைவன், கணவன் என்று அரசர்களுக்குப் பெயர் இருந்தாலும், பிருது, பூமியைத் தன் பெண்ணாக ஏற்றதால் ‘ஏகபத்தினிவிரதன்’ என்று பெண்களால் கொண்டாடப்பட்டார்.) (63)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் — பிருதுவின் தவமும் ஸ்ரீவைகுண்டம் செல்லுதலும்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பெருமனம் படைத்த பிருது மன்னர் மக்களின் தலைவர். அவர்களைத் தந்தைபோல் காத்தவர். தான் தோற்றுவித்த அன்னபானாதிகள், நகரங்கள், கிராமங்கள் ஆகிய எல்லாவற்றையும் விருத்தி செய்தவர். அசையும்—அசையாத அனைத்திற்கும் ஜீவனோபாயம் செய்தவர் (வாழ வழி வகுத்தவர்). சாதுக்களின் அறநெறிகளைத் தானும் கடைப்பிடித்தொழுகி, மக்களையும் அதன்படி நடக்கச் செய்தார். இவ்வாறு அனைத்தையும் சரிவரச் செய்த மன்னர், “எனக்கோ வயதாகிவிட்டது. என்னை எதற்காக இப்புவியில் பகவான் படைத்தாரோ, ‘அந்த மக்களைக் காத்து ரட்சிப்பது’ என்கிற காரியமும் செய்தாகிவிட்டது. ஆகவே, முடிந்த முடிவான புருஷார்த்தமான எந்த முக்திநெறி உண்டோ, அதற்காக இனி முயற்சி மேற்கொள்வதுதான் உகந்த செயல்” என்றெண்ணி, தன் பிரிவு தாங்காது கதறியழும் தன் மகளுக்கொப்பான இப்பூமியை (பூமியின் அரசாட்சியை)த் தன் மகன்களிடம் ஒப்படைத்தார். பிரிவாற்றாமையால் கதறி நிற்கும் மக்களையும் விடுத்து, தானொருவராகத் தன் மனைவியுடன் தவம் செய்ய கானகம் சென்றார். (1—3)

அந்தக் கானகத்திலும், முன்பு இல்லறத்தோனாக அரசு புரிந்தபோது, தன் நியமங்களுக்கு இடையூறின்றி இப்புவிதனை வெல்ல மேற்கொண்ட தீவிர முயற்சி போலவே, இப்போதும் வானப்பிரஸ்த ஆசிரமத்திற்கு ஏற்ற தர்மமான தவம் செய்வதிலும் தீவிர முயற்சி மேற்கொண்டார். (4)

சிலசமயம் தானாகக் கிடைத்த காய்—கனி—கிழங்குகளை மட்டும் உணவாக ஏற்றும், பின் சில நாட்களில் அவற்றை ஒதுக்கி, தானாகக் கீழே உதிர்ந்துவிழும் சருகுகளை மாத்திரம் உண்டும், அதன் பின்னும் சில காலம் (அதாவது பதினைந்து நாட்களுக்குகொருமுறை) தண்ணீரை மட்டும் அருந்தியும், அதற்குப் பிறகு காற்றையே உணவாகக் கொண்டும் தவம் புரியலானார். (5)

கடுங்கோடையில் பஞ்சாக்னி (நாற்புறமும் அக்னி, மேலே சூரிய வெம்மை) மத்தியில் நின்று கொண்டும், மழைக்காலத்தில் மழையில் நனைந்தும், பனிக்காலத்தில் கழுத்தளவு தண்ணீரில் நின்று கொண்டும், (மற்ற சமயத்தில்) மண் தரையில் படுத்துக் கொண்டும் வீரரான பிருது, முனிவர்களது வாழ்க்கை நெறிகளில் நின்று தவம் செய்தார். (6)

தட்பவெப்பங்களைப் பொறுத்துக் கொண்டு மோனநிலையை விரதமாக ஏற்று, பொறிபுலன்களை அடக்கி, பிரும்மசரிய நெறியில் நின்று மூச்சையடக்கி, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைத் தன் தவத்தின் மூலம் ஆராதித்தார். (7)

இவ்வாறான தவத்தினால் அவரது கர்மவினைகள் அழிந்தொழிந்து மனம் தூய்மை பெற்றது. மூச்சையடக்கிச் செய்த பிராணாயாமத்தால் மனமும் பொறி—புலன்களும் அவர் வசமாயின. உலகியல் தளைகள் அனைத்தும் அறுபட்டுப் போயின. (8)

மனிதருள் மாணிக்கமான பிருது, பகவான் ஸநத்குமாரர் உபதேசித்த சிறந்த யோக மார்க்கத்தைத் தழுவி, பகவான் ஸ்ரீஹரியை வழிபட்டார். (9)

பகவானுக்குப் பிரியமான தர்மங்களை அனுஷ்டிப்பதிலேயே ஈடுபாடு கொண்டு, இடைவிடா முயற்சியுடன் அந்நெறியை மேற்கொண்டொழுகிய சான்றோராகிய பிருதுவிற்கு, பிரும்ம ஸ்வரூபரான பகவானிடம் தடங்கலில்லாத உறுதியான பக்தி ஏற்பட்டது. (10)

இவ்வாறான பகவத் பக்தியால் பிருதுவின் மனம் தெளிவடைந்தது. தெளிந்த மனத்தில் இறைவனை நிறுத்தி, நித்தமும் நினைந்துருகியதால் பகவத் பக்தி வெள்ளமெனப் பொங்கி எழுந்தது. அதனால், உலகியலில் வெறுப்பும் இறைஞானமும் தோன்றியது. தீட்சணமான இந்த ஞானத்தால் சந்தேகம் முதலியவற்றிற்குக் காரணமான மனத்திலுள்ள முடிச்சுகள் (தளைகள்—பந்தங்கள்) அறுபட்டன. (மனம் பற்றற்றதாயிற்று.) (11)

இதன்பின் ‘இந்த உடலே ஆத்மா’ என்னும் தவறான எண்ணம் நீங்கப் பெற்று, பரமாத்மாவான பகவான் ஸ்ரீஹரியின் அனுபூதியை அடைந்தார். இவ்வனுபூதியைத் தவிர மற்ற அனைத்து சித்திகளிலும் வெறுப்படைந்ததால், இவ்வனுபூதியைப் பெற மேற்கொண்ட எந்தவொரு ஞானம் உண்டோ, அதையும் உதறித் தள்ளினார். ஏனெனில், இறையன்பு கொண்ட சாதகனுக்கு யோகப் பயிற்சியின் வாயிலாக, பகவானது திருவிளையாடல்களாகிய கதாமிர்தத்தில் ஈடுபாடு தோன்றாத வரை, வெறும் யோகப்பயிற்சியினாலேயே மோகத்தினால் தோன்றும் அவனது தவறுகள் (தடைகள்) நீங்கமாட்டா; மயக்கமும் (பிரமையும்) தீராது. (12)

இவ்வாறு வீரர்களில் சிறந்தவரான பிருது, மனத்தை ஆன்மாவில் ஒன்றும்படி செய்து, பிரும்மஸ்வரூபராகிப் பிராரப்த கர்மம் நீங்கிய (அதாவது, தன் இறுதி) காலத்தில் தனது பூதவுடலை நீத்தார். (13)

குதத்தில் (ஆசனத்துவாரத்தில்) தன் குதிகாலை நன்றாக அழுத்தி, மூச்சுக்காற்றை மெதுவாக மலத்துவாரம், ஜலத்துவாரம் இரண்டிற்குமிடையே உள்ள மூலாதாரச் சக்கரத்திலிருந்து தொப்புளுக்குக் கொண்டு வந்து, பிறகு வரிசையாக இதயம், மார்பு, தொண்டைக்குழி, புருவமத்தி என்று கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உயர்த்தி, பின் உச்சந்தலையில் (பிரும்மரந்திரத்தில்) நிறுத்தினார். (14)

இப்பொழுது அவருக்கு உலகியல் ஆசைகள் ஏதுமில்லை. ஆகவே, சிந்தனையில்லை. அதனால், தன் பிராண வாயுவை வெளியிலே உலாவும் பூத வாயுவிலும், இப்பூதவுடலை பூமியிலும், உடலின் வெம்மையை வெளியிலே உள்ள பூத அக்னியிலுமாகக் கலக்கச் செய்தார். (ஐம்பெரும் பூதங்களினாலாகிய இவ்வுடலின் ஐந்து பூதங்களையும், அதனதன் உற்பத்தி ஸ்தானமான பெரும்பூதங்களோடு கலக்கச் செய்தார். பஞ்ச பூதங்களாலான உடல், பஞ்ச மகாபூதங்களிலேயே கலந்தது.) (15)

இதயாகாசத்தில் விளங்கிய ஆகாயத்தை மகாகாசத்திலும், உடலின் உதிரம் முதலிய நீர்த் தத்துவங்களைப் பெருவெளியிலுள்ள மகாபூத ஜலத்திலும், பூமியை ஜலத்திலும், ஜலத்தை அக்னியிலும், அக்னியைக் காற்றிலும், காற்றை ஆகாயத்திலுமாகச் சேர்த்தார். (16)

(சவிகல்ப ஞானத்தில்) உலகியல் அறிவில் பொறிபுலன்களுக்கு அடிமைப்பட்டிருந்த மனத்தை அந்த இந்திரியங்களிலும், பொறி—புலன்களை அதற்குக் காரணமான சூட்சுமப் பூதங்களான தன்மாத்திரைகளிலும், பின் அவற்றை அஹங்கார தத்துவத்திலும், அந்த அஹங்காரத்தை மஹத் தத்துவத்திலும் லயமடையச் செய்தார். (17)

அனைத்து குணங்களும் அடங்கிய மஹத் தத்துவத்தை மாயையின் அடிப்படையில் உருவாகிய ஜீவனிடத்தில் ஒடுக்கினார். பின் மாயையில் உருவெடுத்த ஜீவனையும் தனது அறிவு, வைராக்கியம் ஆகியவைகளின் வலிமையினால், தனது சுத்தமான, தூய்மையான பிரும்ம ஸ்வரூபத்தில் லயிக்கச் செய்து, அந்த ஜீவனையும் உதறித் தள்ளினார். (18)

கால்கள் தரையில் படும்படி நடவாத மென்மையான உடலமைந்த பட்டத்தரசியான அர்சிஸ் என்னும் பிருது மன்னனின் மனைவியும், அவரோடு கானகம் வந்திருந்தாள். (இல்லையா?) (19)

அவள் தனது கணவர் மேற்கொண்ட விரத நியமங்களைத் தானும் ஏற்று, அவருக்கு நன்கு பணிவிடை செய்தாள். முனிவர்களின் வாழ்க்கை நெறியைப் பின்பற்றி, தானும் காய்கனி—சருகுகளையே சாப்பிட்டாள். இதனால், உடல் மெலிந்து களைத்தவளாயினும், சிற்சில சமயம் தன் அன்புக் கணவரது திருக்கரங்கள், தன் மேனியில் படுவதால் ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சியால் இந்தத் துன்பங்களையெல்லாம் மறந்திருந்தாள். (20)

பூமிக்கு அரசனும், தனக்குப் பிராணபதியுமான பிருதுவின் உடல், அனைத்து உணர்ச்சிகளும் நீங்கப் பெற்றுச் சவமாகியது கண்டு, கற்பரசியான அந்த அர்சிஸ் சிறிது மனங்கலங்கி விசனமுற்றுப் புலம்பியழுது, பின் அங்குள்ள மலைத்தாழ்வரையில் சிதையடுக்கி, அதில் தன் கணவரது உடலைக் கிடத்தினாள். (21)

அங்குள்ள நதியில் ஸ்நானம் செய்து, சிறந்த செயல் வீரரான தன் கணவரது ஈமச்சடங்குகளை முறைப்படிச் செய்து, பின் தர்ப்பணமும் செய்தாள். ஆகாயத்தில் நின்று (பிருதுவின் மரணத்தைக் கண்டு) கொண்டிருந்த அனைத்து தேவர்களையும் வணங்கி, கணவரது சிதையை மும்முறை வலம் வந்து, அவரது திருவடிகளைத் தியானித்தவண்ணம் தானும் அந்தச் சிதையில் புகுந்தாள். (22)

சிறந்த வீரரான தன் கணவர் பிருதுவைத் தொடர்ந்து, தானும் உடன்கட்டையேறிய கற்பரசியான அர்சிஸ்ஸைக் கண்டு, வரமளிக்கும் வல்லமை கொண்ட ஆயிரமாயிர தேவர்களின் மனைவிமார்கள், தங்கள் தங்கள் கணவன்மார்களுடன் அவளைப் போற்றித் துதித்தனர். (23)

அந்த மந்தர மலைச்சாரலில் பூமாரி பெய்தனர்; தேவ வாத்தியங்கள் முழங்கின; அனைவரும் புகழ் பாடினர். (24)

தேவமாதர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “லோகமாதாவான லக்ஷ்மிதேவி, தன் கணவரான யக்ஞ நாராயணனுக்குப் பணிவிடை செய்வது போலன்றோ, இவள் தன் கணவரான பிருது சக்கரவர்த்திக்கு மனம், வாக்கு, காயம் என்கிற திரிகரண சுத்தியுடன் சேவை புரிந்தாள். இவளன்றோ பாக்கியவதி! (25)

இவ்வாறான கற்பரசியான இவள், தனது செயற்கரிய செயலால், தேவர்களான நம் சுவர்க்கத்தையும் கடந்து, தன் பதியுடன் மேலுலகம் செல்கிறாள், பாருங்கள்! (26)

மனித வாழ்வு நிலையற்றதுதான். ஆனாலும், அந்தச் சிறிய இடைவெளிக்குள் பகவானைச் சென்றடையும் ஆன்மஞானத்தை ஒருவன் பெற்றானேயாகில், அவனுக்கு இவ்வுலகில் பெறுதற்கரியன ஏதுமேயில்லை. (பகவானது திருவடிச்சேவை என்னும் பெரும்பேற்றைப் பெற்றவனுக்கு, இதைவிடப் பெறப் போவது ஏது உளது?) (27)

இப்பூமியில் மோட்சபர்யந்தம் (முக்தி நிலை பெறும் வரை) சாதித்துக் கொடுக்கக்கூடிய மானிடப்பிறவியைப் (பல்வேறு பிறவிகட்குப்பின்) பெற்றிருந்தும், (அதைப் பெற முயலாது) புலனுகர்ப் பொருட்களில் மூழ்கிக் கிடப்பவன், உண்மையில் ஏமாற்றமடைந்தவனே. அவன் தனக்குத்தானே துரோகம் செய்து கொள்பவன். அந்தோ, பரிதாபம்!” (28)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தேவமாதர்கள் புகழ்ந்து நிற்க, சிறந்த பகவத்பக்தரும் ஆன்மஞானியுமான பிருது, எந்த உயர்ந்த உலகத்தை அடைந்தாரோ, அதே உலகத்தை அவர் மனைவியான அர்சிஸ்ஸும் அடைந்தாள். (29)

(விதுரரே!) பகவத்பக்தர்களில் சிறந்த பிருது அளவிடமுடியாத பெருமைகட்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்கினார். நற்செயல்களின் கொள்கலனான அந்தப் பிருதுவின் சரித்திரம் உமக்குக் கூறப்பட்டது. (30)

மிகவும் புனிதமான இந்தச் சரித்திரத்தை ஈடுபாட்டுடன் படிப்பவன், கேட்பவன், பிறர் கேட்கச் சொல்பவன் ஆகியோர், பிருது மன்னர் பெற்ற அந்த உயர்ந்த உலகை, பகவானது வைகுண்டத்தை அடைவார்கள். (31)

இதனைப் படிக்கும் அந்தணன் ஆன்மதேஜஸையும் பிரும்மஞானத்தையும் பெறுவான். க்ஷத்திரியன் அரசருக்கரசனாவான். வைசியன் வாணிபத்தில் சிறப்பை அடைவான். நான்காம் வருணத்திய வேளாளன் பெரும்பேறு பெறுவான். (32)

மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு மும்முறை இந்தச் சரிதத்தைக் கேட்டால், குழந்தை பாக்கியமற்றவர் ஆணோ—பெண்ணோ குழந்தைச் செல்வம் பெறுவர்; தரித்திரன் செல்வந்தனாவான். (33)

யாரென்று தெரியாதவனும் பெரும்புகழ் பெறுவான்; அறிவிலி அறிஞனாவான்! இந்தச் சரிதம் அனைத்து நலன்களையும் நல்குவது; மானிடர்களின் பாவத்தைப் போக்குவது; (34)

செல்வங்கள் தருவது; புகழளிப்பது; நீண்ட ஆயுளைத் தருவது; சுவர்க்கம் முதலிய புண்ணிய உலகங்ளைத் தருவது; கலியின் கொடுமையைக் கெடுப்பது; அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நால்வகைப் பயன்களையும் அருளவல்லது. அதைப் பெற விரும்புபவன், நற்பயனளிக்கும் இந்தச் சரிதத்தை மனவொருமைப்பாட்டோடு கேட்க வேண்டும். (35)

பகையரசர்களை வெற்றிகொள்ள விரும்பும் அரசன், பிருதுவின் சரித்திரத்தைக் கேட்டு விட்டுச் சென்றால், அப்பகையரசர்கள் ‘பிருதுவிற்குக் கப்பம் கட்டியவர் போல்’ இவனுக்கும் தானே முன்வந்து கப்பம் செலுத்துவார்கள். (36)

புறப்பற்றுகளைக் களைந்தெறிந்து, பகவானிடமே அகப்பற்றுக் கொண்டு, பிருதுவின் இந்தப் புண்ணிய சரித்திரத்தைக் கேட்கவேண்டும், சொல்லவேண்டும். (37)

விசித்திரவீர்யனது மகனே விதுரா! மகான்களின் பெருமைகளைக் கூறும், பகவானது திருவிளையாடல்களைக் கூறும் புண்ணியசரித்திரம் உனக்குக் கூறப்பட்டது. இதில் ஈடுபாடு கொண்டவன் பிருதுவைப் போலவே சிறந்த உலகைப் பெறுவான்; நற்கதி பெறுவான். (38)

உலகியல் பற்றுக்களைக் களைந்து பிருது மன்னரின் இந்தச் சரித்திரத்தைத் தினமும் அன்போடு கேட்பவன், கேட்கச் சொல்பவன், சம்சார சாகரத்தைக் கடத்திக் கரையேற்றி வைக்கும் படகான பகவத் சரணகமலங்களில் ஈடிணையற்ற பக்தியைப் பெறுவான்.” (39)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபத்து நான்காவது அத்தியாயம் — பிருதுவின் வம்சாவளி; ருத்ரர் பிரசேதஸர்களுக்குச் செய்த உபதேசம் (ஸ்ரீருத்ரகீதை)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பிருதுவிற்குப் பிறகு அவரது மகனான விஜிதாச்வன் பெரும்புகழ் பெற்ற மன்னனாக விளங்கினான். தம்பிகளிடம் மிக்க அன்பு கொண்ட அவன், அவர்கள் நால்வரையும் நாற்றிசைகளுக்கு அதிபதிகளாக்கினான். (1)

இரண்யாக்ஷனுக்கு கிழக்கு, தூம்ரகேசனுக்குத் தெற்கு, விருகனுக்கு மேற்கு, நான்காவதான வடக்கு திசை அரசை திரவிணனுக்கும் அளித்தான். (2)

மறைந்து வாழும் அந்தர்தான வித்தையைத் தேவர்கோனிடமிருந்து பெற்று, ‘அந்தர்தானன்’ என்கிற பட்டப்பெயரைப் பெற்றான். சிகண்டினி என்பவளை மணந்து தன் போன்ற மூன்று புத்திரர்களைப் பெற்றான். (3)

முன்பு வசிஷ்டரால் சபிக்கப் பெற்ற பாவகன், பவமானன், சுசி என்கிற மூன்று அக்னி தேவர்களும், இப்பொழுது அதே பெயர்களுடன் விஜிதாச்வனின் புத்திரர்களாகப் பிறந்தார்கள். பின் யோகிகளாக ஆகித் திரும்பவும் அக்னிதேவர்களாகவே ஆனார்கள். (4)

அந்தர்தானன் (விஜிதாச்வன்) நபஸ்வதீ என்பவளையும் மணந்து ஹவிர்தானன் என்பவனைப் பெற்றெடுத்தான். மன்னன் அந்தர்தானன் பெருமனம் படைத்தவன்; தனது தந்தையின் அசுவமேத யாகப் பசுவான குதிரையை இந்திரன் கவர்ந்து சென்றபோது, அது தெரிந்திருந்தும் அவனைக் கொல்லவில்லை. (5)

அரசர்களின் தொழிலான அரசாட்சியானது கப்பம் வாங்குதல், தண்டனையளித்தல், சுங்கம் முதலிய வரி வசூலித்தல் ஆகிய கொடுமைகள் நிறைந்ததாக எண்ணிய அந்தர்தானன், நெடுநாள் தொடர்ந்து செய்வதான தீர்க்கஸத்ரம் என்னும் வேள்விக்கான தீட்சையை மேற்கொண்டு, அதன் காரணமாக அரசுப் பொறுப்பை விடுத்தான். (6)

ஆன்மஞானம் நிரம்பப் பெற்ற அவன், அந்த ஸத்ரயாகத்திலும் அஞ்ஞான இருளகற்றும் (ஹம்ஸ) ஞான வடிவினரான பகவானை (பக்தர்களது அல்லல் அகற்றும் பரமனை)த் தீவிர சமாதி யோகத்தினால் பூசனை புரிந்து, பகவானது லோகத்தையே அடைந்தான். (7)

விதுரரே! ஹவிர்தானனது மனைவி ஹவிர்தானி என்பவள் பர்ஹிஷதன், கயன், சுக்லன், கிருஷ்ணர், ஸத்யன், ஜிதவிரதன் என்கிற ஆறு பிள்ளைகளைப் பெற்றாள். (8)

கௌரவ குல திலகமே விதுரரே! ஹவிர்தானனின் பிள்ளைகளான இவர்களில் பர்ஹிஷதன் என்பவன் பெருமனத்தவன்; வேள்வி செய்தல் முதலிய கர்ம காண்டங்களிலும், யோக மார்க்கத்திலும் சிறந்து விளங்கியவன்; சிறந்த பிரஜாபதியாகவும் விளங்கினான். (9)

அவன் ஓரிடம் விட்டு மற்றோரிடம் என்று இடைவிடாமல் பலப்பல இடங்களில் தொடர்ந்து வேள்விகள் செய்ததால், இந்தப் பூமி முழுவதும் கிழக்கு நுனியாகப் பரப்பப்பட்ட தருப்பைகளால் மூடியிருந்தது. (இதனால், பின்னாளில் இவன் ‘பிராசீனபர்ஹிஸ்’ என்று அழைக்கப்பட்டான்.) (10)

பிராசீனபர்ஹிஸ் என்கிற அந்த பர்ஹிஷதன், பிரும்மதேவர் சொற்படி சமுத்திரராஜனின் மகளான சதத்ருதியை மணந்தான். பதினைந்து வயதே நிரம்பிய அவள் சர்வாங்க சுந்தரி. திருமணத்தின் போது அழகிய ஆடை—அணிகலன்கள் அணிந்து, திருமண மண்டபத்தில் அக்னியை வலம் வரும்போது, அவளைக் கண்டு அக்னி பகவானும், முன்பு தான் ஒரு பெண்கிளியைக் கண்டு காமுற்றதுபோல் காமுற்றார். (11)

[குறிப்பு:— ‘ஶுகீம் இவ’ (பெண்கிளியைக் கண்டு காமுற்றதுபோல்) என்பதன் சரித்திரக் குறிப்பு— முன்பொரு சமயம் சப்தரிஷிகள் ஸத்ரயாகம் செய்தனர். அப்போது அங்கிருந்த சப்தரிஷிகளின் பத்தினிகளைக் கண்டு அக்னி காமதாபம் கொண்டார். இதைக் கண்ட அக்னியின் மனைவியான ஸ்வாஹாதேவி, அவரது காமதாபத்தைத் தணிக்க, அந்த சப்தரிஷிகளின் மனைவிகளின் வடிவம் தாங்கி, அவரை மகிழ்வித்தாள். ஸ்வாஹாதேவி, அப்பொழுது வெளிப்பட்ட அக்னியின் இந்திரியத்தை (வீரியத்தை) கிளி வடிவம் தாங்கி எடுத்துச் சென்று நாணற்பொய்கையில் இட்டாள் என்பது புராணங்களில் கூறப்பட்டுள்ள செய்தி.]

புது மணப்பெண்ணான சதத்ருதியின் காற்சதங்கைகளின் ஒலி கேட்டு நாற்றிசைகளிலும் உள்ள தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், மனிதர்கள், நாகர்கள் ஆகிய அனைவரும் தன்வசமிழந்தனர். (12)

பிராசீனபர்ஹிஸ்ஸுக்கு சதத்ருதியிடம் பத்து பிள்ளைகள் பிறந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் ‘பிரசேதஸ்’ என்ற பெயராலேயே அழைக்கப்பட்டனர். அவர்கள் ஒரே மாதிரியான அனுஷ்டானம் உடையவர்கள்; தர்மநெறி அறிந்தவர்கள். (13)

அவர்களது தந்தை அவர்களைப் பிரஜைகளைச் சிருஷ்டிக்கும்படி கூறவே, அவர்கள் (அதை மறுத்துத்) தவம் செய்ய கடலில் புகுந்தனர். அங்கு அவர்கள் தவத்திற்குப் பலனளிக்கும் பகவானைக் குறித்து, பதினாயிரம் ஆண்டுகள் கடுந்தவம் புரிந்தனர். (14)

வீட்டிலிருந்து தவம் செய்யப் புறப்பட்டபோது, வழியில் ஈசுவரன் பரமசிவன் அவர்களுக்கு எதிரே தோன்றிக் கருணைகூர்ந்து எந்தத் தத்துவத்தை உபதேசித்தாரோ, அதையே அவர்களும் மனத்தை ஒருமுகமாக்கித் தியானம் செய்து, ஜபமும் பூசனையும் புரிந்தனர். (15)

விதுரர் கேட்கிறார்—— அந்தணர் குலத் திலகமே! வழியில் பிரசேதஸர்களுக்கு சிவபெருமானது தரிசனம் எப்படிக் கிடைத்தது? அவர்களிடம் மகிழ்ச்சி கொண்ட பகவான் அவர்களுக்கு என்ன உபதேசம் செய்தார்? பொருள் பொதிந்த அந்தச் செய்திகளைத் தயைகூர்ந்து எனக்குக் கூறவேண்டும். (16)

பிரும்மரிஷியே! மானிட உடல் பெற்றாருக்குச் சிவதரிசனம் கிடைத்தல் என்பது அரிதினும் அரிது. அனைத்து விருப்பங்களையும் உதறித் தள்ளிய முனிவர்களும் அவரைத் தியானிக்கத்தான் செய்கிறார்கள். ஆனால் அடைந்தாரில்லையே! (17)

பகவான் சங்கரர் ஆத்மாராமர். தன்னுள்ளேயே லயித்து இன்புறுகிறவர். பெறவேண்டியதோ, செய்யவேண்டியதோ இல்லாதவர். ஆனாலும், இவ்வுலகைக் காத்தல் பொருட்டு, தனது கோரரூபமான சக்தியுடன் எங்கும் உலா வருகிறார். (அவ்வாறிருக்க, பிரசேதஸர்கள் அந்த பகவானை எவ்வாறு சந்தித்தனர்?) (18)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— தந்தையின் கட்டளையைத் தலைவணங்கி ஏற்றார்களாயினும், சான்றோர்களான பிரசேதஸர்கள் தவம் புரிவதே நோக்கமாகக் கொண்டதால், மேற்றிசை நோக்கிச் சென்றனர். (19)

அவ்வாறு சென்றவர்கள் கடல் போன்ற ஒரு பெரிய ஏரியைக் கண்டனர். அங்குள்ள நீர், சான்றோர்களின் இதயம் போல் தூய்மையாக இருந்தது. மீன் முதலிய நீர் வாழ்வனவும் மகிழ்ச்சியோடு துள்ளி விளையாடின. (20)

அங்கு நீலத்தாமரை, செந்தாமரை, இரவில் மலரும் ஆம்பல், பகலில் மலரும் தாமரை, மாலையில் மலரும் கல்ஹாரம் மற்றும் இந்தீவரம் என்ற கருநெய்தற்பூ முதலிய பல்வேறு வகைப் பூக்கள் பூத்துக் குலுங்கின. கரைகளில் அன்னப்பறவை, ஸாரஸம், சக்ரவாகம், காரண்டவம் முதலிய நீர்வாழ் பறவைகளும் கூவி விளையாடின. (21)

நாற்கரைகளிலும் பலவிதமான மரங்களும் செடி—கொடிகளும். அவற்றின்மேல் மதம்பிடித்த வண்டுகள் இனிது பாடின. வண்டுகளின் இனிய நாதத்தைக் கேட்டு மரஞ்செடிகொடிகள் மயிர்க்கூச்செறிந்தனபோல் காணப்பட்டன. தாமரை மலர்களுக்கு உள்ளிருக்கும் மகரந்தப் பொடிகள் நாற்புறமும் காற்றினால் எடுத்துச் சென்று வீசப்படவே, ஏதோ திருவிழா நடப்பது போலிருந்தது அக்காட்சி! (22)

அங்கு மிருதங்கம், பணவம் முதலிய வாத்தியங்களுடன் எழுந்த இன்னிசையைக் கேட்டு, அந்த அரசகுமாரர்கள் மிக்க வியப்புற்றனர். (23)

அப்பொழுது தேவாதிதேவரான பகவான் பரமசிவன் தன் பரிவாரங்கள் சூழ, அந்த நீர்த்தேக்கத்திலிருந்து வெளிவருவதைக் கண்டனர். அவரது திருமேனியோ உருக்கி வார்த்த பசும்பொன் போல் மிளிர்ந்தது; கழுத்தோ நீலகண்டம்; புடைபடர்ந்து செவ்வரியோடிய மூன்று திருக்கண்கள்; தன்னடியார்களுக்கு அருள்புரிவதே தன் மகிழ்ச்சி எனக் கொண்டவர். கந்தர்வர்கள் அவரது புகழை இனிது பாடுகின்றனர். திடீரென்று அவரது தரிசனம் கண்ட பிரசேதஸர்கள், மிகுந்த குதூகலத்துடன் அவரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினர். (24—25)

தன்னைச் சரணமடைந்தவர்களது பயத்தைக் களையும் தர்மவத்ஸலரான பகவான் பரமசிவன், தனது தரிசனம் கண்டு மகிழ்ந்த அறநெறிகள் அறிந்த, ஒழுக்கநெறி பிறழாத அந்த அரச குமாரர்களைக் கண்டு பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு கூறலானார். (26)

ருத்ரர் கூறுகிறார்—— “நீங்கள் பர்ஹிஷதனின் புதல்வர்கள். உங்கள் விருப்பத்தை அறிவேன். நான் உங்களுக்கு அருள்புரிவதற்காகவே இவ்வாறு தரிசனமளித்தேன். உங்களுக்கு அனைத்து மங்களங்களும் உண்டாகுக. (27)

எவனொருவன் முக்குணமான பிரகிருதி மற்றும் ஜீவன் என்கிற புருஷனைக் காட்டிலும் மேலான, பகவான் சாட்சாத் நாராயணனை அடைக்கலமாகப் பற்றியவனோ, அவனே எனக்கு மிகவும் பிரியமானவன். (28)

அறநெறி தவறாது தன் கடமைகளை ஆற்றுபவன் நூறு பிறவிகளில் பிரும்ம பதவியை அடைகிறான். இதற்கு மேலும் பயனில் பற்றின்றிக் கடமைகளைச் செய்பவன் என்னையே அடைகிறான். ருத்ரனான நானும், மற்ற தேவர்களும் அவரவர்களது அதிகாரம் முடிந்ததும் பிரபஞ்சத்திற்கப்பாற்பட்ட எந்த பகவானின் பதத்தை அடைகிறோமோ, அந்த பகவானின் பதத்தை, அந்த பகவானது அடியவன், தனது மரணத்திற்குப் பின் நேரிடையாகவே அடைகிறான். (29)

நீங்கள் பகவானது பக்தர்களாதலால், பகவானைப் போலவே எனக்குப் பிரியமானவர்கள். அதேபோல் பகவத் பக்தர்களுக்கும் என்னைவிடப் பிரியமானவர்கள் கிடையாது. (30)

இப்பொழுது உங்களுக்கு மிக்க பவித்திரமான அனைத்து நலன்களும் அளிக்கக்கூடிய, ஏன் முக்தியின்பத்தையே அளிக்கக்கூடிய மங்களகரமான ஒரு ஸ்தோத்திரத்தைக் கூறுகிறேன். அதை நீங்கள் ஒன்றுபட்ட மனத்தோடு தனிமையில் ஜபிக்க வேண்டும்.” (31)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— அப்பொழுது ‘ஸ்ரீமந்நாராயணனே பரம்பொருள்’ என்கிற எண்ணங்கொண்ட கருணைக் கடலான சிவபெருமான், தன் முன் இரு கைகூப்பி நிற்கும் அவ்வரச குமாரர்களுக்கு, இந்தத் தோத்திரத்தைக் கூறினார். (32)

பகவான் ருத்ரர் துதிக்கிறார்—— “இறைவா! தங்களுக்கு வெற்றி உண்டாகட்டும். தங்களுடைய பெருமைகள் ஆன்ம ஸ்வரூபமறிந்த ஞானியர்கட்கு ஆனந்தத்தை அளிப்பது; நன்மைகளை வழங்குவது. அதனால், எனக்கும் அந்த ஆனந்தம் கிட்டவேண்டும். தாங்கள் எப்போதுமே தங்களது எல்லையற்ற பரமானந்த ஸ்வரூபத்திலேயே நிலைத்து நிற்பவர். அவ்வாறு எல்லா ஜீவராசிகளிலும் ஆத்மஸ்வரூபராக விளங்கும் தங்களுக்கு வணக்கம். (33)

அனைத்து உலகங்களுக்கும் அதிகாரணராகிய பத்மநாபன் தாங்கள்; பூதச் சூட்சுமங்களான தன்மாத்திரைகளுக்கும் பொறிபுலன்களுக்கும் தலைவர்; எங்கும் நீக்கமற விளங்கும் வாசுதேவர்; அமைதியே வடிவானவர்; எவ்வித மாறுதலுமற்றவர்; ஸ்வயம்பிரகாசர். தங்களுக்கு நமஸ்காரம். (34)

தாங்கள் அறிவிற்குப் புலப்படாதவாறு மிக நுட்பமானவர்; எல்லையற்றவர். தனது மூச்சுக்காற்றாலேயே அனைத்து உலகங்களையும் ஸம்ஹாரம் செய்யும் அஹங்கார ஸ்வரூபரான ஸங்கர்ஷணர் தாங்களே. உலகுக்கு உயர்ந்த ஞானத்தின் பிறப்பிடமான புத்தியின் தேவதையான பிரத்யும்னனும் தாங்களே. தங்களுக்கு வணக்கம். (35)

பொறிபுலன்களின் தலைமையான மனத்தத்துவத்தின் தேவதையான பகவான் அனிருத்தன் தாங்களே. தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன். தனது சுடரொளியை உலகெங்கும் பரப்பும் சூரியதேவன் தாங்கள். தாங்கள் பரிபூரணர். ஆகவே, குறைவதோ நிறைவதோ தங்களிடமில்லை. தங்களை வணங்குகிறேன். (36)

சுவர்க்கமோ, மோட்சமோ இரண்டிற்கும் ஒரே வழி தாங்கள்தான். தூய்மையுள்ளம் படைத்த சான்றோர்களின் இதயகமலத்திலே வசிப்பவர்; வேள்வித்தீயாக விளங்குபவர்; அந்த வேள்வியான கர்மங்களுக்குச் சாதனமானவர். தங்களுக்கு வணக்கம். (37)

பித்ரு தேவதைகளுக்கான அன்னரூபமாகவும், தேவர்களுக்குரிய அன்னமாகவும், மூன்று வேதரூபமாகவும் விளங்கும் தங்களுக்கு நமஸ்காரம். அனைத்து ஜீவராசிகளையும் மகிழ்விக்கும் ஜலஸ்வரூபரான தங்களுக்கு வணக்கம். (38)

அனைத்து ஜீவராசிகளின் வடிவாக விராட் ஸ்வரூபராக விளங்குபவர். இப்பூமி ரூபத்திலும் விளங்குபவர். மூவுலகங்களுக்கும் ஒரே ரட்சகர். மனம், பொறி—புலன்கள், உடல் மூன்றுக்கும் திறனளிக்கும் பிராணன் (வாயு) தாங்கள். தங்களுக்கு வணக்கம். (39)

ஒலியைக் குணமாகக் கொண்டு பொருள்களைத் தெரிவிக்கும் புறம், அகம் என்கிற வேறுபாடு காட்டும் ஆகாய ஸ்வரூபர் தாங்கள். பெருத்த புண்ணியத்தினாலேயே பெறப்படும் சுவர்க்கம், வைகுண்டம் முதலிய புண்ணிய உலகங்களும் தாங்களே! தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறோம். (40)

பித்ருலோகத்தைப் பெற்றுத் தரும் பிரவிருத்தி தர்மமும், சுவர்க்கம் முதலிய தேவ உலகங்களை அளிக்கும் நிவிருத்தி தர்மமும் தாங்களே. மறவழியின் (அதர்மவழியின்) பயன்களான துன்பங்களைத் தரும் மிருத்யுவும் தாங்களே. தங்களுக்கு வணக்கம். (41)

இறைவா! தாங்கள் அனைத்து கர்மங்களுக்கும் உரிய பயனை அளிப்பவர்; அனைத்தும் அறிந்தவர்; தர்மமே வடிவானவர்; அனைவரது மனத்தையும் தன்பக்கம் கவர்பவர்; தடைகளற்ற அறிவுக்கருவூலம்; தோற்றம் தெரியாத அனாதியான புருஷோத்தமர்; ஞானம், யோகம் ஆகியவற்றிற்குத் தலைவர். இவ்வாறான தங்களை வணங்குகிறேன். (42)

இச்சா சக்தி, கிரியா சக்தி, ஞான சக்தி — படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் — என்கிற மூன்று சக்தி ஸ்வரூபர்; பர்ஜன்யன் என்கிற மேக வடிவினர்; அஹங்கார தத்துவமான ருத்ர ஸ்வரூபர்; அறிவு, செயல் இரண்டுமாக இருப்பவர். தங்களிடமிருந்தே பரா, பச்யந்தி, மத்யமா, வைகரீ என்கிற நான்கு ஒலிகளும் தோன்றின. தங்களுக்கு வணக்கம். (43)

பிரபோ! தங்களது எந்தத் திருமேனியைத் தங்கள் அடியார்கள் மிகவும் அன்போடு இதயத்தில் நிறுத்திப் பூசனை புரிகிறார்களோ, அந்த ஒப்பற்ற அழகுடைய திருமேனியைக் காண விழையும் எங்களுக்குக் காட்டியருளுங்கள். அந்தத் திருமேனி, தனது கவர்ந்திழுக்கும் திருக்குணத்தினால் அனைத்து இந்திரியங்களையும் மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்யும். (44)

மழைக்கால நீருண்ட மேகம்போல் கறுத்து அழகுற விளங்குவது, அனைத்து அழகுகளுக்கும் கொள்கலன், நீண்டுருண்ட நான்கு தடக்கைகள், மனங்கவர் திருமுகமண்டலம், செந்தாமரைக் கண்கள், வளைந்த புருவம், உன்னதமான நாசிகை, முத்துப்பற்கள், வழுவழுப்பான கன்னங்கள், செம்பவளவாய், ஆபரணங்களோ என்னுமாறு அழகான காதுகள், அன்புகனியும் புன்முறுவல், கருணைவெள்ளமிகும் கடைக்கண்நோக்கு, சுருண்டு நெளிந்த கறுத்த முன்னெற்றி கேசங்கள், தாமரை போன்ற குஞ்சங்கள் கொண்ட பொன்னாடை அரையில், அசைந்தாடும் குண்டலங்கள், சூரியனை நிகர்க்கும் மணிமகுடம், தோள்வளை, முத்தஹாரம், கால்களில் நூபுரங்கள், அரையில் தங்க ஒட்டியாணம், திருக்கரங்களில் சங்கம்—சக்கரம்—கதை—பத்மம், கழுத்தில் வனமாலை, திருமார்பில் கௌஸ்துபம், சிங்கம் போன்று நிமிர்ந்த திருக்கழுத்து. அந்த அழகிய கழுத்தில் கௌஸ்துப மணி, அகலகில்லேன் என்றிரையும் அலர்மேல்மங்கையுறை திருமார்பு, மூச்சு விடுவதால் அசையும் மடிப்புகள் கொண்ட திருவயிறு, பிரளய காலத்தில் இப்பிரபஞ்சத்தையே தன்னுள் ஒடுக்குவது போன்ற சுழித்து ஆழ்ந்த தொப்புள், சியாமளவண்ணமான அரையில் அழகிய பொன்னாடை, தங்க ஒட்டியாணம், மனங்கவர் திருவடிகள், சமமான முழந்தாள்கள், மனவழுக்கைத் துடைக்கும் நகங்களின் திருவொளி, சரத்கால தாமரை போன்ற அழகிய திருவடிகள் — இவ்விதமாக விளங்குவதும் பக்தர்களது துயரைத் துடைப்பதும் பக்தர்களது புகலிடமுமான அந்த அழகிய திருமேனியை எங்களுக்கும் காட்டியருள வேண்டும். குருநாதரே! அஞ்ஞான இருளில் மூழ்கித் தவிக்கும் ஜீவனுக்குத் தன்னை வந்தடையும் சிறந்த வழியைக் காட்டித் தரும் தாங்கள்தான், எங்கள் ஞான குரு! (45—52)

மனத்தூய்மை வேண்டுபவர்கள் இந்த ஸ்வரூபத்தைத்தான் எப்போதும் தியானம் செய்ய வேண்டும். தத்தமக்குரிய வருணாசிரம தர்மங்களை அனுஷ்டிப்பவர்களுக்கு இந்த பக்தியோகம்தான் சிறந்தது, பயமற்றது. (53)

இந்திராதி லோகபாலகர்களும் தங்களை அடையவே விரும்புகிறார்கள். ஆன்மஞானிகளும் தங்களைத்தான் விரும்புகிறார்கள். ஆனால், அந்த எல்லா ஜீவர்களாலும் தாங்கள் என்ன சுலபமாக அடையக்கூடியவரா? இறைவா! (தங்களையே நம்பி நிற்கும்) அடியவர்கள்தான் தங்களைச் சுலபமாக அடைய இயலும். (54)

தர்மானுஷ்டானம் முதலியவைகளால் மட்டும் தங்களை மகிழ்விக்க இயலாது. அதனால், வெறும் கர்மயோகிகளால் தங்களை அடைவது என்பது நிச்சயம் இயலாததே. சரி, சாதுக்கள்தான் சுலபமாகப் பெறுவார்களோ எனில், அதுவுமில்லை. ஆக, ஏகாந்த பக்தியால் தங்களையே பூஜிப்பவன், தங்களது திருவடிகளைத் தவிர சுவர்க்காதிலோகங்களின் சுகத்தையும் விரும்பான். (55)

தங்கள் திருவடிகளைச் சரணம் புகுந்தவனிடம், தனது சக்தியாலும் பராக்கிரமத்தாலும் புருவத்தை நெறித்து, இந்தப் பிரபஞ்சத்தை அழித்தொழிக்கும் மரணதேவனும்கூட, தன் அதிகாரத்தைச் செலுத்த முடியாது. அதாவது, தங்களது அடியார்களுக்கு யம பயமில்லை. (56)

பகவானது திருவடிகளில் பக்தி புரியும் சாதுக்களுடைய இணக்கம் அரைநொடியேயாயினும், அதற்கிணையாகச் சுவர்க்காதி புண்ணியலோக போகத்தையோ, பிறப்பிறப்பற்ற முக்தி இன்பத்தையோ கருதமாட்டேன். அவ்வாறிருக்க, மனிதர்கள் விரும்பும் இவ்வுலகத்திய இன்பங்களை எவராவது விரும்புவாரா? (57)

இறைவா! தங்களது திருவடிகள் பாவங்கள் அனைத்தையும் நொடியில் அழிப்பது. அந்த சரணகமலங்களின் புகழ் பாடுவதால் மனவழுக்கு தொலைகிறது; அதிலிருந்து பெருகிய கங்கையில் நீராடுவதால் புறவழுக்கு போகிறது. இப்படி புகழ் பாடுதல், பாததீர்த்த ஸ்நானம் ஆகியவற்றால் உள்ளும் புறமும் தூய்மை பெற்று, சகல பாவங்களும் நீங்கப் பெற்றவர்களும், ஜீவராசிகளிடம் கருணை கொண்டவர்களுமான தவ ஒழுக்க சீலர்கள் ஆகிய சான்றோர்களது இணக்கம், எங்களுக்கு எப்போதும் கிடைக்கவேண்டும் என்று தாங்கள் எங்களுக்கு அருள்புரிய வேண்டும். (58)

எந்தச் சாதகனுடைய சித்தம், உலகியல் விஷயங்களில் பற்று கொண்டு அஞ்ஞானத்தால் அதில் மயங்கித் திரிவதில்லையோ, அவனுடைய சித்தம் பக்தியோகத்தால் அருளப்பட்டுத் தூய்மை பெறுகிறது. அவன் வெகு எளிதில் தங்கள் தரிசனத்தைப் பெறுகிறான். (59)

(எம்பெருமானே!) தாங்கள்தான் பரப்பிரும்மம். தங்களிடம் தோன்றியதுதான் இந்தப் பிரபஞ்சம். இப்பிரபஞ்சமாகக் காணப்படுவரும் நீர்தான். அதாவது, தங்களிடம் விளங்கும் இந்த உலகில் தாங்களும் விளங்குகிறீர். ஆகாயம் போல் எங்கும் பரவியிருக்கிறீர். தாங்களோ ஒளிமயமானவர்! (60)

இறைவனே! உமது மாயைக்குத்தான் எத்தனை வடிவங்கள். அதைக் கொண்டு இந்த அனைத்து உலகங்களையும் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறீர். இவையனைத்தும் கண்ணுக்கு உண்மை போலத் தோன்றுகிறது. மாயையினால் மற்ற ஜீவராசிகளிடம்தான் பற்பல வேறுபாடுகள் தோன்றுகின்றன. ஆனால், தங்களிடம் எந்த மாறுதலும் தோன்றுவதில்லை. தங்களிடம் அந்த மாயை செல்லாத காசுதான். உண்மையில் தாங்கள்தான் பூரண சுதந்திரர்! (61)

பஞ்சபூதங்கள், பொறிபுலன்கள், மனம் ஆகியவற்றை வழிநடத்திச் செல்வதினின்றும் தங்களது ஸ்வரூபம் (ஓரளவு) அறிய முடிகிறது. சித்திபெறத் துடிக்கும் ஒரு கர்மயோகி (ஸாதகன்), (வேதமோதுதல், விரத நியமங்களை மேற்கொள்ளுதல், தியானம் செய்தல் போன்ற) பற்பல கர்மங்களின் வாயிலாகத் தங்களது ஸகுண ஸ்வரூபத்தை — (முன் கூறப்பட்ட) திவ்விய மங்களத் திருமேனியை — மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு நன்கு முறைப்படி பூஜிக்கிறான். உண்மையில், அவன்தான் வேதசாஸ்திரங்களின் உட்கருத்தை அறிந்தவன். (62)

இறைவா! தாங்கள்தான் ஈடிணையற்ற ஆதிபுருஷர். படைப்பிற்கு முன் தங்களது மாயா சக்தி உறங்கிக் கொண்டிருந்தது (செயலற்றிருந்தது). பின், அதனின்றும் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களின் வேறுபாடுகள் தோன்றின. பின், அந்த முக்குணங்களிலிருந்து மஹத்தத்துவம், அஹங்காரம், ஆகாயம், காற்று, தீ, நீர், மண், தேவர்கள், ரிஷிகள் மற்றும் அனைத்துப் பிராணிகளுடன் கூடிய இந்தப் பிரபஞ்சம் தோன்றியது. (63)

பின், தாங்கள் தங்களது மாயா சக்தியிலிருந்து தோன்றிய, ‘கருவில் தோன்றுதல், முட்டையில் தோன்றுதல், வியர்வையில் தோன்றுதல், விதைகளிலிருந்து தோன்றுதல்’ என்கிற நால்வகைப் படைப்புகளின் உடல்களிலும், தங்களது ஓர் அம்சத்தை மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டு உட்புகுந்தீர்கள். ஆகவேதான், உள்ளிருக்கும் அந்த ஜீவனை ‘பகவான்’ என்றே உணர்கிறார்கள். இந்த ஜீவன்தான் இந்த உடலில் இருந்துகொண்டு, தானே கொண்டு வந்து கக்கிய தேனடையிலுள்ள தேனை, தேனீக்கள் சாப்பிடுவதுபோல், புலன்கள் வாயிலாக இந்த அற்பமான உலகியல் சுகங்களை அனுபவிக்கிறான். (64)

எம்பெருமானே! தங்களது தத்துவத்தை நேருக்குநேர் எவரும் கண்டதில்லை. ஆனால், ஸ்தூல—சூட்சுமங்களாகக் காணப்படும் பூதங்களால் (பொருள்களால்), தாங்கள்தான் இவைகளைத் தோற்றுவித்தவர் என்று (சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ளதன் வாயிலாக) ஒருவாறு ஊகித்தறிய முடியும். ஊழிக்காலத்தில் காலரூபியான தாங்கள், தங்களது பொறுக்கவொண்ணா பெருவேகத்தினால் பூமி முதலிய பஞ்சபூதங்களையும் ஒன்றுக்கொன்று மோதவிட்டு, அனைத்து உலகங்களையும் அழிக்கிறீர்கள். இது, தனது பொறுக்க முடியாத பெருவேகத்தினால் பெருங்காற்றானது மேகக்கூட்டங்களை அழித்தொழிப்பதுபோல் உள்ளது. (65)

பகவானே! உலகியல் மயக்கத்திற்காட்பட்ட இந்த ஜீவன் அறியாமையினால் (பிரமாதத்தினால்) ஒவ்வொரு நிமிடமும், ‘இதைச் செய்யலாமா? இப்படிச் செய்யலாமா?’ என்கிற சிந்தனையிலேயே மூழ்கி விழிப்புணர்ச்சியின்றி இருக்கிறான். மேலும், உலகியல் விஷயங்களை நுகர்வதிலோ அளவு கடந்த பேராசை. (அதனால், அவன் தன் இறுதிக்காலம் பற்றி நினைப்பதில்லை. ஆனால்,) தாங்களோ என்றும் எப்போதும் விழிப்புடனே இருப்பவர். பசியால் நாக்கை வெளியே தொங்கவிட்டுக் கொண்டிருக்கும் பாம்பு, திடீரென எலியை நோக்கிப் பாய்ந்து, அதைக் கவ்விப் பிடித்து விழுங்கி விடுகிறதல்லவா! அது போலத்தான், தாங்கள் யமன் வடிவில் அவனைத் திடீரென அழைத்துக் கொள்கிறீர்கள். (66)

இவ்வுடல் என்றோ ஒருநாள் அழியக்கூடியதுதான். ஆனால், இறைவனான தங்களைப் பற்றிக்கொண்டு, துதிக்காது வீணே அவமதித்துத் தன் வாழ்நாட்களைக் கழிப்பவன், வெகு விரைவிலேயே (இளம்வயதிலேயே) அழிந்து போகிறான். அவ்வாறான ஒருவன், சற்றே உண்மை புரிந்த பண்டிதனாக இருப்பானானால், தங்கள் திருவடித் தாமரைகளைப் பற்றாது நழுவவிடுவானா? ஏனெனில், காலம் எப்போது வந்து நம்மைக் கவ்வி விழுங்குமோ? என்கிற சந்தேகத்தில் தவிக்கும் நம்முடைய பிதாவான பிரும்மதேவர் மற்றும் ஸ்வாயம்புவமனு முதலிய பதிநான்கு மனுக்கள் ஆகிய அனைவரும் உறுதியான நம்பிக்கையோடு, அந்தத் திருவடிகளையே அடைக்கலமாகப் பற்றிப் பூசனை புரிகிறார்களல்லவா? (67)

பிரும்ம ஸ்வரூபரே! இவ்வாறு அனைத்துப் பிரபஞ்சங்களும் காலனான ருத்ரனுக்கு பயந்து கலங்கி நிற்கின்றன அல்லவா? ஆகவே, பரமனே! இந்த உண்மையறிந்த எங்களுக்குத் தாங்கள்தான் பயத்தைப் போக்கும் ஒரே அடைக்கலம் புகும் இடம். (68)

அரசகுமாரர்களே! நீங்கள் உங்களுக்குரிய கடமைகளிலிருந்து சிறிதும் நழுவாது, அந்த பகவானிடமே ஒன்றிய மனத்தோடு பூரண விசுவாசத்துடன் (ருத்ர) கீதத்தை ஜபியுங்கள். பகவான் உங்களுக்கு அனைத்து மங்களங்களையும் அளிப்பார். (69)

அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் அந்த ஸ்ரீஹரியை, நீங்கள் உங்கள் இதயகுகையில் நிறுத்தித் தியானித்தவண்ணம் விடாமல் துதித்துப் பூசனை செய்யுங்கள். (70)

நான், உங்களுக்கு இப்பொழுது ‘யோகாதேசம்’ என்கிற இந்தத் துதியை உபதேசித்தேன் அல்லவா? நீங்கள், இந்தத் துதியை நழுவாது மனத்திலே இருத்தி வைத்து, முனிவர்களுடைய விரதத்தை ஏற்று, நம்பிக்கையோடு பயிற்சி செய்து வாருங்கள். (71)

முன்பு, பிரஜாபதிகளின் தலைவரான பிரும்மதேவர் படைப்புத் தொழிலைத் தொடங்கிய போது, மேலும் படைக்க விரும்பிய தன் குமாரர்களான பிருகு முதலிய எங்களுக்கு இந்த கீதத்தைக் கூறினார். (72)

மக்களைப் படைக்கச் சொல்லிக் கட்டளை பெற்ற பிரஜாபதிகளான நாங்கள், இந்த கீதத்தை ஓதி, அஞ்ஞானம் நீங்கப் பெற்றுப் பலவிதப் படைப்புகளைச் செய்தோம். (73)

இப்பொழுதும் ‘இறைவனே தனக்கு அனைத்தும்’ என்கிற நம்பிக்கை கொண்டு, தினமும் இந்தத் துதியை ஒன்றுபட்ட மனத்தோடு ஜபம் செய்பவர்கள், விரைவிலேயே அனைத்து நலன்களையும் பெறுகிறார்கள். (74)

இவ்வுலகில் நன்மை தரும் அநேக வழிகளில், முக்தியின்பத்தை நல்கும் ஞானமே அனைத்திலும் சிறந்த சாதனம். ஞானமான தோணியில் செல்பவனே, கடக்கவியலாத இந்த சம்சாரக் கடலைச் சுலபமாகக் கடந்து விடுகிறான். (75)

பகவானை ஆராதிப்பது என்பது உண்மையில் கடினம்தான். இருப்பினும், நான் கூறிய இந்தத் தோத்திரத்தைச் சிரத்தையுடன் படிப்பவன், எளிதிலேயே அந்த பகவானை மகிழ்விக்கிறான். (76)

நன்மையளிக்கும் அனைத்து சாதனங்களாலும் பெறத்தக்கப் பிரியமான ஒன்று பகவான் ஒருவரே. ஆகவே, நான் கூறிய இந்த ஸ்ரீருத்ரகீதத்தை மனவொருமையுடன் படிப்பதால், அந்த பகவானை மகிழச் செய்து, நாம் என்ன விரும்புகிறோமோ, அதை எளிதில் அடையலாம். ஏனெனில், அவர்தான் அடியார் வேண்டுவனவற்றையெல்லாம் அளிப்பவராயிற்றே! (77)

விடிவோரையில் இரு கைகூப்பிச் சிரத்தையுடன் இதைக் கேட்பவன், சொல்பவன் உலகியல் கர்ம பந்தங்களிலிருந்து விரைவில் விடுபடுகிறான். (78)

அரச குமாரர்களே! பரமபுருஷரான பரமாத்மா ஸ்ரீஹரியைப் பற்றி, நான் கூறிய இந்த ருத்ரகீதத்தை மனவொருமையுடன் ஜபித்தவண்ணம் கடுந்தவம் புரியுங்கள். தவத்தின் முடிவில் நீங்கள் விரும்பும் பயன் பெறுவீர்கள்.” (79)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபத்தைந்தாவது அத்தியாயம் — புரஞ்ஜனனின் சரிதம்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! இவ்வாறு அரசகுமாரர்களான பிரசேதஸர்களுக்கு உபதேசம் செய்த பகவான் பரமசிவன், அவர்களால் முறைப்படி பூசனை செய்யப்பட்டு, அவர்கள் கண்ணெதிரிலேயே அந்தர்தானம் அடைந்தார் (பார்வையிலிருந்து மறைந்தார்). (1)

அந்த பிரசேதஸர்கள் அனைவரும் பகவானைப் பற்றி, ருத்ரர் கூறிய ‘ஸ்ரீருத்ரகீதை’யைப் பத்தாயிரம் வருடங்கள் நீரில் நின்றவண்ணம் ஜபித்துத் தவம் இயற்றினர். (2)

இந்தச் சமயத்தில் பிராசீனபர்ஹிஸ்ஸின் மனம் கர்ம காண்டத்திலேயே ஒன்றுபட்டது. ஆத்யாத்ம ஸ்வரூபத்தை நன்கறிந்த பரம கருணாமூர்த்தியான நாரதர், அவரை ஆன்மிக விஷயத்தில் திருப்ப நினைத்து (பின்வருமாறு) உபதேசித்தார். (3)

அரசே! தாங்கள் எந்தவிதமான நன்மைகளை விரும்பி இடைவிடாது கர்மானுஷ்டானங்களைச் செய்து வருகிறீர்கள்? துன்பங்களிலிருந்து முற்றிலுமான விடுதலை, பரமானந்தம் பெறுதல் என்கிற முக்தியாகிற பெரும்பேறு — இவையிரண்டும் இந்தக் கர்மங்களைச் செய்வதாலேயே பெறமுடியாது. (4)

அரசன் கேட்கிறான்—— பெரும்பேறு பெற்றவரே! கர்மங்களில் கொண்ட தீவிர ஈடுபாட்டினால் முக்தியின்பம் பற்றி நான் அறியேன். கர்மத்தளைகளிருந்து நான் விடுதலை பெறுமாறு, புனிதமான அந்த உயர்ந்த ஞானத்தை எனக்கு உபதேசித்தருள்வீராக. (5)

இந்த இல்லற வாழ்க்கையோ சூதுவாது நிரம்பியது. அதிலும் மனைவி, மக்கள், சொத்து முதலியவற்றையே பெறற்கரிய பெரும்பேறாக நினைத்து, அந்த உலகியலிலேயே சுற்றிச் சுற்றி வரும் அறிவிலி இதைத் தவிர வேறு எதைத்தான் அறிவான்? முக்தி வழியைத்தான் எவ்வாறு அறிவான்? (6)

நாரதர் கூறுகிறார்—— பிரஜைகளுக்கெல்லாம் தலைவனான மன்னவா! நீங்கள் கருணையின்றி வேள்வியில் கொன்று குவித்த ஆயிரமாயிரம் வேள்விப் பசுக்களை (இதோ) பாருங்கள்! (7)

[குறிப்பு:— கர்மபலத்தில் வைராக்கியம் உண்டுபண்ணிப் பிரும்மவித்தையை உபதேசிக்க நினைத்து, நாரதர் தன் யோகசக்தியால் வேள்வியில் இறந்த அந்த யாகப்பசுக்களைக் காட்டினார் என்பது கருத்து.]

அரசே! நீங்கள் செய்த ஜீவஹிம்சைகளை நினைத்தவண்ணம் இவைகள் மிகுந்த கோபத்துடன் தங்களது வரவை எதிர்நோக்கியிருக்கின்றன. நீங்கள் இங்கு இறந்து பரலோகம் செல்கிறபோது, அங்கு (இந்தப் பசுக்கள்) இரும்பு போன்ற தங்களது கொம்புகளால் உங்களைத் தாக்கப் போகின்றன. (8)

இப்பொழுது புரஞ்ஜனன் என்கிற மன்னனது கதையை நான் கூறப்போகிறேன். முன்பொரு சமயம் நடந்த இதை, ஒன்றிய மனத்துடன் கேளுங்கள். (9)

அரசே! முன்னொரு காலத்தில் மிக்க புகழ் வாய்ந்த புரஞ்ஜனன் என்றொரு மன்னன் இருந்தான். அவனது நண்பன் அவிக்ஞாதன் (பெயர் தெரியாதவன்). அவன் என்ன செய்கிறான்? என்ன செய்வான்? என்பதை யாரும் அறுதியிட்டுக் கூறமுடியாது. (புரஞ்ஜனன் என்பவன் இந்த ஜீவன். அவனது நண்பன் என்பவன் பகவானான ஈசுவரன்.) (10)

அந்த மன்னன், தான் வசித்தற்குரிய நல்லிடத்தைத் தேடி இந்தப் பூமி முழுவதும் அலைந்தான். ஆனால், தன் விருப்பத்திற்கேற்ற இடம் காணாததால் சற்றே மனமிளைத்தான். (11)

பற்பல விருப்பங்களை அடைந்து நுகர மனங்கொண்ட அவ்வரசன், இந்தப் புவியிலுள்ள அனைத்து நகரங்களைக் கண்டும், அவையனைத்தும் தன் மன விருப்பங்களை நுகர ஏற்றதாகக் கண்டானில்லை. (12)

பின்பொரு சமயம் அந்த புரஞ்ஜனன், இமயமலையின் தென்புறத் தாழ்வரையில் (கர்மபூமியான இந்த பாரத தேசத்தில்) ஒன்பது வாயில்கள் கொண்ட ஒரு நகரத்தைக் கண்டான். அந்நகரம் அனைத்து லட்சணங்களும் பொருந்தி அழகுற அமைந்திருந்தது. (13)

[குறிப்பு:— ஒன்பது வாயில்கள் கொண்ட நகரம் என்பது கண், காது என்று ஒன்பது துவாரங்கள் கொண்ட இந்த உடல்.]

அந்த நகரம் நாற்புறமும் மதிற்சுவர்கள், பூங்காக்கள், மதிற்சுவர்கள் மேல் காவலாளிகளது மண்டபங்கள், அகழிகள், சன்னல்கள், தோரணங்கள், தங்கம்—வெள்ளி—இரும்புகளாலான கோபுரங்கள் கொண்ட வீடுகள் ஆகியனவெல்லாம் நிறைந்திருந்தது. (14)

அங்குள்ள வீடுகள் நீலம், பளிங்கு, வைடூரியம், நல்முத்துக்கள், மரகதம் முதலியவைகளால் அமைக்கப்பட்டு, நாகலோகத்து போகவதீ நகரம் போல் ஒளிமிகுந்து விளங்கின. (15)

அந்த நகரத்தில் சபாமண்டபங்கள், தேரோடும் ராஜவீதிகள், நாற்சந்திகள், விளையாட்டு மைதானங்கள், மக்கள் இளைப்பாறுமிடங்கள், கடைவீதிகள், கொடிக்கம்பங்கள், பவளத்தாலான திண்ணைகள் ஆகியன அமைந்திருந்தன. (16)

அந்த நகரத்திற்கு வெளியில் கற்பகத்தருவை நிகர்த்த அழகிய மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்த அழகான ஒரு பூங்கா. அதன் நடுவில் அழகிய ஒரு தடாகம். அதைச் சுற்றிப் பலவண்ணப் பறவைகள் சிலம்பும் இனியவோசை. வண்டுகள் இனிது பாடுகின்றன. (17)

அந்தத் தடாகத்திலிருந்து குளிர்ந்த நீர்த்திவலைகளையும் பூக்களின் மகரந்தத்தையும் ஏந்திவரும் வசந்தமாருதம், அங்குள்ள மரங்களின் கிளைகளையும் இலைகளையும் அசைந்தாட வைத்தது மிக அழகாக இருந்தது. (18)

அங்குள்ள வனவிலங்குகளும் முனிவர்களைப்போல் அகிம்சா விரதமேற்றிருந்தன போலும். ஏனெனில், அவைகளால் யாருக்கும் எவ்விதத் தீங்கும் இல்லை. அங்குள்ள குயில்கள் கூவுவது, அவ்வழிச் செல்லும் வழிப்போக்கர்களை ‘இங்கு வந்து சற்றே இளைப்பாறிச் செல்லுங்கள்’ என்று அழைப்பது போலிருந்தது. (19)

இவ்வாறு அழகுற விளங்கிய அந்த வனத்தில், இங்குமங்கும் அலைந்து திரிந்து வந்த அந்த மன்னன் புரஞ்ஜனன், தற்செயலாக அங்கு வந்த அழகிய பெண்ணொருத்தியைக் கண்டான். அவளோடு பத்து பணியாட்கள் வந்தனர். அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான நாயகர்கள் இருந்தனர். (20)

ஐந்து தலை நாகமொன்று அவளுக்குப் பாதுகாவல். ‘தனக்கேற்ற மணாளனைத் தேடுகிறாள்’ அந்த இளம்பெண். விருப்பம்போல் வடிவெடுக்கும் திறம் கொண்டவள், அவள். (21)

அழகிய உன்னதமான மூக்கு; முத்துப்பற்கள்; வழுவழுப்பான அழகிய கன்னங்கள்; மலர்ந்த திருமுகம்; ஒரே அளவான இரு காதுகளிலும் ஒளி உமிழும் குண்டலங்கள் கொண்ட வாலைக்குமரி அவள். (22)

அரையில் பொன்னாடை; இடையில் தங்க ஒட்டியாணம்; அழகிய பின்னிடை (பின்தட்டு); நீலமேக நிறம். மெல்லிய நடையில் கால்களிலுள்ள சதங்கைகள் இனிது ஒலித்தன. அவ்வளவு என்ன? ஏதோ தேவதையே இறங்கி வருவது போலிருந்தாள்! (23)

சிறிய பிடி (பெண்யானை) போன்ற பீடுநடை; இளமையை வெளிப்படுத்தும் இடைவெளியற்ற வட்டமான திருமார்புத்தடத்தை, வெட்கத்தினால் தன் சேலைத்தலைப்பு கொண்டு அடிக்கடி மூடிக் கொள்கிறாள். (24)

அன்புக் காதலினால் அவளது புருவங்கள் நெளிகின்றன; கடைக்கண் பார்வையோ மனத்தைக் கவர்கிறது; வெட்கங்கொண்ட புன்முறுவல்; அழகோ மேன்மேலும் பெருகுவது. இவ்வாறு, அழகிய அப்பெண்ணின் கடைக்கண் பார்வையாகிய அம்பினால் காயமுற்ற வீரனான புரஞ்ஜனன் தேனொழுகப் பேசலானான். (25)

தாமரைக்கண்கள் கொண்ட பெண்ணே! நீ யார்? யாருடைய மகள்? எங்கிருந்து வருகிறாய்? பயந்த சுபாவம் கொண்டவளாகக் காண்கிறாய். இந்த நகரத்திற்கு வந்துள்ள நீ என்ன செய்யப் போகிறாய்? சொல். (26)

புருவ அழகியே! உன்னைத் தொடர்ந்து வரும் இந்த பதினோரு வேலைக்காரர்களும் யாவர்? இந்தப் பணிவிடைப் பெண்கள்தான் யாவர்? உனக்கு முன் செல்கிறதே ஒரு பாம்பு, அது என்ன? (27)

ஒருவேளை வெட்கமேதான் உன் உருவமாக வந்ததோ? நீ என்ன மலைமகளா? திருமகளா? இல்லை கலைமகளா? முனிவர்கள்தான் தனிமையில் வனத்திலிருந்து இறைவனைத் தேடுகிறார்கள். ஆனால், நீ இவ்வனத்தில் எதைத் தேடுகிறாய்? ஒருவேளை உன் காலடியில் கிடப்பதே பெறற்கரிய பெரும்பேறு எனக் கருதும் கணவனைத்தான் தேடுகிறாயோ? ஒருவேளை நீ திருமகளாக இருந்தால், உன் கையில் இருந்த செந்தாமரை எங்கு விழுந்தது? (28)

அழகியே! முன்கூறிய மூவரில் யாருமல்ல (என நினைக்கிறேன்). ஏனெனில், உன் திருவடிகள் பூமியில் தோய்ந்துள்ளன. நிச்சயம் நீ மானுடப்பெண்தான். அவ்வாறாகில், திருமகள் ஸ்ரீமந்நாராயணனை மணந்து வைகுண்டத்தை அழகுறச் செய்வதுபோல், வீரனான என்னை மணந்து, இந்த நகரத்தை நீ அழகுறச் செய்யலாமே! (29)

புன்னகை பூத்தவளே! உனது கடைக்கண் பார்வை என்னை மயக்கிவிட்டது; பொறி—புலன்கள் உன் வசமாகின. வெட்கமும் காதலும் நிரம்பிய புன்முறுவல், கடைக்கண் பார்வை இரண்டும் தூண்ட நின்ற உனது புருவ நெறிப்பு, மன்மதனை ஏவ, அவன் என்னை மிகவும் துன்புறுத்துகிறானே! ஆகவே அழகுச் சிலையே! என்மேல் சற்றே கருணை காட்டு. (30)

முத்தன்ன வெண்ணகையாய்! அழகிய புருவங்களும் உருண்டோடும் கருவிழிகள் கொண்ட கண்களும் கொண்டு, அழகுற விளங்கும் உனது முகத்தின் அழகைச் சுருண்டு கறுத்துத் தொங்கும் உன் முன்னெற்றி கேசங்கள் மறைக்கின்றனவே! தேனொழுகும் இனிய பேச்சுக்கள் வேறு. மேலும், வெட்கத்தினால் முகம் கீழ்நோக்கியவாறு உள்ளது. எனவே, எனக்கு உன் முகத்தைக் காண இயலவில்லை. சற்றே, உன் முகத்தை மேலே உயர்த்தி, நான் காணுமாறு காட்டுவாயா? (31)

நாரதர் கூறுகிறார்—— வீரனே! மன்னன் புரஞ்ஜனன் தன்வயமிழந்து இவ்வாறு வேண்டவே, அவனைக் கண்டு மயங்கிய அந்தப் பெண் சற்றே சிரித்தவண்ணம் அவனது வேண்டுதலுக்கு மனமிசைந்தாள். (32)

ஆணழகனே! நம்மைப் படைத்தவன் யாரென்பதை நாமறியோம். கோத்திரம்—பெயரையும் ஏற்படுத்தியவன் பற்றியும் கூட நாமறியோம். (33)

வீரனே! நாமனைவரும் இப்பொழுது இந்த நகரத்தில் இருக்கிறோம் என்பதைத் தவிர வேறொன்றையும் நாமறியோம். இந்த நகரத்தைத் தோற்றுவித்தவன் யாரென்பதைப் பற்றியும் நாமறியோம். (34)

அன்பரே! இந்த ஆடவர்கள் எனது நண்பர்கள். இப்பெண்மணிகள் எனது தோழிகள். நான் தூங்கும்பொழுது, இந்தப் பாம்பு விழித்திருந்து, இந்த நகரத்தைக் காக்கிறது. (35)

பகைவர்களை வெற்றி கொள்பவரே! தற்செயலாகத் தாங்கள் இங்கு வந்தது, எனது பெருத்த பாக்கியமே. தங்களுக்கு அனைத்து நன்மைகளும் உண்டாகட்டும். இப்பொழுது தாங்கள் உலகியல் இன்பங்களை நுகர எண்ணங்கொண்டுள்ளீர்கள் (என நினைக்கிறேன்). எனது உறவினர்களுடன் தங்களுக்கு நான் அந்த இன்பத்தையளிக்கத் தயாராக உள்ளேன். (36)

என்னுயிரே! நான் தரும் இவ்வுலகியல் இன்பங்களை நுகர்ந்தவண்ணம் ஒன்பது வாசல்கள் கொண்ட இந்த நகரத்தில் நூறாண்டுகள் மகிழ்ச்சியோடு வாழ்வீர்களாக! (37)

சரி. தங்களை விட்டுவிட்டால், நான் வேறு யாரிடம்தான் இவ்வுலகியலின்பங்களை நுகர்வேன்? மற்றவர்களோ இக்காம இன்பத்தையே அறியாதவர்கள். தனக்கென்று ஏற்பட்ட சுகத்தையும் அனுபவியாது ஒதுக்கியவர்கள். பரலோகத்தைப் பற்றிய சிந்தையும் அற்றவர்கள். நாளை என்ன நடக்கும்? என்கிற கவலையும் கொள்ளாதவர்கள். ஆகவே, அவர்கள் விலங்கு போன்றவர்களன்றோ! (38)

இப்பூவுலகில் இல்லறத்தில் இருப்பவனன்றோ, அறம், பொருள், இன்பம், மக்கட்செல்வம், வீடுபேறு, நல்ல புகழ், வானுலகு பெறுதற்கான நற்செயல்கள் ஆகிய அனைத்தையும் பெற இயலும். இல்லறத்தை ஒதுக்கிய துறவி, இவற்றைக் கனவிலும் பெறவியலாதே! (39)

இவ்வுலகில் பிதிர்தேவதைகள் (தென்புலத்தார் தெய்வம்), ரிஷிகள், மனிதர்கள் மற்றும் அனைத்து ஜீவராசிகள், இவ்வளவு ஏன்? தனக்கும் நன்மையளிப்பது இல்வாழ்க்கை ஒன்றுதான் என்று சான்றோர்களாகிய அனைவரும் ஒரே மனத்தாகக் கூறுகிறார்கள். (40)

வீரரே! இவ்வுலகில் என்னைப் போன்ற எந்தப் பெண்தான் தற்செயலாகத் தானாக வந்த புகழ் நிறைந்த, பெருமனம் படைத்த, பேரழகு கொண்ட தங்களைப் போன்ற கணவனை ஏற்காமல் இருப்பாள்? (41)

தடந்தோளாய்! சர்ப்பம் போன்று திரண்டுருண்டு அழகாக விளங்கும் தங்களது தடந்தோள்களில் சாய்ந்தசைய, எந்தப் பெண்தான் ஆசை கொள்ளாதிருப்பாள்? இனிமையான புன்சிரிப்பு, கருணை பொழியும் கடைக்கண் பார்வை கொண்டு புகலற்ற எங்களைப் போன்றவர்களது மனச்சோர்வை அகற்றவேயன்றோ, தாங்கள் இப்பூவுலகில் உலா வருவது. (42)

நாரதர் கூறுகிறார்—— அரசே! இவ்வாறு அந்த தம்பதிகள், ஒருவருடைய எண்ணத்தை மற்றவரும் ஏற்றுக் கொண்டு, அந்த நகரத்தில் நூறு ஆண்டுகள் மனமகிழ்ச்சியோடு இன்பம் துய்த்தனர். (43)

ஆங்காங்குள்ள துதிபாடகர்கள் இனிமையாகத் துதிபாட, கோடையில் பலப்பல பெண்கள் சூழத் தடாகத்தில் நீராடினான் புரஞ்ஜனன். (44)

அந்த நகரத்தில் மேற்புறம் ஏழு வாயில்களும், கீழ்ப்புறம் இரண்டு வாயில்களும் அமைந்திருந்தன. அந்நகரத்திற்கு எவன் அரசனோ, அவன் தனித்தனியான தேசங்களுக்குச் செல்வதற்கென்றே அந்த ஒன்பது வாயில்களும் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. (ஒன்பது வாயில்கள் என்பன இவ்வுடலிலுள்ள ஒன்பது துவாரங்கள். அவற்றில் இருகண்கள், இருகாதுகள், மூக்குத் துளைகள் இரண்டு, வாய் ஒன்று என ஏழு துளைகள் உடலின் மேற்புறமும்; அபானத்துவாரம், ஆண்குறி என இரண்டு துளைகள் உடலின் கீழ்புறமும் உள்ளவைகள்.) (45)

அரசே! இவற்றில் ஐந்து துவாரங்கள் கிழக்கிலும், ஒன்று தெற்கிலும், மற்றொன்று வடக்கிலும், மீதம் இரண்டும் மேற்கு திசை நோக்கியும் இருப்பன. அவைகளின் பெயர்களைக் கூறுகிறேன், கேள். (46)

கிழக்கு நோக்கியுள்ள ‘கத்யோதை’, ‘ஆவிர்முகி’ என்கிற இரண்டு துவாரங்களும் ஒரே இடத்தில் உள்ளன. அதன் வழியாக மன்னன் புரஞ்ஜனன், தனது நண்பனான ‘தியுமான்’ என்பவனுடன் ‘விப்ராஜிதம்’ என்கிற தேசத்திற்குச் செல்கிறான். (47)

அதேபோல், ஒரே இடத்தில் கிழக்கு நோக்கியவாறு அமைந்துள்ள ‘நளினீ’, ‘நாளினீ’ என்னும் இருவாசல்கள் வழியே, ‘அவதூதன்’ என்கிற தன் நண்பனுடன் ‘ஸௌரபம்’ என்கிற தேசத்திற்குப் போகிறான். (48)

கிழக்கு நோக்கியிருக்கும் ‘முக்யா’ என்கிற ஐந்தாவது வாசல் வழியாக, ‘ரஸக்ஞன்’ என்பவனுடன் ‘பஹூதனம்’ என்கிற தேசத்திற்கும், ‘விபணன்’ என்பவனோடு ‘ஆபணம்’ என்னும் தேசத்திற்கும் செல்கிறான். (49)

நகரத்தின் தென்திசையிலுள்ள ‘பித்ருஹூ’ என்கிற வாயில் வழியே, மன்னன் புரஞ்ஜனன் ‘சுருததரன்’ என்பவனோடு தென்பாஞ்சால நாட்டை அடைகிறான். (50)

நகரத்தின் வடக்கு திசையில் ‘தேவஹூ’ என்கிற வாயில் வழியே, ‘சுருததரன்’ என்பவனோடு வடபாஞ்சால நாட்டிற்குச் செல்கிறான். (51)

மேற்கு திசையில் இருப்பது ‘ஆஸுரீ’ என்கிற வாயில். புரஞ்ஜனன், ‘துர்மதனன்’ என்பவனுடன் அந்த வாயில் வழியாக ‘கிராமகம்’ என்கிற தேசத்திற்குச் செல்கிறான். (52)

அதே மேல்திசையிலுள்ள ‘நிர்ருதி’ என்கிற மற்றொரு வாயில் வழியாக, அந்த புரஞ்ஜன மன்னன் ‘லுப்தகன்’ என்கிறவனுடன் ‘வைசஸம்’ என்கிற தேசத்தை அடைகிறான். (53)

இந்த நகரத்தில் வசிப்பவர்களில் ‘நிர்வாக்’ என்பவனும், ‘பேசஸ்கிருத்’ என்பவனும் மட்டுமே குருடர்கள். இந்த புரஞ்ஜனன் கண் படைத்த மக்களுக்கு அரசனாக இருந்தும், குருடர்களான இவ்விருவர்களின் உதவி கொண்டே, இங்குமங்கும் அலைந்து திரிந்து, தன் அலுவல்களைக் கவனிக்கிறான். (54)

விஷூசீனன் என்கிற தனது முக்கிய பணியாளனுடன் புரஞ்ஜனன், தனது அந்தப்புரம் செல்கையில், அங்கு தனது மனைவி—மக்களிடம் கொண்ட பாசத்தால் மயங்குகிறான்; தெளிவு பெறுகிறான்; (சிலசமயம்) மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் கொள்கிறான். (55)

சித்தம் பல்வேறு செயல்களில் ஈடுபட்டு, காமத்திற்கு அடிமையாகி அறிவிழந்த அந்த புரஞ்ஜனன், தன் பட்டத்தரசி எதையெதைச் செய்கிறாளோ, அவற்றையெல்லாம் தானும் செய்து ஏமாற்றமடைகிறான். (56)

தன் மனைவி கள் குடித்தால் தானும் குடித்து பைத்தியக்காரனாகிறான். அவள் சாப்பிட்டால் இவனும் சாப்பிடுகிறான். அவள் மென்றால் இவனும் மெல்கிறான். (27)

அவள் பாடினால் இவனும் பாடுகிறான். அவள் அழ இவனும் அழுகிறான். அவள் சிரிக்க இவன் சிரிக்கிறான். அவள் பேச இவன் பேசுகிறான். (28)

அவள் ஓடினால் இவன் ஓடுகிறான்; நின்றால் நிற்கிறான்; படுத்தால் படுக்கிறான்; உட்கார்ந்தால் தானும் உட்காருகிறான். (59)

அவள் எதையாவது கேட்டால் இவனும் அதையே கேட்கிறான்; பார்த்தால் தானும் பார்க்கிறான்; (வாசனையை) அவள் முகர்ந்தால் தானும் முகர்கிறான். ஏதாவதொன்றை அவள் எடுத்தால், இவனும் அதையே எடுக்கிறான். (60)

அவன் மனைவி எப்பொழுதாவது வாட்டமுற்றிருந்தால், அதைக் கண்டு இவனும் வாடி வருந்துகிறான். அவள் மனம் மகிழ்ந்து தெளிவாக இருந்தால், இவனும் மனமகிழ்ச்சி பெற்று தெளிவாகக் காண்கிறான். (61)

இவ்வாறு, அந்த மன்னன் புரஞ்ஜனன் அழகான தனது மனைவியால் வஞ்சிக்கப்பட்டான். அவனது பணியாட்கள், பிரஜைகள் எல்லோரும் அவனை ஏமாற்றிவிட்டனர். அறிவிலியான அவன் தன் விருப்பமில்லாமலே கட்டாயத்திற்கு ஆட்பட்டு, விளையாட்டிற்கென்றே வீட்டில் வளர்க்கப்படும் நாய் போல், அவளது செயல்களை அப்படியே பின்பற்றுகிறான். (62)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபத்தாறாவது அத்தியாயம் — புரஞ்ஜனன் வேட்டைக்குச் செல்லுதலும், அவனது மனைவி பிணக்குதலும்

நாரதர் கூறுகிறார்—— அரசே! ஒருநாள் அரசன் புரஞ்ஜனன் தங்கக்கவசம் (ரஜோகுணம்) அணிந்து, தனது பெரிய வில்லேந்தி, குறையாத அம்புகள் நிறைந்த அம்புறாத்தூணியை (அஹங்காரம்) எடுத்துக் கொண்டு, வேகமாகச் செல்லும் ஐந்து குதிரைகள் (அறிவுப்புலன்கள்) பூட்டிய தேரிலேறி, தனது பதினோரு சேனைத்தலைவர்களுடன் (மனத்துடன் சேர்ந்த பத்து புலன்கள்) பஞ்சப்பிரஸ்தம் (சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம்) என்னும் காட்டிற்குச் சென்றான். அந்தத் தேர் இரு ஏர்க்கால்கள் கொண்டது (அஹங்காரம், மமகாரம்). இரு சக்கரங்கள் (புண்ணியமும் பாவமும்), மூன்று கொடிகள் (முக்குணங்கள்), ஐந்து கயிறுகள் (பஞ்சப்பிராணன்கள்), ஒரு கடிவாளம் (மனம்), ஒரு தேரோட்டி (புத்தி), அரசன் வீற்றிருக்கும் ஒரு பீடம் (இதயம்), நுகத்தடிகள் கட்டும் இரு குழிகள் (சோகம், மோகம்), ஐந்து வழிகள் (மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி), ஏழு தட்டுகள் (ஏழுதாதுக்கள்), ஐந்து வகை நடைகள் (செயற்புலன்களது செயல்கள்) கொண்டது. அந்தத் தேர் முழுவதும் தங்கத்தாலானது. (1—3)

தன் மனைவியை ஒரு நொடிவிட்டுப் பிரிவதிலும் துன்பம் காணும் அந்த புரஞ்ஜனன், வேட்டையாடுவதில் கொண்ட விருப்பத்தினால், அவளையும் விடுத்து வில்லேந்திச் செருக்கோடு வேட்டையாடச் சென்றான். (4)

அப்பொழுது கொடுமைமிக்க மனத்தினனாய் சிறிதும் கருணையின்றி, அரக்கன் போல் தன் கூரிய அம்புகளால் குற்றமற்ற காட்டு விலங்குகளை வதைத்தான். (5)

வேட்டையாட விருப்பமுள்ள அரசன் மட்டும் கொல்லத்தக்க வனவிலங்குகளைத் தேவையான அளவு மட்டும் கொல்லலாம் என்பது சாஸ்திரங்களது கட்டளை. அசைவ உணவு உண்பவர்களை ஒரு கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வருவதற்காக, இப்படி ஒரு நியதி கூறப்பட்டிருக்கிறது. (6)

இவ்வாறு அறநெறிக்குட்பட்டுத் தன் கடமையைச் செய்யும் அறிஞன், தனது உண்மை அறிவின் காரணமாக, அந்தக் கர்மத்தில் பற்றுதல் வைக்க மாட்டான். (அந்தக் கர்ம பயன் அவனைக் கட்டுப்படுத்தாது.) (7)

அவ்வாறில்லாது மனம் போனபடி காரியங்களைச் செய்பவன், அஹங்காரத்திற்கு ஆட்பட்டுக் கர்மங்களில் தளையுண்டு, முக்குணப் பிரவாகமான உலகியல் சூழலில் விழுந்து, அறிவிழந்து கீழ்ப்பிறவிகளை அடைகிறான். (8)

புரஞ்ஜனனது பலவண்ண இறகுகள் பூட்டிய கூரிய அம்புகள் தைத்து பலப்பல பிராணிகள் உடல் சிதறித் துன்பத்துடன் மடிந்தன. அவனது கருணையற்ற இந்தச் செயலைக் கண்ட கருணையுள்ளம் படைத்தோர், இதைப் பொறுக்க முடியாமல் மிகவும் வருந்தினர். (9)

இவ்வாறு அவன் முயல்கள், பன்றிகள், எருமைகள், கவயம் (நீலநிறமுடைய பசுக்கள்), கிருஷ்ணமான்கள், முள்ளம்பன்றி, மற்றுமுள்ள பலவகை விலங்குகளையும் கொன்று குவித்து களைத்துப் போனான். (10)

பசி—தாகத்தால் துன்புற்ற அவன், காட்டைவிட்டுத் தன் அரண்மனை வந்தான். அங்கு நீராடி, உணவு உண்டு ஓய்வெடுத்துக் களைப்பு நீங்கினான். (11)

பின் நறுமணப் பொடிகள், சந்தனம், புஷ்பமாலைகள் சிறந்த ஆபரணங்கள் ஆகியவற்றால் தன்னை நன்றாக அலங்கரித்துக் கொண்டான். அப்போதுதான், அவனுக்குத் தன் மனைவியைப் பற்றிய நினைவு வந்தது. (12)

வயிராற உண்டு, இதயம் மகிழ்ச்சி பொங்க, அந்த மகிழ்ச்சியினால் மதம் சற்றே தலைக்கேற காமத்தீயால் மனஞ்சலிக்க, இல்லற நெறிக்கு அனுகூலமான தன் அழகிய மனைவியைத் தேடலானான். ஆனால், அவள் அரண்மனையில் எங்குமே காணப்படவில்லை. (13)

பிராசீனபர்ஹிஸே! அப்பொழுது புரஞ்ஜனன் மிகவும் வருத்தமுற்று அந்தப்புரத்திலுள்ள பெண்களிடம், “பெண்மணிகளே! நீங்களும் உங்கள் அரசியும் முன்போல் நலம்தானே? (14)

இன்று, அரண்மனையின் செல்வங்களெல்லாம் முன்போல் மனத்திற்கு மகிழ்ச்சி தருவனவாக இல்லையே! என்ன காரணம்? வீட்டில் தாயாரோ அல்லது கணவனையே தெய்வமாக மதிக்கும் கற்பரசியான மனைவியோ இல்லையெனில், அந்த வீடு சக்கரங்கள் இல்லாத பெருந்தேர் போலத்தான். அறிவுள்ளவன் எவன்தான் வறியவன்போல் அந்த வீட்டில் இருப்பான், வாழ்வான்? (15)

துன்பக்கடலில் மூழ்கித் தவிக்கும் எனக்கு அவ்வப்போது நல்லுரைகள் கூறி, அந்தத் துன்பங்களிலிருந்து என்னைக் கரையேற்றி வைக்கும் அந்தப் பெண்ணரசி எங்கிருக்கிறாள்?” (16)

பணிப்பெண்கள் கூறுகிறார்கள்—— “அரசே! இன்று உங்கள் மனைவி என்ன நிச்சயம் செய்துள்ளாள்? என்பதை நாங்களறியோம். பகைவர்களை அழிப்பவரே! இதோ, படுக்கையை விட்டு வெறும் தரையில் படுத்திருக்கிறாள், பாருங்கள்.” (17)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “அரசே! அந்தப் பெண்ணினுடைய இணக்கத்தால் அறிவு மழுங்கிய மன்னன் புரஞ்ஜனன், தனது பட்டத்தரசி அலங்கோலமாய்த் தரையில் படுத்திருப்பது கண்டு மிகவும் கலக்கமடைந்தான். (18)

மிகுந்த மனவருத்தங்கொண்ட அவன், இனிய சொற்களால் தன் மனைவியைச் சமாதானம் செய்தான். இருந்தும் அவள் தன்னிடம் பிணங்கி இருப்பதன் காரணத்தை அறிய முடியவில்லை. (19)

சமாதானப்படுத்துவதில் திறமைமிக்கவனான புரஞ்ஜனன், அவளது பாதங்களைத் தன் மடியில் வைத்துக் கொஞ்சியவண்ணம் அழுத்திக் கொண்டே, பிடித்துவிட்டுக் கொண்டே இனிமையாகக் கூறலானான்.” (20)

புரஞ்ஜனன் பேசலானான்—— “மங்களமானவளே! வேலைக்காரன் தவறு செய்தால், அதைக் கண்ட உடனே, அவனது யஜமானன் அவனைத் தண்டிக்க வேண்டும். ‘நம்மைச் சேர்ந்தவனாயிற்றே?’ என்றெண்ணித் தண்டிக்காமல் விட்டால், அந்த வேலைக்காரன் உண்மையில் அதிருஷ்டமில்லாதவனே. (21)

பணியாளனுக்கு அவன் யஜமானன் தரும் தண்டனை, உண்மையில் அவன்மேல் கொண்ட அருளே, கருணையே. ஆனால் பெண்ணே! அறிவிலியான அவன் (வேலைக்காரன்) கோபத்தின்பாற்பட்டு, அவர் (யஜமானன்) செய்தது, தனது நன்மையின் பொருட்டே என்பதை உணர்வதில்லை. (22)

முத்துப்பல்லழகியே! உன் புருவங்கள்தான் எத்தனையழகு! உன் மனம்தான் தூய்மையான வெள்ளையாயிற்றே. இந்த ஊடல் ஏன்? சினத்தைவிடு. என்னைக் கொஞ்சம் பார். நான், உன் கணவனல்லவா? எவ்வளவு எடுப்பான அழகிய மூக்கு, இனிய பேச்சு, வெட்கம், காதல் கனிந்த சிரித்த பார்வை. வண்டுபோல் கருத்த சுருண்ட முன்னெற்றி கேசங்கள். இந்த உன் திருமுகமண்டலம் என்னை அப்படியே மயக்குகிறதே! (23)

நீ வீரனது மனைவியல்லவா? உனக்கு எவனாவது தவறிழைத்தானா? சொல். அந்தணர்களைத் தவிர வேறு யாராக இருப்பினும், உடனே அவனைத் தண்டிக்கிறேன். பகவானுடைய பக்தனைத் தவிர, இம்மூவுலகிலும் உன்னிடம் தவறு புரிந்த எவனும் பயமின்றி மகிழ்ச்சியோடிருக்க இயலாது. (24)

அன்பே! திலகம் இல்லாத அழுக்கான, மகிழ்ச்சியற்ற உன் முகம் கோபத்தினால் சிவந்து காண்கிறது; கருணைவெள்ளம் இழந்து பராமரிப்பின்றி காந்தி குன்றியுள்ளது. இதுவரை உன்னை இம்மாதிரி நான் கண்டதில்லையே. உனது மார்புத்தடங்கள் கண்ணீரால் நனைந்து வாடிக் கிடக்கின்றன. கொவ்வைப்பழம் போன்ற உனது சிவந்த உதடுகள் வெளிறிக் கிடக்கின்றனவே! இவ்வாறு நான் இதுவரை கண்டதில்லையே. (25)

நான் வேட்டையில் விருப்பங்கொண்டு, உன்னிடம் சொல்லிக் கொள்ளாது வேட்டையாடச் சென்றது தவறுதான். இருப்பினும், நான் உன் கணவனல்லவா? கருணை காட்டலாகாதா? மன்மத பாணத்தினால் அடியுண்டு, தன்வயமிழந்து, மனைவியின் கருணைக்கு ஏங்கும் தன் மணாளனை, புணர்ச்சியில் விருப்பம் கொண்ட காமினியான எந்தப் பெண்தான் ஏற்காமல் இருப்பாள்?” (26)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபத்தேழாவது அத்தியாயம் — புரஞ்ஜனனின் நகரை சண்டவேகன் தாக்குதல்; காலகன்னிகையின் வரலாறு

நாரதர் கூறுகிறார்—— அரசே! இவ்வாறு அவனது காதலியான புரஞ்ஜனி, தனது சரச சல்லாபங்களாலும் சரீர சேஷ்டைகளாலும் புரஞ்ஜனனை முழுவதுமாகத் தன்வயப்படுத்தி, அவனை மகிழ்வித்துத் தானும் மகிழ்ந்தாள். (1)

அரசே! அந்த புரஞ்ஜனி நீராடிப் புத்தாடைகள் அணிந்து, நறுமணப்பூச்சுகளால் மணம் கமழ அழகுமிளிர புன்முறுவல் பூத்த முகத்துடன் புரஞ்ஜனனிடம் நெருங்கவே, அவனும் அவளை மகிழ்ச்சியோடு வரவேற்றான். (2)

இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் கழுத்தோடு கழுத்தாகப் பிணைந்து, இறுகத் தழுவி, தனிமையில் காதல் பேச்சுக்கள் பேசி, இரவு—பகலறியாது அவளிடமே மனம் சென்றதால், தன் ஆயுள் குறைந்து போவதை அவன் உணரவில்லை. (3)

விலையுயர்ந்த மஞ்சத்தில், தன் மனைவியின் கைகளையே தலையணையாகக் கொண்டு சயனித்த புரஞ்ஜனன், நன்மனமும் வீரமும் இருந்தபோதிலும், காதல் போதை தலைக்கேறத் தன் மனைவியையே பெறுதற்கரிய பெரும்பேறாக எண்ணி, தனக்கு அனைத்து நலன்களையும் அளிக்கும் தனது உண்மை வடிவை (ஆத்ம தத்துவத்தை) மறந்து வாழ்க்கை நடத்தினான். (4)

மன்னவா! இவ்வாறு காமவயப்பட்டு, அவளுடன் இன்பம் துய்த்த புரஞ்ஜனனது இளமை அரைநொடிபோல் கழிந்தது. (5)

சக்கரவர்த்தியான புரஞ்ஜனன், தன் மனைவி புரஞ்ஜனியிடம் ஆயிரத்து நூறு புத்திரர்களைப் பெற்றான். இப்பொழுது அவனது ஆயுளில் பாதி கழிந்தது. (6)

அரசே! அதன்பின் பௌரஞ்ஜனிகள் என்று புகழ்பெற்ற நூற்றுப்பத்து பெண் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்தான். அவர்கள் தங்கள் தாய்—தந்தையரைப் போலவே நற்குணமும் நன்னடத்தையும் கொண்டவர்கள். மாதாபிதாக்களின் பெருமைக்குப் பெருமை சேர்ப்பவர்கள் அவர்கள். (7)

பாஞ்சால தேசாதிபதியான புரஞ்ஜனன், தந்தையின் வம்சத்தைப் பெருக்கும் தனது புத்திரர்களுக்குத் தகுந்த அழகிய பெண்களையும், (புகழைப் பெருக்கும்) தன் பெண்களுக்குச் சிறந்த வரன்களையும் பார்த்துத் திருமணம் முடித்தான். (8)

அவனது புத்திரர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் நூறு நூறு மகன்கள் பிறந்தனர். அதனால், புரஞ்ஜனனது வம்சம் அந்தத் தேசத்தில் பெருகியது. (9)

இந்தப் பிள்ளைகள், பேரன்கள், வீடு—வாசல், பொக்கிஷம், பணியாட்கள், மந்திரிப்பிரதானிகள் என்று அவைகளில் கொண்ட ‘எனது’ என்கிற பாசத்தால் தளையுண்டு தவித்தான். (10)

ஹே பிராசீனபர்ஹிஸ்! உன்னைப் போலவே புரஞ்ஜனனும் பற்பல ஆசைகள் கொண்டு அந்த விருப்பங்கள் நிறைவேற, வேள்வி தீட்சையேற்று, பசுக்களைக் கொன்று செய்யும் பயங்கரமான வேள்விகள் பல செய்து, தேவர்கள், பித்ருக்கள், பூதங்களின் தலைவர்கள் ஆகியவர்களைப் பூசித்தான். (11)

தனது மனைவி—மக்கள் என்று குடும்பத்தில் தீவிர பற்று கொண்டு, அதன் நலனுக்கான வேள்விகளில் ஈடுபாடுள்ளவனும், அதனால், தனக்கு (ஆன்மாவிற்கு) நன்மை பயக்கும் கர்மங்களில் ஈடுபாடற்றவனுமான புரஞ்ஜனனுக்கு மூப்பு எட்டியது. காமப்பித்து கொண்டவர்கள் வெறுத்தொதுக்குவது, இந்த மூப்புதானே. (12)

அரசே! மிக்க புகழ் வாய்ந்த கந்தர்வ மன்னன் சண்டவேகன். பலமிக்க முன்னூற்று அறுபது கந்தர்வர்கள், அவனது பணியாட்கள். (13)

மேலும், அதே எண்ணிக்கையுடைய வெளுப்பு—கறுப்பான இரட்டையர்களான கந்தர்வப் பெண்களும் உண்டு. அவர்கள் சாரிசாரியாக வந்து, அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்த அந்த நகரத்தை மாறி மாறி அழிக்கலானார்கள். (14)

கந்தர்வராஜனான சண்டவேகனது பரிவாரங்கள், புரஞ்ஜனனது பட்டணத்தைச் சூறையாடத் தொடங்கியபோது, அதைக் காவல் காக்கும் ‘பிரஜாகரன்’ என்கிற ஐந்துதலை நாகம், அவர்களை எதிர்த்தது. (15)

அந்தப் பட்டணத்தைக் காக்க மிக்க பலம் பொருந்திய பிரஜாகரன், தானொருவனாகவே அந்த எழுநூற்றிருபது கந்தர்வர்கள், கந்தர்வப் பெண்களுடன் நூறு வருடகாலம் கடும்போர் புரிந்தது. (16)

பல வீரர்களுடன் தானொருவனாகவே நின்று போர்புரியும் தனது காவலனான பிரஜாகரன், வலிமையிழந்து வருவதைக் கண்ட புரஞ்ஜனன், தன் நாடு நகரத்திலுள்ள உற்றார்—சுற்றத்தாரைக் குறித்துக் கவலை கொண்டான். (17)

(முன்பு) தனது பரிவாரங்கள் கொண்டுவந்து தரும் காணிக்கைகளைப் பெற்று, அதனால் தானொருவனாகவே மதுபானம், பெண்ணினச் சேர்க்கை என அனைத்து இன்பங்களையும் துய்த்து வந்த புரஞ்ஜனன், பின் வரப்போகும் பயம் பற்றிய கவலையற்றவனாகவே இருந்தான். (18)

பர்ஹிஷ்மானே! (பிராசீனபர்ஹிஸ்ஸே!) இந்நிலையில் காலனது மகள் (ஜரை) தனக்கேற்ற மணாளனைத் தேடி மூவுலகங்களிலும் சுற்றி வந்தாள். ஆனால், எவரும் அவளை ஏற்க முன்வரவில்லை. (19)

காலனது மகளான ஜரை என்கிற அவள், தனது அதிருஷ்டமின்மை காரணமாக ‘துர்பகை’ எனப் பெயர் பெற்றாள். முன்பொரு சமயம் புரு மன்னன், தன் தந்தைக்குத் தனது இளமையைத் தர முன்வந்து, அதனால் இவளை முழுமனத்துடன் ஏற்றான். இந்த காலகன்னிகையும் (ஜரா என்கிற மூப்பு) அதனால் மனம் மகிழ்ந்து, அவனுக்கு அரசுரிமை கிடைக்குமாறு வரம் நல்கினாள். (20)

முன்பொரு சமயம், நான் பிரும்மலோகத்திலிருந்து பூவுலகு வந்து கொண்டிருந்த பொழுது, மூவுலகும் சுற்றித் திரிந்த அவள், நான் ‘பிரும்மசரிய விரதமுடையவன்’ எனத் தெரிந்தும், காமத்தீ பிடித்துந்த, என்னை மணாளனாக வரிக்க விரும்பினாள். (21)

நான், அவளது வேண்டுதலை ஏற்காததால் கோபம் கொண்ட அவள், ‘நீ, எனது விருப்பத்தை ஏற்காததால், எந்த ஓரிடத்திலும் நிலைபெற்றிருக்கக் கூடாது’ எனக் கடுமையான சாபமளித்தாள். (22)

என்னிடம் தன் விருப்பம் நிறைவேறாதது கண்ட அவள், என் சொல்படி ‘பயம்’ என்கிற யவன மன்னனைக் கணவனாக வரித்தாள். (23)

‘வீரனே! நீர், யவனர்களிலேயே சிறந்தவர். நான், உங்களைக் காதலிக்கிறேன்; கணவனாக அடைய விரும்புகிறேன். தங்களிடம் வேண்டுவோரது விருப்பம் என்றுமே வீணானதில்லை அல்லவா? (24)

உலக நடைமுறையிலும், சாஸ்திர நடைமுறையிலும் தன்னிடமுள்ள தன்னால் தர முடிந்த பொருளைப் பிறருக்குத் தராதவனும், அறநெறி முறைப்படி தான் பெறத்தக்கவனாக இருந்தும் தானாக வந்ததை ஏற்காதவனும் ஆகிய அவர்களிருவரும் வீண்பிடிவாதம் கொண்டவர்களே. அறிவற்ற இவர்களைக் கண்டு அறிஞர்கள் வருந்துகிறார்கள்; இரக்கம் கொள்கிறார்கள். (25)

ஆகையினால், காதலனே! உன்னை விரும்பி வந்த என்னை ஏற்றுக் கொள்; அருள் செய். தீனர்களிடம் தயை கொள்வதே ஆண் மகனின் சிறந்த அறநெறி.’ (26)

காலகன்னிகையான ஜரையின் கூற்றைக் கேட்ட யவன மன்னன், தேவர்களின் (விதியின்) உள்ளக்கருத்தை நிறைவேற்ற நினைத்து, அவளை நோக்கிப் புன்முறுவலித்துப் பேசலானான். (27)

‘நீ அழகில்லாதவள்; மங்களங்கள் அற்றவள். ஆகவே, இவ்வுலகில் உன்னை யாரும் விரும்பி ஏற்க மறுக்கிறார்கள். (ஆனால்,) நான் எனது யோகமகிமையினால் உனக்கேற்ற ஒரு மணாளனை நிச்சயித்திருக்கிறேன். (28)

ஆகவே, கர்ம பயனால் விளைந்த இந்த உலகில், யார் கண்ணிலும் படாமல் பலாத்காரமாக அனைத்தையும் நீ அனுபவி. எனது படைகளையும் அழைத்துச் செல். அதனால், அனைத்து மக்களையும் அழிப்பதில் நீ வெற்றி பெறுவாய். உன்னெதிரில் எவரும் எதிர்த்து நிற்க இயலாது. (29)

இவன் பெயர் பிரஜ்வாரன்; எனது தம்பி. நீ, எனது தங்கையாகிவிட்டாய். நானும் உங்களிருவருடன் அனைத்து சேனைகளையும் சேர்த்து கொண்டு, பிறரது கண்களுக்குப் புலப்படாமல் அனைத்து உலகங்களையும் சுற்றி வருவேன்.’ (30)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபத்தெட்டாவது அத்தியாயம் — புரஞ்ஜனன் பெண்ணாகப் பிறத்தல்; அவிக்ஞாதனது உபதேசத்தால் முக்தி பெறுதல்

நாரதர் கூறுகிறார்—— பிராசீனபர்ஹிஸே! ‘பயம்’ என்கிற யவன மன்னனது கட்டளையை ஏற்ற அவனது சேனை வீரர்கள், பிரஜ்வாரன் மற்றும் காலனது மகள் ஜரையுடன் இந்தப் பூமி முழுவதும் சுற்றி வந்தனர். (1)

ஒருசமயம் அவர்கள் உலகிலுள்ள அனைத்து போகங்களும் நிறைந்ததும், (பிரஜாகரன் என்கிற) கிழட்டு பாம்பினால் காப்பாற்றப்படுவதுமான புரஞ்ஜனனது நகரத்தைக் கடுமையாகத் தாக்கினர். (2)

காலனது மகளான ஜரையினால் பீடிக்கப்பட்டவன், தன் உடல் வலிமையை இழக்கிறான். அந்த காலகன்னியும் புரஞ்ஜனபுரத்தைப் பலாத்காரமாகத் தாக்கினாள். (அதாவது, அந்நகர மக்கள் கிழட்டுத்தனம் அடைந்தனர்.) (3)

காலகன்னிகையால் வலுவில் அனுபவிக்கப்படுகிற, அந்த நகரின் கோட்டை வாயில்கள் வழியே, உட்புகுந்த யவனர்கள் அந்த நகரைச் சூறையாடினர். (4)

இவ்வாறு அந்த நகரம் துன்புறுத்தப்படும்போது, அதைக் கண்ட புரஞ்ஜனன் மிகவும் கலங்கினான். அவனோ அந்த நகரமே தன்னுடையது; தானே அதன் தலைவன் என்று சொந்தம் கொண்டாடும் பெருத்த சம்சாரி. ஆகவே கலங்கினான். (5)

காலகன்னிகையான ஜரையினால் பீடிக்கப்பட்டு, அந்த நகரமே தன் சோபையிழந்தது; செல்வமிழந்தது. புரஞ்ஜனனோ உலகியலின்பங்களிலேயே ஈடுபாடு கொண்டவனாதலால் கலக்கமடைந்து செய்வதறியாது தவித்தான். கந்தர்வர்களும் யவனர்களும் அந்த நகரின் செல்வங்கள் அனைத்தையும் கவர்ந்தனர். (6)

தன் நகரம் முற்றிலுமாக அழிந்ததைக் கண்டான். தன் புதல்வர்கள், பேரப்பிள்ளைகள், பணியாட்கள், மந்திரிப்பிரதானிகள் அனைவரும் தனக்கு எதிர்தட்டாக இருப்பதையும், மனைவி அன்பில்லாமல் நடந்து கொள்வதையும், தனது உடல் மூப்பால் (ஜரையால்) பீடிக்கப் பட்டுள்ளதையும், பாஞ்சால நகரமே பகைவர்கள் கையில் சிக்கி அழிந்துபட்டதையும் கண்டு, மன்னன் புரஞ்ஜனன் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான். துன்பங்களிலிருந்து நகரை மீட்க வழி தெரியாது கலங்கினான். (7—8)

காலகன்னிகையான ஜரையினால் (மூப்பினால்) உலகியலின்பங்கள் வலிமையிழந்தன. (மூப்பு வந்திடின் இளமை இன்பம் நுகர முடியாதல்லவா?) ஆனாலும், இவனுக்கு அதிலுள்ள ஈடுபாடு குறையாததனால் மிகவும் எளியவனானான். மனைவி—மக்களைக் கொஞ்சுவதிலேயே பற்று கொண்ட அவன், பரலோகத்தைப் பற்றி நினைத்தானில்லை; உற்றார்—சுற்றாரது அன்புமில்லை. (9)

இந்த நிலையில், அந்த நகரத்தைக் கந்தர்வர்களும் யவனர்களும் முற்றுகையிட்டனர். காலகன்னியோ அழித்து வருகிறாள். ஆகவே, அந்த நகரைத் துறக்க விருப்பமில்லாவிட்டாலும் துறக்கத் துணிந்தான். (10)

இதற்கிடையில் யவன மன்னன் பயம் என்பவனின் தம்பி பிரஜ்வாரன், தனது தமையனுக்கு மகிழ்ச்சி தரவேண்டி, அந்தப் பட்டணம் முழுவதையும் தீக்கிரையாக்கினான். (11)

அவ்வாறு நகரம் தீப்பற்றி எரிவது கண்ட புரஞ்ஜனன், தன் நகர மக்கள், பரிவாரங்கள், மனைவி, மக்கள் ஆகியவர்களுடன் மிகுந்த துக்கமடைந்தான். காரணம், அவன் அவற்றில் கொண்ட தீராத பற்றே. (12)

நகரமோ காலகன்னிகையான ஜரையினால் (கிழட்டுத்தனத்தால்) ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது. யவனன் வேறு அந்த நகரை முற்றுகையிட்டான். பிரஜ்வாரன் வேறு தாக்குகிறான். தனது இருப்பிடமும் சேதமடைந்துவிட்டது. இதைக் கண்டு பிரஜாகரன் என்கிற நகரக் காவலனான பாம்பு கவலையுற்றது. (13)

அந்த நகரத்தை எவ்வகையிலும் தன்னால் காக்க முடியாதது கண்ட பிரஜாகரன், தீப்பற்றி எரியும் மரப்பொந்திலிருக்கும் பாம்பு, அதை விடுத்து ஓட முயற்சிப்பதுபோல், துன்பத்தாலும் மனவேதனையாலும் உடல் நடுங்க, அங்கிருந்து வெளியேற முயற்சித்தது. (14)

கந்தர்வர்கள், அவனது (புரஞ்ஜனனது) திறன் முழுவதையும் அழித்துவிட்டனர். உடல் தளர்ந்து, உறுப்புக்கள் நொறுங்கி, அவன் வெளியேற முயற்சிப்பதைக் கண்ட பகைவர்களான யவனர்கள், அவனைத் தடுத்து நிறுத்தவே, அவன் மிகவும் வருந்தி அழத் தொடங்கினான். (15)

வீடு—வாசல், மனைவி—மக்கள் என்று ‘எனது’ என்கிற பற்றின் காரணமாக, அவனது அறிவு மழுங்கியது. பெண்ணிடம் கொண்ட காதலால் மிகவும் எளியவனானான். இதுவரை தான், தனது என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த மனைவி—மக்கள், மருமகள்கள், பேரன்கள், மாப்பிள்ளைகள், பணியாட்கள், வீடு—வாசல், சொத்து மற்றும் வேறுவேறு பொருள்கள் ஆகிய அனைத்தையும் துறந்து செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்ததும், அவற்றின் மேல் கொண்ட மோகத்தால் சிந்தை கலங்கி (இவ்வாறு) நினைக்கலானான். (16—17)

அந்தோ! எனது மனைவியோ பெருத்த குடும்பத்தலைவி; நானும் பரலோகமடைந்து விட்டால், எவ்வாறு இவள் தனித்தவளாக இத்தனை பெரிய குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவாள்? பெண்டுபிள்ளைகளின் கவலையே இவளைத் தின்றுவிடுமே. (18)

நான் உணவு கொள்ளாது, இவள் உணவு ஏற்கமாட்டாளே. நான் நீராடாது இவள் நீராடாள். எனக்குப் பணிவிடை செய்வதே அனைத்தும் என்றல்லவா நினைப்பவள். நான் சிலசமயம் சினந்தால் நடுங்குவாள். தவறி அதட்டிப் பேசினாலோ பயங்கொண்டு மௌனமாக இருப்பாள். (19)

நான் அறிவு கலங்கியுள்ளபோது அறிவுரை கூறி, என்னை ஊக்கப்படுத்துவாள். நான் வெளிதேசம் சென்றிருந்தால், விரகத்தால் வாடி இளைத்துத் துரும்பாக மெலிந்துவிடுவாள். வீரர்களான பிள்ளைகளைப் பெற்றவள்தான். இருந்தாலும், எனக்கு பின் இந்த இல்லற வாழ்வைத் தொடருவாளா? (அல்லது இறந்துவிடுவாளா?) (20)

நான் இறந்தபிறகு என்னையே நம்பியிருந்த இந்தப் பிள்ளைகளும் பெண்களும் எப்படி வாழ்வார்கள்? நடுக்கடலில் படகு உடைந்து கவிழ்ந்தது போலன்றோ தவிப்பார்கள். (21)

உண்மையில் அறிவுகொண்டு காண்கையில் துன்பப்படுவதற்குக் காரணமேயில்லை. ஆனால் அஞ்ஞானத்தின் காரணமாக, தனது பெண்டுபிள்ளைகளை நினைத்து வருந்தினான். இவ்வாறிருக்க, அவனைப் பிடிக்க ‘பயம்’ என்கிற யவன மன்னன், தன் படைகளுடன் அங்கு வந்தான். (22)

யவனர்கள், பலிக்கடா மாதிரி இவனைத் தங்களிடத்திற்கு இழுத்துச் செல்கையில், அவனது பரிவாரங்கள் பயந்து, துன்பத்தில் ஆழ்ந்து அழுதவண்ணம் அவனைப் பின்தொடர்ந்தனர். (23)

யவனர்களால் தகையப்பட்ட நகர பாலகனான பாம்பும், அந்த நகரத்தை விடுத்து அவர்களோடு சென்றது. இவ்வாறு அனைவரும் வெளியேற, அந்த நகரமே அழிந்து மண்ணோடு மண்ணாகியது. (24)

வலிமைமிக்க யவனர்கள் இவ்வாறு இழுத்துச் செல்லும்போதுகூட புரஞ்ஜனன் அறிவிழந்து, தனக்கு நன்மை செய்ய விரும்பிய தன் பழைய நண்பனான ‘அவிக்ஞாதனை’ நினைக்கவில்லை. (25)

இவன் வேள்வி செய்த சமயம் கொடுமைப்படுத்தப்பட்ட அந்த பசுக்கள், இப்போது இவனது கொடுஞ்செயல்களை நினைத்து, மிகவும் கோபத்துடன் அவனைக் கோடாலிகளால் வெட்டிப் பிளந்தன. (26)

கரைகாணா அஞ்ஞானத்தில் மூழ்கிப் பெண்களிடம் கொண்ட மோகத்தினால் அறிவிழந்த அந்த புரஞ்ஜனன், நெடுங்காலம் நரகவேதனை அனுபவித்தான். (27)

இறக்கும் தறுவாயிலும் புரஞ்ஜனன் அந்தப் பெண்ணைப் பற்றியே நினைந்திருந்ததால், மறுபிறவியில் விதர்ப்ப மன்னன் அரண்மனையில் ஓர் அழகிய பெண்ணாகப் பிறந்தான். (28)

இவள் திருமணப் பருவமெய்தியதும் விதர்ப்ப மன்னன், ‘பெருத்த வீரனே இவளை மணம் முடிக்கத்தக்கவன்’ என்று பறைசாற்றினான். பிற மன்னர்களை வென்று வெற்றி வாகை சூடிவரும் பாண்டிய மன்னன் மலயத்துவஜன், (இதைச் செவியுற்று) எதிர்த்து வந்த மன்னர்கள் அனைவரையும் வென்று, இவளை மணந்தான். (29)

இவ்வாறு மணம் முடித்த மலயத்துவஜன் கருவிழியாளான ஓர் அழகிய பெண்ணையும், அவளது தம்பிகளாக ஏழு ஆண்குழந்தைகளையும் பெற்றெடுத்தான். பின்னாட்களில் இவர்கள்தான் தமிழகத்தின் ஏழு மன்னர்களாயினர். (30)

அரசே! அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் பலப்பல (கோடிகோடி) குழந்தைகள் பிறந்தன. அவர்களது வம்சத்தினரே இம்மண்ணுலகை, இந்த மன்வந்தரத்திற்குப் பின்னரும்கூட ஆளப்போகிறார்கள். (31)

மலயத்துவஜனின் முதல் பெண் பற்பல விரதங்களை மேற்கொண்டவள். இத்மவாஹரது மகனான அகஸ்திய முனிவர், இவளை மணந்தார். இவர்களது புதல்வன் திருடச்யுதன். (32)

ராஜரிஷியான மலயத்துவஜன், இந்தப் பூமியைத் தன் புத்திரர்களுக்குப் பிரித்துக் கொடுத்துவிட்டு, பகவான் ஸ்ரீமந்நாரயணனை ஆராதனை செய்ய மனம் கொண்டு மலயபர்வதம் (திருவேங்கடமலை) சென்றான். (33)

கண்ணழகியான அவனது மனைவி வைதர்பி, தனது வீடு—வாசல், மக்கள், அனைத்து போகங்கள் ஆகிய அனைத்துலகையும் துறந்து, நிலவு சந்திரனைத் தொடர்வதுபோல் பாண்டிய மன்னனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றாள். (34)

அங்கு சந்திரவஸா, தாமிரபர்ணீ, வடோதகா என்ற மூன்று நதிகள் பாய்கின்றன. அவற்றின் புனித நீரில் தினந்தோறும் நீராடித் தங்கள் இரு வினைப்பயன்களையும் (உடலழுக்கையும் மனவழுக்கையும்) நீக்கித் தூய்மை பெற்றனர். (35)

அங்கிருந்தவண்ணம் கந்தமூலங்கள், பழங்கள், பூக்கள், இலைகள், புற்கள், வெறும் நீர் மட்டும் என உயிர் வாழ்வதற்கென்றே ஏற்றுக்கொண்டு கடுந்தவம் புரிந்தனர். அதனால், நாளடைவில் அவர்கள் உடல் மிகவும் மெலிந்தது. (36)

மகாராஜனான மலயத்துவஜன் எங்கும் எதிலும் ஒரே மனப்பான்மை கொண்டவனாக குளிர்—வெப்பம், மழை—காற்று, பசி—தாகம், வேண்டியவன்—வேண்டாதவன், இன்பம்—துன்பம் என்கிற துவந்துவங்களை (இரட்டைகளை) வென்றான். (ஆகவே, மனம் வசமாகியது.) (37)

தவத்தினாலும் உபாசனையினாலும் உலகியல் வாஸனைகளை வென்றான். யமம், நியமம் முதலிய எண்வகை யோகங்களால் பொறி—புலன்கள், பிராணன், மனம் ஆகியவற்றைத் தனது வசத்திற்குட்படுத்தி, தன் இதயத்தைப் பிரும்மத்தினிடம் நிலை நிறுத்தினான். (38)

இவ்வாறு நூறு தேவ வருடங்கள் அசையாது தூண்போல் ஒரேயிடத்தில் நின்று தவம் புரிந்தான். பகவான் வாசுதேவரிடம் மனம் பதிந்ததால், இத்துணை காலமும் அவனுக்கு உடலைப் பற்றிய நினைவேயில்லை. (39)

அவன் எங்கும் பரவி ஸ்வயம்பிரகாசமாக விளங்கும் ஆன்ம ஸ்வரூபத்தை இவ்வுடல் முதலியவற்றினுள்ளும், வேறாகவும், அறிவுக்குச் சாட்சியாகவும் விளங்குவதை உய்த்தறிந்து, கனவுலகில் கண்டவை அனைத்தும் பொய் என்று உணர்வதுபோல, இவ்வுலகமே மாயை என்பதை உணர்ந்தான்; அமைதி கொண்டான். (40)

மன்னவா! குரு ஸ்வரூபரான பகவான் ஸ்ரீஹரி உபதேசித்த, தனது அந்தக்கரணமெங்கும் ஒளியிடும் தூய்மையான, அறிவுமயமான தீப ஒளியினால் சர்வசாட்சியாக உள்ள ஆத்மஸ்வரூபத்தை பகவானிடத்திலும், அந்தப் பரப்பிரும்ம பரமாத்மாவைத் தன் ஆன்மாவிலும் வேறுபாடின்றி ஒன்றாகக் கண்டான். பின், இந்த அபேத சிந்தனையையும் ஒதுக்கி வெளித்தள்ளி அமைதிநிலை பெற்றான். (‘தான் பரமன்’ என்ற வேறுபாடு நீக்கித் தானாகவே பரமனாக ஆனான்.) (41—42)

இவ்வாறு தன் கணவன் தவம் செய்யும்போது கற்பரசியான வைதர்பி அனைத்து போகங்களையும் துறந்து, அனைத்து தர்மநெறிகளையும் உணர்ந்த தன் கணவன் மலயத்துவஜனுக்கு அன்போடு அனைத்துப் பணிவிடைகளையும் செய்தாள். (43)

மரவுரி உடுத்தி, விரத நியமங்களால் உடல் மெலிந்து, கருங்கூந்தல் சடையிட்டு, ஒரே பின்னலாகத் தொங்க, புகை இல்லாமல் சுவாலையுடன் விளங்கும் தீயில் தீக்கதிர்கள் ஒருங்கி இணைவதுபோல் இணைந்து அழகாக விளங்கினாள். (44)

தனது கணவன் இறந்த பின்பும், முன்போலவே அசையாத நிலையில் உட்கார்ந்திருப்பது கண்டு, அவன் இறந்தது அறியாது, எப்போதும்போல் அவனருகில் சென்று அனைத்துப் பணிவிடைகளையும் செய்தாள். (45)

அவ்வாறு தொண்டு செய்கின்ற அவள், கணவனது திருவடிகளைக் கழுவும்போது, அது சூடின்றிக் குளிர்ந்திருப்பதை உணர்ந்ததும், தன் கூட்டத்தினின்றும் நழுவித் தவறிய பெண்மானைப் போல் மனம் நடுங்கினாள். (46)

அந்த அடர்ந்த காட்டில், தான் தனியாக தீனநிலையில் உள்ளதை உணர்ந்த அவள் மிகவும் வருந்தினாள். கண்ணீரால் அவளது மார்புத்தடங்கள் நனைந்தன. வருத்தம் தாங்காது உரத்த குரலில் கதறினாள்—— ‘அரசரேறே! எழுந்திருங்கள், எழுந்திருங்கள்! கடல் சூழ்ந்த இவ்வுலகம், திருடர்கள் மற்றும் மறநெறி தழுவும் குறுநில மன்னர்களால் தாக்கப்பட்டு பயந்துள்ளது. அதைக் காப்பாற்றுங்கள்.’ (47—48)

தன் கணவனைப் பின்தொடர்ந்து வனம் வந்த அந்த அபலைப்பெண், அவனது திருவடிகளில் வீழ்ந்து கதறிப் புலம்பிக் கண்ணீர் பெருக்கி அழுதாள். (49)

இவ்வாறு புலம்பியழுத அவள், கட்டைகள் கொண்டு சிதையடுக்கி, அதில் கணவரது உடலை வைத்து எரித்து, தானும் உடன் கட்டையேற எண்ணினாள். (50)

அரசே! இச்சமயத்தில் அவளது பழைய நண்பன் ஆன்மஞானியான ஓர் அந்தணர், அங்கு வந்து கதறுகின்ற அந்த அபலைப்பெண்ணை இனிய வசனங்களால் சமாதானம் செய்து கூறலானார். (51)

அந்தணர் கேட்கிறார்—— “அம்மா! நீ யார்? யாருடைய பெண்? எதைக் குறித்து நீ கதறுகிறாய்? படுத்திருக்கும் இந்த ஆண்மகன் யார்? என்னை உனக்குத் தெரியவில்லையா? முன்பு உன்னோடு இங்குமங்கும் சுற்றித் திரிந்த உனது நண்பன் நான். (52)

நண்பனே! அவிக்ஞாதன் என்று முன்பொரு நண்பன் உனக்கு இருந்தது ஞாபகம் வருகிறதா? உலகியலின்பங்களை விரும்பி, அதற்கொரு இடத்தைத் தேடி, என்னை விடுத்துச் சென்றாயே! (53)

ஐயா! முன்பு நாம் இருவரும் மானஸஸரஸ்ஸில் வசிக்கும் அன்னங்கள் போல் நண்பர்களாக இருந்தோமே! ஆயிரம் வருடங்கள் தங்க இடமின்றித் தவித்தோமே! (54)

ஆனால் நண்பனே! என்னை விடுத்து உலகியலின்பங்களில் நாட்டங்கொண்டு, இந்தப் பூமியில் சுற்றித் திரிந்து, கடைசியில் ஒரு பெண் அமைத்த இடத்தை அடைந்தாய். (55)

அவ்விடத்தில் ஐந்து நந்தவனங்கள், ஒன்பது வாயில்கள், ஒரு வாயிற்காப்பான், மூன்று மதில்கள், ஆறு வியாபாரிகள், ஐந்து கடைத்தெருக்கள் இருந்தன. ஐந்து உபாதான காரணங்களால் செய்யப்பட்டது. இதற்கு ஒரு பெண் தலைவி. (56)

அரசே! ஐம்பொறிகளின் சப்தம் முதலிய விஷயங்களே, அந்த ஐந்து நந்தவனங்கள். கண், காது, மூக்கு, வாய், ஆசனத்துவாரம், ஆண்—பெண் குறி என்கிற பொறிகளின் இடங்களே ஒன்பது வாயில்கள். ஒளி, நீர், பூமி என்ற மூன்றும் மூன்று மதில்கள். மனமும், அறிவுப்புலன்கள் ஐந்தும் ஆறு வியாபாரிகள். (57)

செயற்புலன்கள் ஐந்தும் கடைவீதிகள். ஐந்து பூதங்களே என்றுமே அழியாத உபாதான காரணங்கள். புத்திதான் அந்த நகரத்தலைவி. இந்த நகரத்தினுள் நுழைபவன் அறிவிழந்து விடுகிறான். தன்னை யார் என்பதையும் மறக்கிறான். (58)

நண்பனே! அந்த நகரத்தில் அதன் தலைவியின் வலையில் வீழ்ந்து, அவளோடு சுற்றித் திரிந்து, உனது உண்மை நிலையினையும் மறந்து, இந்த இழிந்த நிலை அடைந்தாய். (59)

இதோ பார். நீ உண்மையில் விதர்ப்ப மன்னனின் மகளல்ல. இந்த வீரனான மலயத்துவஜன் உனது கணவனுமல்ல. எவளால் நீ ஒன்பது வாயில்கள் கொண்ட கோட்டையில் அடைக்கப் பட்டாயோ, அந்த புரஞ்ஜனிக்கு நீ கணவனுமல்ல. (60)

முற்பிறவியில் நீ உன்னை ஆண்மகன் என்றும், அவளை கற்பரசி என்றும் எண்ணினாயே? இவையெல்லாம் எனது மாயை. உண்மையில் நீ புருஷனோ அல்லது பெண்ணோ அல்ல. நாம் இருவரும் அன்னப்பறவைகள் (மாயா சம்பந்தமற்ற தூய வடிவினர்). நமது உண்மை ஸ்வரூபத்தை நீ அறிந்து கொள். (61)

நண்பனே! நான் (ஈசுவரன்) யாரோ, நீயும் (ஜீவனும்) அவனே. நாமிருவரும் வேறல்ல, ஒருவரே. ஆராய்ந்து காண்கில் நீ யாரோ, அவனே நான். உண்மையறிந்தவர்கள் நம்மிருவரிடையே சிறிதும் வேற்றுமை காண்பதில்லை. (62)

ஒருவன் தனது உருவத்தைக் கண்ணாடியிலும், மற்றொருவனது கண்களிலும் வெவ்வேறாகக் காண்கிறான் அல்லவா! அது போலத்தான், ஒரே ஆன்ம தத்துவத்தை வித்யை (அறிவு), அவித்யை (அறியாமை) என்கிற உபாதிகளால் (காரணங்களால்), தன்னைத்தானே ஈசுவரன், ஜீவன் என்று இரண்டாகக் காண்கிறான்.” (63)

இவ்வாறு அந்த ஹம்ஸம் (அன்னப்பறவை) மானஸஸரஸில் வாழும் ஜீவனான மற்றொரு அன்னத்தைச் சமாதானம் செய்யவே, அந்த ஹம்ஸம் (ஜீவன்) தனது ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை உணர்ந்து, தனது நண்பனது பிரிவாலும், உலகியலின்பங்களில் கொண்ட பற்றாலும் இழந்திருந்த ஆத்மஞானத்தைத் திரும்பப் பெற்றது. (64)

மன்னனே பிராசீனபர்ஹிஸ்! ஆத்ம தத்துவத்தின் உண்மை ஞானத்தை, நான் உனக்கு மறைமுகமாகக் கூறினேன். ஏனெனில், இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்த பகவானுக்கு மறைமுகமாகக் கூறுவதே இன்பமளிப்பது. (65)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இருபத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — புரஞ்ஜன சரிதத்தின் உண்மை விளக்கம்

பிராசீனபர்ஹிஸ் கேட்கிறான்—— “நாரத பகவானே! தாங்கள் கூறியதை எங்களால் நன்றாகப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அறிவறிந்த ஞானிகளே அதைப் புரிந்து கொள்ள திறம் பெற்றவர்கள். கர்மங்களிலேயே மயங்கித் திரியும் எங்களுக்கு எப்படித்தான் புரிந்து கொள்ள இயலும்?” (1)

நாரதர் (பதில்) கூறுகிறார்—— அரசே! புரஞ்ஜனன் (நகரை நிர்மாணித்தவன்) என்பவன் ஜீவன் (ஜீவாத்மா) எனத் தெரிந்து கொள். ஏனெனில், அவன்தான் தனது கர்மாவின் பயனாக (உடலை) நிர்மாணித்தான். அந்த உடலோ ஒரு கால், இரு கால்கள், முக்கால்கள், நாற்கால்கள், பல கால்கள், கால்களே இல்லாதது எனப் பலப்பல வகைகள். (2)

[குறிப்பு:— பிசாசு முதலியவற்றிற்கு ஒரு கால்; மனிதர்களுக்கு இரு கால்கள்; ஜ்வர தேவதைகளுக்கு முக்கால்கள்; விலங்குகளுக்கு நான்கு கால்கள்; சிலந்தி, மரவட்டை முதலியவற்றிற்குப் பல கால்கள்; பாம்பு முதலியனவற்றிற்குக் கால்களே இல்லை.]

‘அவிக்ஞாதன்’ என்று அழைக்கப்பட்டவர், பகவான். அவர் ஜீவனுக்கு நண்பன். ஏனெனில், ஜீவராசிகள் அவரைப் பெயர்—குணங்கள்—செயல்கள் கொண்டு உணர முடியாது. (3)

ஜீவன், பிரகிருதியின் குணங்களான உலகியல் இன்ப—துன்பங்களை நுகர விரும்பியபோது, மற்ற ஜீவராசிகளின் உடலைக் காட்டிலும், இரண்டு கைகால்களும் ஒன்பது வாயில்களும் கொண்ட இந்த மனிதப்பிறவியே சிறந்ததென நினைத்து, அதைப் பெற விரும்பினான். (4)

புத்தி அல்லது அவித்தையே புரஞ்ஜனி என்கிற அந்தப் பெண். இதனால்தான், உடல் மற்றும் பொறி—புலன்களில் ‘யான், எனது’ என்கிற பற்று தோன்றுகிறது. ஜீவனான புருஷன் இதன் வாயிலாகவே, இவ்வுடலில் பொறி—புலன்களால் உலகியல் விஷயங்களை அனுபவிக்கிறான். (5)

பத்து புலன்களே இவனது நண்பர்கள். இவர்கள் மூலம்தான் அறிவும் செயலும் நடக்கின்றன. இந்திரியங்கள் மூலமாக ஏற்படும் ‘உணர்வு’ என்னும் விருத்திகள் (தொழில்கள்) இவனது தோழிகள். பிராணன், அபானன், வியானன், உதானன், ஸமானன் என்கிற ஐந்து பிராணன்களின் ஐவகைத் தொழில்கள் கொண்ட பிராண வாயுவே, உடலான இந்த நகரைக் காக்கும் ஐந்து தலை நாகம். (6)

அறிவுப்புலன்கள், செயற்புலன்கள் ஆகிய பத்து புலன்களுக்கும் தலைவனான மனதே, பதினோராவதான பெருவலி படைத்த போர்வீரன் எனத் தெரிந்துகொள். சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம் என்கிற ஐவகை விஷயங்களே பாஞ்சால தேசம். இவற்றின் நடுவில்தான் ஒன்பது வாசல்கள் கொண்ட (உடல் என்கிற) நகரம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. (7)

இந்த நகரத்தில் ஆங்காங்கு இரண்டு வாயில்கள் உள்ளதாகக் கூறப்பட்டன அல்லவா? அவை கண்கள் இரண்டு; மூக்குத்துளைகள் இரண்டு; காதுத்துளைகள் இரண்டு; வாய், ஆண்குறி, அபானம் என்கிற மூன்று. ஆக மொத்தம் ஒன்பது வாயில்கள். இவற்றின் வழியாகவே ஜீவனானவன் புலன்களோடுகூட வெளி விஷயங்களை அனுபவிக்கச் செல்கிறான். (8)

இவற்றில் இரு கண்கள், இரு மூக்குத்துளைகள், வாய் என்கிற ஐந்து வாயில்களும் கிழக்கு வாயில்கள். வலது காது தெற்குவாயில், இடது காது வடக்குவாயில் என்று தெரிந்து கொள். (9)

இந்த உடலின் ஆசனவாய், ஆண்குறி என்கிற கீழ் துவாரங்கள் இரண்டும் மேற்கு வாயில்கள். கத்யோதா, ஆவிர்முகீ என்கிற இருவாயில்கள் ஒரே இடத்தில் உள்ளனவென்று முன்பு கூறப்பட்டதல்லவா? அவையிரண்டும் இரு கண்கள். இதன் மூலம் விப்ராஜிதம் என்கிற ரூபம், நிஷம் ஆகியவைகளை ‘தேஹி’ (ஜீவன்) பார்க்கிறான். இதன் சக்தியே பார்வையாகும். (கண் என்கிற புலனையே முன்பு ‘த்யுமான்’ என்கிற நண்பன் எனக் கூறப்பட்டது.) (10)

‘நளினீ’, ‘நாளினீ’ என்கிற இரண்டும் மூக்குத் துளைகள். மூக்கின் நுகரும் விஷயமான மணம்தான் ‘ஸௌரபம்’ என்கிற தேசம். நுகரும் புலனாகிய மூக்குதான் ‘அவதூதன்’ என்கிற நண்பன். வாயே ‘முக்யன்’ என்கிற வாயில். அதிலுள்ள வாக் இந்திரியம்தான் கடைத்தெரு. சுவையறியும் புலனே ‘ரஸக்ஞன்’ என்கிற நண்பன். (11)

இங்கு வாயின் செயலான பேச்சே கடை. பக்ஷ்யம் (கடித்துச் சாப்பிடுவது), போஜ்யம் (மென்று உண்பது), பேயம் (குடிப்பது), சோஷ்யம் (நக்கிச் சாப்பிடுவது) என்கிற நால்வகை உணவே ‘பஹூதனம்’ எனப்படுவது. வலது காது ‘பித்ருஹூ’ என்றும், இடது காது ‘தேவஹூ’ எனவும் கூறப்படுகிறது. (12)

கர்மகாண்டமே பிரவிருத்தி (இவ்வுலகியல் பற்றிய) சாஸ்திரம். உபாசனா காண்டமே நிவிருத்தி (பரத்தைப் பற்றிய) சாஸ்திரம். இவை முறையே தட்சிண பாஞ்சாலம், உத்தர பாஞ்சாலம் எனப்படும். கேட்டதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளக்கூடிய சுருததரனைத் துணையாகக் கொண்டு, காது வாயிலாகக் கேட்டு ஜீவனானவன் தட்சிணமார்க்கம் (தென்புலத்தார் வழி), உத்தரமார்க்கம் (தேவர் வழி) என்கிற வழிகளில் செல்கிறான். (13)

‘ஆஸுரீ’ என்கிற கிழக்கு வழி, அசுர குணத்திற்கேற்றதான ஆண்—பெண் குறிகள். பாமரனின் சிற்றின்ப வாழ்க்கையே ‘ரதி’ (பெண்சேர்க்கை) எனப்படுகிறது. உபஸ்தம் என்பதே ‘துர்மதன்’ என்கிற நண்பன். குதம்தான் ‘நிர்ருதி’ என்கிற மேற்குவாசல். (14)

‘வைசஸம்’ என்கிற தேசம் நரகம். குதத்தில் உள்ள (மலம் வெளித்தள்ளும்) பாயு என்கிற பொறியே ‘லுப்தகன்’ என்கிற நண்பன். இவர்களைத் தவிர இருவர்கள் குருடர்கள் எனக் கூறினேனே, அவர்களைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். அவர்கள்தான் கைகால்கள். இவர்களின் உதவியாலேயே ஜீவன் காரியங்களைச் செய்கிறான், இங்குமங்கும் நடக்கிறான். (15)

அந்தப்புரம் என்பது இதயம். அங்கிருக்கும் மனமே ‘விஷூசி’ (விஷூசீனன்) என்னும் பெயருள்ள முக்கிய பணியாள். ஜீவன், இந்த மனத்தின் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற குணங்களால்தான் சாந்தம் (தெளிவு), மகிழ்ச்சி, மயக்கம் முதலிய மாற்றங்களை அடைகிறது. (16)

புத்தி (புரஞ்ஜனி என்கிற அரசி) கனவுநிலையில் என்னென்ன நிலைகளை அடைகிறதோ, விழித்த நிலையில் இந்திரியங்களை எந்தெந்த நிலைகளை அடையச் செய்கிறதோ, அவைகளின் அந்தந்த குணங்களையேற்று, ஜீவனான இந்த ஆத்மாவும் அந்தந்த உருவங்களில், அதனதனுடைய தொழில்களை (செயல்களை) அனுசரித்து மாறுதலடைவதுபோல் தோன்றுகிறது. உண்மையில், அது மாறுதலற்ற ஒரு சாட்சியே! (17)

இந்த உடல்தான் தேர். ஞானேந்திரியங்கள் (அறிவுப்புலன்கள்) ஐந்தும் ஐந்து குதிரைகள். உண்மையில், அது எங்கும் நகராதது. ஆனாலும், பார்வைக்கு ‘வருடம்’ என்கிற காலத்தைப் போல் தடுக்க இயலாத வேகமுடையது. புண்ணிய—பாவங்களே அதன் இருசக்கரங்கள். முக்குணங்களே கொடிகள். ஐந்து பிராணன்களே ஐந்து கடிவாளக்கயிறுகள். (18)

மனமே கடிவாளம். புத்திதான் தேரோட்டி. இதயமே தேருக்கு உடையவன் உட்காருமிடம். இன்ப—துன்பங்கள் என்னும் இரட்டைகள் ஏர்க்கால்கள். சப்தம், ஸ்பரிசம் என்கிற ஐந்து விஷயங்களும் அந்தத் தேரிலுள்ள ஆயுதங்கள். (தோல், மாமிசம், ரத்தம், எலும்பு, கொழுப்பு, நரம்பு, மஜ்ஜை என்கிற) ஏழு தாதுக்களும், அந்த ஆயுதங்களுக்கான கவசங்கள். (19)

செயற்புலன்கள் ஐந்தும் அந்த தேரின் ஐந்துவித நடைகள். இந்தத் தேரில் ஏறிக்கொண்டு ஜீவன், கானல்நீர் போன்ற பொய்யான உலகியலின்பங்களை நோக்கி ஓடுகிறான். புலன்கள் பதினொன்றும் அவனது சேனைகள். அறிவுப்புலன்கள் ஐந்தின் வாயிலாக, அந்தந்த பொறிகளுக்கான இன்பங்களை வலுக்கட்டாயமாக அனுபவிப்பதே, அவனது வேட்டையாடுதல். (20)

வருடம் என்பதே ‘சண்டவேகன்’ என்னும் கந்தர்வ மன்னன். இந்த வருடம் மூலம்தான் காலம் கணக்கிடப்படுகிறது. இந்த மன்னனது 360 பணியாளர்களும் 360 நாட்கள் (பகல்கள்); அவர்களது 360 பெண்கள் இரவுகள். இவர்கள் (பகலிரவுகள்) மாறி மாறிச் சுற்றி வந்து மனிதனது ஆயுளைக் கவர்கின்றனர். (21)

கிழட்டுத்தனமே (மூப்பு) காலகன்னிகை. எந்த மனிதனும் கிழட்டுத் தன்மையை விரும்ப மாட்டான். ‘மிருத்யு’ என்கிற யவன மன்னன், உலகை அழிப்பதற்கு இவளைத்தான் தங்கையாக ஏற்றுக் கொண்டான். (22)

ஆதி (மனத்தில் தோன்றும் துன்பம்), வியாதி (உடலில் தோன்றும் துன்பம்) இரண்டும்தான் அந்த யவன மன்னனது காலாட்படைகள். சீதம், உஷ்ணம் என்கிற இரண்டு ஜ்வரங்களும் ஜீவராசிகளுக்குத் துன்பத்தைத் தந்து, விரைவில் யமனுடைய வாயில் விழும்படி செய்கின்றன. பிரஜ்வாரன் என்கிற இவர்கள் (சீதம், உஷ்ணம்) அந்த யவனனது சகோதரன். (23)

இவ்வாறு உடலிலேயே பற்றுக் கொண்டு ஜீவன் அறியாமையினால் ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபொளதிகம், ஆதிதெய்விகம் என்கிற பலவிதமான துன்பங்களை அனுபவித்துக் கொண்டு, நூறு வருட காலம் இந்த மானிட உடலில் தங்கியிருக்கிறான். (24)

உண்மையில் அவன் எக்குணங்களுமற்றவன். ஆனால், பிராணன், பொறி—புலன்கள், மனம் ஆகியவற்றின் இயல்புகளைத் தன் மேலேற்றிக் கொண்டு ‘யான், எனது’ என்கிற பற்றினால் கட்டப்பட்டு, அற்பமான விஷய சுகங்களைப் பற்றியே சிந்தித்துச் சிந்தித்து, அதற்கான பற்பல காரியங்களில் ஈடுபடுகிறான். (25)

உண்மையில், இந்த ஜீவன் ஸ்வயம்பிரகாசன்தான். ஆனால், எல்லாவற்றிற்கும் குருவான (தலைவரான) ஆத்ம ஸ்வரூபரான பகவானது உண்மை ஸ்வரூபத்தை (தான்தான் அந்த பரமாத்மா என்கிற உண்மையை) அறியாமல், பிரகிருதி(மாயை)யின் குணங்களில் கட்டுண்டு கிடக்கிறான். (26)

அந்த குணங்களில் கொண்ட பற்றுதலால் செய்வதறியாது சாத்விகம், ராஜஸம், தாமஸமான செயல்களைச் செய்கிறான். அந்தச் செயல்களின் பயனால் பலவிதமான பிறப்புகளை அடைகிறான். (27)

சில சமயங்களில் சத்துவகுண சம்பந்தமான செயல்களைச் செய்து, ஒளிமயமான சுவர்க்கம் முதலிய உலகங்களை அடைகிறான். ராஜஸ குணத் தொடர்புள்ள காரியங்கள் செய்து, துன்பமே வடிவான ரஜோகுண உலகங்களை அடைகிறான். அங்கு பலவிதமான துன்பங்களைப் பெறுகிறான். தமோகுண கர்மங்களால் இருளும் துயரமும் மிகுந்த தமோகுண ஜீவனாகப் பிறக்கிறான். (28)

இவ்வாறு தனது குணம், செயல்களுக்கேற்ப தேவர், மனிதர், பசு, பட்சிகள் முதலிய பற்பல பிறவிகளில் பிறவியெடுக்கும் அந்த ஜீவன், சிலசமயம் ஆண், சிலசமயம் பெண், பின்னொரு சமயம் அலி எனப் பிறக்கிறான். (29)

பசியினால் துன்புறும் எளிய நாய், வீடுதோறும் அலைந்து, தனது முன்வினைப் பயனுக்கேற்ப சில இடங்களில் சோறு, வேறு சில இடங்களில் அடி—உதை எனப் பெறுவதுபோல, இந்த ஜீவனும் மனத்தில் பற்பலவிதமான வாஸனைகளை (விருப்பத்திற்கான இயல்புகளை) ஏற்று, உயர்வு—தாழ்வு என்கிற வழிகளில் அலைந்து திரிந்து, மேலுலகம்—கீழுலகம் அல்லது நடுவிலுள்ள இந்தப் பூமியிலோ பிறவி பெற்று, அலைந்துழன்று, தனது முன்வினைச் செயல்களுக்கேற்ப இன்ப—துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான். (30—31)

தெய்வ வசத்தாலோ (ஆதிதெய்விகம்), மற்றவர்களாலோ (ஆதிபௌதிகம்), தனது புத்தி, மனம் இவைகளாலோ (ஆத்யாத்மிகம்), ஒரு ஜீவனுக்கு ஏற்படும் துன்பங்கள் எதிலிருந்தும் இவன் தப்ப முடியாது. அதற்கான பரிகாரங்கள் என்று ஏதாவது செய்தாலும், அந்தப் பரிகாரமே சிலசமயம் புதிய துன்பத்திற்குக் காரணமாக அமையும். மேலும், அது குறுகிய காலத்திற்கே பயனளிக்குமேயன்றி, அந்தத் துன்பங்களை அறவே தீர்க்காது. (32)

தலையில் பாரம் சுமந்து செல்பவன் தலை வலித்தால், அந்தச் சுமையைத் தோளுக்கு மாற்றுகிறான். பின் தோளும் வலிக்கிறது. தலைவலி போனால் தோள்வலி. ஆக வலி என்பது தீராததன்றோ! அது போலத்தான் இந்தப் பரிகாரங்களும். (33)

குற்றமற்றவனே! ஒரு கர்மா தனிப்பட்ட முறையில் (பரிகார கர்மா, துன்பப்படுத்தும் கர்மாவான) வேறொரு கர்மாவிற்கு முற்றிலுமான உறுதியான பரிகாரமாகாது. ஒருவன் ஒரு கனவு காண்கையில், அதனூடே வேறொரு கனவையும் காண்கிறான். இரண்டாவது கனவால் முதல் கனவின் நிலை நீங்கியதா? கர்மாவோ, அதற்கான பரிகாரமோ இரண்டும் அஞ்ஞானத்தின் விளைவுகளே! (34)

கனவு காணும் நிலையில் மனோமயமான (ஆண், பெண் என்கிற) இந்த லிங்கச் சரீரத்துடன் உலா வரும் ஜீவனுக்கு, கனவில் காணும் பொய்யான பொருள்கள் தோன்றிக் கொண்டே இருக்கின்றன அல்லவா? அதுபோலவே, நனவிலும் (விழித்துக் கொண்டிருக்கும் போதும்) காணும் உலகியல் பொருள்கள் உண்மையாக இல்லாவிடினும், அதன் தோற்றம் மறைவதில்லை. உலகியலில் காணும் அனைத்தும் கண்ணுக்குத் தெரிவது போலிருந்தாலும், அவை மாயையின் விகாரங்களே தவிர, உண்மையாகாது. அறியாமையான தூக்கம் கலையும் வரையில், அவை இருந்து கொண்டே இருக்கும். அதனால், இந்த ஜீவனுக்குப் பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சம்சாரத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்காது. ஆகவே, இதற்கு முடிவான ஓர் உபாயம் ஆத்ம ஞானம் பெறுவதொன்றே! (35)

அரசே! ஆத்மா என்பவன் பரமார்த்த ஸ்வரூபன்; இன்ப வடிவானவன். அவித்தையினால் அவனுக்குப் பிறப்பிறப்பு என்கிற துன்பமளிக்கும் சம்சாரம் ஏற்படுகிறது. சாட்சாத் குரு ஸ்வரூபரான பகவானிடம் திடமான பக்தி ஏற்பட்டாலொழிய, அந்தத் துன்பங்கள் நீங்க வழியில்லை. (36)

பகவான் வாசுதேவனிடம் ஆழ்ந்த சிந்தனையோடு முறைப்படி நன்கு செய்யப்பட்ட பக்தி ஒன்றே, உண்மையான ஞானத்தையும் வைராக்கியத்தையும் அளிக்கும். (37)

அரசகுல திலகமே! இந்த பக்தி யோகமானது பகவானது திருக்கல்யாண குணங்களைக் கூறும் கதைகளின் வாயிலாகவே பெறுதற்கு எளிதாகும். தினமும் மிக்க ஊக்கங்கொண்டு கேட்பவனுக்கும் சொல்பவனுக்கும் விரைவிலேயே இந்த பக்தியோகம் கைகூடும். (38)

அரசே! தெளிந்த மனமுடையவர்கள், பகவானையே அனவரதமும் சிந்தித்திருக்கும் சாதுக்கள், பகவத் குணங்களைச் சொல்வதிலும் கேட்பதிலும் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டவர்கள் ஆகிய அவ்வாறான பக்தர்கள் இருக்குமிடத்தில் மகான்களது திருவாய்மொழியாக வெளிவரும் பகவத் கதையமுதம், நதிகள்போல நாற்புறமும் பெருகி ஓடிக் கொண்டிருக்கும். மன்னவா! அந்த பகவத் கதையமுதத்தைப் போதுமென்ற மனநிறைவு கொள்ளாது, மேன்மேலும் செவியாரப் பருகுபவர்களுக்கு, பசி—தாகம்—பயம்—துன்பம்—மயக்கம் ஏதுமில்லை. (39—40)

இயற்கையிலேயே முற்பிறவிப் பதிவின் காரணமாக (அனாதிவாஸன பலத்தாலே) பசி—தாகம் முதலியவற்றால் சூழப்பட்டுள்ள ஜீவசமுதாயம், பகவானது கதையமுதைப் பருகுவதில் ஈடுபாடு கொள்வதில்லை என்பது சர்வ நிச்சயம். அந்தோ, பரிதாபம்! (41)

பிரஜாபதிகளின் தலைவரான பிரும்மதேவர், சாட்சாத் பகவான் பரமேசுவரன், மனு, தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகள், நைஷ்டிக பிரும்மசாரிகளான ஸநகாதிகள் மற்றும் மரீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ், புலஸ்தியர், புலஹர், கிரது, பிருகு, வசிஷ்டர், இதோ நான் (நாரதர்) ஆகிய அனைவரும் வேத விசாரணை செய்தவர்கள். ஞானிகளாக இருந்தாலும் வித்தைக்கு அதிபதிகளாகவும், சத்திய வசனமும் உடையவர்கள். நாங்கள் தவம், உபாசனை, சமாதி மூலம் சர்வசாட்சியான அந்த பகவானைத் தேடிப் பார்த்தும் இன்றுவரை கண்டோமில்லை! (42—44)

வேதமென்பது எல்லையற்ற ஆழங்காணவியலாத பரந்த கடல். அதன் கரையை எட்டிப் பிடிப்பதென்பது விளையாட்டல்ல. அந்த வேதத்தில் அலசியலசித் தேடிப் பார்த்தும் மந்திரங்களின் பொருளாக மட்டும் கூறப்பட்ட, இந்திரன் முதலியனவாக வடிவு கொண்ட (உண்மையில் அந்த வடிவமற்ற) அந்த பகவானையேதான் பலவித கர்மங்களால் பூசிக்கிறார்கள் என்றாலும், அந்த பகவானைப் பற்றிய உண்மையை இதுவரை யாரும் அறிந்தாரில்லை! (45)

ஒருவன் அந்த பகவானைத் தன் இதயத்திலே நிறுத்தி வைத்து தியானம் செய்கிறானேயானாலும், பகவானாக எப்பொழுது எந்த ஜீவனுக்கு அனுக்கிரகம் செய்கிறானோ, அப்பொழுதுதான் அந்த ஜீவன், இந்த உலகியல் விஷயங்கள் மற்றும் வேதங்கள் கூறும் கர்மகாண்டங்களில் கொண்ட பற்றுதலை விடுகிறான். (46)

ஆகையால், பிராசீனபர்ஹிஸ் மன்னவா! உண்மைபோல் காட்சியளிப்பவை, கேட்பதற்கு மட்டும் மிக்க இனிமையானவை போல் இருப்பன. ஆனால், உண்மைப் பொருளான ஆன்மாவிற்குச் சற்றும் தொடர்பில்லாத கர்ம மார்க்கங்களில் சிறிதும் மனங்கொள்ளாதே. அறியாமையினால் உண்மையென்று நம்பி ஏமாறாதே. (47)

மனத்தூய்மை பெறாதவர்கள் வேதங்கள் முழுவதிலும் சர்வ நிச்சயமாக விளக்கப்படுவது காம்யகர்மம்தான். அதன் உட்கருத்து, கர்மங்களை விளக்குவதுதான் என்று கூறுகிறார்கள். ஆனால், வேதத்தின் உண்மைக் கருத்து, அதில் பிரகாசிக்கும் பகவான்தான் என்பதை அறியாத அவர்கள், ‘தான் யார்?’ (ஜீவன் யார்?) என்பதையோ, அந்த பகவான் இதயத்தில் வாஸம் செய்கிறார் என்பதான ஆன்ம தத்துவத்தையோ அறியாதவர்கள். (48)

கிழக்கு நுனியாகத் தருப்பங்களையிட்டு, இந்தப் பூமண்டலம் முழுவதும் நிரப்பி, பல்லாயிரக்கணக்கான வேள்வியில் பசுக்களை வதை செய்து வேள்விகள் செய்தாய். அதனால் நீ, கர்ம மார்க்கத்திலேயே ஈடுபாடும் செருக்கும் கொண்டாய். ஆனால், உண்மையில் கர்மயோகம், உபாசனா யோகம் இரண்டின் உண்மையை நீ அறியமாட்டாய். உண்மையில் எதைக் கண்டு பகவான் ஸ்ரீஹரி மனமகிழ்ச்சி கொள்வாரோ, அதுவே ஸத்கர்மா (நற்செயல்). எதனால் பகவானது உணர்வு (நினைவு) ஏற்படுமோ (மனம் அவரிடம் லயிக்குமோ), அதுவே அறிவு (வித்தை), அதுவே மந்திரம். (49)

உடல் பெற்ற அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் உயிர், பகவான் ஸ்ரீஹரிதான். அவர்தான் ஜீவஸ்வரூபமும். அவர் தானொருவராகவே இந்த உடல், ஜீவராசிகள், ஆத்மா அனைத்திற்கும் காரணமாகிறார். அவற்றைப் படைத்துக் காப்பவரும் அவரே. சரணமடைய ஒரே இடம், அவரது திருவடிகளே. அதைச் சரணம் பற்றியவர்களுக்குத்தான் இவ்வுலகில் அனைத்து நன்மைகளும் உண்டாகின்றன. (50)

‘அந்த பகவான்தான் அனைத்திலும் பிரியமான ஆத்மா (ஜீவன்). அவரை உபாசிப்பது ஒன்றே சகல பயங்களிலிருந்தும் விடுதலைபெற ஒரே வழி’ என்கிற உண்மை அறிந்தவனே உண்மையான அறிவாளி. இந்த அறிவாளிதான் உண்மையான குரு. அவரே சாட்சாத் பகவான் ஸ்ரீஹரி! (51)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “மனிதர்குல மாணிக்கமே! நீ கேட்ட கேள்விகளுக்கு இதுவரை பதில் கூறினேன் அல்லவா! இப்பொழுது (பெரியோர்கள்) வரையறுத்துக் கூறிய ஒரு நுட்பமான செய்தியைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். (52)

ஓர் அழகான பூங்காவில் ஓர் ஆண்மான், தன் பெண்மானோடு இன்பமாகப் புல் மேய்ந்து கொண்டிருக்கிறது. அதன் காதுகள் வண்டுகளின் இனிய ரீங்காரத்தைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. அதன் எதிரில் பிற விலங்குகளைக் கொன்று தின்னும் ரத்தவெறி கொண்ட செந்நாய்கள் நாக்கைத் தொங்கப் போட்டுக் கொண்டு நிற்கின்றன. அந்த மானைப் பிடிக்க எண்ணங்கொண்ட ஒரு வேடன் பின்புறத்திலிருந்து அம்பெய்கிறான். ஆனால், அறிவற்ற அந்த மான், இதில் ஏதொன்றையும் அறியவில்லை. இப்பொழுது இந்த மானின் நிலை பற்றிச் சற்றே சிந்தித்துப் பார். (53)

அரசே! இந்த எடுத்துக்காட்டு உருவகப்படுத்தப்பட்டது. இதன் உட்பொருள் பற்றி அறிந்துகொள். இறந்துபடும் தன்மையுள்ள இந்த மான் நீதான். நீ, உனது நிலை பற்றிச் சற்றே சிந்தித்துப் பார். பூக்கள் பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகானவை. அதுபோலத்தான் பெண்களும். (பூக்கள் வெகுவிரைவில் வாடும் தன்மையுடையன. அதுபோல, பெண்களது அழகும் விரைவில் அழிந்துபடும்.) இப்பெண்கள் குடியிருக்குமிடம்தான் அந்த பூங்கா. இதில் தங்கிப் பூக்களின் மகரந்தம், மணம் போன்றுள்ள (பயனில் பற்றுகொண்டு செய்யப்படும் கர்மங்களின் அற்ப பயன் போன்றுள்ள) நாக்கிற்கு விருப்பமான நல்ல ருசியான போஜனமும், பிறப்புறுப்பிற்கு (ஜனனேந்திரியத்திற்கு) பெண்ணினச் சேர்க்கையுமான அற்பமான போகங்களைத் தேடி அலைகிறாய். பெண்கள் சூழ்ந்து நிற்க, நீ உன் மனத்தை அவர்களிடமே பதித்துள்ளாய். மனைவி—மக்களது இன்சொற்களே வண்டுகளின் இனிய ரீங்காரம். உனது காதுகளோ அதிலேயே மிகவும் ஆழ்ந்திருக்கின்றன. எதிரிலே உள்ள ரத்தம் உறிஞ்சும் நாய்கள்போல் காலனின் அம்சமான பகலிரவுகள், நிரந்தரமாக உனது ஆயுளைக் கவர்கின்றன. ஆனால் நீயோ, அவற்றைப் பற்றிச் சிறிதும் சிந்திக்காமல், இல்லற இன்பத்தையே பெரிதாக மதித்து, அதில் ஆழ்ந்திருக்கிறாய். வேடனைப் போன்ற யமன், உனக்குப் பின் மறைந்திருந்து தொடர்ந்து வருகிறான். அவன் தனது கூர்மையான பாணத்தால், உனது இதயத்தைப் பிளக்கக் காத்திருக்கிறான். அதை நீ உணரவில்லையே! (54)

இப்பொழுது அந்த மானின் நிலையிலுள்ள உன் வாழ்க்கையைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பார். உனது மனத்தை இதயத்தினுள் அடக்கு. காட்டாற்று வெள்ளம் போல் கரைபுரண்டோடும் செவிப்புலனது வெளிச் செயல்களை (தேவையில்லாத உலகியல் விஷயங்களைக் கேட்பதை)ச் சித்தத்தில் பிடித்து நிறுத்து. செவிப்புலனை உள்முகமாக ஆக்கிவிடு. உலகியலின்பங்களைப் பற்றிய பேச்சுக்களே நிலவி வரும் இல்லற வாழ்க்கையைத் துறந்து, (அதாவது, அதில் பற்று வைக்காது) முனிவர்கள் சரணமாகப் பற்றும் பகவானை (உனது நல்லொழுக்க நற்செயல்களால்) மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய். இவ்வாறு சிறுகச் சிறுக உலகியல் விஷயங்களிலிருந்து விலகி நில்.” (55)

மன்னன் பிராசீனபர்ஹிஸ் கேட்கிறான்—— “அந்தணச் செல்வரே! தாங்கள் கூறியனவற்றை எல்லாம் கவனத்துடன் கேட்டேன். அதைப் பற்றியும் ஆலோசித்தேன். எனக்குக் கர்மங்களைச் செய்வதில் ஊக்கமளித்த எனது குருமார்களுக்கு (வேள்விகளைச் செய்வித்த புரோகிதர்கட்கு), இதைப் பற்றித் தெரியாதா? தெரிந்திருந்தால் சொல்லியிருக்க மாட்டார்களா? அல்லது தெரிந்திருந்தும் எனக்குக் கூறவில்லையா? (56)

அந்தணரே! ஆன்மதத்துவத்தைப் பற்றி, என் மனத்தில் எனது குருமார்கள் தோற்றுவித்த ஐயப்பாடு (தங்களது உபதேசத்தால்) இன்று நீங்கியது. இந்த உண்மையைப் புலன்களால் அறிந்து கொள்ள இயலாததாகையால், மந்திரங்களை முற்றிலுமாக உணர்ந்த ரிஷிகளும் இதில் புரியாது தவிக்கின்றனர், கலங்குகின்றனர். (57)

வேதமுணர்ந்தவர்கள் கூறுவது என்னவென்றால், ஒரு மனிதன் இவ்வுலகில் இந்த உடலால் சில பல கர்மங்களைச் செய்கிறான். இறக்கும்போது அந்த பரு (ஸ்தூல) உடலை இங்கேயே விட்டுவிடுகிறான். ஆனால், பரலோகத்தில் இந்தக் கர்மங்களால் பெற்ற வேறு உடலில் முன்செய்த கர்மங்களின் பயனை அனுபவிக்கிறான். இது எப்படிச் சரியாகும்? (ஏனெனில், எந்த உடலால் இங்கு கர்மங்களைச் செய்தானோ, அந்த உடலைத்தான் இங்கேயே விட்டுவிட்டானே? கர்மா செய்வது ஓர் உடல்; அதன் பயனை அனுபவிப்பது வேறோர் உடலா? செய்பவன் ஒருவன்; பயன் அனுபவிப்பவன் வேறொருவன். செய்தவனுக்குத் தண்டனையில்லை. செய்யாதவனுக்குத் தண்டனை. இது முறையல்லவே.) மேலும், இங்கு செய்யப்படும் செயல்களனைத்தும் அடுத்த நொடியிலேயே மறைந்துவிடுகின்றன, முடிந்துவிடுகின்றன. (கர்மா மறைந்துவிட்டால், அதற்குப் பயன் தரும் சக்தியும் மறைந்துவிடுமே.) அப்படியிருக்க, அந்தக் கர்மங்கள் பரலோகத்தில் பயனளிக்க எவ்வாறு மறுபடியும் வெளிப்படுகின்றன?” (58—59)

நாரதர் (பதில்) கூறுகிறார்—— “அரசே! பரு உடல் (ஸ்தூலச் சரீரம்) மனத்தையே முக்கியமாகக் கொண்ட லிங்கச் சரீரத்திற்கு ஆட்பட்டதே. இவ்வுலகில் கர்மா செய்வது, இந்தப் பருவுடல் அல்ல; மனம்தான் கர்மங்களுக்குக் காரணம். மனம், கர்மாவில் ஈடுபடாவிட்டால் கர்மங்கள் எவ்வாறு நடக்கும்? இந்தப் பருவுடல் இவ்வுலகை விடுத்தாலும், மனத்தோடு கூடின லிங்கச் சரீரம் மேலுலகு செல்கிறது. அங்கு, அந்த லிங்கச் சரீரம்தான் பலனை அனுபவிக்கிறது. ஆகவே, இங்கு பருவுடலில் செய்யும் கர்மங்களின் பயனைப் பரவுலகில் மனத்தையே முக்கியமாகக் கொண்ட சூட்சும (லிங்க) தேகத்தினால் அனுபவிக்கிறான். ஆகவே, இங்கு கர்மம் செய்யும் அதே ஜீவன்தான், அங்கு பலன் அனுபவிப்பவனும். (60)

தூங்கும்போது நம் உடல் பூமியில் கிடக்கிறது; மூச்சுவிட்டுக் கொண்டிருக்கிறது; கனவு காண்கிறான். அப்போது ஓர் உடலுடன் ஏதோவொன்றைக் காண்கிறான். அந்தக் கனவில் உள்ள உடல் எவ்வாறு வந்தது? ஏதோவொன்றைக் காண ஆசைப்பட்ட இந்த மனது படைத்தது. மனத்திற்குத்தான் ஓர் உடலில் இருந்துகொண்டு எங்கும் உலா வரும் திறன் உண்டே. இப்பிறவியிலோ, முற்பிறவியிலோ செய்த கர்மங்களின் நினைவு வெளியே தெரியாவிட்டாலும் மனத்தில் மறைந்திருக்கும். ஆகையால், பிறவிகள்தோறும் தொடர்ந்துவரும் மனத்தாலேயே கர்மபலானுபவம் ஏற்படுகிறது. உடல் இதேதான் என்பதில்லை. விலங்கு—பசு—பட்சிகளாகவும் இருக்கலாம். (61)

இந்த ஜீவன், இந்த மனத்தினால்தான் பெண்டுபிள்ளைகளை, ‘இவர்கள் என் உறவினர்கள்’ என்கிறான். உடலையே ‘இதோ நான்’ என்கிறான். அந்த மனம், உடலோடு சேர்ந்து செய்யும் அனைத்துச் செயல்களையும், தானே செய்ததாகத் தன்மேல் ஏற்றிக் கொள்கிறான். இதனால், வீணாக இன்னொரு பிறவி எடுக்கிறான். (62)

அறிவுப்புலன்களும் செயற்புலன்களும் செய்யும் அனைத்துச் செயல்களினாலேயே அவற்றைத் தூண்டும் சித்தம் (மனம்) என்று ஒன்றுண்டு என ஊகித்தறிகிறோம். அதேபோல மனத்தின் பலவாறான செயல்களினால் முற்பிறவியில் செய்த கர்மங்களை ஊகித்தறிய முடிகிறது. (ஆகவே, கர்மங்கள் நமக்குத் தெரியாமலேயே பின்னாளில் பயனளிக்கக் காத்திருக்கின்றன.) (63)

சிலசமயம் இந்த உடலால் நாம் இதுவரை கண்டிராத, கேட்டிராத, அனுபவித்திராத சில விஷயங்கள் கனவில் தத்ரூபமாகக் காணப்படுகிறது, கேட்கப்படுகிறது. அது எப்படி? எனில், மனத்தினால் ஏற்படுகிறது. (அது பூர்வ கர்மவாஸனை.) (64)

ஆகவே, மன்னவா! இந்தத் தோற்றத்தின் காரணமாக, இந்த ஜீவனுக்கு முற்பிறவியில் அந்த அனுபவம் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்பது தெரிகிறது. ஏனெனில், முன்பு அனுபவிக்கப்படாத புதியதொன்று பற்றி மனத்தில் வாஸனை ஏற்படாது, தோன்றாது. (65)

அரசே! உனக்கு அனைத்து நலன்களும் கிட்டும். மனம்தான் ஒரு மனிதனது முற்பிறவி பற்றித் தெரியப்படுத்துகிறது. இனிப் பிறவியே இல்லை என்னும் தன்மையுடைய, பிரும்ம ஞானியின் விதேக முக்தி பற்றியும் அறிவிப்பது மனமே. நீசப்பிறவி பெறப் போவது பற்றித் தெரியப்படுத்துவதும் அந்த மனமேதான். (66)

சிற்சில சமயங்களில் இடம், காலம், செயல் ஆகியன பற்றிய அல்லது தொடர்புடைய விஷயங்களும் கனவில் காணலாகும். ஆனால், அவை நனவில் இதுவரை பார்க்கப்படாமலும் கேட்கப்படாமலும்கூட இருக்கலாம். (மலையுச்சியில் கற்பாறையில் தாமரைப்பூ, பகலில் சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், இரவில் சூரியன், தான் வெட்டுண்டு இறந்து கிடத்தல் போன்றன.) இவ்வாறு காண்பது ‘தூக்கமின்மை’ என்றறிக. (67)

மனத்தோற்றத்தில் புலன்நுகர் விஷயங்கள் அனுபவ உருவில் பல முறை தோன்றும். அனுபவம் முடிந்ததும் அவை மறைந்துவிடும். புலன் அனுபவமற்றவர்களுக்கு, அம்மாதிரியான அனுபவங்கள் தோன்றாது. இதன் காரணம் அனைத்து ஜீவராசிகளும் மனத்துடன் இணைந்திருப்பதே. (68)

பொதுவாக, எல்லாப் பொருட்களும் மெதுவாகத்தான் தெரிய ஆரம்பிக்கும். சிலசமயம் பகவத் சிந்தனையிலேயே ஊன்றிய மனம் தூய்மையான சத்துவ குணத்தில் நிலைபெறுமானால், அப்பொழுது அவனுக்கு பகவானது சேர்க்கையால் (அருளால்) அகில புலன்களும் தெரியலாகும். ராகு என்னும் கிரகம் கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை. ஆனால், பிரகாசமான பௌர்ணமி நிலவில், அது சந்திரனைப் பிடிப்பதால் (சந்திரகிரகண காலத்தில்) அந்த ராகு கிரகத்தைக் காண முடிகிறதல்லவா? (ஊகித்து அறிய முடிகிறதல்லவா?) (69)

அரசே! முக்குணங்கள், புத்தி, மனம், புலன்கள், அதன் நுகர்பொருட்களது கூட்டம் ஆகியவற்றால் ஆகியது இந்த லிங்கச் சரீரம். இது தொன்றுதொட்டு இருக்கிறது. ஆகவே, இந்த லிங்க தேகம் உள்ள காலம் வரை ஜீவனுக்கு, இந்த ஸ்தூல தேகத்தில் ‘நான், எனது’ என்கிற பற்று தொடர்ந்திருக்கும். (70)

ஆழ்ந்த தூக்கம், மரணத்திற்கு முன் நினைவிழந்த நிலை, கடுந்துயரம், நல்ல காய்ச்சல், ஜன்னி முதலிய நோய்வாய்ப்பட்ட நேரத்திலும், ‘நான், எனது’ என்கிற எண்ணம் இருக்கும். ஆனால், வெளியே தெரிவதில்லை. ஏனெனில், மேற்சொன்ன சமயங்களில் இந்திரியங்கள் வலிகுன்றிச் செயல்படாது உறங்கிவிடுகின்றன. (71)

வாலிபப் பருவத்தில் நன்கு வெளித்தோன்றும் பதினோரு இந்திரியங்கள், அதனது செயற்பாடுகள் ஆகிய அனைத்தும் கருவறையில் உள்ள குழந்தைப் பருவத்திலும், பின் இளமைக்காலத்திலும் உள்ளே மறைந்திருந்த போதிலும், இந்திரியங்களின் முதிர்ச்சியின்மையால் வெளித்தோன்றுவதில்லை. அமாவாசை இரவில் சந்திரன் இல்லாமல் இல்லை. ஆனால், கண்ணுக்குத் தோன்றுவதில்லை. அதுபோலத்தான். (72)

கனவுலகில் காணப்படும் அனைத்தும் உண்மையில்லைதான். ஆனால், அந்தக் கனவு காண்கிறவரை அது உண்மைதானே? அதுபோல, புலன்நுகர்ப்பொருட்கள் அனைத்தும் பொய்யானவைதான். இருந்தும் இந்த ஜீவன் அதை உண்மையென நினைத்துக் கொண்டிருப்பதாலேயே, இவனுக்கு உலகியல் தளை நீங்குவதில்லை. (73)

முக்குணங்களால் உண்டாக்கப்பட்டு பத்து இந்திரியங்கள், மனம், சப்தஸ்பரிசம் முதலிய ஐந்து தன்மாத்திரைகளுடன் கூடிய லிங்கதேகம் புத்தியுடன் சேரும்போது, அது ஜீவன் என்கிற பெயர் பெறுகிறது. (74)

இந்த லிங்கதேகத்தைக் கொண்டுதான் ஜீவன் பற்பல தேகங்களைப் பெறுகிறான், விடுகிறான். இந்த லிங்கதேகத்தைக் கொண்டுதான் ஜீவன் மகிழ்ச்சி, துன்பம், பயம், துக்கம், இன்பம் ஆகியவைகளை அனுபவிக்கிறான். (75)

புல்லைத் தின்னும் புழு, ஒரு புல்லைப் பிடித்துத் தின்றுகொண்டிருக்கும்போதே, அது முடியும் தறுவாயில் பின்கால்களால் வேறொரு புல்லைப் பிடித்துக் கொள்ளும். முன்பு பிடித்திருந்த புல்லை விடாது. அதுபோலத்தான் ஜீவனும் தான் வசிக்கும் இந்த தேகத்தை விடவேண்டிய தருணத்தில், வேறொரு தேகத்தைப் பிடித்துக் கொள்கிற வரையில் முன்தேகத்தின் அபிமானத்தை விடுவதில்லை. (76)

அரசே! முன் செய்த கர்மவினைகள் யாவும் நீங்கி, ‘இனி கர்மபந்தம் இல்லை. அடுத்தப் பிறவியும் இல்லை’ என்று வரும்வரை, அதாவது, அடுத்தப் பிறவி பெறவேண்டிய நிலை நீங்கும் வரை, இந்த மனது ஜீவராசிகளுக்குப் பிறவித்தளையை உண்டாக்கும். மனதே பிறவிக்குக் காரணம். (77)

ஜீவன் புலன்நுகர்பொருட்களையே சிந்தித்தவண்ணம் அதைப் பெற பலப்பல கர்மங்களைச் செய்கிறான். கர்மங்கள் உள்ளவரை அறியாமையும் இருக்கிறது. அந்த அறியாமை உள்ளவரை தேகம் முதலியவற்றிற்கு கர்மபந்தம் ஏற்படுகிறது. (78)

ஆகவே, அந்த கர்மபந்தத்திலிருந்து முற்றிலுமாக விடுதலை பெற, பகவான் ஸ்ரீஹரியை முழுமனத்துடன் பூசனை செய். இந்தப் பிரபஞ்சமே அவர்தான் என்கிற எண்ணம் கொள். ஏனெனில், இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து அழிப்பவர் அவரே.” (79)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பகவத் பக்தர்களுள் முக்கியரான நாரத பகவான், ஜீவன்—ஈசுவரன் என்கிற இரு அன்னங்களின் ஸ்வரூபத்தை (ஜீவாத்ம—பரமாத்ம தத்துவத்தை) நன்கு விளக்கிக் கூறிவிட்டு, மன்னனிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு, சித்தர்களது உலகம் சென்றார். (80)

(அதன்பின்) ராஜரிஷியான பிராசீனபர்ஹிஸ் அரசுரிமையையும் மக்களைக் காப்பதையும், தன் புத்திரர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுத் தவம் செய்ய கபிலாசிரமம் சென்றார். (81)

அங்கு சென்ற பிராசீனபர்ஹிஸ் உலகியல் பற்றுக்கள் அனைத்தையும் துறந்து, ஏகாக்ர சித்தத்துடன், மிகுந்த பக்தியோடு பகவானது திருவடித்தாமரைகளைப் பூஜித்து, அவருடைய ஸாரூப்யபதத்தை அடைந்தார். (82)

ஆன்மஞானத்தை வழங்கும் ஜீவனது தத்துவத்தை, நாரதர் மறைமுகமாக இந்த புரஞ்ஜன சரிதம் மூலம் கூறினாரல்லவா! அந்தச் சரிதத்தை பக்தியுடன் கேட்பவனும் சொல்பவனும் விரைவிலேயே உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுதலை பெறுவான். (சூட்சுமமான லிங்கச் சரீரத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்.) (83)

தேவரிஷி நாரதரது திருவாய்மொழியாக வெளிவந்த ஆன்ம அறிவைத் தூண்டும் இச்சரிதம், பகவான் ஸ்ரீஹரியினது திருவிளையாடல்களுடன் தொடர்பு கொண்டுள்ளதால், மூவுலகங்களையும் தூய்மைப்படுத்தவல்லது; மனவழுக்கைத் துடைப்பது; பரமாத்ம தத்துவத்தை விளக்குவது; மகான்களால் போற்றப்படுவது; சிறந்த பலனை அளிக்கவல்லது. இதைக் கேட்டவன் அனைத்து பந்தங்களினின்றும் விடுபடுகிறான்; திரும்பவும் இந்த உலகியல் சுழற்சியில் சிக்கமாட்டான். (84)

விதுரரே! இல்லறத்திலேயே பற்றுக் கொண்டு உழன்ற புரஞ்ஜனன் சரிதத்தின் வாயிலாக, மறைமுகமாக விளக்கிய இந்த ஒப்பற்ற ஆன்மஞானத் தத்துவத்தை, குருவருள் மூலம் நான் பெற்றேன். இதன் உட்கருத்தை உணர்ந்து கொள்ளும் அறிவாளி, ‘உடலே ஆன்மா’ என்கிற உடற்பற்று நீங்கப் பெறுகிறான். மேலுலகில் இந்த ஜீவன், இங்கு செய்த நல்வினை—தீவினைப் பயன்களை எவ்வாறு அனுபவிக்கிறான்? என்கிற ஐயமும் நீங்கப் பெறுகிறான். (85)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

முப்பதாவது அத்தியாயம் — பகவான் விஷ்ணு பிரசேதஸர்களுக்கு வரமளித்தல்

விதுரர் கேட்கிறார்—— அந்தணச் செல்வரே! பிராசீனபர்ஹிஸ்ஸின் புத்திரர்களைப் பற்றிக் கூறி வந்த தாங்கள், அவர்கள் ருத்ரகீதையை ஜபித்து, பகவானை மகிழ்வித்து உயர்ந்த கதியை அடைந்தார்கள் என்று கூறினீர்கள். அவர்கள் அடைந்த அந்த சித்திதான் என்ன? (1)

பிருகஸ்பதியின் சிஷ்யரான மைத்திரேயரே! மோட்சமளிக்கும் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு மிகவும் பிரியரான சிவபெருமானது தரிசனத்தை, எதிர்பாராது தற்செயலாகப் பெற்ற பிரசேதஸர்கள், சிவபெருமான் கூறிய ருத்ரகீதையை ஜபித்து, அதனால், நிச்சயமாக பகவானது திருவடிகளை (முக்தியை) அடைந்திருப்பார்கள். ஆனால், இதற்கு முன் இவ்வுலகிலோ, அவ்வுலகிலோ அவர்கள் என்ன பயனை அடைந்தார்கள்? என்பதைத் தயவு செய்து கூறுங்கள். (2)

மைத்திரேயர் (பதில்) கூறுகிறார்—— தங்கள் தந்தையின் கட்டளையை ஏற்ற பிரசேதஸர்கள், சமுத்திரத்தின் நடுவில் நின்றுகொண்டு ருத்ரகீதையாகிய ஜபவேள்வி என்கிற தவத்தின் மூலம் அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்த பகவான் ஸ்ரீஹரியை மகிழ்வித்தனர். (3)

பதினாயிரம் வருடங்கள் தவம் முடிந்தபின், புராண புருஷரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன், தனது அழகிய சுத்த சத்துவமான திருமேனியோடு, அவர்களுக்குக் காட்சியளித்தார். அவரது திருமேனி காந்தியால், பிரசேதஸர்களுக்குத் தவம் செய்ததால் தோன்றிய களைப்பு நீங்கியது. (4)

கருடன் மீது அமர்ந்து வந்த பகவான், மேருமலையின் சிகரத்தில் தவழும் கார்மேகம் போல் காட்சியளித்தார். அரையிலே பொன்னிற ஆடை; கழுத்திலே கௌஸ்துபமணி. அவரது திருமேனியின் ஒளி நாற்றிசைகளிலுமுள்ள இருளை நீக்கி ஒளிரச் செய்தது. (5)

ஒளிவீசும் தங்கநகைகள் பூண்டிருந்ததால், அவரது அழகிய கன்னங்களும் திருமுகமண்டலமும் மிகமிக அழகாய் விளங்கின. தலையிலே ஒளி உமிழும் அழகிய கிரீடம். பகவானது எட்டுத் திருக்கரங்களிலும் எண்வகை ஆயுதங்கள். தேவர்கள், முனிவர்கள், விஷ்ணு பார்ஷதர்கள் ஆகியோர் சேவை செய்வதற்குக் காத்து நிற்கின்றனர். கின்னரர்களைப் போல் பெரிய திருவடியான கருடாழ்வார், ஸாமவேத மயமான தனது இரு இறக்கைகளின் இனிய நாதத்தால் பகவானது திருப்புகழைப் பாடுகிறார். (6)

திருமார்பில் உள்ள லக்ஷ்மிதேவியோடு போட்டியிடுவதுபோல், அவரது பருத்துத்திரண்ட நீண்ட எட்டு திருக்கரங்களுக்கிடையே விளங்கும் வனமாலை ஒளிர்ந்தது. இவ்வாறு அழகு மிளிர, அங்கு தோன்றிய ஆதிபுருஷரான பகவான் ஸ்ரீஹரி, தன்னையே சரணம் பற்றிய பிரசேதஸர்களைத் தயைபொழியும் தனது திருக்கண்களால் கடாட்சித்துக் கொண்டே, மேககர்ஜனை போன்ற கம்பீரமான குரலில் கூறலானார். (7)

பகவான் கூறுகிறார்—— “அரசகுமாரர்களே! உங்களுக்கு அனைத்து நலன்களும் உண்டாகட்டும். உங்களுக்குள் நல்ல அன்பு இருக்கிறது. ஒற்றுமையுடன் ஒரேவிதமான கர்மத்தைச் செய்கிறீர்கள். உங்களது மன ஒற்றுமை கண்டு நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன்; வேண்டும் வரம் கேளுங்கள். (8)

தினமும் மாலை வேளையில் உங்களைப் பற்றி நினைப்பவனுக்குத் தன்னைப் போலவே தனது சகோதரர்களிடமும் மற்ற ஜீவராசிகளிடமும், அன்பும் பாசமும் ஒற்றுமையும் ஏற்படும். (9)

காலையும் மாலையும் மனவொருமையோடு இந்த ருத்ரகீதையினால் என்னைத் துதிப்பவனுக்கு, அவன் விரும்பும் வரத்தையும், மேலான மெய்ஞ்ஞானத்தையும் அளிப்பேன். (10)

நீங்களோ மிக்க மகிழ்ச்சியோடு உங்களது தந்தையின் கட்டளையைத் தலைமேல் தாங்கினீர்கள். அதனால், உங்களது புகழ் உலகெங்கும் பரவப் போகிறது. (11)

பிரும்மதேவருக்கு இணையான பெரும்புகழோடு உங்களுக்கு ஒரு பிள்ளை பிறப்பான். அவன், தனது மக்கட்செல்வத்தால் இம்மூவுலகையும் நிரப்புவான். (12)

அரசகுமாரர்களே! தேவர்கள், ‘கண்டு’ மகரிஷியின் தவத்தைக் கலைப்பதற்காக, ‘ப்ரமலோசனை’ என்பவளை அனுப்பினார்கள். அவளிடம் மதிமயங்கிய கண்டு மகரிஷி, அவள் மூலம் ‘கமலலோசனை’ என்கிற பெண்ணைப் பெற்றார். வெகுகாலம் கண்டு மகரிஷியோடு இன்புற்றிருந்த ப்ரமலோசனை, அவரை விடுத்துச் சுவர்க்கம் செல்லும்போது, தான் பெற்ற பெண்ணான கமலலோசனையை இங்கேயே விட்டுச் சென்றாள். அந்தப் பெண்ணை வனதேவதைகள் எடுத்து வளர்த்தனர். (13)

பசியால் வாடிக் களைத்துக் கதறுகின்ற அப்பெண் குழந்தையைக் கண்டு, மூலிகைகளின் அரசனான சந்திரன் கருணை கொண்டு, அமுதத்தைப் பெருக்கும் தனது ஆள்காட்டி விரலை (தர்ஜனியை), அவளது வாயில் வைத்தான். (14)

உங்களது தந்தை, இப்பொழுது ஒருமனத்துடன் என்னையே பூசித்து வருகிறான். அவன் உங்களைச் சந்தானவிருத்தி செய்யும்படி கட்டளையிட்டானல்லவா? அதற்காக, நீங்கள் உடனே அந்த அழகிய கன்னிகையை மணந்து கொள்ளுங்கள்; தாமதிக்காதீர்கள். (15)

நீங்கள் அனைவரும் ஒரே கொள்கையுடையவர்கள். உங்களது இயல்புகளும் ஒரே மாதிரி உள்ளன. ஆகவே, உங்களைப்போல் ஒரே மாதிரியான கொள்கைகளும் இயல்புகளும் கொண்ட அந்தப் பெண், உங்களது மனைவியாகட்டும். அவள் உங்கள் அனைவரிடமும் ஒரே மாதிரியான அன்பையே பொழிவாள். (16)

எனதருளால் வலிமையும் இளமையும் குன்றாதவர்களாக பத்து இலட்சம் தேவ வருடங்கள், பலவிதமான இம்மை—மறுமை இன்பங்களை அனுபவிப்பீர்களாக! (17)

முடிவில் என்னிடம் கொண்ட அசையாத உறுதியான பக்தியினால், இதயத்திலுள்ள வாஸனை ரூபமான அனைத்து மலங்களும் எரிக்கப்பட்டு, அதனால் இவ்வுலகத்திலும் மேலுலங்களிலும் பெறும் நரகத்திற்கொப்பான அழிந்தொழியும் அற்ப சுகங்களில் வெறுப்புற்று, எனது வைகுண்டமான முக்தியைப் பெறுவீர்கள். (18)

எவரது செயல்களனைத்தும் பகவதர்ப்பணமாகச் செய்யப்படுகின்றனவோ, எவரது நேரமும் காலமும் எனது திவ்விய சரித்திரங்களைக் கேட்பதிலும் கூறுவதிலுமாகவே கழிகின்றதோ, அவர் இல்லற வாழ்வில் வாழ்ந்தபோதிலும், இல்லற இன்பங்கள் அவரைத் தளைப்படுத்த இயலாது. (19)

அவர் தினமும் எனது திருவிளையாடல்களையே செவியாரக் கேட்டு வருவதால், பிரும்மத்தைப் பற்றியே பேசிவரும் பிரும்மஞானிகள் வாயிலாக, ஞானமே வடிவெடுத்த பரப்பிரும்மமான நான், அவரது இதயகமலத்தில் தினமும் புதிய புதிய வடிவில் காட்சியளிப்பேன். மேலும், என்னை வந்தடைந்தபின், அந்த ஜீவனுக்கு மயக்கமோ, துன்பமோ, இன்பமோ எதுவுமே இல்லை. அதாவது, அவர் இந்த உலகியல் ஆசாபாசங்களைக் களைந்து, நித்தியமுக்தராக விளங்குவார்.” (20)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பகவானது தரிசனத்தால் பிரசேதஸர்களது ரஜோ குணமும், தமோ குணமும், அதனால் தோன்றிய வாஸனைகளும் அழிந்தன. அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நால்வகைப் பேறுகளையும் அளிக்கும், சகல ஜீவராசிகளின் உற்ற நண்பரான பகவான் ஸ்ரீஹரி இவ்வாறு கூறவே, அந்தப் பிரசேதஸர்கள் இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம் நாதழுதழுக்கக் கூறலானார்கள். (21)

பிரசேதஸர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “இறைவா! தாங்கள் பக்தர்களது துன்பங்கள் அனைத்தையும் துடைப்பவர். தங்களை வணங்குகிறோம். வேதங்களும், அதையறிந்த பிரும்மஞானிகளும் தங்களது உதாரகுணங்களையும் திருநாமங்களையும் பறைசாற்றுகின்றன. தங்களது (செயல்களின்) வேகமோ மனோவேகம், சொல்வேகம் இரண்டையும் மீறியது. தங்களது வடிவமோ பொறிபுலன்களுக்கு எட்டாதது. அவ்வாறான தங்களுக்கு அநேக நமஸ்காரங்கள். (22)

தாங்கள் தங்கள் உண்மை நிலையிலேயே நிலையாக நிற்பதால், எப்பொழுதும் தூய்மையாகவும் அமைதியாகவும் இருக்கிறீர்கள். உண்மையில் ஒருவராக விளங்கும் தாங்கள், மனத்தின் தொடர்பால் பொய்யாக இரண்டாகத் தெரிகிறீர்கள். உலகின் படைப்பு, அருளல், மறைத்தல் ஆகிய முத்தொழில்களுக்காக மாயையின் முக்குணங்களையும் ஏற்று, பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசுவரன் என்கிற மூன்று வடிவங்களை ஏற்கிறீர்கள். அவ்வாறான தங்களை வணங்குகிறோம். (23)

தாங்கள் தூய்மையான ஸத்வஸ்வரூபர். தங்களைப் பற்றிய அறிவு (ஞானம்) சம்சார பந்தங்களைக் களைவது. சர்வவியாபி தாங்கள். எல்லோருடைய மனத்தையும் கவர்ந்திழுக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தாங்களே! அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் தலைவனும் தாங்களே! தங்களை வணங்குகிறோம். (24)

தாமரைக்கண்ணனே! தங்களுடைய திருவுந்திக்கமலத்திலிருந்துதானே இந்தப் பிரும்மாண்டம் தோன்றியது. தங்கள் திருக்கழுத்திலே தாமரை மாலை அழகாக விளங்குகிறது. தங்கள் திருவடிகளோ தாமரை மலர் போன்று மென்மையானது; அழகானது. தங்களுக்கு நமஸ்காரம். (25)

தாமரை மலரின் மகரந்தம் போன்ற மஞ்சள் பட்டாடை அரையில்; அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ஒரே புகலிடம்; அனைத்திற்கும் சாட்சியானவர். அப்படிப்பட்ட தங்களுக்கு வணக்கம். (26)

தங்களுடைய இந்தத் திருமேனி, அனைத்து துன்பங்களையும் நொடியில் தீர்ப்பது. அறியாமை, செருக்கு, விருப்பு, வெறுப்பு முதலிய துன்பங்களில் உழலும் எங்களுக்கும், இந்த அழகான திருமேனியைத் தரிசிக்கும் பாக்கியம் அளித்தாயே! இதைவிட எங்களுக்கு வேறென்ன பெரும் பேறு உளது? இறைவா! உனது கருணையே கருணை! (27)

அமங்களங்களை அழிப்பவரே! ஏழை—எளியவர்களிடம் அன்பு கொண்டொழுகும் சான்றோர்கள், அவ்வப்பொழுது அந்த ஏழை—எளியவர்களை, ‘இவன் என் உறவினன்’ என்று எண்ணி அருளுமாறு நினைக்க செய்வதே போதுமானது. அதுவே அவர்களுக்குப் பெருத்த உதவி. (28)

தங்களை மனதார நினைப்பதாலேயே அற்பப் பிராணிகளான எங்களுக்கும் மனவமைதி கிட்டுகிறது. எல்லோருடைய இதயத்திலும் அந்தர்யாமியாய் வீற்றிருக்கும் தாங்கள், எங்கள் விருப்பங்களை அறியமாட்டீரா? (29)

உலகநாயகரே! தாங்களோ முக்திநெறிக்கு வழிகாட்டி. நான்குவித புருஷார்த்தங்களும் நீங்களேதான். தாங்கள் எங்களிடம் அன்பு கொண்டிருக்கிறீர்களே! இதைவிட மேலான பாக்கியம் வேறு என்னதான் வேண்டும்? தாங்கள் எங்களிடம் அன்பாக இருப்பது ஒன்றே, நாங்கள் வேண்டும் வரம். (30)

இருப்பினும் இறைவா! தங்களிடம் நாங்கள் ஒரு வரம் வேண்டுகிறோம். நாதனே! தாங்கள் பிரகிருதியான மாயைக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டவர். தங்களது விபூதிகளுக்கு (ஐசுவரியங்களுக்கு) எல்லை என்பதில்லை. ஆகவே, தங்களை ‘அநந்தன்’ (முடிவற்றவர் — எல்லையற்றவர்) என்கிறார்கள். (31)

கற்பகத்தருவின் பாரிஜாத மலர் எளிதாகக் கிடைத்திருக்க, வண்டு வேறு புஷ்பத்தை நாடுமா? உங்களது திருவடித்தாமரைகளையும் நேரில் பெற்ற எங்களுக்கு, வேறு என்னதான் வேண்டும்? (32)

எத்துணை காலம் வரை தங்களது மாயைக்கு ஆட்பட்டு, இப்புவியில் கர்மங்களைச் செய்து கொண்டு உழல்கிறோமோ, அத்துணை காலம் வரை எந்தப் பிறவி எடுத்தாலும் (எங்கிருந்தாலும்) தங்களது அடியார்களது இணக்கம் எங்களுக்கு இருந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும். (இந்த வரம் எங்களுக்கு அளிப்பாயா? இறைவா!) (33)

[ஒப்புநோக்குக.:—

1. புழுவாய்ப்பிறக்கினும் புண்ணியா உன்னடி என் மனத்தே

வழுவாதிருக்க வரம் தரல் வேண்டும்.

— அப்பர் ஸ்வாமிகள்

2. தவ தா3ஸ்ய சுகை2கஸங்கி3நாம்

ப4வநேஷ்வஸ்த்வபி சீடஜந்ம மே ।

இதராவஸதே2ஷு மாஸ்ம பூ4த3பி

மே ஜந்ம சதுர்முகா2மநா ॥

— ஆளவந்தார் — ஸ்தோத்ரரத்னம் 55

தங்களுடைய கைங்கர்யத்திலேயே சுகம் காணும் ஆசையுடையார்களின் வீடுகளில் புழுவான பிறவி கிடைத்தாலும் எனக்குப் போதும். மற்றவர் வீடுகளில் பிரும்மாவாக இருக்கும் பிறவி கிடைத்தாலும் அது வேண்டாம்!

3. சாதூ4நாம் த3ர்ஶநம் புண்யம் தீர்த2பூ4தா ஹி ஸாத4வ: ।

— சியவந—நகுஷ ஸம்வாதம், ஸ்ரீமஹாபாரதம்

‘சாதுக்களின் தரிசனமே புண்ணியம். ஏனெனில், அவர்கள் என்றென்றும் பரிசுத்தமானவர்கள்.’]

பகவானிடம் அன்புகொண்ட அடியவர்களின் இணக்கத்திற்கு (சத்சங்கத்திற்கு) ஈடாக சுவர்க்காதி புண்ணிய லோகங்களையோ, மோட்ச சாம்ராஜ்யத்தையோ கூட நினைக்க மாட்டோம். அவ்வாறிருக்க, இம்மானிட உலகின் இன்பங்களையா உயர்வாக நினைப்போம்? (34)

இறையடியார்கள் திருக்கூட்டத்தில் எப்பொழுதும் இறைவனது திருவிளையாடல்கள் பற்றிய அமுதம் போன்ற இனிய கதைகள் செவியாரப் பருகிக் கொண்டேயிருக்கலாம். ஏனெனில், அங்கு இடையறாது பகவத் குணவமுது பெருகிக் கொண்டேயிருக்கும். அதை அரைநொடி கேட்டாலும் உலகியலின்பங்கள் பற்றிய தாகம் தணிந்துவிடும். அதனால், ஜீவராசிகளுக்குள் பகைமை விலகுகிறது. ஆகவே, எவரும் எவரிடமும் பயம் கொள்ள வேண்டியதில்லை. (35)

துறவிகளும் பற்றுதலுடன் சரண்கொள்ளும் அந்த ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருக்கல்யாண குணங்களைப் பற்றிய கதைகளை, அங்கு அவர்கள் எதிலும் பற்றுதலின்றிக் கூறிக்கொண்டே இருப்பார்கள். (36)

தங்களது அடியார்களான அந்த பக்தர்கள் அனைத்துப் பாவங்களையும் அறவே அழித்தொழிக்கும் புண்ணிய நதிகளையும் தூய்மைப்படுத்துவதற்காகவேயன்றோ, இவ்வுலகில் ‘தீர்த்தயாத்திரை’ என்கிற சாக்கில் உலாவி வருகிறார்கள்! உலகியல் பந்தங்களைக் கண்டு நடுங்கும் ஜீவன் எவர்தான், அந்த சாதுசங்கத்தைப் பெற விரும்பமாட்டார்? இதுவன்றோ ‘தீஞ்சுவைக்கனி’. (37)

எம்பெருமானே! தங்களுக்கு மிகமிக அன்பரான, சாட்சாத் பரமசிவனது நொடி நேர இணக்கம், இன்று தங்களுடைய தரிசன பாக்கியத்தை எங்களுக்கு அளித்தது. எவராலும் தீர்க்கவியலாத பிறப்பு—இறப்பு என்கிற நோயைத் தீர்க்கவல்ல மருத்துவர் தாங்கள் ஒருவரே. ஆகவே, இப்பொழுது தங்களைச் சரணடைந்துள்ளோம். (38)

இறைவா! நாங்கள் ஒன்றிய மனத்துடன் செய்த வேத அத்யயனம்; ஆசிரியர்களுக்குச் செய்த பணிவிடை; அந்தணர்கள், சான்றோர்கள், மூத்தோர்கள் ஆகியவர்களுக்கு நாள்தோறும் அவர்கள் மனம் கோணாது செய்த பணிவிடைகள்; அதனால், அவர்களடைந்த மகிழ்ச்சி; உற்றார்—உறவினர்கள், நண்பர்கள், பெரியோர்கள் மற்றுமுள்ள ஜீவராசிகள் ஆகியவர்களுக்குத் தன்னலமற்றுச் செய்த தொண்டுகள்; ஊண்—உறக்கமின்றி நீரில் நின்று வெகுகாலம் செய்த தவம் ஆகியவனைத்தும் சர்வவியாபியான தங்களது திருவுள்ள மகிழ்ச்சிக்காகவே ஆகட்டும். இதுதான் நாங்கள் வேண்டும் வரம். (39—40)

பகவானே! தங்களது பெருமைகள் அளவற்றவை; எல்லை காண இயலாதவை. இருப்பினும் மனு, ஸ்வயம்புவான பிரும்மதேவர், பரமேசுவரன் மற்றும் தவம், ஞானம் ஆகியவைகளால் மனத்தூய்மை பெற்ற பெரியோர்கள் (சாதுக்கள்) ஆகிய எல்லோரும், தங்களைத் துதித்து வணங்குகின்றனர். (அவர்களே தங்கள் பெருமை அறியாது தவிக்கும்போது, நாங்கள் எவ்வாறு அறிவோம்.) ஆயினும், எங்கள் அறிவுக்கெட்டியவாறு தங்களைத் துதித்துப் போற்றுகிறோம். (41)

தாங்கள் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவர்; பெரியது—சிறியது என்கிற வேறுபாடற்ற சம சித்தர்; தூய்மையே வடிவானவர்; பரமபுருஷர்; சத்துவகுண மூர்த்தியான பகவான் வாசுதேவனான தங்களை வணங்குகிறோம்.” (42)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! பிரசேதஸர்கள் இவ்வாறு துதிக்கவே, அடியார்களிடம் அன்பு கொண்ட பகவான் மனம் மகிழ்ந்து, ‘நீங்கள் விரும்பியவாறே ஆகுக’ என அருளினார். குறைவற்ற, எல்லை காணவியலாத பெருமைகளுடைய பகவான் ஸ்ரீஹரியின் தீஞ்சுவை அமுதமெனத் தித்திக்கும் திருமேனியைக் கண்டு நிறைவுறா மனமுடைய பிரசேதஸர்களுக்கு, பகவான் தங்களைவிட்டுப் பிரிவதைப் பொறுக்க இயலவில்லை. இருப்பினும், பகவான் அவர்கள் கண்ணெதிரிலேயே தமது வைகுண்டம் சென்றார். (அவரை ‘இரு’ என்றோ, ‘போ’ என்றோ சொல்வதற்கு நாம் யார்?) (43)

பிறகு, கடல் நீரிலிருந்து வெளிவந்த பிரசேதஸர்கள், வானத்தை மறைத்து ஓங்கி நிமிர்ந்து வளர்ந்துள்ள பெரிய பெரிய மரங்கள் பூமி முழுவதிலும் பரவி நிற்பது கண்டு சற்றே சினங்கொண்டனர். (44)

இப்பூவுலகில் மரஞ்செடிகொடிகளே இல்லாமற்செய்வார்போல், தங்களுடைய வாயிலிருந்து புயல் காற்றையும் தீயையும் உமிழ்ந்தனர். பிரளய காலத்தில் ருத்ரன் கோபம் கொண்டு பிரளய காற்றையும் தீயையும் உமிழ்வது போலிருந்தது, அது. (45)

மரஞ்செடிகொடிகள் எல்லாம் தீக்கிரையாகிச் சாம்பலாவது கண்ட பிரும்மதேவர், அங்கு வந்து நீதிமொழிகள் கூறி, பிராசீனபர்ஹிஸ்ஸின் புதல்வர்களை அமைதிப்படுத்தினார். (46)

அழிவிலிருந்து தப்பி மீதமிருந்த மரங்கள் மிகவும் பயந்து, பிரும்மதேவர் சொற்படி, தங்கள் மகள்களை பிரசேதஸர்களுக்குத் தந்தன. (47)

பிரசேதஸர்களும் பிரும்மதேவரது கட்டளையையேற்று, மரங்களின் பெண்ணான மாரிஷாவை மணந்தனர். முன்பு பரமசிவனை நிந்தித்ததன் பயனாகத் தன் சரீரமிழந்த பிரும்மதேவரின் புத்திரனான தக்ஷன், இப்பொழுது இவளது வயிற்றில் பிறந்தான். (48)

காலவெள்ளத்தில் முந்திய படைப்புகள் அழிந்து, ‘சாக்ஷுஷ மந்வந்தரம்’ தொடங்கியபோது, பகவானது கட்டளைப்படி, இந்த தக்ஷன் மறுபடியும் மக்களைப் படைக்கலானான். (49)

இவன் பிறக்கும்போதே தனது ஒளியினால், ஒளிபடைத்த மற்ற அனைத்தின் ஒளியை மங்கும்படி செய்தான். செயல்வினைத் திறத்தால் இவனை ‘தக்ஷன்’ (செயலாற்றுவதில் திறமை பெற்றவன்) என்றழைத்தனர். (50)

பிரும்மதேவர், இவனைப் பிரஜாபதிகளின் தலைவனாகத் திருமுடி கட்டினார். மக்களைப் படைக்குமாறும், அவர்களைக் காக்குமாறும் கட்டளையிட்டார். மரீசி முதலிய மற்ற பிரஜாபதிகளை அவரவர் பதவியில் இவரே நியமித்தார். (51)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் முப்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

முப்பத்தோராவது அத்தியாயம் — நாரதரது உபதேசத்தால் பிரசேதஸர்கள் முக்தி பெறுதல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! பத்து இலட்சம் ஆண்டுகள் இப்பூவுலகை ஆண்டு அனுபவித்த பிரசேதஸர்கள், பகவான் ஸ்ரீஹரி கூறியதை நினைத்து நினைத்து ஆன்மஞானம் பெற்று, (அதனால் உலகியல் பந்தங்களிலிருந்து விடுதலை பெற எண்ணி,) தங்கள் மனைவி மாரிஷாவை மகனான தக்ஷனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, தங்கள் அரண்மனையிலிருந்து வெளியேறினர். (1)

மேற்குக்கடற்கரையில் ஜாஜலி மகரிஷி சித்தியடைந்த இடத்தில், அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதயத்திலும் உறையும் இறைவன் ஒன்றே (அதாவது, ‘எல்லா ஜீவராசிகளும் பரமாத்மாவின் வடிவமேயன்றி வேறல்ல’) என்கிற ஆன்மஞானத்தை விசாரம் செய்ய, பிரும்மஸத்ரம் என்கிற ஆன்ம விசார வேள்விக்காக தீட்சை ஏற்றனர். (2)

அவர்கள் பிராணன் (மூச்சுக்காற்று), மனது, சொல் மற்றும் பார்வை ஆகியவற்றைத் தம்வசமாக்கி, உடலை அசைவற்றதாக நேராக நிமிர்த்தி நிறுத்தி, பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து, அலையும் மனத்தைத் தூயவரான பரமனிடம் லயிக்கச் செய்தனர். இவ்வாறு தவமியற்றும் பிரசேதஸர்களைத் தேவர்களும் தானவர்களும் கைதொழுவதை நாரதர் கண்டார். (3)

நாரதர் வந்ததைக் கண்ட பிரசேதஸர்கள் எழுந்து நின்று வணங்கி, உரிய மரியாதைகளுடன் அங்குள்ள நிலைக்கேற்ப முறைவழுவாது அவரைப் பூசித்தனர். அவர்கள் அளித்த ஆசனத்தில் நாரதர் சுகமாக அமர்ந்த பின், அவரிடம் கேட்கலானார்கள். (4)

பிரசேதஸர்கள் கேட்கிறார்கள்—— “தேவரிஷியே! தங்களது வரவு நல்வரவாகுக. இன்று எங்களுக்குத் தங்களது தரிசனம் கிடைத்தது எங்களது பரமபாக்கியத்தால்தான். பிராமணோத்தமரே! சூரியனது சஞ்சாரம் போல் தங்களது சஞ்சாரமும் உலகில் பயத்தைப் போக்குவதற்குத்தானோ? புறவிருளை நீக்குகிறான், சூரியன். அகவிருளை நீக்குகிறீர்கள், தாங்கள்! (5)

பிரபுவே! பகவான் பரமசிவனும் ஸ்ரீமந்நாராயணனும் எங்களுக்கு உபதேசம் செய்த ஆன்ம தத்துவம், இத்துணை காலம் நாங்கள் இல்லறத்திலிருந்து உழன்றதால் பெரும்பாலும் மறந்துவிட்டது. (6)

ஆகவே, உண்மைப் பொருளை (பகவானை) விளக்கும் அந்த அத்யாத்ம ஸ்வரூப ஞானத்தை, எங்களுக்குத் திரும்பக் கூறவேண்டும். அதைக் கேட்டு, அதன்படி நடந்து, கடக்கவியலாத இந்த சம்சார சாகரத்தை எளிதில் கடந்து விடுவோமாக.” (7)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பிரசேதஸர்கள் இவ்வாறு கேட்கவே, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடமே என்றும் மனத்தை ஈடுபடுத்திய நாரத முனிவர், அந்த பகவானை நினைந்தவண்ணம் அவர்களுக்குப் பதில் கூறலானார். (8)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “இவ்வுலகில் மானிடவுடல் பெற்ற எவனொருவர், பகவான் ஸ்ரீஹரியிடம் மனத்தை ஒன்றுபடுத்திப் பூசனை புரிகிறாரோ, அவரது பிறவிதான் நற்பிறவி. அவரது செயல்களே நற்செயல்கள். அவரது ஆயுள்தான் பூரணமான ஆயுள். அவரது வாக்கே நல்வாக்கு. (அவரே பாக்கியவான்.) (அதாவது, பகவதாராதனம் செய்யாதவர் வீணே! அது ஈனப்பிறவி; செயல்கள் ஈனச்செயல்கள் என்றவாறு.) (9)

அந்தணர் குலத்தில் பிறப்பவனுக்கு நற்பேற்றின் காரணமாக மூன்று வகையான பிறப்புகள் நிகழ்கின்றன. அவையாவன:— புனிதமான தாய்—தந்தையர் மூலம் நிகழும் நற்குலப்பிறப்பு (ஸௌக்லம்); உரிய காலத்தில் முப்புரி அணிவிக்கப்பட்டு, காயத்ரி என்னும் மகாமந்திர ஜபம் செய்யும் தகுதி (ஸாவித்ரம்); வேள்விகள் செய்வதற்காக யாகதீட்சை மேற்கொள்ளுதல் (யாக்ஞிகம்). இத்தகைய அதிகாரம் பெற்று வைதிக கர்மாக்களைச் செவ்வனே செய்தால், இம்மை—மறுமைகளில் சில நற்பயன்களைப் பெறலாம் என்பதைத் தவிர, வேறு என்ன மிக்குயர் பயன் கிடைக்கும்? (கிடைக்காது.) வேதங்களையும் அவற்றின் ஆழ்பொருளையும் கற்றுணரும் கூர்மையான அறிவு, தவம், நாவன்மை, கூர்த்த மதி, உடல் வலிமை, திறமை படைத்த புலன்கள் — இவை எல்லாவற்றையும் ஒருவன் பெற்றாலும் அதனால் என்ன பயன்? அஷ்டாங்க யோகம், ஆத்மா—அநாத்மா பற்றி விசாரிக்கும் ஸாங்க்ய சாஸ்திரம், துறவறம், வேத நிபுணத்துவம், விரத அனுஷ்டானம், பற்றுக்களை நீக்குதல், மேலும் நற்செயல்களாகக் கூறப்பட்ட கர்மங்களைச் செய்தல் — இவைகளால்தான் என்ன பயன்? அடியார்களுக்குத் தன்னையே தந்தருளும் பேருள்ளம் கொண்ட பகவானுடைய மகிழ்ச்சிக்காக அல்லாமல், பயன் கருதிச் செய்யப்படும் இவைகள், அந்தந்தப் பலன்களை மட்டும் கொடுக்குமேயன்றி, பகவத் தரிசனத்தைக் கொடுக்கமாட்டா. (10—12)

உண்மையில் ஒரு ஜீவன் தன்னை யார்? என்று தெரிந்து கொள்வதுதான் மற்ற அனைத்து நலன்களிலும் உயர்ந்த நலன். ஆன்மாவை அறிவதுதான் நலன்களுக்கெல்லாம் எல்லை. அந்த ஆன்மஞானத்தை வாரி வழங்கும் பகவான் ஸ்ரீஹரிதான், அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் பிரியமான ஆன்மா. அவர் ஆனந்தமயன். ஆதலாலே பிரியமானவர். (13)

ஒரு மரத்தின் ஆணிவேரில் நீருற்றுவதால் அந்த மரத்தின் நடுத்தண்டு, பெருங்கிளைகள், சிறுகிளைகள் ஆகிய அனைத்தும் வளர்ச்சியடைகின்றன. ஆகாரம் உட்கொண்டு உயிரை (பிராணனை) வளர்த்தால் பொறி—புலன்கள் திடம் பெறுகின்றன. அதுபோல் பகவான் ஸ்ரீஹரியைப் பூசித்தால், அனைத்து தேவர்களையும் பூசித்ததாகிறது. (14)

மழைகாலத்தில் சூரியன், தனது கிரணங்களாலேயே மேகத்தைத் தோற்றுவித்து, மழையாகப் பொழிவிக்கிறான். பின் உஷ்ணமான கிரீஷ்ம ருதுவில் அந்தத் தண்ணீரைத் தன் கிரணங்களாலேயே உறிஞ்சிவிடுகிறான். அசையும்—அசையாத (தாவர—ஜங்கம) ஜீவராசிகள் அனைத்தும் மண்ணிலே தோன்றி, மண்ணிலே மடிகின்றன. அதேபோலத்தான் சேதன—அசேதனமான (உயிருள்ள—உயிரற்ற) ஜீவராசிகள் கொண்டு, அனைத்துப் பிரபஞ்சங்களும் பகவான் ஸ்ரீஹரியிடமிருந்து தோன்றி, அவரிடமே லயமடைகின்றன. (15)

உண்மையில் இந்த உலகம் அகில உலகரூபியான பகவான் ஸ்ரீஹரியின் மறைப்பில்லாத ஸ்வரூபமே என்று சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. சூரியன் சில சமயம் மேகத்தால் மூடப்பட்டுத் தெளிவாகத் தெரியாமற்போனாலும், பின் அது மிக்க பிரகாசமாகத் திகழ்கிறது. அதன் ஒளி அதைவிட்டு பிரிவதில்லையே. அதேபோல், கந்தர்வ நகரம் போல் சில பல சமயங்களில் வெளித்தோற்றத்தில் காணப்படும் இந்த உலகம், பகவானை விடுத்துத் தனியானது அல்ல. விழித்திருக்கும் நிலையில் பொறிபுலன்கள் அதனதன் காரியங்களைச் செய்கின்றன. ஆனால், தூங்கும் நிலையில் அவை அவருள் ஒடுங்கிச் செயலற்று இருக்கின்றன. அதேபோல, இவ்வுலகம் படைப்பின்போது பகவானிடமிருந்து வெளிப்படுகிறது. பின்பு, கல்ப (பிரளய) காலத்தில் அவரிடமே ஒடுங்கி விடுகிறது. ஆராய்ந்து பார்க்க பகவானிடம் பொருள், செயல், உணர்வு (அறிவு) என்கிற மூவித அஹங்காரங்களின் செயல்கள், அவற்றின் மூலம் தோன்றும் வேற்றுமை உணர்வான மயக்கம் ஆகிய ஏதுமில்லை. (16)

அரசர்களே! ஆகாயத்தில் சிலசமயங்களில் மேகமூட்டம், கும்மிருட்டு, வெளிச்சம் ஆகியன முறையே தோன்றுகின்றன. பின் மறைந்துவிடுகின்றன. ஆனால், ஆகாயம் இதில் ஒட்டுவதில்லை. அதேபோல சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற சக்திகள் சில சமயங்களில் பரப்பிரும்மத்திடமிருந்து தோன்றி, பின் அவரிடமே ஒடுங்குகின்றன. இந்தப் பிரபஞ்சமான வெள்ளத்தின் ஓட்டமும் இதேபோலத்தான். அவரிடமே தோன்றும் இப்பிரபஞ்சம், அவரிடமே ஒடுங்குகின்றது. ஆகாயத்தைப் போன்று எதிலும் ஒட்டாத பகவானிடமும் இந்த விகாரங்கள் (வேறுபாடுகள்) இல்லை. (17)

ஆகவே, பிரும்மா முதலிய தேவர்களுக்கும் தேவரான பகவான் ஸ்ரீஹரியை ‘அவர் வேறு, நாம் வேறு’ என்கிற பேதபுத்தியின்றி ஒன்றிய மனத்துடன் பூசனை புரியுங்கள். ஏனெனில், அவர்தான் அனைத்து ஜீவராசிகளின் ஆத்மா. உலகிற்கு நிமித்த காரணமான காலம், உபாதான காரணமான பிரதானம் (மூலப்பொருள்), இவற்றைச் செய்யும் நியாமகன் (கர்த்தா), அனைத்திற்கும் மூலகாரணமான புருஷோத்தமன். அவரே தனது காலம் எனப்படும் சக்தியினால், முக்குணப்பிரவாக ரூபமான இந்தப் பிரபஞ்சத்தை அழித்துத் தன்னுள் மறைத்துக் கொள்கிறார். (18)

எல்லா ஜீவராசிகளிடமும் கருணை காட்டுதல், கிடைத்ததைக் கொண்டு மனநிறைவு கொள்ளுதல், பொறி—புலன்களை அதன்வழிச் செல்லாது தடுத்து நிறுத்துதல் ஆகிய உபாயத்தால், அடியார்களுக்கெளியரான பகவான் விரைவிலேயே மனம் மகிழ்கிறார். (19)

புத்ர ஈஷனை (மகனிடம் கொண்ட பற்று), தார ஈஷனை (மனைவியின்பாற்பற்று), வித்த ஈஷனை (செல்வத்தின்பால் கொண்ட பற்று) என்கிற மூன்று ஈஷனை(பற்று)களையும் துறந்த சான்றோர்களது மனது, எப்பொழுதும் படிகம்போல் தூய்மையானது. அந்தத் தூய்மையான இதயத்தில் பகவானை இருத்தித் துதிப்பதால், அவர்களது பக்திக்குக் கட்டுப்பட்ட பகவான், அங்கு வந்தமர்கிறார். ‘அடியார்க்கெளியன்’ என்னும் தனது பட்டத்தை உறுதியாக்குவான் போல, அவர்கள் இதயத்திலேயே நிலைகொள்கிறார். உடலில் நீக்கமற நிறைந்துள்ள ‘பிராணசக்தி’ எவ்வாறு உயிருள்ளவரை அவ்வுடலை விட்டு நீங்குவதில்லையோ, அதுபோல பகவானும் அடியார்கள் உள்ளத்தை விடுத்துச் செல்வதில்லை. (20)

அருட்செல்வமுடைய சான்றோர்களிடம் அன்பு கொண்டவர் பகவான். அவர்களுக்கு இந்த உலகியல் செல்வங்கள் தேவையில்லை. ஏனெனில், அந்த பகவானே அவர்களது நீங்காத செல்வம். உயர்ந்த படிப்பு, நீங்காத நிறைசெல்வம், நற்குடிப்பிறப்பு, அறநெறி தவறாது ஒழுகும் அனுஷ்டானங்கள் ஆகியவை ஒருவருக்கு அகங்காரத்தைத் தோற்றுவிக்கும். இதனால், ஏழை—எளிய மக்களுக்குத் தீங்கிழைப்பார்கள். ஆனால், அவர்களது ஆடம்பரத்திற்காக வேள்வி—பூசை செய்வார்கள். நெஞ்சில் உண்மையான பக்தி இல்லாமல் வெறும் பகட்டுக்காகச் செய்யப்படும் அம்மாதிரியான பூசனைகளை இறைவன் ஏற்பதில்லை. பகவான், அந்தப் பூசனையை ஏற்காததன் காரணம், பகவான் ‘ரஸக்ஞன்’ — உண்மை ருசி (சுவை) தெரிந்தவர். (21)

பகவானோ ஸ்வரூபானந்தர் (தனக்குத்தானே ஆனந்தவெள்ளத்தில் ஆழ்ந்தவர்). வேறு பொருட்களினால் அவரை மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்யவியலாது. செல்வச்செழிப்பிற்குத் தேவதையான திருமகள், அவரது மனைவி. என்றும் அவர் அருகிலேயே இருந்து பணிவிடை செய்கிறாள். அவ்வாறான அவளையே, அவர் ஒரு பொருட்டாகக் கொள்ளவில்லை. அவ்வாறிருக்க, அவளது கடாட்சத்தை எதிர்பார்த்து நிற்கும் இந்த தேவர்களையும் அரசர்களையுமா அவர் லட்சியம் செய்வார்? இவ்வாறான இறைவன் ஏழைப்பங்காளர், அடியார்க்கடியவர். தனு—கரண—புவன—போகங்களைத் தந்த கருணைக் கடலான இந்த இறைவனை நன்றியுள்ளவர் யார்தான் மறப்பார்? அவரை விடுத்துச் சிறிது நேரமும் இருக்க விரும்பார்.” (22)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! பகவான் நாரதர் பிரசேதஸர்களுக்கு இவ்வாறு உபதேசம் செய்ததுமின்றி, இன்னும் பகவத் குணத்தொடர்புள்ள பல விஷயங்களையும் கூறிவிட்டுப் பிரும்மலோகம் சென்றார். (23)

இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் பாவ உருவான அனைத்து மலங்களையும் நீக்கித் தூய்மையாக்கும் பகவானது கல்யாண குணங்களைக் கூறும் சரித்திரங்களை, பகவான் நாரதர் கூறக் கேட்ட பிரசேதஸர்கள், அவரது திருவடித்தாமரைகளையே ஒன்றிய மனத்தோடு நினைத்து நினைத்து, அதனால் அவரது வைகுண்டத்தை அடைந்தனர். (24)

விதுரரே! நீர், என்னிடம் வேண்டியபடி பிரசேதஸர்களுக்கும் நாரதருக்குமிடையே நடந்த பகவத்குண சம்பந்தமான சம்பாஷணையைக் கூறினேன். (25)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னவா பரீக்ஷித்! இதுவரை ஸ்வாயம்புவமனுவின் புதல்வனான உத்தானபாதனது வம்சத்தைப் பற்றிக் கூறினேன். இப்பொழுது, அவனது தமையனான பிரியவிரதனுடைய வம்ச சரித்திரம் கூறுகிறேன், கேள். (26)

பிரியவிரதன் நாரதரிடமிருந்து ஆத்மவித்யையைப் பெற்றும், பல்லாண்டுகள் அரச போகங்களை அனுபவித்து, பின் அரசுரிமையைத் தன் பிள்ளைகளுக்குப் பிரித்துக் கொடுத்து விட்டு இறையடியடைந்தான். (27)

மைத்திரேயர் கூறிய பகவத்குண கதைகளைச் செவியாரப் பருகிய விதுரர், பக்தி மேலிட ஆனந்தக்கண்ணீர் பெருக, ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவடிகளை இதயத்திலிருத்தி வணங்கியவண்ணம், மைத்திரேயரது திருவடிகளில் தலைதோய வணங்கினார். (28)

விதுரர் கூறுகிறார்—— யோகீசுவரரே! தாங்களே கருணைக்கடல். அடியார்க்குச் செல்வரான பகவான், நித்தியமாக விளங்கும் அறியாமை இருளின் அக்கரையில், என்னை அக்கறையாகச் சேர்த்தீர்கள். (29)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தன் நன்றியறிதலை வெளிப்படுத்திய விதுரர், மனமகிழ்ச்சியுடன் மைத்திரேயரை வணங்கி விடைபெற்று, மனநிறைவுடன் தன் உறவினர்களைக் காண விரும்பி அஸ்தினாபுரம் சென்றார். (30)

மன்னவா பரீக்ஷித்! பகவானிடம் பக்திகொண்ட பரம பாகவதர்களான இந்தப் பிரசேதஸ மன்னர்களின் சரித்திரத்தைக் கேட்பவர் நீண்ட ஆயுள், நிறைந்த செல்வம், அனைத்து மங்களங்கள், பரவிய புகழ், இம்மை—மறுமை செல்வங்கள் அனைத்தும் பெற்று, முடிவில் பகவானது திருவடிகளாகிற பெரும் பேற்றைப் பெறுவார்! (31)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் முப்பத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

நான்காவது ஸ்கந்தம் முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

ஐந்தாவது ஸ்கந்தம்

முதலாவது அத்தியாயம் — பிரியவிரதனின் சரித்திரம்

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— முனிவரே! மன்னன் பிரியவிரதன் பரமபக்திமான். நாரத மகரிஷியிடமிருந்து ஆன்மவித்யையை அறிந்து ஆன்ம தியானத்திலேயே லயித்து இருந்தவர். அவருக்கு இல்வாழ்க்கையில் எவ்வாறு ஆசை உண்டாயிற்று? இல்லற வாழ்வில் சிக்கிக் கொண்டால், கர்மங்களின் தளைகளில் சிக்கித் தவிக்க வேண்டுமே. மேலும், (தான் பரமனின் அம்சம்; தான் இந்த உடல் அல்ல என்கிற) தனது ஆன்ம ஸ்வரூபத்தை அது மறக்கச் செய்யுமே? (இது முரணாக உள்ளதே.) (1)

அந்தணச் சிரேஷ்டரே! உலகியல் இன்பங்களில் பற்றற்ற பிரியவிரதன் போன்ற சான்றோர்களுக்கு, உண்மையறியாத பாமரனிடம் காணப்படும் இல்லற இன்பம் பற்றிய ஆசை ஏற்பட நியாயமில்லையே? இதுவன்றோ உண்மை! (2)

தாங்கள் சிறந்த அந்தணர். பகவானது திருவடிகள் ‘அறியாமையைக் களைவது’ என்பது உலகறிந்த செய்தி. அது, இவ்வுலகியல் வெம்மையைப் போக்கிக் குளிர் நிழல் தருவது. இந்த நிழலின் குளுமையை மனதார அனுபவித்தப் பெரியோர்களுக்குக் குடும்பத்தில் ஆசை என்பது தோன்றாது என்பது சர்வ நிச்சயமாயிற்றே. (3)

பிரும்மத்தை அறிந்தவரே! மன்னன் பிரியவிரதன் மனைவி—மக்கள், வீடு—வாசல் முதலியவைகளில் பெரும்பற்று கொண்டிருந்த போதிலும், அவருக்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடத்தில் அசைவற்ற பக்தியும், பின் மோட்ச சித்தியும் ஏற்பட்டது என்பதில் எனக்கு ஆழமான சந்தேகம் உள்ளது. (இதைத் தாங்கள்தான் நீக்கியருள வேண்டும்.) (4)

ஸ்ரீசுகர் (பதில்) கூறுகிறார்—— அரசே! நீ கூறியது முற்றிலும் உண்மையே. ஆயினும் எவருடைய மனம், ஐசுவர்யம் முதலிய ஆறுகுணங்கள் நிரம்பியவரும், அஞ்ஞான இருளகற்றும் மெய்ஞ்ஞான ஒளியென புகழ் பெற்றவருமான பகவானது மதுரமான திருவடித் தாமரைகளின் மகரந்த ரஸத்தில் மூழ்கித் திளைக்கிறதோ, அதனால் பலவித இடையூறுகள் நேர்ந்தபோதிலும், பகவானிடம் அன்பு கொண்டொழுகும் துறவிகளுக்கு மிகவும் உகந்ததான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது கல்யாண குணங்களை விளக்கும் திருக்கதைகளைக் கேட்பதில் உண்டாகும் ஆசையை அவர் விடமாட்டார். பூர்வ வாஸனையால் அவ்வழியையே பின்பற்றுவார். ஏனெனில், (பகவத் பிராப்தி என்னும்) மோட்சத்தையே அளிக்கும் சிறந்த மார்க்கமல்லவா, அது! (5)

அரசே! மனுச்சக்கரவர்த்தியின் மகனான பிரியவிரதன் இயற்கையாகவே பகவானது பரமபக்தன். நாரத மகரிஷிக்குச் செய்த பணிவிடைகளால் பகவத் தத்துவமான இறையறிவு பெற்றவன். மோட்சம் என்னும் புருஷார்த்த ஸாதனமான பகவத் பக்தியை அறிந்தவன். உயிருள்ளவரை பிரும்மத்தைப் பற்றியே சிந்தனை செய்தல் என்கிற பிரும்ம ஸத்ர (வேள்வி) தீட்சைக்காக உறுதியெடுத்துக் கொள்ளப் போகிறவன். அரசருக்குரிய அனைத்து குண நலன்களையும் பெற்றவன். இவ்வாறு தன் மகன் குணவானாக மிளிர்வது கண்ட மனு மன்னன், அவனை அரசுரிமையை ஏற்குமாறு கட்டளையிட்டார். ஆனால், பிரியவிரதனோ இடைவிடாத தியான யோகத்தினால், தனது பொறி—புலன்களையும், அதன் செயற்பாடுகளையும் பகவானது திருவடித் தாமரைகளிலேயே அர்ப்பணம் செய்திருந்தான். தந்தையின் கட்டளையை மீறக்கூடாது என்பதை நன்கறிந்திருந்தும் அரசுரிமையை ஏற்கவில்லை. ஏனெனில், அரசுரிமையை ஏற்றால் மனைவி—மக்கள் என்கிற பொய்யான இந்தப் பிரபஞ்ச ஆசையால், ஆன்ம அறிவு (ஆத்ம ஸ்வரூபம்) மறைக்கப்பட்டுவிடும். மேலும் நாட்டு நலம் (அரசு), வீட்டு நலம் (குடும்பம்) என்கிற சிந்தனையில் ஆழ்ந்து, பகவானைப் பற்றிய உண்மை நாட்டத்தை மறந்துவிட நேரிடும் (என்று நினைத்து அரசுரிமையை ஏற்கவில்லை). (6)

(ஆனால்,) முதலில் தோன்றிய சுயம்புவான பிரும்மதேவர், முக்குணமயமான இப்பிரபஞ்சத்தின் மேன்மையையே நினைத்திருப்பவர். பிரபஞ்சத்திலுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளின் கருத்தையும் அறிந்தவர். ஆகவே, பிரியவிரதனின் செயலையறிந்து, நான்கு வேதங்களையும், மரீசி முதலிய மாமுனிவர்களையும் மற்றுமுள்ள தன் கூட்டத்தாரையும் அழைத்துக் கொண்டு சத்தியலோகமான தன் உலகிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்தார். (7)

(அவ்வாறு அவர் வரும்போது) ஆகாயத்தில் ஆங்காங்கு விமானத்திலிருந்து கொண்டு உலா வரும் இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அவரைப் பூஜித்தனர். சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், ஸாத்யர்கள், சாரணர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரும் வாத்திய கோஷங்களுடன் துதி செய்தனர். இவ்வாறு ஆங்காங்கு செய்யப்படும் மரியாதைகளை ஏற்ற பிரும்மதேவர், நட்சத்திரங்களின் நடுவில் சந்திரன் பிரகாசிப்பதுபோல் ஒளிர்பவராக, பிரியவிரதன் இருக்கும் கந்தமாதன பர்வதத்தின் தாழ்வரையை அடைந்தார். (8)

இதற்கிடையில் பிரியவிரதனுக்கு ஆத்மவித்தையை உபதேசம் செய்வதற்காக நாரத மகரிஷி அங்கு வந்திருந்தார். அன்னப்பறவை வாகனம் வருவது கண்டு, தன் தந்தைதான் வருகிறார் என்றுணர்ந்த நாரதர், தந்தையாகிய ஸ்வாயம்புவமனு, தனயனாகிய பிரியவிரதன் ஆகியோருடன் வேகமாக எழுந்து கைகூப்பி வணங்கி உரிய முறையில் வரவேற்று துதித்தார். (9)

பரதகுல திலகமே! பரீக்ஷித்! நாரதர் பலவிதமாக அவரைப் (பிரும்மதேவரைப்) பூஜித்தார். பின், அவரது குணநலன்களையும் அவதாரங்களையும் பற்றிய மேன்மைகளையெல்லாம் விரிவாகக் கூறித் துதித்தார். பிரும்மதேவர் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடம் முதலில் தோன்றியவர்; ஐசுவர்யம் முதலிய ஆறு குணங்களும் நிரம்பப் பெற்றவராகையால், பகவான் என்கிற சொல்லிற்கு இலக்கணமானவர். அவ்வாறான பிரும்மதேவர், கருணை பொங்கும் தன் கடாட்சத்தால் பிரியவிரதனைக் குளிர நோக்கிச் சற்றே புன்முறுவலித்தவாறு கூறலானார். (10)

பகவான் பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— குழந்தாய்! நான் கூறப்போகும் சர்வ நிச்சயமான உண்மையைச் சற்றே கவனமாகக் கேள். அனைத்து உலகங்களையும் விளையாட்டாகப் படைத்துக் காத்து அழித்து வரும், வாக்கிற்கும் மனத்திற்கும் எட்டாத பகவான் வாசுதேவனைப் பற்றி, நீ தவறாக நினைக்காதே. அது பெரிய குற்றமாகும். நான் (பிரும்மதேவர்), பரமசிவன், உனது தந்தையான ஸ்வாயம்புவ மனு, உனது குருவான இந்த நாரத மகரிஷி, மற்றுமுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளும் தங்கள் தங்கள் நிலை மறந்து, அந்த பகவான் வாசுதேவனது கட்டளையைத் தலைமேல் தாங்கி, அதன்படியே நடந்து வருகிறோம். (11)

உடல் பெற்ற எந்தவொரு ஜீவனும் தன் தவத்தின் வலிமையாலோ, படித்த படிப்பினாலோ, அவரது (பகவானது) செயற்பாட்டை மாற்றியமைக்கும் திறன் பெற்றானில்லை. யோகப்பயிற்சியின் வாயிலாகப் பெற்ற உடல் வலிமையாலோ அல்லது புத்தியின் பலத்தாலோ கூட மாற்ற இயலாது. செல்வச்செருக்கினால் மட்டும் முடியுமா? (நினைத்துப் பார்!) சரி, வேள்விகள் செய்வதால் பெறப்படும் புண்ணியத்தினால் ஒருவேளை முடியுமா? என்றாலும் முடியாது. இயற்கையிலேயே அவர் அளித்த தன்திறன் கொண்டோ அல்லது பிறரது உதவியும் கொண்ட கூட்டு முயற்சியினாலோ முடியுமா? எனப் பார்த்தாலும் அதுவும் வீணே. ஆக, எவ்வகையிலும் அவரது செயற்பாட்டை மாற்ற இயலாது! (12)

ஐயனே! இந்த உலகமே (ஜனங்கள்) தேவர், மனிதன், புழு, பூச்சி, விலங்குகள் எனப் பற்பல உடலையேற்றுக் கொள்கிறதே, அதன் காரணம் அந்த பகவானது கட்டளையே. அவ்வாறு உடல் பெறுவதும்கூடப் பிறப்பதற்கும், இறப்பதற்கும், உலகியல் மற்றும் வைதீக காரியங்களைச் செய்வதற்கும், அந்தச் செயல்களின் பயனாகப் பெறப்படும் இன்ப—துன்பங்களை நுகரவும், உலகியலைக் கண்டு மயங்கவும், (சற்றே அறிவு பெற்றபின்) உலக வாழ்வின் தன்மை கண்டு பயங்கொண்டு துன்பமெய்திப் பின் ‘முக்தியின்பம் பெற உதவும் இம்மானிட உடல் பெற்றோமே’ எனத் தேறி, அதனால் இன்பம் பெறவும் இறைவன் இந்த உடலை அளிக்கிறான். இதுவே ஆண்டவன் கட்டளை. (13)

குழந்தாய்! மூக்கணாங்கயிற்றால் கட்டப்பட்ட மாடுகள், மனிதர்களுக்குக் கட்டுப்பட்டு அவர்களது பாரத்தை (சுமையை)ச் சுமக்கின்றன. சத்துவம் முதலிய குணங்கள், சாத்விகம், ராஜஸம், தாமஸம் ஆகிய செயல்கள், அச்செயல்களைச் செய்யக் கட்டளையிடும் பிராம்மணம் முதலிய நூல்கள் என்கிற சிறு சிறு கயிறுகள் கொண்டு நன்கு முறுக்கப்பட்ட பெருங்கயிறு, பரமாத்மாவான பகவானது வேதவாக்குகள்! அந்தக் கயிறு எதனாலும் அறுத்தெறியவொண்ணாதது. அவ்வாறான கயிற்றால் கட்டப்பட்ட நாம், அவரது விருப்பப்படி காரியங்களைச் செய்கிறோம். அவ்வாறு நாம் செய்வதே அவரது பூசனையுமாகும். (14)

நமது குணங்கள்—செயல்களுக்கேற்ப, பகவான் நமக்கு புழு, பூச்சி, மானுடம் எனப் பிறவிகளை அளிக்கிறார். அதை அவ்வாறே ஏற்ற நாம், அவர் ஆட்டுவித்தபடி ஓடியாடி, அதன் பயனாக இன்ப—துன்பங்களை அனுபவிக்கிறோம். கண்பார்வையுள்ளவன் பார்வையற்றவனை வழி நடத்திச் செல்வது போலவே, அவர் நம்மை நடத்திச் செல்கிறார். நாமும் அதன்படியே நடந்து கொள்கிறோம். (15)

ஜீவன்முக்தனும் முன்வினைப் பயன்களை அனுபவிப்பதற்காகவே பகவானது விருப்பப்படி இவ்வுடலைத் தாங்கி நிற்கிறான். தூக்கத்தில் கனவு காண்பவன், தூக்கம் கலைந்த பின்பும் கனவுலகில் பார்த்ததை நினைத்துக் கொள்கிறானல்லவா? அதுபோல, எந்நிலையிலும் அவன் பற்றற்றவனாகவேதான் இருப்பான். மறுபடியும் வேற்றுடல் பெறுவதற்குக் காரணமான உலகியல் வாஸனைகளையும் (உலகியலைப் பற்றிய மனப்பதிவுகளையும்) கர்மங்களையும் அஞ்ஞானிகளைப் போல், அவன் கைக்கொள்வதுமில்லை. (16)

பகவானுடைய ஆராதனத்தில் ஈடுபாடற்றவன் (புலனடக்கமற்றவன்) காடுகளில் ஆங்காங்கே திரிந்துதான் என்ன பயன்? பிறப்பு—இறப்பு என்கிற பயம், அவனைத் துன்புறுத்திக் கொண்டேதான் இருக்கும். ஏனெனில், அவன் இன்னும் மனத்தையோ, அதனுடன் சேர்ந்த பொறி—புலன்கள் என்கிற ஆறு பகைவர்களையோ வெற்றி கொள்ளவில்லை. அவற்றிற்கு அடிமைப்பட்டே இருக்கிறான். புலனடக்கம் கொண்டவன், பகவானிடமே பற்று கொண்டவன் — அவ்வாறான பகுத்தறிவு கொண்ட அறிவாளி இல்லறத்தவனாக இருந்தாலென்ன? (துறவியாய் இருந்தால்தான் என்ன?) அவனை அந்த இல்வாழ்க்கை எவ்விதத்திலும் பாதிக்காது. (17)

மனம், ஐம்புலன்கள் என்கிற இந்த ஆறு பகைவர்களையும் வெற்றி கொள்ள விரும்புபவன், முதலில் இல்லற வாழ்க்கையில் இருந்து கொண்டே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவற்றையடக்கித் தன்வழிப்படுத்த முயலவேண்டும். அவ்வாறு அவற்றைத் தன்வயப்படுத்தியதும், பகவான் வாசுதேவனிடம் அந்த மனத்தை ஒருநிலைப்படுத்த வேண்டும். இவ்வாறு செய்தவன் காடு—வீடு என எங்கு வேண்டுமானாலும் விருப்பம் போல உலாவலாம். கோட்டைக்குள் பத்திரமாக இருந்து போரிடும் மன்னவன், பெரும்படையுடன் கூடிய பகையரசனையும் வெற்றி கொள்கிறானல்லவா? எப்பொழுது பகைவர்களது பலம் குறைகிறதோ, அப்பொழுது அறிவாளியான மன்னன் தன் விருப்பம்போல் சுற்றித் திரிவானல்லவா? (18)

நீயோ பகவானது திருவடித் தாமரைகள் என்னும் கோட்டைக்குள் இருக்கிறாய். அதனால் மனம், புலன்கள் என்னும் ஆறு பகைவர்களையும் வெற்றி கொண்டுள்ளாய். ஆகவே, முதலில் பகவான் உனக்களித்த அரச போகங்களை நன்கு அனுபவிப்பாயாக. பின் அனைத்தையும் துறந்து, பற்றற்று, ஆன்ம ஸ்வரூபரான பகவானிடமே நிலைகொண்டு நிற்பாயாக. அவரையே அடைவாயாக. (19)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அறியாமை இருளகற்றும் மூவுலக குருவான பிரும்மதேவர் இவ்வாறு கூறவே, சிறந்த பகவத் பக்தனான பிரியவிரதன் தன் எளிமையை நினைத்து, சிரம் தாழ்த்தி வணங்கி, ‘அவ்வாறே செய்கிறேன்’ என்று கூறி, அவரது கட்டளையைத் தலைமேற்கொண்டான். (20)

அப்பொழுது ஸ்வாயம்புவமனு பெருமகிழ்ச்சியோடு பிரும்மதேவரைப் பூஜித்தார். வாக்கிற்கும் மனத்திற்கும் எட்டாத (எந்தவொரு செயலுக்கும் எட்டாத) செய்யவேண்டியது என்கிற எந்த ஒரு செயலுமற்ற, தனக்கும் புகலிடமான பகவானைத் தியானித்துக் கொண்டே பிரும்மதேவரும் சத்தியலோகம் சென்றார். இந்தக் காட்சியை நாரதரும் பிரியவிரதனும் இயல்பான சிந்தனையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். (21)

மனு மன்னர், பிரும்மதேவரின் அருளால் தன் விருப்பம் நிறைவேறப் பெற்றதும், நாரதர் சொற்படி பிரியவிரதனை இந்த மண்ணுலகைக் காத்திடக் கூறி, பூமண்டலத்தின் சக்கரவர்த்தியாக முடிசூட்டினார். இல்லற வாழ்க்கை என்பதே கரை கடக்கவொண்ணாத ஒரு பெருங்கடல். விஷயங்கள் (போகப் பொருட்கள்) என்னும் நச்சுத் தண்ணீர் நிரம்பியது. அனுபவிக்க அனுபவிக்கப் போதுமெனத் தோன்றாது ஆவலை வளர்ப்பது. பின் அதிலிருந்து வெளியேறுவது என்பது இயலாத காரியம். ஆயினும், மனு அந்த ஆசைகளை உதறித் தள்ளி வெளியேறினார். (22)

அரசர்க்கரசனான பிரியவிரதன், பகவானது திருவுள்ளப்படியே மக்களைக் காக்க அரசனாக நியமிக்கப்பட்டான். அனைத்து ஜீவராசிகளையும் பிறப்பு—இறப்பு என்னும் உலகத்தளையிலிருந்து விடுதலை பெற நல்கும் ஆதிபுருஷரான (பிரளய காலத்தில் தான் ஒருவனாக மட்டும் விளங்கும்) பகவானது திருவடித் தாமரைகளை அனவரதமும் நெஞ்சில் நிறுத்தித் தியானித்து வருவதால், விருப்பு—வெறுப்பு என்கிற அனைத்து மாசுகளும் நீங்கி, மனத்தூய்மை பெற்ற மன்னன் பிரியவிரதன், பெரியவரான பிரும்மதேவரது திருவாய்மொழியை மதித்து, இந்தப் பூவுலகத்தைப் பரிபாலனம் செய்து வந்தான். (23)

இவ்வாறு அரசுரிமையேற்ற பிரியவிரதன், விசுவகர்ம பிரஜாபதியின் மகளான பர்ஹிஷ்மதீ என்பவளை மணந்தான். அவளிடம் பத்துப் பிள்ளைகளையும், ஊர்ஜஸ்வதீ என்கிற ஒரு பெண்ணையும் பெற்றெடுத்தான். அவர்கள் அனைவரும் தந்தையைப் போன்றே ஒழுக்கம், நிறைகுணம், செயல், அழகு, வீரம், போர்த்திறன், கொடை ஆகிய குணங்கள் நிறைந்தவர்கள். (24)

பத்து பிள்ளைகளின் பெயர்கள் ஆக்னீத்ரன், இத்மஜிஹ்வன், யக்ஞபாஹு, மஹாவீரன், ஹிரண்யரேதஸ், கிருதப்ருஷ்டன், ஸவனன், மேதாதிதி, வீதிஹோத்ரன், கவி என்பன. அவர்கள் பெயர்களனைத்தும் அக்னிதேவனின் பெயர்களாகவே அமைந்தன. (25)

இந்தப் பதின்மரில் கவி, மஹாவீரன், ஸவனன் என்கிற மூவரும் இல்லறமேற்காது நைஷ்டிகப் பிரும்மசாரிகளாக இருந்தனர். இளம்பிராயம் முதலே ஆன்மவிசாரத்தில் ஈடுபாடு கொண்டு, அதையே பயிற்சி செய்து முடிவில் துறவு மேற்கொண்டனர். (26)

அடக்கத்தையே இயல்பாகக் கொண்ட ரிஷிகளைப் போன்று அவர்களும் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ஒரே புகலிடமான, உலகியல் தளைகளைக் கண்டு அஞ்சி நடுங்கும் ஜீவன்களைக் காத்தருளும் பகவான் வாசுதேவரது அழகான சரண கமலங்களையே அனவரதமும் சிந்தித்து வந்தித்து ஒழுகுவராயினர். அதனால் பெற்ற இடையீடற்ற சிறந்த பக்தியோகத்தினால் அவர்களது மனம் மாசற்றதாயிற்று. தூய்மையிலும் தூய்மை பெற்றது. ஆகவே, இறைவன் அங்கு வந்து அமர்ந்தான். ‘தான், தனது’ என்கிற உடலைப் பற்றிய அனைத்து எண்ணங்களும் மறையவே, அவர்களது ஆன்மஸ்வரூபம் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் அந்தராத்மாவான பரமாத்மாவினிடத்தில் ஒன்றுபட்டது. அதாவது, ‘தான் வேறு’, ‘பரமாத்மா வேறு’ என்கிற இரட்டை நிலை மறந்து, ‘இருவரும் ஒன்றே’ என்கிற பேதமற்ற நிலையை அடைந்தனர்! (27)

பிரியவிரதனின் மற்றொரு மனைவி, உத்தமன், தாமஸன், ரைவதன் என்கிற மூன்று பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்தாள். அவர்கள் தங்கள் பெயர்களையே கொண்ட மன்வந்தரங்களுக்குத் தலைவராயினர். (28)

கவி முதலிய முதல் மூன்று குமாரர்களும் துறவறம் மேற்கொண்டு சென்றபின், மன்னனான பிரியவிரதன் பதினோரு கோடி வருடங்கள் இப்பூவுலகைப் பரிபாலித்தான். அப்பொழுது அவனது வீரம் மிக்க தோள்வலியினால் இழுத்து விடப்பட்ட வில்லின் நாணொலி கேட்டு, அறநெறி மறந்து, மறநெறியில் சென்ற மாமன்னர்கள் அனைவரும் பயத்தால் எங்கு போய் ஒளிந்தனரோ தெரியவில்லை. (நாணொலியிலேயே தீயோர் நடுங்கினர் எனில், போர் ஏது?) அவனது மனைவி பர்ஹிஷ்மதியின் அன்பு ஊற்றெனப் பெருகிவரும் பணிவிடைகளால் மனம் மகிழ்ந்த அவன், ஆன்ம ஸ்வரூபத்தையே மறந்தவன் போலானான். (அவளது பணிவிடைகள் பற்றி ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்——) கணவனைக் கண்டதும் மகிழ்ச்சி உந்த அவனை அன்போடு எதிர்கொள்ளுதல், பெண்மைக்குரிய சிருங்கார சேஷ்டைகள், வெட்கத்தினால் புன்முறுவலிக்கும் கடைக்கண் பார்வை, மனத்தைக் கலக்கும் அழகான இன்சொல் ஆகியவற்றால் அறிவிழந்தவன் போலும், ஆன்ம தத்துவத்தை மறந்தவன் போலும் உலகியல் போகங்களையெல்லாம் அனுபவித்தான். ஆனால், அவனது மனம், இவற்றில் ஈடுபாடு கொள்ளவில்லை என்பதுதான் உண்மை. (29)

மேரு பர்வதத்தைச் சுற்றி வரும் பகவான் சூரியன் லோகாலோக மலை வரை உள்ள பூமியின் எவ்வளவு பாகத்தைப் பார்க்கிறாரோ, அதில் பாதி பாகத்தைத்தானே பிரகாசப்படுத்துகிறார்? மீதி பாதி பாகத்தில் இருள் சூழ்ந்துதான் நிற்கிறது. இதைக் கண்டு மனம் பொறுக்காத பிரியவிரதன், அந்த மீதி பாகத்தையும் இருளற்றதாகச் செய்ய எண்ணி, சூரியனைப் போல் தடையற்று வேகமாகச் செல்லும் ஒளிமயமான தேரிலேறி, ‘இரண்டாவது சூரியனோ?’ என்னுமாறு அவருக்குப் பின்னால் சென்று, இந்தப் பூமியை ஏழுமுறை பிரதட்சணம் செய்தான். மற்றவர்கள் பெறற்கரிய இந்தப் பெருமை பகவத் உபாஸனையால் அவனுக்குக் கிடைத்தது. (30)

அவ்வாறு அவன் பிரதட்சணம் செய்யும்போது, அவனது தேர்க்கால்கள் பட்டு நேர்ந்த பள்ளங்களே ஆச்சரியமான ஏழுகடல்களாகப் பெருமை பெற்றன. அதனால்தான் பூமியில் ஏழு தீவுகள் தோன்றின. (31)

அவைகள் முறையே ஜம்புத்தீவு, ப்லக்ஷத்தீவு, சால்மலித்தீவு, குசத்தீவு, கிரௌஞ்சத்தீவு, சாகத்தீவு, புஷ்கரத்தீவு என்பன. இவைகள் மேல்வரிசையாக, ஒன்றைக் காட்டிலும் அதற்கு அடுத்தது இரண்டு மடங்கு பெரியது. இவை சமுத்திரங்களுக்கு வெளியில் பூமியின் நான்கு திசைகளிலும் பரவியுள்ளன. (32)

அந்த ஏழுகடல்களும் முறையே உப்புநீர், கரும்புச்சாறு, கள், நெய், பால், மோர், இனிய சுத்தநீர் நிரம்பியவைகள். இவைகள் ஏழும் அகழிகள் போன்றன; அளவில் ஏற்றத்தாழ்வற்றனவே. இவைகள் ஏழும் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு தீவுகளை வெளியில் சுற்றி வளைத்திருந்தன. (இதை இவ்வாறு தெரிந்து கொள்ளலாம். முதலில் ஜம்புத்தீவு. அதைச் சுற்றி உப்பு நீர்க்கடல். இதைச் சுற்றி பிலக்ஷத் தீவு. அதைச் சுற்றிக் கரும்புச்சாறு கடல். அதைச் சுற்றியுள்ளது சால்மலி தீவு. அதைச் சூழ்ந்து கள் கடல். பின் குசம் என்னும் தீவு. அதைச் சூழ்ந்துள்ளது நெய் நிரம்பிய கடல். அதைச் சுற்றிக் கிரௌஞ்சத் தீவு. அதைச் சூழ்ந்து நிற்பது பாற்கடல். அதன்பின் சாகத் தீவு. அதைச் சூழ்ந்து இருப்பது மோர்க்கடல். அதைச் சுற்றியிருப்பது புஷ்கரத் தீவு. அதைச் சூழ்ந்துள்ளது நன்னீர்க் கடல்.) பர்ஹிஷ்மதியின் கணவனான பிரியவிரதன் தன்னைப் பின்பற்றியொழுகும் தன் மைந்தர்களான ஆக்னீத்ரன், இத்மஜிஹ்வன், யக்ஞபாஹு, ஹிரண்யரேதஸ், கிருதபிருஷ்டன், மேதாதிதி, வீதிஹோத்ரன் ஆகிய ஏழுபேர்களையும் ஒவ்வொரு தீவிற்கும் ஒவ்வொருவனைத் தலைவனாக (அரசனாக) நியமித்தான். (33)

(பிரியவிரதன்) ஊர்ஜஸ்வதீ என்ற தன் மகளைச் சுக்ராசார்யருக்கு மணம் முடித்தான். சுக்ர புத்திரியான தேவயானி அவர்களது மகள். (34)

அரசே! பகவானது திருவடிகளை நினைந்து நினைந்து மனமுருகிய பக்தர்கள், அவரது திருவடி மகரந்தங்களது துகள்களின் பெருமையால் உடலின் தொடர்புள்ள பசி—தாகம், இன்ப—துன்பம், மூப்பு—இறப்பு என்கிற ஆறு குணங்களையோ அல்லது மனம் மற்றும் அதனைச் சார்ந்த ஐம்பொறிகளையோ வெற்றி கொள்கின்றனர். அவ்வாறான பக்தர்களுக்கு இவ்வாறான பெருஞ்செயல்கள் ஒன்றும் வியப்பிற்குரியதல்ல. ஏன் என்கிறீர்களா? நால்வர்ணத்தவர்களாலும் ஒதுக்கப்பட்ட சண்டாளன் முதலிய தாழ்ந்த பிறவியில் பிறந்தவனும், பகவானது திருப்பெயரை ஒருமுறை உச்சரித்தால், அதே நொடியில் அவன் இந்த பிறப்பு—இறப்பு என்னும் உலகியல் தளையிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான்! (35)

இவ்வாறு ஒப்பற்ற பராக்கிரமம் பெற்ற மாமன்னன் பிரியவிரதன், தேவரிஷி நாரதரைச் சரணம் பற்றி ஆன்மவித்தையைப் பெற்றும், மறுபடியும் தன் விதியின் வலியால் அரசு என்னும் இந்தப் பிரபஞ்சத்தளையில் வீழ்ந்து நிம்மதியற்றிருப்பதை நினைந்து, மனம் வெறுப்புற்று தனக்குத்தானே கூறிக் கொள்ளலானான். (36)

“அந்தோ! என்ன காரியம் செய்தேன்? உலகியல் பொருட்களில் ஆசை கொண்ட எனது பொறி—புலன்கள், ‘யான்—எனது’ என்கிற அறியாமையால், காண்பதற்கு இனிதாகத் தோற்றுவிக்கப்பட்ட துன்பங்களையே வாரி வழங்கும் விஷயங்களையுடைய பாழுங்கிணற்றில் என்னைத் தள்ளிவிட்டதே, போதுமப்பா! போதும்! இனி வேண்டவே வேண்டாம். பெண்ணின் கைப்பாவையாக்கப்பட்டேனே. அவள் என்னைக் குரங்கு போல் ஆட்டி வைக்கிறாள். அந்தோ! என்னை என்ன செய்வதோ? சுட்டெரித்தாலும் தகும்!” இவ்வாறு தன்னைத் தானே நிந்தித்துக் கொண்டான். (37)

பகவானுடைய திருவருளால் அவனது ஆத்ம சாட்சாத்காரம் (ஆன்மீக அறிவு) விழிப்புற்று உலகியல் பற்று அறுந்தது. தன் மகன்களுக்கு ஆட்சிப் பொறுப்பை உரிய முறையில் பிரித்துக் கொடுத்தான். எந்த மனைவியோடு இந்த உலக போகங்களை அனுபவித்தானோ, பிரியமான அந்த மனைவியையும், இந்த அகண்டமான சாம்ராஜ்ய லக்ஷ்மியையும் உயிரற்ற சவத்தைப் போலத் துறந்தான். மனத்தில் வைராக்கியத்தை ஏற்று, பகவானது திருவிளையாடல்களை நினைத்தவண்ணம் நாரதர் கூறியருளிய ஆத்மதத்துவத்தைப் பற்றிய மார்க்கத்தைத் திரும்பவும் பின்பற்றலானான். (38)

அந்தப் பிரியவிரதனுடைய பெருமைகளைக் கூறும் உலக வழக்கிலுள்ள சில சுலோகங்கள் இதோ— மன்னன் பிரியவிரதன் செய்த காரியத்தை அனைத்துத் திறமைகளும் கொண்ட பகவானையன்றி யார்தான் செய்ய முடியும்? இரவின் இருளை நீக்க எண்ணி, தனது தேர்க்கால்கள் சென்ற பள்ளத்தின் வாயிலாக ஏழு கடல்களைத் தோற்றுவித்தானே! (39)

அனைத்து ஜீவராசிகளின் நலனுக்காக, இந்த நிலவுலகை ஏழு தீவுகளாகப் பிரித்தான். ஒவ்வொரு தீவிலும் தனித்தனியாக நதி, மலை, காடு முதலியவைகள் மூலம் அதன் எல்லைகளை நிர்ணயித்தான். (40)

பகவானிடமும், அவரது அடியார்களிடமும் அன்பு கொண்ட பிரியவிரத மன்னன் பாதாள உலகம், தைவலோகமான விண்ணுலகம், அழியும் தன்மையுடைய இந்த மானிட உலகம், உலகங்களில் பெறும் சிறந்த போகங்கள் மற்றும் கர்மானுஷ்டானங்களாலும் யோகமார்க்கத்தாலும் பெறப்படும் சிறந்த செல்வங்கள் ஆகிய அனைத்தையும் நரகத்தில் பெறும் துன்பங்களுக்குச் சமமாக எண்ணித் துறந்தான். (41)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இரண்டாவது அத்தியாயம் — ஆக்னீத்ரன் சரிதம்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— தந்தையான பிரியவிரதன் பகவானிடம் பக்தி கொண்டு தவம் செய்யப் புறப்பட்டுச் சென்றபின், மன்னன் ஆக்னீத்ரன், அவன் (தந்தையின்) கட்டளையைத் தலைமேல் தாங்கி, ஜம்புத்தீவில் வாழும் மக்களைத் தன் பிள்ளைகள் போல் நினைத்து, அறநெறி வழுவாது காத்து வந்தான். (1)

ஒரு சமயம் ஆக்னீத்ரன் பித்ருலோகத்தை அடைய விரும்பி (பிள்ளைப்பேறு மூலம் தம் மூதாதையர்களின் கடனை அடைக்க நினைத்து)ப் பிள்ளைப்பேறு வேண்டி, பூசனைப் புரிவதற்கு வேண்டிய பொருட்களைத் திரட்டிக் கொண்டு, தேவமாதர்கள் மகிழ்ந்து விளையாடிக் களிக்கும் மந்தரமலையின் தாழ்வரையை அடைந்தான். அங்கு தவஞ்செய்வதிலேயே நாட்டம் கொண்டு மனத்தை ஒருமுகப்படுத்திப் பிரும்மதேவரை ஆராதிக்கத் தொடங்கினான். (2)

(ஸ்ரீமந்நாராயணனிடமிருந்து) முதன்முதலில் தோன்றிய பிரும்மதேவர், அவனது விருப்பத்தை அறிந்து, தன் அவைப் பாடகி ‘பூர்வசித்தி’ என்னும் அப்சரப் பெண்ணை, அவன் அருகில் அனுப்பினார். (3)

ஆக்னீத்ரன் தவஞ்செய்யும் ஆசிரமத்திற்கருகில் அழகான நந்தவனம் ஒன்று இருந்தது. அங்கு அடர்த்தியாக வளர்ந்திருக்கும் மரங்களின் கிளைகளில் பொன்வண்ணக் கொடிகள் படர்ந்திருந்தன. அங்கு மயில் முதலிய பறவைகள், தன் இணையோடு அழகாக ஷட்ஜ ஸ்வரங்களில் பாடிக் கொண்டிருந்தன. அதைக் கேட்டு விழித்துக் கொண்ட நீர்க்கோழிகள், காரண்டவப் பறவைகள், அன்னப்பேடுகள் முதலியனவும் பலவிதமான குரல்களில் இனிமையாகப் பாடின. இதனை அங்குள்ள தாமரை பூத்த தூயநீர்த் தடாகம் எதிரொலித்தது. இவ்வாறு அழகு வாய்ந்த அந்த நந்தவனத்தில் பிரும்மதேவர் அனுப்பிய பூர்வசித்தி என்னும் அப்சரஸ் உலாவி வந்தாள். (4)

அவ்வாறு அவள் அங்கு அன்னமென நடை நடந்து வந்தபோது, அவளது அழகான அடி வைப்பினாலும் ஒய்யார நடையினாலும் காற்சதங்கைகள் கணகணவென இனிமையாக ஒலித்தன. இவ்வொலி கேட்டு, ஸமாதியோகத்தில் ஆழ்ந்துள்ள அரசகுமாரனான ஆக்னீத்ரன், மூடியுள்ள தன் தாமரை போன்ற கண்களைச் சற்றே திறந்து பார்த்தான். (5)

அப்பொழுது அங்கு ஓர் அப்சரஸ் நிற்பதைக் கண்டான். அவளோ ஒவ்வொரு புஷ்பமாகச் சென்று, தேன்வண்டுபோல் அதனை முகர்ந்து பார்த்தாள். விண்ணுலகத்தார் மற்றும் மண்ணுலகத்தார் மனத்திற்கும் கண்களுக்கும் விருந்து படைப்பவள் போல, தனது ஒய்யார நடை, அழகான விளையாட்டு, வெட்கமும் வினயமும் கலந்த கடைக்கண் பார்வை, இனிய பேச்சு, உடலின் அங்க அசைவுகள் ஆகியவற்றால் ஆடவர்களின் மனத்தில் காமன் நுழைய வாசலைத் திறந்து விடுபவள் போல் உலா வந்தாள். அவள் சிரித்துச் சிரித்துப் பேசுவது அவளது முகத்திலிருந்து, ‘அமுதம் வழிகிறதோ?’ என்னுமாறு இனிமையாகவும் மயக்கத்தைத் தரும் கள் போலவும் இருந்தது. அவளது மூச்சுக்காற்றின் நறுமணத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட வண்டுக் கூட்டங்கள் அவளது திருமுகத்தைச் சுற்றி வளைத்தன. அந்தத் தொல்லையிலிருந்து தப்பிக்கச் சற்றே வேகமாக நடக்கும்போது குடம் போன்ற அவளது கொங்கைகள் சற்றே அசைந்தன; கூந்தலும் நெளிந்தது; இடையில் அணியப்பட்டிருந்த ஒட்டியாணமும் அசைந்தது. அது அவளது அழகை மேலும் ஊக்குவித்தது. இவையனைத்தையும் கண்டால் ஆக்னீத்ரன் இதயத்தில் காமதேவன் குடிபுக வரலாம் என்னுமாறு தோன்றியது. இவையனைத்தையும் கண்ட ஆக்னீத்ரனும் அவளை மகிழ்விக்க எண்ணிப் பித்தேறியவன் போல் பேசலானான். (6)

“சிறந்த முனிவர் போலிருக்கும் நீ யார்? இந்த மலையில் என்ன செய்ய நினைத்து வந்தாயோ? ஒருவேளை பரமாத்மா ஸ்ரீமந்நாராயணனின் மகாமாயையோ, நீ? அன்பானவளே! உனது புருவங்களிரண்டும் நாண்கயிறு இல்லாத இருவிற்கள் போலுள்ளனவே! இதனால், உனக்கு ஏதாவது பயன் உண்டா? அல்லது இந்த (உலகியல்) காட்டில் என்னைப் போன்று பித்துப்பிடித்துத் திரியும் மான் போன்ற விலங்குகளை வேட்டையாடவா? (7)

உனது கண்களாகிற இரண்டு பாணங்களும் அப்பப்பா! என்ன அழகு! என்ன கூர்மை! தாமரை இதழ்கள் போன்ற இறக்கைகள் (புருவங்கள்); பார்ப்பதற்கோ மிக்க அமைதி; பின்புறமில்லாவிடினும் மனத்தைக் கவர்கிறது. இவ்வனத்தில் சுற்றித் திரிந்து, இந்தக் கடைக்கண் பார்வையாகிற பாணங்களை யார் மேல் எய்யப் போகிறாய்? இங்கு உன்னை எதிர்ப்பவர்கள் யாரும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லையே? உனது இந்தப் பராக்கிரமம், என்னைப் போன்ற காமப்பித்தேறியவர்களுக்கு நன்மை செய்வதாக அமையட்டும். (8)

(இப்பொழுது கூந்தலழகைக் கண்டு) அனைத்துச் செல்வங்களும் நிரம்பியவரே! உங்களைச் சுற்றி அமர்ந்துள்ள இந்த சீடர்கள் (வண்டுகள்) ஊஹம்—ரஹஸ்யம் முதலியனவற்றோடு கூடிய ஸாம வேதத்தைக் கானம் செய்து, பகவானைத் துதிக்கிறார்கள் போலிருக்கிறதே! முனிவர்கள் வேதங்களின் பற்பல கிளைகளை (உட்பிரிவுகளை)ப் பின்பற்றி ஒழுகுவதுபோல் இந்த வண்டுகளும் உங்கள் கூந்தலிலிருந்து நழுவி விழும் பூக்களை நுகர்கின்றனவே! (9)

(காற்சதங்கைகளின் ஒலி குறித்து) பிரும்மத்தை அறிந்தவரே! உங்களது திருவடிகளில் அணியப்பட்டுள்ள காற்சதங்கைகள் என்கிற கூட்டில் அடைந்துள்ள தித்திரிப் பறவைகளின் ஒலி மட்டும் கேட்கிறது. ஆனால், (அந்தப் பறவைகளின்) உருவம் தெரியக் காணோமே! (பொன்னாடையுடுத்தி, ஒட்டியாணம் அணிந்து நிற்கும் இடையழகைக் கண்டு) உங்களது இந்த அழகிய இடையில் கதம்பப் பூக்களின் மஞ்சள் நிறம் எங்கிருந்து வந்தது? அதன் மேல் தீப்பிழம்பு போன்ற ஒளிவட்டம் தெரிகிறது. ஆனால், உங்களது மரவுரி ஆடை எங்கே? பார்வையில் படவில்லையே. (10)

குங்குமப் பூச்சாந்து பூசிய கொங்கைகளைக் கண்டு, ‘பிராம்மணோத்தமரே! உங்களது அழகான இந்தக் கொம்புகளில் (கொங்கைகளில்) என்ன நிரம்பியிருக்கிறது? ஒருவேளை விலையுயர்ந்த இரத்தினங்கள்தான் நிரம்பியிருக்குமோ? இல்லையெனில், உங்கள் இடை இத்துணை மெலிந்துள்ள போதும், இந்தச் சுமையைத் தாங்கி நிற்கிறதே? அதைக் கண்ட எனது பார்வையும் அங்கேயே ஒன்றிவிட்டதே. பெரும் பேறு பெற்றவரே! இந்தக் கொம்புகளில் நீங்கள் சிவப்பான என்ன பூச்சு பூசியிருக்கிறீர்கள்? இதன் நறுமணத்தால் என் ஆசிரமமே மணக்கிறது. (11)

நண்பரே! இவ்வாறு தமது மார்புத் தடங்களில் அழகுற அமைந்த கொங்கைகள் தாங்கி நிற்கும் மக்கள் வசிக்கும் இடம் எது? என்பதைக் கூறுங்கள். ஏனெனில், அவை என்னைப் போன்றவர்களின் மனத்தையும் கலக்குகின்றனவே! மேலும் முகத்தில் அழகிய பாவங்கள், எளிய இனிய பேச்சு, அமுதம் ததும்பும் புன்னகை ஆகிய மதிப்பிட முடியாத உயர்ந்த வஸ்துக்கள் இங்கு மிளிர்கின்றன. அவ்வாறான உங்களது ஊர் எது? காட்டுங்கள். (12)

அந்தணரே! தங்களது ஆகாரம் என்ன? வேள்வியிலிடப்பட்ட பொருள்களது நறுமணம் கமழ்கிறது தங்கள் திருவாயில். பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனின் ஓர் அம்சம்தானோ நீங்கள்? அதனால்தான் தங்களது செவிகளில் அணியப்பட்ட மகரகுண்டலங்களில் உள்ள மகரங்களின் கண்கள் அசையாமல் இருக்கின்றன. ஹே! தங்கள் திருமுகமோ ஓர் அழகிய தடாகம். உங்கள் இருகண்களும் பயத்தால் அசைந்து வரும் இரு மீன்கள். பற்களோ வெள்ளை அன்னப்பேடுகளின் நீண்ட வரிசை. நெளிந்தாடும் கூந்தல் கருவண்டுக் கூட்டம். அத்தனையழகு! (13)

உங்களது அழகிய தாமரைக் கைகளால் தூக்கியெறியப்பட்ட இந்தப் பந்து, நான்கு திகைளிலும் சுற்றி வந்து என் கண்களையும் மனத்தையும் கூடச் சுழலச் செய்கிறது. உங்கள் கூந்தல் அவிழ்ந்து தொங்குகிறதே? அதையெடுத்து முடியவில்லையா? காமியான இந்தக் காற்று எவ்வளவு தீயவன் பார்த்தீர்களா? தங்களது புடவையின் முடிச்சை அவிழ்க்கிறானே! (14)

தவச்செல்வரே! தவஞ்செய்வோரது தவத்தைக் கெடுக்கும் இந்த அழகிய திருமேனி, எந்தத் தவத்தின் பயனாகத் தங்களுக்குக் கிடைத்தது? நண்பரே! என்னோடு சிறிது காலம் தவஞ்செய்ய வாருங்கள். ஒருவேளை உலகத்தைப் பெருக்க வேண்டுமென்ற விருப்பத்தால் பிரும்மதேவர் தங்களை இங்கு அனுப்பி, எனக்கு அருள் புரிந்திருக்கிறாரோ, என்னவோ? (15)

உண்மையில் பிரும்மதேவர், எனக்கு அளித்த பெருத்த வெகுமதியே நீங்கள். ஆகவே, உங்களைப் போக விடேன். என் மனமும் கண்களும் உங்களை விட்டுச் செல்ல மறுக்கின்றன. நகிலழகியே! நீங்கள் செல்ல விரும்பும் இடத்திற்கு என்னையும் அழைத்துச் செல்லுங்கள். நான் உங்கள் அடிமையன்றோ! உங்கள் தோழிகளும் நம்மோடு இருக்கட்டும். அவர்கள் நமது நன்மையை நினைப்பவர்களல்லவா? (16)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! ஆக்னீத்ரன் தேவர்களைப்போல் அறிவு படைத்தவன். பெண்களைக் கவர்வதில் கை தேர்ந்தவன். ஆகவே, தன் இனிய காதல் பேச்சால் தேவ நங்கையான பூர்வசித்தியை மகிழ்வித்தான். (17)

வீரர்களுக்கெல்லாம் வீரனான ஆக்னீத்ரனின் அறிவு, ஒழுக்கம், அழகு, பருவம், செல்வம், கொடை, விசாலமனம் ஆகியவற்றால் கவர்ந்திழுக்கப்பட்ட பூர்வசித்தி, ஜம்பூத்தீவின் அரசனான ஆக்னீத்ரனுடன் பல்லாயிரக்கணக்கான வருடங்கள் மண்ணுலக, விண்ணுலக இன்பங்களை அனுபவித்தாள். (18)

சிறந்த அரசனான ஆக்னீத்ரன், அவளிடம் நாபி, கிம்புருஷன், ஹரிவர்ஷன், இலாவிருதன், ரம்யகன், ஹிரண்மயன், குரு, பத்ராஶ்வன், கேதுமாலன் என்கிற ஒன்பது குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்தான். (19)

இவ்வாறு வருடம் ஒரு பிள்ளை என ஒன்பது குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்த பூர்வசித்தி, அந்தக் குழந்தைகளை அரண்மனையிலேயே விட்டுவிட்டுத் திரும்பவும் பிரும்ம லோகத்தை அடைந்தாள். (20)

ஆக்னீத்ரனின் ஒன்பது குழந்தைகளும் தாயின் அருளால் இயற்கையிலேயே நல்ல உடற்கட்டும் பலமும் பெற்றிருந்தனர். ஆக்னீத்ரனும் அவர்கள் பெயராலேயே இந்த ஜம்பூத்தீவை ஒன்பது பகுதிகளாகப் பிரித்து அவர்களிடம் ஒப்படைத்தான். அவர்களும் தங்கள் தங்கள் பெயரிலுள்ள அந்த வர்ஷங்களை (பகுதியை) ஆண்டு அனுபவிக்கலாயினர். (21)

ஆக்னீத்ரன் இத்தனை ஆண்டு காலங்கள் உலகியலின்பங்களை அனுபவித்த போதிலும், மனநிறைவு பெறாமல் மேலும் மேலும் பூர்வசித்தியான தன் மனைவியையே அடைதற்கரிய பெரும்பேறாக நினைத்தவண்ணம் இருந்தான். பித்ருதேவதைகள் தங்கள் நற்கர்மங்களின் பயனாக, எந்தப் பித்ருலோகத்தில் இன்பங்களை அனுபவிக்கிறார்களோ, அந்த உயர்ந்த லோகத்தைத் தன் வைதீக கர்மங்களின் பயனாக ஆக்னீத்ரன் பெற்றான். அந்தப் பித்ருலோகமும் பூர்வசித்தியின் சத்தியலோகத்தைப் போன்றே சிறந்தது. (22)

தந்தை அக்னீத்ரன் விண்ணுலகம் சென்றபின், அவனது மைந்தர்களான நாபி முதலிய ஒன்பது பேர்களும், மேருவின் பெண்களான மேருதேவி, பிரதிரூபை, உக்ரதம்ஷ்ட்ரி, லதை, ரம்யை, சியாமை, நாரீ, பத்ரை, தேவவீதீ என்கிற ஒன்பது பெண்களை மணந்து கொண்டனர். (23)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

மூன்றாவது அத்தியாயம் — மன்னன் நாபியின் சரித்திரம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! ஆக்னீத்ரனின் புத்திரனான நாபிக்குக் குழந்தைப்பேறில்லை. ஆதலால், பிள்ளை வரம் வேண்டி, தன் மனைவியான மேருதேவியோடு, வேள்வியின் நாயகரான பகவான் ஸ்ரீஹரியை ஒன்றுபட்ட மனத்தினனாய் ஆராதித்தான். (1)

வேள்வியில் சமர்ப்பிக்கப்படும் ஹவிஸ் (வெள்ளை சாதம்), நல்ல இடம், வேள்விக்கு உண்டான வசந்தருதுவான காலம், உச்சரிக்கப்படும் மந்திரங்கள், வேள்விகள் செய்துவைக்கும் முறையறிந்த ரித்விக்குகள், அவர்களுக்கு அளிக்கப்படும் உரிய தட்சிணைகள், செய்யும் விதிமுறைகள் என வேள்விகளின் ஏழு சாதனங்களால் மட்டும் அழகுத் திருமேனியனான பகவான் எளிதில் நம் வசம் வந்து விடுவார் என எண்ண வேண்டாம். இவற்றாலும் மற்றவற்றாலும் பெறவியலாதவன் அந்த இறைவன். இருப்பினும், தன் கருணையால் பக்தர்களுக்கு அருள்புரிய வருகிறார். மாமன்னன் நாபி தூய்மையான மனத்துடனும் மிகுந்த ஈடுபாட்டுடனும் பகவானை ஆராதனை செய்தபோது பரவசமடைந்த பகவான், பக்தனது விருப்பத்தை நிறைவுறச் செய்ய விரும்பி, பிரவர்க்கியம் என்கிற கர்மாக்கள் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, மனத்திற்கும் கண்களுக்கும் விருந்தாக, மனத்தைக் கவர்ந்திழுக்கும் ஒப்பற்ற அழகிய திருமேனியோடு அங்கு வந்து தோன்றினார். (2)

இடுப்பில் மஞ்சள் பட்டாடை, மார்பிலே ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் அழகிய மச்சம், நான்கு திருக்கைகளிலும் சங்கம்—சக்கரம்—கதை—தாமரைமலர், கழுத்திலே அழகிய வனமாலை மற்றும் கௌஸ்துபம் என்னும் திவ்விய மணி, அழகிய ஒவ்வோர் அவயங்களுக்கும் மேலும் அழகு சேர்க்கும் அழகிய திருவாபரணங்கள், (தலையிலே) நவமணிமகுடம், (காதுகளிலே) மகரகுண்டலங்கள், (கைகளிலே) வளையல்கள், (இடுப்பிலே) ஒட்டியாணம், (கழுத்திலே) முத்தாஹாரங்கள், தோள்வளைகள், (திருவடிகளிலே) அழகிய நூபுரங்கள். இவ்வாறு அழகினுக்கு அழகாக நான்கு திருக்கரங்களுடன் ஒளிப்பிழம்பாக இறைவன் அங்கு தோன்றியதைக் கண்ட ரித்விக்குகள், அவையினோர் மற்றும் யஜமானன் ஆகிய அனைவரும், ஓர் ஏழை ‘குபேரச் செல்வம்’ பெற்றதும் மகிழ்வது போல் எல்லையற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தார்கள். அனைவரும் தலைசாய்த்து வணங்கி, அர்க்கியம் முதலியன அளித்து மிக்க மரியாதையுடன் பூஜித்தனர்; ரித்விக்குகள் துதித்தனர். (3)

ரித்விக்குகள் துதிக்கின்றனர்—— அனைவராலும் போற்றத்தக்கவரே! தங்களது (வேதமான) கட்டளைகளைத் தலையால் தாங்கி நிற்கும் அடியவர்கள் நாங்கள். நாங்கள் திரும்பத் திரும்பச் செய்யும் பூஜையைத் தாங்கள் ஏற்றருள வேண்டும். தங்களை எப்படிப் பூஜிப்பது? என்பது எங்களுக்குத் தெரியாதுதான். தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்க வேண்டும் என்பதுதான் பெரியோர்கள் எங்களுக்குக் கற்றுத் தந்த பாடம். பிரகிருதி என்கிற மாயைக்கும், புருஷன் என்கிற ஜீவனுக்கும் எட்டாதவர் தாங்கள். மாயையின் முக்குணங்களின் பரிணாமமான இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் (தான் பிரும்மத்தின் அம்சம்; அவர் வேறு, நான் (ஜீவன்) வேறல்ல என்கிற) தன் சுயஅறிவை இழந்தவன் தங்களது குணங்களை எவ்வாறு புகழ்ந்து பாடுவான்? அவனுக்கு என்ன தெரியும் புகழ்ந்து பாட? மேலும், சாதாரணமான இந்தப் பெயர், அழகு, திருமேனி — இவைகளைக் கொண்டு தங்களது உண்மையான திருமேனியை (தங்களது உயர்ந்த நிலையை) எவ்வாறுதான் வர்ணிக்க முடியும்? தாங்கள்தான் பரத்துக்கும் பரனாயிற்றே. (4)

தங்களது கல்யாண குணங்களோ அனைத்து உலகங்களின் துன்பங்களையும் களைவது. ஒருவேளை யாராவது அதை வர்ணிக்கப் புகுவானாகில் அதுவும் (மலை போன்ற) தங்கள் குணங்களின் ஏதோ ஒரு துளியைத்தான் வர்ணித்ததாக ஆகும். (கடலின் ஒரு திவலை போலும், மலையின் ஒரு துகள் போலுமாகும்.) (5)

இறைவனே! தாங்களோ பரமன். அனைத்தும் பெற்றவர். இருப்பினும், தங்களது பரமபக்தன் தவறாகப் பிழைபடத் துதித்தாலும், எளிமையாகக் கொஞ்சம் தண்ணீர், தூய்மையான இளந்தளிர்கள், துளசி, அருகம்புல், யவம் முதலிய தானியங்களின் முளைகள் முதலிய எளிய பொருள்கள் கொண்டு பூசித்தாலும்கூட மிகவும் மகிழ்ச்சி கொள்கிறீர்கள், இல்லையா? (6)

காதலாகிக் கசிந்துருகுவதைத் தவிர, இவ்வாறு பல சாதனங்களைக் கொண்டு செய்யப்படும் பூசனை மற்றும் வேள்விகளால், தங்களுக்கு எந்தவொரு பயனுமிருப்பதாக நாங்கள் காணவில்லை. (7)

ஏனெனில், ஒவ்வொரு நொடியும் அனைத்து புருஷார்த்தங்களின் பயனான மேலான ஆனந்தம் இயல்பாகவே தங்களிடமிருந்து இடைவிடாது பெருகிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. இதென்ன? தங்களுடைய ஸ்வரூபமே ஆனந்தத்தின் எல்லைதானே! இவ்வாறு இந்த வேள்வி, பூஜை முதலியவைகளால் தங்களுக்கு ஆகவேண்டியது ஒன்றுமில்லையென்றாலும், பலவிதமான விருப்பங்களைக் கொண்டுள்ள எங்களுக்கு, அந்த விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ள உதவும் சிறந்த சாதனங்களாக அமைகிறதல்லவா? (8)

(எம்பெருமானே!) தாங்கள் பிரும்மதேவர் முதலியவர்களைக் காட்டிலும் எவ்வளவோ பெரியவர். எங்களுக்கோ எது நன்மை? எது தீமை? என்பதும் தெரியாது. உங்களுக்கு எவ்வாறு முறைப்படி பூஜை செய்வது என்பதும் தெரியாது. அறிவிலிகளை ஆட்கொள்ள, அவர்கள் அழைக்காமலேயே அறிஞர்கள் அவர்களிடம் சென்று, அவர்களுக்கு வேண்டுவன செய்கிறார்கள். அது அவர்களது கருணையுள்ளம். அதேபோலத்தான் இன்று தாங்களும் எங்களது விருப்பங்களை நிறைவேற்றித் தரவும், முக்தி என்னும் தங்களது உயர்ந்த பதத்தைத் தரவும், வேள்வி காண வந்த பாமர மக்களைப் போல் இங்கு வந்திருக்கிறீர்கள்! (9)

பூசனைப் பெறத்தக்கவர்களில் சிறந்தவரான தாங்கள், வேண்டுவார் வேண்டும்வண்ணம் வரமருளும் வரதர். இருப்பினும் ராஜரிஷியான நாபியின் வேள்வியில் எங்கள் கண்களுக்கும் புலனாகுமாறு நேரில் தோன்றிக் காட்சியளிக்கிறீரே! இதற்குமேல் எங்களுக்கு வேறு என்னதான் வரம் வேண்டும்? இதற்கும் மேல் (நாங்கள்) பெற வேண்டுவது என்ன உள்ளது? (10)

(ஈசனே!) தங்களது திருக்கல்யாண குணங்களைப் பாடுவதே அனைத்து நன்மைகளையும் பெற சிறந்த மார்க்கம். வைராக்கியத்தினால் தூண்டிவிடப்பட்ட அறிவுத்தீ கொண்டு விருப்பு—வெறுப்பு என்கிற மனவழுக்கைப் போக்கியவனது இயல்பு, தங்களைப் போன்றே அமைதியாக இருக்கும். அவர்கள் (தனது என்கிற நினைவின்றித்) தம் ஆன்மாவிலேயே ஆனந்தப்பட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள். அவ்வாறான முனிவர்களும் தங்களது பரம மங்களமான குணங்களைத்தானே வர்ணித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்! (11)

தங்களது தரிசனத்தாலேயே நாங்கள் பெறவேண்டிய பெரும்பேறு அனைத்தும் பெற்றாகிவிட்டது. இருப்பினும், தங்களிடம் ஒரு வரம் வேண்டுகிறோம். (இறைவா! அது என்ன தெரியுமா? இதோ கேள்!) அறியாமல் இடறிவிழுதல், மயங்கிவிழுதல், தும்முதல், கொட்டாவிவிடுதல் மற்றும் துன்பம் நேரும் சமயம், உடல் நோயுற்றுள்ளபோது, மரணத்தறுவாய் ஆகிய துன்ப நேரங்களில் (கிருஷ்ணா, கோவிந்தா, இராமா, முகுந்தா, அச்சுதா போன்ற) தங்கள் திருநாமங்களைக் கூறி அழைக்க முடியாது போனாலும், அந்தச் சமயங்களிலும் பாவங்கள் அனைத்தும் பொசுக்கியழிக்கும் தங்களது திருக்குணங்களின் பெருமைகளைக் கூறும் பக்தவத்ஸலன், ஏழைப்பங்காளன், கோவிந்தன் என்கிற திருநாமங்கள், எங்கள் வாயில் எப்படியாவது உச்சரிக்க முடியுமாறு செய்ய வேண்டும். (இது போதுமப்பா!) (12)

மேலும் (தங்களிடம் கூற வேண்டுமென்பதில்லை; தாங்கள் அறிந்ததே; இருந்தாலும் கூறுகிறோம்——) தாங்களோ சர்வேசுவரன்! விண்ணுலக சுகமோ, முக்தியின்பமோ எது வேண்டுமானாலும் தருபவர் தாங்கள். ஆனால், பரம ஏழை ஒருவன், கொடைவள்ளலான பணக்காரனிடம் சென்று கொஞ்சம் தவிடு கேட்டானாம். அதுபோல ராஜரிஷியான இந்த நாபி, நல்ல மக்கட்பேறே சிறந்த புருஷார்த்தம் என்று எண்ணி, தங்களையொத்த ஒரு பிள்ளை வேண்டுமென, இப்பொழுது இந்த வேள்வியைச் செய்கிறான். (13)

இவ்வுலகில் பெரியோர்களின் திருவடிகளையே நம்பிச் சேவை புரிபவன் யாருமே பொறி—புலன்களுக்கு அடிமையாக மாட்டான். அவனுக்கு எங்கும் எதிலும் தோல்வியே கிடையாது. ‘எப்போது தோன்றியது’ என அறிய முடியாத தங்களது மாயை, அவனது அறிவைக் கலக்க முடியாது. உலகியல் விஷயங்களான விஷத்தின் வேகம், அவனது இயல்பை மாற்ற முடியாது. (14)

எம்பெருமானே! தங்களது செயல்கள் என்றுமே வீணாகாதது. (ஏனெனில்,) தாங்கள் தேவர்களுக்கும் தேவர்! பக்தர்களது விருப்பங்கள் எதுவானாலும் நிறைவேற்றி வைக்கிறீர்கள். (அவ்வாறிருக்க,) இந்த வேள்வியில் குழந்தைப் பேற்றைப் பெறவேண்டி, தங்களை அழைத்தது என்னவோ தவறுதான். அது லோகநாதரான தங்களை அவமதிப்பதாகவே ஆகும். ஆனால், தாங்களோ அனைத்தையும் சமமாகவே பார்ப்பவர். ஏற்றத்தாழ்வு என்பது தங்களுக்குக் கிடையாது. குழந்தைப் பேறே பரம புருஷார்த்தம் என்று எண்ணும் அறிவிலிகளான எங்களுடைய இந்தப் பெரும் தவற்றை (அவமதிப்பை)ப் பொறுத்தருள வேண்டும். (15)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பாரத வர்ஷத்திற்கு அரசனான நாபியால் கொண்டாடப்படுகிற (வேள்வி செய்யும்) அந்த ரித்விக்குகள் இவ்வாறு வணங்கித் துதிக்கவே, தேவதேவரான பகவான் ஸ்ரீஹரி கருணையோடு கூறினார். (16)

பகவான் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! என்ன காரியம் செய்தீர்கள்? நீங்களனைவரும் மகாத்மாக்கள்; வாய்மையே செல்வமெனக் கொண்டவர்கள். மன்னன் நாபிக்கு என்னைப் போன்ற புதல்வன் கிடைக்க வேண்டுமென்று பெறற்கரிய ஒரு வரத்தைக் கேட்டுவிட்டீர்களே. எனக்குச் சமம் நான்தானே! என்னைப் போல் வேறு யாருளர்? ஏனெனில், நான் இரண்டற்றவன். (ஒத்தார் மிக்கார் இல்லாதவன்.) இருப்பினும் அந்தணர்களான உங்களது வாக்கு பொய்க்கக் கூடாது. ஏனெனில், பூவுலகத் தேவர்களான இருபிறப்பாளர்கள் (அந்தணர்கள்) எனது திருமுகமல்லவா? (17)

ஆகவே, எனக்குச் சமமாக வேறொருவனைக் காணாததால், நானே எனது ஓர் அம்சமான கலையுடன் அக்னீத்ரனின் புதல்வனான நாபிக்குப் புதல்வனாக அவதரிக்கப் போகிறேன். (18)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மகாராணியான மேருதேவி கேட்டுக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவளது பதியான நாபியிடம் இவ்வாறு கூறிய பகவான் அங்கேயே மறைந்தார். (19)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அருளால் பிழைத்த பரீக்ஷித்! நாபி செய்த வேள்வியில் மகரிஷிகள் இவ்வாறு வேண்டிக் கொள்ளவே, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் நாபிக்கு நன்மை புரிய நினைத்து, மகாராணியான மேருதேவியின் திருவுதரத்தில், ‘தூய்மையான சத்துவ குணமே வடிவெடுத்ததோ!’ என்னுமாறு அழகிய திருமேனியோடு அவதாரம் செய்தார். காற்றையே புசித்து வாழும் திகம்பர முனிவர்கள், சிறந்த தவமியற்றும் துறவிகள், நைஷ்டிகப் பிரம்மசாரிகள் ஆகிய முனிவர்களின் அறநெறி முறைகளைத் தானே நடத்திக் காண்பிக்க எண்ணியே திருவவதாரம் செய்தார். (20)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

நான்காவது அத்தியாயம் — ரிஷபதேவரின் ஆட்சி

சுகப்பிரும்மரிஷி கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! நாபியின் மகன் பிறவியிலேயே இறைவன் திருவடிகளில் உள்ளதான தாமரை, அங்குசம் போன்ற இலச்சினைகளோடு திருவவதாரம் செய்தவன். அனைவரிடமும் பட்சபாதமின்மை, அடக்கம், பற்றற்ற நிலை, எல்லையற்ற திறன், தைவீக சம்பத் முதலிய உயர்ந்த தன்மைகளால் அவரது பெருமை (சந்திரக்கலையென) நாளுக்கு நாள் பெருகியது. இதைக் கண்ட அமைச்சர்கள், மக்கள், நகரப் பிரதானிகள், அந்தணர்கள் மற்றும் தேவர்கள் ஆகிய அனைவரும் அந்தக் குழந்தையையே ஆட்சி பீடத்தில் அமர்த்த விருப்பம் கொண்டார்கள். (1)

அந்தக் குழந்தையின் மேற்கூறிய குணங்கள், கவிவாணர்கள் பாடி மகிழும் சிறந்த திருமேனி, பெரும்புகழ், தேஜஸ், உடல் வலிமை, செல்வம், வீரம், மனவலிமை முதலிய சிறப்புக்களைக் கண்ட மன்னன் நாபி, அந்தக் குழந்தைக்கு ‘ரிஷபன்’ (உயர்ந்தவன்) எனப் பெயர் சூட்டினான். (2)

இவனது உயர்வு கண்டு பொறாமை கொண்ட இந்திரன், ஒருமுறை இவனது தேசத்தில் மழை பெய்விக்கவில்லை. அப்பொழுது யோகேசரான பகவான் ரிஷபதேவர், இந்திரனது அறியாமையைக் கண்டு சற்றே நகைத்து, தனது யோகமாயையின் சக்தியால் ‘அஜநாபம்’ என்கிற தன் தேசத்தில் வேண்டிய அளவு மழை பெய்யச் செய்தார். (3)

மன்னன் நாபி தான் விரும்பியபடி உயர்ந்த பிள்ளைச்செல்வம் பெற்றதால் மிக மகிழ்ந்தான். அதனால், அவனது மனம் நிலைகொள்ளாது, மாயைக்கு ஆட்பட்டு மயங்கி, தன்னிச்சையினால் ஏற்ற மானிடத் திருமேனி கொண்டு விளங்கும் ஆதிதேவனான பகவானை அன்போடு சீராட்டிப் பாராட்டி, ‘குழந்தாய்! (மகனே!) அப்பனே!’ என்றெல்லாம் கொஞ்சிக் குலாவி மிகுந்த ஆனந்தம் அடைந்தான். (4)

மந்திரி பிரதானிகள், நகர மக்கள், தன் தேசத்திலுள்ள மக்கள் ஆகிய அனைவரும் ரிஷபதேவரை நேசிப்பது கண்டு மன்னன் நாபி, அறநெறி முறைகளைச் சரிவரக் காத்து ரட்சிக்க, அவனுக்கு முடிசூட்டி அந்தணர்களது மேற்பார்வையில் ஒப்படைத்துவிட்டு, தான் தன் மனைவியான மேருதேவியுடன் பதரிகாசிரமம் சென்றான். அங்கு எந்த ஜீவராசிகளுக்கும் துன்பம் தராத அகிம்சை நெறியான வானப்பிரஸ்தாசிரமத்தைக் கைக்கொண்டு, தவயோகத்தாலும் ஸமாதி (தியான) யோகத்தாலும் நர—நாராயண மூர்த்திகளாக விளங்கும் பகவான் வாசுதேவனை ஆராதித்தான். சில நாட்களிலேயே இறைவனது ஸாயுஜ்ய பதவியை அடைந்தான். (5)

பாண்டுகுல திலகமே! அரசன் நாபியைப் பற்றி இவ்விரண்டு சுலோகங்களை மக்கள் கூறுகிறார்கள்—— ‘ராஜரிஷியான நாபி செய்த அந்த உயர்ந்த செயலை, உலகில் வேறு எந்த மனிதன் செய்ய முடியும்? ஏனெனில், அவரது தூய செயலைக் கண்டு மகிழ்ந்து, பகவான் ஸ்ரீஹரியே அவருக்குக் குழந்தையாகப் பிறந்தாரே! (6)

நாபியைப் போன்று அந்தணர்களிடம் அன்பு (பக்தி) கொண்டவர்தான் யார் இருக்கிறார்? அவர் அளித்த தட்சணை முதலிய உபசாரங்களால் மகிழ்ந்த அந்தணர்கள், தங்களது மந்திர பலத்தால் யக்ஞ நாராயணனான பகவானையே வேள்விச்சாலையில் நேரிடையாகக் கண்டு மகிழ்ந்தார்களே!’ (7)

பகவானான ரிஷபதேவர், தன் தேசமான அஜநாப வர்ஷத்தைக் கர்மானுஷ்டானங்கள் செய்ய உரிய தேசமெனக் கருதி, பிறருக்கு எடுத்துக்காட்டாகக் கொஞ்ச காலம் தானும் குருகுலவாசம் செய்தார். பின், குருவுக்கு வேண்டிய தட்சிணைகள் அளித்து, இல்வாழ்க்கை மேற்கொள்வதற்காக அவரது அனுமதியைப் பெற்றார். இல்வாழ்வானது நெறிமுறைகள் என்னவென்பதை உலகினருக்கு உணர்த்த எண்ணி, இந்திரனது பெண்ணான ஜெயந்தியை மணந்து, சிரௌத கர்மம், ஸ்மார்த்த கர்மம் என்று இரு பிரிவுகளாக வேதங்களில் கூறப்பட்ட கர்மங்களை முறைப்படி அனுஷ்டித்துத் தன்னொத்த நூறு பிள்ளைகளைப் பெற்றுக் கொண்டார். (8)

அவர்களில் மூத்தவனான பரதன் சிறந்த குணங்கள் படைத்த பெரிய யோக புருஷன். அவனது பெயரால்தான் இந்த அஜநாப வர்ஷத்தை ‘பாரதவர்ஷம்’ என்று (மக்கள்) அழைக்கின்றனர். (9)

பரதனது தம்பிகளான குசாவர்த்தர், இலாவர்த்தர், பிரும்மாவர்த்தர், மலயர், கேது, பத்ரசேனர், இந்திரஸ்ப்ருக், விதர்பர், கீகடர் என்கிற ஒன்பது பேரும் மற்ற தொண்ணூறு பிள்ளைகளுக்கும் மூத்தவர்கள். (10)

இவர்களின் தம்பிகளான கவி, ஹரி, அந்தரிக்ஷர், பிரபுத்தர், பிப்பலாயனர், ஆவிர்ஹோத்ரர், திருமிலர், சமஸர், கரபாஜனர் என்கிற இந்த ஒன்பது அரச குமாரர்களும் பாகவத தர்மமான பக்தியைப் பரப்பும் பாகவதோத்தமர்கள். இவர்களது சரிதம் பகவானது மகிமைகளை விளக்குவது; கேட்பவர்களுக்கு மன அமைதியளிப்பது. அவ்வாறு உயர்ந்த அவர்களது சரிதத்தை வாசுதேவ—நாரத சம்பாஷணை வாயிலாக (பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில்) விவரமாகக் கூறப்போகிறேன். (11—12)

ஜெயந்தி தேவியின் மற்ற எண்பத்தோரு பிள்ளைகளும் இவர்களது தம்பிகள். அவர்கள் தந்தை சொல் தவறாதவர்கள்; வணக்கமுடையவர்கள்; வேதங்களில் கூறப்படும் சிரௌத கர்மாக்களில் சிறந்தவர்கள்; வேள்விகளைச் செய்வதில் ஈடுபாடுடையவர்கள். இவ்வாறு நித்தியம் செய்யவேண்டிய ஸத் கர்மங்களைத் தவறாது செய்து வந்ததால், மனத்தூய்மை பெற்று பிரும்மநிஷ்டர்களாயினர். (13)

பகவான் ரிஷபதேவர் எவ்விதக் கர்மத்தளைகளிலும் சிக்காதவர், சுதந்திரர். ஆகவே, துன்பங்கள் என்பதே அவரைத் தீண்டியதில்லை. அவர் ஆனந்தமே வடிவானவர்; அடக்கி ஆள்வதில் ஈசுவரர்; இருப்பினும் அஞ்ஞானியைப் போல் உலகியல் காரியங்களைச் செய்தார். காலக்கிரமத்தில் (நாளடைவில்) அழிந்து போயிருந்த அறநெறி முறைகளைத் தானே கடைப்பிடித்தொழுகி, அதன் உண்மையறியாத பாமர மக்களுக்கு வழிகாட்டினார். பட்சபாதம், விருப்பு—வெறுப்பு என்கிற தோஷங்களை நீக்கி, அனைவரிடமும் அன்பும் கருணையும் கொண்டு, அவர்களுக்கு நன்மை செய்வதையே தன் குறிக்கோளாக ஏற்று, அதன் மூலம் அறம், பொருள், புகழ், மக்கட்பேறு, உலகியலின்பங்கள், முடிவில் முக்தியின்பம் ஆகிய அனைத்தையும் பெறுவதற்கு ஏற்ப, உலக மக்களை இல்லற நெறியில் நெறிமுறை தவறாது இருக்க வேண்டி ஆவன செய்தார். (அவர் அறநெறி தவறாது ஒழுகவே, மக்களும் அதைப் பின்பற்றினார்கள்.) (14)

பெரியோர்களான சான்றோர்கள் அறநெறிகளை எவ்வாறெல்லாம் கடைப்பிடித்து ஒழுகுகின்றனரோ, அவ்வாறே மற்ற மக்களும் பின்பற்றுவார்கள். (15)

வேதங்களில் மறைவாகக் கூறப்பட்டுள்ள அனைத்து அறநெறிகளையும் தான் அறிந்திருந்த போதிலும் அதன் மர்மமுணர்ந்த அந்தணப் பெருமக்களின் ஆலோசனைகளை ஏற்று, ஸாமம் (நட்பு), தானம் (ஈகை), பேதம் (பிரித்தாளும் கொள்கை), தண்டம் (தண்டனையளித்தல்) என்கிற நீதி முறைப்படியே மக்களை ஆண்டு வந்தார். (16)

சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ளவாறு அந்தணர்களது ஆலோசனைகளையும் கேட்டு, அந்தந்த தேவதைகளுக்குரிய திரவியங்கள், இடம், வசந்தருது முதலிய காலங்கள், இளமைப்பருவம், ஈடுபாடு, அந்தந்த தேவதைகளின் உபாசனையை முறைப்படி செய்த ரித்விக்குகள் ஆகிய அனைத்தையும் கொண்டு, அந்தந்த தேவதைகளைப் பூசிப்பதன் வாயிலாக நூறு வேள்விகளைச் செய்தார். (17)

பகவான் ரிஷபதேவரின் ஆட்சிக் காலத்தில், அந்த தேசத்திலுள்ள எந்தவொரு மனிதனும் ‘நிமிடந்தோறும் பகவானிடம் அன்பு வளர வேண்டும்’ என்பதொன்றைத் தவிர, வேறு எந்தவொரு பொருளையும் யாரிடமும் யாசித்ததில்லை. மேலும், ‘ஆகாயத்தாமரை’ என்றுதான் ஒன்று உண்டா? அதை எவனாவது பார்க்கத்தான் விரும்புவானா? அதேபோல, அவரது மக்களும் வேறொருவரது பொருளைக் காணக்கூட விருப்பம் கொள்ளார். (18)

பகவான் ரிஷபதேவர் ஒருமுறை பூமண்டலத்தை வலம் செய்துகொண்டு பிரும்மாவர்த்தத்தை அடைந்தார். அங்கு பிரும்மரிஷி சிரேஷ்டர்கள் நிறைந்துள்ள பெரும் சபையில், அடக்கம் (வினயம்), அன்பு ஆகிய குணநலன்கள் நிறைந்து, மனத்தைத் தன்வயப்படுத்தியவர்களாக விளங்கும் தன் பிள்ளைகளுக்குப் பாடமாக அமையுமாறு அனைத்து மக்களின் முன்பும் பின்வருமாறு கூறினார். (19)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — ரிஷபதேவர் தன் பிள்ளைகளுக்கு ஞானோபதேசம் செய்தலும், பின் அவதூதநிலை அடைதலும்

ரிஷபதேவர் கூறுகிறார்—— குழந்தைகளே! இம்மானிட உலகில் பிறந்த நமக்கு இந்த மானிட உடல் பின்னால் துன்பங்களை விளைவிக்கும் உலகியல் இன்பங்களை அனுபவிப்பதற்கென்று ஏற்பட்டதல்ல. இந்த உலகியலின்பங்கள் மலத்தைப் புசித்து வாழும் நாய்—பன்றிகளுக்கும் கூடத்தான் கிடைக்கிறது. அதனால் கிடைத்தற்கரிய இம்மானுட தேகம் கொண்டு உயர்ந்த தவம் செய்யுங்கள். அதனால் மனத்தூய்மை பெறலாகும். அகத்தூய்மையால் அழிவற்ற பிரும்மானந்தமே கிடைக்குமே! (1)

பெரியோர்களான சான்றோர்களுக்குச் செய்யும் தொண்டு மோட்சத்திற்குக் காரணம் (முக்தியைத் தரும்). பெண் பித்துக்கொண்டு அலையும் வீணர்களது தொடர்பு, அவித்தை (அறியாமை)யின் காரியமான உலகியல் துன்பத்திற்கு வழி. இது ஆன்றோர்கள் அருள்வாக்கு. சான்றோர்கள் யார் தெரியுமா? தீய வழி நீக்கி, நல்வழி கொண்டு மனத்தைத் தன் வழி கொண்டவர், காமம் இல்லாததால் கோபம் தவிர்த்தவர், அனைவரிடமும் சமபாவனை கொண்டவர், அனைவருக்கும் நன்மையையே நினைப்பவர், அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நால்வகைப் புருஷார்த்தங்களையும் பெற, தம் அறநெறி முறைகளை (ஸதாசாரத்தை)க் கைவிடாதவர். (அதாவது, அறநெறி நின்று புருஷார்த்தங்களைப் பெற விழைபவர்) — இவர்களே சான்றோர்கள். (2)

மேலும், இவ்வுடலைப் பேணி வளர்ப்பதிலேயே வீண் காலம் போக்கும் வீணர்கள், மனைவி—மக்கள், வீடு—வாசல், பணம் ஆகியவைகளிலேயே ஆசை கொண்டவர்கள் ஆகியவர்களிடம் நேசம் வைக்காதவர்கள் மற்றும் உலகியல் கடமைகளைச் சரிவர ஆற்ற இவ்வுடல் தேவையானதால், அதைக் காப்பாற்ற போதுமான பொருள்கள் மட்டும் பெறவேண்டி மிதமான முயற்சி மேற்கொள்பவர்கள், சர்வேசுவரனான எனது பக்தியையே பரம புருஷார்த்தமாக நினைத்தொழுகுபவர்கள் (ஆகிய நல்சீலம் உடைய) இவர்களே பெரியோர்கள். (3)

பொறி—புலன்களைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டி, மனிதன் அறியாமையில் மூழ்கித் தவறான செயல்களைப் புரிகிறான். இதை நான் சரியென்று ஒப்புக்கொள்ள மாட்டேன்; தவறென்று எண்ணுகிறேன். ஏனெனில், ஆன்மாவிற்குத் துன்பமளிக்கும் நிலையற்ற இந்த உடலை, அதுதானே ஆக்கித் தருகிறது. பிறவி (உடல்) பெறுவதற்கான முக்கியக் காரணமே, நமது செயல்கள்தானே? (4)

எவ்வளவு காலம் மனிதன் தன் பிரத்யகாத்மாவின் உண்மை நிலையினை விசாரித்து அறிந்து கொள்ள முயலவில்லையோ, அவ்வளவு காலம் அவித்தைக்கு (அறியாமை) ஆட்பட்டு, ‘இந்த உடலே ஆன்மா’ என்றெண்ணி, தன் உண்மையான பரமாத்ம ஸ்வரூபத்தை மறந்து விடுகிறான். அந்த அறியாமை இவனது ஆன்மநிலையினை மறைத்து விடுகிறது. எதுவரை லௌகிக—வைதிகக் கர்மங்களில் மனம் ஈடுபாடு கொண்டுள்ளதோ, அதுவரை கர்மங்களின் வாஸனைகளையே (மனப்பதிவுகளையே) தன்னியல்பாகக் கொண்டுவிடுகிறது. அதாவது, கர்மங்கள் உள்ளவரை மனம் அதில் கொண்டுள்ள வாஸனை (பற்று) நீங்குவதில்லை. இதனால் பிறவி ஏற்படுகிறது. அதுதானே வலிமையான விலங்கு. (5)

இவ்வாறு அஞ்ஞானத்தால் உடல்—பொறிபுலன்கள் ஆகியவைகளில் ‘ஆத்மா’ என்கிற தவறான எண்ணம் தோன்றுகிறது. இவ்வாறு ஆத்மஸ்வரூபம் மறைக்கப்படும்பொழுது, கர்மவாஸனைகளுக்கு அடிமைபூண்ட மனது, மறுபடியும் மனிதனைக் கர்மங்களைச் செய்யவே தூண்டுகிறது. ஆகவே, எதுவரை ஒருவனுக்கு வாசுதேவனான என்னிடம் பக்தி (அன்பு) ஏற்படவில்லையோ, அதுவரை அவன் பிறவியென்னும் தேகத் தளையிலிருந்து விடுதலை பெறமாட்டான். (6)

தன் காரியத்திலேயே பித்துக் கொண்டவன் (அதாவது, தன் ஆன்ம நிலையறியாதவன்) எதுவரை விவேகத்தைக் கைக்கொண்டு, பொறிபுலன்களின் நுகர்ப்பொருட்களனைத்தும் பொய் — அவற்றில் உண்மையான இன்பம் இல்லை — என்று உணரவில்லையோ, அதுவரை அவனது ஆன்மஸ்வரூபம் பற்றிய (தான்தான் ஆத்மாவான பிரும்மம் என்கிற) எண்ணம் மறைந்து போகிறது. அதனால், அவன் அறியாமைக்கு ஆட்பட்டு உலகியல் சுகங்களையே பிரதானமாகக் கொண்ட வீடு—வாசல்களில் பற்றுக் கொள்கிறான். அங்கு பலப்பலத் துன்பங்களை அடைகிறான். (7)

ஆண்—பெண் இவர்களின் பரஸ்பர தாம்பத்திய பாவத்தையே மகான்கள் அவிழ்க்கவொண்ணாத இதயமுடிச்சு என்கிறார்கள். இது வெளிப்படையாகத் தெரிவதுதானே? ஆனால், ஒருவருக்கொருவர் கொள்ளும் உடல் பற்று என்கிற கண்ணுக்குப் புலனாகாத முடிச்சு, அவர்கள் இருவரிடையே முன்பிலிருந்தே உள்ளதுதான். அதனால், தன் உடல், பொறி—புலன்கள் தவிர, மற்ற வீடு—வாசல், தோட்டம்—துரவு, மக்கள், உறவினர்கள், செல்வம் ஆகியனவற்றிலும் ‘நான்’, ‘எனது’ என்கிற மயக்கம், மோகம் தோன்றுகிறது. (8)

கர்ம வாஸனைகளால் ஏற்பட்ட அவிழ்க்கவொண்ணாத இந்த இதய முடிச்சு தளர்கிற போதுதான், அவன் ஆண்—பெண் என்கிற தாம்பத்திய பாவத்திலிருந்து நிவர்த்தியைப் பெறுகிறான், விடுதலை பெறுகிறான். பிறவிக்குக் காரணமான அகங்காரத்தை (தான், தனது என்கிற எண்ணத்தை) அறவே விட்டொழித்து, அதனால் அனைத்துத் தளைகளிலிருந்தும் விடுதலை பெற்று, பரமபதத்தை (ஜீவன் முக்தி நிலையை) அடைகிறான். (9)

குழந்தைகளே! இந்த உலகியலான சம்சாரக் கடலைக் கடக்க விரும்புபவன் முதலில் தைரியம், விடாமுயற்சி, சத்துவகுணம், பகுத்தறிவு — இவைகளைக் கொண்ட புத்திமானாக இருக்கவேண்டும். அவன் அகங்காரமாகிற இந்த லிங்கச் சரீரத்தை (ஸ்தூல உடலை) நீக்க விரும்பினால், (அதாவது, பிறப்பு என்கிற தளையிலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டுமானால்,) பின்வரும் சாதனைகளை ஏற்று நடக்க வேண்டும். நீரையும் பாலையும் பிரிக்கும் அன்னம் போல், ‘ஆத்மா எது? ஆத்மாவல்லாதது எது?’ என்கிற பகுத்தறிவு வாய்ந்த குருமூர்த்தியிடமும் (ஆசார்யரிடமும்) மற்றும் பகவானான என்னிடமும் அன்பும் பக்தியும் கொண்டு சேவை புரியவேண்டும். என்னையே எல்லாமாகக் கொள்ள வேண்டும். உலகியல் பொருட்களில் உள்ள அபரிமிதமான பற்றை நீக்க வேண்டும். இன்ப—துன்பங்கள் என்னும் இரட்டைகளைப் பொறுத்துக் கொள்ளும் வலிமை பெறவேண்டும். இகபர உலகங்களில் எங்கு ஆனாலும் சரி, பிறவி எடுப்பவனுக்குத் துன்பந்தான் மிஞ்சும் என்பதை அறியவேண்டும். ‘உண்மை எது? பொய் எது?’ என்பதை ஆராய வேண்டும். விரதம், உபவாசம், உணவுக் கட்டுப்பாடு என்கிற தவத்தை ஏற்கவேண்டும். தனக்கென செய்து கொள்ளும் காம்ய கர்மங்களை விலக்கவேண்டும். தனது ஆசார—அனுஷ்டானங்களுக்கேற்ப, தனது நித்திய கர்மங்களை முறைப்படி செய்து, அதைப் பகவதர்ப்பணம் செய்யவேண்டும்.

அனவரதமும் எனது குணநலன்களை விளக்கும் என் கதைகளைக் கேட்கவேண்டும். இறையடியார்களோடு இணக்கம் கொள்ள வேண்டும். மேலும், என் குணங்களை வாயாரப் புகழ்ந்து பாடுதல், சகல ஜீவராசிகளிடமும் பகைமையை விடுதல், அனைத்தையும் சமமாக நினைத்தல், மனவமைதி அதாவது மன ஓட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல், இவ்வுடலிலும் வீடு—வாசல்களிலும் ‘நான், எனது’ என்கிற எண்ணத்தை நீக்குதல், ஆன்மாவைப் பற்றிய வேதாந்த நூல்களைப் படித்தல், மக்கள் நடமாட்டமின்றி உள்ள இடத்தில் தனிமையில் இருத்தல், பிராணவாயுவை (மூச்சுக்காற்றை)ப் பிராணாயாமத்தாலும், பொறி—புலன்களைப் பிரத்யாஹாரத்தாலும், மனத்தைத் தாரணையாலும், புத்தியைத் தியானயோகத்தாலும் தன்வசமாக்கிக் கொள்ளுதல், நற்செயல்களில் ஈடுபாடு, நம் சாஸ்திரங்களிலும் சான்றோர்கள் கூறும் வார்த்தைகளிலும் ‘இவை உண்மை’ என்கிற நிச்சய புத்தி கொள்ளுதல், அந்தந்த வர்ணாசிரம ஒழுக்கப்படி பிரம்மசரியம் அனுஷ்டித்தல், செய்கிற செயலில் கவனமும் ஈடுபாடும் கொள்ளுதல், வீண் வார்த்தைகள் பேசாத நாவடக்கம், எங்கும் எதிலும் நான் இருப்பதை உணருதல், அனுபவ அறிவு கொண்டு உண்மை பற்றிய தத்துவ விசாரம் செய்தல், பகவானான என்னையே தியானம் செய்வதான தியான யோகம் — இவைகளால் அகங்கார உருவான தனது ஸ்தூல உடலை (லிங்கச் சரீரத்தை) ஒருவன் நீக்கிக் கொள்ளலாம். (அதாவது, பிறவியை வெற்றி கொள்ளலாம்.) (10—13)

இவ்வாறு நான் கூறியது அனைத்தும் சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டவைதான். ஆகவே, இந்தச் சாதனங்கள் உதவி கொண்டு அவித்தையால் (அறியாமையால்) பெற்ற இதயமுடிச்சான இந்த சம்சாரத் தளைகளை (கட்டுகளை)க் கவனமாக அறுத்தெறிய வேண்டும். ஏனெனில், கர்மங்களைப் பற்றிய முன்பதிவுகள் அனைத்தும் இங்குதான் குடி கொண்டுள்ளன. இவ்வாறு தளைகளைத் தெறித்தபின், அதற்கு உதவியாக இருந்த (முன்கூறிய) சாதனைகளையும் தியாகம் செய்துவிட வேண்டும். (14)

என்னையே அடைய வேண்டுமென விரும்புகிறவன் அல்லது எனதருளே பெறற்கரிய பெரும்பேறு எனக் கொண்டவன் — அரசனாக இருந்தால் உண்மையறியாத தனது பாமர மக்களுக்கும், ஆசார்யனாக இருப்பின் தன் சீடனுக்கும், தந்தையானால் தன் தனயனுக்கும் இவ்வாறுதான் உபதேசிக்க வேண்டும். ஒருவேளை அவர்கள் இவற்றை ஏற்காமல் கர்ம யோகத்தையே பெரும்பயனாக எண்ணுவார்களேயாகில், கோபித்துக் கொள்ளாது உண்மையைக் கூறி, அவர்களைக் கர்மாக்களிலிருந்து மெதுவாகத் திருப்ப வேண்டும். அவ்வாறின்றி, அவனைக் காம்ய கர்மத்திலேயே ஈடுபடுத்துவது, குருடன் ஒருவனை அறிந்தே படுகுழியில் தள்ளுவது போலாகும். அதனால் அவனுக்கு என்ன லாபம் கிடைக்கப் போகிறது? (15)

தனக்கு உண்மையில் நன்மை தருவது எது? என்பதை எவரும் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. ஆகவே, அவர்கள் உலகியல் காமனைகளில் சிக்கி, அற்பமான ஒரு நிமிட இன்பத்திற்காகத் தங்களுக்குள் பகைமை கொள்கிறார்கள். அந்த அற்ப சுகத்தை நிரந்தரமாகப் பெறுவது எப்படி? என்பதற்காக முயற்சியும் மேற்கொள்கிறார்கள். அந்த அறிவிலிகள், இந்தப் பகைமையால் நரகம் முதலிய தீராத பெருந்துன்பங்கள் வந்து சேருமே என்பதைப் பற்றிச் சற்றும் சிந்திப்பதில்லை. (16)

அறிவிலி ஒருவன், தன் அறியாமையினால் துன்பக்குழியில் விழப்போகிறான் என்றால், நல்ல அறிவுடைய கருணையுள்ளம் படைத்த ஒருவன், அதைப் பார்த்துக் கொண்டு, ‘அவன் அவ்வாறே செல்லட்டுமே?’ என்றோ, ‘நீ செல்வதுதான் சரியான வழி’ என்று கூறியோ வாளாவிருப்பானா? தவறான வழியில் சென்று குழியில் விழப்போகும் குருடனைக் கண்ணுள்ளவன் ‘அப்பா! அவ்வாறு போகாதே, அங்கு படுகுழியுள்ளது’ என்று அறிவுறுத்தித் தடுக்க மாட்டானா? அதுபோலத்தான். (17)

தன்னைச் சேர்ந்த நெருங்கிய உறவினனுக்கு இறையன்பை ஊட்டி மரணபயத்திலிருந்து விடுவிக்காதவன் ஆசார்யனாக இருந்தாலும், உண்மையில் அவர் ஆசார்யரல்ல; உறவினன் உறவினனல்லன்; தந்தை தந்தையல்ல; தாயும் தாயல்ல; அன்புக்குரிய தெய்வமாயினும் அது தெய்வமல்ல; கணவனாகினும் உண்மையில் கணவனுக்குள்ள அருங்குணங்களற்றவனே. (18)

எனது இந்த அவதாரத் திருமேனியின் உண்மை பாமர மக்களால் அறிந்து கொள்ள முடியாதது. ஏனெனில், எனது இதயம் முழுக்க முழுக்க சத்துவ குணமே நிரம்பியது. அதில் தர்மம்தான் குடியிருக்கிறது. அதனால், அதர்மத்தை என்னிடமிருந்து வெகுதூரத்தில் ஓட்டிவிட்டேன். அதனால்தான் சான்றோர்கள் என்னை ‘ரிஷபர்’ (சிறந்தவர்) என்கின்றனர். (19)

நீங்கள் அனைவரும் எனது தூய்மையான இதயத்திலிருந்து தோன்றியவர்கள். ஆகவே, பொறாமையை விடுத்து, உங்களது மூத்தோனான பரதனைச் சேவியுங்கள். அவனுக்குச் சேவை செய்வதுதான் எனக்கும் இந்நாட்டு மக்களுக்கும் நீங்கள் செய்யும் சிறந்த சேவை. (20)

அசையும்—அசையாத, உயிருள்ள—உயிரற்ற மற்ற அனைத்துக்களிலும் மரங்கள் மிகவும் உயர்ந்தன. அவைகளைக் காட்டிலும் அசையும் ஜீவராசிகள் சிறந்தன. ஊர்வனவான பாம்பு முதலியவற்றைக் காட்டிலும் சற்றே அறிவுள்ள பறவைகள் மற்றும் பசுக்கள் சிறந்தன. அந்த விலங்குகளைவிட மனிதர்கள் சிறந்தவர்கள். பகுத்தறியும் சக்தி படைத்த அவர்களைவிட பிரமத கணங்கள் (தேவப்பிறவியாதலால்) சிறந்தவர்கள். அவர்களைவிடக் கந்தர்வர்களும், அவர்களைவிடச் சித்தர்களும், அவர்களைவிடக் கின்னரர் முதலியவர்களும் சிறந்தவர்கள். (21)

அவர்களை விட அசுரர்களும், அவர்களை விட தேவர்களும் அதிலும் இந்திரன் சிறந்தவன். இந்திரனைவிட பிரும்மதேவரின் புத்திரர்களான தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகள் சிறந்தவர்கள். அவர்களைவிட ருத்ரன் சிறந்தவர். அவர் பிரும்மதேவரின் புதல்வரானதால், பிரும்மதேவர் அவரைவிடச் சிறந்தவர். அவர் என்னிடமிருந்தே தோன்றியவர்; மேலும், என்னை உபாசிப்பவர். ஆதலால், பிரும்மாவை விட நான் சிறந்தவன். ஆனால், அந்தணர்கள் என்னைவிடச் சிறந்தவர்கள். ஏனெனில், நான் அவர்களைத் தெய்வமாகப் போற்றுகிறேன். (22)

(அப்பொழுது சபையில் அமர்ந்துள்ள அந்தணர்களைச் சுட்டிக்காட்டி) அந்தணர்களே! எந்தவொரு ஜீவராசிகளையும் நான் அந்தணர்களுக்குச் சமமாக நினைக்கவில்லை என்னும்போது, அவர்களைவிட உயர்ந்தவராக யாரையாவது நினைக்கத்தான் முடியுமா? அந்தப் பிராமணர்களுக்குச் சிரத்தையோடு அளிக்கப்படும் அன்னத்தை நான் மிகவும் உகப்போடு ஏற்கிறேன். அக்னிஹோத்ரத்தில் அளிக்கப்படும் ஹவிஸைக் கூட, அவ்வளவு விருப்போடு நான் ஏற்பதில்லை. (23)

(ஏனெனில்,) அந்தணர்கள் புராதனமான வேதத்தை அத்யயனம் செய்வதன் மூலம் அழியாது பாதுகாத்து வருகிறார்கள். அதுதானே எனது அழகிய திருமேனி. (பகவான் வேத ஸ்வரூபர்.) அவர்களிடம்தான் மிகமிகத் தூயதான சத்துவ குணம், அகப்புலன்கள்—புறப்புலன்களின் அடக்கம் (சமமும் தமமும்), வாய்மை, பிறர் துன்பம் கண்டு இரங்குதல், தவம், இன்ப—துன்பங்களைப் பொறுத்தல், வேதங்களின் உட்பொருளை அறிதல், பக்தி என்கிற எண்வகை குணங்களும் மிளிர்கின்றன. இவர்களைக் காட்டிலும் பெரியோர்கள், வேறு யார் இருக்க முடியும்? (24)

பிரும்மாதி தேவர்களைவிடச் சிறந்தவன் நான். எனது விபூதிகளுக்கு அளவேயில்லை. சுவர்க்காதி போகங்களையும் முக்தியின்பத்தையும் தரவல்லவன். இருந்தும் உலகியல் கைப்பொருள் இல்லாதவர்களாயினும் என்னிடமே பக்தி கொண்ட அந்த அந்தணர்கள், என்னிடமிருந்து கூட எதுவும் பெற ஆசைப்பட்டதில்லை; அவ்வளவு பற்றற்றவர்கள் அவர்கள். அவ்வாறிருக்க, அரசு முதலிய இந்த உலகப் பொருட்களுக்காகவா ஆசைப்படுவார்கள்? (25)

(ஆகவே,) குழந்தைகளே! நீங்கள் சராசரி ஜீவராசிகள் அனைத்தினுள்ளும் நான் இருப்பதை நன்குணர்ந்து ஏற்றத்தாழ்வு காணாத தூய எண்ணத்துடன் அந்தந்த சமயங்களில் (இடம்—காலத்திற்கேற்ப,) அவர்களுக்கு பணிவிடை செய்யுங்கள். அதுதான் முறைப்படி என்னை பூசிப்பதாகும். (26)

மனம், வாக்கு, கண் முதலிய பொறி—புலன்கள் பெற்றதன் உண்மைப் பயன், இவ்வாறு என்னை ஆராதிப்பதுதான். இல்லையேல் மிகுந்த மயக்கத்தை அளிக்கும் ‘யான், எனது’ என்கிற பற்றுதலாகிற காலபாசத்திலிருந்து மனிதன் தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள முடியாதவனாகிறான். (27)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! மிக்க புகழ் பெற்ற, சகல சக்திகளும் பெற்ற, அனைவருக்கும் உற்ற நண்பரான பகவான் ரிஷபதேவர், தன் புத்திரர்கள் அனைத்துக் கல்வியையும் தாமே நன்கு கற்று உணர்ந்தவர்களாயினும், உலகத்தாருக்கு உண்மையை உணர்த்துவதற்காக இவ்வாறு உபதேசம் செய்தார். அவரது நூறு புத்திரர்களிலும் மூத்தவனான பரதன் பரமபக்தன். இறையடியார்களிடம் மிக்க பக்தி கொண்டவன். இவ்வுலகை ஆட்சி புரிய அவனைச் சிங்காதனத்தில் அமர்த்தினார். கர்மபந்தங்களைத் துறந்தவர்களும், பொறி—புலன்களைத் தம்வயப்படுத்தியவர்களுமான மகாமுனிவர்களுக்கு பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய பரமஹம்சத் துறவியர்களின் அறநெறி முறைகளை உபதேசிக்க வேண்டி, தான் வீட்டிலிருந்து கொண்டே அனைத்திலும் வெறுப்பு கொண்டு, உடலைத் தவிர மற்றவற்றை முற்றிலுமாகத் துறந்தார். பித்துப் பிடித்தவன் போல் ஆடையையும் களைந்து திகம்பரரானார். தலையிலோ சடைமுடி, (தான் செய்து வந்த அக்னிஹோத்திரத்தில்) ஆஹவனீயம் என்னும் அக்னியை மட்டும் தன்னுள்ளத்திலேயே ஆரோபணம் (அடக்கம்) செய்து கொண்டு, துறவறமேற்று பிரம்மாவர்த்தம் என்னும் தன் தேசத்திலிருந்து வெளியேறினார். (28)

மக்கள் என்ன கூறியபோதும் பதில் கூறாது மௌனமாக ஜடன் (உணர்ச்சியற்றவன்) போலவும், குருடன் போலவும், ஊமை போலவும், செவிடன் போலவும், பிசாசு போலவும், பித்தன் போலவும், அவதூதம் என்கிற அதிவர்ணாசிரமியை (திகம்பரனை)ப் போலவும் திரியலானார். (29)

இவ்வாறு செல்கையில் சிலசமயம் நகரங்களிலும் கிராமங்களிலும், சிலசமயம் சுரங்கங்கள், வேளாளர்கள் வாழும் குடிசைப் பகுதிகள் (வயல்கள்), தோட்டங்கள், மலைத்தாழ்வரைகள், சேனைகள் தங்கும் படைவீடுகள், மாட்டுத் தொழுவங்கள், இடைச்சேரிகள், வழிப்போக்கர்கள் தங்கும் சத்திரங்கள் ஆகியவற்றிலும் தங்குவார். சிலசமயம் மலைகள், காடுகள், ஆசிரமங்கள் ஆகியவற்றில் திரிவார். அவர் எந்த வழியில் சென்றாலும், வனத்தில் திரியும் காட்டு யானையை ஈக்கள் துன்புறுத்துவது போல் மூர்க்கர்களும் தீயவர்களுமான மக்கள், அவரைப் பின்தொடர்ந்து வந்து துன்புறுத்தினர். சிலர் அவரைப் பயமுறுத்தினர் (அதட்டினர்); சிலர் அடித்தனர்; சிலர் எச்சிலைக் காறித் துப்பினர்; சிலர் அவர்மேல் சிறுநீர் கழித்தனர்; சாணி, புழுதி, கல் முதலியவைகளை வாரியெறிந்தனர்; சிலர் அபானவாயு விடுத்தனர்; சிலர் திட்டினர். இவ்வளவு செய்தபோதிலும் அவர் அதைச் சிறிதும் பொருட்படுத்தவில்லை. ஏனெனில், அறியாமையால் மெய்போல் காட்சி தரும் பொய்யான இந்த உடலில், ‘நான், எனது’ என்கிற எண்ணம் கொள்ளவில்லை. காரிய—காரண ரூபமாகிய இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் சாட்சியான தன் ஆத்ம ஸ்வரூபத்திலேயே நிலைபெற்றிருந்தபடியால், (மனத்தில் கலக்கமின்றி,) பரந்த மனத்தோடு தனித்தவராக இவ்வுலகில் திரியலானார். (30)

அவரது திருக்கைகள், திருவடிகள், பரந்த மார்பு, அகன்ற தோள்கள், முகம் முதலியன ‘அழகே திருமேனி தரித்ததோ!’ என்னுமாறு இருந்தன. இயற்கையிலேயே அழகான முகம், புன்முறுவலால் அது மேலும் அழகு பெற்றது. வெம்மையைத் தணிக்கவல்ல தாமரை இதழ்கள் போன்று அழகு வாய்ந்த திருக்கண்கள், சமமான அழகான கன்னங்கள், காதுகள், சங்கு போன்ற கழுத்து, மூக்கு. இப்படிப்பட்ட அவரது புன்முறுவல் பூத்த அழகிய திருமுகத்தைக் கண்ட நகரத்துப் பெண்கள் காமவயப்பட்டனர். புழுதி படிந்து சுருண்டு நீண்டு விளங்கும் செம்பட்டை சடைமுடிகள் முகத்தில் தொங்க, புழுதி படிந்த திருமேனியுடன் திகம்பரராக அவதூத வேடத்தில் திரியும் அவர், தீக்கோள்களால் பீடிக்கப்பட்ட மனிதன் போல் காணப்பட்டார். (31)

இவ்வுலக மக்கள் யோக சாதனைகளுக்கு நேர்மாறாக இருப்பது கண்டு, (அவர்களை நல்வழிப்படுத்த, தான் எது செய்தாலும் அது பயனளிக்காது என்றுணர்ந்து,) தான் அதிலிருந்து தப்புவதற்கு ஒரே வழி, ‘பிறர் வெறுக்கத்தக்க செயல்களில் ஈடுபடுவதே’ எனக் கருதி, அஜகரவிருத்தி (மலைப்பாம்பின் செயலை) ஏற்றார். அதாவது படுத்த இடத்திலிருந்து சிறிதும் நகராது உண்ணலானார், குடிக்கலானார், தின்னலானார், மலஜலம் கழிக்கலானார். தனது மலத்திலேயே உருண்டு புரண்டார். அதனால் மேனி முழுவதும் மலம் பூசியிருந்தது. (32)

அவ்வாறு அவரது திருமேனியில் ஒட்டிய மலத்தின் நறுமணக் காற்று, அவ்விடத்தைச் சுற்றிப் பத்து யோஜனை தூரம் (80 மைல்கள்) சிறந்த நறுமணமுள்ளதாகச் செய்தது. (33)

இவ்வாறு மாடு, மான், காக்கை போல சிலசமயம் நடந்து கொண்டும், சிலசமயம் நின்று கொண்டும் மற்றும் சிலசமயம் உட்கார்ந்து கொண்டும், இன்னும் சிலபோது படுத்துக் கொண்டும் சாப்பிடலானார்; நீர் அருந்தினார்; மலஜலம் கழித்தார். (34)

மன்னவா பரீக்ஷித்! இவ்வாறு பரமஹம்சர்களான துறவிகளுக்கான பற்றுதலை அறுத்தெறியும் அறநெறிகளைப் புகட்டவேண்டி, மோட்சத்தையே அளிக்கும் பகவான் ரிஷபதேவர், பலவிதமான யோகநிலையை அனுஷ்டித்தார். (அதனால்,) பிரம்மானந்தமான அனுபூதி நிலையிலேயே நிலைத்து நின்றார். அவரது நோக்கில், அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் விளங்கும் ஒப்பற்ற ஆன்ம ஸ்வரூபமும், தன்னுள் விளங்கும் ஆன்மரூபரான பகவான் வாசுதேவனும் வேறல்ல, ஒன்றே. ஆகவே, பெறவேண்டிய அனைத்துப் பேறுகளையும் பெற்றவராக நிறைந்து நின்றார். ஆகாயத்தில் சஞ்சரித்தல், நினைத்தவுடன் மனோவேகத்தில் நினைத்த இடத்திற்குச் செல்லுதல், திடீரென மறைதல், வேறு உடலில் புகுந்து நிற்றலான பரகாயப் பிரவேசம், தொலைவிலுள்ள பொருளைப் பார்த்தல், அதேபோல் தொலைவில் கூறுவதைக் கேட்டல் போன்ற அனைத்து சித்திகளும் (அவருக்குப் பணிவிடை செய்ய) தானாகவே அவரை வந்தடைந்தன. ஆனால், அவர் அவற்றை மனத்தினாலும் தீண்டவில்லை. (35)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஆறாவது அத்தியாயம் — ரிஷபதேவர் உடலை நீத்தல்

பரீக்ஷித் மன்னன் கேட்கிறான்—— பெரியோரே! யோக சித்தி மூலம் பெற்ற ஆன்மஞானம் என்ற தீயினால், தன் ஆன்ம ஸ்வரூபத்திலேயே இன்புறுகின்ற மகான்களுடைய விருப்பு—வெறுப்பு முதலிய கர்மவாஸனைகள் என்கிற விதைகள்தான் எரிக்கப்பட்டு விடுகின்றனவே. அவ்வாறிருக்க, தெய்வச்செயலாக அணிமாதி சித்திகள் அவர்களை வந்தடைந்தாலும், அவை அவர்களை மீண்டும் தளைப்படுத்துவனவாக ஆக முடியாது. அப்படியிருக்க, ரிஷபதேவர் தன்னை வந்தடைந்த அத்தனை சித்திகளையும் ஏன் ஏற்கவில்லை? (1)

ரிஷியான சுகர் பதில் கூறுகிறார்—— நீ கூறியது முற்றிலும் உண்மைதான். இவ்வுலகில் வஞ்சகம் நிறைந்த வேடன், வலையில் தான் பிடித்துள்ள விலங்கிடம் நம்பிக்கை கொள்கிறானா? இல்லையே! அதுபோலத்தான் உண்மையறிந்த மகான்கள் (குரங்குபோல்) அலைபாயும் இந்த மனத்தை நம்புவதில்லை. (2)

அலைபாயும் இந்த மனத்தோடு ஒருபோதும் உறவு கொள்ளக்கூடாது. இதை நம்பியதால்தான் வெகுகாலமாகச் சேர்த்து வைக்கப்பட்ட தம் தவ வலிமையை மிக உயர்ந்த யோகிகளும் இழந்தார்கள். (3)

நன்னடத்தையற்ற மனைவி, தன் காதலனை நம்பி, அவனுக்காகத் தன்னையே நம்பியுள்ள கட்டிய புருஷனுக்குத் தீங்கு புரிகிறாளல்லவா! அதேபோல நிலையற்ற தன் மனத்தை நம்பும் யோகி, ஆசைக்கும் அதன் உறவினர்களான கோபம் முதலிய பகைவர்களுக்கும் இடமளித்து, தன்னைப் பாழாக்கிக் கொள்கிறான். (4)

ஆசை, கோபம், மதம், பேராசை, துன்பம், மயக்கம், பயம் முதலிய பகைவர்களுக்கும் கர்மத்தளைகளுக்கும் மூலகாரணம் மனமே. இவ்வாறான இந்த மனத்தை, எந்த அறிவாளியாவது நம்புவானா? (5)

ஆகவேதான், இந்திரன் முதலிய லோகபாலகர்களைக் காட்டிலும் சிறந்தவரான ரிஷபதேவர் பித்துப்பிடித்த சாதாரண மனிதன்போல, உணர்ச்சியற்றவன் போல, அவதூதனை (திகம்பரனை)ப் போல வேடம், பேச்சு, நடைமுறை ஆகியனவற்றை ஏற்று, தன் கடவுள் தன்மையை மறைத்து வாழ்ந்தார். துறவு முறையில் இம்மானுட உடலை விட்டொழிப்பது எப்படி? என்று யோகிகளுக்கு உணர்த்த விரும்பிய அவர், தன் அந்தக்கரணத்தில் விளங்கும் பரமாத்மாவைத் தன்னைக் காட்டிலும் தனித்தவரல்ல என்று வேறுபாடற்ற நிலையில் கண்டு, உலகியல் வாஸனைகளை நீக்கி, இவ்வுடலைப் பற்றிய அபிமானத்தையும் துறந்து அமைதியுற்றார். (6)

இவ்வாறு ‘இது எனது’ என்கிற அபிமானத்தை முற்றும் துறந்த பகவான் ரிஷபதேவரது உடல், யோக மாயையின் வாஸனையால் போலியான அபிமானத்துடன் இவ்வுலகில் இங்குமங்கும் திரிந்தது. தென்கர்னாடகம், கொங்கணம், வேங்கடம், குடகம் முதலிய தேசங்களில் அலைந்து திரிந்து, தற்செயலாகக் குடகுமலைச் சாரலையடைந்து, அங்கு கல், மண் முதலியவைகளை வாயில் அடக்கிக் கொண்டு, பித்தன் போல ஆடையின்றித் தலைவிரிகோலமாகத் திரிந்தது. (7)

இவ்வாறிருக்கும்போது புயல்காற்றின் வேகத்தால் அசைந்த மூங்கில்கள் ஒன்றோடொன்று உராய்ந்து ஏற்பட்ட காட்டுத்தீ, அந்தக் காட்டில் நாற்புறமும் பரவி, ரிஷபதேவருடைய உடலோடு அந்தக் காட்டையும் சேர்த்துச் சாம்பலாக்கியது. (8)

(அரசே!) கலியுகத்தில் அதர்மம் தலைதூக்கும்போது, கொங்கணம், வேங்கடம், குடகு ஆகிய தேசங்களின் அரசனான அர்ஹன் என்கிற மூடன், அங்குள்ள மக்கள் வாயிலாக நான்குவித வர்ணாசிரமங்களுக்கும் எட்டாத ரிஷபதேவருடைய நடத்தையைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு, தானும் அது மாதிரி இருக்க விரும்பி, அதைக் கற்று ஊழ்வினையில் மயங்கி, பயமற்றதான தன் நன்னெறியை விடுத்து, மக்களுக்கு நலனளிக்காத தீயவழியான நாத்திக மதத்தைத் தன் மனத்திற்கேற்பப் பரப்பப் போகிறான். (9)

இதனால் கலியுகத்தில், பகவானது மாயையில் மயங்கிய பலப்பல கடைநிலை மக்கள் சாஸ்திரத்தில் தங்களுக்கென விதிக்கப்பட்ட ஒழுக்கத்தையும், ஆசார—அனுஷ்டானங்களையும் கைவிடுவார்கள். அதர்மநெறியைப் பரப்பும் கலியுகத்தின் கொடுமையால் அறிவு கெட்டு, நீராடுதல், ஆசமனம் செய்தல் போன்ற அகத்தூய்மை—புறத்தூய்மைகளை விடுத்து, உடலிலுள்ள முடிகளைப் பிடுங்குதல், பகவானைத் தூற்றுதல் முதலிய நாத்திக நெறிகளைத் தத்தம் விருப்பம்போல் கைக்கொள்வார்கள். அதனால் மனத்தூய்மை நீங்கி, வேதம் (அறநூல்கள்), அந்தணர்கள், வேள்விகள், பகவான், சான்றோர்கள் ஆகியவர்களை நிந்தனை செய்வார்கள். (10)

வேதநெறிகளுக்குப் புறம்பாகத் தங்கள் விருப்பம் போல் தாங்களாகவே மேற்கொண்ட மூடநம்பிக்கையுள்ள தங்கள் நடத்தைகளால் (செயல்களால்) மனநிறைவு கொண்டு, அதனால் தாமாகவே இருள் படர்ந்த நரகத்தில் விழுவார்கள். (11)

பகவான் ரிஷபதேவரது திருவவதாரமோ ரஜோகுணம் நிரம்பிய உலக மக்களுக்கு மோட்ச மார்க்கத்தைப் பற்றி உபதேசிப்பதற்காகவே ஏற்பட்டது. (12)

மக்கள், அவரது திருக்கல்யாண குணங்களைப் பின்வருமாறு வர்ணித்துப் பாடுகின்றனர்—— ஏழு கடல்கள் சூழ்ந்த இந்தப் பூமண்டலத்திலுள்ள அனைத்து த்வீபங்களிலும் (தீவுகளிலும்), வர்ஷங்களிலும் (நாடுகளிலும்) இந்த பாரதவர்ஷமே (நாடே) மிகுந்த புண்ணியபூமியாகும். ஏனெனில், இங்குள்ள மக்களே அனைத்து மங்களங்களையும் அளிக்கவல்ல பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திவ்விய சரித்திரங்களைப் பாடிப் புகழ்கின்றனர். (13)

(மேலும்,) மன்னன் பிரியவிரதனுடைய வம்ச பரம்பரையே எங்கும் புகழொளி வீசி நிற்கிறது. ஏனெனில், இந்த வம்சத்தில்தானே அனாதியான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே ரிஷபதேவராக அவதாரம் செய்து, முக்தி பெறச் சுலபமான மார்க்கத்தை, தானே அனுஷ்டித்துக் காண்பித்தார்! (14)

பிறப்பற்ற பகவான் ரிஷபதேவர் காண்பித்த இந்த உயர்ந்த நிலையை, மற்ற எந்த யோக புருஷர்களும் மனத்தாலும் நினைக்க முடியாது. ஏனெனில், எந்த யோக சித்திகளைப் பெற வேண்டுமென விரும்பி, மற்ற யோகிகள் மிகுந்த முயற்சி மேற்கொள்கின்றனரோ, அந்த யோக சித்திகள் தாமாக இவரிடம் வந்து அடைக்கலம் புகுந்த போதும், அவற்றை ‘சாரமற்ற சக்கை’ என நினைத்து ஒதுக்கித் தள்ளினாரே! (15)

அரசே! பூரணமான வேதங்கள், உலகங்கள், தேவர்கள், அந்தணர்கள், பசுக்கள் ஆகிய அனைத்திற்கும் உயர்ந்த ஆசானாக விளங்கும் பகவான் ரிஷபதேவரது பரம பவித்ரமான இந்தச் சரிதத்தை, நான் உனக்குக் கூறினேன். இது மக்களின் அனைத்துப் பாவங்களையும் நீக்க வல்லது; அனைத்து நலன்களையும் அளிப்பது. இந்தப் புனிதமான சரித்திரத்தை மனவொருமையுடனும் ஈடுபாட்டுடனும் கேட்பவனும், பிறர் கேட்கச் சொல்பவனும் பகவான் வாசுதேவனிடம் நிலையான பக்தியைப் பெறுவான். (16)

அறிவாளிகளான ஞானிகள், பலவிதமான பாவங்கள் நிறைந்த உலகியல் வெம்மையில் வீழ்ந்து தவிக்கும் தங்கள் மனத்தை (அந்தக்கரணத்தை), பக்தி வெள்ளம் பெருகும் பக்தி ஆற்றில் எப்பொழுதும் முழுக்காட்டி எடுக்கின்றனர். இதில் பெறும் மனவமைதியையும் ஆனந்தத்தையும் கண்ட அவர்கள், தானாகவே வந்தடைந்த மோட்சம் என்னும் உயர்ந்த புருஷார்த்தத்தையும் பொருட்படுத்துவதில்லை. அவர்கள், பகவானது உண்மை அடியார்களாக இருப்பதால், பெறவேண்டிய அனைத்துப் புருஷார்த்தங்களையும் பெற்றவர்களாவர். (17)

அரசே! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பாண்டு வம்சத்தவர்களான உங்களுக்கும் யாதவர்களுக்கும் தலைவர், குரு, இஷ்டமான தெய்வம், உற்ற நண்பர் மற்றும் குலத்திற்கு ஒப்பற்ற தலைவர். இது மட்டுமா? சிலசமயம் இட்ட கட்டளையை நிறைவேற்றும் ஒரு சேவகனாகவும் இருந்திருக்கிறார். இது மாதிரி இன்னும் பல பக்தர்களுக்கும் செய்திருக்கிறார். ஏன், முக்தியையும் அளித்திருக்கிறார். ஆனால், அப்பனே! (அவர்,) இந்த முக்தியின்பத்தையும் விட உயர்ந்ததான பக்தியோகத்தை மட்டும் எளிதில் தருவதில்லை! (18)

உலகியல் இன்பங்களையே விரும்பி, அதனால் தங்களது உண்மை நலனை மறந்து, வெகுகாலமாக உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் மக்களுக்கு, தம் கருணையால் பயமற்றதான ஆன்ம ஸ்வரூபத்தைப் பற்றிய விளக்கத்தை அளித்தவர் ரிஷபதேவர். ஆன்ம ஸ்வரூபத்தைத் தன் அனுபூதியில் பெற்றவராதலால் உலகியல் பற்றற்றவர். ஏன், முக்தியிலும்கூட பற்றற்றவர். அந்த பகவான் ரிஷபதேவரை வணங்குகிறேன். (19)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஏழாவது அத்தியாயம் — பரதர் சரிதம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னா பரீக்ஷித்! பகவான் ரிஷபதேவர் தனது சங்கல்பத்தினாலேயே பரமபக்தனான (தன் மகன்) பரதரை உலகை ஆட்சி புரிய நியமித்தார். அவரும் அவரது கட்டளையை ஏற்று, விசுவரூபரின் மகளான பஞ்சஜனீ என்பவளை மணந்து கொண்டார். (1)

பஞ்சமகா பூதங்களுக்குக் காரணமான தாமஸ அஹங்காரத்திலிருந்து சப்தம் முதலிய பூதச் சூட்சுமங்களான தன்மாத்திரைகள் தோன்றுவதுபோல், பஞ்சஜனியின் திருவுதரத்தில் ஸுமதி, ராஷ்ட்ரப்ருத், ஸுதர்சனன், ஆவரணன், தூம்ரகேது என்கிற ஐந்து புதல்வர்கள் தோன்றினார்கள். அவர்கள் ஐவரும் தம் தந்தைக்கு நிகரானவர்கள். முன்பு அஜநாபம் என்றழைக்கப்பட்ட இந்த வர்ஷம், மன்னன் பரதரது காலம் முதல் ‘பாரதவர்ஷம்’ என அழைக்கப்பட்டது. (2—3)

அனைத்துமறிந்த பரத மன்னன் தங்கள் தங்கள் கடமைகளை வழுவாது ஆற்றிவரும் தம் குடிமக்களைத் தனது தந்தை, பாட்டனார் போல, அறநெறிகளிலிருந்து சிறிதும் பிறழாது பரிபாலித்து வந்தார். (4)

ஹோதா, அத்வர்யு, உத்காதா, பிரும்மா என்கிற நான்கு ரித்விக்குகள் மூலம் செய்யப்படுகிற பிரகிருதி, விக்ருதி என்று இருவகைத்தான அக்னிஹோத்ரம், தர்சபூர்ணமாசம், சாதுர்மாஸ்யம், பசுபந்தம், ஸோமயாகம் போன்ற சிறிய—பெரிய வேள்விகளைக் குறிப்பிட்ட அந்தந்த காலங்களுக்கேற்ப (யூபஸ்தம்பம் உள்ள ‘யக்ஞம்’, யூபஸ்தம்பமற்ற ‘கிரது’ என்கிற) இரு பிரிவுகள் கொண்ட வேள்வி வடிவான பகவான் ஸ்ரீஹரியை மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் பூசித்தார். (5)

[குறிப்பு:— வேள்விகளுக்குண்டான அனைத்துப் பிரிவுகளோடு உள்ளது உள்ளபடி நிறைவுறச் செய்யப்படும் வேள்வி ‘பிரகிருதி’. அதில் ஏதாவது ஒரு பிரிவில் கொஞ்சம் குறையிருந்து செய்யப்படுமானால், அது ‘விக்ருதி’ வேள்வியாகும்.]

இவ்வாறு வேள்விகளுக்குரிய பிரிவுகள், வழிமுறைகள் தப்பாது பற்பல வேள்விகளைச் செய்கிறபோது, அத்வர்யுவாக உள்ளவர் ஆகுதி அளிப்பதற்காகத் தன் கரங்களில் அந்த ஹவிர்பாகத்தை எடுத்துக் கொண்டபோது, யஜமானர் பரதர் அந்த வேள்விகளால் பெறப்படும் புண்ணியப் பயனை யக்ஞநாராயணனான பகவான் வாசுதேவனுக்கே அர்ப்பணம் செய்தார். உண்மையில் பரப்பிரும்மமான அந்த பகவான்தானே மந்திரங்களுக்குரிய தேவதைகளான இந்திரன் முதலிய தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவன்; கர்மங்கள் அனைத்திற்கும் நேரடியான கர்த்தா (யஜமானன்); வேள்விகளின் பிரதான தேவதையும்கூட! இவ்வாறு பகவதர்ப்பணம் செய்ததால் அவரது மனம் மேலும் தூய்மை பெற்றது. ஆகையால், வேள்விகளால் அவிர்பாகத்திற்குரிய சூரியன் முதலிய தேவதைகளை பகவானது திருக்கண்கள் முதலிய உறுப்புகளில் உள்ளதாகத் தியானம் செய்தார். (6)

இவ்விதம் புனிதச் செயல்கள் மூலம் உள்ளத்தூய்மை பெற்ற பரதருடைய உள்ளத்தில், அனைவரது உள்ளத்திலும் அந்தர்யாமியாக விளங்கும், இதயாகாசத்தில் மட்டுமே கண்டு உணரப்படுகிற ஸ்ரீவத்ஸம், கௌஸ்துபம், வனமாலை, சங்கம், சக்கரம், கதை முதலியவைகளுடன் நாரதர் முதலிய இறையடியார்கள் மனத்தில் எழுதிய சித்திரம் போல் அசைவற்று விளங்கும் மகாபுருஷ லட்சணங்கள் கொண்ட பிரும்ம ஸ்வரூபரான பகவான் வாசுதேவரிடம், தினம் தினம் பெருகும் வெள்ளப் பெருக்கெனக் கரைகாணா பக்தி உண்டாயிற்று. (7)