முதல் பக்கம்

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

மகரிஷி வேதவியாசர் அருளிய

ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணம்

( தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு )

श्रीमद्भागवतमहापुराणम् – वचनमु (तमिल)

த்வமேவ மாதா ச பிதா த்வமேவ

த்வமேவ ப3ந்து4ஶ்ச ஸகா2 த்வமேவ ।

த்வமேவ வித்3யா த்3ரவிணம் த்வமேவ

த்வமேவ ஸர்வம் மம தே3வதே3வ ॥

ஆருயிர் அன்னையும் நீயே, அருமை தந்தையும் நீயே,

உறவும் சுற்றமும் நீயே, உற்ற நண்பனும் நீயே,

கற்கும் கல்வியும் நீயே, சேர்க்கும் செல்வமும் நீயே,

அனைத்தும் ஆன எந்தன் ஆதிதேவனும் நீயே!

மொழிபெயர்ப்பாளர்

Dr. S. சுப்ரமண்ய சாஸ்திரிகள்

கீதா சேவா டிரஸ்ட்

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

பணிவான வேண்டுகோள்

காலத்தால் மூத்தது — ஆனால் கன்னி எழில் குன்றாதது; கருத்தால் மூத்தது — ஆனால் சிந்தனை வளம் குறையாதது; மரபால் மூத்தது — ஆனால் புதுமை நலம் நலிவுறாதது. எத்தனையோ ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகள் ஓடி மறைந்தன. எவ்வளவோ அரசியல், சமய, சமுதாயப் புரட்சிகள் தோன்றி மறைந்தன. ஆனால், உலகினர் அனைவருக்கும் பண்பை, நாகரீகத்தை, ஒழுக்கசீலத்தைக் கற்பிக்கும் அறிவுக்கருவூலமாக இன்றும் என்றும் இளங்கன்னியாகத் திகழ்வது ஒன்றே ஒன்றுதான். அதுதான் நம் சனாதன தர்மத்தின் கலங்கரை விளக்காகத் திகழும் வேதங்கள். அவ்வேதங்களோ, அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய் ஆனந்தபூர்த்தியாக விளங்கும் இறைவனை நேரிடையாகக் காட்டாது, இலைமறை காய்மறையென மறைத்துக் கூறுகின்றன. அவை அணுவினும் வெகுநுண்ணியவை. ஏனெனில், வேதமோ ‘அநந்தாவை வேதா:’ (வேதங்கள் எண்ணற்றவை, எல்லையற்றவை) என்கிறது. நுண்ணியனான இறைவனைப் பற்றிய தொகுப்புகளைக் கொண்ட வேதமாகிய நுண்ணிய நூலைப் பெரிதுபடுத்தி விளங்கக் காண அமைந்த பூதக்கண்ணாடிதான் இதிகாச புராணங்கள்!

இதிகாச புராணங்கள், நமது பாரத தேசக் கலாசார தர்மத்தின் அடிப்படையாக இருந்து வருகின்றன. முக்கியமாக இதிகாசங்களில் ஸ்ரீமத்ராமாயணமும், பதினெண்புராணங்களுக்குள் ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணமும் விசேஷமாகப் பிரசித்தியாயிருப்பதோடு மட்டுமல்லாது, பலருக்கும் நித்திய பாராயண கிரந்தமாக விளங்கி வருகின்றன. ஸ்ரீராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பாரத மக்களின் வாழ்க்கையோடு என்றும் இணைந்தவர்கள்!

இதிகாசங்களில் நாமறிந்தன ஸ்ரீமத்ராமாயணமும் மகாபாரதமுமே. ஆனால், ‘ஹரிவம்சம்’, ‘ஸ்ரீஸ்கந்தம்’ என்பனவும் இதிகாசங்களே என்பதும் சிலரது வாதம். புராணங்கள் பதினெட்டு என்பதும் நாம் அறிந்ததே. சிலர், ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் பற்றிக் கூறுகிற இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சேர்த்தே பதினெண்புராணங்கள் என்றும், மற்றும் சிலர் ‘ஸ்ரீமத் தேவீபாகவதம்’தான் பதினெண்புராணங்களில் சேரும் என்றும் வாத—பிரதிவாதங்கள் உண்டு.

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம் பன்னிரண்டு பகுதிகள் (ஸ்கந்தங்கள்) கொண்டதாய் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனுடைய அவதார மகிமைகளை வர்ணிப்பதாக அமைந்துள்ளது. பகவான் அவ்வப்பொழுது உலக நன்மையின் பொருட்டு அவதரித்த மத்ஸ்யம், கூர்மம், வராகம், நரசிம்மம் போன்ற அம்சாவதாரங்களின் பெருமைகளையும், பூர்ணாவதாரமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய லீலைகளை விஸ்தாரமாகவும் ஸ்ரீமத்பாகவதம் விவரிக்கிறது. பாண்டவர்களின் பேரனான பரீக்ஷித் மகாராஜனுக்குப் பிரும்மஞானியான சுகப்பிரும்ம மகரிஷியின் திருவாக்கினால் கூறப்படுகின்ற அற்புதமான விளக்கங்களைக் கொண்டது ‘ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம்’.

மனித மனத்திலுள்ள காமம், குரோதம், லோபம், மோகம், மதம், மாத்ஸர்யம் ஆகிய அறுவகை சத்ருக்களை அழிப்பது இந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் லீலாம்ருதம். காஞ்சி ஸ்ரீகாமகோடி பீடாதிபதி ‘ஸ்ரீ ஸ்ரீசந்திரசேகரேந்த்ர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள்’ அவர்கள், ‘ராஸபஞ்சாத்யாயி’யைப் படித்த பிறகுதான், ‘சந்நியாச ஆசிரமத்தின் வைராக்கியத்தினுடைய பரிபூர்ண அர்த்தத்தைத் தெரிந்து கொண்டேன்’ என்று கூறியிருக்கிறார்.

ஸ்ரீமந்நாராயணனின் வழிபாட்டிற்கு ஆதாரமாக விளங்குவது ‘ஸ்ரீமத்பாகவதம்’. ஸ்ரீமத்பாகவதத்திற்குப் பலப்பல பேராசிரியர்கள் உரை செய்துள்ளனர். அவற்றுள் மூன்று மிகவும் உயர்வாகக் கருதப்படுவன. 1. அத்துவைதத்தைத் தழுவிய ‘ஸ்ரீதரீயம்’, 2. விசிஷ்டாத்துவைதத்தைத் தழுவிய ‘ஸ்ரீவீரராகவீயம்’, 3. துவைதத்தைத் தழுவிய ‘விஜயத்துவஜீயம்’. இம்மூன்றினுள் பெரும்பாலும் ஸ்ரீதரீயத்தைத் தழுவியதே இத்தமிழுரை. மற்ற உரையாசிரியர்களது கருத்துக்களும் ஆங்காங்கே கையாளப்பட்டுள்ளன என்பது இந்நூலைப் படிப்போர்க்கு நன்கு விளங்கும்.

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தின் தமிழ் மூல சுலோகங்களைத் தவிர்த்து அதன் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பை மட்டும் விரும்பும் தமிழ்கூறும் நல்லுலக ஆன்மீக அன்பர்களுக்காக வேண்டி இந்நூல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. சிறப்பம்சமாக, ஸ்ரீபத்மபுராணத்திலும் ஸ்ரீஸ்கந்தபுராணத்திலும் ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தின் மகத்துவத்தைப் பற்றிக் கூறப்பட்டுள்ள ‘ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யம்’ எனும் பகுதியும் இத்துடன் தரப்பட்டுள்ளது. இக்காவியத்தை தமி்ழ்கூறும் ஆன்மீக அன்பர்களுக்கு வழங்க அருள்புரிந்த ஸ்ரீமந்நாராயணனின் கருணைக்குத்தான் எல்லையேது!

ஸ்ரீபத்மபுராணத்தில் இடம் பெற்ற ‘ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்ய’த்தில் தேவரிஷி நாரதர் பக்தியைச் சந்தித்தல்; நாரதர் பக்தியின் துன்பத்தைத் துடைக்க முயற்சித்தல்; பக்தியின் துயரம் நீங்குதல்; கோகர்ணன் சரித்திரம்; துந்துகாரி முக்தி பெறுதல் மற்றும் ஸப்தாஹ (ஏழு நாட்கள்) வேள்வியின் விதிமுறைகள் ஆகிய அத்தியாயங்களைக் கொண்டது.

இந்நூலின் முதல் ஸ்கந்தத்தில், சௌனகாதி முனிவர்கள் ஸூதரை வினவுதல்; ஸூத முனிவர் பக்தியைப் புகழ்தல்; ஸ்ரீபகவானது திருவவதாரங்களைக் கூறுதல்; வியாசரின் ஆசிரமத்திற்கு நாரதர் வருகை; நாரதர் தனது முற்பிறவியைக் கூறுதல்; நாரதர் பிரும்மாவின் மகனாக அவதரித்தல்; அசுவத்தாமா திரௌபதியின் புத்திரர்களை வதைத்தலும், அர்ஜுனன் அவனது செருக்கை அடக்குதலும்; பரீக்ஷித்தைக் காத்தலும் குந்தியின் துதியும்; பீஷ்ம ஸ்துதி; ஸ்ரீகிருஷ்ணன் துவாரகையை அடைதல்; பரீக்ஷித்தின் பிறப்பு; தர்மபுத்திரர் துர்நிமித்தங்கள் காணுதலும், அர்ஜுனன் துவாரகையிலிருந்து திரும்புதலும்; பாண்டவர்கள் தேவலோகம் செல்லுதல்; பரீக்ஷித்தின் திக்விஜயம்; பரீக்ஷித் கலியைக் கடிதல்; பரீக்ஷித் பெற்ற சாபம்; பரீக்ஷித் வடக்கிருத்தலும், சுக முனிவர் வரவும் போன்ற அத்தியாயங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில், ஸ்ரீபகவானது விராட் ஸ்வரூப வர்ணனம்; யோகவழியில் முக்தி; பக்தியே மோட்சத்திற்கான வழி; படைப்பு பற்றி பரீக்ஷித்தின் வினாவும், ஸ்ரீசுகர் ஸ்ரீஹரியை வணங்கிக் கூறத் துவங்குதலும்; விராட்புருஷனின் மகிமை விளக்கம்; பகவானது திருவிளையாடல்கள்; பகவான், பிரும்மதேவருக்கு உபதேசித்த ‘சதுஶ்லோகீ பாகவதம்’; புராண இலக்கணம் கூறல் போன்ற அத்தியாயங்களை உடையது.

மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில், விதுரர் உத்தவரைச் சந்தித்தல்; உத்தவர் பகவானது திருவிளையாடல்களை வர்ணித்தல்; விதுரர், மைத்திரேய மகரிஷியைச் சந்தித்தல்; விதுரர் கேட்க, மைத்திரேயர் படைப்பைப் பற்றி வர்ணித்தல்; விராட் சரீரத்தின் உற்பத்தி; பிரும்மதேவர் தோன்றுதல்; படைப்பின் பத்து வகைகள்; மன்வந்தரங்களின் கால வரையறை; சிருஷ்டி வர்ணனை; வராக அவதாரம்; இரண்யாக்ஷன், வராக பகவானுடன் போரிடல்; இரண்யாக்ஷனின் வதம்; பிரும்மதேவரது பல்வகை படைப்புகள்; கர்தமர்—தேவஹூதியின் திருமணம்; கபிலதேவர் திருவவதாரம்; கபிலர், தாயாருக்கு பக்தியோகப் பெருமையைக் கூறுதல்; மஹத் முதலிய தத்துவங்களின் தோற்றம்; மோட்சத்தை அடையும் உபாயம்; அஷ்டாங்கயோக சாதனை; பக்தியோகத்தின் உட்கருத்தும் காலத்தின் பெருமையும்; உலகியல் பற்றில் சிக்கியவர்கள் அடையும் கீழ்நிலை (சம்சாரக்கடலின் கொடுமைகள்); மானிடப்பிறவி பெற்ற ஜீவனது கதி; தூம மார்க்கம் மற்றும் அர்ச்சிராதி மார்க்கங்களில் செல்வோரின் நிலை; பக்தியோகத்தின் பெருமை போன்ற அத்தியாயங்களைக் கொண்டது.

நான்காவது ஸ்கந்தத்தில், தக்ஷப்பிரஜாபதி பரமசிவனிடம் பகைமை கொள்ளுதல்; சதீதேவி வேள்வி காணச் செல்லுதலும் தீக்குளித்தலும்; பிரும்மாதி தேவர்கள் கயிலை சென்று பரமசிவனைத் துதித்தல்; துருவன், பகவானிடம் வரம் பெற்று வீடு திரும்புதல்; துருவனது வம்சாவளியும், அங்கனது சரித்திரமும்; மன்னன் வேனனது வரலாறு; பிருது மன்னரின் திருவவதாரமும் பட்டாபிஷேகமும்; பிருது நூறு அசுவமேத வேள்விகள் செய்தல்; ஸநத்குமாரர், பிருதுவிற்கு உபதேசித்தல்; பிருதுவின் தவமும் ஸ்ரீவைகுண்டம் செல்லுதலும்; பிருதுவின் வம்சாவளி; ருத்ரர், பிரசேதஸர்களுக்குச் செய்த உபதேசம் (ஸ்ரீருத்ரகீதை); புரஞ்ஜனனின் சரிதம்; காலகன்னிகையின் வரலாறு; புரஞ்ஜன சரிதத்தின் உண்மை விளக்கம்; பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு பிரசேதஸர்களுக்கு வரமளித்தல்; நாரதரது உபதேசத்தால் பிரசேதஸர்கள் முக்தி பெறுதல் போன்ற அத்தியாயங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் பிரியவிரதன், ஆக்னீத்ரன், மன்னன் நாபி ஆகியோரின் சரிதம்; பரதர்—ஜடபரதர் சரிதம்; கங்கையின் வரலாறும், பகவான் சங்கரர் ஸங்கர்ஷணரைத் துதித்தலும்; சந்திரன், ராகு—கேது போன்ற கிரகங்களின் இருப்பிடம் (நிலை) மற்றும் அதலம் முதலிய கீழுலகங்களின் வர்ணனை; பல்வேறு நரகங்களின் வர்ணனை போன்ற அத்தியாயங்களைக் கொண்டது.

ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில், அஜாமிளன் பரமபதம் அடைதல்; யமன்—யமதூதர்களது உரையாடல்; தக்ஷனது வரலாறு; விருத்திராசுரனது வரலாறு; அதிதி, திதி — இவர்களின் வம்சமும், மருத் கணங்களின் தோற்றமும் போன்ற அத்தியாயங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில், பிரகலாதனது சரிதம்; பிரும்மசாரி—வானப்பிரஸ்தர்—துறவிகளுக்கான அறநெறிகள்; அவதூதர்—பிரகலாதன் உரையாடல்; இல்லறத்தானின் வாழ்க்கை முறைகள் மற்றும் மோட்ச தர்மம் போன்ற அத்தியாயங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில், கஜேந்திரனின் சரிதம்; பாற்கடலைக் கடைதல்; பரமசிவன் விஷம் அருந்துதல்; அமுதம் பெறுதல்; பகவான், மோகினி அவதாரம் எடுத்து அமுதத்தைப் பங்கிடுதல்; பகவானது மோகினி உருவம் கண்டு சிவபெருமான் மயங்குதல்; ஏழு மன்வந்தரங்களின் வர்ணனை; வாமன அவதார மகிமை மற்றும் மத்ஸ்ய அவதார வரலாறு போன்ற அத்தியாயங்கள் உள்ளன.

ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில், சுத்யும்னன்—சுகன்யை சரிதம்; சர்யாதி வம்சம்; அம்பரீஷன் சரிதம்; இஷ்வாகு வம்சம்; திரிசங்கு மற்றும் அரிச்சந்திரன் சரிதம்; ஸகரனது சரிதம்; பகீரதன் சரிதம்; ஸ்ரீராம சரிதம்; பரசுராமரின் சரிதம்; விசுவாமித்திரரின் சரிதம்; யயாதி சரிதம்; துஷ்யந்தன்—பரதனது சரிதம் மற்றும் யது வம்சம் போன்ற அத்தியாயங்கள் உள்ளன.

பத்தாவது ஸ்கந்தத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவவதாரம்; பூதனை மோட்சம்; திருணாவர்த்த மோட்சம்; ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பாலலீலைகள்; வத்ஸாசுரனுக்கும் பகாசுரனுக்கும் மோட்சம் அளித்தல்; அகாசுர மோட்சம்; பிரும்மதேவர் துதி; தேனுகாசுர வதம்; பிரலம்பாசுர வதம்; பகவான் கோவர்த்தன மலையைத் தாங்குதல்; ஸ்ரீகோவிந்த பட்டாபிஷேகம்; பகவானது ராஸக்ரீடையில் குரவைக்கூத்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பிரிவால் கோபிகைகள் துயரடைதல்; கோபிகா கீதம்; கோபிகைகளுக்கு ஆறுதல் கூறுதல், ராஸக்ரீடை வர்ணனை; சங்கசூட வதம்; கோபியர் யுகள கீதம்; கேசி—வியோமாசுர வதம்; அக்ரூரரின் கோகுல விஜயம்; கம்ச வதம்; உத்தவரின் கோகுல யாத்திரை; பிரமர கீதம் (வண்டுகளின் இனிய கீதம்); ருக்மிணி கல்யாணம்; பிரத்யும்னன் பிறப்பு; சம்பராசுரனின் வதம்; நரகாசுர வதம்; அரசகுமாரிகளின் திருமணம்; ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பாணாசுரனுடன் போரிடுதல்; பௌண்டிரன்—காசிராஜன் வதம்; த்விவிதன் வதம்; ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அன்றாட வாழ்க்கை முறை; ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இந்திரப்பிரஸ்தம் செல்லுதல்; ஜராஸந்த வதம்; சிசுபால வதம்; சால்வன் வதம்; குசேலர் வரலாறு மற்றும் அவருக்கு பகவான் அருள்புரிதல்; சுபத்திரை திருமணம்; வேதங்கள் துதித்தல் (சுருதி கீதை); பிருகு முனிவரின் சோதனை மற்றும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவிளையாடல்கள் போன்ற அத்தியாயங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் மாயை, மாயையைக் கடப்பதற்கான வழி, பிரம்மம் மற்றும் கர்மயோக விளக்கம்; பகவானுடைய அவதாரங்களின் வர்ணனை; அவதூதர் உரைத்த (பூமி முதல் குளவி வரையிலான இருபத்து நான்கு ஆசார்யர்களின்) கதைகள்; கட்டுப்பட்டவன், விடுதலை பெற்றவன், பக்தன் ஆகியோரின் லட்சணங்கள்; சத்சங்கத்தின் மகிமை; ஸநகர் முதலான முனிவர்களுக்குச் சொன்ன உபதேசங்கள்; பக்தியோகத்தின் சிறப்பு மற்றும் தியான விதிமுறை; பகவானுடைய விபூதிகளின் வர்ணனை; பக்தி, ஞானம், மனம், புலனடக்கம் பற்றிய விளக்கம்; ஞான—கர்ம—பக்தி யோகங்கள்; ஸாங்க்ய யோகம்; கிரியாயோக விளக்கம்; யதுகுலத்தை அழித்தல் மற்றும் பகவான் வைகுண்டத்திற்கு எழுந்தருளல் போன்ற அத்தியாயங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில், பரீக்ஷித்தின் முக்தி; வேதங்களின் பிரிவு; அதர்வண வேதத்தின் பிரிவுகளும், புராணங்களின் இலக்கணமும்; பகவான் பரமசிவன், மார்க்கண்டேயருக்கு வரம் அளித்தல்; ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் சுருக்கம் மற்றும் அதன் பெருமை போன்ற அத்தியாயங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

மேலும், ஸ்ரீஸ்கந்த புராணத்தில் இடம் பெற்ற ‘ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்ய’த்தில், பரீக்ஷித் மன்னனும் வஜ்ரநாபனும் சந்தித்தல்; சாண்டில்ய முனிவர், பகவானது லீலைகளையும் கோகுலத்தின் பெருமையையும் வர்ணித்தல்; பகவானைப் பாடுகையில் உத்தவர் தோன்றுதல்; ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமையும், அதைக் கேட்பதன் பயனும்; ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் உட்கருத்து, அளவு, சொல்வோர்—கேட்போர் இலக்கணம், கேட்கும் முறை மற்றும் பெருமை ஆகிய அத்தியாயங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

சம்ஸ்கிருத மொழியில் உச்சரிப்பு மிக முக்கியமானது. இந்நூலில் ஆங்காங்கே கொடுக்கப்பட்டுள்ள சம்ஸ்கிருத சுலோகங்களை, சம்ஸ்கிருத மொழியில் அறிமுகம் இல்லாதவர்களும் பிழையின்றி உச்சரிக்க உதவியாக, ஆங்கில எழுத்துக்களின் துணைகொண்டு 2, 3, 4 என்னும் குறியீடுகளுடன் சம்ஸ்கிருத எழுத்துக்களுக்கு நிகரான தமிழ் ஒலி வடிவங்கள் ‘தேவநாகரி எழுத்துக்கள்’ (சில குறிப்புகள்) என்ற தலைப்பில் தரப்பட்டுள்ளன.

அனைத்து நலன்களையும் அருளவல்ல இந்தப் புனித நூலை, அன்பர்கள் அனைவரும் படித்துப் பயன்பெற வேண்டும் என்பதே எமது அவா. அவ்விருப்பத்திற்கேற்ப, எமக்கு இப்புனித காவியத்தை மிகத் தெள்ளிய நடையில், ஒன்று முதல் பத்தாவது ஸ்கந்தம் வரையும் மற்றும் பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தையும் தமிழாக்கம் செய்து உதவிய பெருமதிப்பிற்குரிய சிருங்கேரி ஸ்ரீசாரதா பீடம் ஆஸ்தான வித்துவான், வேதாந்தவாரிதி உபந்யாஸக ஸார்வபௌம தாரமங்கலம் Dr. S. சுப்ரமண்ய சாஸ்திரிகள் அவர்களுக்கும் மற்றும் இந்நூலின் பதினோராவது ஸ்கந்தத்தைத் தமிழாக்கம் செய்து உதவிய பெருமதிப்பிற்குரிய அமரர் சென்னை, பண்டிட் டி.எஸ். கோதண்டராமன் அவர்களுக்கும், இந்நூல் சிறப்புடன் அமைய உதவிய பெருமதிப்பிற்குரிய அமரர் ஸ்ரீரங்கம், பிரும்மவித்யரத்னா வைத்ய S.V. ராதாகிருஷ்ண சாஸ்திரிகள் அவர்களுக்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணனின் பேரருள் கிட்டட்டும்.

ஸ்ரீமந்நாராயணனின் அவதார லீலைகளைப் படித்து, அவர்தம் அனுபூதி பெற்று, பாகவத தர்மமும் பகவத் பக்தியும் உலகெங்கும் பெருக, இந்த நூல் துணைபுரியும் என நம்புகிறோம். இந்நூலைப் படிப்போரும் மதிப்போரும் எம்பெருமானின் பேரருளுக்குப் பாத்திரமாவார்கள் என்பதில் சிறிதும் ஐயமில்லை.

கண்ணன் கழலிணை நண்ணும் மனமுடையீர்

எண்ணும் திருநாமம் திண்ணம் நாரணமே!

—— திருவாய்மொழி

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

முன்னுரை

கிடைத்தற்கரியன மூன்று. அவை மானிடப்பிறவி, இறை சிந்தனை, சான்றோர் இணக்கம். ‘மனித்தப்பிறவியும் வேண்டுவதே இந்த மானிலத்தே’ என்பார் அப்பர் பெருமான். மனிதப்பிறவி பெற்றாலன்றோ மற்றன இரண்டும் பெறலாகும். அப்பிறவியும் எங்கேயோ அன்றி இக்குவலயத்தின் இதயமான புண்ணிய பூமியான பாரத தேசத்தில் பெறின் சீருடைத்து. பிற தேசத்தவரும் மனவமைதி வேண்டி, நம் பாரத தேசத்திற்கன்றோ வருகை புரிகின்றனர்! ஏன், இவ்விஞ்ஞான உலகில், பிற நாட்டினர் இறைவனால் படைக்கப்பட்ட இயற்கையைக் கண்டு மகிழ்ந்து வியக்கின்றனர். ஆனால், நம் சான்றோர்களோ, ‘இவ்வளவு அழகு படைத்த இவ்வுலக இயற்கையைப் படைத்தவன் எவ்வாறிருப்பான்? அவனது தன்மையென்ன? குணங்களென்ன? அவனது இருப்பிடம்தான் எது?’ என்று பலபடியிலும் சிந்தித்து, வந்தித்து, அவனையடைய முயன்றனர். இதுவன்றோ அறிவின் எல்லை! கற்ற கல்வியின் பயனும் இதுதானே.

‘உடம்பினைப் பெற்ற பயனாவதெல்லாம் உடம்பினில் உத்தமனைக் காண்’ என்பது தமிழ் மூதாட்டியாம் அவ்வை திருவாக்கு. பெறற்கரிய இம்மானிட உடல் பெற்றதன் பயன் இறையுணர்வு பெறத்தானே. மாக்களான விலங்குகளுக்கு ஐந்தறிவு மட்டும் தந்த இறைவன், நமக்கு மட்டும் பகுத்தறிவு என்னும் ஓரறிவு அதிகமாகத் தந்து, ‘மாவும் மாக்களும் ஐயறிவினவே, மக்கள் தாமே ஆறறிவினரே’ எனத் தொல்காப்பியரை இலக்கணம் வகுக்கச் செய்தாரே. அது ஏன்? உண்பது, உறங்குவது, உழல்வது — இதில் நமக்கும் விலங்குகளுக்கும் என்ன வித்தியாசம்? நாம் பகுத்தறிவு கொண்டு சிந்திக்கின்றோம். அவை சிந்திப்பதில்லை, அவ்வளவுதான். ஆக, இந்த அறிவு கொண்டு பெறற்கரிய அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நான்கு பேறுகளிலும் சிறந்த முடிந்த முடிவான வீட்டின்பத்தைப் பெற வேண்டாவோ? அப்பேரின்பமோ, உத்தம சுலோகரான அவ்விறைவனது திருப்புகழைப் பாடும் திருநாமங்களைப் பாடிப் போவதும் செவியாரக் கேட்டு மகிழ்வதும்தானே! அதுதானே அழகினுக்கும் அழகு! சுவைக்கெல்லாம் தெவிட்டா இன்சுவை! நினைக்குந்தோறும் புதிது. நிரந்தர மனமகிழ்ச்சிக்கும் நிரந்தர மனவமைதிக்கும் என அமைந்த இடம்! துன்பக்கடலில் மூழ்கித் தவிக்கும் நமக்கு அத்துன்பக்கடலை வற்றடிக்கும் தாரக மந்திரம்! ஆக, இறைபுகழ் பாடுவதும் கேட்பதுமே சிறந்த ஊதியம். ‘எனைத்தானும் நல்லவை கேட்க அனைத்தானும் ஆன்ற பெருமை தரும்’ என்பார் திருவள்ளுவ நாயனார்.

‘கற்றதனாலாய பயனென்கொல் வாலறிவன் நற்றாள் தொழாரெனின்’ என்பது தமிழ் மறை. இயந்திர வாழ்வு வாழும் இந்நாளில் இதற்கெல்லாம் ஏது நேரம்? அவரவர் இன்பம் வேண்டுமெனத்தானே விரும்புகின்றனர். துன்பமெனில், ‘அது எட்டிக்காயன்றோ!’ அதனை யாவர் விரும்புவர்? இன்பமே துய்த்தொழுக வேண்டுமெனில், அதற்கான வழிதான் என்ன? அதை அடைய என் செயல் வேண்டும்? அதற்கான நல்லாசான் (வழிகாட்டி) எவர்? என்று உறுதி செய்ய இயலாமலன்றோ அவரவர் விழிக்கின்றனர், கவல்கின்றனர். உலகியல் கடலைத் தாண்டிக் கரை சேர்க்கும் மாலுமிதான் எவனோ? என்று ஏங்குகின்றனர்.

மக்களின் இத்தவிப்பைக் கண்டு கருணையே வடிவான இறைவன் — ஏழை பங்காளன் — இக்குவலயத்தில் திருவவதாரம் செய்து, கேட்கக் கேட்கத் திகட்டாத, நினைக்கும்தோறும் இன்பமளிக்கும் (துன்பந்துடைக்கும்) அனைத்து மக்களின் இதய கமலங்களுக்கும் இதமளிக்கும் சூரியனுக்கொப்பான தனது புகழ் மிக்க திருவிளையாடல்களான தீஞ்சுவைச் சரிதங்களை நமக்கு அளித்தார். இச்சரிதங்களை நாவடங்கக் கூறியும், செவி நிரம்பத் திரும்பத் திரும்பக் கேட்டும், காதலாகிக் கசிந்து கண்ணீர் மல்க நினைந்து நினைந்துருகி நிற்கும் அடியார்கள், காலமென்னும் நச்சுப்பாம்பின் வாயில் சிக்கித் தவிக்கும் நிலை நீங்கப் பெற்று, உலகியல் கடலைச் சிறுகன்றின் குளம்படியைத் தாண்டுவது போல் தாண்டி, அடைதற்கரிய இறைவனது திருவடியைப் பெறுகின்றனர்.

என்றென்றும் அடியார்களின்பால் காதல் கொண்டு காத்து வரும் இறைவன், தனது அருமை—பெருமைகளை உலகினருக்கு நல்கும் வேதங்கள் அனைத்தும் ஒன்றாகக் கலந்து கட்டியாக இருப்பது கண்டு, அதை அனைவரும் தழுவ வேண்டி நான்காகப் பிரித்தளித்தார். ஸ்ரீவேதவியாசராகத் திருவவதாரம் செய்து ‘அபௌருஷேயம்’ (எவராலும் ஆக்கப்படாதது), ‘ஓலைப்படாப்பிரமாணம்’, ‘எழுதாக்கிளவி’ என்று வழங்கப்படும் வேதம், பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாகக் கர்ணபரம்பரையாகவே (செவி வழியாகவே) போற்றிப் பாதுகாக்கப்பட்டும், பின் ஓலைச்சுவடியிலும், இன்று அச்சுவாகனமேறியும் உலகினர் கையில் விளங்குகிறது. பெற்ற தாய் தன் தனயனுக்கு ‘நல்லதெது? தீயதெது? செய்வன எவை? தவிர்ப்பன எவை?’ என்று அறிவுறுத்தி, நல்வழியில், அதாவது, அறநெறிப் பாதையில் இட்டுச் செல்வது போலவே, வேதமும் மக்களாகிற நம்மை மாக்களாக வாழாது, வாழ்வாங்கு வாழ அறநெறிகளை எடுத்தோதி வழி நடத்துகிறது. அதனாலன்றோ ஆன்றோர்கள் அவ்வேதத்தை, ‘வேதமாதா’ என்றழைக்கின்றனர். ஆனால், இந்த வேதமோ, ‘இதைச் செய், இதைச் செய்யாதே’ என அரசன் கட்டளையிடுவதுபோல் கட்டளை வாக்கியங்களாகவே அமைந்தது. அதனால், இதை ‘பிரபு ஸம்மிதை’ என்பர். மேலும், இதனுட்பொருள் தெளிந்தறிவது மிகவும் கடினம். எனவே, இதனை ‘மறை’ எனவும் அழைப்பர். இம்மாதிரியான குறைகளைக் களையத்தான், இன்சொல் கூறிக் கணவனை நல்வழிப்படுத்தும் மனைவி போன்ற இதிகாச புராணங்கள் தோன்றின. ஆகவே, இவற்றை ‘காந்தா ஸம்மிதைகள்’ என்பர் பெரியோர்.

இதிகாசங்கள் ஸ்ரீமத்ராமாயணமும் ஸ்ரீமகாபாரதமும். இவை சிறு பொருளைப் பூதக்கண்ணாடி கொண்டு காண்பதுபோல், வேதத்தின் உட்பொருளை நமக்குத் தெளிவாகக் காட்டுவன. ஒரு பாட்டுடைத் தலைவனது வரலாறு, அவன் வாழ்ந்த காலத்திலேயே ஆக்கப்பட்டு, அவனெதிரிலேயே அரங்கேற்றமும் செய்யப்பட்டு, சமகாலத்தவரால் போற்றவும் பட்டதே ‘இதிகாசம்’ ஆகும். ஸ்ரீமத்ராமாயணமும், ஸ்ரீமகாபாரதமும் பாட்டுடைத் தலைவரான ஸ்ரீராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் மற்றும் பாண்டவர்களும் வாழ்ந்த காலத்தில் வாழ்ந்த ஸ்ரீவால்மீகி முனிவராலும் ஸ்ரீவேதவியாசராலும் ஆக்கப்பட்டன. அவர்களே இதைச் செவிமடுத்தனர். ஆனால், என்றோ நடந்த தெய்விக வரலாறுகளைப் பிற்காலத்தில் ஒருவர் எழுதி வைப்பது ‘புராணம்’ ஆகும். இவையே வேதத்தின் உட்பொருளை விளக்குவன. அவற்றில் இறைவனது அருமையான தெய்வ மணங்கமழும் திருவிளையாடல்களும், அவரால் உபதேசிக்கப்பட்ட அறிவமுத மழைத்தாரையாம் அறிவுரைகளும் கங்கை வெள்ளம் எனத் திரண்டு நிற்கின்றன. இங்கு கூறப்பட்ட அறிவுரைகளோ அனைவராலும் எளிதில் பின்பற்றக் கூடியன. எவரும் அறிந்தொழுக மிகமிக எளிது. இன்றைய நம் மீது கொண்ட கருணையாலன்றோ இவற்றை ஆக்கி அளித்தனர் அன்றைய முனிவர்கள்!

இவ்வாறு, மக்கள் வாழ்வாங்கு வாழ வழி வகுக்கும் மகாபுராணங்கள் பதினெட்டு, உபபுராணங்கள் பதினெட்டு. மகாபுராணங்கள் பதினெட்டினுள், ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம் மட்டும் மற்ற பதினேழு புராணங்களை ஆக்கித் தந்த ஸ்ரீவேதவியாசரது திருத்தந்தையார் ஸ்ரீபராசர முனிவர் ஆக்கியளித்தது. இத்தகைய புராணங்கள், ‘ஸாத்விகம், ராஜஸம், தாமஸம்’ என்று பெரியோர்களால் மூவகையாகப் பிரிக்கப்பட்டன. இதில் ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம் ஸாத்விக புராணங்களில் ஒன்று.

ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தின் இலக்கணங்கள்:—

பொதுவாக புராணம் என்பது ஐந்து இலக்கணங்கள் கொண்டது என்பது கருத்து. அவ்வைந்து இலக்கணங்களாவன——

1. ஸர்க்கம்:— உலகின் படைப்பு.

2. பிரதி ஸர்க்கம்:— நித்திய, நைமித்திக, பிராகிருத பிரளயத்திற்குப் பின் மறுபடியும் உலகைப் படைத்தல்.

3. வம்சம்:— முதன்முதலில் தொடங்கிய படைப்பின் போது தோன்றிய அரசர்கள், சான்றோர்கள் ஆகியோரது சரித்திரப் பரம்பரை விளக்கம்.

4. மன்வந்தரம்:— படைப்பின் தொடக்கத்தில் பிரும்மதேவரிடம் தோன்றிய ஸ்வாயம்புவ, ஸ்வாரோசிஷ மனுக்களின் காலவரையறை.

5. வம்சானு சரிதம்:— பற்பல சான்றோர்களின் பரம்பரை பற்றிய வரலாறு.

ஆனால், ஸ்ரீமத்பாகவதமோ பத்து இலக்கணங்களைக் கொண்டுள்ளது. புராணங்களின் பொதுவான ஐந்து இலக்கணங்களினின்றும் சிற்சிலவிடங்களில் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் இலக்கணங்களின் பெயர்கள் மாறியுள்ளது காணக் கிடைக்கிறது. அதாவது, பிரதி ஸர்க்கம் என்கிற பெயர் விஸர்க்கம் எனவும், வம்சம், வம்சானு சரிதம் இரண்டும் ஈசானு சரிதம் எனவுமாம். அதன் விளக்கமும் சற்று மாறித்தான் உள்ளது.

விஸர்க்கம் — பிரும்மஸர்க்கம். பிரும்மனிடமிருந்து ஸ்தூல சரீரமான இந்தப் பருவுடலின் தோற்றம்.

மன்வந்தரம் — மனுக்களின் காலவரையறை அல்ல; அவர்கள் சென்ற அறநெறி.

இவ்வாறு பெயரும் விளக்கமும் சற்று மாறுபட்டுள்ளன. பொதுவான மற்றும் தனிப்பட்ட இலக்கணங்கள் கொண்டுள்ள ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பத்து இலக்கணங்களின் விளக்கம் ஸ்ரீமத்பாகவதத்திலேயே தெரிய வருகிறது. அவை——

அத்ர ஸர்கோ3 விஸர்க3ஶ்ச

ஸ்தா2நம் போஷணமூதய: ।

மந்வந்தரேஶாநுகதா2

நிரோதோ4 முக்திராஶ்ரய: ॥

(ஸ்ரீமத்பாகவதம் 2/10/1)

1. ஸர்க்கம்:— மூலகங்களான ஐம்பெரும் பூதங்கள். 1. ஐந்து தன்மாத்திரைகள், 2. புலன்கள் மற்றும் அதன் மூலம் நுகரப்படும் நுகர்ப்பொருட்கள், 3. மனம், 4. அஹங்காரம், 5. அறிவு (புத்தி) — மூன்றாவது ஸ்கந்தமே இதற்கு எடுத்துக்காட்டு.

2. விஸர்க்கம்:— முக்குணங்களின் நிலை சற்று திரிந்ததால் பிரும்மாவிடமிருந்து தோன்றிய பருவுடலின் (ஸ்தூல சரீரம்) தோற்றம் — இதற்கு மேற்கோள் நான்காவது ஸ்கந்தம்.

3. ஸ்திதி (ஸ்தானம்):— ருதம், ஸத்யம் — இவற்றால் உலகின் நிலையைக் கட்டுப்படுத்தல். அதாவது தெய்விக அறநெறிப்படி நடத்தல். இதை விர்த்தி (ஒழுக்கம்) எனவும் கூறலாம். மனிதன் மனிதனாக வாழ மேற்கொள்ளும் அறநெறிகள் — ஐந்தாவது ஸ்கந்தம் இதை விளக்கும்.

4. போஷணம்:— இறையருளால் மக்களைக் காத்தல் — ஆறாவது ஸ்கந்த விளக்கம்.

5. ஊதி:— உலகப் படைப்பின் காரணம். ஜீவன் தானே செயலாற்றுபவன். அது அவனது பழைய நடத்தைகளின் பயன். அதுவும் அறியாமையால் நிகழ்வது. இந்த உலகத் தோற்றத்திற்கு அவன்தான் காரணம் — ஏழாவது ஸ்கந்தச் சுருக்கம்.

6. மன்வந்தரம்:— தன் குடிமக்களைக் காக்கும் பொறுப்பேற்ற மனுச் சக்கரவர்த்திகள் கைக்கொண்ட அறநெறிகள் — எட்டாவது ஸ்கந்தம் இதை விளக்கும்.

7. ஈசானு சரிதம்:— ஏழாவது மனுவாகிய சிராத்ததேவ மனுவின் வம்சாவளி. சூரியவம்சம், சந்திர வம்ச சரிதங்கள் — ஒன்பதாவது ஸ்கந்தம்.

8. நிரோதம்:— அறநெறிக்குப் புறம்பாகச் செயல்பட்ட தீய அரசர்களின் அழிவு — பத்தாவது ஸ்கந்தம் கூறும் நற்சரிதங்கள்.

9. முக்தி:— உலகியலிலிருந்து பெறலாகும் மோட்சம் — இறைவனடி அடைதல் — 11வது ஸ்கந்தம் கூறுவது.

10. ஆசிரயமும் அபாசிரயமும்:— உலகம் முடிவில் லயமாகுமிடம். ‘இறைவனே புகலிடம்’ என்று அவரிடமே முற்றிலுமாகச் சரணடைதல் — 12வது ஸ்கந்தம் கூறும் கருத்து.

ஸர்க்கம் முதலிய இலக்கணங்களைப் பற்றி வர்ணிப்பது புராணம். ‘இலக்கணங்களுக்கேற்ப இருக்க வேண்டுமே’ என்றுதானே அன்றி, உண்மையில் உட்கருத்து அதுவன்று. இவ்வுலகம் மற்றும் பிரும்மாண்டங்களை வர்ணிப்பது, இறைவனது ஸ்தூல வடிவைப் பற்றிய அறிவு நமக்குக் கிட்ட வேண்டியே. பூகோளம் பற்றிய அறிவு, அறிவது பற்றியன்று. நிமிடந்தோறும் மாறுபாட்டை அடையும் இவ்வுலகம் பற்றி, ஏதோவொரு காலத்திலே எழுதப்பட்ட செய்திகள் என்றும் அப்படியே இருப்பதல்ல. ஆகவே, இன்றைய உலகம், ‘அன்று இப்படித்தானே இருந்தது’ என்று நினைக்க வாய்ப்பில்லை. இன்றைய சிந்தனையாளர்கள் வெளித்தோன்றும் இவ்வுலகை வெளிப்பார்வையாகவே காண்கின்றனர். ஆனால், அன்றைய சிந்தனையாளர்களான மகரிஷிகள், தமது யோகசக்தியினால் மனத்தாலேயே காணக் கூடிய சூட்சும உலகைக் கண்டனர். ஆகவே, அவர்கள் இந்தப் பிரும்மாண்டங்களைப் பற்றிச் செய்த வர்ணனைகள் அனைத்தும் ஸ்தூல உருவாக விளங்கும் இறைவனைத் தியானத்தில் அமர்ந்து சிந்தித்து உய்வு பெறவே. ‘ஸ்தூ2லே ப43வதோ ரூபே மந: ஸந்தா4ரயேத்3தி4யா’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம் 2/1/23) — ‘தியானத்தாலே இறைவனது ஸ்தூலமான திருமேனியிலே மனத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும்’ என்கிறார் ஸ்ரீசுகர். நிற்க.

பதினான்கு வித்யைகளில் புராணமும் ஒன்று. புராண இலக்கணங்கள் பற்றி முன்பே கூறினோம். உலகின் படைப்பு, அழிவு இரண்டு பற்றியும் வேதங்களிலேயே கூறப்பட்டனவே எனில், அதன் முழுமையான வர்ணனைகள் புராணங்களில்தான் விரிவாகவும் தெள்ளத்தெளிவாகவும் காட்டப்படுகின்றன. சூரிய—சந்திர வம்சங்களின் வர்ணனைகள், மன்வந்தரங்கள் பற்றிய வர்ணனைகள் வேறெங்குமின்றிப் புராணங்களிலேதான் காணக் கிடைக்கின்றன. இதிகாச புராணங்கள் இல்லையேல், வசிஷ்டர் முதலிய பிரும்மரிஷிகள், மனு முதலிய ராஜரிஷிகள், ஸ்ரீராமாவதாரம், ஸ்ரீகிருஷ்ணாவதாரம் முதலியன பற்றி நாமறிவதுதான் எங்ஙனம்?

ஸ்ரீமத்பாகவதம் இயற்றப்பட்ட காலம்:—

புராணங்கள், அந்தந்த காலம் வாழ்ந்த மக்களின் பழக்கவழக்கங்கள், நடைமுறை, அரசியல் முதலியன பற்றி அறிய உதவுவன. ஆகவே, அவற்றிற்கான காலத்தை வரையறுப்பது என்பது இயலாததொன்று. பொதுவாக புராணம் எனில் பழையது, தொன்மையானது எனப் பொருள்படும். ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் சொல்லாட்சியோ (நடை) ஒரே மாதிரியாக இல்லை. சிலவிடங்களில் வேதங்களிலுள்ள சொல்லாட்சிகள், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் ஜடபாதர் சரிதத்தில் உபநிடதங்களின் சொல்லாட்சியைப் பரக்கக் காணலாம். சிற்சில இடங்களில் அரசவை புலவர்களின் காப்பிய நடை. வேதாந்தக் கருத்துக்களோ, மனோதத்துவ விளக்கங்கள் நடையில். ஆக, பல வேறுபாடுகள் கொண்ட சொல்லாட்சி கொண்டு விளங்கும் ஸ்ரீமத்பாகவதம் ‘ஒரே காலத்தில் இயற்றப்படாமல், பல்வேறு காலங்களில் இயற்றப்பட்டுப் பின் ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டது’ என்பது இன்றைய சிந்தனையாளர்கள் கருத்து. உண்மையில் காப்பிய நடையைக் கொண்டோ அல்லது அது இயற்றப்பட்ட மொழியின் அருமை—பெருமைகளைக் கொண்டோ, அந்த நூல் இந்த காலத்தில்தான் இயற்றப்பட்டது என்ற முடிவுக்கு வருவது இயலாததொன்று. மேலும், நூலின் மொழி மட்டுமே காலத்தை உறுதிபடுத்தப் போதுமானதன்று. தொன்மை கால நூல்கள் நடையில் இப்பொழுதுள்ள கவிவாணர்களும்கூட இயற்ற இயலுமே!

“இப்பொழுது நம் கைகளில் தவழும் இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் முழு தோற்றமும் கி.பி.9—ம் நூற்றாண்டில் நம் நாட்டில் வைணவம் தலைதூக்கி நின்றபோது இயற்றப்பட்டதே. ஏனெனில், அதுசமயம்தானே ஆழ்வார்கள் தென்னிந்தியாவில் தோன்றி வைணவத்தைப் பரப்பினர்” என்பது சிலரது வாதம். மேலும், இக்கருத்தையே உறுதி செய்வதுபோல் ‘அல்பெருனீ’ என்கிற மேல்நாட்டவர் தொகுத்தளித்த இந்திய நூல் வரலாற்றில், புராணங்கள் பற்றிய வரிசையில் ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தையும் குறித்துள்ளார். மற்றும் 11—ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் வாழ்ந்த அபிநவகுப்தர், தாமெழுதிய ஸ்ரீமத் பகவத்கீதையின் விரிவுரையில், இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தின் சுலோகங்களை மேற்கோள்களாகக் காட்டியுள்ளார். மற்றும் 12—ம் நூற்றாண்டில் தோன்றிய ஸ்ரீஆனந்த தீர்த்தர் என்கிற ஸ்ரீமந் மத்வாசார்யார் எழுதிய ‘ஸ்ரீமத்பாகவத தாத்பர்ய நிர்ணயம்’ என்கிற நூலே, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் முதல் உரைநூல் எனத் தெரிய வருகிறது. கி.பி.7—ம் நூற்றாண்டில் விளங்கிய ஸ்ரீகௌடபாதாசார்யார் தாம் எழுதிய ‘உத்தரகீதை’யின் வியாக்கியானத்தில், ஸ்ரீமத்பாகவதத்திலிருந்து சில சுலோகங்களை மேற்கோள் காட்டியுள்ளார். கி.பி.6—ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் விளங்கிய ‘தேவர்த்திகணி’ என்கிற ஜைன மதத்தார் தாம் இயற்றிய ‘நந்திஸூத்ரம்’ என்னும் நூலில், ஜைன மதமல்லாத மற்ற மத நூல்களின் பெயரகராதியில் ஸ்ரீமத்பாகவதம் பற்றிக் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஆகவே, ஸ்ரீமத்பாகவதம் கி.பி.6—ம் நூற்றாண்டிற்கும் முந்தியது எனக் கொள்வோம். ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் 12வது ஸ்கந்தம், முதல் அத்தியாயத்தில் இனி வரப்போகும் மௌரிய வம்சம், கண்வ வம்சம் முதலியன பற்றிய செய்திகள் இருப்பதால், இந்நூல் கி.மு.வில் இருந்தது என்பதும் மேல்நாட்டாரின் எண்ணம்.

வேதம், இதிகாசம், புராணங்கள் — இவைகளின் காலத்தை நிர்ணயிப்பது என்பது இயலாததொன்று. ஏனெனில், இவை அனாதியானது; தொன்மையானது. அரசர்களது வம்ச வர்ணனை வருவதனாலேயே அது தொன்மையானதல்ல எனலாகாது. ஒவ்வொரு கல்பத்திலும், பின் வரப்போகும் அரச பரம்பரைப் பற்றிய செய்திகளை மகரிஷிகள் அகக்கண் கொண்டு கண்டு கூறியுள்ளனர். ‘ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் உலகின் படைப்பு ஒன்றுபோலத்தானே?’ எனில், வேதம் ‘ஸூர்யா சந்த்3ரமஸௌ தா4தா யதா2 பூர்வமகல்பயத்’ (ரிக்வேதம் 7/8/11) என்று, ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் படைப்பு ஒன்றுபோலத்தான் என்று தீர்மானித்துக் கூறியுள்ளது. ‘உர்வஶீஹ்யப்ஸரா: । ஸா புரூரவஸம் ஐட3ம் சகமே’ என்ற இதிகாச நிகழ்ச்சியை வேதம் கூறுவதாலேயே வேதத்தின் தொன்மை குறையாது. ஆகவே, வேதங்கள் போல் புராணங்களும் தொன்மையானதே என்பது நிச்சயமாகிறது. சாந்தோக்ய உபநிஷத்தில் (7/1/2) ஸ்ரீஸநத்குமாரர் ஸ்ரீநாரத மகரிஷியிடம் ‘நீ படித்தது என்ன?’ என்று கேட்க, ஸ்ரீநாரதர், ‘ருக்வேத3ம் ப43வோத்4யேமி’ என்றாரம்பித்து, ‘இதிகாச புராணம் பஞ்சமம் வேதா3நாம் வேத3ம்’ என்று, நால்வேதங்கள் மற்றும் இதிகாச புராணங்களைத் தான் படித்துள்ளதாகக் கூறுகிறார். கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் நான்முகன், ‘புராணம் ஸர்வஶாஸ்த்ராணாம் ப்ரத2மம் ப்ருஹ்மணாஸ்ம்ருதம்’ (மத்ஸ்ய புராணம் 53/3), ‘புராணம் மநஸாஸ்மரத்’ (புராணத்தை மனத்தில் நினைத்தார்), ‘ருச: ஸாமாநிச்சந்தாம்ஸி புராணம் யஜுஷாஸஹ’ (அதர்வண வேதம் 11/7/24) என்றும் கூறுவதால் புராணம் தொன்மையானது.

ஸ்ரீமத்பாகவதம் — பெயர்க்காரணம்:—

பொதுவாகக் காப்பியங்களுக்குப் பெயர் சூட்டும் அதன் ஆசிரியர்கள் பாட்டுடைத்தலைவன் அல்லது தலைவி பெயரோ, காப்பியத்தின் உள்நிகழ்ச்சியின் தலைப்போ, அறநெறி நூலாகின் அதன் நெறி பற்றிய தலைப்போ அல்லது காப்பியத்தை ஆக்கிய ஆசிரியர் தம் பெயரையோ இடுவது வழக்கம். சில நூல்களுக்குப் பெயரில்லாத பெயராகவும் அமையும். நம்மாழ்வரது திருவாய்மொழி, சேக்கிழாரது பெரிய புராணம் என்று பலப்பல. ‘ஸ்ரீமத்பாகவதம்’ என்கிற இந்நூலுக்கு, ஸ்ரீமத்பாகவதத்திலேயே பற்பல இடங்களில் அப்பெயர் காணக் கிடைக்கிறது. ‘இத3ம் பா43வதம் நாம புராணம் ப்3ரஹ்மஸம்மிதம்’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம் 1/3/40; 2/1/8) — ‘பிரும்மதேவரால் ஆக்கப்பட்ட இப்புராணம் பாகவதம்’; ‘இத3ம் பா43வதம் நாம யந்மே ப43வதோதி3தம்’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம் 2/7/51) — ‘ஸ்ரீபகவான் எனக்கு உபதேசித்தது இந்த பாகவதம்தான்’ எனப் பிரும்மதேவர் ஸ்ரீநாரதரிடம் கூறுகிறார். இதனால், பிரும்மதேவர் நாரதருக்குக் கூறிய பெயர், இந்த ‘ஸ்ரீமத்பாகவதம்’ என்பது புலனாகிறது. ஆகவே, நூலாசிரியர் தம் கருத்துக்கேற்ப பெயர் சூட்டவில்லை. இது முன்னோர் மொழி என்பது குன்றிடை விளக்கு.

அநேகமாக எல்லா நூல்களும் ஸ்ரீபகவானைப் பற்றித்தானே கூறுகின்றன. அப்படியிருக்க, இதற்கு மட்டும் ‘பாகவதம்’ என்ற பெயர் ஏன்?

1. ப43வத: இதம் = பாகவதம் — பகவானுக்குரியது.

2. பா43வதாநாம் இத3ம் பாகவதம் — பக்தர்களுக்குரியது.

3. பகவத்யா: இதம் — பகவதியான இறைவிக்குரியது. ‘மாயா நாராயணீஶாநி’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம் 10/2/12) என்று பற்பல நிர்வசனங்கள் காணக் கிடைக்கின்றன.

இனி ‘பகவான்’ என்ற சொல்லுக்குரிய மூவகை விளக்கங்களைக் காணலாம்.

ஒன்று——

ஐஶ்வர்யஸ்ய ஸமக்3ரஸ்ய

4ர்மஸ்ய யஶஸஶ்ஶ்ரிய: ।

க்ஞாநவைராக்யயோஶ்சைவ

ஷண்ணாம் ப43 இதீரணா ॥

வஸந்தி தத்ர பூ4தாநி

பூ4தாத்மந்யகி2லாத்மநி ।

ஸ ச பூ4தேஷ்வஶேஷேஷு

வகாரார்த2ஸ்ததோவ்யய: ॥

ஏவமேஷ மஹாஞ்ஶப்3தோ3

மைத்ரேய ப43வாநிதி ।

பரப்ரஹ்மபூ4தஸ்ய

வாஸுதே3வஸ்ய நாந்யக3: ॥

(ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம் 6/5/74—76)

அனைத்து செல்வங்கள், அறம், புகழ், திருவுடைமை, ஞானம், வைராக்கியம் — இவையாறுக்கும் ‘பக’ என்று பெயர். இவ்வாறும் எவரிடத்தில் பொருந்தியிருக்கின்றனவோ, எவரிடத்தில் உயிர்களனைத்தும் அடங்கியிருக்கின்றனவோ, எவர் உயிர்களனைத்தினுள்ளும் பரவி நிற்கிறாரோ, அவரே ‘பகவான்’. இச்சொல் பரம்பொருளான ‘வாசுதேவன்’ ஒருவருக்குத்தான் பொருந்துமேயொழிய வேறொருவருக்குமன்று.

இரண்டு——

உத்பத்திம் ப்ரளயம் சைவ

பூ4தாநாமாக3திம் க3திம் ।

வேத்தி வித்3யாமவித்3யாம் ச

ஸ வாச்யோ ப43வாநிதி ॥

(ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம் 6/5/78)

உயிர்களின் படைப்பு, அழிவு, வருகை (தோற்றம்), போகை (மறைவு), வித்தை, அவித்தை — இவை ஆறையும் அறிந்தவரே ‘பகவான்’.

மூன்று——

க்ஞாநஶக்திப3லைஶ்வர்ய—

வீர்யதேஜாம்ஸ்யஶேஷத: ।

43வச்ச2ப்33வாச்யாநி

விநா ஹேயைர்கு3ணாதி3பி4: ॥

(ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம் 6/5/79)

ஒருவன் தள்ளத்தக்க இழிவான குணங்கள் ஏதுமின்றி ஞானம், சக்தி, பலம், செல்வம், வீரம், தேஜஸ் — இந்த ஆறு குணங்களும் பொருந்தியவரே ‘பகவான்’ ஆகும். இந்த ஆறு குணங்களும் பொருந்தியவரான ஸ்ரீமந்நாராயணனது பெருமைகளைப் புகலும் நூல் என்பதால் இது ‘பாகவதம்’ எனப் பெயர் பெற்றது.

ஸ்ரீமத்பாகவத பேதங்கள்:—

பொதுவாக, உங்கள் கையில் தவழும் இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணமே இன்று எங்கும் புழக்கத்திலிருந்தாலும், ஸ்ரீமத்பாகவதம் என்ற பெயரில் இன்னும் பல நூல்கள் இருப்பதாகத் தெரிகிறது. 1883—ல் கும்பகோணத்தில் ‘ஸ்ரீமத்பாகவதம்’ கிரந்த எழுத்தில், மும்மதங்களின் வியாக்கியானத்துடன் அச்சேறி உலா வந்தது. அதன் முன்னுரையில் ஏழு பாகவதங்களுடைய குறிப்பு காணப்படுகிறது. ‘நெல்லி அருளாளதாஸர்’ என்னும் மதுரகவி ஸ்ரீவரதராஜ ஐயங்கார் என்னும் பெருந்தமிழ்ப் புலவர் ‘ஸ்ரீமகாபாகவதம்’ என்னும் வடமொழி பாகவதத்தைத் தமிழில் ‘9159’ பாடல்களாக, 132 படலங்களாகப் பாடியதை, ‘திரிசிரபுரம் வித்துவஜ்ஜனசேகரர் கோவிந்தப்பிள்ளை’ அவர்களால் பார்வையிடப்பட்டு, 1923—ல் சென்னையில் பதிக்கப் பெற்றுள்ளது. அப்புத்தகத்தில் காணப்படும் ஸ்ரீமத்பாகவத வகைகள் இதோ——

பாகவதம் ஏழு திறத்தனவென்று புராணங்களில் கூறப்பட்டுள்ளது. அவை இதிகாசம், புராணம், ஸம்மிதை, உபஸம்மிதை, விஷ்ணுரகசியம், விஷ்ணுயாமளம், கௌதம ஸம்மிதை என்னும் ஏழினின்றும் தோன்றியனவாம். அவற்றுள்:—

1. இதிகாச பாகவதம்:— 18,000 சுலோகங்களாக வியாச மகரிஷியால் சொல்லப்பட்டது. அதில் சுருதி கீதை முதலிய 12 கீதைகளும், எம்பெருமானின் 4 திருவவதாரங்களின் சரிதங்களும் விரிவாகக் கூறப்பட்டிருக்கின்றன. 200 அத்தியாயங்களாகப் பிரிந்த 12 ஸ்கந்தங்களை உடையது. இதற்கு வக்தா (சொல்பவர்) — சுகமுநீந்திரர், சுரோதா (கேட்பவர்) — பரீக்ஷித் ராஜன்.

2. புராண பாகவதம்:— 36,000 சுலோகமுடையது. இதுவும் வியாச பகவானால் செய்யப்பட்டதே. இதற்கு மகாபாகவதமென்று பெயர். இதில் 25 கீதைகள், எம்பெருமானின் 6 திருவவதார சரித்திரங்கள் விரிவாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. 600 அத்தியாயங்களை உடையது. இதற்கு வக்தா — நாரத பகவான், சுரோதா — ருக்மிணிபிராட்டியார்.

3. ஸம்மிதா பாகவதம்:— 50,000 சுலோகங்கள் உடையது. 30 கீதைகளும், 20 திருவவதாரங்களின் சரித்திரங்களும் வைராக்கிய ரஸமே நிறைந்த 1,100 அத்தியாயங்களாய் விரிந்த 18 காண்டங்களாகப் பகுக்கப்பட்டது. இதற்கு வக்தா — வைசம்பாயன முனிவர், சுரோதா — ஜனமேஜயன்.

4. உபஸம்மிதா பாகவதம்:— 70,000 சுலோகங்கள் நிறைந்த 2000 அத்தியாயங்கள் அடங்கிய 100 பரிச்சேதங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டது. இதில் 32 கீதைகளும், 100 பாகவதர்கள் சரித்திரமும், மகாத்மாவாகிய ஸ்ரீமந்நாராயணனுடைய 32 திருவவதாரங்களின் சரித்திரங்களும் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. இதற்கு வக்தா — அகஸ்திய மகரிஷி, சுரோதா — சுதர்சனர்.

5. விஷ்ணு ரகசிய பாகவதம்:— தண்டகங்கள் கலந்த லக்ஷம் சுலோகமுடையது. ஆயிரம் அங்கங்கள், 10,000 அத்தியாயங்களாய் விரிந்தது. இதில் 50 கீதைகளும், 25 திருவவதாரங்களின் சரித்திரங்களும் உண்டு. இதற்கு பரிசுத்தமாகிய ‘விஷ்ணுபாகவதம்’ என்று பெயர். இதற்கு வக்தா — ஹாரீத முனி, சுரோதா — காசிப ரிஷி.

6. விஷ்ணுயாமள பாகவதம்:— 80,000 சுலோகங்களை உடையது. இதில் பிரம கீதை, அய கீதை, ஹரி கீதை, சங்கர கீதை என 4 கீதைகளும், விஸ்தாரமாய் தசாவதாரங்களின் கதைகளும் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. இது 8 ஸ்தானங்களாகப் பிரிக்கப்பட்ட 800 அத்தியாயங்களுடையது. இதற்கு வக்தா — பராசர மகரிஷி, சுரோதா — மைத்திரேயர்.

7. கௌதம ஸம்மிதா பாகவதம்:— 10,000 சுலோகங்களடங்கிய 100 அத்தியாயங்களை உடையது. இதில் கிருஷ்ண சரித்திரம் மாத்திரம் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இதற்கு வக்தா — கௌதம ரிஷி, சுரோதா — கௌசிக ரிஷி.

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பயன்:—

முதலாவது பாகவதம் — ஞானத்தையளிக்கும்.

இரண்டாவது பாகவதம் — பாவத்தை நீக்கும்.

மூன்றாவது பாகவதம் — பக்தியைக் கொடுக்கும்.

நான்காவது பாகவதம் — ரோகத்தை (வியாதிகளை)ப் போக்கும்.

ஐந்தாவது பாகவதம் — இச்சித்த (ஆசைப்பட்ட)ப் பொருட்களைத் தரும்.

ஆறாவது பாகவதம் — பக்தியைக் கொடுக்கும்.

ஏழாவது பாகவதம் — மோட்சத்தை அளிக்கும்.

என்று இவ்விதமாக நான்கு லக்ஷம் சுலோகமுள்ள கௌதம ஸம்மிதையில், கிரந்த லட்சண கண்டத்தில், பாகவத லட்சணம் என்னும் பெயருள்ள முதல் அத்தியாயத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமை:—

உலகில் இன்று நிலவி வரும் பதினெண் புராணங்களிலும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்திற்குத் தனிச்சிறப்புண்டு. பாக்கியம் செய்தவர்களுக்கு இதுவொரு சிறந்த செல்வம். துர்பாக்கியத்தைத் தூரத்திற்குத் துரத்துவது. கலியில் காலனென்னும் நச்சுப்பாம்பின் பயத்தை நீக்குவதற்கென்றே ஸ்ரீசுகராகிய கிளியால் ஸ்ரீமத்பாகவதம் கூறப்பட்டது.

கால—வ்யால—முக2க்3ராஸ—

த்ராஸ—நிர்ணாஶஹேதவே ।

ஸ்ரீமத்3பா43வதம் ஶாஸ்த்ரம்

கலௌ கீரேண பா4ஷிதம் ॥

என்கிறது ஸ்ரீபத்மபுராணம். மேலும்,

ஸ்வகீயம் யத்34வேத்தேஜஸ்—

தச்ச பா43வதே3தா4த் ।

திரோதா4ய ப்ரவிஷ்டோயம்

ஸ்ரீமத்3பா43வதார்ணவம் ॥

தேநேயம் வாங்மயீ மூர்தி:

ப்ரத்யக்ஷா வர்ததே ஹரே: ॥

பகவான் ஸ்ரீவைகுண்டம் செல்லும்போது, தனது தேஜஸை ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் இட்டுச் சென்றார். தானும் ஸ்ரீமத்பாகவதமாகிற கடலில் ஒளிந்து கொண்டார். ஆகவே, இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதம் பகவானது சொல் வடிவான திருமேனி என்பது பத்மபுராண வசனம். தேவர்களுக்கும் துர்லபமான இந்நூல், நிலவுலகில் திரியும் அறிவிலிக்கும் எளிதில் கிட்டுவது. ‘ஸ்ரீமத்3பா43வதீ வார்தா ஸுராணாமபி து3ர்லபா4’ (பத்மபுராணம், உத்தரகண்டம், ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யம் அத். 1, சுலோ. 17). அதிகம் கூறுவானேன். ஸ்ரீமத்பாகவதம், உலகியல் இச்சைகளைக் கடக்கும் வாமனாவதாரம்; சினமென்னும் பெருங்காட்டை அழித்தொழிக்கும் காட்டுத்தீ; நம் பேராசையைக் களவாடும் கள்வன்; மயக்கமெனும் கதவின் தளையைத் தளர்ப்பது; செருக்கை அழிக்கும் புயற்காற்று; பொறாமையைச் சூரையாடும் சுழற்காற்று; ஐயங்கள் ஒடுங்குமிடம்; தவறுகளைத் தீர்க்கும் மருந்தகம்; வீண் ஆடம்பரத்தைத் தகர்த்தெறியும் வஜ்ரப்படை; கலக்கத்தைத் தீர்க்கும் குலிசம் (வஜ்ராயுதம்); வேற்றுமை எண்ணத்தை உடைப்பது; அறியாமையாகிற காரிருளை நீக்கும் அறிவுமயமான இளங்காலைச் சூரியன்; விருப்பு—வெறுப்பு முதலிய அனைத்துக் குற்றங்களையும் போக்கும் புண்ணியக் களஞ்சியம்.

இதில் ஆனந்தமே வடிவெடுத்த அன்பு (பிரேம) மயமான பக்திகங்கை பொங்கி வருகிறது. கலியைக் கெடுக்கும் நற்செயல்களாகிற யமுனை ததும்பி நிற்கிறது. வேதத்தின் பிழிவாகிய நல்லறிவான கலைவாணி நர்த்தனமிடுகிறாள். உலகியல் சுழற்சியாகிப் பெருங்கடலைக் கடக்க உதவும் பல்வேறு உபாயங்கள் நிறைந்தது. ஆற்றும் நற்பணிகள் பற்றிய விளக்கங்கள், அதை ஆற்றிச் செழித்த நற்பண்பாளர்கள் பற்றிய ஓர் உயிரோட்டமுடையது. ‘வேண்டுவார் வேண்டுவதை அளிப்பது கற்பகத்தரு!’ ஆனால், கற்பகத்தரு மோட்சம் அளிக்காது. ஸ்ரீமத்பாகவதமோ, வேண்டுவதையறிந்த இறைவனையே நமக்களிப்பது! ஆக, இதுவன்றோ பண்பாளர்கள் ஏற்று மகிழ்வது. பகவானையும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தையும் புகழ்வது என்பது சொல்லில் அடங்காதது. ஆயிரம் நா படைத்த ஆதிசேஷனுக்கே இயலாததெனில், ஒரு நா படைத்த நாம் எம்மாத்திரம்? இருப்பினும், ‘நம்மறிவின் எல்லை வரைதானே போற்றவியலும்’ என்னும் நியதிப்படி, எவரும் தன்னால் தன்னியல்புக்கும் தகுதிக்கும் திறமைக்கும் அறிவிற்கும் ஏற்றபடி எது எது எவ்வாறெல்லாம் கூறுவரோ, அவையனைத்தும் அகில உலகங்களையும் ஒளிரச் செய்யும் பகலவனுக்கு ஏற்றும் கற்பூர தீபமொக்கும். ஆகவே, நாம் புகழ்வது என்பது நமது ஈடுபாட்டையும் பக்தியையும் வெளியிடுவதே ஆகும். இறைவன், இறையடியார்கள், அவர்களது திருக்கதை — இம்மூன்றும் மனத்திற்கும் சொல்லிற்கும் எட்டாதன!

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சரணடைந்த சான்றோர்கள், மின்னலைப் போன்று தோன்றி மறையும் இறைவனது கருணையின் ஞான ஒளியால், அலைபாயும் மனது அடங்கி ஒடுங்கி, வாழ்க்கையில் அடியடியாக மேனோக்கிச் சென்று, நல்லருள் பெற்றனர் என்பது கண்கூடு. எதைச் சொல்வது? எப்படிச் சொல்வது? ஒன்றிரண்டா சொல்லி முடிய! இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதம் இறைவனது சொல் வடிவான திருவவதாரம் என முன்பே கூறினோம். மேலும், ‘இத3ம் பா43வதம் நாம புராணம் ப்3ரஹ்மஸம்மிதம்’ என்று கூறப்படுகிறது. இங்கு ‘ப்ரஹ்ம’ என்னும் சொல் பரப்பிரும்மத்தையன்றோ குறித்தது, வேதத்தையல்லவே. ஏனெனில், ஸ்ரீமத்பாகவதம் ‘வேதமான கற்பகத்தருவினின்றும் நழுவிய பழம்’ என்று கூறப்படுகிறது. மேலும், ‘ய: ஸ்வாநுபூ4தம் அகி2ல ஶ்ரு॒தி ஸாரம்’ — ‘எது அனுபூதியில் அறியத்தக்கதோ? எது அனைத்து வேதங்களின் சாரமோ?’ என்பதும் காண்க. வேதமான கற்பகத்தருவின் பழம் எது? வேதங்களின் சாரம்தான் என்ன? இரண்டும் இறைவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்தானே! ஆதலால், அவனேயான ஸ்ரீமத்பாகவதமும் அவ்வாறு அழைக்கப்படுகிறது. பழம் எனில், அதன் சுவையன்றோ! சுவையைப் பழத்தில் சுவைக்கலாமா? அல்லது மரத்திலா? பழத்தின் சுவை கொண்டுதானே மரத்தின் உயர்வு மற்றும் தாழ்வு! ஆகவே, வேதமான மரத்தினின்றும் இன்சுவை நல்கும் கனியாகிய ஸ்ரீமத்பாகவதமன்றோ உயர்ந்தது; போற்றற்குரியது!

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் கருப்பொருள் (நோக்கம்):—

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் கருப்பொருள் என்னவென்பதை முற்றிலுமாக, இச்சிறு முன்னுரையில் கூற இயலாது. இருப்பினும் சற்றே புகல்வாம். இப்புராணத்தின் உட்கிடக்கை ஞானமா? பக்தியா? அல்லது இரண்டுமா? ஞானம், பக்தி — இவற்றின் இலக்கணம் என்ன? வேதத்தில் கர்மகாண்டம், உபாஸனாகாண்டம், ஞானகாண்டம் என மூன்றும் காணப்படுவதுபோல், ஸ்ரீமத்பாகவதத்திலும் ஞானம், பக்தி, நிஷ்காம கர்மம் ஆகிய மூன்றும் ஏற்றத்தாழ்வின்றிக் காணக் கிடைக்கின்றன.

கர்மத்தைப் பற்றிக் கூறுமிடங்களில் ‘கர்மம்’ என்பது ‘பிறரைத் துன்புறுத்தல்’ என்னும் மறநெறியைக் கூறும். பயன் கருதிய செயல் வினை எனவறிதல் வேண்டும். ‘த4ர்ம: ப்ரோஜ்ஜி॒தகைதவ: அத்ர பரம:’ என்கிற ஸ்ரீமத்பாகவத சுலோகத்தில், ‘கைதவ:’ — பயன் கருதல்; ‘ப்ரோஜ்ஜி॒த:’ — அதனை விலக்குதல் என பயன் கருதாத நிஷ்காம கர்மமே உயர்வாகக் கூறப்படுகிறது. இதனால், ‘ஸ்ரீமத்பாகவதம் கர்மகாண்டத்தையே வலியுறுத்துகிறது’ என்பாரது வாதம் எடுபடவில்லை.

ந சரேத்3 யஸ்து வேதோ3க்தம்

ஸ்வயம் அக்ஞோ அஜிதேந்த்ரிய: ।

விகர்மணாஹ்யதர்மேண

ம்ருத்யோ: ம்ருத்யுமுபைதி ஸ: ॥

‘வேதத்தில் கூறிய அறநெறிகளை அறியாமையினாலோ, மனவடக்கமின்மையாலோ நழுவ விடுத்து, மறநெறியினால் புறம்பான செயல்களைச் செய்பவன் நமனுலகை அடைகிறான்’ என்னும் நீதிசாஸ்திர சுலோகத்தினால், நமக்கென்று நியமிக்கப்பட்ட செயல்களைப் புறக்கணிப்பவன் துர்கதியை அடைகிறான் என்பது தெளிவு. எந்தவொரு நூலையும் நன்கறிய, அனுபந்த சதுஷ்டய அறிவு மிகமிக அவசியம். அனுபந்த சதுஷ்டயமாவது:— விஷயம் (நூலில் கூறப்படும் செய்தி), பிரயோஜனம் (பயன்), அதிகாரி (தகுதி), ஸம்பந்தம் (தொடர்பு) (விஷய ப்ரயோஜந அதிகாரி ஸம்பந்த: அநுபந்த:). ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் உள்ள கீழ்க்காணும் சுலோகத்தில் இக்கருத்துக்களைப் பற்றிச் சற்றே பார்ப்போம்——

4ர்ம: ப்ரோஜ்ஜி॒த கைதவோத்ர

பரமோ நிர்மத்ஸராணாம் ஸதாம்

வேத்3யம் வாஸ்தவமத்ர வஸ்து

ஶிவத3ம் தாபத்ரயோந்மூலநம் ।

(ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யம் 6/81)

1. விஷயம் (நூலில் கூறப்படும் செய்தி):—

‘பயன் கருதா நிஷ்காம கர்மமே’ என்பது முன்பே விளக்கப்பட்டது. பயன் கருதுபவன் வணிகன் ஒப்பான். இது பண்டமாற்று முறை. இறைவனிடம் பண்டமாற்று முறை இன்றி, பயன் கருதாது அன்பு புரிவதுதானே ‘பக்தி’யாகும். ஆகவே, இது மனமாசு அகற்றிய சான்றோர்களது அறநெறி. மாத்ஸர்யம் என்பது மனவழுக்கு உள்ளவர்களிடமன்றோ இருப்பது. ஆசையற்றவர்கள்தானே மனமாசு அற்றிருப்பர். ஆக, அவர்களது நெறியில்தான் பற்று என்ற சூது இருக்காது. ஆகவே, இந்த பயன் கருதாச் செயல் (நிஷ்காம கர்மம்) ‘பாகவத தர்மம்’ என்பது குறிக்கப்படுகிறது. இதைக் கூற வந்ததுதானே ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் தொடக்கம்.

கிம் வா பா43வதா த4ர்மா

ந ப்ராயேண நிரூபிதா: ।

ப்ரியா: பரமஹம்ஸாநாம்

த ஏவ ஹ்யச்யுதப்ரியா: ॥

(ஸ்ரீமத்பாகவதம் 1/4/31)

‘இறைவனை அடையும் அறநெறி முறையை இதுவரை நான் கூறவில்லையா? அதுவன்றோ பரமஹம்ஸர்களான சான்றோர்களுக்கும் இறைவனுக்கும் உகந்தது’ என்பது நூலாசிரியரின் வாக்கு.

2. நூற்பயன்:—

‘கற்றதனாலாய பயன் வாலறிவன் நற்றாள் தொழுவதன்றோ!’ — அது இங்கே மிளிர்கிறது காண்க. வாஸ்தவம் (உண்மை) என்பது ‘ஸத்’. வேத்யம் (அறியத்தக்கது) என்பது ‘சித்’. சிவதம் என்பது ‘ஆனந்தம்’. ஆக ஸத் சித் ஆனந்தமாக விளங்கும் பரப்பிரும்மமே இங்கு கூறப்படும் நூற்பயன். ‘அத்ராநுவர்ண்யதேபீ4க்ஷ்ணம் விஶ்வாத்மா ப43வாந் ஹரி:’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம் 12/5/1) — ‘அகில உலகங்களிலும் உள்நின்று நிலவும் பகவான் ஸ்ரீஹரியன்றோ இங்கு வர்ணிக்கப்படுகிறார்!’

‘ஶ்ராவிதோ யச்ச மே ஸாக்ஷாத்3 அநாதி3நித4நோ ஹரி:’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம் 12/6/2) — முதலும் முடிவுமற்ற முழுமுதற்கடவுளான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது உண்மை ஸ்வரூபம் தங்களால் எனக்குக் கூறப்பட்டது (என்று மன்னன் பரீக்ஷித் ஸ்ரீசுகரிடம் கூறுகிறான்). மேலும் ஆத்யாத்மிகம், ஆதிதைவிகம், ஆதிபௌதிகம் என்னும் முத்தாபங்களையும் அடியோடு கிள்ளிக் களைந்து (தாபத்ரயோந்மூலநம்), இறைவனைக் காட்டித் தருவதே நூற்பயன். அதாவது, அனைத்து துன்பங்களும் களையப் பெற்றுப் பரமானந்தம் பெறுதலே.

3. அதிகாரி (கூறுவதற்கும், கேட்பதற்குமான தகுதி):—

முக்திநிலை பெற இச்சை கொண்டவர்கள், உலகியலை வெறுத்தொதுக்கியவர்கள், இவ்வுலகமான பெருங்கடலைக் கண்டு பயந்தவர்கள் ஆகியோர்தான் இறை தத்துவத்தை அறிய ஆவல் கொண்டவர்கள். அதாவது, பற்பல பிறவிகளில் செய்த நல்ல வினைப்பயனால் மாத்ஸர்யம் (பிறரது மேன்மை கண்டு பொருமுதல்) என்னும் குற்றம் களைந்த, தூய நல்மனம் படைத்தவர்களே!

4. ஸம்பந்தம் (தொடர்பு):—

நூலைப் பற்றிக் கூறுபவனுக்கும் கூறப்படும் விஷயத்திற்குமுள்ள தொடர்பு, அதன் பயனால் பெறும் நன்மையும் அதன் சாதனமும். நூலைக் கூறுபவர் முற்றுந்துறந்த ஞானியான ஸ்ரீசுகர். விஷயமோ ஸ்ரீமத்பாகவதம். பெறும் நன்மையோ, ஸத்யோ முக்தி. ஸாதனமோ, கேட்பது என்ற ஒன்றே.

இவ்வாறு ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் ‘அனுபந்த சதுஷ்டயம்’ என்னும் நான்கு செய்திகள் கூறப்படுவது காண்க.

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் ஆங்காங்கு காணப்படும் சிற்சில இலக்கண வரம்பு மீறுதல் சந்தங்களுக்கேற்பவே என அறியவும், ‘இதிஹாஸ புராணம் பஞ்சமம் வேதாநாம் வேதம்’ என்கிற சாந்தோக்ய உபநிடதப்படியும், ‘நிக3ம கல்பதரோர் க3ளிதம் பலம்’ என ‘வேதமான கற்பகத்தருவினின்றும் நழுவிய பழம்’ என்று கூறப்பட்டுள்ளதாலும் ஸ்ரீமத்பாகவதம் வேதமொக்கும்! வேதத்திலே உள்ள சொற்கள் மற்றும் தொடர்கள் உள்ளதெப்படியோ அப்படியே ஏற்கப்படுவது போல் ஸ்ரீமத்பாகவதத்திலுமாம். பாணினி முதலிய இலக்கண ஆசிரியர்கள் போல் வியாசர், வால்மீகி முதலிய முனிவர்கள் இலக்கண வரம்பிற்குட்பட்டவர்கள் அல்லர். கவிகளுக்கன்றோ இலக்கண வரம்பு. முனிவர்கட்கு ஏது? மேலும், முன்பே இருந்த புராணங்களைத்தான் ஸ்ரீவியாசர் முறைப்படுத்திப் பதிப்பித்தார் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். இவராக எழுதவில்லை. ஆகவேதான் ஆங்காங்கே ‘ஆர்ஷம்’ (ரிஷிகள் கூறியது) என்பதனால் அது அப்படித்தான் என்கிறார் உரையாசிரியர் ஸ்ரீதர ஸ்வாமி.

மேலும் சூரிய வம்சம், சந்திர வம்சம், மன்வந்தரங்கள் பற்றிக் கூறுவதெல்லாம் உலகின் நிலையாமையை எடுத்துக்காட்டி, அதன் மேல் வெறுப்புண்டாக்கி, பரமன் மேல் விருப்பு உண்டாக்கவே எனத் தெளிக. இல்லையெனில் ‘முக்தி பெறுவதே’ நூலின் முடிந்த பயன் என்பது பழுதடையும். இதை வலியுறுத்தும் ஸ்ரீமத்பாகவத சுலோகம்——

கதா2 இமாஸ்தே கதி2தா மஹீயஸாம்

விதாய லோகேஷு யஶ: பரேயுஷாம் ।

விக்ஞாநவைராக்3யவிவக்ஷயா விபோ4

வசோவிபூ4தீர்ந து பாரமார்த்2யம் ॥

யஸ்தூத்தமஶ்லோககு3ணாநுவாத3:

ஸங்கீ3யதேபீ4க்ஷ்ணமமங்க3லக்4ந: ।

தமேவ நித்யம் ஶ்ரு॒ணுயாத3பீ4க்ஷ்ணம்

க்ரு॒ஷ்ணேமலாம் ப4க்திமபீ4ப்ஸமாந: ॥

(ஸ்ரீமத்பாகவதம் 12/3/14—15)

“அரசே! (பரிக்ஷீத்!) உலகில் புகழுடம்புடன் வாழும் இவ்வரசர்களது கதைகளைக் கூறியது ஏனெனில், உலகியல் இன்பம் சுவையற்றது என்கிற அறிவைப் புகட்டி, வைராக்கியத்தை (பற்றற்றதான துறவு மனப்பான்மையை) உணர்த்த வேண்டியேயன்றி, இவர்களது கதைகளே முக்தியருள்வன என்பதை வலியுறுத்தவல்ல. பற்றற்ற, குற்றமற்ற பக்தியைப் பெற விரும்புபவன், அமங்கலங்களை அழிக்கும் பகவானது கல்யாண குணநலன்களை விளக்கும் கதைகளை நாள்தோறும், மணித்துளிகள்தோறும் காது கொண்டு கேட்டு இன்புற வேண்டும்.”

ஆகவே, அசையும்—அசையாதனவுமான எல்லாமடங்கிய அனைத்துலகமும், முடிவில் வந்து தங்குமிடமான பரம்பொருள் ஒன்றே, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் கருப்பொருள் என்பது உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி. ஸர்க்கம், விஸர்க்கம் முதலிய பத்திலக்கணங்களைக் கொண்டுள்ளது ஸ்ரீமத்பாகவதம் என்பது முன்பே புராணத்தின் இலக்கணங்கள் என்ற தலைப்பில் விளக்கப்பட்டது. அதில் கடைசி இலக்கணமான ‘ஆசிரயம்’ என்கிற இலக்கணத்தின் பொருள் ‘இறைவனே’ என்பதை விளக்கவே, மற்ற ஒன்பதிலக்கணங்கள் பற்றிய விளக்கம் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் கூறப்பட்டன.

3ஶமஸ்ய விஶுத்3த்4யர்த2ம்

நவாநாமிஹ லக்ஷணம் ।

வர்ணயந்தி மஹாத்மாந:

ஶ்ருதேநார்தே2ந சாஞ்ஜஸா ॥

(ஸ்ரீமத்பாகவதம் 2/10/2)

பத்தாவது இலக்கணமான ஆசிரயத்தை (பகவானை) விளக்கவே சான்றோர்கள் மற்ற ஒன்பது இலக்கணங்களையும் வேதவாக்கியங்களைக் கொண்டு விளக்குகின்றனர். இனி, ஆசிரயம் (அனைத்தும் ஒடுங்குமிடம்) என்ற சொல்லின் விளக்கம்——

ஆபா4ஸஶ்ச நிரோத4ஶ்ச

யதஶ்சாத்4யவஸீயதே ।

ஸ ஆஶ்ரய: பரம் ப்3ரஹ்ம

பரமாத்மேதி ஶப்3த்3யதே ॥

(ஸ்ரீமத்பாகவதம் 2/10/7)

தோற்றமும் (படைப்பும்) ஒடுக்கமும் (லயமும்) எங்கு முடிவடைகிறதோ, அதுவே ஆசிரயம். அதைத்தான் பரப்பிரும்மம் என்கின்றனர்.

ஆகவே, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் கருப்பொருள் இறைவனே என்பது முடிவு!

அனுபந்த சதுஷ்டயமும் பத்து இலக்கணங்களும் கொண்ட ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் குறிக்கோள் பரமனை அடைவதேயெனில், அதற்கான வழிமுறைகள் என்ன? என்பதையும் அந்நூலே காட்டுகிறது. ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் பிரகலாதன் திருவாக்கின் மூலம் ஒன்பதுவிதமான பக்தியை வெளியிடுகிறது. அப்பக்தியின் வழி நிற்கில், முக்திநெறியான இறைவன் நம் கைபுகுவான்!

த்4யாயந் க்ருதே யஜந் யக்ஞை:

த்ரேதாயாம் த்3வாபரே அர்ச்சயந் ।

யதா3ப்நோதி ததா3ப்நோதி

கலௌ ஸங்கீர்த்ய கேஶவம் ॥

முதல் யுகமான கிருத யுகத்தில் தியானத்தின் மூலமும், இரண்டாவதான திரேதா யுகத்தில் வேள்விகளினாலும், மூன்றாவதான துவாபர யுகத்தில் நறுமணப் பூக்கள் கொண்டு அர்ச்சித்தலாலும் இறைவனை அடையலாம். (ஆனால், இதில் சிறிதேனும் தவறு நேரின், இறைப்பயன் முயற்கொம்புதான்.) ஆனால், இக்கலியுகத்திலோ இறைவனது திருக்கல்யாண குணங்களை நாக்கொண்டு பாடியே எளிதில் இறைவனை அடையலாமே. எது சிறப்பு?

‘நான்கு யுகங்களிலும் மிகவும் தீமையே நல்கும் இக்கலியுகமே உயர்ந்தது’ என்கிறார் ஸ்ரீசுகர். ஏன்?

இறைவன் திருநாமங்களைக் கூறியே உலகியலை விடுத்து இறைவனை அடையலாமே! (ஸ்ரீமத்பாகவதம் 12/3/51). அனைத்து செல்வங்களையும் பெற்ற தேவர்களுமன்றோ கலியுகத்தில் பிறவி வேண்டுகின்றனர். ஏனெனில், கலியுகத்தில் இறைவன் திருநாமம் ஓதியே பெறற்கரிய முக்தியைப் பெறலாமென்றே! அங்கு சென்றால் திரும்பப் பிறப்பேது?

வேதங்களை நான்காகப் பிரித்தும், ஸ்ரீமகாபாரதம் மற்றுமுள்ள புராணங்கள் ஆகிய அனைத்தும் உலகுக்கு ஆக்கி அளித்தும் மனநிறைவு பெறாத வியாச மகரிஷி, ஸ்ரீமத்பாகவதம் எழுதிய பின்புதான் மனவமைதி பெற்றார். அதுவொன்றே போதாதோ ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமையுணர்த்த! இதில் பயன் கருதிய செயல் வகை, பயன் கருதாச் செயல் வகை, சாதனமான அறிவு, அதன் மூலம் பெறும் அறிவான இறைவன், சாதனமான பக்தி, அதன் முடிவான பரமன், இவையிரண்டும் கலந்ததான பக்தி, பிரேம (அன்பு) பக்தி, மரியாதைக்குரிய அறநெறிகள் (அனுகிரக மார்க்கம்) அருளும் படிகள், துவைதம், அத்துவைதம், இவை இரண்டுமான நிலை முதலிய அனைத்து வழிமுறைகளின் உட்கிடக்கை, இன்னமுதென எளிதில் விளக்குகிறது. அனைத்து மத ஆசார்யர்களின் கொள்கைகளைத் தாண்டியும் அல்லது மதவேற்றுமைகளை விலக்கி ஒற்றுமைப்படுத்தியும் கூறும் நூல் இதுவொன்றே! ‘ஸ்வாது ஸ்வாது பதே3 பதே3 எனச் சொல்லுக்குச் சொல் இனிமைக்கும் இனிமையே! காப்பியத்திறன் என்றாலோ, இதுதான் முதலில் நிற்பது!

4நஞ்ஜயே ஹாடக ஸம்பரீக்ஷா

மஹாரணே ஶஸ்த்ரப்4ருதாம் பரீக்ஷா ।

விபத்திகாலே க்3ருஹிணீ பரீக்ஷா

வித்3யாவதாம் பா43வதே பரீக்ஷா ॥

பொன்னைச் சோதிக்க அக்னியில் இட வேண்டும். ஆயுதமேந்தும் வீரனுக்குப் போர்க்களமே தேர்வுக்களம். கணவன் கைப்பொருளில்லாது நலிந்து நிற்கும் வேளையில், அவனது மனைவி நடந்து கொள்ளும் வகையறிந்து, மனைவி ‘நல்லாளா?’ எனக் காண்க. இவன் நன்கு கற்றவனா? எனச் சோதிக்க, ஸ்ரீமத்பாகவதமே ‘உரைகல்’. இது ஆன்றோர் வாக்கு. இப்பொழுது புரிகிறதா ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் கருத்தாழம்!

பதினெண் புராணங்களையும் பாராயணம் செய்த புண்ணியம் பெற, இப்பாகவத புராண படனமே போதும். ‘வீட்டில் ஸ்ரீமத்பாகவத புத்தகம் மட்டும் இருந்தாலே போதும், நான் அனைத்து தேவர்களுடனும் அங்கு வாஸம் செய்கிறேன்! அனைத்து புண்ணிய நதிகளின் சங்கமம் ஸ்ரீமத்பாகவதம்.’ (ஸ்ரீஸ்கந்த புராணம் — விஷ்ணுகண்டம்)

‘கலௌ பா43வதீ வார்தா ப4வரோக3விநாஶிநீ ।’ (ஸ்ரீபத்மபுராணம்) — ‘கலியில் ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளே உலகியல் கடலைக் கடக்க சிறந்த வழி.’

பயன் கருதாச் சான்றோர்கள், பக்தியே வேண்டுமென நினைந்து இதைப் பாராயணம் செய்வர். நம் போன்றோருக்கு இந்நிலவுலகப் பயனும் தேவைப்படுகிறதே, என் செய்வது? என்றால், இதோ அதற்கான சில வழிமுறைகள்——

1. நல்லறிவு பெற:— ‘ஜந்மாத்யஸ்ய யத:’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம், ஸ்க. 1, அத். 1, சுலோ. 1)

2. இடையூறுகள் நீங்கி நற்பயன் பெறவும், நோயற்ற வாழ்வும் செல்வமும் பெற:— ‘நாராயணகவசம்’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம், ஸ்க. 6, அத். 8)

3. மனவிருப்பம் நிறைவு பெற:— ‘பும்ஸுவந விரதம்’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம், ஸ்க. 6, அத். 19)

4. கடன் தொல்லை நீங்க, பகை நீங்க, தரித்திரம் விலக:— ‘கஜேந்திரன் துதி’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம் ஸ்க. 8, அத். 3)

5. நன்மக்கள் பெற:— ‘பயோவிரதம்’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம், ஸ்க. 8, அத். 16)

6. முக்தி பெறவும் அபிசாரங்கள் (செய்வினை) நீங்கவும்:— ‘ஸப்தாஹ விதி’ப்படி (ஏழு நாட்கள் முறைப்படி) பாராயணம் செய்தல். இப்படிப் பலப்பல.

ஆனால், வேண்டுவது அறிபவனும், வேண்டத் தருபவனும் அப்பரமனே! ஆகையால், அவரை நினைந்து காதலாகிக் கசிந்து பாராயணம் செய்ய, அனைத்தும் கிட்டுமே! போதாதா?

‘ப4த்3ரம் கர்ணேபி4: ஶ்ருணுயாம தேவா:’ என்கிறது வேதம். ‘கற்றலில் கேட்டல் நன்று’ என்கிறது தமிழ் வேதம். பாராயணம் செய்ய உடல் வலிக்கிறது; வாய் வலிக்கிறது. ஆனால், கேட்பதில் காது வலிக்காது. ஏனெனில், அது வலிக் காது (வலிமை பெற்ற காது). ஆக பகவான் புகழை வாயினால் பாடி மனதினால் சிந்திக்க, போயபிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும் தீயினில் தூசாகும். அப்போது நாம், ஏன் அதைச் செய்ய முயலக்கூடாது? என்று ஒரு கேள்வி எழுகிறது. ஏன்? தாராளமாகச் செய்யலாமே! இதில் தடையென்ன? என பதில் வருகிறது. ஆனால், அதற்கான எளிய வழியென்ன? என்னும்போதுதான் மக்கள் திகைக்கின்றனர். நம் முன்னோர்கள் அதற்கான வழியை (நற்செய்தியை)ப் பல்லாயிரக்கணக்கான காலம் முன்பே கூறிச் சென்றுள்ளார்கள்.

கலௌ நஷ்டத்3ரு॒ஶாமேஷ

புராணார்கோ:து4நோதி3த: ।

(ஸ்ரீமத்பாகவதம் 1/3/44)

கலியின் கொடுமை தாங்காது கண்ணிழந்து உழல்வோர்க்கு, ‘இதோ ஸ்ரீமத்பாகவத புராணமாகிய கதிரவன் உதித்துள்ளானே’ என்கிறது.

“வேடுவப் பெண், பறவைகளின் இறக்கைகளைக் களைந்து துன்புறுத்திக் கொல்வது போல், பகவானது கதிரொளியாகிய உஷை தினமும் நம் ஆயுளைக் கொல்கிறாள். அதாவது, வாழ்நாட்களைக் குறைக்கிறாள்” என்கிறது ரிக் வேதம் (1/6/26). ஆனால், இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத புராணமாகிற கதிரவனோ, நம் துன்பங்களைக் களைந்து மரணமிலாப் பெருவாழ்வை நல்குகிறது!

‘அஷ்டாதஶ ஸாஹஸ்ரம் ஸ்ரீமத்பாகவத மிஷ்யதே’ என்று ஸ்ரீமத்பாகவதம் பதினெண்ணாயிரம் சுலோகங்கள் கொண்டதாயிற்றே! இவ்வியந்திர வாழ்க்கையில் இத்துணை சுலோகங்களைப் பாராயணம் செய்வதென்பது நடைமுறைக்கு ஒக்குமோ? எனில், முடிந்தால் முழுவதும் ஏழு நாட்களிலோ, பதினைந்து நாட்களிலோ, முப்பது நாட்களிலோ, ஏன், ஓராண்டிலோகூடப் படித்து முடிக்கலாமே! இன்னும் எளியமுறைதான் நமக்கொக்கும் என்பாயேயானால், இதோ அதற்கான வழி.

ஶ்லோகார்த4ம் ஶ்லோகபாத3ம்

வா நித்யம் பா43வதோத்34வம் ।

படே2த் ஶ்ருணுயாத்3 யஸ்து

கோ3 ஸஹஸ்ரப2லம் லபே4த் ॥

(ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யம் 3/33)

“ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் தினமும் ஒரு சுலோகமாவது படி. முடியவில்லையெனில் அரை சுலோகம் படி. அதுவும் முடியவில்லையெனில் கால் சுலோகமாவது படி. உட்கார்ந்து படிக்க முடியவில்லையெனில் காதாரக் கேட்கலாமே. அதுவும் ஆயிரம் பசுக்களைத் தானமளித்த புண்ணியத்தைத் தருமே” என்கிறது ஸ்கந்தபுராணம்.

யாவத்3தி3நாநி ஹே புத்ர

ஶாஸ்த்ரம் பா43வதம் க்3ருஹே ।

தாவத் பிப3ந்தி பிதர:

க்ஷீரம் ஸர்பிர்மதூ43கம் ॥

“படிக்கவோ, கேட்கவோ முடியவில்லையே? என ஏங்குவாயாயின், ஸ்ரீமத்பாகவத புத்தகத்தையாவது உன் வீட்டில் வைத்துப் பூசித்துவா, போதும். அந்தப் புத்தகம் வீட்டிலுள்ள வரை நம் முன்னோர்களான தென்புலத்தார் யமயாதனையான வேதனையின்றித் தேனும் பாலும் கன்னலும் பருகிக் கொண்டே இருப்பர்” என்று கூறுவதும், அதே ஸ்கந்தபுராணம்தான்!

அநுதி3நமித3மாயு: ஸர்வதா3ஸத் ப்ரஸங்கை3:

3ஹுவித4பரிதாபை: க்ஷீயதே வ்யர்த்22மேவ ।

ஹரிசரிதஸுதா4பி4: ஸிச்யமாநம் ததே3தத்

க்ஷணமபி ஸப2லம் ஸ்யாதித்யயம் மே ஶ்ரமோத்ர ॥

“நாள்தோறும் வேண்டியன விட்டு வேண்டாதன பேசியும், அதாவது ஒன்றுக்கும் உதவாத வெட்டிப் பேச்சினாலும் பல்வேறான துன்பங்களாலும் நம் வாழ்நாள் வீணாகக் கழிகின்றன. அதே வாழ்நாள், பகவான் ஸ்ரீகண்ணனது திருவிளையாடல்களைக் கூறும் நற்கதைகளென்னும் அமுதத்துளிகளால் கணநேரம் நினைக்கப்படுமேயானாலும், அது நம் வீணானதையும் பயன் பெற்ற வாழ்நாளாக ஆக்குமே என்றுதான் இம்முயற்சி” என்று ‘ஸ்ரீமதுசூதன ஸரஸ்வதி’ என்னும் மகான், ஸ்ரீமத்பாகவத முதல் சுலோகத்தின், ‘பரமஹம்ஸப்ரியம்’ என்னும் தம்முரையில் கூறுகிறார்.

ஸ்ரீமத்பாகவதத்திற்கு எண்ணிறந்த ஆசிரியர்கள் பல மொழிகளிலும் உரை வகுத்துள்ளனர். அவற்றுள் தலைசிறந்து நிற்பன மூன்று. 1. ஸ்ரீதர ஸ்வாமி எழுதிய ‘பாவார்த்த போதிநீ’ (அத்துவைதம்), 2. ஸ்ரீவீரராகவர் எழுதிய ‘ஸ்ரீபாகவத சந்த்ர சந்த்ரிகா’வும், ஸ்ரீகிருஷ்ண குரு என்பவர் எழுதிய ‘முனிபாவப்ரகாசிகா’வும் (விசிஷ்டாத்துவைதம்), 3. ஸ்ரீவிஜயத்வஜர் எழுதிய ‘ஸ்ரீவிஜயத்வஜீ’ (துவைதம்). ஸ்ரீதர ஸ்வாமிகள் பற்றிய பழைய சுலோகம் ஒன்று உண்டு.

வ்யாஸோவேத்தி ஶுகோ வேத்தி

ராஜா வேத்தி ந வேத்தி வா ।

ஸ்ரீத4ர: ஸகலம் வேத்தி

ஸ்ரீந்ருஸிம்ஹப்ரஸாத3த: ॥

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் கருப்பொருளை நூல் ஆக்கிய வியாச முனிவருக்குத் தெரியும். தந்தையிடம் உபதேசம் பெற்று, மன்னன் பரீக்ஷித்திற்குக் கூறிய ஸ்ரீசுகருக்குத் தெரியும். கதை கேட்ட மன்னன் பரீக்ஷித்திற்குத் தெரியுமோ? தெரியாதோ? ஐயமே! ஆனால், ஸ்ரீநரசிம்மரது அருளால், ஸ்ரீதர ஸ்வாமிக்கு முற்றிலுமாகத் தெரியும்! (ஏனெனில், ‘உரை எழுதும் போதே ஆன்ம அனுபூதி பெற்று எழுதியுள்ளது’ என உரை படிக்கும் உரைசால் பெரியோர்கள் அறிவர்.)

இத்தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு ஸ்ரீ ஸ்ரீதர ஸ்வாமிகளது வடமொழி உரையைத் தழுவியதே என்றாலும், ஆங்காங்கு வீரராகவீயம் மற்றும் விஜயத்வஜ்யம் உரைகளையும் கையாண்டுள்ளது படிப்போர்க்குத் தெற்றென விளங்கும்.

இக்கலியில் சென்ற நூற்றாண்டில் வாழ்ந்து பகவானை நேரிலே கண்டு தெளியும் பெரும்பேறு பெற்ற ‘ஸ்ரீமான் ஸ்ரீஐயதயால்ஜீ கோயந்தகா’ (ஸ்ரீமான் சேட்ஜீ) [நிறுவனர் — கீதா பிரஸ், கோரக்பூர் (உ.பி)] எனும் சீரிய அவதார புருஷர் அவர்களது திருவருளாலும், சகல கல்யாண குண பாஜனனான ஸ்ரீராதா ஸமேத ஸ்ரீகிருஷ்ண பரமாத்மாவின் இன்னருளாலும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் இத்தமிழுரைக்கு ‘ஸ்ரீபாலாமோதினீ’ என்னும் பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது.

இன்று புகழுடம்புடன் விளங்கும் எனது ஆசிரியப் பெருந்தகையாளர்கள் எனது திருத்தந்தையார் பிரும்மஸ்ரீ T.K. சுந்தர சாஸ்திரிகள், சாஸ்திர ரத்தினாகரம் தேதியூர் பிரும்மஸ்ரீ சுப்ரமண்ய சாஸ்திரிகள், சேங்காளிபுரம் பிரும்மஸ்ரீ அனந்தராம தீட்சிதர், காஞ்சிபுரம் பிரதிவாதிபயங்கரம் அன்னங்கராட்சார்யார் சுவாமிகள் ஆகியோருக்கும் இத்தமிழுரையில் பெரும் பங்குண்டு.

இந்நூலில் ஸ்ரீமத்பாகவத பூஜை முறையும், ஸப்தாஹ பாராயண முறையும் மற்றும் பாராயணத் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் சம்பிரதாய முறைப்படிச் சொல்ல வேண்டிய சுலோகங்களும் இடம் பெற்றிருக்கின்றன. இவையனைத்தையும் நமக்குத் தந்தருளிய கண்ணன் கழலினை நித்தமும் சிந்தித்து வந்தித்துப் போற்றி, இப்புராணத்தைப் பாராயணம் செய்தும் பிறர் சொல்லக் கேட்டும் இம்மையில் அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் முப்பேறுகளையும் பெற்று, பல்லாண்டு பல்லாண்டு வாழ வேண்டுமென வேண்டி அமைகிறேன்.

ஆன்மீகச் செல்வர்கள் அனைவரும் இந்நூலை நித்தமும் பாராயணம் செய்து, குருவருளும் இறையருளும் அதன் வழியே திருவருளும் பெற்று இன்புற வேண்டுகிறேன்.

நாடீர் நாள்தோறும் வாடா மலர்கொண்டு

பாடீர் அவன் நாமம் வீடே பெறலாமே!

—— திருவாய்மொழி

இங்ஙனம்

ஆசான் திருவடித்துகள்

தாரமங்கலம் Dr. S. சுப்ரமண்ய சாஸ்திரிகள்

(மொழிபெயர்ப்பாளர்)

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

தேவநாகரி எழுத்துக்கள்

(சில குறிப்புகள்)

ஒரு மொழியின் சொல்லை இன்னொரு மொழியின் எழுத்துக்களால் எழுதுவதை எழுத்துப்பெயர்ப்பு (Transliteration) என்று அழைக்கிறோம். ஒரு மொழியிலுள்ள சொல்லின் பொருளை மற்றொரு மொழியில் கூறுவதை மொழிபெயர்ப்பு (Translation) என்று அழைக்கிறோம்.

சம்ஸ்கிருதச் சொற்களைப் பிழையின்றி உச்சரிக்க, முறையாக சம்ஸ்கிருதம் கற்றவர்களிடமிருந்து அறிந்துகொள்ள முயற்சிக்க வேண்டும். ஆங்கில எழுத்துக்களின் துணைகொண்டு 2, 3, 4 என்னும் குறியீடுகளுடன் சம்ஸ்கிருத எழுத்துக்களுக்கு நிகரான தமிழ் ஒலி வடிவங்கள் இங்கு தரப்பட்டுள்ளன.

, , , , , , ரி, ரீ, ல்ரு, , , ,

(ka), 2(kka), 3(ga), 4(gha), , (ca), 2(cha), (ja), (jha), , (ta), 2(tta), 3(da), 4(dda), , (tha), 2(thha), 3(dha), 4(dhha), (ன), (pa), 2(pha), 3(ba), 4(bha), , , , ,

(sa), (sha), क्ष க்ஷ(ksha), (ha), (sa), ज्ञ க்ஞ(gna), ரு(ri)

என்ற எழுத்து என்று எழுத்துப்பெயர்ப்பு செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்த என்னும் எழுத்து பிசகு, கசடு என்னும் சொற்களில் வரும் வைப் போன்று ஒலிக்கும்.

சம்ஸ்கிருத—தமிழ் எழுத்துப்பெயர்ப்பில் (Transliteration) கொடுத்துள்ள எழுத்துக்கள் எழுத்துப்பெயர்ப்பில் மட்டும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. மொழிபெயர்ப்பில் வழக்கத்திலுள்ள தமிழ் எழுத்துக்களே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. உதாரணமாக सुखं என்ற சொல் எழுத்துப்பெயர்ப்பில் ஸுக2ம் என்றும், மொழிபெயர்ப்பில் சுகம் என்றும் எழுதப்பட்டுள்ளது.

சம்ஸ்கிருதத்தில் உள்ள உயிரெழுத்தான என்பது உயிரெழுத்தாக வரும்பொழுது ரி என்றும், உயிர்மெய்யெழுத்தாக வரும்பொழுது ரு॒’ என்றும் உச்சரிக்கப்படுகிறது. (உ–ம்.: ऋषि ரிஷி, कृत्वा க்ருத்வா) இந்த ரு॒’ என்னும் எழுத்து எருது, விருது என்னும் சொற்களில் வரும் ருவைப் போன்று ஒலிக்கும்.

என்ற எழுத்து என்றும், ज्ञ என்ற கூட்டெழுத்து க்ஞ என்றும் எழுத்துப்பெயர்ப்பு செய்யப்பட்டுள்ளன. ज्ञ என்ற எழுத்தில் துவங்கும் சொற்களில்லை.

ஒரு சொல்லிற்கு மேல் இருக்கின்ற புள்ளியானது ம் என்னும் எழுத்தைக் குறிக்கிறது. (உ–ம்.: सुखं ஸுகம்).

ஒரு சொல்லின் இறுதியில் மேலும் கீழும் வருகின்ற இரு புள்ளிகள் (:) ‘விஸர்கம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதன் உச்சரிப்பு, இதற்கு முன் வரும் எழுத்தைப் பொறுத்து அமையும். உதாரணம் பின்வருமாறு:—

भवन्तः — ப4வந்த: — ப4வந்தஹ

स्थितिः — ஸ்தி2தி: — ஸ்தி2திஹி

प्रभुः — ப்ரபு4: — ப்ரபு4ஹு

गुणौः — கு3ணை: — கு3ணைஹி

भ्रुवोः — ப்4ருவோ: — ப்4ருவோஹோ

சம்ஸ்கிருதச் சுலோகங்களில் சில இடங்களில் அல்லது ऽऽ என்னும் குறியீடுகளைக் காணலாம். இதற்கு அவக்3ரஹம் என்று பெயர். இந்த இடங்களில் முறையே , என்னும் எழுத்துக்கள் தொக்கி நிற்கின்றன என்று பொருள் கொள்க.

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

ஸ்ரீமத்பாகவத பூஜை முறை

முதலில், ஆசமநம்.

பின், கணபதி தியானம் :—

ஓம் ஶுக்லாம்ப3ரத4ரம் விஷ்ணும்

ஶஶிவர்ணம் சதுர்பு3ஜம் ।

ப்ரஸந்ந வத3நம் த்4யாயேத்

ஸர்வ விக்4நோபஶாந்தயே ॥

அடுத்ததாக, பிராணாயாமம்.

சங்கல்பம்:— மமோபாத்த ஸமஸ்த து3ரிதக்ஷயத்3வாரா, ஸ்ரீபரமேஶ்வர ப்ரீத்யர்த்த2ம் (அல்லது, அவரவர் மரபு வழிப்படி சொல்லிக் கொள்ளலாம்.) ஸ்ரீமந்நாராயண ப்ரீத்யர்த்த2ம் ப்ரஸாத3 ஸித்3த்4யர்த்த2ம் ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ப்ரீத்யர்த்த2ம் மம மநோவாஞ்சித ப2ல ஸித்3த்4யர்த்த2ம் ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண பூஜாம் ததா2 ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வரூப ஸ்ரீமத்3பா43வத மஹாபுராண புஸ்தக பூஜாம் ச கரிஷ்யே ।

ஜலத்தைத் தொடவும்.

* * * * *

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: த்4யாயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ஆவாஹயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ரத்ந சிம்மாஸநம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: பாத3யோ: பாத்3யம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: அர்க்4யம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ஆசமநீயம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ஸ்நாநம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ஸ்நாநந்தரம் ஆசமநீயம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: வஸ்த்ரம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: யக்ஞோபவீத உத்தரீய ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ஆபரணார்த்தே2 அக்ஷதாந் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: க3ந்தா4ந் தா4ரயாமி ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: க3ந்த4ஸ்யோபரி ஹரித்3ரா குங்குமம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: புஷ்பமாலாம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: புஷ்பை: பூஜயாமி

ஓம் கேஶவாய நம:

ஓம் நாராயணாய நம:

ஓம் மாத4வாய நம:

ஓம் கோ3விந்தா3ய நம:

ஓம் விஷ்ணவே நம:

ஓம் மது4ஸூத3நாய நம:

ஓம் த்ரிவிக்ரமாய நம:

ஓம் வாமநாய நம:

ஓம் ஸ்ரீத4ராய நம:

ஓம் ஹ்ருஷீகேஶாய நம:

ஓம் பத்3மநாபா4ய நம:

ஓம் தா3மோத3ராய நம:

ஓம் ஸங்கர்ஷணாய நம:

ஓம் வாஸுதே3வாய நம:

ஓம் ப்ரத்3யும்நாய நம:

ஓம் அநிருத்த4யாய நம:

ஓம் அதோ4க்ஷஜாய நம:

ஓம் புருஷோத்தமாய நம:

ஓம் நாரஸிம்ஹாய நம:

ஓம் உபேந்த்3ராய நம:

ஓம் அச்யுதாய நம:

ஓம் ஜநார்த்த3நாய நம:

ஓம் ஹரயே நம:

ஓம் ஸ்ரீக்ரு॒ஷ்ணாய நம:

ஓம் ஶ்ரியை நம:

ஓம் பத்மாயை நம:

ஓம் கமலாயை நம:

ஓம் முகுந்த3மஹிஷ்யை நம:

ஓம் லக்ஷ்ம்யை நம:

ஓம் த்ரிலோகேஶ்வர்யை நம:

ஓம் மாயை நம:

ஓம் க்ஷீராப்தி4சுதாயை நம:

ஓம் விரிஞ்சிஜநந்யை நம:

ஓம் வித்3யாயை நம:

ஓம் ஸரோஜாஸநாயை நம:

ஓம் ஸர்வாபீ4ஷ்டபலப்ரதா3யிந்யை நம:

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: நாநாவித4 மந்த்ர புஷ்பாணி ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: தூ4பமாக்4ராபயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: தீ3பம் த3ர்ஶயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: (பழங்கள் வைத்து) 2லாநி ஸமர்ப்பயாமி (என நிவேதனம் செய்யவும்.)

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: நிவேத3நாநந்தரம் ஆசமநீயம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: கற்பூர தாம்பூ3லம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: கற்பூர நீராஜநம் த3ர்ஶயாமி

நீராஜநம் சுமாங்கல்யம்

கோடி சூர்ய ஸமப்ரப4ம் ।

அஹம் ப4க்த்யா ப்ரதா3ஸ்யாமி

ஸ்வீகுருஷ்வ க்ருபாநிதே4

ஸமஸ்தாபராத4க்ஷமாபநார்த்த2ம் ஸர்வமங்க3ள ப்ராப்த்யர்த்த2ம் கற்பூர நீராஜநம் த3ர்ஶயாமி நீராஜநாநந்தரம் ஆசமநீயம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ரக்ஷாம் தா4ரயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ச2த்ரசாமராதி4 ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: மந்த்ர புஷ்பம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ஸ்வர்ண புஷ்பம் ஸமர்ப்பயாமி

ஸ்ரீராதா4 ருக்மிணி ஸத்யபா4மா ஸமேத ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண ஸ்வாமிநே நம: ஸமஸ்த ராஜோபசார, ப4க்த்யோபசார, ஶக்த்யோபசார, ஷோடஶோபசார பூஜாம் ஸமர்ப்பயாமி

யாநிகாநி ச பாபாநி

ஜந்மாந்தர க்ரு॒தாநி ச ।

தாநி தாநி விநஶ்யந்தி

ப்ரத3க்ஷிணே பதே3 பதே3

என்று மூன்று முறை ஆத்மப் பிரதக்ஷிணம் செய்து, பின் மூன்று முறை நமஸ்காரம் செய்யவும்.

இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பூஜையை முடித்துப் பின் ஸ்ரீமத்பாகவத நூலிற்குப் பூஜை செய்யவும்.

ஓம் நித்யம் ஶ்ரவணமாத்ரேண பாபிநாம் ஸத்33திப்ரதே3

சுபே4 க்ரு॒ஷ்ண கதே2 துப்4யம் க3ந்த4 மத்3ய ஸமர்ப்பயே ॥

ஸ்ரீ ப4கவந்நாம ஸ்வரூபிணே ஸ்ரீமத்3பா43வதாய நம: — க3ந்த4ம் ஸமர்ப்பயாமி

ஓம் த்3வாத3ஶ ஸ்கந்த4 மந்த்ரைஶ்ச ஸர்வலோக சுக2ப்ரத ।

ஸ்ரீக்ரு॒ஷ்ண சரிதோதா3ர புஷ்பம் தே:த்3ய ஸமர்ப்பயே ॥

ஸ்ரீ ப4கவந்நாம ஸ்வரூபிணே ஸ்ரீமத்3பா43வதாய நம: — புஷ்பாணி ஸமர்ப்பயாமி

ஓம் யஸ்யைக ஶ்லோக பாட2ஸ்ய ப2லம் ஸர்வப2லாதி4கம் ।

தஸ்மை பா4கவதாயாத்ய த3ஶாங்கம் தூ4பமர்ப்பயே ॥

ஸ்ரீ ப4கவந்நாம ஸ்வரூபிணே ஸ்ரீமத்3பா43வதாய நம: — தூ4பமாக்4ராபயாமி

ஓம் யஸ்ய லோகே ப்ரணேதாரோ வ்யாஸாத்3யமித வைப4வா: ।

தஸ்மை க்ரு॒ஷ்ண சரித்ராய க்4ருத தீ3பம் ஸமர்ப்பயே ॥

ஸ்ரீ ப4கவந்நாம ஸ்வரூபிணே ஸ்ரீமத்3பா43வதாய நம: — தீ3பம் தர்ஶயாமி

ஓம் ஶ்ரூயதே ப்ருஹ்மணோலோகே சது:ஶ்லோகாத்மகம் புரா ।

ரூபம் பா43வதஸ்யாஸ்ய தஸ்மை நைவேத்யமர்ப்பயே ॥

ஸ்ரீ ப4கவந்நாம ஸ்வரூபிணே ஸ்ரீமத்3பா43வதாய நம: — மஹாநைவேத்யம் ஸமர்ப்பயாமி

(கற்கண்டு, திராட்சை இதில் ஏதாவது ஒன்றை வைத்து நிவேதனம் செய்யவும்.)

இவ்வாறு பூஜை செய்துவிட்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ண ஸ்வரூபமான ஸ்ரீமத்பாகவத நூலிற்கு நமஸ்காரம் செய்யவும்.

பின் ஸ்ரீமத்பாகவத பாராயணம் தொடங்கும் முன் ‘ஓம் நமோ ப43வதே வாஸுதே3வாய’ என்கிற ‘துவாதஶாக்ஷரீ’ மந்திரத்தையோ அல்லது ‘ஓம் க்லீம் க்ரு॒ஷ்ணாய கோ3விந்தா3ய கோ3பீ ஜநவல்லாபா4ய ஸ்வாஹா’ என்கிற ஸ்ரீகிருஷ்ண மந்திரத்தையோ நூற்றியெட்டு முறை ஜபிக்கவும்.

ஸ்ரீமத்பாகவத பாராயண ஸங்கல்பம் :—

ஓம் ஶுக்லாம்ப3ரத4ரம் விஷ்ணும்

ஶஶிவர்ணம் சதுர்பு3ஜம் ।

ப்ரஸந்ந வத3நம் த்4யாயேத்

ஸர்வ விக்4நோபஶாந்தயே ॥

மமோபாத்த ஸமஸ்த து3ரிதக்ஷயத்3வாரா, ஸ்ரீபரமேஶ்வர / ஸ்ரீமந்நாராயண ப்ரீத்யர்த்த2ம் மம ஸகல காமநா ஸித்3த்4யர்த்த2ம் ஸ்ரீமத்343வத் சரணாரவிந்தே அசஞ்சல அநந்ய ப4க்தி ப்ராப்த்யர்த்த2ம், ஸகல ஸௌபா4க்3யதா ஸித்3த்4யர்த்த2ம் ஸ்ரீமத்3பா43வத மஹாபுராண பாராயணம் / ஶ்ரவணம் அத்ய கரிஷ்யே ।

(குறிப்பு:— இந்த சங்கல்பத்தை அவரவர்கள் தங்கள் விருப்பம் போல் மாற்றியும் கூறிக் கொள்ளலாம். அதாவது நன்மக்கட்பேறு வேண்டுபவர்கள்——

அதீதாநந்த ஜந்ம — ஸம்பாதி3த — துஷ்க்ருத — பரிபாகவஶப்ராப்த — ஜந்மாங்க3 — க்ரூரக்3ரஹ — சூசித — பத்நீவந்த4யத்வ — காகவந்த்4யத்வ — ம்ருத வத்ஸாத்வ — ஸ்ரவத்க3ர்ப்ப4த்வாதி3 ரூப — ஸந்ததி ப்ரதிப3ந்த4க தோ3ஷ நிவ்ருத்தயே — ஸத்கு3ண ஸத்சரித்ர ஸம்பந்ந சிரஞ்ஜீவி ஸ்வஸ்த ஸுந்தர சுபுத்ரப்ராப்த யே ச ।

என்று சேர்த்துக் கொள்ளலாம். இதுபோல் வேண்டும் விதமாக விருப்பம் போல் சேர்த்துக் கொள்ளவும்.)

அஸ்ய ஸ்ரீமத்3பா43வதாக்2ய மஹாபுராண ஸ்தோத்ர மஹாமந்த்ரஸ்ய (தலையில்); நாரத3 ரு॒ஷி: (மூக்கின் மேல்); ப்3ரு॒ஹதீ ச2ந்த3: (வாயில்); ஸ்ரீகோ3பால க்ரு॒ஷ்ண: பரம புருஷோ பரமாத்மா தே3வதா (இதயத்தை); ப்3ரஹ்ம பீ3ஜம் (வலது தோளை);4க்தி: ஶக்தி: (இடது தோளை); க்ஞாநவைராக்3யே கீலகம் (நாபி—தொப்புளை); மம ஸ்ரீமத்343வத் ப்ரஸாத3 ஸித்3த்4யர்த2ம் பாராயணே விநியோக3: (தலை முதல் கால் வரை — கால் முதல் தலை வரை எல்லா அங்கங்களையும் தொடுக.)

ரிஷி முதலிய நியாஸம் :—

நாரத3 மஹர்ஷயே நம: (தலையில்); ப்3ரு॒ஹதீச்ச2ந்த3ஸே நம: (முகத்தில்); ஸ்ரீக்ரு॒ஷ்ண—பரமாத்ம—தே3வதாயை நம: (இதயத்தில்); ப்3ரஹ்மபீ3ஜாய நம: (குஹ்யம்);4க்திஶக்தயே நம: (பாதங்களில்); க்ஞாநவைராக்3ய கீலகாய நம: (தொப்புளில்); ஸ்ரீமத்343வத் ப்ரஸாத3 ஸித்3த்4யர்தக பாட2விநியோகா3ய நம: । (எல்லா அங்கங்களிலும்).

கரந்யாஸ:

ஓம் க்லாம் — அங்கு3ஷ்டா2ப்4யாம் நம:

ஓம் க்லீம் — தர்ஜநீப்4யாம் நம:

ஓம் க்லூம் — மத்4யமாப்4யாம் நம:

ஓம் க்லைம் — அநாமிகாப்4யாம் நம:

ஓம் க்லௌம் — கநிஷ்டி2காப்4யாம் நம:

ஓம் க்லஹ: — கரதலகரப்ரு॒ஷ்டா2ப்4யாம் நம:

அங்க3ந்யாஸ:

ஓம் க்லாம் — ஹ்ரு॒த3யாய நம:

ஓம் க்லீம் — ஶிரஸே ஸ்வாஹா

ஓம் க்லூம் — ஶிகா2யை வஷட்

ஓம் க்லைம் — கவசாய ஹும்

ஓம் க்லௌம் — நேத்ரத்ரயாய வௌஷட்

ஓம் க்லஹ: — அஸ்த்ராய ப2ட்

பூ4ர்பு4வஸ்ஸுவரோம் இதி தி3க்ப3ந்த4:

த்4யாநம் :—

கஸ்தூரீதிலகம் லலாடபடலே

வக்ஷ:ஸ்த2லே கௌஸ்துப4ம்

நாஸாக்3ரே வரமௌக்திகம்

கரதலே வேணு: கரே கங்கணம் ।

ஸர்வாங்கே3 ஹரிசந்த3நம்

ஸுலலிதம் கண்டே2 ச முக்தாவளீ

கோ3பஸ்த்ரீபரிவேஷ்டிதோ

விஜயதே கோ3பாலசூடா4மணி: ॥

அஸ்தி ஸ்வஸ்தருணீ—கராக்3ரவிக3லத்—

கல்ப—ப்ரஸூநாப்லுதம்

வஸ்து ப்ரஸ்துத—வேணுநாத3

லஹரீ—நிர்வாண நிர்வ்யாகுலம் ।

ஸ்ரஸ்த ஸ்ரஸ்த—நிப3த்34நீவிவிலஸத்3

கோ3பீ—ஸஹஸ்ராவ்ரு॒தம்

ஹஸ்தந்யஸ்த—நதாபவர்க3மகி2லோ—

தா3ரம் கிஶோராக்ரு॒தி: ॥

பஞ்சபூஜை :—

லம் — ப்ரு॒தி2வ்யாத்மநே க3ந்த4ம் ஸமர்ப்பயாமி

ஹம் — ஆகாஶாத்மநே புஷ்பாணி ஸமர்ப்பயாமி

யம் — வாய்வாத்மநே தூ4பமாக்4ராபயாமி

ரம் — அக்3ந்யாத்மநே தீ3பம் த3ர்ஶயாமி

வம் — அம்ரு॒தாத்மநே அம்ரு॒தம் மஹாநைவேத்3யம் நிவேத3யாமி

ஸம் — ஸர்வாத்மநே ஸர்வோபசார பூஜாம் ஸமர்ப்பயாமி

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

பிரார்த்தனை சுலோகங்கள்

பாராயணம் தொடங்கும் முன் படிக்க வேண்டிய சுலோகங்கள்

ஸ்ரீ கணபதி வந்தனம் :—

ஶுக்லாம்ப3ரத4ரம் விஷ்ணும்

ஶஶிவர்ணம் சதுர்பு3ஜம் ।

ப்ரஸந்ந வத3நம் த்4யாயேத்

ஸர்வ விக்4நோபஶாந்தயே ॥ 1 ॥

வாகீ3ஶாத்3யா: ஸுமநஸ:

ஸர்வார்த்தா2நாமுபக்ரமே ।

யம் நத்வா க்ரு॒தக்ரு॒த்யாஸ்யுஸ்

தம் நமாமி கஜாநநம் ॥ 2 ॥

யஸ்ய த்3விரத3 வக்த்ராத்3யா:

பாரிஷத்3யா: பரஶ்ஶதம் ।

விக்நம் நிக்4நந்தி ஸததம்

விஷ்வக்ஸேநம் தமாஶ்ரயே ॥ 3 ॥

ஸ்ரீ சரஸ்வதி வந்தனம் :—

தோ3ர்பி4ர்யுக்தா சதுர்பி4: ஸ்படிகமணி—

மயீம் அக்ஷமாலாம் த3தா4நா

ஹஸ்தே நைகேந பத்3மம் ஶிதமபி

ச ஶுகம் புஸ்தகம் சாபரேண ।

பா4ஸா குந்தே3ந்து3ஶங்க2—ஸ்படிகமணி

நிபா4 பா4ஸமாநா ஸமாநா

ஸா மே வாக்3தே3வதேயம் நிவஸது

வத3நே ஸர்வதா3 ஸுப்ரஸந்நா ॥ 4 ॥

ஸ்ரீ வ்யாஸர் வந்தனம் :—

வ்யாஸம் வஸிஷ்டநப்தாரம்

ஶக்தே: பௌத்ரமகல்மஷம் ।

பராசராத்மஜம் வந்தே3

ஶுகதாதம் தபோநிதி4ம் ॥ 5 ॥

வ்யாஸம் வ்யாஸகரம் வந்தே

முநிம் நாராயணம் ஸ்வயம் ।

யத: ப்ராப்தக்ருபாலோகலோகா

முக்3தா4: கலேர்க்3ராஹாத் ॥ 6 ॥

ஜயதி பராஶரஸூநு: ஸத்யவதீ

ஹ்ரு॒த3ய நந்த3நோ வ்யாஸ: ।

யஸ்யாஸ்ய கமலக3லிதம் வாங்மய

மம்ரு॒தம் ஜக3த் பிப3தி ॥ 7 ॥

நமஸ் திதஸ்மை ப4கவதே

வ்யாஸாயா மிததேஜஸே ।

பபுர் க்ஞாநமயம் ஸௌம்ய

யந்முகா2ம்பு3ருஹாஸவம் ॥ 8 ॥

ஸ்ரீசுகாசார்யார் வந்தனம் :—

யஸ்ய துண்டா3ச்யுதஶ் சூதோ

ராஜதேயம் ரஸாத்மக: ।

தமச்யுத—கதா2குஞ்ஜே

ஸுகூஜந்தம் ஶுகம் ப4ஜே ॥ 9 ॥

ஶுகரூப ப்ரபோ34க்ஞ

ஸர்வஶாஸ்த்ர விஶாரத3

ஏதத் கதா2ப்ரகாஶேந

மத3க்ஞாநம் விநாஶய ॥ 10 ॥

யோகீ3ந்த்3ராய நமஸ்தஸ்மை

ஶுகாய ப்3ருஹ்மரூபிணே ।

ஸம்ஸாரஸர்ப்ப த3ஷ்டம்

யோ விஷ்ணுராத மமூமுசத் ॥ 11 ॥

ஸம்ஸாரஸாக3ரே மக்3நம்

தீ3நம் மாம் கருணாநிதே4

கர்மக்3ராஹ க்3ரு॒ஹீதாங்க3ம்

மாமுத்34ர ப4வார்ணவாத் ॥ 12 ॥

யம் ப்ரவ்ரஜந்தமநுபேதமபேதக்ரு॒த்யம்

த்3வைபாயநோ விரஹகாதர ஆஜுஹாவ ।

புத்ரேதி தந்மயதயா தரவோபி4நேது3ஸ்—

தம் ஸர்வபூ4த ஹ்ரு॒த3யம் முநிமாநதோஸ்மி ॥ 13 ॥

ய: ஸ்வாநுபா4வமகி2லஶ்ருதிஸாரமேக—

மத்4யாத்மதீ3பமதிதிதீர்ஷதாம் தமோந்த4ம் ।

ஸம்ஸாரிணாம் கருணயாऽऽஹ புராணகு3ஹ்யம்

தம் வ்யாஸஸூநுமுபயாமி கு3ரும் முநீநாம் ॥ 14 ॥

ஸ்வஸுக2நிப்4ரு॒தசேதாஸ்தத்3வ்யுத3ஸ்தாந்யபா4வோ—

ப்யஜிதருசிரலீலாக்ரு॒ஷ்டஸாரஸ்ததீ3யம் ।

வ்யதநுத க்ரு॒பயா யஸ்தத்த்வதீ3பம் புராணம்

தமகி2லவ்ரு॒ஜிநக்4நம் வ்யாஸஸூநும் நதோஸ்மி ॥ 15 ॥

ஸ்ரீகிருஷ்ண வந்தனம் :—

மூக2ம் கரோதி வாசாலம்

பங்கு3ம் லங்க4யதே கி3ரிம் ।

யத் க்ரு॒பா தமஹம் வந்தே3

பரமாநந்த3 மாத4வம் ॥ 16 ॥

க்ரு॒ஷ்ணாய வாஸுதே3வாய

தே3வகீநந்த3நாய ச ।

நந்த3கோ3பகுமாராய

கோ3விந்தா3ய நமோ நம: ॥ 17 ॥

நம: பங்கஜநாபா4

நம: பங்கஜமாலிநே ।

நம: பங்கஜநேத்ராய

நமஸ்தே பங்கஜாங்க்4ரயே ॥ 18 ॥

கஸ்தூரீதிலகம் லலாடபடலே

வக்ஷ:ஸ்த2லே கௌஸ்துப4ம்

நாஸாக்3ரே வரமௌக்திகம்

கரதலே வேணு: கரே கங்கணம் ।

ஸர்வாங்கே3 ஹரிசந்த3நம்

ஸுலலிதம் கண்டே2 ச முக்தாவளீ

கோ3பஸ்த்ரீபரிவேஷ்டிதோ

விஜயதே கோ3பாலசூடா3மணி: ॥ 19 ॥

ஜந்மாத்3யஸ்ய யதோந்வயாதி3தரத—

ஶ்சார்தே2ஷ்வபி4க்ஞ: ஸ்வராட்

தேநே ப்3ரஹ்ம ஹ்ரு॒தா3

ஆதி3கவயே முஹ்யந்தி யத்ஸூரய: ।

தேஜோவாரிம்ரு॒தா3ம் யதா2 விநிமயோ

யத்ர த்ரிஸர்கோ3ம்ரு॒ஷா

தா4ம்நா ஸ்வேந ஸதா3 நிரஸ்தகுஹகம்

ஸத்யம் பரம் தீ4மஹி ॥ 20 ॥

கிரீடகேயூர மஹார்ஹ நிஷ்கை:

மண்யுத்தமாலங்க்ரு॒த ஸர்வகா3த்ரம் ।

பீதாம்ப3ரம் காஞ்சநசித்ரநத்34மாலா—

4ரம் கேஶவமப்4யுபைமி ॥ 21 ॥

கஸ்மை யேந விபா4ஸிதோ—

யமதுலோ க்ஞாநப்ரதீ3ப: புரா

தத்3ரூபேண ச நாரதா3ய முநயே

க்ரு॒ஷ்ணாய தத்3ரூபிணா ।

யோகீ3ந்த்3ராய ததா3த்மநாத2

43வத்3ராதாய காருண்யத:

தச்சு2த்34ம் விமலம் விஶோகமம்ரு॒தம்

ஸத்யம் பரம் தீ4மஹி ॥ 22 ॥

யம் ப்3ரஹ்மா வருணேந்த்3ரருத்3ரமருத:

ஸ்துந்வந்தி தி3வ்யை: ஸ்தவை:

வேதை3: ஸாங்க3பத3க்ரமோப—

நிஷதை3ர்கா3யந்தி யம் ஸாமகா3: ।

த்4யாநாவஸ்தி2ததத்33தேந மநஸா

பஶ்யந்தி யம் யோகி3நோ

யஸ்யாந்தம் ந விது3: ஸுராஸுரக3ணா

தே3வாய தஸ்மை நம: ॥ 23 ॥

நமஸ்தஸ்மை ப43வதே

வாஸுதே3வாய ஸாக்ஷிணே ।

ய இத3ம் க்ரு॒பயா கஸ்மை

வ்யாசசக்ஷே முமுக்ஷவே ॥ 24 ॥

க்ரு॒ஷ்ணாய வாஸுதே3வாய

ஹரயே பரமாத்மநே ।

ப்ரணதக்லேஶநாஶாய

கோ3விந்தா3ய நமோ நம: ॥ 25 ॥

யோநுக்3ரஹார்த்2தம் ப4ஜதாம்

பாத3மூலம் அநாமரூபோ ப43வாநநந்த: ।

நாமாநி ரூபாணி ச ஜந்மகர்மபி4:

பே4ஜே ஸ மஹ்யம் பரம: ப்ரஸீத3து ॥ 26 ॥

ஸ்ரீமத்பாகவத மஹாபுராண வந்தனம் :—

4ர்ம ப்ரோஜ்ஜி॒தகைதவோத்ர

பரமோ நிர்மத்ஸராணாம் ஸதாம்

வேத்3யம் வாஸ்தவமத்ர வஸ்து

ஶிவத3ம் தாபத்ரயோந்மூலநம் ।

ஸ்ரீமத்3பா43வதே மஹாமுநி—

க்ரு॒தே கிம் வா பரைரீஶ்வர:

ஸத்3யோ ஹ்ரு॒த்3யவருத்4யதேத்ர

க்ரு॒திபி4: ஶுஶ்ரூஷுபி4ஸ்தத்க்ஷணாத் ॥ 27 ॥

நிக3மகல்பதரோர்க3லிதம் ப2லம்

ஶுகமுகா23ம்ரு॒தத்3ரவஸ்யுதம் ।

பிப3த பா43வதம் ரஸமாலயம்

முஹுரஹோ ரஸிகா பு4வி பா4வுகா: ॥ 28 ॥

ஸ்ரீமத்3பா43வதாக்2யோயம்

ப்ரத்யக்ஷ: க்ரு॒ஷ்ண ஏவ ஹி ।

ஸ்வீக்ரு॒தோஸி மயா நாத2

முக்த்யர்த2ம் ப4வஸாக3ரே ॥ 29 ॥

மநோரதோ2 மதீ3யோயம்

ஸப2ல: ஸர்வதா2 த்வயா ।

நிர்விக்4நேநைவ கர்தவ்யோ

தா3ஸோஹம் தவ கேஶவ ॥ 30 ॥

ராதா44க்திர்ஹரிர்க்ஞாநம்

தாப்4யாம் யா ச ஸமந்விதா ।

தாம் ஸ்ரீ பா43வதீம் கா3தா2ம்

வந்தே3 யுக3லரூபிணிம் ॥ 31 ॥

நாராயணம் நமஸ்க்ரு॒த்ய

நரம் சைவ நரோத்தமம் ।

தே3வீம் ஸரஸ்வதீம் வ்யாஸம்

ததோ ஜயமுதீ3ரயேத் ॥ 32 ॥

அமைதியான குரலில், நிதானமாகப் பரபரப்பின்றி ஒரே மனத்துடன் பாராயணம் செய்யவும்.

* * *

பாராயணம் முடித்தபின் படிக்க வேண்டிய சுலோகங்கள்

காயேந வாசா மநஸேந்த்3ரியைர்வா—

புத்3த்4யாऽऽத்மநா வா ப்ரக்ரு॒தே: ஸ்வபா4வாத் ।

கரோமி யத்3யத் ஸகலம் பரஸ்மை

நாராயணாயேதி ஸமர்பயாமி ॥ 1 ॥

ஸ்வஸ்திப்ரஜாப்4ய: பரிபாலயந்தாம்

ந்யாய்யேந மார்கே3ண மஹீம் மஹீஶா: ।

கோ3ப்3ராஹ்மணேப்4ய: ஶுப4மஸ்து நித்யம்

லோகா: ஸமஸ்தா: ஸுகி2நோ ப4வந்து ॥ 2 ॥

காலே வர்ஷது பர்ஜந்ய:

ப்ரு॒தி2வீ ஸஸ்யஶாலிநீ ।

தே3ஶோயம் க்ஷோப4ரஹித:

ப்3ராஹ்மணா: ஸந்து நிர்ப4யா: ॥ 3 ॥

அபுத்ரா: புத்ரிணஸ்ஸந்து

புத்ரிணஸ்ஸந்து பௌத்ரிண: ।

அத4நாஸ்ஸத4நாஸ்ஸந்து

ஜீவந்து ஶரதா3ம் ஶதம் ॥ 4 ॥

4வே ப4வே யதா24க்தி:

பாத3யோஸ்தவ ஜாயதே ।

ததா2 குருஷ்வ தே3வேஶ

நாத2ஸ்த்வம் நோ யத: ப்ரபோ4 ॥ 5 ॥

நாமஸங்கீர்தநம் யஸ்ய

ஸர்வபாபப்ரணாஶநம் ।

ப்ரணாமோ து2:க2ஶமநஸ்தம்

நமாமி ஹரிம் பரம் ॥ 6 ॥

ஸர்வே ப4வந்து ஸுகி2ந:

ஸர்வே ஸந்து நிராமயா: ।

ஸர்வே ப4த்3ராணி பஶ்யந்து

மா கச்சித்3 து3:க2பா4க்34வேத் ॥ 7 ॥

லாப4ஸ்தேஷாம் ஜயஸ்தேஷாம்

குதஸ்தேஷாம் பராப4வ: ।

யேஷாமிந்தீ3வரஶ்யாமோ

ஹ்ரு॒தயே ஸுப்ரதிஷ்டி2த: ॥ 8 ॥

தே3வ தே3வ ஜக3ந்நாத2

புண்ய ஶ்ரவண கீர்த்தந ।

ஸப்தாஹ ஶ்ரவணம் தே3

ஸப2லம் குரு ஸர்வதா3 ॥ 9 ॥

நீலாம்பு33 ஶ்யாமளாய

பீதாம்பரத4ராய ச ।

ஹரிசந்த3நலிப்தாய கோ3விந்தா—

யாஸ்து மங்க3ளம் ॥ 10 ॥

மங்களம் யாத3வேந்த்3ராய

மஹநீய கு3ணாப்தயே ।

வஸுதே3வ தநூஜாய

வாஸுதே3வாய மங்க3ளம் ॥ 11 ॥

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

ஸப்தாஹ பாராயண முறை

ஸ்ரீமத்பாகவத ஸப்தாஹ (ஏழு நாட்கள்) பாராயணத்தில் தினமும் நிறுத்த வேண்டிய இடங்களின் அட்டவணை. (பாராயணம் தொடங்குவதற்கு முதல் நாளே ஸ்ரீபத்ம புராணத்திலுள்ள, ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தைப் பாராயணம் செய்து முடிக்கவும்.)

ஏழு நாட்கள் பாராயணம் செய்ய வேண்டிய அத்தியாயங்கள்

முதல் நாள் — ஸ்கந்தம் 1 முதல் 3வது ஸ்கந்தத்தில் 22வது அத்தியாயம் முடிய — 51 அத்தியாயங்கள்

2வது நாள் — ஸ்கந்தம் 3ல் 23வது அத்தியாயம் முதல் ஸ்கந்தம் 5ல் 14வது அத்தியாயம் முடிய — 56 அத்தியாயங்கள்

3வது நாள் — ஸ்கந்தம் 5ல் 15வது அத்தியாயம் முதல் ஸ்கந்தம் 7 முடிய — 46 அத்தியாயங்கள்

4வது நாள் — ஸ்கந்தம் 8 முதல் ஸ்கந்தம் 10ல் 3வது அத்தியாயம் முடிய — 51 அத்தியாயங்கள்

5வது நாள் — ஸ்கந்தம் 10ல் அத்தியாயம் 4 முதல் அத்தியாயம் 54 முடிய — 51 அத்தியாயங்கள்

6வது நாள் — ஸ்கந்தம் 10ல் அத்தியாயம் 55 முதல் ஸ்கந்தம் 11ல் அத்தியாயம் 12 முடிய — 48 அத்தியாயங்கள்

7வது நாள் — ஸ்கந்தம் 11ல் 13வது அத்தியாயம் முதல் 12வது ஸ்கந்தம் முடிய — 32 அத்தியாயங்கள்

மொத்தம் பாராயணம் செய்யவேண்டிய அத்தியாயங்கள் 335

7வது நாள் பாராயணம் முடிந்ததும் ஸ்ரீஸ்கந்த புராணத்திலுள்ள ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தையும், ஸப்தாஹ பாராயணத்தில் நம்மை அறியாது ஏதாவது குற்றம்—குறைகள் வந்திருக்குமானால், அதன் தோஷம் நீங்க ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை முழுவதையும் மற்றும் ஸ்ரீவிஷ்ணுஸஹஸ்ர நாமத்தையும் பாராயணம் செய்து முடிக்க வேண்டும்.

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யம்

முதலாவது அத்தியாயம் — தேவரிஷி நாரதர் பக்தியைச் சந்தித்தல்

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஸத் சித் ஆனந்த ஸ்வரூபர். அவரே இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு, இருப்பு, அழிவு ஆகிய மூன்றிற்கும் காரணர். ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதிதைவிகம் என்கிற மூவகை தாபங்களையும் களைபவர் அவரே. அவரை நாம் வணங்குவோம். (1)

(இன்னும் ஸ்ரீசுகருக்கு உபநயனச் சடங்குகூட நடைபெறவில்லை. உலகியல் கர்மங்களையோ, வேதங்களில் கூறப்பட்ட வைதிகக் கர்மங்களையோ செய்வதற்கான வாய்ப்பும் இன்னும் பெற்றாரில்லை. அவ்வாறான ஸ்ரீசுகர் துறவு மேற்கொள்ள, வீடுவாசலைத் துறந்துத் தனித்துச் செல்வதைக் கண்ட அவரது தந்தை வியாசர், மகனது பிரிவாற்றாமையால் மனம் நொந்துப் புலம்பிக் கதறிக் கூவியழைக்கலானார்.) ஒருவரோடும் சேராது தனித்து இருப்பவரும், எவ்விதச் செயலும் அற்றவராக (கர்மங்களை ஒழித்தவராக) விளங்குபவருமான ஸ்ரீசுகர், பற்றனைத்தையும் துறந்து செல்லும்போது, அவரது பிரிவாற்றாமைக்கு அஞ்சிய வியாச பகவான் ‘குழந்தாய்’ என்று உரத்த குரலில் அழைத்தார். அப்போது மரங்களும் பிரும்மமயமாக ஆகிவிட்டதால் சுகமயமாகி எதிரொலித்தன. அவ்வாறு அசையும்—அசையாப் பொருள்கள் அனைத்திலும் உயிருக்குயிராய் பரவி நிற்கும் முனிவரான சுகாசார்யாரை வணங்குகிறேன். (2)

[குறிப்பு:—

ஸர்வபூ4தஸ்த2மாத்மாநம்

ஸர்வபூ4தாநி சாத்மிநி ।

ஈக்ஷதே யோக3யுக்தாத்மா

ஸர்வத்ர ஸமத3ர்ஶந: ॥

(ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 6/29)

உலகில் உள்ள அசையும்—அசையாப் பொருள்கள் அனைத்திலும் பிரும்மம் பரவியுள்ளது. அந்தப் பிரும்மத்தினுள்தான் அனைத்தும் அடங்கியது. அந்தப் பிரும்மமாகவே சுகர் ஆகிவிட்டபடியால், அவர் ‘சுகப்பிரும்மம்’. அவரது இதயத்தில் சராசரங்கள் அனைத்தும் பரவியுள்ளன. அதுபோல் அவற்றினூடேயும் ஸ்ரீசுகர் பரவியுள்ளார். மரங்களிலும் சுகர் பரவியிருப்பதனால், ‘குழந்தாய்’ என்னும்போது, அம்மரங்களும் ‘ஏன்’ என்று பதில் கூறின. அவர் பிரும்மத்திலேயே ஒன்றிவிட்டதால், ஆத்மாவான பகவான் எல்லாப் பொருள்களிலும் வியாபித்திருக்கிறார். ‘நான் பிரும்மமாக இருக்கிறேன்’ என்கிற மகாவாக்கியத்திற்கிணங்க, தானே பிரும்மமாகவும் இருப்பதை உணர்ந்துவிட்டார்.]

முன்பொரு சமயம், பகவானுடைய கதையமுதத்தைப் பருகுவதில் மிகவும் விருப்பம் கொண்ட சௌனக மகரிஷி, நைமிசாரண்யத்தில் வசிக்கும் பேரறிஞரான ஸூதபுராணிகரை வணங்கிக் கேட்கிறார். (3)

சௌனகர் கேட்கிறார்—— “ஸூதபுராணிகரே! அறியாமையாகிற இருளை நீக்குவதில் கோடிக்கணக்கான சூரியனுக்கு நிகர் தங்களது ஞானம். எங்களது செவிக்கு உணவான (அறியாமையை நீக்கும்) பகவானைப் பற்றிய அமுதமயமான கதைகளை, எங்களுக்குக் கூறியருள வேண்டும். (4)

பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் மூலம் அடையப்படும் பகவானைப் பற்றிய அறிவு எவ்வாறு பெறலாகும்? பகவானது அடியவர்கள் இந்த உலகமாயையின் மயக்கத்திலிருந்து எவ்வாறு தங்களைக் காத்துக் கொள்கிறார்கள்? (5)

கோரமான இக்கலியுகத்தில் மக்கள், பெரும்பாலும் அசுரத்தன்மையையே இயல்பாகக் கொண்டுள்ளனர். பற்பல துன்பங்களால் பீடிக்கப்பட்ட இந்த மக்கள், தெய்விக இயல்பைப் பெறுவதற்கான சிறந்த வழி எதுவோ? (6)

ஸூதரே! அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்குவதும், தூய்மையானவற்றையும் (கங்கை முதலியனவற்றையும்) தூய்மைப்படுத்துவதும், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை எளிதிலே பெறச் செய்வதுமான சிறந்த வழியைக் கூறுங்கள். (7)

தேவருலகில் விளங்கும் சிந்தாமணியோ இவ்வுலக இன்பத்தைத்தான் தரும். கற்பகத்தருவோ அதிகமாகத் தருவதானாலும் சுவர்க்க சுகத்தைத்தான் தரும். ஆனால், குருநாதர்கள் மகிழ்வார்களேயானால், யோகிகளாலும் பெறுதற்கரிதான ஸ்ரீவைகுண்டத்தையே கூடப் பெற்றுத் தருவார்கள்.” (8)

ஸூதர் (பதில்) கூறுகிறார்—— “சௌனகரே! உங்களது இதயம் பகவானைப் பற்றிய பக்தி வெள்ளத்தால் நிறைந்துள்ளது. பிறப்பிறப்பு என்கிற பயத்தை நிர்மூலமாக்கும் சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ள சிறந்த உபாயத்தைச் சற்று யோசித்துக் கூறுகிறேன். (9)

அது பக்தி வெள்ளத்தைப் பெருக்குகின்ற பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை மகிழ்விக்கும் சிறந்த உபாயம். அதை நான், உமக்குக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். (10)

கலிகாலத்தில் காலரூபியான காலசர்ப்பத்தின் வாயில் விழுந்தொழியும் மக்களை, அந்த பயத்திலிருந்து முற்றிலுமாகக் காப்பாற்றவே, ‘ஸ்ரீமத்பாகவதம்’ என்னும் சிறந்த சாஸ்திரத்தை ‘ஸ்ரீசுக முனிவர்’ கூறினார். (11)

மக்கள் மனத்தூய்மை பெற, இதைக் காட்டிலும் சிறந்த சாதனமில்லை. பலப்பல பிறவிகளில் செய்த புண்ணியத்தின் பயனாகவே, இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் பெற இயலும். (12)

சுகப்பிரும்மம், மன்னன் பரீக்ஷித்துக்குச் சிறந்ததான இந்த பாகவதக் கதையைக் கூறத் தொடங்கிய போது, தேவர்கள் அமுத கலசத்தையேந்தி, அந்தச் சபைக்கு வந்தனர். (13)

தேவர்கள், தங்கள் காரியத்தைச் சாதித்துக் கொள்வதில் கைதேர்ந்தவர்கள். ஆகவே, அந்த தேவர்கள் அங்கு வந்து ஸ்ரீசுகரை வணங்கி, ‘(பிரும்மமே!) தாங்கள் இவ்வமுதத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு, அதற்குப் பதிலாக ஸ்ரீகிருஷ்ணகதாமுதமான ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை, எங்களுக்குத் தர வேண்டுகிறோம். (14)

அரசன் பரீக்ஷித் இந்த அமுதத்தைப் பருகட்டும். (அதனால், அவன் மரணத்திலிருந்து காக்கப்படுவான்.) நாங்களும் ஸ்ரீமத்பாகவதமான அமுதத்தைப் பருகுவோம்’ என்று வேண்டினர். (15)

இவ்வுலகில், வெறும் கண்ணாடித் துண்டுகள் எங்கே? விலைமதிக்க முடியாத மாணிக்கம் எங்கே? அமுதம்தான் எங்கே? (பிறவிப் பிணியைப் போக்கும்) பகவத் கதாமுதம் எங்கே? இதைச் சிந்தித்த ஸ்ரீசுகர், தேவர்களை நினைத்து மனத்திலே சற்றே நகைத்தார். (16)

அவர்களது பக்தியின்மையை (கதாமுதத்தைப் பருகும் தகுதியின்மையை) நினைத்து, ஸ்ரீமத்பாகவதாமுதத்தை அவர்களுக்குத் தரவில்லை. ஆகையால், ஸ்ரீமத்பாகவதமாகிற இந்த ‘கதாமுதம்’ தேவர்களும் பெறுதற்கரிது (என்று புலனாகிறதல்லவா?) (17)

முன்பொரு சமயம் பிரும்மதேவர், ‘ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்டு மன்னன் பரீக்ஷித் முக்தி பெற்றான்’ என்பதையறிந்து பெருவியப்பெய்தினார். உடனே, தனது சத்தியலோகத்தில் ஒரு துலாக்கோலை (தராசை) நட்டு, அதில் மோட்சத்திற்கான அனைத்து சாதனங்களையும் வைத்து நிறுத்துப் பார்த்தார். (18)

மற்ற சாதனங்கள் இலேசாகவும், ஸ்ரீமத்பாகவதம் தனது பெருமையால் பாரம் மிக்கதாகவும் இருந்தது. இதைக் கண்டு முனிவர்கள் மிக்க வியப்பெய்தினார்கள். (19)

இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதம் பகவானுடைய ஸ்வரூபமே எனவும், கலியுகத்தில் இதைப் படிப்பதும் கேட்பதுமே மோட்சத்திற்குச் சாதனம், முக்திக்கு வழி எனவும் தீர்மானித்தனர். (20)

ஏழு நாட்கள் பாராயணம் செய்தல் (ஸப்தாஹ விதி) என்கிற நியமப்படி, இதை முழுவதும் ஏழு நாட்கள் தொடர்ந்து கேட்போமானால் பக்தி நிச்சயம் கிட்டும். முன்பொரு சமயம் கருணைக்கடலான ஸநகாதி முனிவர்கள், இதை நாரதருக்குக் கூறியுள்ளனர். (21)

தேவரிஷியான நாரதர் இதைத் தன் தந்தையான பிரும்மதேவரிடமிருந்து முன்பே கேட்டிருந்தாலும், ஸப்தாஹ விதி அதாவது ஏழு நாட்களில் கேட்க வேண்டிய வழி முறைகளை, அவருக்கு ஸநகாதி முனிவர்கள்தான் கூறினார்கள்.” (22)

சௌனகர் கேட்கிறார்—— “ஸூதரே! நாரதரோ இவ்வுலகியலில் ஈடுபடாதவர், அதிலிருந்து தனித்திருப்பவர், ஓரிடத்தில் நிலையாக நில்லாதவர். அவ்வாறிருக்க, அவர் ஸநகாதி யோகிகளை எங்கு சந்தித்தார்? ஏழு நாட்களில் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்க வேண்டும் என்கிற விதிமுறைகளை அறிந்து கொள்ளவேண்டும் என்கிற எண்ணம் (விருப்பம்) அவருக்கு எவ்வாறு தோன்றியது?” (23)

ஸூதர் (பதில்) கூறுகிறார்—— ஸ்ரீசுகர், என்னைத் தனது பிரியமான சீடன் எனவெண்ணித் தனிமையில் எனக்கு இதை உபதேசித்தார். பக்தி நெறி சொட்டும் அந்தக் கதையை நான் உனக்குக் கூறுவேன். (24)

ஒரு நாள் பரிசுத்தர்களான ஸநகாதிகள் நால்வரும் சாது சங்கம் பெறவெண்ணி, (பகவத் குணங்கள் பற்றி மகான்களுடன் உரையாட விரும்பி,) விசாலா என்கிற நகரம் வந்தனர். அப்பொழுது தெய்வச் செயலாக, அங்கு வந்திருந்த நாரதரைக் கண்டார்கள். (25)

ஸநகாதிகள் கூறுகிறார்கள்—— பிரும்ம புத்திரரே! தங்கள் முகம் வாடியிருக்கிறதே, ஏன்? ஏதோ சிந்தையில் ஆழ்ந்திருக்கிறீர்கள் போலிருக்கிறது. இவ்வளவு வேகமாக எங்கு போய்க் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்? (26)

ஏதோ சொத்துக்களைப் பறிகொடுத்தவன் போல் காணப்படுகிறீர்களே, ஏன்? தாங்களோ பற்றற்றவர். அப்படியிருக்க, இந்தக் கலக்கம் ஏன்? இதன் காரணத்தைத் தயவு செய்து கூறவேண்டும். (27)

நாரதர் (பதில்) கூறுகிறார்—— இந்தப் பூவுலகை மிகவுயர்வாக நினைத்துத்தான் இங்கு வந்தேன். இங்கு வந்து புஷ்கரம், பிரயாகை, காசி, கோதாவரீ (தீரமான நாசிக்), ஹரித்துவாரம், குருக்ஷேத்திரம், ஸ்ரீரங்கம், சேது பாலமுள்ள ராமேசுவரம் முதலிய புண்ணிய தீர்த்தங்கள், க்ஷேத்திரங்கள் என இங்குமங்குமாக அலைந்து திரிந்தேன். ஆனால், எந்த இடத்திலும் மனமகிழ்ச்சியும் அமைதியும் கிட்டவில்லை. இப்பொழுது அதர்மத்திற்குத் துணைபோகும் கலியுகம், இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதையும் ஆட்டிப் படைக்கிறது. (28—30)

இப்பொழுது இப்பூவுலகில் சத்தியம், தவம், உள்ளும் புறமும் தூய்மையாக இருக்கும் சௌசம், அனைவரிடமும் தயை—தானம் முதலியன எதுவுமேயில்லை. அனைத்து ஜீவர்களும் தங்கள் வயிற்றை நிரப்பிக் கொள்வதிலேயே முனைந்துள்ளனர். பேசுவதெல்லாம் பொய், சோம்பேறித்தனம், மந்தமான அறிவு, பாக்கியமற்ற நிலை, தொல்லைகளின் ஆக்கிரமிப்பு என்று அவதிப்படுகிறார்கள். சாதுக்கள் என்பவர்களும் வேதத்திற்குப் புறம்பான செயல்கள் செய்யும் பாஷண்டிகளாக (வேதத்தை நிந்திப்பவர்களாக) உள்ளனர். பார்ப்பதற்குத்தான் அவர்கள் பற்றற்றவர்கள் போலிருக்கின்றனர். ஆனால் பெண், பொன் ஆகியவற்றில் மோகம் கொண்டு, அவைகளைத் தேடியலைகின்றனர். வீட்டிலே பெண்கள்தான் அரசிகள். அவர்களது சொல்லே சட்டம். அவர்களது சகோதரர்களே அறிவுரை கூறும் மந்திரிகள். பணப் பேராசையால் மக்கள் தங்கள் பெண் குழந்தைகளை விலைக்கு விற்கின்றனர். தம்பதிகள் சண்டையோ ஓயாதது. (31—33)

பெரியோர்களது ஆசிரமங்கள், புண்ணிய தீர்த்தங்கள், நதிகள் ஆகியன வேறு மதத்தவர்கள் (யவனர்கள்) பிடியில் இருந்தன. தீயமனம் படைத்த அவர்கள் பல தேவாலயங்களை நாசப்படுத்தினார்கள். (34)

இப்பொழுது யோகிகளோ, சித்தர்களோ, ஞானிகளோ, நற்செயல் புரியும் சான்றோர்களோ இல்லை. நற்செயல்களுக்கான சாதனங்கள் அனைத்தும் கலிபுருஷன் என்னும் காட்டுத்தீயினால் எரிந்து சாம்பலாயின. (35)

இந்தக் கலியில் அனைத்து தேச வாசிகளும் கடைகளில் அன்னத்தை விற்கிறார்கள். அந்தணர்கள் கூலிக்கு வேதம் கற்றுக் கொடுக்கிறார்கள். பெண்களோ விபசாரம் செய்து, தங்களைப் போஷித்துக் கொள்கிறார்கள். (36)

இம்மாதிரி பூவுலகம் முழுவதிலும் கலியுகத்தின் கொடுமைகளைக் கண்டு கொண்டே, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் திருவிளையாடல்கள் புரிந்த யமுனா நதி தீரம் வந்தேன். (37)

முனிவர்களே! அங்கு ஓர் ஆச்சரியத்தைக் கண்டேன். இளமங்கை ஒருத்தி மிகவும் மனவருத்தத்துடன் அங்கு உட்கார்ந்திருந்தாள். (38)

அவள் அருகில் வயதான கிழவர்கள் இருவர் பெருமூச்சுவிட்டுக் கொண்டு மயங்கிய நிலையில் படுத்திருந்தனர். அவ்விளமங்கை அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்துகொண்டு, சிலபோது அவர்களை எழுப்ப முயற்சி செய்து, (அதில் தோல்வியுற்று) அழுது புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள். (39)

‘தங்களது உண்மைநிலையினைக் கண்டு இரங்கிக் காத்து ரட்சிப்பார் யார்?’ எனப் பத்து திசைகளிலும் தேடிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த மங்கையைச் சுற்றி, நூறு பெண்கள் விசிறி வீசிக்கொண்டு, அவளுக்கு ஆறுதல் கூறிக் கொண்டிருந்தனர். (40)

வெகுதொலைவிலிருந்து இந்தக் காட்சியைக் கண்ட நான் மிகவும் வியப்புற்று, அவர்களைப் பற்றிய உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்பி, அவர்களிடம் சென்றேன். என்னைக் கண்டதும் அவ்விளமங்கை எழுந்து நின்று கலங்கிய மனதுடன் கூறலானாள். (41)

இளமங்கை கூறுகிறாள்—— பெரியோரே! சாதுவே! ஒரு நிமிடம் இங்கு தங்கியிருந்து, எனது மனக்கவலையைப் போக்க வேண்டும். தங்களது தரிசனம் உலகத்திலுள்ள எல்லா ஜீவராசிகளின் அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கவல்லது. (42)

தங்களது உபதேசத்தால் எனது மனக்கவலையும் நீங்கும்; அமைதியும் கிட்டும். ஜீவர்களுக்கு நல்ல காலம் வரும் போதுதானே நல்லோர்களின் தரிசனம் கிடைக்கிறது! (43)

நாரதர் கூறினார்—— அப்பொழுது நான் அந்த மங்கையிடம், “அம்மா! நீ யார்? இவர்கள் இருவரும் உனக்கு என்ன (உறவு முறை) ஆகவேண்டும்? உன் அருகிலிருக்கும் தாமரைக் கண்ணழகிகளான இவர்கள் யார்? உனது கவலைக்கான காரணம் என்னவென்று சொல்” என்று கேட்டேன். (44)

இளமங்கை (பதில்) கூறுகிறாள்—— (முனிவரே!) எனது பெயர் பக்தி. இவர்கள் என் மக்கள் — ஞானம், வைராக்கியம் என்ற பெயரினர். காலத்தின் கோலத்தால் இவர்கள் மூப்பு அடைந்துள்ளனர். (45)

இந்தப் பெண்களோ கங்கை முதலிய புண்ணிய நதிகள். எனக்குப் பணிவிடை செய்ய இவர்கள் இங்கு வந்துள்ளனர். தேவர்களான இவர்கள் பணிபுரியும் பாக்கியம் பெற்றும், எனக்கு இன்பமோ, மன அமைதியோ கிட்டவில்லை. (46)

தவச்சக்கரவர்த்தியே! இப்பொழுது என் சரிதத்தைச் சற்றுக் கவனமாகக் கேளுங்கள். அது மிகவும் விஸ்தாரமானது. இருப்பினும் அதை முழுவதுமாகக் கேட்டு, எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும். (47)

நான், திராவிட (தென் தமிழ்) நாட்டில் பிறந்தவள். கர்நாடக தேசத்தில் வளர்ந்தேன். மகாராஷ்டிரத்தில் சிற்சிலவிடங்களில் பெருமை பெற்றேன். கூர்ஜரதேசத்தில் கிழத்தன்மையை அடைந்தேன். (48)

கோரமான இந்தக் கலிகாலத்தின் தாக்கத்தால் வேதத்தைப் புறக்கணிக்கும் பாஷண்டிகள், என்னை இவ்வாறு அலங்கோலப்படுத்திவிட்டனர். வெகுகாலமாக இந்தத் துன்பத்தில் இருப்பதால், நானும் என் மக்கள் இருவரும் உடல் மெலிந்து, வலுவிழந்து, ஒளியிழந்து இவ்வாறு வாடுகிறோம். (49)

ஆனால், இந்த பிருந்தாவனம் வந்தது முதல், நான் மறுபடியும் அழகுமிக்க இளமங்கையாக ஆகிவிட்டேன். (50)

ஆனால், எதிரில் படுத்திருக்கும் எனது இரு மக்களும் சோர்வடைந்து துன்பப்படுகிறார்கள். ஆகவே, நான் இந்த பிருந்தாவனத்தை விட்டு விட்டு வேறிடம் செல்ல விரும்புகிறேன். (51)

இவர்களிருவரும் மூப்பால் துன்பப்படுவது கண்டு நானும் துன்பப்படுகிறேன். நான் யுவதியாகவும், என் மக்கள் இருவரும் கிழவர்களாகவும் இருக்கக் காரணமென்ன? (52)

நாங்கள் மூவரும் ஒன்றாகத்தானே இருக்கிறோம்? அப்படியிருக்க, இந்த மாறுபாடு ஏன்? உலகில் தாய் கிழவியாகவும், மக்கள் இளமையாகவும் இருப்பதுதானே இயல்பு. ஆனால், எங்கள் விஷயத்தில் மட்டும் ஏன் இந்த மாறுபாடு? (53)

இதைக் கண்டு எனக்கு வியப்பும் துன்பமும் ஒருசேர வருகிறதே. தாங்களோ யோகிகளில் சிறந்தவர்; முக்காலமும் உணர்ந்த அறிஞர். இதற்கான காரணம் என்னவோ? தயவு செய்து கூறவேண்டுகிறேன். (54)

நாரதர் (பதில்) கூறுகிறார்—— அம்மா! நான் உனது துன்பங்களின் காரணத்தை, எனது ஞானக்கண்களால் கண்டு கூறுகிறேன். நீ கவலையை விடு. பகவான் ஸ்ரீஹரி, உனது துன்பங்களைத் துடைத்து மங்களங்களைத் தருவார். (55)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சிறந்த முனிவரான நாரதர், ஒரு நொடியில் அவள் துன்பத்திற்கான காரணத்தை அறிந்து கூறலானார். (56)

நாரதர் கூறுகிறார்—— அம்மா! கவனமாகக் கேள். கோரமான பல தீங்குகளைத் தரும் கலியுகம் இப்போது நடைபெறுகிறது. ஆகவே ஒழுக்கம் (ஸதாசாரம்), யோகமார்க்கம், தவம் ஆகிய அனைத்தும் இப்பொழுது அழிக்கப்பட்டுவிட்டன. (57)

மக்களோ மூர்க்கத்தனம், தீச்செயல்கள் ஆகியவற்றில் ஈடுபாடு கொண்டு அரக்கர்களாக மாறி வருகிறார்கள். உலகில் எங்கு பார்த்தாலும் நல்லவர்கள் துன்பத்தில் வாடுகிறார்கள்; தீயோர்கள் இன்பமாக இருக்கிறார்கள். இந்நிலையில் தைரியத்தை மேற்கொண்டு நற்செயல்கள் செய்பவனே சிறந்த அறிவாளி, பண்டிதன், ஞானி என அழைக்கப்படுவான். (58)

வருடந்தோறும் இந்த பூமி, ஆதிசேஷனுக்குத் தலைச்சுமையைத்தான் அதிகரித்து வருகிறது. எதைத் தொடலாம்? எதைப் பார்க்கலாம்? என்கிற நிலையும் மாறிவிட்டது. நற்செயல்கள் எங்குமே காணப்படவில்லை. (59)

உன்னையோ, உனது பிள்ளைகளையோ கவனிப்பார் யாருமில்லை. மக்கள் உலகியல் இன்பங்களில் மனத்தைச் செலுத்துவதால் குருடர்களாகி, உங்களைக் கவனிக்கவில்லை. கவனிப்பாரற்ற நீங்கள் முதுமையை அடைந்து துன்புறுகிறீர்கள். (60)

பிருந்தாவனம் வந்ததால் நீ மறுபடியும் அழகிய யுவதியாக ஆனாய். பிருந்தாவனம் பரம புண்ணியமானது. அதனால், பக்தி இங்கு மகிழ்ந்து நடனமாடுகிறது. (61)

ஞானம், வைராக்கியம் என்கிற உன் மக்களை இங்கு ஆதரிப்பாரின்மையால், இவர்களது மூப்பு நீங்கவில்லை. ஆனால், பகவான் விளையாடிய இந்த மண்ணின் தொடர்பால் இவர்களுக்கு ஆன்மசுகம் உண்டாகியுள்ளது. அதனால், இவர்கள் சற்றே தூங்குபவர்கள் போலிருக்கிறார்கள். (அதாவது, பிருந்தாவனத்தில் பக்தியொன்றே பிரதானம். அங்கு ஞானத்திற்கோ (அறிவிற்கோ), வைராக்கியத்திற்கோ (துறவு நிலைக்கோ) இடமில்லை. எங்கு காணினும் பக்தி வெள்ளமே! (62)

பக்தி கேட்கிறாள்—— (நாரதரே!) ராஜா பரீக்ஷித் பாவியான இந்தக் கலியை ஏன் தங்க வைத்தார்? இவன் வந்ததும் முன்பிருந்த சகல வஸ்துக்களின் சாரமும் எங்கு சென்றனவோ? தெரியவில்லை. (63)

கருணைக் கடலான பகவான் ஸ்ரீஹரியும் இதைப் பார்த்துக் கொண்டு எப்படி வாளாவிருந்தார்? முனிவரே! எனது இந்தச் சந்தேகத்தைத் தெளிவுபடுத்துங்கள். தங்களது இன்சொற்கள், எனக்கு மனவமைதியை அளிக்கின்றன. (64)

நாரதர் பதில் கூறுகிறார்—— அம்மா குழந்தாய்! நீ ஆசையோடு கேட்டுவிட்டாய். ஆகவே, ஆவலோடு கவனமாகக் கேள். கல்யாணி! (மங்களமானவளே!) நான், உனக்கு அனைத்தையும் கூறுகிறேன். உனது துன்பங்கள் தானாகவே அழியும். (65)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மண்ணுலகை விடுத்து, என்றைக்கு தனது ஸ்ரீவைகுண்டத்திற்கு எழுந்தருளினாரோ, அன்றே நற்செயல்களுக்குத் தீங்கு செய்யும் கலியுகம் பிறந்துவிட்டது. (66)

மன்னன் பரீக்ஷித், அனைத்து திசைகளிலும் வெற்றிக்கொடி நாட்டி வரும் வேளையில், இந்தக் கலியைச் சந்தித்தான். ஆனால், இந்தக் கலி தீனனாக அவனது திருவடிகளில் சரணமடைந்தான். மகரந்தத்தையே தேடும் வண்டுபோல் எதிரிலுள்ள நற்பொருளையே தேடிச் செல்லும் மன்னன் பரீக்ஷித், ‘நாம் இவனைக் கொல்லக் கூடாது’ என எண்ணினான். (67)

தவம், யோகம், சமாதி ஆகிய உபாயங்களால் பெறவியலாத உயர்ந்த பதவி கலியுகத்தில், பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருநாமங்களைக் கூறுவதாலேயே எளிதில் பெறலாகும். (68)

இந்தக் கலியுகம் சாரமற்றதாயினும் பகவன் நாம சங்கீர்த்தனத்தாலேயே அனைத்து நலன்களும் எளிதில் பெறலாகும் தன்மையை எண்ணியும், கலியுகத்தால் தோன்றும் அனைத்து ஜீவராசிகளின் நன்மையைக் கருதியும், இந்தக் கலியைக் கொல்லாமல் விடுத்தான். (69)

இந்தக் கலியில் மக்கள் தவநெறி விடுத்து, மறநெறியில் ஒழுகுவதால் அனைத்துப் பொருள்களின் சாரமும் அழிந்துவிட்டது. பூமியில் உள்ள எல்லாப் பொருட்களும் விதையற்ற பதர் போல் ஆயின. (70)

அந்தணர்கள், உணவிற்கும் செல்வத்திற்கும் ஆசைப்பட்டு வீடுவீடாகத் தெருத்தெருவாக ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளைக் கூறி வருவதால், கதைகளின் சாரம் (பெருமை) போய்விட்டது. (71)

பலவிதத் தீச்செயல்கள் புரிபவர்கள், தெய்வமில்லை என்று பேசித் திரியும் நாத்திகர்கள், மறநெறி ஒழுக்கத்தால் நரகம் புக இருப்பவர்கள் ஆகியோர் நதி தீரங்களிலும் தேவாலயங்களிலும் வசிப்பதால், தீர்த்தத்தின் மகிமை குறைந்து பெருமை அழிந்தது. (72)

காமம், கோபம், பேராசை, உலகியல் விஷயங்கள் ஆகியவற்றிலேயே மனம் மயங்கி ஈடுபாடு கொண்டு, அவற்றைப் பெற வேண்டி, போலியாகத் தவம் செய்வோர்களது செய்கையால் தவத்தின் பெருமை நீங்கியது. (73)

மனவடக்கமின்மை, பேராசை, ஆடம்பரம், வேதநெறி விடுத்த நாத்திக எண்ணம் ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடித்து, அறநூல்களைப் பயிலாது விடுத்ததால் தியானயோகத்தின் பெருமையழிந்தது. (74)

பண்டிதர்களோ முக்திநெறி பெற முயலாது, விலங்குகள் போல பெண்டிர் இணக்கம் கொண்டு, குழந்தைகள் பெற்றுக் கொள்வதிலேயே அறிவைச் செலுத்துவதால் முக்திநெறி அறியா மூடர்களாயினர். (75)

தொன்றுதொட்டு வழிவழியாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வந்த விஷ்ணு பக்தி, இப்பொழுது காணக் கிடைக்கவில்லை. இவ்வாறுதான் எல்லா வஸ்துக்களின் சாரமும் (பெருமையும்) காணக் கிடைக்காது அழிந்துபோயின. (76)

இதுதான் இந்தக் கலியுகத்தின் இயல்பு, கலி தர்மம். இதில் யார் மீதும் குற்றமில்லை. இதனாலேயே தாமரைக்கண்ணனான பகவான் (கண்களுக்குப் புலனாகாது) வெகு அருகிலேயே இருந்தும் இவ்வளவையும் பொறுத்துக் கொண்டிருக்கிறார். (77)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! இவ்வாறு நாரதர் கூறக் கேட்ட பக்தி என்கிற பெண்ணுக்கு ஆச்சரியம் தாங்கவில்லை. இதைக் கேட்டு, பக்தி எதைக் கூறினாளோ, அதைக் கேள். (78)

பக்தி கேட்கிறாள்—— தேவரிஷியே! தாங்களே புண்ணியசாலி. தங்களது தரிசனம் பெற்றது எனது பாக்கியமே. இவ்வுலகில் இறையடியார்களது தரிசனமே அனைத்து சித்திகளையும் (நலன்களையும்) பெற உயர்ந்த காரணமாகும். (79)

தாங்கள் ஒரு முறை செய்த உபதேசத்தைக் கேட்டு, கயாதுவின் புதல்வனான பிரகலாதன், இவ்வுலக மாயையை வெற்றி கொண்டான். தங்களது கருணையால்தான் துருவனும் அழிவற்ற துருவபதத்தைப் பெற்றான். சகல க்ஷேமத்தையும் அருளும் பிரும்மதேவரின் புதல்வர் தாங்கள். நான், தங்களை வணங்குகிறேன்; என்னைக் காப்பாற்ற வேண்டும். (80)

ஸ்ரீபத்மபுராணம், ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இரண்டாவது அத்தியாயம் — நாரதர், பக்தியின் துன்பத்தைத் துடைக்க முயற்சித்தல்

நாரதர் கூறுகிறார்—— பெண்ணே! நீ ஏன் வீணாக வருந்துகிறாய்? ஏன் சிந்தை கலங்குகிறாய்? பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித் தாமரைகளை இடையறாது தியானம் செய். அவரது திருவருளால் உனது துன்பங்களனைத்தும் தானாக விலகும். (1)

கௌரவர்களது அக்கிரமச் செயல்களிலிருந்து திரௌபதியைக் காக்கவில்லையா? கோபியர்களை(ப் பல துன்பங்களிலிருந்து) காக்கவில்லையா? அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இப்போது எங்கே போய்விட்டார்? (2)

நீ பக்தியல்லவா? தமது உயிரைவிட உன்னிடம் அதிக அன்பு வைத்துள்ளார், பகவான். நீ அழைத்தால், அவர் பரமபாவிகள் வீட்டிற்குக்கூட வருவார். (3)

சத்திய யுகம் (கிருத யுகம்), திரேதா யுகம், துவாபர யுகம் ஆகிய மூன்று யுகங்களிலும் ஞானமும் வைராக்கியமுமே முக்தி சாதனங்கள். ஆனால், இந்தக் கலியுகத்தில் பக்தியொன்றே பிரும்மத்துடன் இரண்டறக் கலப்பதான முக்திக்கு எளிய வழி. (4)

இதை நினைத்துத்தான் ஆனந்தமே வடிவான, ஞானஸ்வரூபரான பகவான் உன்னைத் தேகத்தோடு படைத்தார். மிக்க அழகியான நீயோ ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு மிகவும் பிரியமானவள். (5)

முன்பொரு சமயம், நீ இருகைகளையும் கூப்பி வணங்கி பகவானிடம், ‘நான் என்ன (பணிவிடை) செய்யவேண்டும்?’ எனக் கேட்க, அவரும், ‘நீ என் பக்தர்களைப் போஷித்து வருவாயாக’ எனக் கட்டளையிட்டார். (6)

பகவானது கட்டளையை உடனே ஒப்புக்கொண்ட உன்னைக் கண்டு மிகவும் மகிழ்ந்த பகவான், உனக்கு முக்திதேவியைப் பணிப்பெண்ணாக நியமித்து, ஞானம், வைராக்கியம் — இவை இரண்டையும் உனது குழந்தைகளாகத் தந்தார். (7)

பின், நீ உனது நிஜ ஸ்வரூபத்துடன் பகவானது ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் பக்தர்களை வளர்த்து வந்தாய். பூவுலகில் அடியார்களைக் காக்க, நீ நிழலுருவை ஏற்று வந்தாய். (8)

அப்பொழுது முக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் ஆகியவர்களுடன் நீ இப்பூமிக்கு வந்தாய். கிருத யுகம் (சத்திய யுகம்), திரேதா யுகம், துவாபர யுகம் ஆகிய மூன்று யுகங்களிலும் பரமானந்தமாய் இருந்தாய். (9)

இந்தக் கலியுகத்தில் உனது சேடியான முக்தி (வேதத்திற்குப் புறம்பான) பாஷண்டர்களாகிய நோயினால் தாக்கப்பட்டு மெலிந்து போனாள். ஆகவே, அவள் உன் கட்டளையையேற்று ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்றாள். (10)

நீ நினைக்கும் போதெல்லாம் அவள் இப்பூவுலகம் வந்து போகிறாள். ஆனால், நீ ஞானம், வைராக்கியம் இரண்டையும் உன் மக்களாக ஏற்று, உன்னிடமே வைத்துக் கொண்டாய். (11)

இந்தக் கலிகாலத்தில் அவர்களை ஒருவரும் ஏற்றுக் கொள்ளாது ஒதுக்கிவிட்டபடியால், அவர்கள் உற்சாகமிழந்து மூப்பை அடைந்தனர். இதனால், நீ கவலை கொள்ள வேண்டாம். இவர்கள் திரும்பவும் புதிய பலத்துடன் இருக்க, நான் ஆவன செய்கிறேன். (12)

அழகிய முகமுடைய பெண்ணே! இந்தக் கலியுகத்திற்குச் சமமாக வேறெந்த யுகமும் இல்லை. இந்த யுகத்தில் ஒவ்வொருவர் வீட்டிலும், ஒவ்வொருவர் இதயத்திலும் உன்னைக் குடியிருக்கச் செய்கிறேன். (13)

(இதோ பார்!) கர்மயோகம், ஞானயோகம் ஆகிய மற்ற எல்லா நெறிகளையும் தொலைவில் நிறுத்தி, பக்தியையே முக்கியமாகக் கொண்ட பலபடியான விழாக்களை முன்னிருத்தி நடத்தி, உன்னை (பக்தியை) இவ்வுலகெங்கும் பரவச் செய்வேன். அவ்வாறு செய்யவில்லையானால், நான் பகவத் பக்தனல்லன்; இறையடியவனல்லன். (14)

இந்தக் கலியுகத்தில் பரமபாவிகளான மக்களும் உன்னைப் பின்பற்றி நடப்பார்களேயானால், அவர்கள் சிறிதும் பயமின்றி, ஸ்ரீவைகுண்டத்தை அடைவார்கள். (15)

அன்பே வடிவான பக்தி, எவனுடைய இதயத்தில் நித்தியவாஸம் செய்கிறாளோ, அவனது மனதும் மிக்க தூய்மை பெறுகிறது. அவன் கனவிலும் யமனைக் காணமாட்டான். (அவனுக்கு மரண பயமில்லை.) (16)

பக்தியோடு கூடிய மனமுள்ளவனை (பக்தனை)ப் பூதப்பிரேத பிசாசங்கள், ராக்கதர்கள், அசுரர்கள் ஆகிய எவர்களும் நெருங்கவியலாது. (17)

தவம், வேதமோதுதல், ஞானம், கர்மயோகம் ஆகிய எந்தச் சாதனங்களாலும் பகவானை வசப்படுத்த முடியாது. ஆனால், பக்திக்கு மட்டுமே அவர் கட்டுண்டவர். இதற்கு கோபிகைகளே முன்னுதாரணம். (18)

பல்லாயிரக்கணக்கான பிறவிகளில் செய்த புண்ணியத்தின் பயனாலேயே, ஒருவனுக்கு பக்தியோகத்தில் மனம் ஈடுபடுகிறது. கலியுகத்தில் பக்தியே (முக்திக்குச்) சிறந்த சாதனம். பக்தியிருப்பின் இறைவன் நம் கண்முன்னே நிற்பான். (19)

பக்தியை நிந்திப்பவன், ஏற்காதவன் மூவுலகங்களில் துன்பத்தைத்தான் பெறுவான். முன்பொரு சமயம் பக்தனான அம்பரீஷனை அசட்டை செய்ததனால், துர்வாச மகரிஷி மிகவும் துன்பத்திற்குள்ளானார். (20)

பற்பல விரதங்கள், புண்ணிய நதிகளில் ஸ்நானம், யோகப்பயிற்சிகள், வேள்விகள் செய்தல், வேதாந்த விசாரம் செய்தல் ஆகிய பலவிதமான சாதனங்களால் யாது பயன்? இவைகளால் முக்தி பெற உதவ முடியாதே. ஆனால், முக்தியைப் பெற்றுத் தருவதற்கு பக்தி ஒன்றே போதும்! (21)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு நாரதர் தனது பெருமைகளை வர்ணிக்கக் கேட்ட பக்தி என்கிற பெண், தனது அவயவங்களெல்லாம் புதுப்பொலிவு பெற, உடல் வலிமை பெற மகிழ்ந்து அவரிடம் கூறலானாள். (22)

பக்தி கூறுகிறாள்—— நாரதரே! நீங்கள்தான் பாக்கியம் செய்தவர். என்னிடம் உங்களுக்குத்தான் எத்தனை உறுதியான அன்பு? நான், தங்கள் இதயத்திலிருந்து எங்குமே செல்லமாட்டேன். அங்கேயே உறுதியாக இருப்பேன். (23)

பெரியோரே! தங்களது கருணையே கருணை. ஒரு நொடியில் எனது துன்பங்களை நீக்கிவிட்டீரே! ஆனால், என் பிள்ளைகள்தான் இன்னும் உணர்வின்றி இருக்கிறார்கள். அவர்களைச் சீக்கிரம் எழுப்பிவிடுங்கள்; உணர்வு பெறச் செய்யுங்கள். (24)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— அவள் கூறியதைக் கேட்ட நாரதர் மிக்க கருணை கொண்டு, அவர்களைத் தன் கைகளால் உலுக்கி எழுப்பத் தொடங்கினார். (25)

அவர்களது காதுகளருகில் தனது முகத்தைக் கொண்டு சென்று, ‘ஞானமே! விழித்துக் கொள். வைராக்கியமே! சீக்கிரம் எழுந்திரு’ என்று உரக்கக் கூறினார். (26)

அதன்பின் வேதங்களைக் கூறினேன். உபநிடதங்களைச் சொன்னேன். ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையைப் பன்முறையும் கூறினேன். இதன்பின், அவர்களும் எப்படியோ வேண்டாவெறுப்பாக எழுந்தனர். (27)

ஆனால், சோம்பலால் கொட்டாவிவிட்டவண்ணம் கண்களைத் திறந்துகூடப் பார்க்காமல் இருந்தனர். பெரும்பாலும் கொக்குபோல் வெளுத்திருந்தனர். அவர்களது கைகால்கள் உலர்ந்த கட்டைபோல் கடினமாகவும் ஒளியற்றனவாகவும் இருந்தன. (28)

பசி—தாகத்தினால் இவ்வாறு மிகவும் மெலிந்த அவர்கள், திரும்பவும் தூங்குவது கண்ட நாரதர் மிகவும் கவலையுற்று, ‘இப்பொழுது என்ன செய்யலாம்?’ எனச் சிந்தித்தார். (29)

சௌனகரே! இவர்களது தூக்கமும், அதைவிடப் பெரிதான கிழத்தனமும் எவ்வாறு நீங்கும்? அந்தோ! இப்பொழுது என் செய்வது என்று நினைத்து வருந்திய நாரதர், பகவான் கோவிந்தனைத் தியானித்தார். (30)

அப்பொழுது ஓர் ஆகாயவாணி கேட்டது—— “முனிவரே! வருந்த வேண்டாம். உங்களது முயற்சி நிச்சயமாகப் பயனளிக்கும். (31)

தேவரிஷியே! இதற்காக நீ ஒரு நற்கர்மம் ஆற்றுவாய். சாந்தியையே அணிகலனாகக் கொண்ட சான்றோர்கள், அதைப் பற்றி உனக்குக் கூறுவார்கள். (32)

நீ, அந்த நற்கர்மத்தைச் செய்தவுடன் இவர்களது தூக்கமும் மூப்பும் நொடியில் நீங்கிவிடும்; பக்தியும் எங்கும் பரவும்.” (33)

இந்த ஆகாயவாணியை அங்குள்ள அனைவரும் தெளிவாகக் கேட்டனர். நாரதரோ மிகுந்த வியப்புடன், ‘இதன் கருத்து என்னவென்றே புரியவில்லையே?’ எனத் தனக்குள்ளேயே சொல்லிக் கொண்டார். (34)

நாரதர் கூறுகிறார்—— இந்த ஆகாயவாணியோ மறைபொருளாகக் கூறுகிறது. இவர்களது துன்பம் துடைக்கும் அந்தப் புண்ணிய கர்மம்தான் என்ன? அதைச் செய்யும் வழி என்ன? இதைச் செய்து வைப்பவர் யார்? (35)

அந்த ஸத்புருஷர் எங்கு கிடைப்பார்? நமக்கு அதை எவ்வாறு கூறுவார்? இப்பொழுது ஆகாயவாணி கூறியதன் தொடர்பாக, நான் என்ன செய்ய வேண்டுமோ? (36)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! நாரதர் ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய இருவரையும் அங்கேயே விட்டுவிட்டு, ஒவ்வொரு தீர்த்தமாகச் சென்று, (தீர்த்தயாத்திரை செய்யவாரம்பித்து,) வழியில் நேர்படும் முனிவர்களிடம் ஆகாயவாணி கூறியப் புண்ணிய கர்மத்தின் ஸாதனம் பற்றிக் கேட்கலானார். (37)

அவர் கூறியதை மட்டும் கேட்ட அவர்கள், நிச்சயமான விடையைக் கூறவில்லை. சிலர், அதைச் செய்வதே மிகவும் கடினம் என்றனர். சிலரோ, இதைப் பற்றிய நிச்சயமான பதிலைப் பெறுவது சுலபமில்லை என்றனர். மற்றும் சிலர் மௌனம் சாதித்தனர். வேறு சிலரோ, இதற்குத் தவறான பதிலைக் கூறி, அதனால் நாம் அவமானப்பட நேர்ந்தால் என்ன செய்வது? என பயந்து அங்கிருந்து நழுவினார்கள். (38)

மூவுலகங்களும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்து ‘ஆகா! ஆகா!’ என்றது. மக்கள் தங்களுக்குள் ரகசியமாக, “ஐயா! வேதம், உபநிடதம், ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை என இம்மூன்றையும் திரும்பத் திரும்ப, அவர்கள் காதில் உரக்க ஓதின பின்பும், பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் என்கிற இவர்கள் மூவரும் தூக்கத்திலிருந்து எழவில்லையெனில், வேறெந்த உபாயம்தான் உள்ளது?” என்று காதோடு காதாகப் பேசிக் கொண்டனர். (39—40)

யோகீசுவரரான நாரதருக்கே இது பற்றித் தெரியவில்லையெனில், இப்பூவுலகத்தவரான இவ்வுலக மக்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? அவர்கள் எப்படி பதில் கூறுவார்கள்? (41)

இவ்வாறு நாரதர் கேட்டதற்கு அனைத்து ரிஷி—முனிவர்களும் இதற்கான பதிலை அறியாததால், ‘இது செயற்கரிய செயல்’ என்று மட்டும் நிச்சயமாகக் கூறினார்கள். (42)

இவ்வாறு விடைபுரியாது மிக்க கவலை கொண்ட நாரதர் பதரிகாசிரமம் சென்றார். ‘ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய இருவர்களையும் எழுப்ப வேண்டி, நான் இங்கு கடுந்தவம் செய்வேனாக’ என்று தீர்மானித்தார். (43)

அப்பொழுது கோடி சூரியப்பிரகாசம் பொருந்திய ஸநகாதி முனிவர்கள் அவரெதிரில் தோன்றினர். அவர்களைக் கண்ட நாரத முனிவர் (முறைப்படி அவர்களை வணங்கிக்) கேட்கலானார். (44)

நாரதர் கேட்கிறார்—— பெரியோர்களே! இன்று உங்களைச் சந்தித்தது என்னுடைய பெரும் பேற்றின் பயனே! என்னிடம் கருணை கொண்டு (எனது சந்தேகத்திற்கு) விரைவில் பதில் கூறுங்கள். (45)

நீங்கள் நால்வரும் மகாயோகீசுவரர்கள், அறிஞர்கள், பலவும் கற்றவர்கள், பார்ப்பதற்கு ஐந்து வயது பாலகர்களாகக் காட்சியளிக்கிறீர்கள். ஆனால், முன் தோன்றியவர்களுக்கும் (கசியபர் முதலிய பிரஜாபதிகளுக்கும்) முன் தோன்றியவர்கள், நீங்கள். (46)

எப்பொழுதும் ஸ்ரீவைகுண்டத்திலேயே வாஸம் புரிபவர்கள். பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருநாமங்களை ஓதிக் கொண்டிருப்பவர்கள். பகவானது திருவிளையாடல்களான அமுதத்தை சதா பருகிக் கொண்டு மெய்மறந்த நிலையிலிருப்பவர்கள். உங்களுக்கு பகவத் கதைகளைச் செவியாரப் பருகுவதே ‘உண்ணும் சோறும் பருகும் நீரும்’. (47)

‘ஸ்ரீஹரியே நமக்குச் சரணம்’ என்கிற வார்த்தையே, உங்கள் திருவாயிலிருந்து வெளிவரும் தாரக நாமம். ஆகவே, காலத்தின் கோலமான ஜரை (மூப்பு) உங்களிடம் அண்டாது. அதன் தொல்லை உங்களுக்கில்லை. (48)

முன்பொரு காலத்தில் தங்களது புருவ நெறித்தலாலேயே ஸ்ரீவிஷ்ணுபார்ஷதர்களான ஜய—விஜயர்கள் கீழே பூவுலகில் வந்து பிறந்து, பின் உங்கள் கருணையால் திரும்பவும் ஸ்ரீவைகுண்டம் அடைந்தனர். (49)

மகாபாக்கியத்தின் பயனாக, இன்று உங்களது தரிசனம் கிடைத்தது. கருணைக்கடலான நீங்கள், தீனனான எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும். (50)

அசரீரி எனக்குக் கூறிய சாதனம் என்ன? எதைப் பற்றிக் கூறியது? நான் அதை எவ்வாறு அனுஷ்டிப்பது? இதைப் பற்றித் தாங்கள் விரிவாக எனக்குக் கூறவேண்டும். (51)

பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய மூவருக்கும் சுகம் எவ்வாறு கிடைக்கும்? அனைத்து வருணத்தவர்களும் இவர்களை அன்போடு ஆதரிக்க வேண்டும். (அதற்கான உபாயம் கூறுங்கள்.) (52)

ஸநகாதி முனிவர்கள் (குமாரர்கள் பதில்) கூறுகிறார்கள்—— தேவரிஷியே! கவலையை விடுங்கள். மனத்தில் மகிழ்ச்சிக் கொள்ளுங்கள். முன் காலத்திலிருந்தே இதற்கான எளிய வழி இருக்கிறது. (53)

நாரதரே! நீர்தான் புண்ணியம் செய்தவர்; வைராக்கியமுள்ள துறவிகளுக்கும் துறவி; பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அடியவர்களுக்கெல்லாம் நாயகமணி; பக்தியோகத்தைப் பரப்புவதில் சூரியனைப் போல் பிரகாசிப்பவர். (54)

பக்தியைப் பரப்புவதில் நீங்கள் கொண்ட முயற்சி (ஈடுபாடு) வியப்பைத் தரும் புதிய முயற்சி அல்ல. இறையடியார்களுக்குப் பக்தியை நன்கு பரப்புவதுதானே ஏற்றச் செயல். (55)

இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் மகரிஷிகள் பற்பல உபாயங்களை முன்பே கூறியிருக்கிறார்கள். ஆனால், அவை எளிதானவையல்ல; கடினமானவை. முடிவில் சுவர்க்கம் முதலிய புண்ணிய உலகங்களைத்தான் பெற்றுத் தருவன. (மோட்சம் கிடைக்காது.) (56)

ஆனால், பகவானை அடைவிக்கும் முக்தி நெறி, இதுவரை மறைபொருளாகத்தான் உள்ளது. அவ்வழியை உபதேசிக்கும் மகான் கிடைத்தற்கரியவர். அவ்வழி, பெரும்பாலும் இறை தவத்தினால்தான் பெறலாகும். (57)

ஆகாயவாணி உமக்குக் கூறிய அந்த நற்கர்மம் பற்றி, நாங்கள் கூறுகிறோம். மனத்தைத் தூய்மையாக வைத்துக் கொண்டு ஒருமைப்பாட்டுடன் கேளுங்கள். (58)

நாரதரே! திரவிய யக்ஞம் (பொருள்கள் கொண்டு செய்யும் வேள்வி), தவவேள்வி, யோகவேள்வி, வேதமோதுதலான ஞானவேள்வி என்கிற இவற்றைப் பலர் அனுஷ்டிக்கிறார்கள். ஆனால், இவையனைத்தும் சுவர்க்கம் முதலிய புண்ணிய உலகங்களைப் பெறும் வழியைத்தான் போதிக்கின்றன. (59)

ஆனால், பண்டிதர்கள் ஞானவேள்வியையே முக்தி நல்கும் நற்செயலாகக் கூறுகின்றனர். அந்த ஞானவேள்வி சுகப்பிரும்மரிஷி (பரீக்ஷித்துக்குக்) கூறிய ஸ்ரீமத்பாகவதப் பாராயணமே. (60)

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் ஒலியைக் கேட்டாலே போதும் பக்தி—ஞானம்—வைராக்கியம் மூவரும் பலம் பெறுவார்கள்; ஞானம், வைராக்கியம் — இவர்களின் துன்பம் விலகும்; பக்தி மகிழ்ச்சி பெறும். (61)

சிங்கத்தின் கர்ஜனை கேட்டு நரிகள் ஓடி ஒளிவதுபோல், கலியின் எல்லா தோஷங்களும் (துன்பங்களும்) ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் துவனி (ஒலி) கேட்டு அழிந்து போகின்றன. (62)

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் ஒலியின் வலிமையால் அன்புச் சுவையைப் (பிரேமரஸத்தைப்) பெருக்கும் பக்தியானவள் ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய இருவர்களுடன் ஒவ்வொருவர் வீட்டிலும், ஒவ்வொருவர் இதயத்திலும் நர்த்தனம் புரிவாள். (63)

நாரதர் கூறுகிறார்—— நான் வேதம், உபநிடதம், பகவத்கீதை ஆகிய மூன்றையும் பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய மூவரது காதுகளிலும் பன்முறை ஓதினேன். ஆனால், அவர்கள் மூவரும் எழவில்லையே? (64)

அப்படியிருக்க, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்பதனால் மட்டும் எழுந்துவிடுவார்களா? ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் ஒவ்வொரு சுலோகத்திலும் ஒவ்வொரு பதத்திலும் வேத சாரம் நிறைந்துள்ளது. (65)

நீங்கள் நால்வரும் சரணாகத வத்ஸலர்கள் (அண்டியவர்களை ஆதரிப்பவர்கள்). தங்களது தரிசனம் என்றுமே வீணாகாதது (விரும்பும் பயன் தரவல்லது). காலதாமதமின்றி நான், அந்த நற்காரியத்தைச் செய்ய, எனது சந்தேகத்தைத் தீர்த்தருள வேண்டுகிறேன். (66)

ஸநகாதிகள் கூறுகிறார்கள்—— இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் கூறப்பட்ட கதைகள் முழுவதும் வேதம் மற்றும் உபநிடதங்களின் சாரத்தைத் தம்முள் கொண்டவை. அதன் பயன்களோ, அதிலிருந்து தனித்து மேம்பட்டு நிற்பவை. ஆகவே, இதன் பெருமை சொல்லுக்கு அடங்காதது. (67)

மரத்தில் அதன் ரசம் (சாறு) அடிவேர் முதல் நுனிக்கிளைவரை நிரம்பித்தான் உள்ளது. ஆனால், அதை அந்த இடங்களிலெல்லாம் சுவைக்க முடியுமா? முடியாதல்லவா? அதே சாறு, பழமாக வெளிவரும்போது, அதை அனைவரும் விருப்பத்தோடு சுவைக்கிறார்கள். (68)

பாலில் நெய் இருக்கிறது. ஆனால், பாலில் நெய்யின் சுவையை அனுபவிக்க முடிவதில்லை. அதே பாலைக் காய்ச்சித் தயிராக்கிக் கடைந்து வெண்ணெய் எடுத்து உருக்கினால் நெய் கிடைக்கிறது. அது தேவர்களுக்கும் சுவை அளிப்பதாக ஆகிறதல்லவா? (69)

கரும்பில் அடி முதல் நுனி வரை எங்கும் சர்க்கரையுள்ளது. ஆனால், அதைப் பிழிந்து கரும்புச்சாற்றை எடுத்து காய்ச்சினால்தானே சர்க்கரையாகச் சுவைக்க முடிகிறது? அதைப் போலத்தான் ஸ்ரீமத்பாகவதமும் முழுக்க முழுக்க வேத சாரம். (70)

இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதம் முழுவதும் வேதத்திற்கொப்பானது. பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய மூன்றையும் உலகில் நிலையாகப் பரப்பவே, ஸ்ரீவேதவியாசர் இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை வெளிப்படுத்தினார். (71)

முன்பொரு சமயம் மகாபாரதத்தைச் செய்த வியாச முனிவர், வேதங்களை நான்காக வகுத்தும், உபநிடதங்களின் உண்மைப் பொருளை பிரும்மசூத்திரங்கள் வாயிலாக வெளிப்படுத்தியும், ஸ்ரீமத் பகவத்கீதையை எழுதியும் (மனவமைதி பெறாமல்) கவலையுடன் அறியாமை கடலில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது தாங்கள்தான் ‘சதுஶ்லோகீ பாகவதம்’ என நான்கு சுலோகங்களில் இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை, அவருக்கு உபதேசம் செய்தீர்கள். இதைக் கேட்டதும் அவரது மனக்கவலைகள் நீங்கி அமைதி பெற்றார். (72—73)

இதில் தங்களுக்கு என்ன வியப்பு? என்ன சந்தேகம்? எங்களிடமே கேட்கிறீர்களே. நீங்கள் அவர்களது கவலைகளையும் துன்பங்களையும் நீக்க, ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தைக் கூறுங்கள். அதை அவர்கள் கேட்கட்டும். (74)

நாரதர் கூறுகிறார்—— மகனீயர்களே! தங்களது தரிசனம், ஜீவராசிகளின் பாவராசிகளை ஒரு நொடியில் பொசுக்கியழித்து, அனைத்து நலன்களையும் நல்குவது; சம்சாரச் சூழலான காட்டுத்தீயில் வெந்து சாம்பலாகும் மக்களுக்கு, அத்தீயை அழித்தொழிக்கும் பெருமழை. ஆயிரம் முடிகள் கொண்ட ஆதிசேஷன், தன் ஆயிரம் முகங்களிலிருந்தும் பெரு மழைபோல் வர்ஷிக்கும் பகவானுடைய திருக்கதையமுதைச் செவியாரப் பருகி நிற்பவர்கள் தாங்கள். அன்பின் இலக்கணத்தை (பிரேம பக்தியை) விளக்கும் விருப்பத்துடன் தங்களைச் சரணடைந்து வேண்டுகிறேன். (75)

பலப்பலப் பிறவிகளில் செய்த நற்செயல்களின் புண்ணியங்களெல்லாம் ஒன்றுதிரட்டிச் சேர்த்த பெரும்புண்ணியத்தாலேயே, மனிதனுக்குச் சான்றோர்களான சான்றோர்களின் இணக்கம் (சத்சங்கம்) கைகூடும். அப்பொழுது அவர்களுக்கு அறியாமையால் தோன்றிய மோகம் (பற்று) மற்றும் செருக்கு, அதனால் வந்த அஞ்ஞானவிருள் ஆகியவையனைத்தும் அழிந்தொழியும். அப்போதுதான் அறிவு தோன்றும். அறிவு தோன்றவே ‘எது நல்லது? எது தீயது?’ என்கிற உண்மையறிவான விவேகம் உதயமாகும். (76)

ஸ்ரீபத்மபுராணம், ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

மூன்றாவது அத்தியாயம் — பக்தியின் துயரம் நீங்குதல்

நாரதர் கூறுகிறார்—— ஸநகாதி மகரிஷிகளே! பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் ஆகியவர்களை (இவ்வுலகில்) நிலைத்து நிற்கச் செய்ய, சுகப்பிரும்மரிஷி கூறிய ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகள் முழுமூச்சுடன் எங்கும் பரவச் செய்து, அதன் வாயிலாக ஞான வேள்வியை எங்கும் ஒளிரச் செய்யப் போகிறேன். (1)

இந்த வேள்வியை நான் எங்கே செய்யட்டும்? அதற்கான ஒரு நல்ல இடத்தைக் கூறுங்கள். நீங்களோ வேதங்களின் கரை கண்டவர்கள். ஆகவே, ஸ்ரீசுகர் கூறிய அந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமையைக் கூற வேண்டுகிறேன். (2)

ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகள் எத்தனை நாட்கள் சொல்ல வேண்டும்? அதைச் செய்யும் விதிமுறைகள் என்னவோ? தயவு செய்து கூற வேண்டுகிறேன். (3)

ஸநகாதி முனிவர்கள் (பதில்) கூறுகிறார்கள்—— நாரதரே! நீங்களோ சிறந்த அறிஞர்; வணக்கத்திற்குரியவர். நீங்கள் கேட்டவையனைத்தும் நாங்கள் கூறுகிறோம். ஹரித்துவாரத்தின் அருகில் ஆனந்தவனம் என்ற ஒரு வனமுள்ளது. அது மிகவும் ஏகாந்தமான இடம். (4)

அங்கு அநேக மகரிஷிகள் வசிக்கிறார்கள். தேவர்களும் சித்தர்களும் அங்கு வந்து போகிறார்கள். பலவிதமான மரங்கள், செடி—கொடிகள் நிறைந்துள்ளதால், அந்த வனம் அடர்த்தியாகவுள்ளது. நுண்ணிய மெல்லிய மணல்கள் எங்கும் பரவியுள்ளன. (5)

அந்த வனம் மிகவும் அழகானது; ஏகாந்தமானது. பொற்றாமரை மணம் எங்கும் பரவி வீசும். அதனருகில் வசிக்கும் சிங்கம், யானை முதலிய பரஸ்பர விரோதம் பாராட்டும் பிராணிகள்கூடப் பகைமையை மறந்து அன்பாக வசிக்கின்றன. (6)

அங்கு தாங்கள் வேறு புதிய முயற்சிகள் ஏதும் ஏற்காது, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கூறும் ஞானவேள்வியைத் தொடங்குங்கள். அங்கு கதைகளின் இடையில் அபூர்வமான ஆனந்த அனுபவம் ஏற்படும். (7)

பக்திதேவியும் தன் கண்ணெதிரில் பலமற்று வயோதிகத்தால் வாடிவதங்கிப் போய் படுத்திருக்கும் ஞானம், வைராக்கியம் என்கிற தன் இரு புதல்வர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு அங்கு வருவாள். (8)

ஏனெனில், எங்கு ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகள் கூறப்படுகின்றனவோ, அங்கெல்லாம் பக்தி முதலியவர்கள் தாங்களாகவே வந்திடுவார்கள். அங்கு அவர்கள் காதுகளில் இக்கதைகளின் ஒலி விழுமேயானால், அம்மூவரும் முதுமை நீங்கி இளமை பெறுவார்கள். (9)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கூறிய ஸநகாதிகள் நாரதரையும் அழைத்துக் கொண்டு, ஸ்ரீமத்பாகவதமாகிற அமுதக் கதைகளைக் கேட்க விரும்பி, கங்கைக் கரைக்கு வந்தனர். (10)

இவ்வாறு அவர்கள் கங்கைக்கரைக்கு வரவே பூவுலகம், தேவருலகம், பிரும்மலோகம் ஆகிய அனைத்து உலகங்களிலும் உற்சாகம் மிகுந்தது. (அவர்களும் இங்கே வரலாயினர்.) (11)

பகவத் குண கதைகளான இன்சுவையமுதைப் பருக விருப்பமுள்ள எல்லா இறையடியார்களும் நான் முந்தி, நீ முந்தி எனப் போட்டி போட்டுக் கொண்டு முன் வந்தனர். (12)

அவ்வாறு வந்தவர்கள் பிருகு மகரிஷி, வசிஷ்டர், சியவனர், கௌதமர், மேதாதிதி, தேவலர், தேவராதர், பரசுராமர், விசுவாமித்திரர், சாகலர், மார்க்கண்டேயர், தத்தாத்திரேயர், பிப்பலாதர், யோகேசுவரர்களான வியாசர், அவரது தந்தை பராசரர், சாயா சுகர், ஜாஜலி, ஜன்ஹு முதலிய முதன்மையான மகரிஷிகள் அனைவரும் தங்கள் தங்கள் மனைவி, மக்கள், சீடர்கள் சூழ ஆவலோடு அங்கு வந்தனர். (13—14)

இவர்கள் தவிர நால்வேதங்கள், 108 உபநிடதங்கள், மந்திர—தந்திர சாஸ்திரங்கள், பதினேழு புராணங்கள், வேதாங்கங்களான சிக்ஷை, வியாகரணம் முதலிய ஆறு சாஸ்திரங்கள் ஆகிய அனைத்தும் தங்கள் தங்கள் நிஜ உருவுடன் அங்கு வந்தன. (15)

கங்கை முதலிய புண்ணிய நதிகள், புஷ்கரம் முதலிய தடாகங்கள், குருக்ஷேத்திரம் முதலிய புண்ணிய க்ஷேத்திரங்கள், பத்து திசைகள், தண்டகம் முதலிய வனங்கள், இமயம் முதலிய மலைகள் ஆகியவையனைத்தும் அழகிய திருமேனி தாங்கி அங்கு வந்தன. மேலும் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், தானவர்கள் ஆகிய அனைவரும் கதை கேட்க ஆவலோடு அங்கு வந்து கூடினர். தங்களது பெருமைகளை நினைத்துச் செருக்கி அங்கு வராதவர்களையும், பிருகு மகரிஷி அறிவுரை கூறி அழைத்து வந்தார். (16—17)

நாரதர், ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதாசிரவணமாகிற ஞானயக்ஞத்தில் தீட்சையேற்று, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே மனத்திலிருத்தி வழிபடும் ஸநகாதி யோகிகளுக்கு ஆசனமளிக்க, கதை சொல்ல வந்துள்ள அவர்கள் அதில் அமர்ந்தனர். அப்பொழுது ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதை கேட்க விரும்பி வந்த அனைவரும் அவர்களை வணங்கினர். (18)

கேட்க வந்தவர்களில் இறையடியார்களான வைணவப் பெருமக்கள், பற்றற்ற யோகிகள், துறவிகள், வேதமோதும் பிரும்மசாரிகள் ஆகியவர்கள் முற்பகுதியில் அமர்ந்தனர். அனைவருக்கும் முன் நாரதர் அமர்ந்தார். (19)

ஒரு பக்கம் ரிஷி கணங்களும், மற்றொரு பக்கம் தேவர்களும், இன்னொரு பக்கம் வேதங்களும் உபநிடதங்களும், வேறு பக்கம் புண்ணிய தீர்த்தங்களும், எதிர் வரிசைகளில் பெண்களும் தங்களுக்குகந்த ஆசனங்களில் அமர்ந்தனர். (20)

அப்பொழுது ஒரு பக்கம் போற்றி போற்றி (ஜய ஜய) என்றும், மற்றொரு பக்கம் நமஸ்காரம், வணக்கம் என்றும், மற்றும் சங்கம், பேரி முதலிய வாத்திய ஒலிகளும் எங்கும் கேட்கலாயின. வாசனைப் பொடிகள், பொரி, பூக்கள் ஆகியவற்றைச் சொரிந்தனர். (21)

சில தேவர்கள் புஷ்பக விமானங்களில் அமர்ந்து கொண்டு, கற்பகத்தருவின் பூக்களை அனைவர் மேலும் மழையெனப் பொழிந்தனர். (22)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு அவர்களது பூசனை முடிந்ததும், அனைத்து மக்களும் மனவொடுக்கத்துடன் கதைகளைக் கேட்க விரும்பி அமைதியானபொழுது, ஸநகாதி முனிவர்கள் மகாத்மாவான நாரதருக்கு, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமையை விளக்கமாகக் கூறலானார்கள். (23)

ஸநகாதிகள் கூறுகிறார்கள்—— இப்பொழுது நாங்கள், ஸ்ரீசுகரது திருவாய்மொழியான ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமையைக் கூறுகிறோம். இதைக் கேட்டவுடனேயே முக்தி லக்ஷ்மி நம் உள்ளங்கையில் வந்தமர்வாள். (24)

இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளை எப்பொழுதும் செவியாரக் கேட்டுக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். அந்த இன்னமுதைச் சுவைத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். இதைக் கேட்பதனாலேயே பகவான் ஸ்ரீஹரி இதயத்தில் விளங்குவார். (25)

இந்நூல் பதினெட்டாயிரம் சுலோகங்களையும், பன்னிரண்டு ஸ்கந்தங்களையும் கொண்டது. இது ஸ்ரீசுக—பரீக்ஷித் ஸம்வாதம். இதைக் கவனமாகக் கேளுங்கள். (26)

இந்த ஸ்ரீசுகரது திருவாய்மொழியான இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை ஒரு நொடிப்பொழுதுகூட கேட்காதவனே, இவ்வுலகியலில் மயங்கிச் சம்சாரச் சக்கரத்தில் சிக்கித் தவிப்பான். (27)

பற்பல சாஸ்திரங்கள், புராணங்கள் எல்லாம் கேட்டு என்ன பயன்? அனைத்தும் புத்தி மயக்கத்தைத் தோற்றுவிப்பனவே. ஆனால், இந்த பாகவதம் ஒன்றுதான் முக்தி தருகிறேன் என முழக்கமிடுவது. (28)

எந்த வீட்டில் தினமும் ஸ்ரீமத்பாகவதம் படிக்கப்படுகிறதோ, அந்த வீடுதான் புண்ணிய க்ஷேத்திரம். அங்கு குடியிருப்பவர்களது பாவங்கள் முற்றிலுமாக அழிந்துவிடும். (29)

ஆயிரக்கணக்கான அசுவமேத வேள்விகள், நூற்றுக்கணக்கான வாஜபேய யாகங்கள் ஆகியன ஒன்றுசேரினும், அதன் பலன் ஸ்ரீசுகர் கூறிய ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பலனுக்குப் பதினாறில் ஒருபங்குக்குகூடச் சமனாகாது. (30)

தவசிகளே! ஸ்ரீமத்பாகவதம் கேட்கும் வரைதான் அவனது பாவங்கள் அவனுடலில் தங்கியிருக்க முடியும். (31)

பயன் தரும் நோக்கில் கங்கை, கயா, காசி, புஷ்கரம், பிரயாகம் ஆகிய எவையும், ஸ்ரீசுகரது ஸ்ரீமத்பாகவதத்திற்கு ஈடுசெய்ய இயலாது. (32)

மோட்சம் பெற விரும்பினால் தினமும் நியமத்தோடு ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் ஒரு சுலோகமோ, அரை சுலோகம் ஏன்? கால் சுலோகமாவது நியமத்துடன் பாராயணம் செய்யப்பட வேண்டும். (33)

‘ஓம்’ என்னும் பிரணவம்; வேத மாதாவான காயத்ரி மகாமந்திரம்; புருஷஸூக்தம்; மூன்று வேதங்கள்; ஸ்ரீமத்பாகவதம்; ‘ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய’ என்கிற பன்னிரண்டு எழுத்துக்கள் கொண்ட மகாமந்திரம்; மித்ரன், ரவி, சூரியன் என்கிற பன்னிரண்டு திருமேனிகள் கொண்ட சூரிய பகவான்; பிரயாகை; வருஷ வடிவான கால தேவதை; அந்தணர்கள்; அக்னிஹோத்திரம்; பசு; துவாதசி திதி; துளசி; வசந்த ருது; புருஷோத்தமரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் — இவர்களுக்குள் அறிவாளியான மனிதன் உண்மையில் வேறுபாடு காண மாட்டான். (34—36)

பொருள் புரிந்து தினமும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் படிப்பவனது கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் செய்த பாவங்கள் அனைத்தும் நொடியில் நீங்குகின்றன. இதில் எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை. (37)

தினமும் தவறாது ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் அரை சுலோகமோ, கால் சுலோகமோ படிப்பவன் ராஜசூயம், அசுவமேதம் முதலிய வேள்விகளைச் செய்த புண்ணியம் பெறுகிறான். (38)

தினமும் ஸ்ரீமத்பாகவதம் படிப்பது, பகவான் ஸ்ரீஹரியை மனதார நினைப்பது, துளசி செடியை நீரூற்றிப் பராமரிப்பது, பசுவைக் காப்பது ஆகிய நான்கும் சமமே. (நான்குமே முக்தி தரவல்லவை.) (39)

மரணப்படுக்கையில் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்பவனுக்கு, பகவான் மனமகிழ்ந்து வைகுண்டத்தையே அளிக்கிறார்! (40)

இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைத் தங்கசிங்காதனத்தில் அமர்த்தி, பகவானது அடியாருக்குத் தானமளிப்பவன், பகவானது ஸாயுஜ்ய பதவியை அடைகிறான். (41)

ஒருவன் தன் வாழ்நாளில், ஸ்ரீமத்பாகவத அமுதத்தை மனதார ஒரு முறையாவது அல்லது சிறிதளவாவது கேட்டுப் பருகி இருப்பானேயாகில், அவன் பாக்கியசாலி. இல்லையேல் சண்டாளனைப் போலவும், கழுதையைப் போலவும் தன் வாழ்நாட்களை வீணடித்தவனாவான். அவன், தன் தாயை (அழகைக் குறைத்து) பிரசவ வலியால் துடிக்கச் செய்த பாவியாவான். (42)

ஸ்ரீசுகரது திருவாக்காகிற ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சிறிதளவாவது (அதிலுள்ள கதைகளில் ஏதாவதொன்றையாவது) கேட்காதவன் உயிருடன் இருந்தும் சவம்தான், சிவமாக மாட்டான். அவன்தான் பாவி. இப்பூமிக்கு அவனல்லவோ சுமை. அவனைக் காட்டிலும் விலங்குகளே மேலானவை. அவன் இருந்தும் பயனில்லை. அவனை அனைவரும் நிந்திப்பார்கள் என்று விண்ணிலுள்ள இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் கூறுகிறார்கள். (43)

இவ்வுலகில் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்கும் வாய்ப்பு கிடைப்பது அரிதினும் அரிது. கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் செய்த புண்ணியத்தாலன்றிப் பெறற்கரிது. (44)

நாரதரே! நீங்களோ மிகவும் அறிவாளி. யோகங்களின் கொள்கலன். யோகியரில் சிறந்தவர். ஈடுபாடோடு கதை கேட்கவேண்டும் என்பதே நியமம். இத்தனை தினங்கள் கேட்க வேண்டுமென்கிற நியமமில்லை. எப்போதுமே கேட்க வேண்டும். (45)

பொய்யுரைக்காது, பிரும்மசரிய நியமத்தோடிருந்து கேட்பது சிறந்தது. ஆனால், கலியுகத்தில் இது இயலாததென்று எண்ணிய சுகப்பிரும்மரிஷி ஒரு வழியை வகுத்துக் கூறியுள்ளார். அதைக் கூறுகிறோம், கேள். (46)

கலியுகத்தில் பல நாட்கள் வரை மனவடக்கம், நியமங்களைக் கடைப்பிடித்தல், புண்ணிய கர்மங்களுக்காகத் தீட்சை மேற்கொள்ளுதல் ஆகியன மிகவும் கடினம் என்பதால், ஏழு நாட்கள் (ஸப்தாஹம்) என்கிற விதிமுறையைக் கூறியுள்ளார். (47)

தினந்தோறும் மிக்க ஈடுபாடுடன் கேட்பது அல்லது மாசி மாதத்தில் கேட்பது என்பதால் கிடைக்கும் புண்ணியம் என்னவோ, அதே புண்ணியத்தை ஏழு நாட்களில் கேட்பதாலேயே பெறலாம் என்கிறார், ஸ்ரீசுகர். (48)

மனவடக்கமின்மை, நோய்கள் அதிகமாகப் பரவுதல், ஜீவர்களின் அற்பமான ஆயுள், கலியுகத்தில் நேரும் பலவிதமான துன்பங்கள் — இவையனைத்தையும் நன்கு ஆலோசித்தே இந்த ‘ஸப்தாஹ விதி’ ஏற்படுத்தப்பட்டது. (49)

தவம், யோகம், சமாதி நிலை ஆகியவைகளாலும் பெறவியலாத உயர்ந்த பயனை, இந்த ஸப்தாஹ சிரவண விதியினால் (ஏழு நாட்களில் கேட்பது என்கிற நியமத்தால்) எளிதாகவே பெற இயலும். (50)

இந்த ஸப்தாஹ சிரவணம் என்பது (அசுவமேதம் முதலிய) வேள்விகள் செய்வதைக் காட்டிலும் சிறந்தது. (சாந்திராயணம் முதலிய) விரதங்களிலும் இதுவே உயர்ந்தது; தவத்தினும் உயர்ந்தது. தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொண்டு புண்ணிய தீர்த்தங்களில் ஸ்நானம் செய்வதால் பெறக்கூடிய புண்ணியத்தைக் காட்டிலும் அதிக புண்ணியம் பெறலாகும். இந்த ஏழு நாட்கள் பாராயணம் செய்வதும் அதைக் கேட்பதும் அஷ்டாங்க யோகத்தினும் சிறந்தது. இவ்வளவு என்ன? தியான யோகம், ஞான யோகம் ஆகியவற்றைவிடச் சிறந்தது. இதன் பெருமை எவ்வளவுதான் சொல்வது? அனைத்து மார்க்கங்களிலும் சிறந்தது. (51—52)

சௌனகர் கேட்கிறார்—— ஸூதரே! தாங்கள் ஸ்ரீமத்பாகவத ஸப்தாஹ சிரவணம் பற்றிக் கூறியது வியப்பாக இருக்கிறது. யோகசாஸ்திரங்களை அறிந்த பிரும்மதேவருக்கும் மூலகாரணரான ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் பற்றி, இது பேசுகிறது. முக்தி பெறும் பலப்பல வழிகளில் ஞானம், யோகம் முதலிய வழிகளைக் காட்டிலும், இந்தக் கலியுகத்தில் ஸ்ரீமத்பாகவத ஸப்தாஹ சிரவணமே சிறந்தது என்பதுதான் எப்படி? இது சிறந்து விளங்கக் காரணமென்ன? (53)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இவ்வுலகை விடுத்து, ஸ்ரீவைகுண்டம் செல்லும் முன் உத்தவருக்கு ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பதினோராவது ஸ்கந்தத்தைக் கூறினார். அது முழுக்க முழுக்க ஞானத்தையே பிரதானமாகக் கொண்டது. இதைக் கேட்ட பின்பு உத்தவர் பகவானிடம் கேட்கலானார். (54)

உத்தவர் கேட்கிறார்—— கோவிந்தா! இவ்வுலகில் இதுவரை அடியார்களைக் காத்து, இப்பொழுது ஸ்ரீவைகுண்டம் செல்லத் தயாராக இருக்கிறீர்கள். இப்பொழுது என் மனத்தில் தோன்றியுள்ள கலக்கத்தைச் சற்றே கேட்டு, எனக்குத் தெளிவு பெறும் வழியைக் கூறியபின் வைகுண்டம் செல்லுங்கள். (55)

இப்பொழுது கொடுமையான கலிகாலம் வரப்போகிறது. இப்பூமியில் தீயவர்கள் அதிகளவில் தோன்றுவார்கள். (56)

இத்தீயவர்களின் சேர்க்கையால் இருக்கும் சில ஸத்புருஷர்களும் தீயவர்களாகிவிடுவார்களே. அப்பொழுது அவர்களது சுமையால் துன்பப்படும் பசு மேனியளான இந்தப் பூமி யாரைச் சரணம் பற்றுவாள்? தாமரைக்கண்ணனே! தங்களை விட்டால் இந்தப் பூமியைக் காப்பவர் யாருமே இல்லை என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. (57)

இறைவனே! தாங்களோ ஏழைபங்காளர். இறையடியார்களை நினைத்து, அவர்கள் மேல் கருணை கொண்டு, இங்கிருந்து வைகுண்டம் செல்ல வேண்டாம். தாங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட திருமேனியற்றவர். நிர்குண—நிராகார—சித்ஸ்வரூபரான தாங்கள் பக்தர்களுக்கு அருள்புரியவே, அனந்த கல்யாண குண கம்பீரனாகத் திருமேனியுடன் காட்சி அளிக்கிறீர்கள். (58)

சரி, தாங்கள் ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்றபின், இந்த இறையடியார்கள் இந்த பூமியில் எப்படித்தான் வாழ முடியும்? நிர்குணோபாசனையோ மிகவும் கடினமானது. ஆகவே, சற்று யோசித்துச் செய்வதே நல்லது. (59)

பிரபாஸக்ஷேத்திரத்தில் உத்தவர் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட பகவான், ‘பக்தர்களது ரட்சணைக்காக, அவர்களுக்குப் பற்றுக்கோடாக, நாம் இப்பொழுது என்ன செய்ய முடியும்?’ என்று தனக்குள் யோசிக்கலானார். (60)

சௌனகரே! இவ்வாறு யோசித்த பகவான், தனது அனைத்து சக்திகளையும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தினுள் செலுத்தினார். தான் இந்தத் திருமேனியை மறைத்ததும் ஸ்ரீமத்பாகவதமாகிற பெருங்கடலில் நுழைந்தார். (61)

ஆகவே, இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதம் பகவானது சொல் வடிவமே. இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதம் பகவானது சொல் வடிவம் என்றால், பகவான் இதன் பொருள் வடிவம். இதைப் பூஜிப்பது, கேட்பது, படிப்பது அல்லது பார்ப்பது என்பதனாலேயே மனிதனின் அனைத்துப் பாவங்களும் அழிந்துவிடும். (62)

ஆகவேதான் இந்த ஸப்தாஹ சிரவணம் மிகமிக உயர்ந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. கலியுகத்தில் மற்ற எல்லா சாதனங்களையும்விட, இதுவே சிறந்த சாதனமாகக் கருதப்படுகிறது. இதுவே உயர்ந்த தர்மமாகும். (63)

கலியுகத்தில் துன்பங்கள், ஏழ்மை நிலை, துர்பாக்கியம் மற்றும் அனைத்துப் பாவங்களையும் நிர்மூலமாக்கும் ஒரே சிறந்த தர்மம், இந்த ஸப்தாஹ சிரவணமே. காமம், கோபம் முதலிய பகைவர்களையும் ஒழிப்பது. (64)

தேவர்களாலும் பகவானது இந்த விஷ்ணுமாயையைக் கடத்தலரிது எனில், மனிதர்கள் எவ்வாறு கடந்து நீந்தி வருவர்? ஆகவே, இந்த விஷ்ணுமாயையை எளிதில் கடந்து, ஆன்ம ஞானம் பெறவே, ஸப்தாஹ சிரவணம் என்கிற முறை கூறப்பட்டுள்ளது. (65)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! ஸநகாதி முனிவர்கள் இவ்வாறு ஸ்ரீமத்பாகவத ஸப்தாஹ சிரவணத்தின் பெருமைகளைக் கூறி வந்தபோது, அந்த அவையில் ஓர் ஆச்சரியம் நடந்தது. அதைக் கூறுகிறேன், கேள். (66)

இவ்வாறு ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமைகளைக் கூறி வந்தபோது, ஞானம், வைராக்கியம் என்கிற தனது இரு மக்களுடன், யௌவனப் பருவ அழகு பெற்ற தூய்மையோடு அன்பு வடிவான பக்தி என்கிற அந்தப் பெண் ‘ஸ்ரீகிருஷ்ணா! கோவிந்தா! ஹரே! முராரே! ஹே நாதா! நாராயணா! வாசுதேவா!’ என்று பகவானது திருநாமங்களை உரக்கக் கூறியவண்ணம் திடீரென அங்கு தோன்றினாள். (67)

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பொருளையே அணிகலன்களாகக் கொண்டு பரமசுந்தரியான பக்தி என்கிற அரசி, அங்கு திடீரென தோன்றியதைக் கண்ட அவையினர், “முனிவர்களது இப்பெருத்த அவையில் இவள் எவ்வாறு வந்தாள்? எப்படி உள் நுழைந்தாள்?” என்று அவரவர் கேட்கலாயினர். (68)

அப்பொழுது ஸநகாதி முனிவர்கள், “இவள் பக்திதேவி. ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதையமுதத்திலிருந்து இப்பொழுதுதான் வெளித் தோன்றினாள்” என்றனர். இதைக் கேட்ட பக்திதேவி, தனது இரு மக்களுடன் மிக்க வணக்கமாக ஸநத்குமாரரிடம் கேட்டாள். (69)

பக்திதேவி கேட்கிறாள்—— “முனிவர்களே! இக்கலியில் நான் அழிந்தவள் போலிருந்தேன். தாங்கள் இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதையமுதை வாரியிறைத்து, என்னைத் திரும்பவும் வலிமை படைத்தவளாகச் செய்தீர்கள். இப்பொழுது நான் எங்கு தங்குவது? என்று கூற வேண்டுகிறேன்.” இதைக் கேட்ட பிரும்மத்தையறிந்த ஸநகாதிகள் அவளிடம் கூறினார்கள். (70)

பக்தியே! நீ பக்தர்களையே பகவானாக்குபவள்; ஈடிணையற்ற அன்பைத் தருபவள்; பிரபஞ்சப்பிணிகளைப் போக்குபவள். ஆகவே, நீ விஷ்ணு பக்தர்களது இதயகமலத்திலே நித்தியமாய் நிரந்தரமாய் தைரியமாக வாழக் கடவாய். (71)

இந்தக் கலியுகத்தின் தோஷங்கள் இப்பிரபஞ்சத்தில் எங்கு வேண்டுமானாலும் பரவலாம். ஆனால், நீ இருக்குமிடங்களில் இந்தத் தோஷங்கள் தலைக்காட்டா. இவ்வாறு அவர்களது அருளாணையையேற்ற பக்திதேவி பகவத் பக்தர்களின் இதயத்தில் குடியேறினாள். (72)

பகவானது பக்தியை மட்டும் இதயத்தில் தாங்கியவன் மூவுலகிலும் தரித்திரனாக இருந்தபோதிலும், அவனே பெருத்த செல்வந்தன். ஏனெனில், இந்த பக்தி என்னும் கயிற்றால் கட்டப்பட்ட பகவான் ஸ்ரீஹரி, தனது ஸ்ரீவைகுண்டத்தையும் துறந்து, அந்த பக்தனது இதயத்தில் குடிபுகுந்து விடுகிறானே! (73)

இப்புவியுலகில் ஸ்ரீமத்பாகவதமே பரப்பிரும்மமான சாட்சாத் பகவானது அர்ச்சை திருமேனி. இதன் பெருமையை நாம் எவ்வாறு அறிந்து கூற இயலும்? இதனையே நம்பி இதைக் கேட்கவே, சொல்பவனும் கேட்பவனும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குச் சமமாக ஆகிறார்கள். அதாவது, ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகவே ஆகிறார்கள். இவ்வாறிருக்க, இதை விடுத்து வேறு தர்மநெறிகளால் பெறப் போவதுதான் என்ன? (74)

ஸ்ரீபத்மபுராணம், ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நான்காவது அத்தியாயம் — கோகர்ணன் சரித்திரம்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு பக்திதேவி இறையடியார்களது இதயத்தில் குடியேறியதும், அவர்களது இதயத்தில் தெய்விகமான பிரேமபக்தி பெருக்கெடுத்தது. இதைக் கண்டு பக்தவத்ஸலரான பகவான், தனது வைகுண்டத்தை விடுத்து, அங்கு எழுந்தருளினார். (1)

கழுத்திலே வனமாலை; நீலமேகசியாமளமான திருமேனி; இடையில் பீதாம்பரம்; அரையிலே தங்க ஒட்டியாணம்; தலையிலே முகுடம்; காதுகளிலே ஒளிவீசும் குண்டலங்கள். (2)

மூன்றாக வளைந்தது போல் காட்சி தரும் திருமேனி கொண்டு நிற்பது; மனதைத் தன்பக்கம் இழுப்பது; திருமார்பில் கௌஸ்துபமணி ஒளிர்வது; திருமேனி முழுவதும் நறுமணமிக்க சந்தனம் — இந்த அழகிய திருமேனியை வர்ணிப்பது எங்ஙனே! கோடிமன்மத லாவண்யம் எதிர் நிற்காது. அத்தனை அழகு! (3)

பரமானந்த சின்மூர்த்தியும், இனிமைக்கும் இனிமையானவரும், முரளீதரனுமான பகவான், தனது அடியார்களின் தூய இதயங்களில் வந்தமர்ந்தார். (4)

வைகுண்டத்திலேயே நித்தியவாஸம் புரியும் உத்தவர் முதலிய பகவத் பக்தர்களும், தங்கள் திவ்விய திருமேனியை மறைத்துக் கொண்டு, ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளைக் கேட்க, அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். (5)

பகவானும் தன் அழகிய திருமேனியோடு அங்கு வந்ததும், ‘ஜய! ஜய! போற்றி! போற்றி!’ என்கிற கோஷம் நாற்றிசைகளிலிருந்தும் கேட்கலாயிற்று; பக்தி வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தது; நறுமணப் பொடிகள், பூக்கள் மழையெனப் பொழிந்தன; சங்குகள் முழங்கின. (6)

அந்த அவையில் உள்ளவர்கள் தங்கள் உடலை மறந்தனர். வீடு—வாசல்களையும் மனைவி—மக்களையும் மறந்தனர். ஏன் தன்னையே மறந்தனர். அவ்வாறான அவர்களது தன்மயமான நிலையைக் கண்டு நாரதர் கூறலானார். (7)

முனிவர்களே! ஸப்தாஹ சிரவணத்தின் தெய்விக சக்தியை, இப்பொழுதுதான் நான் கண்டேன். இப்பொழுது இங்கிருந்த மூர்க்கர்கள், தீயவர்கள், விலங்குகள், பறவைகள் என எல்லோரும் பாவம் நீங்கிப் புனிதராயினர். (8)

ஆகவே, இந்தக் கலியுகத்தில் மனவழுக்கு நீங்கப் பெற (சித்தம் தெளிவு பெற), பாவக்குவியல்களைப் போக்க, ஸ்ரீமத்பாகவத கதாசிரவணம் என்பதைத் தவிர, வேறொரு சாதனம் இம்மண்ணுலகில் வேறெதுவுமே இல்லை. (9)

முனிவர்களே! தாங்கள் கருணைக்கடல்; அருள்நோக்குடையவர்கள். இப்பிரபஞ்சத்தின் நலன் கருதி, இந்த ஒப்பற்ற தெளிவான வழியைக் காட்டினீர்கள். ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளான ஸப்தாஹ வேள்வியினால் இம்மண்ணுலகில் நன்மை பெற்றவர்கள் யார் யார்? என்பதைத் தயவுசெய்து கூற வேண்டுகிறேன். (10)

ஸநகாதிகள் கூறுகிறார்கள்—— எப்பொழுதும் பாவங்கள் செய்வதிலேயே கருத்துடையவர்கள், ஆசார—அனுஷ்டானங்களை விடுத்தவர்கள், தீயவழியிலே செல்பவர்கள், சினத்தீயில் வெந்து மடிபவர்கள், தீய எண்ணம் கொண்டவர்கள், காமத்தையே பெரிதாக எண்ணி மயங்குபவர்கள் ஆகியவர்களும், இக்கலியில் இந்த ஸப்தாஹ வேள்வியினால் தூய்மை பெறுகிறார்கள். (11)

வாய்மை தவறியவர்கள், தாய்—தந்தையரை நிந்தித்தவர்கள், பேராசை உடையவர்கள், தத்தமது வருணாசிரமங்களுக்குரிய அறநெறிகளைக் களைந்தவர்கள், பகட்டான வாழ்க்கை வாழ்பவர்கள், பிறர் பெருமை கண்டு மனம் பொறாதவர்கள், பிறரைத் துன்புறுத்துபவர்கள் முதலியவர்களும், இந்த ஏழு நாட்கள் பாராயணம் மற்றும் கதை கேட்பதனால் தூய்மை அடைகிறார்கள். (12)

கள்ளுண்ணல், ஆனுக்காயினும் (பசுவிற்காயினும்) அந்தணர்க்காயினும் துன்பம் தருதல், தங்கம் திருடல், பிறனில் விழைதல், நம்பினவனுக்குத் துரோகம் செய்தல் என்கிற இந்த பஞ்சமாபாதகம் செய்தவர்கள்; மறைவாக இருந்து கவடு புரிந்தவர்கள்; கருணையின்றிப் பிறரைக் துன்புறுத்துபவர்கள்; பிசாசுகள் போல் தயவற்றவர்கள்; அந்தணர்களது செல்வத்தை அபகரித்து தம்மைப் பேணுபவர்கள்; விபசாரம் செய்பவர்கள் ஆகிய பாவிகளும் ஸப்தாஹ வேள்வியினால் பரிசுத்தமாகிறார்கள். (13)

மனம், வாக்கு, உடல் ஆகியவைகளால் வேண்டுமென்றே பிறருக்குத் தீங்கிழைக்கும் கயவர்கள், பிறர் பொருளைக் கொள்ளையடித்துத் தன்னை வளர்த்துக் கொள்பவர்கள், மனத்தூய்மையற்றவர்கள், தீய இதயம் படைத்தவர்கள் ஆகியவர்களும்கூட, இந்த ஸப்தாஹ வேள்வியினால் இந்தக் கலியில் தூய்மை பெறுகிறார்கள். (14)

நாரதரே! இதற்கு எடுத்துக்காட்டாக, முன்பு நடந்த ஒரு கதையை உங்களுக்குக் கூறுகிறோம். அதைக் கேட்டமாத்திரத்திலேயே சகல பாவங்களும் நிவிர்த்தியாகும். (15)

முன்னொரு காலத்தில் துங்கபத்ரா நதி தீரத்தில் அழகிய பட்டணமொன்று இருந்தது. அங்கு வசித்த அனைத்து வருணத்தவரும் தங்கள் தர்மங்களைக் குறைவறச் செய்து கொண்டு, சத்தியம் தவறாது ஸத்கர்மங்களையே செய்து வந்தனர். (16)

அந்த நகரில் ஆத்மதேவர் என்றொரு அந்தணர் வசித்து வந்தார். அவர் வேதங்கள் அனைத்தையும் கசடறக் கற்று, அதன்படி தன் சிரௌதம், ஸ்மார்த்தம் முதலிய கர்மங்களைத் துளியும் விடாது செய்து வந்தார். அவரை மற்றொரு சூரியனோ என்றழைத்தனர், மக்கள். (17)

அவர் செல்வந்தராக இருந்தாலும் புரோகிதத் தொழிலை மேற்கொண்டு வாழ்க்கையை நடத்தி வந்தார். அவரது அன்பான பத்தினி துந்துலீ என்பவள்; நற்குலத்தில் பிறந்தவள்; அழகி. ஆனாலும் பிடிவாதக்காரி. (18)

மற்றவர்கள் கூறுவதைச் செய்வதில் மகிழ்பவள்; இயல்பாகவே கொடுமைக்காரி; ஏதாவதொன்றைப் பற்றிப் பிதற்றிக் கொண்டேயிருப்பாள்; வீட்டு வேலைகளைச் செய்வதில் வெகு சாமர்த்தியம் உள்ளவள்; பிறருக்கு எதையும் ஈயாத கருமி; கலகத்திலேயே நாட்டம் உடையவள். (19)

இவ்வாறு இருந்தாலும், அந்தத் தம்பதிகள் அன்போடு இல்வாழ்க்கை நடத்தினர். செல்வத்திற்கோ, போகத்திற்கோ பஞ்சமில்லை. வீடுவாசல் நிறைந்திருந்தும் அதனால் அவர்களுக்கு இன்பமில்லை. (20)

குழந்தைச் செல்வமற்ற அந்தத் தம்பதிகள் மனம் சோர்ந்தனர். பிள்ளைப்பேற்றுக்காகப் பலப்பல புண்ணிய கர்மங்களைச் செய்யலாயினர். ஏழை எளிய மக்கட்கு பசு, மாடு, உழுது பயிர் செய்ய நிலம், பொன், துணிமணிகள் ஆகியன தானம் செய்தனர். (21)

இவ்வாறு தர்மம் செய்தே அவர்களது சொத்தில் பாதி கரைந்தது. இருந்தும் ஒரு பெண்ணோ பிள்ளையோ பிறக்கவில்லை. ஆகவே, மிக்க கவலையுற்றனர். (22)

இவ்வாறிருக்க ஒரு நாள், அந்த அந்தணர் மிகுந்த துக்கத்தோடு வீட்டைவிட்டுக் காட்டிற்குச் சென்றார். நடுப்பகலில் தாகத்தால் துன்புற்ற அவர், அருகிலுள்ள ஒரு தடாகம் சென்றார். (23)

குழந்தைப்பேறில்லையே என்கிற கவலையில் வாடிவதங்கிய அவர் தடாக நீரைப் பருகித் தாகம் தீர்த்துக் கொண்டு, அங்கேயே சற்று இளைப்பாறினார். அந்த ஒரு முகூர்த்த நேரத்தில் அங்கு ஒரு துறவி வந்தார். (24)

அத்துறவி நீரருந்தி நின்றபோது, ஆத்மதேவனாகிய அந்த அந்தணர், அவரருகில் சென்று, அவர் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி எழுந்து பெருமூச்செறிந்தவண்ணம் நின்றார். (25)

துறவி கேட்கிறார்—— “அந்தணரே! ஏன் அழுகிறீர்? அப்படி என்ன பெரிய துக்கம்? உமது துக்கத்தின் காரணத்தை விரைவில் என்னிடம் கூறுங்கள்.” (26)

அந்தணர் (பதில்) கூறலானார்—— “முனிவரே! முற்பிறவிகளில் நான் சேர்த்து வைத்த பாவக்குவியல்களை என்னவென்று கூறுவது? எனது பித்ருக்கள், நான் அளிக்கும் தர்ப்பண ஜலத்தை, இவனுக்குப் பின் யார் நமக்குத் தர்ப்பணம் கொடுப்பார்கள்? என்ற கவலையினால் தோன்றிய பெருமூச்சினால் துக்கத்துடன் பருகுகின்றனர். (27)

நான் அளிப்பதை (வைசுவதேவம், தர்ப்பணம் முதலியவைகளை)த் தேவர்களும் பித்ருக்களும் மன மகிழ்ச்சியோடு ஏற்பதில்லை. நான் அளிக்கும் தானத்தை அந்தணர்களும் ஏற்பதில்லை. குழந்தைப் பேறற்ற எனக்கு இவ்வுலகமே சூன்யமாகக் காட்சியளிக்கிறது. அந்தத் துக்கம் தாளாமல் பிராணத்தியாகம் செய்துகொள்ளவே இங்கு வந்தேன். (28)

குழந்தைப்பேறற்றவனது வாழ்வு ஒரு வாழ்வா? அந்த வீடு—வாசல் ஒரு செல்வம் ஆகுமா? மற்ற செல்வங்களனைத்தும் செல்வம்தானா? அந்த குலம் (வம்சம்) தான் ஒரு குலமாகுமா? (29)

நான் வளர்த்த பசுமாடும் மலடாக உள்ளது. நான் நட்ட மரமும்கூடப் பூப்பதுமில்லை, காய்ப்பதுமில்லை. (30)

நான் வீட்டிற்குக் கொண்டு வந்த பழங்கள் உடனேயே அழுகிப் போகின்றன. குழந்தைச் செல்வமற்ற, பாக்கியமற்றவனான நான் வாழ்ந்துதான் என்ன லாபம்?” (31)

இவ்வாறு கலங்கியவண்ணம் அந்தத் துறவியிடம் தன் துன்பங்களைக் கூறிய அந்தணர், வருத்தம் தாளாது தேம்பித் தேம்பி அழலானார். இதைக் கண்டதும் துறவியின் இதயத்தில் கருணை பெருக்கெடுத்தது. (32)

அந்தத் துறவி யோகநிஷ்டர். அவர் அந்தணரது நெற்றியில் படர்ந்துள்ள வரிகளை உற்றுநோக்கி, (அவரது நெற்றியில் எழுதப்பட்டுள்ள எழுத்துக்களை வாசித்தறிந்து,) அவரது துன்பங்களுக்கான காரணங்களை முற்றிலுமாக அறிந்து கொண்டு, அவரிடம் விளக்கமாகக் கூறினார். (33)

துறவி கூறுகிறார்—— “அந்தணரே! குழந்தையில்லையே என்கிற மோகத்தை விட்டுத் தள்ளுங்கள். கர்மங்களின் வழியே தனி வழி. அறியாமையை விடுத்து பகுத்தறிவை மேற்கொள்ளுங்கள். உலகியல் வாஸனைகளை விட்டுவிடுங்கள். (34)

பிராமணரே! இப்பொழுது உங்கள் முன்வினைப்பயன்களை (பிராரப்தத்தை) நினைத்துப் பார்த்தேன். உமக்கு இன்னும் ஏழு பிறவிகளுக்குக் குழந்தைப் பேறு இல்லவே இல்லை என்பது உறுதியாகத் தெரிகிறது. (35)

முன் காலத்தில் சகர மன்னன், அங்க மன்னன் ஆகியவர்களும் இந்தக் குழந்தைப் பேறில்லா துக்கத்தை அனுபவித்தவர்கள்தான். ஆகையால், ஐயா! இந்தக் குடும்பப்பற்றை விட்டொழியுங்கள். துறவறம் எப்பொழுதும் இன்பமானது.” (36)

அந்தணர் கூறுகிறார்—— “துறவியே! உங்கள் புத்திமதிகளால் எனக்கு என்ன பயன்? எனக்கு எப்படியாவது குழந்தைப்பேறுதான் வேண்டும். இல்லையெனில், உங்கள் எதிரிலேயே துன்பத்தினால் மூர்ச்சையடைந்து பிராணனை விடுவேன். (37)

மனைவி—மக்கள் என்கிற சுகமற்ற இந்தத் துறவறம் சாரமற்றது. மனைவி—மக்கள், பேரன்கள் ஆகியோருடன் நிறைந்து விளங்கும் இல்லறம்தான் இவ்வுலகில் இனியது.” (38)

பிராமணனது பிடிவாதத்தைக் கண்ட அந்தத் துறவி அவரிடம் கூறினார். தலையெழுத்தை யாரால்தான் மாற்ற முடியும்? இது விஷயத்தில் மன்னன் சித்ரகேது பட்ட துன்பங்கள் போதுமே. நம் முயற்சி தெய்வாதீனமாகப் பயனளிக்கவில்லையெனில், நாம் வருந்தத்தான் வேண்டும். அதை எதிர்த்து நிற்க முடியாது. அதுபோலத்தான் நீயும், குழந்தைப்பேறு இன்பத்தைப் பெற முடியாது. நீயோ பிடிவாதத்தை விடவில்லை. என்னிடம் வேண்டி நிற்கிறாய். இப்பொழுது நான் என்ன சொல்வது? (39—40)

அந்தணரது பிடிவாதத்தைக் கண்டு (மனமிளகிய) அந்தத் துறவி, அவரிடம் ஒரு பழத்தைத் தந்து, “உன் மனைவியிடம் இதைச் சாப்பிடச் சொல், குழந்தை பிறக்கும்” என்றார். (41)

மேலும், “உனது மனைவி பொய்யுரையாமை (வாய்மையே பேசுதல்), ஒழுக்கமுடைமை, பொறையுடைமை, ஈகை, ஒரு நாளில் ஒருதரமே உணவு ஏற்பது என்கிற நியமங்களுடன் ஒரு வருட காலம் விரதம் அனுஷ்டிக்க வேண்டும். இவ்வாறு விரதம் இருந்தால் பிறக்கும் குழந்தை நல்லவனாகச் சாதுவாக இருப்பான்” என்று கூறினார். (42)

இவ்வாறு கூறிவிட்டு, அந்தத் துறவி அங்கிருந்து சென்றுவிட்டார். அந்தணர் (பழத்துடன்) வீடு திரும்பினார். பழத்தை மனைவியிடம் தந்து, முனிவர் கூறியதனைத்தையும் கூறிவிட்டு வெளியே எங்கேயோ சென்றுவிட்டார். (43)

இதைக் கண்டு தீயஎண்ணம் கொண்ட அவ்வந்தண மாது, தன் தோழியிடம் அழுது கொண்டே கூறலானாள்—— “தோழியே! இதென்ன பெருத்த கவலை. நான் இந்தப் பழத்தைப் புசிக்க மாட்டேன். (44)

பழத்தைத் தின்றால் கர்ப்பம் தோன்றும். அதனால் வயிறு பெருத்துவிடும். பிறகு, இது அது என்று எதையும் விருப்பம் போல் சாப்பிட இயலாது. அதனால் உடல் சக்தி குன்றும். பின் வீட்டுவேலைகளை யார் செய்வார்கள்? (45)

சரி. ஒருவேளை கிராமத்திற்குள் திருடர்கள் புகுந்துவிட்டால், கர்ப்பிணியான நான் எவ்வாறு ஓடித் தப்பிப்பேன்? ஒருவேளை அந்தக் கர்ப்பம் சுகப்பிரும்மரிஷி போல் வயிற்றிலேயே தங்கிவிட்டால், பின் எப்படிப் பிரசவிப்பது? (46)

பிரசவ காலத்தில் அந்தக் குழந்தை குறுக்காக வந்தால் என் உயிரே போய்விடுமே. மேலும், பிரசவ வலி தாங்க முடியாதாம். அழகிய நான் இவற்றையெல்லாம் எப்படிப் பொறுப்பேன்? (47)

நான் வலுவிழந்து படுத்துவிட்டால், என்னுடைய நாத்தனார் (கணவரது சகோதரி) வந்து வீட்டிலுள்ள அனைத்துப் பொருட்களையும் எடுத்துச் சென்றுவிடுவாளே. வாய்மை காத்தல், ஒழுக்கத்துடன் இருத்தல் போன்ற நியமங்களைக் கடைப்பிடித்தலோ மிகவும் கஷ்டமாகத் தோன்றுகிறது. (48)

பிரசவ வலி வேறு. மேலும் குழந்தை பிறந்ததும் அதைப் பாலூட்டிச் சீராட்டி வளர்ப்பதோ இன்னும் சிரமம். என்னைப் பொறுத்தவரை மலடியும் விதவையுமே பாக்கியசாலிகள்.” (49)

இவ்வாறு தவறாக எண்ணிக் கலங்கிய அவள், அந்தப் பழத்தைப் புசிக்கவில்லை. அவள் கணவன் “பழம் சாப்பிட்டாயா?” என்று கேட்டபோது, “சாப்பிட்டேன்” எனப் பொய்யுரைத்தாள். (50)

(இவ்வாறிருக்க,) இதனிடையில் அவளது தங்கை அங்கு வந்தாள். அப்பொழுது அவளிடம் முழு விவரத்தையும் கூறி, “இதுவே எனக்கு பெருத்தக் கவலையாக உள்ளது. (51)

மேலும், இந்தத் துக்கத்தை நினைத்து நினைத்து என் உடல் வலிமையும் குன்றிவிட்டது. தங்கையே! நான் என்ன செய்யட்டும்?” எனக் கூறவே, அவளது சகோதரி, “அக்கா! இப்பொழுது நான் கர்ப்பிணி. பிரசவித்ததும் அந்தக் குழந்தையை உங்களிடமே தந்துவிடுகிறேன். (52)

அதுவரை கர்ப்பவதிபோல் ஒருவரும் அறியாவண்ணம் வீட்டிலேயே சுகமாக இரு. எனது கணவருக்குக் கொஞ்சம் பணம் தந்தால் போதும், அவர் குழந்தையைத் தந்துவிடுவார். (53)

நானும் ஓர் உபாயம் செய்கிறேன். பிறந்து ஆறுமாதத்திலேயே என் குழந்தை இறந்து விட்டதாக மக்கள் கூறும்படிச் செய்கிறேன். பின், இங்கு வந்து உன்னிடம் தந்த எனது குழந்தைக்குப் பாலூட்டி வளர்க்கிறேன். (54)

இப்பொழுது இந்தப் பழத்தை பரீக்ஷார்த்தமாகப் பசுவிற்குத் தந்துவிடு” எனக் கூறினாள். அவ்வந்தண மாதுவும் பெண்மை காரணமாக, தன் தங்கை கூறியபடியே செய்தாள். (55)

இதன்பின் கால ஓட்டத்திலே துந்துலியின் தங்கை ஓர் ஆண்மகனைப் பெற்றாள். அவளது கணவனும் எவரும் அறியாதவாறு அக்குழந்தையைத் துந்துலியிடம் அளித்தான். (56)

துந்துலியும் தன் கணவரான ஆத்மதேவரிடம், தனக்கு ஆண்மகவு நலமுடன் பிறந்ததாகச் சொன்னாள். ஆத்மதேவருக்குக் குழந்தை பிறந்தது கேட்டு ஊர் மக்கள் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். (57)

ஆத்மதேவரும் தன் குழந்தைக்கு ஜாதகர்மம் என்னும் சடங்கைச் செவ்வனே செய்து, அந்தணர்களுக்கு ஏராளமாகத் தானம் அளித்தார். அவரது வீட்டின் முன்பு சிலர் பாடினர்; வாத்திய கோஷங்கள் நிகழ்ந்தன; பலவிதமான மங்கள காரியங்களைச் செய்தனர். (58)

துந்துலி தன் கணவரிடம், “என் மார்பில் பாலில்லையே. பசு முதலிய பிராணிகளின் பாலை ஊட்டி, என் குழந்தையை எப்படி வளர்ப்பேன்? (59)

எனது தங்கைக்கு இப்போதுதான் குழந்தை பிறந்தது. ஆனால், அது இறந்துவிட்டது. அவளை இங்கு அழைத்து வந்து வைத்துக் கொண்டால், அவள் குழந்தைக்குப் பாலூட்டி வளர்ப்பாள்” என்றாள். (60)

குழந்தையை வளர்ப்பதற்காக ஆத்மதேவரும் மனைவி கூறியபடியே செய்தார். துந்துலி, தன் மகனை ‘துந்துகாரி’ எனப் பெயரிட்டழைத்தாள். (61)

இதன் பிறகு மூன்று மாதம் கழித்து, அந்தப் பசு ஓர் ஆண்மகவை ஈன்றது. அந்தக் குழந்தை மிக அழகாக தெய்விகக் களையுடன் தூய தங்கம் போல் ஒளிவீசியது. (62)

அதைக் கண்டு அந்த அந்தணருக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. அந்தக் குழந்தைக்கு அனைத்து வைதீகச் சடங்குகளையும் அவர் தானே செய்தார். இதைக் கேட்டு அனைவரும் அந்தக் குழந்தையைக் காண வந்து கூடினர். (63)

அவர்கள் தங்களுக்குள், “ஆத்மதேவருடைய அதிருஷ்டத்தைப் பார்த்தீர்களா? என்ன ஆச்சரியம்? ஒரு பசுமாடும் இவ்வளவு அழகான தெய்விகமான குழந்தையைப் பெற்றிருக்கிறதே! (64)

தெய்வச் செயலாக, இந்த உண்மை ஒருவருக்கும் தெரியாது” என்று பேசிக் கொண்டனர். ஆத்மதேவர் அந்தக் குழந்தையின் காதுகள் பசுவின் காதுகள் போலிருப்பது கண்டு, அதற்கு ‘கோகர்ணன்’ எனப் பெயரிட்டார். (65)

சிறிது காலம் செல்ல அவர்களிருவரும் யௌவனப் பருவமடைந்தனர். அதில் கோகர்ணன் நன்கு படித்த அறிவாளியானான். ஆனால், துந்துகாரியோ துஷ்டனாக இருந்தான். (66)

ஸ்நானம், ஒழுக்கம் முதலிய அந்தணர்களுக்குரிய எந்த ஆசாரமும் அவனிடம் இல்லை. உணவு விஷயங்களிலும் ஒரு நியமமில்லை. சினமே தலைதூக்கி நின்றது. தவறான பொருட்களைச் சேகரிக்கலானான். பிணத்திற்கிடும் வாயரிசியைக்கூடச் சாப்பிடலானான். (67)

திருடுதல், பிறரிடம் காரணமின்றிப் பகைமை கொள்ளுதல் இவனது இயல்பாகிவிட்டது. பிறர் அறியாதவண்ணம் மற்றவர் வீடுகளில் நெருப்பு வைக்கலானான். விளையாடுகிற சாக்கில் பிறரது குழந்தைகளை எடுத்துச் சென்று கிணற்றில் போட்டான். (68)

பிறரைத் துன்புறுத்துதலே இவனது வேலை. கையில் ஆயுதங்கள் ஏந்திக் குருடர்களையும் ஏழை—எளியவர்களையும் வீணாகத் துன்புறுத்தினான். சண்டாளர்களை மிகவும் நேசித்தான். கையில் கயிறுகள் எடுத்துக் கொண்டு நாய்களுடன் வேட்டையாடுகிறேன் என்று இங்குமங்கும் அலைவான். (69)

வேசிகளுடன் சேர்க்கை கொண்டு தந்தையின் சொத்துக்கள் அனைத்தையும் வீணாக்கினான். ஒருநாள் தாய்—தந்தையரைத் தாக்கிவிட்டு, வீட்டிலுள்ள பாத்திரங்களைக் கவர்ந்து சென்றான். (70)

இவ்வாறு அனைத்துச் சொத்துக்களும் வீணானபோது, பரிதாபத்திற்குரிய அவனது தகப்பனார், “இம்மாதிரி துஷ்டப்பிள்ளையைப் பெற்றதைவிட, அவன் தாய் மலடியாகவே இருந்திருக்கலாமே. தீய பிள்ளை என்றுமே துன்பம் தரக்கூடியவன்தானே. (71)

இப்பொழுது நான் எங்கு தங்குவேன்? எங்குதான் போவேன்? எனது இந்தச் சங்கடத்தை எவன்தான் போக்குவான்? இடிபோல் இந்தத் துன்பம் என்மேல் விழுந்ததே? இதனால் என் உயிரே போகப் போகிறது?” என்று வாய்விட்டுக் கூறிக் கதறினார். (72)

அப்பொழுது அறிஞனான கோகர்ணன் அங்கு வந்தான். அவன் தன் தந்தைக்கு வைராக்கியத்தைப் பற்றி நன்கு விளக்கிச் சமாதானப்படுத்தினான். (73)

“தந்தையே! இவ்வுலகமே சாரமற்றது, சுவையற்றது, துன்பமே வடிவானது, மயக்கத்தை அளிக்கக்கூடியது. மகன் எவனுக்கு? செல்வங்கள் யாருக்கு? இதில் பற்றுகொண்டவன் பகலிரவு என்றில்லாது எப்பொழுதும் எரிந்துகொண்டே இருப்பான். (74)

இந்திரன் தேவர்க்கு அரசன். அவனுக்கு என்ன சுகம் இருக்கிறது? ஒரு மாமன்னனுக்குத்தான் என்ன சுகம் உள்ளது? உலகியல் தொடர்பற்றுத் தனித்து வாழும் முனிவர்களுக்கும் பற்றற்றவனுக்குமேதான் சுகம். (75)

‘இவன் எனது மகனாயிற்றே’ என்கிற அறியாமையைத் தூக்கி எறியுங்கள். உலகியல் மயக்கத்தினால் நரகம்தான் கிடைக்கும். இவ்வுடல் என்ன சாசுவதமா? என்றோ ஒருநாள் அழியத்தானே போகிறது. ஆகவே, இந்தப் பற்றுகள் அனைத்தையும் விடுத்து (வானகம் செல்ல விரும்பினால்) கானகம் செல்லுங்கள்.” (76)

கோகர்ணனது அறிவுரையைக் கேட்ட ஆத்மதேவர் வனம் செல்ல எண்ணி, அவனிடம், “குழந்தாய்! வனம் சென்று நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்பதை விளக்கமாகக் கூறு. (77)

நானோ மூடன், முடவன். இதுவரை கர்மவினையினால் பற்று என்னும் வலையில் சிக்கி, வீடு என்கிற இருள் நிறைந்த பாழுங்கிணற்றில் முடவனைப் போல் விழுந்து துன்புற்றேன். நீயோ கருணை நிறைந்தவன். இப்பாழுங்கிணற்றிலிருந்து என்னைக் கரையேற்றி வை” என்று வேண்டினார். (78)

கோகர்ணன் கூறுகிறான்—— “தந்தையே! இவ்வுடல் எலும்பு, மாமிசம், ரத்தம் — இவற்றால் ஆன ஒரு பிண்டம். இதில் ‘நான்’ என்கிற எண்ணத்தை விட்டொழியுங்கள். மனைவி—மக்களை ‘எனது’ என்று எப்பொழுதும் நினைக்காதீர். இவ்வுலகமே நொடியில் அழிவது, நீர்க்குமிழி போன்றது என்பதைக் கவனித்துப் பாருங்கள். இந்த உலகியல் பொருட்கள் நிலையானது என நினைத்து, அவைகளிடம் பற்று கொள்ளாதீர். வைராக்கியத்தின் மேல் பற்று கொண்டு பகவானிடம் பக்தி செய்யுங்கள். (79)

பகவத்பஜனமே உயர்ந்த தர்மம். அதையே விடாப்பிடியாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். மற்ற உலகியல் தர்மங்களில் இருக்கும் எண்ணத்தை மாற்றுங்கள். இறையடியார்களுக்குத் தொண்டு செய்யுங்கள். போகங்களில் இருக்கும் பற்றை வெட்டித் தள்ளுங்கள். பிறரது குணதோஷங்களை எண்ணிப் பார்க்காதீர். பகவானுக்குச் சேவை செய்வதிலேயே மனத்தை ஈடுபடுத்துங்கள். பகவத் கதையமுதையே எப்போதும் பருகி வாருங்கள்.” (80)

இவ்வாறு மகனது அறிவுரைகளைக் கேட்ட ஆத்மதேவர், அதையே சாரமாக எண்ணி வீட்டைவிட்டு வனம் சென்றார். இப்பொழுது அவர் வயது அறுபது ஆகியிருந்தாலும் புத்தி தடுமாற்றமின்றி ஒருநிலையாக இருந்தது. தினமும் பகவத் பூஜை, நாமஜபம், தவறாமல் ஸ்ரீமத்பாகவத தசமஸ்கந்த பாராயணம் என்று நியமம் கொண்டிருந்து, முடிவில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடிகளை அடைந்தார். (81)

ஸ்ரீபத்மபுராணம், ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — துந்துகாரி முக்தி பெறுதல்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! தந்தை வனம் சென்றதும் ஒருநாள் துந்துகாரி, தனது தாயை அடித்துத் துன்புறுத்தி, “பணம் எங்கே? சொல். இல்லையேல் எரியும் கொள்ளிக்கட்டையால் உன்னைச் சுட்டுவிடுவேன்” என்று மிரட்டினான். (1)

இதனால் பயந்த அவள், தனது மகனின் தொந்தரவுகளால் மிகவும் துயரமடைந்து, அன்றிரவு கிணற்றில் விழுந்து இறந்தாள். (2)

உலகியல் பொருட்களில் வெறுப்புற்று, யோக மார்க்கத்தில் நிலை நின்ற கோகர்ணனோ, அப்பொழுது தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு வேண்டியவர், வேண்டாதவர் என எவருமில்லாததால், இந்த நிகழ்ச்சியால் அவன் வருத்தமோ துன்பமோ அடையவில்லை. (3)

துந்துகாரியோ ஐந்து விலைமாதர்களை அழைத்து வந்து, தன் வீட்டிலேயே வைத்துக் கொண்டான். அவர்களுக்கு அழகு சாதனங்களைப் பெற்றுத் தரவெண்ணியதால், புத்தி தடுமாறிய அவன் பலவிதமான தவறான செயல்களைப் புரியலானான். (4)

ஒருநாள் அந்தத் தீய மங்கையர், தங்களுக்குப் பலவகையான நகைகள் வேண்டுமென அவனைக் கட்டாயப்படுத்தினர். அவனோ காமத்தில் மயங்கிக் குருடனாகித் தனக்கு இறப்பு என்பது ஒன்று உண்டு என்பதையே மறந்து, பணம் திரட்ட வீட்டைவிட்டு வெளியேறினான். (5)

இங்குமங்கும் திரிந்த அவன் நிறையப் பொருளையும் துணிமணிகளையும் நகைகளையும் கொள்ளையிட்டு வந்து, அவர்களுக்குத் தந்தான். (6)

அவன் அவ்வாறு திருடி வந்து தமக்கு ஏராளமான பொருள்களை அளித்தது கண்ட அவ்விலைமாதர்கள், “இவனோ தினமும் திருடுகிறான். என்றாவது ஒருநாள் அரசனிடம் அகப்பட்டுக் கொள்வான். (7)

அரசன் அவன் திருடிய பொருட்களையெல்லாம் பிடுங்கிக் கொண்டு, இவனுக்கு மரணதண்டனை அளிப்பான். ஆகவே, இப்பொழுதே நாம் அவைகளையெல்லாம் பத்திரமாகப் பதுக்கி வைத்துக் கொண்டு, இவனைக் கொன்றுவிட்டு எங்கேயாவது ஓடிவிட்டாலென்ன?” என்று இரவோடிரவாகத் தங்களுக்குள் ஆலோசனை செய்தனர். (8)

இவ்வாறு ஆலோசனை செய்த அவர்கள் இரவில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த துந்துகாரியைக் கயிறுகளால் கட்டியமுக்கிக் கழுத்தில் சுருக்கிட்டுக் கொல்ல முயற்சித்தனர். ஆனால், அவன் உடனே இறவாதது கண்டு கவலையுற்றனர். (9—10)

பின் எரியும் கொள்ளிக்கட்டைகளை அவன் முகத்தில் எறிந்தனர். அத்தீயின் வெம்மையால் முகம் கருகி வெந்து மிகவும் துன்புற்று இறந்தான். (11)

அவனது உடலை ஒரு குழியிலிட்டு மூடினர். அந்தோ! பெரும்பாலும் பெண்கள் சாகசத்தில் வல்லவர்கள்தானே. இவர்களது இந்தச் செயலை எவரும் கண்டிலர், அறிந்திலர். (12)

மறுநாள் துந்துகாரி பற்றிக் கேட்டவர்களுக்கெல்லாம், “எங்கள் காதலர் பணத்தாசையால் இப்பொழுது வேறு நாடு சென்றிருக்கிறார். இந்த வருடத்திற்குள் திரும்பி வந்திடுவார்” என்று பதிலுரைத்தனர். (13)

அறிவுடையோர் தீயமாதர்களிடம் என்றுமே நம்பிக்கை வைக்கக் கூடாது. ’அவ்வாறு நம்பிக்கை கொள்ளும் அறிவிலி, என்றுமே துன்பத்தில் சிக்கித் தவிப்பான். (14)

அவர்களது பேச்சு காமுகர்களின் மனத்தில் அமுதம் போன்று பாய்ந்து காமச்சுவையை வளர்க்கும். ஆனால், அவர்களது இதயமோ கூர்மையான கத்தி போன்றிருக்கும். இவர்களுக்குப் பிரியமானவர்கள்தான் யார்? (அதாவது, இவர்களிடம் யார் அன்பு கொள்வர்?) (15)

விலைமாதர்களான அவர்கள், துந்துகாரியின் அனைத்து சொத்துக்களையும் கவர்ந்து கொண்டு, எங்கேயோ சென்றுவிட்டனர். அவர்களுக்குத்தான் கணவன் என்று குறிப்பிட்டு ஒருவன்தான் உண்டா? துந்துகாரி, தனது தீச்செயல்களால் பயங்கரமான பிரேத நிலையை அடைந்தான். (16)

தினமும் வெம்மை, குளிர் என்று பாராமல் காற்றுருவில் பசிதாகத்துடன் பத்து திக்குகளிலும் அலைந்து திரிந்தான். (17)

பசி—தாகத்தினால் பீடிக்கப்பட்ட அவன் ‘தெய்வமே! தெய்வமே!’ என்று கதறியழுதவண்ணம் எங்கும் சுற்றியலைந்தும், தான் தங்குவதற்கென்று ஓரிடமும் பெற்றானில்லை. கொஞ்ச நாளில் துந்துகாரி இறந்தது பற்றிய செய்தியை, கோகர்ணன் மக்கள் கூறக் கேட்டறிந்தான். (18)

அனாதையாக அவன் இறந்தது கண்டு கோகர்ணன், அவனுக்கு ‘கயை’ என்கிற புண்ணியக்ஷேத்திரத்தில் நீத்தார் கடனான சிராத்தம் முதலியனவற்றை முறைப்படி செய்தான். மேலும், தான் செல்லும் புண்ணியக்ஷேத்திரங்கள் அனைத்திலும் அவனுக்குச் சிராத்தமும் தர்ப்பணமும் செய்தான். (19)

இவ்வாறு தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொண்ட கோகர்ணன், ஒருநாள் தன் ஊர் திரும்பினான். இரவில் யாரும் அறியாதவாறு தன் வீட்டுத் திண்ணையில் படுத்துறங்க வந்தான். (20)

தன் உறவினான கோகர்ணன் இவ்வாறு படுத்துறங்குவது கண்ட துந்துகாரி, நடு இரவில் தனது பயங்கரமான பெருத்த உருவத்துடன் அவனெதிரில் தோன்றினான். (21)

சிலசமயம் ஆடு போலவும், மற்றொரு சமயம் யானை போலவும், எருமை போலவும், வேறொரு சமயம் இந்திரன், அக்னி போலவும், பின் மனித உருவிலும் வந்து தோன்றினான். (22)

இவ்வாறு விபரீதமான உருவில் தோன்றியதைக் கண்ட கோகர்ணன், “இவன் ஏதோ தூக்கு போன்ற தவறான வழியில் துர்மரணத்தை அடைந்தவன்போல் இருக்கிறது” என்று எண்ணித் தைரியத்துடன் கேட்கலானான். (23)

கோகர்ணன் கேட்கிறான்—— “அப்பா! நீ யார்? இரவு நேரத்தில் ஏன் இவ்வாறு பயங்கரமான ரூபத்தைக் காட்டுகிறாய்? இந்நிலை உனக்கு எவ்வாறு உண்டாயிற்று? நீ என்ன பிரேதமா? பிசாசா? அல்லது அரக்கனா? சற்றே கூறுவாய்.” (24)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கோகர்ணன் கேட்கவே, அவன் பதில் கூற இயலாது தேம்பித் தேம்பி அழலானான்; பேச்சுத் திறனற்று (சாடையால்) உணர்த்தலானான். (25)

அப்பொழுது கோகர்ணன் தன்னிரு கைகளிலும் தீர்த்தத்தை எடுத்து மந்திரித்து, அவன்மேல் தெளித்தான். அதனால், அவனது பாவங்கள் கொஞ்சம் குறையவே, அவன் பேசலானான். (26)

பிரேத உருவில் உள்ள துந்துகாரி கூறுகிறான்—— “நான் உனது சகோதரன். என் பெயர் துந்துகாரி. எனது தவறான செயல்களால் நான் எனது அந்தணத் தன்மையை இழந்தேன். (27)

அறியாமையில் விழுந்துழன்ற நான் செய்த தீச்செயல்களுக்கு அளவேயில்லை. மக்களை மிகவும் துன்புறுத்தினேன். தீயவர்களான விலைமாதர்கள் என்னைக் கொள்ளிக்கட்டையால் பொசுக்கி மரிக்கச் செய்தனர். (28)

அதனால், இந்தப் பிரேத ஜன்மத்தையடைந்து துன்பத்தில் உழல்கிறேன். முன்பு நான் அறியாமல் செய்த ஏதோவொரு புண்ணியச் செயலால், இப்பொழுது காற்றை மட்டும் உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்து வருகிறேன். (29)

தம்பி! நீ கருணைக் கடல். எனது சகோதரனும்கூட. எப்படியாவது இப்பிறவியிலிருந்து என்னை விரைவிலேயே கரையேறும்படி செய்வாயா?” (30)

இவ்வாறு துந்துகாரி கூறியதைக் கேட்ட கோகர்ணன் கூறுகிறான்—— “அண்ணா! உனக்காக கயா க்ஷேத்திரத்தில் முறைப்படி பிண்டதானம் செய்தேனே? இருந்தும் நீ இந்தப் பிரேதப் பிறவியிலிருந்தும் விடுதலை பெறாததன் காரணம்தான் புரியவில்லை. இது எனக்கு வியப்பாகவல்லவா இருக்கிறது! (31)

கயா சிராத்தத்தினாலும் உனக்கு முக்தி கிடைக்கவில்லையெனில், அப்பொழுது இப்பிரேத ஜன்மா நீங்குவதற்கு வேறு எந்த ஓர் உபாயமும் இல்லையே. சரி, இப்பொழுது நான் என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை விளக்கமாகக் கூறு.” (32)

பிரேதனான துந்துகாரி கூறுகிறான்—— “நூறு கயா சிராத்தம் செய்தாலும், எனக்கு இந்தப் பிரேத ஜன்மாவிலிருந்து விடுதலை (முக்தி) கிடைக்காது. இதற்கு வேறு ஏதாவது உபாயம் உண்டா? என அமைதியாகச் சிந்தனை செய்.” (33)

இவ்வாறு பிரேத உருவிலுள்ள துந்துகாரி கூறியதைக் கேட்டு வியந்த கோகர்ணன் கூறலானான்—— “நூறு கயா சிராத்தங்களாலும் உனக்கு இந்தப் பிரேத ஜன்மாவிலிருந்து விடுதலை கிடைக்காது எனில், அப்பொழுது உனக்கு விடுதலை என்பது முயற்கொம்புதான். (34)

சரி, நீ துளியும் கவலையின்றி இப்பொழுது உள்ள இடத்திலேயே இரு. நீ முக்தி பெறுவதற்கான வேறு உபாயம் பற்றி ஆலோசிக்கிறேன்.” (35)

இவ்வாறு கோகர்ணன் கூறியதைக் கேட்ட துந்துகாரி, அங்கிருந்து தன்னிருப்பிடம் சென்றான். கோகர்ணனோ இரவு முழுவதும் இதே சிந்தனையில் இருந்தான். ஆனால், அவனுக்கு எந்தவோர் உபாயமும் தோன்றவில்லை. (36)

பொழுது புலர்ந்ததும் கோகர்ணன் வந்துள்ளதையறிந்த அந்தக் கிராம மக்கள், அவனிடம் நலன் விசாரிக்க வந்து கூடினர். கோகர்ணனும் இரவில் நடந்த அனைத்து விஷயங்களையும் அவர்களிடம் கூறினான். (37)

அவர்களில் சிலர் யோகநிஷ்டர்கள்; சிலர் சாஸ்திரங்கள் படித்த பெரியோர்கள்; சிலர் ஞானிகள்; சிலரோ வேதமுணர்ந்தவர்கள். அவர்கள் பலவிதமான சாஸ்திரங்களிலும் இங்குமங்கும் தேடிப் பார்த்தனர். இருந்தும் துந்துகாரியின் விடுதலைக்கான உபாயம் பெற்றாரில்லை. (38)

அப்பொழுது அவர்கள், “இதற்கான உபாயத்தைச் சூரிய பகவானிடம் கேட்போம். அவர் கூறியபடி செய்வோம்” எனத் தீர்மானித்தார்கள். இதைக் கேட்டு கோகர்ணன் தன் தவ வலிமையால் சூரியனை மேலே செல்லவிடாமல் தடுத்தான். சூரியனது வேகத்தையும் நிறுத்தினான். (39)

“இறைவா! நீங்களோ அனைத்துலகிற்கும் சாட்சியானவர். தங்களை நான் வணங்குகிறேன். துந்துகாரி முக்தி பெறுவதற்கான சாதனத்தை (உபாயத்தை)த் தயவு செய்து கூறுங்கள். தங்களுக்குத் திரும்பத் திரும்ப வணக்கம்” என்று கோகர்ணன் வேண்டித் துதிக்கவே, சூரிய பகவான் விளக்கமாகக் கூறலானார்—— “ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை ஏழு நாட்கள் படிப்பதனாலேயேதான் இவன் முக்தி பெற வாய்ப்புண்டு. ஆகவே, நீ ஏழு நாட்கள் பாராயணம் செய்.” இவ்வாறு சூரிய பகவான் கூறியதை அங்குள்ளோர் அனைவரும் கேட்டனர். சூரிய பகவானது வார்த்தை தர்மத்தையே பின்பற்றியதன்றோ! (40—41)

இவ்வாறு சூரிய பகவான் கூறியதைக் கேட்ட மக்கள், “இந்த உபாயம் மிகவும் எளியதாக (சிரமமற்றதாக)வன்றோ இருக்கிறது. எவ்விதமாகவாவது முயற்சி செய்து, இதைச் செய்யத்தான் வேண்டும்” என்று கூறினர். ஆகவே, கோகர்ணனும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை ஏழு நாட்கள் பாராயணம் செய்வது என்கிற விதிமுறையில் தயார் செய்யலானான். (42)

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்பதற்குப் பல தேசங்களிலிருந்தும், பல கிராமங்களிலிருந்தும் மக்கள் வெள்ளமென வந்து திரண்டனர். அதில் சிலர் நொண்டிகள்; சிலர் குருடர்கள்; சிலர் கிழவர்கள்; பலர் அறிவிலிகள். இருந்தும் தங்கள் பாவங்களைக் கழுவிக் கொள்ள அங்கு வந்து கூடினர். (43)

தேவர்களும் வியக்கும்வண்ணம் இருந்தது மக்கள் கூட்டம். கோகர்ணன் ஸ்ரீவியாச பீடத்தில் அமர்ந்து, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் படிக்க ஆரம்பிக்கவே, துந்துகாரியான அந்தப் பிரேதமும் கேட்க ஆவலுடன் அங்கு வந்தது. தான் உட்கார்ந்து கேட்க இங்குமங்குமாக இடத்தைத் தேடியது. அப்பொழுது ஏழு கணுக்கள் உள்ள ஒரு நெடிய மூங்கில் அங்கிருக்கக் கண்டது. (44—45)

அதன் அடியிலுள்ள துவாரத்தில் அமர்ந்து கதை கேட்கலாயிற்று. காற்றுருவில் உள்ளதால் வெளியே எங்கிருந்தும் கதை கேட்க முடியாததால், இந்த மூங்கிலில் வந்தமர்ந்தது. (46)

கோகர்ணன், விஷ்ணுபக்தனான ஓர் அந்தணனைக் கதை கேட்பவரில் முக்கியமானவராக அமர்த்தினான். அழகான குரலில் தெளிவாக, முதல் ஸ்கந்தத்திலிருந்து கதைகளைக் கூறத் தொடங்கினான். (47)

முதல் நாள் கதைப் பகுதியைப் படித்து முடித்த மாலைவேளையில் ஒரு பெரிய ஆச்சரியம் நிகழ்ந்தது. அங்குள்ள மக்கள் பார்த்திருக்கும் போதே, அந்த மூங்கிலில் ஒரு கணு ‘படபட’ என்ற ஒலியுடன் பிளந்தது. (48)

இவ்வாறே இரண்டாம் நாள் மாலையில் இரண்டாவது கணுவும், மூன்றாம் நாள் மாலையில் மூன்றாவது கணுவும் பிளந்தன. (49)

இவ்வாறு ஏழு தினங்களில் அந்த மூங்கிலிலிருந்த ஏழு கணுக்களும் பிளக்க, அங்கு பிரேத உருவில் மறைந்திருந்த துந்துகாரி, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பன்னிரண்டு ஸ்கந்தங்களையும் கேட்டதன் பயனாக, தன் பாவங்கள் அனைத்தினின்றும் விடுதலை பெற்று தூயவனாகிப் பிரேத உருவம் நீங்கப் பெற்றான். கார்மேகம் போன்ற நீலத்திருமேனியும், அரையிலே பீதாம்பரத்துடன் கழுத்திலே துளசி மாலைகள் தொங்க, காதுகளில் மகர குண்டலங்கள் ஒளிர, தலையில் நவரத்தின கிரீடம் விளங்க தெய்வத் திருமேனியுடன் அனைவர் எதிரிலும் வந்து தோன்றினான். (50—51)

தனது தம்பியான கோகர்ணனை வணங்கி, “தம்பி! உனதருளால், பிரேத ஜீவனாக இருந்து பட்ட துன்பங்களெல்லாம் நீங்கப் பெற்றேன். (52)

இப் பிரேதப் பிறவியின் துன்பங்களையெல்லாம் துடைத்தருளும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமையே பெருமை. பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடி நிழலைத் தந்தருளும் இந்த ஸப்தாஹ பாராயணத்தின் பெருமையோ அளவிடற்கரியது. (53)

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்பது என்கிற போதே பாவங்களனைத்தும், ‘அந்தோ! நமக்கு இறுதிகாலம் வந்ததே’ என நினைத்து நடுங்குகின்றன. (54)

நனைந்து ஈரமானது, உலர்ந்தது, பெரியது, சிறியது என்கிற பாகுபாடின்றி, அனைத்துக் கட்டைகளையும் தீ எரித்து விடுகிறதல்லவா? அதேபோல் பாகவதத்தை ஏழு நாட்களில் கேட்பது என்பதும் மனம், வாக்கு, உடல் ஆகிய முக்கரணங்களாலும் செய்த பாவங்கள் — முன் செய்த பழவினை, இனிச் செய்யும் வினைகள், பெருத்த—சிறுத்த பாவங்கள் என்கிற வேறுபாடின்றி அனைத்துப் பாவங்களையும் (நொடிப்பொழுதில்) எரித்துச் சாம்பலாக்கிவிடும். (55)

‘புண்ணியமான இந்தப் பாரத தேசத்தில் பிறந்தும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்காதவனது பிறவி வீணே’ என்று சான்றோர்கள் தேவ சபையில் முழங்குகிறார்கள். (56)

உலகியல் மயக்கத்திலாழ்ந்து, அழிந்தொழியும் இவ்வுடலையே நித்தியமென்று எண்ணி, அதைப் பலவாறு சீராட்டிப் பாராட்டி வலுவுள்ளதாக வளர்த்தான் ஒருவன். ஆனால், அவன் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை ஒருமுறையாவது கேட்கவில்லையெனில், அந்த வலுவுள்ள உடலால் ஆவதென்ன? (57)

இச்சரீரத்தைத் தாங்கி நிற்கும் தூண்கள் எலும்புகளே. நரம்புகளால் இழுத்துக் கட்டப்பட்டு, மாமிசமும் உதிரமும் அடைக்கப்பட்டு, தோலால் வெளியே மூடப்பட்டுள்ளது; அது துர்நாற்றம் உடையது. ஏனெனில், இச்சரீரம் மலமூத்திரங்களின் கொள்கலனல்லவா? (58)

(இச்சரீரம்) மூப்புத் தன்மை உடையது; அதனால் வருந்தத்தக்கது; முடிவோ துன்பமயமானது; நோய்களுக்கான புகலிடம்; ஏதாவதோர் ஆசை கொண்டு, அதனால் கலங்கி வருந்துவது; என்றுமே போதுமென்ற மன நிறைவற்றது; இதோடு வாழ்வதே ஒரு சுமைதான்; அனைத்து குறைகளும் நிறைந்தது; நொடியில் அழிவது; (59)

இறந்த பின் புதைத்தாலோ புழுத்து நெளிவது; அவனை விலங்குகள் உண்ணுமானால் மலமாக வெளி வருவது; தீயிலிட்டாலோ சாம்பற்குவியலாவது. இதுதான் இவ்வுடலின் பெருமை என்று கூறப்படுகிறது. இவ்வாறு நொடியில் அழிந்தொழியும் இவ்வுடல் கொண்டு அழிவற்ற பயனைப் பெறுவதற்கான செயலைச் செய்யலாம் என்று இருக்க, மக்கள் ஏன் வாளாவிருக்கின்றனரோ? புரியவில்லை. (60)

காலையில் சமைத்த உணவு மாலையில் கெட்டு விடுகிறதே? அதனால், வளர்ந்த இவ்வுடல் மட்டும் அழியாதது ‘சாசுவதம்’ என்பதுதான் எப்படியோ? (61)

ஆகவே, இவ்வுலகில் அனைத்துப் பாவங்களையும் நீக்கிக் கொள்வதற்கான சிறந்த ஒரே வழி ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை ஏழு நாட்கள் தொடந்து கேட்பதே. இதனால் வெகு விரைவில் பகவானைப் பெறலாம். (பகவான் நம்மருகிலேயே இருப்பார்.) (62)

ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளைக் கேட்கும் பாக்கியம் பெறாதவன், நீரில் தோன்றும் நீர்க்குமிழி போலவும், ஜீவராசிகளில் கொசு போலவும் பிறந்தவுடன் இறப்பதற்கென்றே பிறந்தவன். (63)

ஸ்ரீமத்பாகவத கதா சிரவணம், உயிரற்ற ஜடமான உலர்ந்த மூங்கிலின் கணுவையே பிளக்கும் திறமையுள்ளது என்னும்போது, சித்தத்தில் உள்ள கணுக்களை (முடிச்சுக்களை)ப் பிளந்தெறிவது என்ன ஆச்சரியம்? (64)

இந்த ஸப்தாஹ சிரவணம், கேட்பவனின் மனத்துன்பங்களான முடிச்சுக்களை அவிழ்த்து ஒழிப்பது; அனைத்து ஐயங்களையும் தீர்க்க வல்லது; அனைத்து வினைப்பயன்களையும் சுட்டெரிப்பது. (65)

ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதையமுதமாகிய நன்னீர், உலகியல் சேற்றைக் கழுவுவதில் திறன் மிக்கது. இந்தக் கதைகள் மனதில் நிற்குமானால் அவனுக்கு முக்தி பேறு நிச்சயம் என்பது சான்றோர்களின் முடிவு.” (66)

இவ்வாறு துந்துகாரி சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போது, வைகுண்டத்தில் பகவானது அருகில் இருக்கும் விஷ்ணுபார்ஷதர்களுடன் நாற்றிசைகளிலும் தன்னொளியைப் பரப்பிக் கொண்டு, ஒரு விமானம் வந்திறங்கியது. (67)

அனைத்து மக்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது, துந்துகாரி அந்த விமானத்தில் ஏறிக் கொண்டான். அந்த விமானத்தில் விஷ்ணுபார்ஷதர்கள் இருப்பது கண்டு கோகர்ணன் அவர்களிடம் கேட்டான். (68)

கோகர்ணன் கேட்கிறான்—— “பார்ஷதர்களே! ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை நான் கூற இங்குள்ள அனைவருமே தூய உள்ளத்துடன் கேட்டவர்கள்தானே? அவர்களுக்காக, தாங்கள் ஏன் விமானங்களைக் கொண்டு வரவில்லை? இங்குள்ள அனைவரும் ஒரே மாதிரிதானே ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சிரவணம் செய்தார்கள். அப்படியிருக்கக் கேட்டதன் பயனைப் பெறுவதில் வேறுபாடு ஏன்?” (பாவியான துந்துகாரிக்கு விமானம்; புண்ணியவான்களுக்கு அது இல்லை. ஏன் இந்த வேறுபாடு?) (69—70)

ஹரிதாசர்களான பார்ஷதர்கள் (பதில்) கூறுகிறார்கள்—— “புகழுடையவனே! பயனில் வேறுபாடிருக்கக் காரணம் அவர்கள் கேட்பதிலிருந்ததே. அனைவரும் ஒரே மாதிரிதான் சிரவணம் செய்தனர் என்பது உண்மையே. ஆனால், இவனைப் போல் மனதூன்றிக் கேட்கவில்லையே? ஆகவே, ஒன்றாகவே உட்கார்ந்து கேட்டிருந்தும் பயனில் வேறுபாடு வந்தது. (71)

பிரேதனான இந்த துந்துகாரி, ஏழு நாட்களும் தண்ணீர்கூட அருந்தாமல் பட்டினி கிடந்து, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சிரவணம் செய்தான். கேட்ட விஷயத்தை மனத்தில் சலனமின்றி நிறுத்தி, பலவாறாக ஆராய்ந்து, அதை அப்படியே மனத்திலிருத்திக் கொண்டான். (72)

ஞானம் உறுதிப்படவில்லையெனில் அது வீணே; ஈடுபாடின்றி மனதூன்றிக் கேட்காததும் வீணே; ‘பயன் தருமா, தராதா?’ என்று சந்தேகத்துடன் செய்யப்படும் மந்திரமும் வீணே; மனம் ஒருநிலைப்படாது செய்யும் ஜபமும் வீணே. இவையனைத்தும் பயனை அளிக்காது. (73)

இறையடியார்கள் இல்லாத ஊர், தகுதி படைத்த அந்தணர் இல்லாமல் செய்த சிராத்தம் (தென்புலத்தாருக்கான திதியும், தில (எள்ளு) தர்ப்பணமும்), வேதம் ஓதாதவனுக்கு அளித்த தானம், தொன்றுதொட்டு வழி வந்த ஆசார—அனுஷ்டானங்களைத் தவறவிட்ட வம்சம் ஆகியன அனைத்தும் வீணே. (74)

தன் குருநாதர் கூறும் வார்த்தைகளில் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை, தன்னைத்தானே (உயர்ந்தவனாக எண்ணிச் செருக்கித் திரியாது) தாழ்ந்தவனாக (அடக்கமுடையவனாக) நினைத்திருத்தல், அகத்தூய்மை, மனவடக்கம், பகவத் கதைகளை ஒன்றிய மனத்தோடு கேட்டல் — இந்த விதிமுறைகளைக் கைக்கொள்வானேயாகில், அவன் கேட்கும் பகவத் கதைகள், அதற்குண்டான உயர்ந்த பயனை முற்றிலுமாகத் தரும். ஆகவே, இங்குள்ள அனைவரும் இந்த வழிமுறைகளைக் கைக் கொண்டு, திரும்பவும் ஒருமுறை ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சிரவணம் செய்வார்களேயாகில், நிச்சயமாக அவர்களுக்கும் வைகுண்ட பதவி கிட்டும். (75—76)

கோகர்ணனே! உன்னை பகவானே நேரில் வந்து வைகுண்டம் அழைத்துச் செல்வார்” என்று கூறிவிட்டு, அந்த பார்ஷதர்கள் பகவானைப் புகழ்ந்தவண்ணம் வைகுண்டம் சென்றனர். (77)

சிராவண (ஆவணி) மாதத்தில் கோகர்ணன் திரும்பவும் ஸப்தாஹ விதிப்படி, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் பாராயணம் செய்து கதைகளைக் கூறினான். முந்தைய ஸப்தாஹத்தில் கதை கேட்ட அனைவரும் திரும்பவும் (மன ஈடுபாடுடன்) அந்தக் கதைகளை இப்போதும் கேட்டார்கள். (78)

நாரதரே! இந்த ஸப்தாஹ சிரவணத்தின் முடிவில் நடந்த ஆச்சரியமான நிகழ்ச்சியைக் கேளுங்கள். (79)

பக்தர்கள் நிரம்பி வழியும் விமானத்துடன் பகவான் அங்கு வந்து தோன்றினார். ‘ஜய ஜய’, ‘போற்றி போற்றி’, ‘நமஸ்காரம்’, ‘வணக்கம்’ என்கிற ஒலிகள் நாற்றிசைகளில் இருந்தும் எழுந்தன. (80)

மகிழ்ச்சியடைந்த பகவான், பாஞ்சஜன்யமான தன் சங்கை முழக்கினார். கோகர்ணனை மார்புறத் தழுவிக் கொண்டு, தன்னைப் போலாக்கினார். (ஸாரூப்ய பாவத்தைத் தந்தார்.) (81)

கதாசிரவணம் செய்த அனைவரையும் நீலமேகத் திருமேனி, அரையில் பீதாம்பரம், தலையில் நவரத்தின கிரீடம், காதுகளில் மகரகுண்டலங்கள் உடையவர்களாக, தன்னைப் போல் ஆக்கினார். (82)

நாய் முதல் சண்டாளர்கள் வரையில், அந்தக் கிராமத்தில் இருந்த அனைத்து ஜீவர்களும் கோகர்ணனின் தயவால் விமானங்களில் ஏறிக் கொண்டனர். (83)

அவர்கள், யோகிகள் சென்றடையும் ஸ்ரீவைகுண்ட லோகத்தை அடைந்தனர். பக்தர்களுக்கு எளியவரான பகவான், ஸ்ரீமத்பாகவத கதாசிரவணத்தால் மனம் மகிழ்ந்து, கோகர்ணனையும் தன்னுடன் அழைத்துக் கொண்டு, கோபர்கள் விரும்பும் கோலோகம் சென்றார். (84)

பகவான் ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தி, தன் அவதார காரியம் முடிந்து வைகுண்டம் எழுந்தருளும் வேளையில், அயோத்தியில் வாழும் சராசரம் அனைத்தையும் தன்னுடன் ஸ்ரீவைகுண்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். அதேபோல் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும், அங்குள்ள அனைவரையும் இப்பொழுது யோகிகளாலும் அடைதற்கரிதான கோலோகம் (ஸ்ரீவைகுண்டம்) அழைத்துச் சென்றார். (85)

சூரியனோ, சந்திரனோ, சித்த புருஷர்களோ கூட செல்ல முடியாத அந்த கோலோகத்தை, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்டதால் அவர்கள் அடைந்தார்கள். (86)

நாரதரே! ஏழு நாட்கள் கேட்பது என்கிற விதிமுறைப்படி, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்பதால் கிடைக்கும் ஒளிமயமான பெரும் பயனைப் பற்றி, நாங்கள் எப்படிச் சொல்வதோ? புரியவில்லை. ஏனெனில், கோகர்ணன் கூறிய இக்கதைகளில் ஓர் எழுத்தையாவது ஒருவன் தன் செவியாரக் கேட்டிருப்பானாகில், அவன் திரும்பவும் ஒரு தாயின் வயிற்றில் புகமாட்டான். (அதாவது, அவனுக்குத் திரும்பவும் பிறவி கிடையாது.) (87)

காற்றையோ, நீரையோ, உலர்ந்த சருகுகளையோ மட்டும் உண்டு, உடல் இளைக்க வெகுகாலம் கடுந்தவம் இயற்றுவதாலோ, கர்மயோகம், ஞானயோகம், பக்தியோகம் என்கிற யோகங்களாலோ அடைய முடியாத எந்த பகவத் பிராப்தி உண்டோ, அதை இந்த ஸப்தாஹ சிரவண யக்ஞத்தால் எளிதிலேயே அடையலாம். (88)

மிகவும் பாவனமான இந்த இதிகாசத்தைச் சித்ரகூடத்தில் வசிக்கும் முனிவரான சாண்டில்ய மாமுனிவர், பிரும்மானந்தத்தில் மூழ்கியவராக நித்தமும் படித்துக் கொண்டே இருக்கிறார். (89)

பரம பாவனமான இந்தக் கதைகளை ஒருமுறை கேட்டாலும் போதும். அது, நமது பாவக் குவியல்களை நீறாக்கி(சாம்பலாக்கி)விடும். சிராத்தம் முதலிய பித்ரு தினங்களில் இதைப் பாராயணம் செய்வதால் நமது மூதாதையர்கள் மனம் மகிழ்கிறார்கள். தினமும் பாராயணம் செய்பவன், மண்ணுலகில் மீண்டும் பிறக்க மாட்டான். அவன் முக்தி பெறுவான். (90)

ஸ்ரீபத்ம புராணம், ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஆறாவது அத்தியாயம் — ஸப்தாஹ (ஏழு நாட்கள்) வேள்வியின் விதிமுறைகள்

ஸநகாதி முனிவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— நாரதரே! இப்பொழுது ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை ஏழு நாட்களில் கேட்பது என்கிற ஸப்தாஹ சிரவணத்தின் விதிமுறைகளைக் கூறுகிறோம். பொதுவாக, மக்களின் ஒத்துழைப்பும் சிறிது செல்வமும் இதற்குத் தேவை. (1)

முதலில் ஒரு ஜோதிடனை அழைத்து வந்து, ஸப்தாஹ சிரவணத்திற்கான நல்ல முகூர்த்தத்தை நிச்சயிக்க வேண்டும். ஒரு விவாகத்தை நடத்துவதற்கான செல்வம் இதற்கும் தேவையானதால், அதையும் சேகரித்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். (2)

கதை தொடங்க ஆடி, ஆவணி, புரட்டாசி, ஐப்பசி, கார்த்திகை, மார்கழி (தட்சிணாயனம்) ஆகிய ஆறு மாதங்களும் மிகச் சிறந்தவை. கேட்பவர்கள் முக்தி பேறு பெற, இந்த ஆறு மாதங்களும் சிறந்தன. (3)

இந்த மாதங்களிலும் பத்ரை—வியதீபாதம் முதலிய நலம் பயக்காத யோகங்களைத் தள்ளவேண்டும். மேலும், இதில் ஈடுபாடு உடையவர்களையே உதவிக்கு வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். (4)

‘இன்று முதல் இந்த இடத்தில் ஸ்ரீமத்பாகவத ஸப்தாஹ மகாயக்ஞம் நடக்கப் போகிறது. அதனைக் கேட்டு நலம் பெற, நீங்கள் எல்லோரும் தங்கள் உற்றார்—உறவினர்களுடன் கட்டாயம் வந்தருள வேண்டும்’ என்று பக்கத்துக் கிராமங்கள், நகரங்கள் ஆகிய எல்லா இடங்களிலும் பறைசாற்ற வேண்டும். (5)

பொதுவாக பெண்கள், வேளாளர்கள் ஆகியவர்கள் ஸ்ரீமத்பாகவதம் முதலிய பகவானுடைய கதைகள், பஜனை ஆகியனவற்றிலிருந்து ஒதுங்கியே இருப்பார்கள். அவர்களும் இதில் வந்து கலந்து கொள்ளுமாறு அறிவித்தல் வேண்டும். (6)

பற்பல தேசங்களிலும் இருக்கும் இறையடியார்கள் மற்றும் பஜனை செய்யும் பாகவதர்கள் ஆகியவர்களுக்கும் ஓலை எழுதித் தெரியப்படுத்த வேண்டும். அக்கடிதம் கீழ்க்கண்டவாறு எழுதப்பட வேண்டும். (7)

“பெரியோர்களே! இங்கு ஏழு நாட்கள் பெறற்கரிய பெரும்பேறு நமக்காகக் காத்திருக்கிறது. சான்றோர்களும் ஆன்றோர்களும் இங்கு கூடப் போகிறார்கள். இது கிடைத்தற்கரிதான பெரும் வாய்ப்பு. தேனின் இன்சுவை கொண்ட ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளைக் கூறப் போகிறார்கள். (8)

தாங்கள் எல்லோரும் பகவானது இன்சுவை அறிந்தவர்கள்; கேட்டுக் கேட்டுத் திளைப்பவர்கள். ஆகவே, ஸ்ரீமத்பாகவதமாகிற அமுதத்தைப் பருக அன்போடுகூட ஓடி வாருங்கள். (9)

ஒரு வேளை ஏழு நாட்களும் கேட்டு இன்புறப் போதுமான நேரமில்லையெனில், ஒரு நாளாவது வந்து கேட்டு அனுபவியுங்கள். எப்படியும் நீங்கள் எல்லோரும் வந்து கேட்க வேண்டும். ஏனெனில், இந்த ஸத்கார்யத்திற்கென்று ஒரு நிமிடம் கிடைப்பதும் அரிதே.” (10)

இவ்வாறு விநயத்துடன் அனைவரையும் அழைக்க வேண்டும். அவ்வாறு வருபவர்களுக்குத் தங்குமிடம் முதலிய வசதிகளையும் செய்து தரவேண்டும். (11)

புண்ணிய தீர்த்தக் கரைகள், செழுமையான வனாந்தரங்கள் அல்லது தன் வீடு — இவ்விடங்களே கதைகள் கேட்க ஏற்றவை. ஏராளமான மக்கள் வந்து அமர்ந்து கேட்கும்படியான விசாலமான மைதானம் இதற்கு மிகவும் உகந்தது. (12)

வீட்டிலுள்ள சாமான்களை ஒரு மூலையில் ஒழுங்காக வைத்துவிட்டு, கதை கூறும் இடத்தை நன்கு பெருக்கி, மெழுகி, கோலமிட்டு, மாவிலைத் தோரணங்கள் கட்டி அழகுறச் செய்ய வேண்டும். (13)

மக்கள் வந்து உட்கார ஐந்து நாட்கள் முன்பிருந்தே விரிப்புகள் சேகரித்து வைக்கப்பட வேண்டும். நாற்புறங்களிலும் வாழை மரங்கள், தோரணங்கள் கட்டி ஒரு மேடை தயார் செய்ய வேண்டும். (14)

மேடையைச் சுற்றி வாழை, கமுகு, பாக்கு, மாந்தளிர்கள், புஷ்பங்கள் ஆகியவற்றால் அழகுறச் செய்ய வேண்டும். நாற்புறங்களிலும் கொடிகள், விதானங்கள் அமைக்க வேண்டும். (15)

அந்த அலங்கார மண்டபத்தின் மேல், சற்று உயரத்தில் விசாலமான ஏழு உலகங்கள் இருப்பதாகக் கற்பனை செய்து கொண்டு, அதில் பற்றற்ற அந்தணர்களை அழைத்து வந்து உட்காரச் செய்ய வேண்டும். (16)

மக்கள் உட்கார்ந்து கதை கேட்க வசதியாக ஆசனங்களை அமைக்க வேண்டும். பின் கதை சொல்பவர் அமர்வதற்காக, ஒரு சிங்காதனத்தை அங்கு வைக்க வேண்டும். (17)

கதை சொல்பவர் கிழக்கு நோக்கி அமர்ந்தால் கேட்பவர்கள் வடக்கு நோக்கியும், சொல்பவர் வடக்கு நோக்கி அமர்ந்தால் கேட்பவர் கிழக்கு நோக்கி அமர்ந்தும் கேட்க வேண்டும். (18)

அல்லது பூஜ்யரான வக்தாவும் (சொல்பவரும்), பூஜகர்களான கேட்பவர்களும் கிழக்கு நோக்கியே கூட அமரலாம். தேசம், காலம் ஆகியவற்றை அறிந்த சான்றோர்கள், கேட்பவர்களுக்கு இம்மாதிரியான விதிமுறைகளை நிச்சயித்துள்ளனர். (19)

வேதசாஸ்திரங்களை அறிந்தவராகவும், காலம்—இடத்திற்கேற்ப பலப்பல மேற்கோள்களைச் சுட்டிக்காட்டி நன்கு விளக்குபவராகவும், உலகியல் பற்றுக்களைக் களைந்தவராகவும் உள்ள நல்ல அந்தணரை, விளக்கம் சொல்பவராக வியாச பீடத்தில் அமர்த்த வேண்டும். (20)

கதை சொல்பவன் பண்டிதனாக இருப்பினும், பலப்பல தர்மங்களை மனக்குழப்பத்துடன் கடைப்பிடிப்பவனாகவும், காமுகனாகவும், நாத்திகத்தைக் கூறுபவனாகவும் இருந்தால், அவனை ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சொல்பவனாக நியமிக்கக் கூடாது. (21)

சொல்பவருக்கு உதவியாக, அவரைப் போன்ற தகுதி படைத்தவர் ஒருவரையும் நியமிக்க வேண்டும். அவரும் சொல்பவரைப் போலவே ஐயங்களைத் தீர்ப்பவராகவும், மக்களுக்கு எடுத்துரைப்பதில் வல்லவராகவும் இருக்க வேண்டும். (22)

கதை சொல்பவர், கதை ஆரம்பிப்பதற்கு முதல் நாள் தீட்சையேற்பதற்கு முன் சவரம் செய்துகொள்ள வேண்டும். அருணோதயத்திற்கு முன் காலைக் கடன்களை முடித்துக் கொண்டு (அகமர்ஷண சூக்தங்களை ஜபித்தவண்ணம்) நன்கு ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். (23)

சந்தியாவந்தனம் முதலிய நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களை முறைப்படி விரைவாக முடித்து, கதையின் நடுவில் இடையூறுகள் வராமல் தடுப்பதற்காக, ஸ்ரீமகாகணபதியைப் பூஜிக்க வேண்டும். (24)

பின், பித்ருக்களின் திருப்திக்காக ‘நாந்தி’ என்னும் ஆப்யுதய சிராத்தம் செய்யவேண்டும். அனைவரையும் தூய்மையாக்குவற்காகச் சுத்திபுண்யாஹவாஸனம் செய்து, அந்த மண்டபத்தையும் சுத்தி செய்து, அங்கு மண்டலம் போட்டு, அதில் பகவான் ஸ்ரீஹரியின் பிம்பத்தை(யும், ஸ்ரீமத்பாகவத புத்தகத்தையும்) ஸ்தாபனம் செய்ய வேண்டும். (25)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அர்ச்சாவதார விக்ரகத்திற்கு பதினாறு விதமான (ஆவாஹனம், ஆசனம், பாத்தியமளித்தல் முதலிய ஷோடசோபார) பூஜைகளை முறைப்படி செய்து, பிரதக்ஷிண நமஸ்காரங்களையும் செய்து முடித்து, பின்வருமாறு பிரார்த்திக்க வேண்டும். (26)

“கருணைக்கடலே! இந்த உலகியல் கடலில் மூழ்கித் தவிக்கும் ஏழை நான். கர்மங்கள் என்னும் மயக்கமளிக்கும் முதலை என்னைப் பிடித்து விழுங்குகிறது. இந்த சம்சாரக் கடலிலிருந்து தயை செய்து, என்னைக் கரையேற்றி வைப்பீராக.” (27)

இதன்பின் ஸ்ரீமத்பாகவத புத்தகத்திற்கும் தூபம், தீபம், நைவேத்யம் என்று முறைப்படி பூசனை புரிய வேண்டும். செய்யும்போது, ‘ஏதோ புத்தகம்தானே!’ என்று ஈடுபாடில்லாமல் செய்யாது, காதலாகிக் கசிந்துருகி ஈடுபாட்டுடன் பூசிக்க வேண்டும். (28)

பின், ஒரு தேங்காயை அப்புத்தகத்தின் எதிரில் வைத்து வணங்கி, தெளிந்த மனத்தினனாய் இவ்வாறு துதிக்க வேண்டும். (29)

“ஸ்ரீமத்பாகவதம் என்கிற பெயரில் சாட்சாத் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனே இங்கு வந்து வீற்றிருக்கிறார். எம்பெருமானே! இந்த பவ சாகரத்திலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டி, உன்னைச் சரணம் பற்றினேன். (30)

எனது இந்த விருப்பத்தை எவ்வித இடையூறுமின்றித் தாங்கள்தான் நிறைவுறச் செய்ய வேண்டும். கேசவா! நான் உனது அடிமையல்லவா?” (31)

இவ்வாறு நமது எளிமையைக் கூறி, இறைவனை வேண்டி, பின் கதை சொல்பவருக்கு வஸ்திராபரணங்கள் அளித்து, பூஜித்து, பின் அவரைப் புகழ்ந்து வணங்க வேண்டும். (32)

பெரியோரே! தாங்கள் சாட்சாத் ஸ்ரீசுக முனிவரே; அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் கற்றவர். ஆகவே, கதையின் கருப்பொருளை விளக்குவதில் திறன் பெற்றவர். தயவு செய்து இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளை எனக்கு விளக்கிக் கூறுவதன் வாயிலாக, எனது அறியாமையை அகற்ற வேண்டும். (33)

பின்பு அவரெதிரில் நமது நலனுக்காக மன மகிழ்ச்சியோடு கதை கேட்பதற்காக நியமங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும். அந்த நியமங்களை முடிந்த வரையில் ஏழு நாட்களும் காத்து வர வேண்டும். (34)

கதையின் நடுவில் இடையூறு வராமலிருக்க, பகவானது பன்னிரண்டு எழுத்துக்கள் கொண்ட ‘த்வாதசாக்ஷரீ’ மந்திரத்தை, ஐந்து அந்தணர்களைக் கொண்டு ஜபிக்கச் செய்ய வேண்டும். (35)

பின் அந்தணர்கள், இறையடியார்கள், பஜனை செய்யும் பாகவதர்கள் ஆகிய அனைவரையும் வணங்கி, முறைப்படி உபசாரம் செய்து, அவர்களது அனுமதி பெற்று, தன் இருக்கையில் அமர வேண்டும். (36)

உலகியல் விஷயங்களான மனைவி—மக்கள், சொத்து, பணம், வீடு—வாசல் என்கிற சிந்தையை அறவே ஒழித்து, தெளிந்த மனத்தினனாய் கதையின் கருப்பொருளிலேயே கருத்தூன்றிக் கேட்பவர், கேட்பதன் முழுப் பயனையும் பெறுவார். (37)

கதை கூறுவதில் அறிஞரான சொற்பொழிவாளர், சூரிய உதயத்தில் கதையைத் தொடங்கி மூன்றரை பிரஹரம் வரை (ஒரு பிரஹரம் = மூன்று மணி நேரம்) நடுக்கமற்ற மெல்லிய இனிமையான குரலில் நன்கு புரியுமாறு கதைகளை வாசிக்க வேண்டும். (38)

நடுப்பகலில் இரண்டு மணி நேரம் கதை வாசிப்பதை நிறுத்தி, வீண் வார்த்தைகள் பேசாமல், அன்றைய கதையின் தொடர்புடைய பகவானது கீர்த்தனைகளை, இறையடியார்களைக் கொண்டு பாடச் செய்ய வேண்டும். (39)

கதையின் இடையில் மலஜலம் கழிப்பதான தொல்லைகள் நேரிடாதிருக்க லகுவான ஆகாரத்தை ஏற்கலாம். ஆகவே, கேட்பவர் உப்பு—புளிப்பு சுவையற்ற ஹவிஸ்ஸை ஒரே ஒரு முறை மிகக் குறைந்த அளவில் ஏற்கலாம். (40)

முடிந்தால் ஏழு நாட்களும் உபவாசமிருந்து கேட்கலாம். இல்லையேல் கொஞ்சம் நெய்யோ, பாலோ உட்கொண்டு இனிமையாகக் கதைகளைக் கேட்கலாம். (41)

பழங்களை ஆகாரமாகக் கொள்ளலாம். ஒருவேளை மட்டும் உணவு ஏற்கலாம். அல்லது எவ்வித நியமத்தை ஏற்றால் கதைகளை மனதார மகிழ்ச்சியோடு கேட்கலாகுமோ, அம்மாதிரியான நியமத்தைக் கைக்கொள்ளலாம். (42)

உணவு உண்டால்தான் கதைகளை மகிழ்ச்சியோடும் ஈடுபாடோடும் கேட்க முடியுமெனில், உணவு ஏற்பதே நலம் என்பது எனது எண்ணம். உபவாசம், கதை கேட்பதில் இடையூறு விளைவிக்கிறது எனில், அந்த உபவாசமே தேவையில்லை. (43)

நாரத மகரிஷியே! ஏழு நாட்கள் தொடர்ந்து ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்பது என்கிற விரதம் மேற்கொண்டவர்களுக்குச் சில நியமங்கள் உள்ளன. அதைக் கூறுகிறோம், கேளுங்கள். பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனின் அடியார்களுக்கான தீட்சை பெறாதவன், கதை கேட்பதில் தகுதி பெறாதவனே. (44)

நியமத்தோடு கதை கேட்பவன், தினமும் பிரும்மசரியத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். தரையில்தான் படுத்துறங்க வேண்டும். கதை முடிந்தபின் இலையில்தான் உணவு கொள்ள வேண்டும். (45)

பருப்பு, தேன், எண்ணெய், விருந்துணவு, தவறான எண்ணத்துடன் படைக்கப்பட்ட உணவு, பழைய உணவு ஆகியனவற்றைச் சாப்பிடக் கூடாது. (46)

காமம், கோபம், மதம், மானம், பொறாமை, பேராசை, ஆடம்பரம், விருப்பு—வெறுப்பு ஆகியவற்றை விலக்க வேண்டும். (47)

வேதம், இறையடியார்கள், அந்தணர்கள், ஆசார்யர்கள், குருமார்கள், பசு வளர்ப்போர், பெண்கள், அரசன், சான்றோர்கள் ஆகியோர்களை நிந்திக்கக் கூடாது. (48)

நியமத்தோடு கதை கேட்பவன், மாதவிலக்கில் இருப்பவள், சண்டாளன், மிலேச்சர்கள், ஒழுக்கத்தில் தாழ்ந்தவர்கள், காயத்ரி மந்திரம் ஜபிக்காத அந்தணன், பெரியோர்களை வெறுப்பவன், வேதத்தை ஒத்துக் கொள்ளாத நாத்திகன் ஆகியோருடன் பேசக்கூடாது. (49)

எப்பொழுதும் சத்தியம், ஒழுக்கம், கருணை, மௌனம், எளிமை, நேர்மை, அடக்கம், பெருந்தன்மை ஆகியவற்றுடன் பிறரோடு பழக வேண்டும். (50)

தரித்திரன், க்ஷயரோகமுள்ளவன் அல்லது வேறு நோய் கண்டவன், பாக்கியமற்றவன், பாவத்தொழில் புரிபவன், மக்கட்செல்வமற்றவன், முக்திபேறு பெறவிழைபவன் ஆகியோர் இந்தக் கதையை நிச்சயம் கேட்க வேண்டும். (51)

மாதவிடாய் நின்றவள், ஒரே பிள்ளையைப் பெற்றவள், மலடி, குழந்தைகள் பிறந்து பிறந்து இறத்தல், கரு சிதைந்து போதல் என்னும் தோஷமுடையவள் ஆகிய மாதர்கள் நிச்சயம் கேட்க வேண்டும். (52)

இவர்களனைவரும் நியமத்துடன் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்பார்களானால் நிறைந்த பலனைப் பெறுவார்கள். மிக உயர்ந்த தெய்வத்தன்மை பொருந்திய இக்கதைகள், கோடிக்கணக்கான வேள்விகள் செய்த பயனைத் தருபவை. (53)

இவ்வாறான விதிமுறைகளை மேற்கொண்டு கதை முடிவில் உத்தியாபனம் என்னும் சடங்கைச் செய்யவேண்டும். (உத்தியாபனம் என்றால் கதை கூறுவோர்க்குக் கதை கேட்போர் உரிய பூசனை புரிந்து தட்சிணை முதலியன தருதல்.) உயர்ந்த பயனை விரும்புவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவான் பிறந்த நாளான ஜன்மாஷ்டமி விரதம் போலவே, இக்கதையின் முடிவிலும் செய்யவேண்டும். (54)

ஆனால், பொருள் ஒன்றுமில்லாத பக்தனுக்கு இந்த உத்யாபனம் செய்ய வேண்டுமென்கிற கட்டாயமில்லை. அவன் பற்றற்ற பக்தனாகையால் கதைகளைக் கேட்பதனாலேயே தூய்மை பெற்று விடுகிறான். அவன்தான் உலகியல் பொருட்களில் ஆசையற்றவனாயிற்றே. (55)

ஸப்தாஹ வேள்வி முடிவுறும் நாளில் கதை கேட்டு இன்புற்ற பக்தர்கள் ஸ்ரீமத்பாகவத புத்தகத்தையும், கதை கூறியவரையும் முறைப்படி பூஜிக்க வேண்டும். (56)

பின் கதை சொல்பவர் கதை கேட்பவர்களுக்குப் பிரசாதமாக துளசி, பகவானுக்குச் சாற்றிய மாலைகள், நிவேதனம் செய்த பண்டங்கள் ஆகியனவற்றை அளிக்கவேண்டும். பின் எல்லோரும் மிருதங்கம் முதலிய தாளங்களுடன் பகவானது குணங்களைப் பற்றிய கீர்த்தனங்ளைப் பாட வேண்டும். (57)

‘இறைவனே! ஜய ஜய!, போற்றி, போற்றி! வணக்கம்! நமஸ்காரம்!’ என்று இறைந்து பாடி, சங்கொலி எழுப்பி வணங்க வேண்டும். அந்தணர்களுக்கும் ஏழை—எளியோர்களுக்கும் பணமும் உணவும் தானமாக வழங்க வேண்டும். (58)

கேட்பவன் உலகியல் பற்றற்றவனாக இருப்பின், கதை முடிந்த மறுநாள் ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையை ஒருமுறை பாராயணம் செய்ய வேண்டும். இல்லறத்தானாக இருப்பின் கர்ம சாந்தியாக (விரத முடிவாக) ஹோமத்தை செய்ய வேண்டும். (59)

அந்த ஹோமத்தில் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பத்தாவது ஸ்கந்தத்தில் ஒவ்வொரு சுலோகமாகப் படித்து, பாயஸம், தேன், நெய், வெள்ளை எள் மற்றும் ஹவிஸ் (கஞ்சி வடிக்காத சாதம்) முதலிய திரவியங்களால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். (60)

அல்லது ஒன்றுபட்ட மனத்துடன் காயத்ரி மகாமந்திரத்தாலும் ஹோமம் செய்யலாம். ஏனெனில், உண்மையில் இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம் காயத்ரி ஸ்வரூபம்தானே! (61)

ஹோமம் செய்ய சக்தியற்றவர்கள் ஸ்ரீமத்பாகவத ஸப்தாஹ சிரவணப் பயனைப் பெறுவதற்காக, ஹோமத்திற்கான நெய், தேன் முதலிய ஹோமப் பொருட்களை அந்தணர்களுக்கு தானமாக வழங்கலாம். ஸப்தாஹ சிரவண விதிமுறையில் நம்மையறியாமல் ஏதாவது தவறுகளோ, ஏற்றத் தாழ்வுகளோ ஏற்பட்டிருந்தாலும், அந்தத் தவறுகளை நீக்கிக் கொள்வதற்கு — அந்தக் குற்றங்களின் சாந்திக்காக — ஸ்ரீவிஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமத்தைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். இதைவிட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லாததால், இதைப் பாராயணம் செய்வது அனைத்துக் கர்மங்களையும் பயனுள்ளதாகச் செய்துவிடும். (62—63)

பின், பன்னிரண்டு அந்தணர்களுக்கு பாயஸம், தேன், நெய் ஆகியவற்றுடன் உணவளிக்க வேண்டும். இந்த ஸப்தாஹ சிரவண விரதம் முழுமையடைய வேண்டி, நல்ல காராம்பசுவையும் தங்கத்தையும் தானமளிக்க வேண்டும். (64)

நிறை செல்வமுடையவனாயின் மூன்று தோலா (30 கிராம்) தங்கத்தில் ஒரு சிங்காதனம் செய்து, அதில் அழகுற எழுதப்பட்ட ஸ்ரீமத்பாகவத புத்தகத்தை வைத்து, அதற்குத் தியானம், ஆவாஹனம் என்கிற முறைப்படி பதினாறுவித உபசாரங்களால் பூசனை புரிந்து, நியமத்தோடு கதை கூறிய ஆசார்யனுக்கு நல்ல வஸ்திரம், ஆபரணங்கள், சந்தனம் ஆகியவற்றை அளித்து, உபசரித்து நிறைந்த தக்ஷிணையுடன் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். (65—66)

இவ்வாறு ஆசார்யருக்குத் தருபவனே நல்ல அறிவாளி. அவன் பிறப்பிறப்பு என்கிற தளைகளிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான். இந்த ஸப்தாஹ விதிமுறை அனைத்துப் பாவங்களையும் களைந்தொழிப்பது. முறை தப்பாது இவ்வாறு செய்தால் பரம மங்களங்களையும் அளிக்கும், ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம் விரும்பிய நலன்களையெல்லாம் வாரி வழங்கும். அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நாற்பெரும் பேறுகளையும் அளிக்கும் ஒரே சாதனம் இதுவே என்பதில் கடுகளவும் ஐயமில்லை. (67—68)

ஸநகாதி முனிவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— நாரதரே! ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தை ஏழு நாட்களில் கேட்பது என்பதற்கான வழி முறைகளை இப்பொழுது தங்களுக்குக் கூறினோம். இன்னும் ஏதாவது கேட்க விரும்புகிறீர்களா? இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத சிரவணத்தாலேயே போகமும் மோட்சமும் இகபர நலன்கள் யாவும் கைக்கு வந்து விடுகின்றனவே! இன்னும் என்னதான் வேண்டும்? (69)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! இவ்வாறு கூறிய ஸநகாதி முனிவர்கள், விதிமுறை தவறாது ஏழு நாட்கள் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் பிரவசனம் செய்தனர். அதுதான் அனைத்துப் பாவங்களையும் நீக்க வல்ல புண்ணிய கதை. இகபர நலங்களையும் அளிப்பது. அனைத்து ஜீவராசிகளும் விரதமிருந்து இந்தக் கதைகளைக் கேட்டன. கதை முடிவில் புருஷோத்தமரான பகவானை முறைப்படி துதித்துப் போற்றினர். (70—71)

இவ்வாறு ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளை ஸப்தாஹ விதிப்படி கேட்ட ஞானம், வைராக்கியம், பக்தி ஆகிய மூவருக்கும் உடம்பில் வலிமை தோன்றியது. மூவரும் இளமை பெற்றனர். அனைத்து ஜீவர்களின் இதயங்களையும் தம்பால் ஈர்த்தனர். (72)

தம் விருப்பம் நிறைவேறவே நாரதரும் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டார். அவர் உடல் புளகாங்கிதம் அடைந்தது; பரமானந்தக் கடலில் மூழ்கித் திளைத்தார். (73)

இவ்வாறு ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளைக் கேட்ட பகவத் பக்தரான நாரதர் கைகளைக் கூப்பியவண்ணம் அன்பினால் நா தழுதழுக்க, ஸநகாதி முனிவர்களை நோக்கிக் கூறினார். (74)

நாரதர் கூறுகிறார்—— இன்று நான் பெறற்கரிய பெரும் பேறு பெற்றேன். கருணையே வடிவான தாங்கள் எனக்கு அருள் புரிந்தீர்கள். அனைத்துப் பாவங்களையும் நீக்கும் பகவான் ஸ்ரீஹரியையே பெற்றுவிட்டேன். (75)

தவச் சீலர்களே! அனைத்து அறங்களிலும் இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத சிரவணமே மிக மிக உயர்ந்தது என்று நினைக்கிறேன். ஏனெனில், இதைக் கேட்டபொழுதே ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் விளங்கும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பெற்று விடுகிறோமே! (76)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! ஸ்ரீவிஷ்ணு பக்தரான நாரத மகரிஷி இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருக்கையில், (அவதூதராக) இங்குமங்கும் நிலையின்றி திரிந்து வரும் யோகேசுவரரான சுகாசார்யார் அங்கு வந்து சேர்கிறார். (77)

ஆனந்தவனத்தில் ஸநகாதி முனிவர் ஸ்ரீமத்பாகவத ஸப்தாஹ ஞான வேள்வியை முறைப்படி முடித்தபோது, வியாசரது புதல்வரான சுகாசார்யார் தெய்வாதீனமாக, அங்கு வந்து நின்றார். அவரோ பதினாறு வயதினர்; ஆன்ம ஞானி; அறிவுக் கடலைப் பொங்கச் செய்யும் பௌர்ணமி நிலவு. ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைத் காதலாகிக் கசிந்துருகி மெல்லிய குரலில் நிதானமாகச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பவர். (78)

அளவற்ற ஒளி படைத்த ஸ்ரீசுகர் அங்கு வந்ததும், அந்த அவையிலிருந்த அனைவரும் விரைவாக எழுந்து நின்று (வணங்கி), ஓர் உயர்ந்த பீடத்தில் அவரை அமரச் செய்தனர். நாரதர் மனங்கசிந்துருக அவரைப் பூசித்தார். ஸ்ரீசுகரும் ஆசனத்தில் சுகமாக அமர்ந்து, ‘நான் சொல்லும் இந்தத் தூய்மையான செய்தியைக் கேளுங்கள்’ என்று கூறலானார். (79)

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—— நீங்கள் அனைவரும் பரமரசிகர்கள், சான்றோர்கள். ஸ்ரீமத்பாகவதம், வேதங்களாகிற கற்பகத்தருவிலிருந்து தானாகப் பழுத்து நழுவி விழுந்த பழம். இது மரத்திலிருந்து கைகளால் கொய்யாத பழம்; சுகப்பிரும்மமாகிய கிளி கொத்திய பழம்; தேவருலக இன்னமுதினும் சுவையான பகவத் கதையமுது நிரம்பியது; முழுக்க முழுக்க ரசமானது; தோலோ, கொட்டையோ அல்லது அது போன்று தள்ளத்தகுந்த எந்தப் பொருளும் அற்றது. இது இம்மானிட உலகில்தான் எளிதாகக் கிடைப்பது. உடலில் உயிர் உள்ளவரை இவ்வமுதை அருந்திக் கொண்டே இருங்கள். (80)

இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தை ஸ்ரீவேதவியாசர் என்கிற பெருந்தவசி எழுதியுள்ளார். இதில் தன்னலமோ, கவடோ (சூதுவாதோ) இல்லாத தூய தர்ம நெறி உபதேசிக்கப்படுகிறது. தூய உள்ளம் கொண்ட சான்றோர்கள் ஏத்தும் பரம்பொருளான பகவானைப் பற்றி, இதில் வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது. பரம்பொருளான இறைவனன்றோ அனைத்து நலன்களையும் அருளுபவர். அவர்தானே உண்மைப் பொருள். ஆத்யாத்மிகம், ஆதிதைவிகம், ஆதிபௌதிகம் என்னும் முத்தாபங்களையும் வேரோடு களைபவர். இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கைக்கொண்டவன் வேறு சாஸ்திரங்களையோ, வேறு சாதனங்களையோ ஏற்கத் தேவையில்லை. பல பிறவிகளில் செய்த புண்ணியத்தின் பயனாக, ஒருவன் இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத்தைக் கேட்க ஆவல் கொள்வானாகில், அக்கணமே அவனது இதயகமலத்தில் இறைவன் வந்தமர்ந்து விடுவார். (81)

இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதம் புராணங்களுக்குள் திலகம் போன்றது; இறையடியார்களுக்கான பொக்கிஷம். பரமஹம்ஸர்களான பெருந்தவசிகள் அடைய விரும்பும் தூய ஞானமே, இதில் பெரும்பாலும் கூறப்பட்டுள்ளது. ஞானம், வைராக்கியம், பக்தியோடுகூடிய பற்றற்ற மோட்ச மார்க்கமே இதில் விளக்கப்பட்டுள்ளது. பக்தியோடு இதைக் கேட்பவன், படிப்பவன், மனனம் செய்பவன் முக்தியைப் பெறுவான். சுவை மிகுந்த இந்த ரசம் சுவர்க்கம், சத்திய லோகம், கைலாயம், ஸ்ரீவைகுண்டம் முதலிய எங்குமே பெறற்கரியது. நீங்கள் (இவ்வுலகத்தார்) கொடுத்து வைத்தவர்கள். ஆகவே, கிடைத்தபோதே வேண்டுமளவு அள்ளிப் பருகுங்கள், விட்டு விடாதீர்கள். (பின்பு பார்த்துக் கொள்ளலாமென்று வாளா இருக்காதீர்கள்.) (82—83)

ஸூதர் கூறினார்—— இவ்வாறு சுகப்பிரும்மம் கூறிக் கொண்டிருக்கும்போதே பிரகலாதன், பலிச்சக்கரவர்த்தி, உத்தவர், அர்ஜுனன் முதலிய தன்னடியார்களோடு சாட்சாத் பகவான் ஸ்ரீஹரி, அச்சபையில் திடீரெனத் தோன்றினார். அப்பொழுது நாரத மகரிஷி பகவானையும், அவரோடு வந்திருந்த அடியார்களையும் முறைப்படி பூசித்தார். (84)

பகவான் மகிழ்ந்தது கண்டு தேவரிஷி நாரதர், அவரை ஒரு விசாலமான சிங்காதனத்தில் அமர்த்தினார். அவையினர் அனைவரும் அவரெதில் பகவத்குணங்களைக் கீர்த்தனம் செய்யலாயினர். அக்கீர்த்தன வைபவத்தைக் காண, பரமசிவன் பார்வதிதேவியுடன் வந்து சேர்ந்தார்; பிரும்மாவும் வந்திருந்தார். (85)

பகவானது கீர்த்தனம் ஆரம்பமாயிற்று. பிரகலாதன் நடுக்கத்தின் காரணமாகக் கைகளினால் தாளம் போடலானார். உத்தவர் ஜால்ரா போட்டார். நாரதர் வீணை வாசித்தார். சங்கீத வித்தையின் ஸ்வர ஆலாபனைகளில் கைதேர்ந்த அர்ஜுனன், ராகத்தை விரிவாக ஆலாபனை செய்தான். இந்திரன் மிருதங்கம் வாசித்தான். ஸநகாதி முனிவர்கள் பஜனையின் இடையிடையே ‘ஜய, ஜய’ (‘போற்றி, போற்றி’) என்று கோஷம் செய்தனர். இதற்கெல்லாம் முன்பாக சுக மகரிஷி பலவிதமான நர்த்தனங்களால் அக்கீர்த்தனங்களின் உட்பொருளை விளக்கலானார். (86)

இதற்கிடையில் ஒளி மயமாக விளங்கும் பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய மூவரும் நடிகர்கள் போல நடனமாடத் தொடங்கினர். இவ்வாறு உலகியலுக்கெட்டாத தெய்விகமான பஜனையைக் கண்ட பகவான் மனம் மகிழ்ந்து கூறலானார். (87)

“இப்பொழுது நீங்கள் கூறும் கதையழகையும், பாட்டின் இனிமையையும் கண்டு மிக மகிழ்ந்தேன். உங்களது பக்தி என்னை உங்கள் வசமாக்கிவிட்டது. ஆகவே, விரும்பும் வரத்தைக் கேளுங்கள்.” இவ்வாறு பகவான் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த அவையினர், காதலாகிக் கசிந்துருகி, பகவானிடம் கேட்கலாயினர். (88)

“இறைவா! இனி எங்கெங்கெல்லாம் ஸ்ரீமத்பாகவத ஸப்தாஹ சிரவணம் நடக்கிறதோ, அங்கங்கெல்லாம் தாங்கள் தங்கள் அடியார்களுடன் வந்திருந்து காட்சி தர வேண்டும். இதுவே எங்களது விருப்பம். இதைத் தாங்கள் பூர்த்தி செய்து தரவேண்டும்.” இறைவனும், “அப்படியே ஆகட்டும்” என வரமருளி மறைந்தருளினார். அவர்தான் அச்சுதனாயிற்றே! (பக்தர்களது விருப்பத்தை நழுவ விடாதவர்.) (89)

இதன் பின் நாரதர் பகவான் மற்றும் அவரது பார்ஷதர்களின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி, பின் ஸ்ரீசுகப்பிரும்மம் முதலிய தவசிகளின் திருவடிகளிலும் வீழ்ந்து வணங்கினார். ஸ்ரீமத்பாகவத கதைகளாகிற இன்னமுதைப் பருகியதால் அனைவரும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர். (ஜீவாத்மா, மாயை, பரமாத்மா, இந்த உலகம் ஆகிய அனைத்தும் வேறு வேறு என்கிற) அவர்களது அறியாமை அகன்றது. அனைவரும் தத்தம் இடம் சென்றனர். (90)

அப்பொழுது ஸ்ரீசுக மகரிஷி பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய மூன்றையும், தமது சாஸ்திரமான ஸ்ரீமத்பாகவத்தில் நிலைப்படுத்தினார். ஆகவே, இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சேவிக்கும் அடியார்களது திருவுள்ளத்தில் பகவான் வந்தமர்கிறார். (91)

“ஏழ்மைநோயால் துன்பப்படுபவர்கள், மாயை, அறியாமை என்கிற பிசாசினால் அவதிப்படுபவர்கள், உலகியல் கடலில் வீழ்ந்து தவிப்பவர்கள் ஆகியவர்களின் துன்பங்களைக் களைந்து நலமளிப்போம் யாம்” என்று ஸ்ரீமத்பாகவதம் கர்ஜனை புரிகிறது. (92)

சௌனகர் கேட்கிறார்—— “ஸூதபுராணிகரே! சுகப்பிரும்மரிஷி (இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப்) பரீக்ஷித்திற்கு எப்பொழுது கூறினார்? கோகர்ணன் துந்துகாரிக்கு எப்பொழுது சொன்னான்? ஸநகாதி முனிவர்கள் நாரதருக்கு எப்பொழுது கூறினர்? எங்களது சந்தேகத்தைக் கருணையோடு தெளிவாக்க வேண்டுகிறோம்.” (93)

ஸூதர் (பதில்) கூறுகிறார்—— “பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தமது ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்றபின், கலியுகம் ஆரம்பித்து முப்பது வருடங்கள் கழித்து, புரட்டாசி மாதம் வளர்பிறை நவமியன்று ஸ்ரீசுகர், ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கூறவாரம்பித்தார். (94)

மன்னன் பரீக்ஷித் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்டபின் கலியுகத்தின் முதல் இருநூறு வருடங்கள் கழித்து, ஆடி மாத வளர்பிறை நவமியில் கோகர்ணன் துந்துகாரிக்கு ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கூறினான். (95)

இதற்குப்பின் கலியுகத்தில் மேலும் முப்பது வருடங்கள் (அதாவது, இருநூற்று முப்பது வருடங்கள்) கழித்து, கார்த்திகை மாத சுக்லபட்ச நவமியன்று ஸநகாதி முனிவர்கள் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை நாரதருக்குக் கூறவாரம்பித்தனர். (96)

குற்றமற்றவரே! சௌனகரே! நீங்கள் கேட்ட கேள்விகளுக்கெல்லாம் விடை கிடைத்ததா? கோரமான இக்கலியுகத்தில் சம்சார துயரக்கடலைக் கடக்க ஒரே வழி ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்பதே. இதுதான் உலகியல் துன்பங்களை நீக்கும் ஒரே மருந்து. (97)

ஆகவே, சான்றோர்களே! இக்கதையமுதை விருப்பத்தோடு பருகுங்கள். ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானுக்கு இதுவே உகப்பானது; பாவங்கள் அனைத்தையும் நொடியில் களைவது; முக்தி பெறுவதற்கான ஒரே வழி; இறையன்பை (பக்தியை)ப் பெருக்குவது. வேறு நலந்தரும் சாதனங்கள் உண்டா? எனத் தேடவேண்டாம். தீர்த்தயாத்திரை செய்வதால்தான் என்ன கிடைக்கப் போகிறது? (98)

பாவிகளைத் தண்டிக்க, பாசத்தைக் கையிலேந்தியத் தன் தூதர்களைக் கண்ட யம தர்மராஜன், ‘தூதர்களே! இதோ பாருங்கள்! இறைவனது கதையமுதைப் பருகி நிற்பவர்களிடம் செல்லாதீர்கள், ஒதுங்கி நில்லுங்கள். பிறரைத் தண்டிக்கும் தகுதிதான் எனக்குண்டு. பகவானது அடியார்களையன்று’ என்று அவர்கள் காதுகளில் ரகசியமாகக் கூறினார். (99)

சுவையற்ற இவ்வுலகில் உலகியல் விஷயங்களான நச்சுப் பொருட்களில் கொண்ட ஆசையால், மதிமயங்கி நிற்கும் அறிவிலிகளே, உங்கள் நலனுக்காக அரை நொடி நேரமாவது ஸ்ரீசுகர் கூறிய ஸ்ரீமத்பாகவதமாகிற ஒப்பற்ற கதையமுதைப் பருகுங்கள். அற்பமான கதைகள் நிரம்பிய தீய வழியில் வீணாக ஏன் அலைந்து திரிகிறீர்கள்? இக்கதை உங்கள் காதுகளில் புகுந்ததுமே முக்தியின்பம் உங்கள் கைகளில். இதற்கு சாட்சி யார் எனக் கேட்கிறீர்களா? பரீக்ஷித் மன்னன்தான். (100)

அன்புச்சுவை நிறைந்து விளங்கும் வெள்ளத்தில் நிலை நின்று ஸ்ரீசுகர் இக்கதைகளைக் கூறியுள்ளார். எவனது கண்டத்தில் (தொண்டையில்) இதன் சுவை நிற்குமோ, அவன் ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் தலைவனாகிறான். (101)

சௌனகரே! பலப்பல சாஸ்திரங்களை நன்கு படித்து, பின் மறைத்து வைத்திருந்த இந்த ரகசியத்தை உங்களுக்குக் கூறுகிறேன். அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் பிழிந்தெடுத்த சாறு இது. சித்தாந்தங்களின் பிழிவும் இதுதான். இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் இதைக் காட்டிலும் பவித்திரமானது வேறொன்றுமில்லை. எல்லையற்ற உயர்ந்த ஆனந்தம் வேண்டுமா? பன்னிரண்டு ஸ்கந்தங்களை உடைய இப்பாகவதக் கதையமுதைப் பருகுங்கள். (102)

விதிமுறை தவறாது பக்தியோடு இதைக் கேட்பவன், தூய மனம் படைத்த இறை அடியார்களின் முன் இதைக் கூறுபவன் ஆகிய இருவரும் வழிமுறை தவறாது ஒழுகிய காரணத்தால், இதன் முழுப்பயனையும் பெறுவார்கள். ‘மூவுலகிலும் அவர்கள் பெறுதற்கரிதானவை’ என எதுவுமே இல்லை. (அவர்கள்தான் இகபர இன்பங்களைப் பெறுகிறார்களே!)” (103)

ஸ்ரீபத்ம புராணம், ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யம் முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

முதலாவது ஸ்கந்தம்

முதலாவது அத்தியாயம் — சௌனகாதி முனிவர்கள் ஸூதரை வினவுதல்

வேதவியாசர், அனைத்து அறநெறிகளையும் விளக்குவனவாக பல புராணங்களையும், மகாபாரதத்தையும் இயற்றியபோதிலும், அவரது மனம் அமைதியின்றித் தவித்தது. ஆதலால், அவர் நாரத முனிவரிடம் உபதேசம் பெற்று, பகவானுடைய திருக்கல்யாண குணங்களைப் பற்றிப் பேசுவதாகிய ‘ஸ்ரீமத்பாகவத’மாகிய இந்த உயரிய நூலை இயற்றத் தொடங்கினார். தாம் தொடங்கிய நூல் இடையூறின்றி நன்கு முடிதற்பொருட்டு, கடவுள் வாழ்த்தாக (காப்புச் செய்யுளாக) இந்தச் சுலோகத்தை ஆரம்பிக்கிறார்.

ஆகாயம் முதலிய காரியமாகிய பிரபஞ்சப் பொருட்களில் உருவத்தோடு கூடித் தொடர்வதாலும் (அதாவது ஈசுவரன் காரணமாயிருப்பதால், அவர் செயலாகிய—காரியமாகிய பிரபஞ்சம் ஏற்படுகிறது. இதுவே அந்வயம்), ஆகாய புஷ்பம் முதலிய அகாரியமான பொருட்களில் தொடராததாலும் (அதாவது, வியதிரேகம் = ஈசுவரன் காரணமாக இல்லாவிட்டால், அவர் செயலாகிய காரியமான பிரபஞ்சம் இல்லை), எந்தப் பிரும்மத்தினிடமிருந்து இவ்வுலகிற்கு தோன்றுதல், இருத்தல், மறைதல் என்பன உண்டாகின்றனவோ, எது பொருள்கள் எல்லாவற்றையும் காண்கிறதோ, எது தனக்குத் தானே பிரகாசமாக விளங்குகிறதோ, (வேதத்தின் ஆழ்பொருளை அறிந்து கொள்ளக் குறைவில்லாத நிறைந்த ஞானத்தைப் பெற்ற) பெரியோர்களுக்கும் மயக்கத்தை உண்டாக்கும் வேதத்தை ஆதிகவியாகிய பிரும்மனுக்கு எது அன்போடு உபதேசம் செய்ததோ, எந்தப் பிரும்மத்தினிடம் அதனுடைய மாயையின் குணங்களாகிய சாத்விகம், தாமஸம், ராஜஸம் என்பவைகளில் தமோ குண சிருஷ்டியாகிய பூதங்களும், ரஜோ குண சிருஷ்டியாகிய இந்திரியங்களும் (புலன்களும்), சத்துவ குண சிருஷ்டியாகிய தேவதைகளும், பிருத்வி (நிலம்), அப்பு (நீர்), தேயு (நெருப்பு) ஆகியவைகளில் ஒன்றைப் பார்த்து மற்றொன்றாக நினைத்து மயங்குகிறார்களோ, எது தன்னுடைய பிரகாசத்தால் குற்றங்களினின்றும் விடுபட்டு விளங்குகிறதோ, எது உண்மை உருவமுடையதோ, அந்த பரமாத்ம ஸ்வரூபத்தைத் தியானம் செய்கிறோம். (1)

[விளக்கம்:— உண்மை அல்லது சத்தியம் என்பது அழிவற்றது; நிலையானது. அதற்கு எக்காலத்திலும், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் மாறுதலே கிடையாது. ‘அது எப்போது உண்டானது?’ என்று கூற முடியாது. ஏனெனில், அது ஒரு காலத்தில் உண்டானதாகச் சொன்னால், அதற்கு முன், ‘அது இல்லை’ என்று சொல்லப்பட்டதாக ஆகிவிடும். இந்த உண்மைதான் ‘பிரும்மம்’ அதாவது பகவான், பரமசத்தியம். வேறு எந்தவிதமான பொருள் இல்லாத காலத்திலும் இந்த மேலான உண்மை அதாவது பகவான் (பிரும்மம்) இருந்து வந்தது. அந்த மேலான உண்மையால்தான் இந்தப் பிரபஞ்சமும் ஜீவராசிகளும் உண்டாக்கப்பட்டு, காக்கப்பட்டு, பின் அழிக்கப்படுகின்றன. இதனிடமிருந்துதான் பிரகிருதி என்ற மாயையும், அதன் பிரிவுகளான சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்ற முக்குணங்களும், அதன் பிரிவுகளான ஐம்பூதங்களும் தோன்றின. ஆகவே, அவை முழுமையான உண்மையல்ல. உண்மையின் தோற்றங்கள் என்று கூறப்படுகின்றன. சுடர்விட்டு எரியும் சூரியகிரணங்கள் சில நேரங்களில் நீர் போல (கானல் நீர்) தோற்றமளிப்பதும், சதுப்பு நிலமான பூமி இரவு நேரங்களில் வெள்ளி போலத் தோன்றுவதும், தெளிந்த நீரோடை தொலைதூரப் பார்வைக்கு மெருகிடப்பட்ட பளிங்கு தரைபோலத் தோன்றுவதும் எப்படியோ, அப்படியேதான், அந்த பரமசத்தியத்திலிருந்து உண்டான பிரபஞ்சம் பரமசத்தியமாகத் தோன்றாமல் கானல் நீராகத் தோற்றமளிக்கிறது. தனக்குத்தானே ஒளிரக் கூடிய பரமசத்தியமான பிரும்மத்திற்குத் தன்னைப் பிரகாசப்படுத்த சூரியன், அக்னி முதலிய வேறு ஒளிர்விடும் சாதனங்கள் தேவையில்லை. அதுவே ஞானஸ்வரூபம். ஆகவே, ஜீவர்களின் மனத்தில் உள்ளதும், பிரபஞ்சத்தில் உள்ளதுமான அஞ்ஞானமாகிற இருளை விரட்டுகிறது.]

பெருந்தவசியான வேதவியாச மகரிஷியால் உபதேசிக்கப்பட்ட, அழகான இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் தன்னலம், வஞ்சனை இவைகளற்ற மேலான ஒரு தர்மம் உபதேசிக்கப்படுகிறது. பொறாமையற்ற மஹனீயர்களான சாதுக்களால் மட்டுமே அறிந்துகொள்ளக்கூடிய உண்மையான, என்றும் அழியாததான, பரமமங்களகரமான (அனைத்து நலன்களையும் நல்கக் கூடியதான) ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதிதைவிகமான (உடலாலும் பிறராலும் இயற்கையாலும் ஏற்படக்கூடிய) துன்பங்களை வேருடன் களைவதான பரம்பொருள் உபதேசிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்க விருப்பம் கொண்ட புண்ணியவான்களின் இதயத்தில், பகவான் அந்த விநாடியே (பக்தியால் கட்டுண்டு அசையாமல்) வாஸம் செய்ய வந்து அமர்கிறார். மற்ற நெறிகளால் என்ன பயன்? (2)

[குறிப்பு:— இங்கு ‘அத்ர’ — ‘இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில்’ என்ற சொல் மும்முறை பயன்படுத்தப்பட்டு உள்ளது. ஏனெனில், 1. இதில்தான் பகவான் கட்டுண்ணப்படுகிறார். 2. இங்குதான் அறியப்பட வேண்டிய உண்மை பரம்பொருள் விளக்கப்பட்டிருக்கிறது; வேறெங்கும் இல்லை. 3. இங்குதான் அடியோடு மாயையிலிருந்து விடுபட்ட உயர்ந்த பாகவத தர்மம் கூறப்பட்டுள்ளது.]

உண்மையான பரம்பொருளைச் சுவைப்பதில் வல்லுனர்களே! (நலன்கள் அனைத்தையும் பெறுவதற்கு உகந்ததான) இப்புவியில் (புண்ணியப்பேற்றால்) பிறவி பெற்றவர்களே! இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதம் என்னும் புராணம், வேதமாகிற கற்பகத் தருவினின்றும் நன்கு பழுத்து விழுந்த தீங்கனி. ஸ்ரீசுக முனிவருடைய திருவாக்கிலிருந்து தோன்றியதால் மேலும் சுவையூட்டப்பட்டது. மரணபயத்தைப் போக்கும் அமுதம் நிரம்பியது. முழுக்க முழுக்க அமுதரசமே (சுவையே) நிறைந்தது. இந்த அமுதச் சுவையை இடைவிடாமல் வீடுபேறு (முக்தி) பெறும் வரையில் மீண்டும் மீண்டும் அருந்துவீர்களாக. (3)

மேலுகத்தில் தேவதைகள் எவருடைய புகழைப் பாடுகிறார்களோ, அந்தப் பரம்பொருளை அடைய விருப்பம் கொண்டு, புனிதத்தலமாகிய நைமிசாரண்யத்தில், சௌனகர் முதலான மகரிஷிகள் ஆயிரம் ஆண்டுகள் தொடர்ந்து செய்யக்கூடிய ‘ஸத்ரம்’ என்னும் வேள்வியைச் செய்தார்கள். (4)

ஒரு சமயம் சௌனகர் முதலிய முனிவர்கள் காலையில் ஹோமம் செய்வதற்கேற்ற நெய் முதலிய திரவியங்களைக் கொண்டு அக்னியில் ஹோமம் செய்துவிட்டு, (அங்கு வந்த) ஸூதபுராணிகருக்கு நன்கு பணிவிடைகள் செய்து, அவரை (உயர்ந்த ஓர் ஆசனத்தில்) அமர்த்தி, அன்புடனும் வணக்கத்துடனும் (பின்வருமாறு) வினவினார்கள். (5)

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— “பாவங்கள் அற்றவரே! தாங்கள் (மகாபாரதம் முதலிய) இதிகாசங்களையும், புராணங்கள் அனைத்தையும், மற்றுமுள்ள தர்ம சாஸ்திரங்களையும் முறைப்படி (குருவின் மூலம்) கற்றிருக்கிறீர்கள். மேலும், அவைகளைப் பிறருக்கு எடுத்துச் சொல்லியும் வந்திருக்கிறீர்கள். (6)

புராணம் முதலிய சகல சாஸ்திரங்களையும் அறிந்தவருள் தலைசிறந்தவரான வேதவியாச பகவான் மற்றும் ஸகுண, நிர்குண, பிரும்ம தத்துவம் தெரிந்த மகரிஷிகள் ஆகியோர் அறிந்திருந்த புராண—இதிகாசங்கள் அனைத்தையும் தாங்கள், அவர்களது அருளால் உள்ளது உள்ளபடி நன்கு அறிந்திருக்கிறீர்கள். ஸூதரே! தங்களது மனம் விசாலமானது; தூய்மையானது; மென்மையானது. ஆகவே, தாங்கள் பெரியோர்களுக்கு மிகவும் உகந்தவர்களாகிறீர்கள். ஆசிரியப் பெருமக்கள், தங்களிடம் உண்மையான பக்தியோடு கூடிய சீடர்களுக்குப் போற்றிப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய பரம ரகசியமான விஷயங்களையும் (ஒளிக்காமல்) உபதேசிப்பவர்கள் அன்றோ! (7—8)

நீண்ட ஆயுள் பெற்றவரே! அந்தந்த இதிகாச புராணங்களில் மக்களுக்கு மிக விரைவிலேயே உயர்ந்த நலன்களை அளிக்கவல்லன எவையெவை என்று தாங்கள் தீர்மானம் செய்திருக்கிறீர்களோ, அவையனைத்தையும் எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். (9)

நற்பண்புகள் உடையவரே! இந்தக் கலியுகத்தில் மனிதர்கள் பெரும்பாலும் அற்ப ஆயுள் உடையவர்களாகவும், சோம்பல் நிறைந்தவர்களாகவும், குறைந்த அறிவுடையவர்களாகவும், நல்வினைப்பயன் அற்றவர்களாகவும், பிணி முதலிய துன்பங்களை உடையவர்களாகவுமன்றோ இருக்கிறார்கள். (10)

முறைப்படி கடைப்பிடிக்க வேண்டிய கடமைகளோ ஏராளம். கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய சாஸ்திரங்களோ அநேகம். ஆகையால், ஹே மகரிஷியே! இவைகளில் கடைந்தெடுக்கப்பட்ட சாரமான பொருள் எதுவோ, எதைக் கேட்பதால் மனம் நன்கு அமைதி அடையுமோ, அதை தங்களது அனுபவத்தாலும் அறிவுத்திறத்தாலும் (உலகோரின் நன்மைக்காகக்) கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற விருப்பு கொண்ட எங்களுக்கு எடுத்துச் சொல்ல வேண்டுகிறோம். (11)

ஹே ஸூதரே! உங்களுக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். தன்னை அண்டிய பக்தர்களைக் காத்தருளும் பகவான், என்ன காரணம் கொண்டு வசுதேவருக்கும் தேவகிக்கும் குழந்தையாகத் திருவவதாரம் செய்தார்? இதைத் தாங்கள்தான் அறிவீர்கள். (12)

ஹே ஸூதபுராணிகரே! அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணாவதார சரித்திரங்களைக் கேட்க, நாங்கள் மிகவும் ஆவலுடன் இருக்கிறோம். பகவானது அவதாரம் அனைத்து ஜீவராசிகளையும் காத்தற்பொருட்டும், அவைகளின் நலத்தின் பொருட்டுமன்றோ நிகழ்ந்தது. (ஆகவே,) அதைத் தெளிவாக எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். (13)

மிகவும் பயங்கரமான பிறப்பிறப்பு என்னும் உலகியலான சம்சாரக் கடலில் மூழ்கித் தவிப்பவன், வேறு வழியின்றி — தன்னிச்சை இல்லாமல் — பகவானது திருநாமாவை உச்சரிப்பானேயானால், அக்கணமே அவன் இந்தப் பிறவிக்கடலிலிருந்து விடுபடுகிறான். (ஏனென்றால்,) பகவானது திருநாமத்தின் முன் பயம் என்பது விலகிப் போகிறது. (14)

ஸூதபுராணிகரே! (ஸ்ரீமந்நாராயணனுடைய பாதங்களிலிருந்து பெருகிய) கங்கை நதியில் அடிக்கடி நீராடுதல் முதலிய புண்ணிய கர்மங்களைச் செய்து, தொடர்ந்து சேவிப்பதால்தான் அது ஜீவன்களைப் பரிசுத்தமாக்குகிறது, புனிதப்படுத்துகிறது. ஆனால், பகவானுடைய பாத கமலங்களையே அண்டியவர்களும், மன அமைதியைக் கொண்டவர்களும், சாதுக்களுமான முனிவர்களின் நட்பு (சேர்க்கை) ஜீவர்களை உடனே புனிதமாக்குகிறது. (15)

கலியுகத்தில் பிறவி நோயைத் தீர்ப்பதும், மகான்களான சாதுக்களால் புகழப்படுவதுமான பகவானுடைய திருவிளையாடல்களைத் தன்னைத் தூய்மை ஆக்கிக் கொள்ள விரும்பும் எவன்தான் கேட்காமலிருப்பான்? (தன்னைத் தூயவனாக்கிக் கொள்ள விரும்புபவன், நிச்சயம் கேட்க வேண்டும் என்பது பொருள்.) (16)

நாரதர் முதலிய பரமபாகவதர்களால் கானம் செய்யப்படுகின்ற பகவானுடைய திருவிளையாடல்களையும், அவர் தனது லீலைகளால் (சிவன், பிரும்மா முதலிய) திருவுருவங்களை மேற்கொள்வதையும், ஆவலோடு கேட்க விரும்பும் எங்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லுங்கள். (17)

அறிவிற்சிறந்தவரே! தனது மாயையால் தன்னிச்சையாகப் பற்பல லீலா வினோதங்களைச் செய்யும் பகவான் ஸ்ரீஹரியின் (மத்ஸ்ய, கூர்ம, வராகம் முதலிய) நன்மை தரத்தக்க பற்பல அவதாரக் கதைகளை (எங்களுக்கு)ச் சொல்லுங்கள். (18)

மேலான புகழ் வாய்ந்த பகவானது திருவிளையாடல்களைக் கேட்பதில் ஆர்வமுடைய எங்களுக்கு, அதைக் கேட்பதில் போதும் என்கிற மனநிலை (திருப்தி) இன்னும் ஏற்படவில்லை. ஏனெனில், அதன் உண்மையான இனிய இன்பத்தை உணர்ந்த அடியவர்களுக்கு, அதன் ஒவ்வொரு சொல்லுமன்றோ இன்பம் பயப்பதாக இருக்கிறது. (19)

கபட நாடக சூத்திரதாரியான பகவான், (தன் உண்மை ஸ்வரூபத்தைத் தன் மாயையால் மறைத்து, சாதாரண ஒரு மனிதன் போல் நடித்துக் கொண்டு,) பலராமனோடுகூட கோகுலத்தில் ஒளித்து வளர்ந்து, மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட (கோவர்த்தனகிரியைத் தூக்கியது முதலிய) பற்பல வீரச்செயல்களைச் செய்தாரல்லவா? (20)

இக்கலியுகம் பிறந்ததை அறிந்த நாங்கள், (பகவானது திருவடித் தாமரைகளை அடைய மனம் கொண்டு,) பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது க்ஷேத்திரமாகிய நைமிசாரண்யத்தில் ‘தீர்க்கஸத்ரம்’ என்னும் பெருவேள்வியைத் தொடங்கியுள்ளோம். (ஆகவே,) பகவானது கதைகளைக் கேட்பதற்காகவே, நாங்கள் உலக விவகாரங்களை முடித்துக் கொண்டு, பேராவலுடன் காத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். (21)

மனிதர்களின் நற்குணத்தை அழிப்பதும், நீந்திக் கடத்தற்கரியதுமான கலியுகமாகிய சம்சாரக்கடலைக் கடக்க விரும்பிய எங்களுக்கு, கடலைத் தாண்டி அக்கரை சேர்ப்பிக்கும் மாலுமி போல, பிரும்மா தங்களைக் காட்டியிருக்கிறார்! (22)

அறநெறிகளைக் காப்பாற்றுபவரும், யோகிகளுக்கெல்லாம் ஈசனும், அந்தணர்களை ஆதரிப்பவருமாகிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் இருப்பிடத்தை அடைந்த பிறகு, தர்மம் யாரைச் சரணமாகப் பற்றியது? என்பதை இப்போது எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.” (23)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இரண்டாவது அத்தியாயம் — ஸூத முனிவர் பக்தியைப் புகழ்தல்

வியாசர் கூறுகிறார்—— “இங்ஙனம் வேதியர்களது கேள்விகளைக் கேட்டு மனம் மகிழ்ந்த ரோமஹர்ஷணருடைய புதல்வரான ‘உக்ரசிரவஸ்’ என்கிற ஸூதபுராணிகர், அவர்களது கேள்விகளைப் புகழ்ந்து மெச்சி (மேலே) சொல்லத் தொடங்கினார்.” (1)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “ஒருவரோடும் சேராது தனித்து இருப்பவரும், எவ்விதச் செயலும் அற்றவராக (கர்மங்களை ஒழித்தவராக) விளங்குபவருமான ஸ்ரீசுகர், பற்றனைத்தையும் துறந்து செல்லும்போது, அவரது பிரிவாற்றாமைக்கு அஞ்சிய வியாச பகவான் ‘குழந்தாய்’ என்று உரத்த குரலில் அழைத்தார். அப்போது மரங்களும் பிரும்மமயமாக ஆகிவிட்டதால், சுகமயமாகி எதிரொலித்தன. அவ்வாறு அசையும்—அசையாப் பொருள்கள் அனைத்திலும் உயிருக்குயிராய் பரவி நிற்கும் முனிவரான சுகாசார்யாரை வணங்குகிறேன். (2)

[குறிப்பு:—

ஸர்வபூ4தஸ்த2மாத்மாநம்

ஸர்வபூ4தாநி சாத்மிநி ।

ஈக்ஷதே யோக3யுக்தாத்மா

ஸர்வத்ர ஸமத3ர்ஶந: ॥

(ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 6/29)

உலகில் உள்ள அசையும்—அசையாப் பொருள்கள் அனைத்திலும் பிரும்மம் பரவியுள்ளது. அந்தப் பிரும்மத்தினுள்தான் அனைத்தும் அடங்கியது. அந்தப் பிரும்மமாகவே சுகர் ஆகிவிட்டபடியால், அவர் ‘சுகப்பிரும்மம்’. அவரது இதயத்தில் சராசரங்கள் அனைத்தும் பரவியுள்ளன. அதுபோல் அவற்றினூடேயும் ஸ்ரீசுகர் பரவியுள்ளார். மரங்களிலும் சுகர் பரவியிருப்பதனால், ‘குழந்தாய்’ என்னும்போது, அம்மரங்களும் ‘ஏன்’ என்று பதில் கூறின. அவர் பிரும்மத்திலேயே ஒன்றிவிட்டதால், ஆத்மாவான பகவான் எல்லாப் பொருள்களிலும் வியாபித்திருக்கிறார். ‘நான் பிரும்மமாக இருக்கிறேன்’ என்கிற மகாவாக்கியத்திற்கிணங்க, தானே பிரும்மமாகவும் இருப்பதை உணர்ந்துவிட்டார்.]

பிறவிக்கடல் என்னும் பேரிருளைக் கடக்க இச்சை கொண்டவர்களுக்கும், வீடு—வாசல் என்கிற சம்சார பந்தத்தில் சிக்கிக் கொண்டவர்களுக்கும், அவர்களிடம் கொண்ட கருணையால் ஒப்புயர்வற்ற பெருமை உடையதும், உண்மை பொருளான ஆன்ம ஞானத்தை நன்கு விளக்குவதும், நால்வேதப் பொருளானதும், புராணங்களில் மிகவும் ரகசியமானதுமான (இந்த) ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கூறிய முனிவர்களுக்கெல்லாம் குருவான வியாசரின் புதல்வரான ஸ்ரீசுக மகரிஷியைச் சரணமாக அடைகிறேன். (3)

பகவானான ஸ்ரீமந்நாராயணனையும், நரோத்தமனான நரனையும் (அர்ஜுனனையும்), சரஸ்வதிதேவியையும், (இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தை எழுதியருளிய) வேதவியாசரையும் வணங்கி, (பிறவித் துன்பக்கடல் ஒழித்து) வெற்றியை வழங்கக் கூடிய ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சொல்ல வேண்டும். (4)

முனிவர்களே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றி நீங்கள் கேட்ட உத்தமமான கேள்வியினால் எனது மனம் மகிழ்கிறது. அந்தக் கேள்வி, உலகிற்கெல்லாம் நன்மையைத் தரக் கூடியது; நலத்தைச் செய்யப் போகிறது. (5)

மனிதன் செய்யும் மேலான கடமை ஒன்று உண்டென்றால், அது எவ்விதப் பயனையும் எதிர்பார்க்காமல் பகவானிடம் பக்தி செலுத்துவது என்ற ஒரே நோக்குடன் தங்கு—தடையில்லாமல் பக்தி செய்யப்பட வேண்டும். அப்படிப்பட்ட பக்தியால் மனம் (அந்தராத்மாவான பகவான்) மிகவும் மகிழ்கிறது; மிகவும் திருப்தியையும் தெளிவையும் அடைகிறது. (இதுதான் உயர்ந்த தர்மம்.) (6)

பகவான் வாசுதேவனிடம் செய்யப்படும் பக்தியோகம் (உலகியல் பொருள்களில்) பற்றற்ற தன்மையை (வைராக்கியத்தை) அளிக்கும். தர்க்கங்களுக்கு எட்டாத உயரிய பிரும்ம ஞானத்தைக் கொடுக்கும். (7)

வருணாசிரம நெறிகளைத் தவறாது மனப்பூர்வமாகச் செய்து வருபவருக்கு, பகவானுடைய சரித்திரங்களைக் கேட்பதில் ஆசை ஏற்படவில்லையென்றால், அவர் செய்து வந்த வினைகள் எல்லாம் வெறும் வினைகளே ஆகும். (8)

மோட்சமாகிற வீடுபேறு பெறுவதற்குரிய லட்சியம் — குறிக்கோள் — பணம் சம்பாதிப்பது அன்று. (தர்மத்தின் குறிக்கோள் வீடுபேறேயன்றி பணம் சேர்ப்பதல்ல.) தர்மத்தை (கடமையை)ச் சரிவர நடத்துவதற்குத்தான் பொருள் தேவையேயன்றி, இச்சையான காமம் முதலிய பயனைப் பெறுவதற்கல்ல. (9)

போகம் அனுபவிப்பது புலனின்பத்திற்காக அல்ல. வாழ்க்கையைச் சரிவர நடத்துவதற்கே ஆகும். வாழ்க்கையின் லட்சியம் பகவானை அறிந்து பக்தி செய்வதே. (அதாவது, பகவானை அறிந்துகொள்ள விருப்பமுள்ளவனுக்கு, பயனில் பற்று வைத்து செய்யப்படும் கர்மங்கள் துணை செய்யமாட்டா. உண்மையான பக்தியினால் மட்டுமே அடைய முடியும்.) (10)

உண்மை அறிந்த சான்றோர்கள் அறியப்படும் பொருள், அறிபவன் என்ற இரண்டற்றதான ஞானத்தையே சத்தியம் (தத்துவம்) என்று கூறுகிறார்கள். (உபநிஷத்தை உணர்ந்தவர்கள்) பிரும்மம் என்றும், (ஹிரண்யகர்ப்பனை உபாசிப்பவர்கள்) பரமாத்மா என்றும், (பக்தர்கள்) பகவான் என்றும் பெயரிட்டு அழைக்கிறார்கள். (11)

சிரத்தையான ஈடுபாட்டோடு கூடிய மகரிஷிகள் பகவானைப் பற்றிய சாஸ்திரங்களைத் தெளிந்து கேட்பதனால் பெற்ற அறிவு, பற்றற்ற தன்மை (வைராக்கியம்) ஆகியவற்றோடு கூடிய பக்தியினால், பகவானாகிய மெய்ப்பொருளான பரதத்துவத்தைத் தாங்களாகவே தங்களது ஆத்மாவில் காண்கின்றனர். (12)

ஆகையால், அந்தண சிரேஷ்டர்களே! மாந்தர்கள் தத்தம் குலம், வருணாசிரமம் — இவற்றிற்குத்தக்கவாறு, (தங்களுக்கு என்று வகுக்கப்பட்ட கடமைகளைச் சிறிதும் பிறழாது சரிவரச் செய்து வருவானாகில்,) அந்த தர்மமே, பகவானான ஸ்ரீஹரியை மகிழ்ச்சி அடையச் செய்துவிடும். (நாம், நமது கடமையைச் சரிவரச் செய்து வருவதன் நோக்கம், பகவானை மகிழ்ச்சியடையச் செய்வதேயன்றி, வேறு பயன் கருதியன்று.) (13)

ஆகையால், மனதைச் சலனமின்றி ஒருநிலைப்படுத்தி, பக்தர்களுக்கு அன்பனான பகவானை எப்பொழுதும் துதிக்க வேண்டும். அவரது சரிதங்களைக் கேட்க வேண்டும்; (உருவத்தைத்) தியானம் செய்ய வேண்டும்; (திருவடிகளில்) பூசனை புரிய வேண்டும். (14)

இவ்வாறு நிரந்தரமான ‘பகவத் தியானம்’ என்கிற வாள் கொண்டு, அறிஞர்கள் மனத்திலுள்ள கர்ம முடிச்சை அறுத்தெறிகிறார்கள். அவ்வாறிருக்க, அந்த முகுந்தனுடைய கதையைக் கேட்பதில் யாருக்குத்தான் ஆசை பிறக்காது? (15)

அந்தணப் பெரியோர்களே! புண்ணிய நதிகளில் நீராடுவதால் சான்றோர்களின் தரிசனம் (சாது சத்சங்கம்) கிடைக்கும். சாதுக்களின் நட்பினால் அறநெறிகளில் ஈடுபாடு உண்டாகும். அதன்பின், பகவானுடைய கல்யாண குணங்களைக் கேட்பதில் விருப்பம் ஏற்படும். பின்னர், பகவானது கதைகளைக் கேட்பதில் நம்பிக்கை பிறக்கும். (16)

பகவானது திருவிளையாடல்களைக் கேட்பதாலும் சொல்வதாலும் மனிதர்கள் தூய்மை பெறுகிறார்கள். அவரோ பக்தர்களின் நண்பன். தமது கதைகளைக் கேட்போர்களின் உள்ளத்தில் பகவான் வந்து அமர்ந்து, அங்கு மண்டிக் கிடக்கும் காமம் முதலிய குற்றங்களைக் களைந்தொழிக்கிறார். (17)

பாகவதர்களைத் தினமும் வணங்குவதாலும், ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் பாராயணம் செய்வதாலும், காமம் முதலிய பாவங்கள் அழிந்து, பெரும்புகழ் படைத்த பகவானிடத்தில் அசைவற்ற நிலையான பக்தி உண்டாகிறது. (18)

அப்பொழுது ரஜோ குணம், தமோ குணம் ஆகியவற்றால் உண்டாகும் காம இச்சை, பேராசை (காமம், லோபம்) முதலியவைகளால் மனம் கெடுதலுறாமல், சத்துவ மூர்த்தியான இறைவனிடத்தில் ஒன்றுபட்டு அமைதியைப் பெறுகிறது. (19)

இவ்வாறு பகவானிடம் செய்யும் பக்தியோகத்தால் மனம் தெளிவடைந்து, உலகியல் ஆசைகளை ஒழித்த ஒருவனுக்கு, அந்த பகவானுடைய உண்மையான ஸ்வரூப ஞானம் (தானாகவே) ஏற்படுகிறது. (20)

பகவத் ஸ்வரூப ஞானம் ஏற்பட்டு, பகவானைத் தானாகவே தன்னுள் காணப்பெற்ற பிறகு, மனத்திலுள்ள உலகியல் கட்டுக்கள் தானாகவே அவிழ்ந்து விடுகின்றன; ஐயங்கள் அனைத்தும் சிதறிப் போகின்றன; முன்வினைப் பயன்கள் அழிந்து போகின்றன. (21)

ஆதலால், பெரியோர்கள் பெருமகிழ்ச்சியோடு பகவானாகிய வாசுதேவனிடத்தில் மனதைத் தூய்மையாக்கும் பக்தியைச் செலுத்துகிறார்கள். (22)

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களும் பிரகிருதியான மாயையின் குணங்கள். இம்முக்குணங்களையும் ஏற்று பரம்பொருளான பகவான் ஒருவரே, இவ்வுலகின் ஆக்கல், அளித்தல், அழித்தல் ஆகியவற்றின் பொருட்டு, பிரும்மா, விஷ்ணு, சிவன் என்ற பெயர்களையும் ஏற்கிறார். அந்த மூவருள் சத்துவ மூர்த்தியாகிய பகவான் வாசுதேவனால்தான் இவ்வுலக மக்களுக்கு நன்மைகள் உண்டாகின்றன. (23)

மண்ணின் வேறு வடிவம் தாங்கிய விறகுக்கட்டையைவிட, அதிலிருந்து உண்டாகும் புகை மேலானது. அப்புகையைக் காட்டிலும், வேதங்களில் கூறப்பட்ட யாகம் முதலிய கர்மங்களைச் செய்து, நற்பேறு பெறப் பயன்படும் அக்னி (கார்ஹபத்யம், ஆஹவனீயம், தட்சிணாக்னி என்றழைக்கப்படும் முக்தி) மேலானது. (கட்டை — தாமஸ குணத்தினை உடையது — போட்ட இடத்தில் கிடக்கும், அசையாது; புகை — ரஜோ குணம் — சுழன்று சுழன்று வரும்; அக்னி — சத்துவ குணம் — அனைத்தையும் எரித்து சாம்பலாக்கித் தூய்மைப்படுத்தும்.) அது போன்று தமோ குணத்தைவிட ரஜோ குணமும், ரஜோ குணத்தைவிட பரம்பொருளான பிரும்ம ஸ்வரூபத்தை விளங்கச் செய்யும் சத்துவ குணமும் மேலானது. (24)

ஆகையால், முற்காலத்தில் முனிவர்கள் தங்களது நன்மையைக் கருதித் தூய்மையானவரும், சுத்த சத்துவரூபமானவருமான பகவான் வாசுதேவனைச் சரணமடைந்தார்கள். இப்போதும் அந்த முனிவர்களைப் பின்பற்றியவர்கள், இவ்வுலகியல் கட்டுகளை உதறித் தள்ளி விடுபட்டு முக்தியை அடைகிறார்கள். (25)

முக்தி இன்பம் கருதினோர், பயங்கரமான உருவமுடைய பூதத்தலைவர்களை (தமோ குணம், ரஜோ குணச் செய்கைகளை உடைய சாமானிய தேவதைகளை) விடுத்து, (ஆனால்,) அந்த தெய்வங்களை நிந்தனை புரியாமல் அமைதியாக ஸ்ரீமந்நாராயணனையும், அவருடைய அவதாரங்களையுமே வழிபடுகிறார்கள். (26)

இயல்பாகவே ரஜோ குணம், தமோ குணம் கொண்டவர்கள் பொருள், ஆளுமை, மக்கட்செல்வம் ஆகியவற்றை விரும்பித் தங்களைப் போன்று ரஜோ குணம், தமோ குணம் மேலிட்ட பித்ருக்கள், பூதங்கள், பிரஜாபதிகள் (பிரும்மன் உட்பட) ஆகியோர்களை வழிபடுகிறார்கள். (27)

மறைகள் யாவும் வாசுதேவனான பகவானைப் பற்றியவைகள். யாகங்களும் பகவானையே சார்ந்தவைகள். யோக சாஸ்திரங்களும் அப்படியே. கர்மங்களும் வாசுதேவனை அடைவதையே பயனாகக் கொண்டவை. (28)

அறிவு நல்கும் அறநெறி நூல்கள் அனைத்தும் வாசுதேவனையே கூறுகின்றன. தவத்தின் பயனும் வாசுதேவனே. தர்மமும் வாசுதேவனையே சார்ந்தது. அடையப்பட வேண்டியவனும் வாசுதேவனே. (29)

எங்கும் பரவி நிறைந்து விளங்கும் பகவானான வாசுதேவன், முக்குணங்களுக்கு ஆட்படாதவராகத் தனித்து இருந்தபோதிலும், முக்குண வடிவமானதும், காரிய—காரண வடிவானதுமான தன்னுடைய மாயையினால் முதலில் இவ்வுலகத்தைப் படைத்தார். (30)

அந்த மாயையால் உண்டான எல்லாப் பொருள்களிலும் பகவானே உட்புகுந்து நிறைந்து விளங்குவதால் குணமுள்ளவன் போல் தோற்றமளிக்கிறான். உண்மையில், அவன் முற்றிலும் நிறைவான ஞானானந்தச் செறிவானவன். (31)

தீ ஒன்றேயாக இருப்பினும், (தன்னைத் தோன்றச் செய்கிற) நான்கு கட்டைகளில் பற்றி எரியும்போது நான்குவிதமாகத் தோற்றமளிப்பதுபோல், பகவான் ஒருவரே என்றாலும், பிரபஞ்சத்திலுள்ள ஒவ்வொரு பொருளிலும் உட்புகுந்து பலவாறாகக் காட்சியளிக்கிறார். (32)

சப்தம் (ஒலி), ஸ்பரிசம் (ஊறு), ரூபம் (உடல்), ரசம் (சுவை), கந்தம் (நாற்றம் — வாசனை) என்கிற ஐந்து பூதச் சூட்சுமங்கள்; மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி முதலிய புலன்கள்; மனம்; முக்குணங்கள் — இவைகளைக் கொண்டு, தன்னால் படைக்கப்பட்ட சகல ஜீவராசிகளிடமும் தானே உள்ளும் புறமும் கரந்து நின்று, பகவான் அந்தந்த குணங்களை அனுபவிக்கிறார். (33)

ஒரே ஒரு பரம்பொருளான பகவான், தனது சத்துவ குணமாகிய சக்தியால் உலக ரட்சகராக விளங்குகிறார். அமரர், மனிதர், விலங்கு முதலிய பற்பல பிறவிகளில் லீலையாக அவதாரம் செய்ய விருப்பம் கொண்டு, உலகமனைத்தையும் காத்து வருகிறார்.” (34)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

மூன்றாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீபகவானது திருவவதாரங்களைக் கூறுதல்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “பகவான் வாசுதேவன் முதன்முதலில் இவ்வுலகத்தைப் படைக்கக் கருதி, மஹத், அஹங்காரம், ஐந்து தன்மாத்திரைகள், பதினாறு கலைகள் அடங்கிய விராட் புருஷ திருவுருவை மேற்கொண்டார். (1)

[பதினாறு கலைகளாவன:— அறிவுப்புலன்கள் ஐந்து, செயற்புலன்கள் ஐந்து, ஐம்பூதங்கள் மற்றும் மனது.]

பிரளயகால ஜலத்தில் பள்ளிகொண்டு, யோகநித்திரை புரியும் அந்த பகவான் வாசுதேவனுடைய தொப்புள் கொடியில் தோன்றிய தாமரை மலரினின்றும், உலகத்தைப் படைக்கும் தக்ஷன், மரீசி முதலிய பிரஜாபதிகளுக்குத் தலைவராகிய பிரும்மதேவர் தோன்றினார். (2)

அந்த விராட் புருஷனுடைய அங்க அமைப்பிலிருந்து பலபடியான உலகங்கள் உண்டுபண்ணப்பட்டன. பகவானது அந்த விராட் திருவுருவம் தூய்மையான சத்துவ குணம் நிறைந்தது. (3)

அந்த விராட் திருவுருவம் — ஆயிரமாயிரம் திருவடிகள், துடைகள், கைகள், முகங்கள், ஆயிரமாயிரம் தலைகள், செவிகள், கண்கள், மூக்குகள், (மற்றும்) ஆயிரமாயிரம் கிரீடங்கள், ஆடைகள், குண்டலங்கள் ஆகியன கொண்டு விளங்கிற்று. இவ்வாறான அற்புதமான திருவுருவத்தை யோகிகள் தங்கள் ஞானக்கண்களால் காண்கின்றனர். (அதாவது, எல்லாப் பொருள்களிலும் பரமாத்ம ஸ்வரூபத்தையே காண்கிறார்கள்.) (4)

ஆதிநாராயண ஸ்வரூபமாகிய இந்த விராட் புருஷ அவதாரம், மற்ற எல்லா அவதாரங்களுக்கும் கருவூலம். எல்லா அவதாரங்களும் தோன்றுவதற்கு அழிவற்ற வித்து. இந்த விராட் ரூபத்தின் அம்சமாயுள்ளவர் பிரும்மதேவர். அந்த பிரும்மதேவரின் அம்சமானவர்கள் மரீசி முதலிய பிரஜாபதிகள். அந்த பிரஜாபதிகளால் தேவர்கள், மனிதர்கள், விலங்குகள் முதலானவர்கள் தோற்றுவிக்கப்பட்டனர். (5)

விராட் புருஷரான பகவான் வாசுதேவனே முதலில் (ஸநத்குமாரர் முதலிய) கௌமார அவதாரத்தை மேற்கொண்டு, அந்தணமையைக் கைக்கொண்டு, ஒருவராலும் பின்பற்றுவதற்கு அரியதான பிரும்மசரிய விரதத்தை இடைவிடாது கடைப்பிடித்து ஒழுகினார். (6)

வேள்விகள் அனைத்திற்கும் தலைவரான பகவான், இவ்வுலக நன்மையின் பொருட்டு, பாதாளத்தில் மூழ்கிய பூமியை மேலே கொண்டு வருவதற்காக, வராக அவதாரத்தை இரண்டாவது அவதாரமாகக் கைக்கொண்டார். (7)

மூன்றாவது அவதாரமாக, தேவரிஷி நாரதராக அவதாரம் செய்து, நாம் செய்யும் கர்மங்களின் பலன் நம்மைக் கட்டுப்படுத்தாதவிதமாக, பயனில் பற்றற்ற நிஷ்காம்ய கர்மங்களைச் செய்யும் முறையை விளக்கும் வைஷ்ணவ சாஸ்திரமான ‘பாஞ்சராத்ரம்’ என்ற ஆகம சாஸ்திரத்தைக் கூறியருளினார். (8)

நான்காவது திருவவதாரமாக, தர்ம பிரஜாபதியின் மனைவியான மூர்த்தி என்பவளிடம் நரன், நாராயணன் என்ற ரிஷிகளாக அவதாரம் செய்து, பிறரால் கடைப்பிடித்து ஒழுக முடியாத மன ஒடுக்கத்தைக் கைக்கொண்டு சிறந்த தவத்தைச் செய்தார். (9)

ஐந்தாவதாக, சித்தர்களின் தலைவரான கபில வாசுதேவராகத் திருவவதாரம் செய்து, வெகுகாலமாகி விட்டதால், நலிவடைந்திருந்த தத்துவங்களை நன்கு விளக்குவதான ‘ஸாங்க்யம்’ என்ற யோகத்தை ‘ஆசுரி’ என்ற அந்தணருக்கு உபதேசம் செய்தருளினார். (10)

ஆறாவதாக, அத்ரி மகரிஷியின் பத்தினியான அனசூயாதேவியினால் வேண்டிக் கொள்ளப்பட்டு, அவருக்குப் புத்திரனாய் ‘தத்தாத்ரேயர்’ என்ற பெயரோடு திருவவதாரம் செய்து, அலர்க்கன் என்ற ராஜரிஷிக்கும், பிரகலாதன் முதலியோருக்கும் ஆன்ம ஞானத்தை உபதேசம் செய்தார். (11)

அதன் பிறகு ஏழாவது அவதாரமாக, ‘ருசி’ என்ற பிரஜாபதியின் மனைவியான ஆகூதி என்பவளிடம் ‘யக்ஞன்’ என்ற பெயரோடு திருவவதாரம் செய்து, தன் புத்திரர்களான யாமன் முதலிய தேவர்களுடன் ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தைக் காப்பாற்றினார். (12)

எட்டாவதாக பகவான், நாபியின் மனைவியான மேருதேவியின் திருவயிற்றில் ‘ரிஷபதேவர்’ என்ற பெயருடன் திருவவதாரம் செய்து, நான்கு ஆசிரமத்தில் இருப்பவர்களாலும் கொண்டாடப்படுகின்ற தீரர்களின் மார்க்கமான (பரமஹம்ஸ) சந்நியாஸ தர்மத்தைத் தானே நடத்திக் காட்டினார். (13)

முனிவர்களின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி, ஒன்பதாவதாக ‘பிருது’ என்ற திருப்பெயருடன் அரசனாக அவதாரம் செய்து, இந்த பூமியிலிருந்து எல்லா வஸ்துக்களையும் கறந்து எடுத்தார். ஆகவே, அந்தணர்களே! இந்த அவதாரம் எல்லோராலும் விரும்பத்தக்கதாக ஆகிறது. (14)

பத்தாவதாக, சாக்ஷுஷ மன்வந்தர முடிவில் ஏற்பட்ட மகாபிரளயத்தில் ‘மத்ஸ்யாவதாரம்’ எடுத்து, வைவஸ்வத மனுவைத் தோணி ரூபமாக வந்த இந்த பூமியில் ஏற்றிக் கொண்டு காப்பாற்றினார். (15)

[குறிப்பு:— மன்வந்தர முடிவில் பிரளயம் இல்லாவிட்டாலும், ஸத்யவிரத மனுவிற்குத் தனது மாயையைக் காண்பிப்பதற்காகச் செய்த திருவிளையாடல் போலும்.]

பதினோராவதாக, தேவர்களும் அசுரர்களும் சமுத்திரத்தைக் கடையும்போது ‘கூர்மாவதாரம்’ எடுத்து, மத்தாக நின்ற மந்தர மலையைத் தன் முதுகில் தாங்கினார். (16)

பன்னிரண்டாவது திருவவதாரம் ‘தந்வந்தரி’. பதின்மூன்றாவதாக ‘மோகினி’ என்ற பெண்ணுரு தாங்கி அசுரர்களை மயக்கி, அமரர்களுக்கு அமுதத்தை வழங்கினார். (17)

பதினான்காவதாக, ‘நரசிம்மாவதாரம்’ எடுத்து, மிகுந்த பலம் வாய்ந்த அசுரத் தலைவனான இரண்யகசிபுவின் மார்பை, பாய் முடைபவன் கோரையைக் கிழிப்பதுபோல், தன் கை நகங்களால் கிழித்தார். (18)

பதினைந்தாவதாக, ‘வாமனாவதாரம்’ செய்து, சுவர்க்கத்தை மகாபலியிடமிருந்து திரும்பப் பெற விரும்பி, மூன்றடி மண் அவனிடம் யாசகம் கேட்பதற்காக, மகாபலியின் யாகசாலைக்குக் சென்றார். (19)

அரசர்கள், அந்தணர்களிடம் துவேஷம் பாராட்டுவதைக் கண்டு சினம் கொண்டு, பதினாறாவதாக ‘பரசுராம அவதாரம்’ செய்து, இருபத்தோரு தடவை அரசர்களைக் கொன்று, பூமியில் க்ஷத்திரியர்களே இல்லாமற்செய்தார். (20)

மானிடர்கள் அறிவு குன்றியிருப்பது கண்டு, பராசரருக்கு சத்தியவதியிடம் (வியாசர் என்ற திருப்பெயருடன்) பதினேழாவதாக அவதாரம் செய்து, வேதமாகிய பெரிய மரத்தைக் கிளை(சாகை)களாகப் பிரித்தார். (வேதசாகைகளை ஏற்படுத்தினார்.) (21)

அதன் பிறகு (பதினெட்டாவது அவதாரமாக), அமரர்களை வாழ்விக்க, இராவணன் முதலிய அரக்கர்களை வதம் செய்ய வேண்டி, அரசகுமாரனாக ‘இராமாவதாரம்’ செய்து, சமுத்திரத்தில் பாலம் கட்டுதல் (சேது பந்தனம்) முதலிய பராக்கிரம லீலைகளைச் செய்தார். (22)

பத்தொன்பது, இருபதாவது அவதாரங்களில், பகவான் விருஷ்ணி வம்சத்தில் யது குலத்தில் ‘பலராமன்’, ‘கிருஷ்ணன்’ என்ற பெயர்களில் திருவவதாரம் செய்து, பூபாரத்தைப் போக்கினார். (23)

அதன் பிறகு (இருபத்தோராவது அவதாரமாக), கலியுகத் தொடக்கத்தில் தேவர்களின் பகைவர்களாகிய அசுரர்களை மயக்குவதற்காக, கீகடம் என்கிற மகத ராஜ்யத்தில் அஜனன் என்பவரின் திருமகனாக ‘புத்தர்’ என்ற திருப்பெயருடன் திருவவதாரம் செய்யப் போகிறார். (24)

கலியுக முடிவில் அரசர்கள் திருடர்கள் போல் கொள்ளையர்களாக ஆகும்போது, உலக நாயகரான பகவான் (இருபத்திரண்டாவது அவதாரமாக) ‘விஷ்ணுயசஸ்’ என்கிற அந்தணனுக்கு, ‘கல்கி’ என்ற திருப்பெயருடன் திருவவதாரம் செய்யப் போகிறார். (25)

முனிவர்களே! வற்றாத ஏரியிலிருந்து எண்ணற்ற வாய்க்கால்கள் தோண்டப்படுவதுபோல், ‘ஸத்வ’ ஸ்வரூபியான பகவான் ஸ்ரீஹரியின் அவதாரங்களும் எண்ணற்றவை அல்லவா! (26)

[குறிப்பு:— இங்கு இருபத்திரண்டு திருவவதாரங்கள் மட்டும்தான் கூறப்பட்டுள்ளன. ஆனால், இது தவிர பகவான் ஹம்ஸாவதாரம், ஹயக்ரீவ அவதாரம் எடுத்ததாகவும் பிற இடங்களில் கூறப்பட்டுள்ளன.]

(நாரதர் முதலிய) மகரிஷிகள், (ஸ்வாயம்புவர் முதலிய) மனுக்கள், (இந்திரன் முதலிய) தேவர்கள், (பிரியவிரதன் முதலிய) மனுபுத்திரர்கள், (தக்ஷன் முதலிய) பிரஜாபதிகள் மற்றும் ஏதாவது ஒருவிதத்தில் மேம்பட்டவர்கள் எல்லோருமே பகவானது கலைகள்தான். (27)

முன் சொல்லப்பட்ட அனைவருமே விராட்புருஷரான பகவானது ஒரு சில அம்சங்களே. (அதாவது, ஒரு சிறிய பாகமே.) ஆனால், ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ சாட்சாத் பகவானே. இந்திரனது பகைவர்களான அசுரர்கள் இவ்வுலகைத் துன்புறுத்தும்போது, ஒவ்வொரு யுகத்திலும் இவ்வவதாரங்கள் உலகைக் காக்கின்றன. (28)

மிக்க ரகசியமான பகவானது இத்திருவிளையாடல்களைக் காலையிலும் மாலையிலும் தூய்மையோடும் பக்தியோடும் துதிப்பவன், இவ்வுலகியல் துன்பங்கள் அனைத்தினின்றும் விடுபடுகிறான். (29)

உருவமற்றவரும் ஞானஸ்வரூபருமான பகவானுக்கு (ஸ்தூலமான) வெளியில் தெரிகின்ற இந்த உலகமாகிற உருவம், பகவானது மாயையின் குணங்களான, ‘மஹத் தத்துவம், அஹங்காரத் தத்துவம்’ முதலியவைகளால் பகவான் மேல் கற்பித்துக் கூறப்படுகிறது. (30)

மேகங்கள், ஆகாயத்தில் தோன்றி ஆகாயத்தையே மறைத்துவிடுகின்றன. பூமியிலுள்ள தூசிகள், காற்றினால் மேலெழுப்பப்பட்டுக் காற்றையே வியாபித்துக் கொள்கின்றன. அதுபோல, பகவான் உலகமாக விளங்குகிறார் என்பதை உணராத மந்தமதியினர், இந்தப் பிரபஞ்சத்தையே பகவான்மேல் ஆரோபித்துக் கூறுகிறார்கள். உண்மையில், கண்ணால் காணப்படும் இவ்வுலகம், பகவானின் ஸ்தூல வடிவமான ‘விராட் ஸ்வரூபம்’. (31)

வெளியில் தெரியக்கூடிய ஸ்தூலச் சரீரத்திலிருந்து வேறுபட்டதும், கை, கால் முதலிய அவயவங்களற்றதும், (ஆகவே,) பார்க்கவோ கேட்கவோ முடியாததும், மிகவும் சூட்சுமமாகவும் உள்ள இந்த லிங்கச் சரீரமே (மாயையோடு கூடியதுமே) ஜீவன் என்றழைக்கப்படுகிறது. இதுவே பிறப்பிறப்பிற்குக் காரணமாகிறது. அதாவது பிறவி எடுக்கிறது. இந்த (சூட்சுமமான) லிங்கச் சரீரமும் முன் கூறியதுபோல, பகவான் மேல் ஏற்றிக் கூறப்படுகிறது. (32)

காரிய ரூபமாகிய ஸ்தூலச் சரீரம், காரண ரூபமாகிய லிங்கச் சரீரம் — இவையிரண்டையும் பரமாத்மாவிடம் ஏற்றிக் கூறப்படுவதற்குக் காரணம், அவித்யை என்கிற அறியாமையே. (உண்மையில் ஆத்மாவிற்கு இவ்விரண்டின் சம்பந்தமே இல்லை.) இந்த உண்மை ஸ்வரூப ஞானத்தை, ஜீவன் உணர்ந்த அக்கணமே, அவன் ஞான ரூபியான பிரும்மமாகவே ஆகிறான். (ஸ்வரூப ஞானம் என்பது ஜீவாத்மாவை ஸ்தூல—சூட்சுமத் தேகங்களுடன் சம்பந்தப்படுத்தாமல் இருப்பது.) (33)

எல்லாமறிந்த பகவானது தொடர்புடையது அவித்தையாகிற மாயை. மாயை என்னும் இவள், உலகியல் சக்கரத்தைக் கைக்கொண்டு லீலைகள் புரிகிறாள். (அதாவது, தானே எல்லாமறிந்தவள் என்கிற பொய்யான எண்ணத்தைத் தோற்றுவிக்கிறாள்.) இந்த மாயையே, உண்மை வித்யை ஞானமாக மாறுதலை அடையுமேயானால், அப்பொழுது ஜீவன் பிரும்ம ஸ்வரூபனாக ஆகி, பரமானந்தத்தில் திளைக்கிறான் என்று பெரியோர்கள் கூறுகின்றனர். (34)

சகல ஜீவராசிகளிலும் உட்புகுந்து விளங்கும் பிறப்பில்லாத பகவானுக்கு ‘அவதாரம்’ என்று பிறவியையும், ஒன்றும் செய்யாமல் (சாட்சியாகப்) பார்த்துக் கொண்டிருப்பவனுக்கு ‘அவதார லீலைகள்’ என்று கர்மங்களையும் சொல்வது, ‘வேதங்களில் அடங்கிய பரம ரகசியம்’ என்று கவிகள் வர்ணிக்கின்றனர். (அதாவது, ஜீவனுக்குப் பிறப்பு முதலியன உண்டென்று சொல்வது போல, பரமாத்மாவுக்கு அவதாரமும் அவதார லீலைகளும் மாயையே தவிர வேறில்லை.) (35)

(பகவானது திருவிளையாடல்கள் அனைத்தும் காரிய—காரணங்களைக் கொண்டவையேயன்றி வீணானதன்று. ஒவ்வொன்றும் ஒரு தத்துவத்தைப் பின்னணியாகக் கொண்டதே.) ஆகவே, வீண்போகாத திருவிளையாடல்களைச் செய்பவரும், அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் விளங்கு பவருமான பகவான் (விளையாட்டாகவே) இந்த உலகத்தைப் படைக்கிறார், காக்கிறார், (மேலும்) அழிக்கிறார். ஆனால், அவற்றில் ஒட்டுவதில்லை. ஏனெனில், அவர் ஸ்வதந்திரர்; எதற்கும் கட்டுப்படாதவர். ஐம்புலன்கள் மற்றும் மனம் ஆகிய ஆறு இந்திரியங்கட்கும் தலைவராகிய பகவான், சகல ஜீவராசிகளின் உள்ளத்திலும் இருந்து கொண்டு, அவற்றினால் நுகரப்படும் பொருள்களை நுகர்கிறார். ஆனால், அவற்றில் பற்றுக் கொள்வதில்லை. (பற்றற்ற நிலையில் செய்யும் நிஷ்காம கர்மங்களின் நன்மை—தீமையாகிற பலன்கள், அச்செயல்களைச் செய்பவனைப் பாதிக்காததுபோல், வேண்டுதல்—வேண்டாமையற்றவரான பகவானது திருவிளையாடல்கள் பகவானைப் பாதிப்பதில்லை.) (36)

அறிவற்ற ஒருவன் நர்த்தனம் செய்பவனுடைய நடனத்தை நன்கு அறிய முடியாது. அதேபோல் தனது இச்சையால் பற்பல திருவுருவங்களை மேற்கொள்பவரும், வாக்கால் வேதமாகிற நாமங்களைப் பரப்புவருமான பகவானது திருவிளையாடல்களை, தர்க்கம் முதலிய சாஸ்திர பாண்டித்யத்தினால் ஒருவன் அறிய முடியாது. (தான் படித்துப் பெற்ற மெத்த அறிவினால், பகவானுடைய தத்துவங்களை ஒருவன் அறிய முடியாது.) (37)

கையில் சக்கரத்தை ஏந்திய பகவானுடைய சக்தியையோ, உண்மை ஸ்வரூபத்தையோ, சாதாரண மனிதன் தெரிந்துகொள்ள முடியாது. அவை எல்லையற்றவை. ஆனால், அவனுடைய திருவடித் தாமரைகளின் மகரந்த நறுமணத்தை வஞ்சனையின்றி இடைவிடாமல் அன்புடன் சேவிக்கும் பக்தனே (பகவானின் ஸ்வரூபத்தை) அறிந்து கொள்கிறான். (38)

சௌனகாதி மகரிஷிகளே! நீங்களன்றோ உண்மையை அறிந்தவர்கள்! பெரும் புண்ணியப்பேறு பெற்றவர்கள்! ஏனெனில், அகில உலகத்திற்கும் ஒப்பற்ற தலைவராகிய பகவானிடம் இவ்வாறு பக்தி தத்துவத்தைத் தெரிந்து கொண்டு, இடையூறின்றி மனதைச் செலுத்தி வருகிறீர்கள். ஆகவே, துயரமான கர்ப்பவாஸத்தை மீண்டும் மீண்டும் தோற்றுவிக்கும் பிறப்பிறப்பு என்ற சூழலில் சிக்கிக் கொள்ளமாட்டீர்கள். (39)

இந்த புராணம் ‘ஸ்ரீமத்பாகவதம்’ என்றழைக்கப்படுகிறது. இது வேதத்திற்குச் சமமானது. மேலான புகழ் வாய்ந்த பகவானுடைய திருவிளையாடல்களைத் தன்னுள் கொண்டது. இதை வியாச மகாமுனிவர் அருளிச் செய்தார். (40)

அனைத்து உலகிற்கும் நன்மையைச் செய்யத் திருவுள்ளம் கொண்ட வியாச முனிவர், புகழ் பெற்றதும் நலன்களை வழங்கக் கூடியதும், (பொருட்சுவை, சொற்சுவை ஆகியவற்றால்) சிறந்ததுமான இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தை, ஆத்மஞானிகளுக்குள் சிறந்த தனது புத்திரரான ஸ்ரீசுகருக்கு உபதேசம் செய்தார். வேதங்கள், இதிகாசங்கள் ஆகிய அனைத்து சாஸ்திரங்களினின்றும் கடைந்தெடுக்கப்பட்ட வெண்ணெய் போன்ற இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கங்கைக் கரையில் இறக்கும் வரை உண்ணாவிரதமென்கிற பிராயோபவேச விரதத்தை மேற்கொண்ட பரீக்ஷித் மகாராஜனுக்கு, அநேக மகரிஷிகள் சூழ்ந்திருந்தபோது ஸ்ரீசுகர் கூறினார். அந்தணச் சான்றோர்களே! பெருத்த தேஜசுடன் விளங்கும் ஸ்ரீசுகர் (அவ்வாறு) உபதேசம் செய்யும்போது, அங்கு சென்றிருந்த நானும் அவருடைய அருளினால் தெரிந்து கொண்டேன். நான் தெரிந்து கொண்டதை, என் புத்திக்கு ஏற்றவாறு உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தர்மம், ஞானம் முதலிய அறுவகைச் செல்வங்களுடன் தனது இருப்பிடமான வைகுண்டத்திற்குச் சென்ற பின், இக்கலியுகத்தில் ஞானமாகிற பார்வை இழந்தவர்களுக்கு ஒளி அருளும் ஞானபானுவாக இந்தப் புராணம் உதயமாயிற்று.” (41—45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நான்காவது அத்தியாயம் — வியாசரின் ஆசிரமத்திற்கு நாரதர் வருகை

வியாசர் கூறுகிறார்—— “ஆயிரம் வருடம் வரையில் செய்யப்படும் ‘ஸத்ரம்’ என்னும் வேள்வியைச் செய்து கொண்டிருக்கும் முனிவர்களுள் குலபதியாய் விளங்குபவரும், (ஞானத்தில்) தலைசிறந்தவரும், ருக்வேதம் அத்யயனம் (மறையோதுதல்) செய்தவருமாகிய சௌனக முனிவர், ஸூதபுராணிகர் சொன்னதைக் கேட்டு, அவரை வாழ்த்தி (பின்வருமாறு) கூறலானார்.” (1)

சௌனக முனிவர் கூறுகிறார்—— “ஸூதபுராணிகரே! நீங்கள் பெரும் புண்ணியம் செய்தவர். கதை சொல்வதில் தாங்கள் திறமை பெற்றவர். மகாத்மாவான ஸ்ரீசுகர், பரீக்ஷித் மகாராஜனுக்குக் கூறிய, புண்ணியத்தைத் தரத்தக்க ‘ஸ்ரீமத்பாகவதம்’ என்னும் கதையை, எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டுகிறோம். (2)

மகரிஷியான வியாசர் எந்த யுகத்தில், எந்த இடத்தில், என்ன காரணம் பற்றி, யாருடைய தூண்டுதலால் இந்த உயர்ந்த நூலை இயற்றினார்? (3)

அந்த வியாசருடைய திருக்குமாரராகிய ஸ்ரீசுகர் பெரிய யோகி. தான், பிறர் என்ற வேறுபாடின்றி அனைத்தும் பிரும்மத்தின் ஸ்வரூபமே என்று உணர்ந்தவர்; வேறுபாடற்றவர்; பகவானிடமே மனதைச் செலுத்தியவர்; மாயையாகிய தூக்கத்தை ஒழித்தவர்; தன்னை வெளியுலகிற்குக் காட்டிக் கொள்ளாதவர். ஆகவே, ஒரு மூடன் போல் காட்சியளிப்பவர். (4)

(எல்லாவற்றையும் துறந்து பற்றற்ற நிலையில் செல்கின்ற) மகனான ஸ்ரீசுகரை, அவரது தந்தையும் மரவுரி தரித்திருந்த வயோதிகருமான வியாச மகரிஷி (மகன்மேல் கொண்ட பாசத்தால்) பின்தொடர்ந்து செல்ல, வழியில் நீர்விளையாடல் புரிந்து கொண்டிருந்த அப்சர மகளிர், வியாசர் ஆடை உடுத்தியிருப்பினும் வெட்கமுற்று (தங்களது) ஆடைகளை எடுத்து அணிந்து கொண்டார்கள். ஆடையின்றித் திகம்பரராகச் செல்லும் இளைஞரான ஸ்ரீசுகரைக் கண்டு அவர்கள் வெட்கப்படவில்லை. இந்த ஆச்சரியத்தைக் கண்ட வியாச முனிவர், அவர்களது செய்கைக்குக் காரணம் கேட்க, அந்த அப்சரப் பெண்கள், ‘முனிவரே! தங்களுக்கு ஆண், பெண் என்கிற வேறுபாடு காணும் புத்தி உள்ளது. பரிசுத்த வஸ்துவில் (பகவானிடம்) மட்டுமே நாட்டமுள்ள தங்களது குமாரர் சுகருக்கு, எல்லாம் பிரும்மஸ்வரூபமாகவே காட்சி தருகிறது’ என்று விடையளித்தார்கள். (5)

இவ்வளவு பெருமை வாய்ந்த இந்த ஸ்ரீசுகர் குருதேசம், ஜாங்கலதேசம் ஆகியவற்றைக் கடந்து அஸ்தினாபுரம் வந்தடைந்தபோது, பித்தன் போலவும், ஊமை போலவும், மூடன் போலவும் திரிந்த இவரை, எவ்வாறு அந்த நகர மக்கள் அறிந்து கொண்டனர்? (6)

பெரியோர்களே! பாண்டுவின் வம்சத்தோன்றலாகிய பரீக்ஷித்திற்கும், இந்த ஸ்ரீசுக முனிவருக்கும் இடையே உரையாடல் எவ்வாறு நிகழ்ந்தது? அதனாலல்லவா, இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத கதை தோன்றியது. (7)

மகாபாகவதராகிய ஸ்ரீசுகர் பிட்சைக்காகச் செல்லும்போதுகூட, இல்வாழ்வார் வீட்டுவாயிலில், அவர்கள் வீட்டைப் புனிதமாக்கும் ‘கோதோஹன காலம்’ வரையில்தான் காத்திருப்பார். (8)

[குறிப்பு:— ‘கோதோஹன காலம்’ என்பது பால் கறக்கும் போது, பசுவின் மடிக்காம்பிலிருந்து பாத்திரத்தினுள் பால் விழுவதற்கு உண்டாகும் நேரம். அதாவது, சுமாராக ஐந்து நிமிடம்.]

ஸூத முனிவரே! அபிமன்யுவின் புதல்வனான பரீக்ஷித்தைச் சிறந்த பக்தன் என்று சொல்கிறார்கள். அவனுடைய பிறப்பு மிகவும் வியப்பிற்குரியது; செயல்களும் அப்படியே! அவற்றைப் பற்றி எங்களுக்குக் கூறவேண்டும். (9)

பாண்டுவின் குலத்திற்கே பெருமை சேர்ப்பவனும் அரசருக்கரசனுமான பரீக்ஷித், தனது அரசுச்செல்வம் அனைத்தையும் உதறித் தள்ளி, கங்கைக் கரையில் வடக்கிருத்தலை மேற்கொண்டது ஏன்? (10)

ஸூதபுராணிகரே! பகைவர்களும் தங்கள் தங்கள் நலனைக் கருத்தில் கொண்டு, உயர்ந்த பொருட்களைக் காணிக்கையாகக் கொணர்ந்து, பரீக்ஷித்தின் திருவடிகளில் வைத்து வணங்குகிறார்கள். அவன் வீரம் நிறைந்தவன், இளைஞனும்கூட! அவ்வாறிருக்க, துறத்தற்கரிதான பொன்னாசையையும், தனது உயிரையும்கூட விட்டொழிக்க எண்ணினானே. இதுவன்றோ வியப்பு? (11)

பகவானிடமே மனதைச் செலுத்திய பக்தர்கள், இவ்வுலகச் செல்வங்களனைத்தையும் பெற்று நலமுடன் வாழக் கருதியேதான் வாழ்கிறார்கள். (அதாவது, பிறருக்காகவே வாழ்கிறார்கள்.) தன்னலம் கருதி வாழ்வதில்லை. அவ்வாறிருக்க, இவ்வரசன் பிறர் நலங்கருதிக் காக்கப்பட வேண்டிய தனது உடலை ஏன் வெறுப்புற்று நீக்கக் கருதினான்? (12)

வேதத்தைத் தவிர, மற்ற இதிகாச புராணங்களின் கருத்துக்களைத் தெளியச் சொல்வதில் தாங்களே கரை கண்டவர் என்று நினைக்கிறேன். ஆகையால், நான் கேட்பதனைத்தையும் எங்களுக்குக் கூறவேண்டும்.” (13)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “யுகங்களின் வரிசையில் மூன்றாவதான துவாபர யுகக் கடைசியில் (உபரிசரன் என்ற வசுவின் மகளான) வாசவி என்கிற சத்தியவதியிடம் பராசர மகரிஷிக்குப் புத்திரராக, பகவான் வாசுதேவரின் அம்சத்துடன் பரமஞானியான வியாச பகவான் தோன்றினார். (14)

அனைவருக்கும் உபகாரமாக இருக்கும் தத்துவத்தை உணர்ந்து, அதையே மனனம் செய்கின்ற முனிவரும், பகவானை உள்ளபடி உணர்ந்தவரும், முக்காலமும் உணர்ந்தவருமான வியாச முனிவர், ஒரு சமயம் சரஸ்வதி நதியின் தூய்மையான நீரில் நீராடி, தனது அனுஷ்டானங்களை முடித்துக் கொண்டு சூரியன் உதயமாகும் நேரத்தில் தனித்து ஓரிடத்தில் அமர்ந்துகொண்டு, ‘இந்நிலவுலகில் அறியவொண்ணாத வேகமுடைய காலத்தின் கோலத்தினால், யுகதர்மங்களாகிய புண்ணிய—பாவங்கள் அடையும் மாறுதலையும், அதனால் ஐம்பெரும் பூதங்களினாலாகிய பிராணிகளின் திறமையின்மையையும், மக்கள் நம்பிக்கை அற்றவர்களாய் உடல்பலம், மனோபலம் குறைந்து, பாவம் செய்வதில் ஈடுபாடு கொண்டு, (தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பதற்குரிய) ஆயுள்பலம் குறைந்து போவதையும், தனது ஞானக்கண்களால் கண்டு, எல்லா வருணத்தாருக்கும் ஆசிரமத்தாருக்கும் எது நன்மை பயக்கத்தக்கது?’ என்று சிந்திக்கலானார். (15—18)

வேதத்தில் கூறப்பட்டுள்ள யாகம் முதலிய கர்மாக்கள் மக்களைத் தூய்மைப்படுத்துவன, நலம் அருள்வன. அவை ஹோதா, அத்வர்யு, உத்காதா, பிரும்மா என நான்கு ரித்விக்குகளால் செய்ய வேண்டுவன. ஆக, தொடர்ந்து நடந்தேறி வருவதற்காக ஒன்றாயிருந்த வேதராசியை நான்காகப் பிரித்தார். (19)

வேதமானது, ரிக், யஜுஸ், ஸாமம், அதர்வணம் என நான்கு பாகங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டது. (மகாபாரதம், இராமாயணம் முதலிய) இதிகாசங்களும், (பாகவதம் முதலிய) புராணங்களும் ஐந்தாவது வேதமாகச் சொல்லப்படுகின்றன. (20)

இவைகளில் ரிக்வேதத்தை ‘பைலர்’ என்பவரும், ஸாம வேதத்தைக் கவியாகிய ‘ஜைமினி’ முனிவரும், யஜுர் வேதத்தை ‘வைசம்பாயனர்’ என்ற முனிவரும், அதர்வண வேதத்தினை தருணனுடைய மைந்தரான ‘சுமந்து’ என்ற முனிவரும் அத்யயனம் செய்தார்கள். இதிகாச புராணங்களைத் தெரிந்து கொண்டவர் எனது தந்தையான ‘ரோமஹர்ஷணர்’. (21—22)

பிறகு, அந்த ரிஷிகள் தத்தம் வேதத்தைப் பல பிரிவுகளாக வகுத்தனர். பின்னர், அவர்களுடைய சீடர்கள் என்று வழிவழியாக வேதங்கள் பல கிளைகள் உள்ளனவாகப் பிரிக்கப்பட்டன. (23)

முன்பு நிறைமதி உடையவர்களால் கற்கப்பட்ட அந்த வேதங்களைக் குறைமதி உடையவர்களும் கற்றுணரும் பொருட்டு, கருணையுள்ளம் கொண்ட வியாச பகவான் இவ்வாறு பிரித்தருளினார். (24)

மாதர்கள், நான்காம் வருணத்தவர், மற்ற மூவர்ணத்தாரிலும் (குணம், செயல் இவற்றால்) தாழ்ந்தவர்கள் ஆகிய இவர்கள் வேதத்தை அத்யயனம் செய்தல் கூடாது. ஆகவே, அவர்கள் உயர்ந்த நற்செயல்களைச் செய்வதற்கு இயலாது. அதனால், அவர்களும் நன்மை பெற வேண்டும் என்று எண்ணியே, வியாச முனிவர் கருணை கொண்டு ‘மகாபாரதம்’ என்னும் நூலை எழுதினார். (25)

அந்தணப் பெரியோர்களே! இவ்வாறு எப்பொழுதும் எவ்விதத்திலும் மக்களின் நன்மையிலேயே நாட்டங்கொண்ட வியாச முனிவரது மனம் (அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் தர்மங்களையும் அறிந்திருப்பினும்) அமைதியின்றித் தவித்தது. அனைத்து அறநெறிகளையும் நன்குணர்ந்த வியாச முனிவர், தூய்மையான சரஸ்வதி நதிக்கரையில் இருப்பினும், சிறிதும் மகிழ்ச்சியின்றித் தெளியாத மனத்துடன் தனித்திருந்து, தனக்குத்தானே பலபடியாக ஆலோசித்து இவ்விதம் கூறலானார். (26—27)

“பிரம்மசரிய விரதத்தைக் கைக்கொண்டு வேதங்களைக் கற்றேன். குருமார்களையும் அக்னியையும் வணங்கினேன். அவர்களது ஆணையைக் கபடின்றித் தலைமேற்கொண்டேன். (28)

மாதர்கள், நான்காம் வருணத்தவர் ஆகியவர்களும் பின்பற்றக்கூடிய அறநெறிகளையும், வேதவிழுப் பொருளையும் அனைவரும் அறியும்வண்ணம் ‘பாரதம்’ என்ற பெயரில் வெளியிட்டேன். (29)

நான், பிரும்மதேஜஸைப் பெற்று ஞானிகளில் சிறந்தோனாகவும், அனைத்தும் செய்யத் திறமை பெற்றிருப்பினும், எனது உள்ளம் நிறைவு பெறாதது போல் தோன்றுகிறது. (உண்மைப் பரம்பொருளை அறியாது கைநழுவவிட்டவன் போலத் தோன்றுகிறதே!) (30)

நான், ஒருக்கால் பகவானைப் பற்றிய பாகவத தர்மங்களைச் சரிவர விளக்கவில்லையோ! அந்த பகவானைப் பற்றிய தர்மங்கள் அல்லவா, பரம பக்தர்களுக்கு உகந்தவை. அவர்கள் உகப்பதைத்தானே பகவானும் உகப்பன்?’ (அதாவது, பக்தர்கள் விருப்பமேயன்றோ, பகவானது விருப்பம்.) (31)

இவ்வாறு (அமைதியின்றித்) தம்மைச் சூன்யமாகக் கருதி, வருத்தமுறும் வியாச முனிவரது ஆசிரமத்திற்கு நாரத முனிவர் வந்தார். (32)

நாரதர் வந்ததைக் கண்ட வியாச முனிவர் எழுந்து எதிர்கொண்டழைத்து, தேவர்களும் கொண்டாடும் நாரத மகரிஷியை (அர்க்யம், பாத்யம், ஆசமனம் அளித்து) முறைப்படி பூசனை புரிந்தார்.” (33)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — நாரதர் தனது முற்பிறவியைக் கூறுதல்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “மிக்க புகழ் பெற்ற வீணாபாணியான நாரத மகரிஷி, அமைதியாக ஆசனத்தில் அமர்ந்து, அருகில் அமர்ந்துள்ள அந்தண சிரேஷ்டராகிய வியாச முனிவரிடம் சிறிது புன்னகையுடன் வினவினார்.” (1)

நாரதர் வினவுகிறார்—— “பெரும் புண்ணியம் படைத்த பராசர குமாரரே! தங்களது உடலைப் பற்றியதும் மனத்தைப் பற்றியதுமான ஆத்மா (உடல், மனம் இருவழிகளிலும்) மகிழ்ச்சியாக உள்ளதா? (நீங்கள் அனைத்து வழிகளிலும் நலமாக இருக்கிறீர்களா? என்பது கருத்து.) (2)

தர்மம் முதலிய நால்வகை புருஷார்த்தங்களையும் அளிக்கவல்ல வியக்கத்தக்க மகாபாரதத்தை இயற்றியவர்கள், நீங்கள். (அதனால்,) அறியவேண்டிய தர்மம் முதலியவைகளை நன்கு அறிந்து, அதன்படி நடந்து வருகிறீர்களா? (3)

(என்றுமுள்ள) அழிவற்ற தர்மமான பிரும்மத்தைப் பற்றி ஐயம் திரிபறத் தெரிந்துள்ளீர்கள். அதை அனுபவத்திலும் கொண்டிருக்கிறீர்கள். இருப்பினும், ஹே பிரபோ! அதன் பயனைப் பெறாதவர் போல் கவலைப்படுகிறீர்களே?” (4)

வியாசர் கூறுகிறார்—— “(நாரதரே!) நீங்கள் கூறிய அனைத்தும் என்னிடம் உள்ளவையே. இருப்பினும், என் மனம் அமைதி பெறவில்லை; மகிழவில்லை; காரணமும் தெரியவில்லை. தாங்களோ பிரும்மாவின் திருக்குமாரர்; ஆழ்ந்த அறிவுடையவர். (அதனால்தான்,) தங்களிடம் அதன் காரணத்தைக் கேட்கிறேன். (5)

பிரகிருதி—புருஷர்களுக்குத் தலைவரும், குணங்களை விடுத்தவரும், புராண புருஷருமான பகவான், தனது இச்சையினாலேயே அகில உலகையும் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறார். தாங்களோ அந்தப் புராண புருஷரையே உபாசிப்பவர். ஆகையால், தாங்கள்தான் அனைத்து ரகசியங்களையும் அறிந்தவர். (6)

தாங்கள் கதிரவனைப் போன்று மூவுலகங்களிலும் சஞ்சரிக்கிறீர்கள். காற்றைப் போன்று உடலுள்ளும் உலாவுகிறீர்கள். ஆகவே, அனைவரின் உள்ளக்கிடக்கையையும் அறிந்தவர். நானோ யோகாப்பியாஸத்தினால் பிரும்மத்தையும், ஸ்வாத்யாயம் முதலிய விரதங்களால் வேதத்தையும் (ஓரளவு) அறிந்துள்ளேன். (அப்படிப்பட்ட எனக்கு) எந்தவிதத்திலாவது குறை என்கிற ஐயப்பாட்டைத் தெளிவாக்குவீரா?” (7)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “பகவான் வாசுதேவனின் நிர்மலமான நாமரூப லீலா குண மாதுர்யத்தைத் தாங்கள் பெரும்பாலும் வர்ணிக்கவில்லையே! ஆகவே பகவானும், தங்களுடைய சித்தமும் மகிழ்ச்சியுறவில்லை. எந்த சாஸ்திரத்தினால் பகவான் சந்தோஷம் அடையவில்லையோ, எந்த சாஸ்திரத்தில் பகவானுடைய நிர்மலமான நாமரூப லீலா குண மாதுர்யங்கள் விவரிக்கப்படவில்லையோ, அவையெல்லாம் ஏற்கத்தக்கவை அல்ல. (8)

முனிவரே! தர்மம் முதலிய புருஷார்த்தங்களை வர்ணித்தது போல, பகவானின் பெருமைகளைத் தாங்கள் விளக்கமாக வர்ணிக்கவில்லையே? (9)

எச்சிலைத் தின்னும் காக்கைகள் இருக்குமிடத்திற்கு, மானஸஸரஸ்ஸில் விளையாடும் அன்னப்பறவைகள் வருமா? அதுபோல, அழகான வர்ணனைகள் இருந்தும் அனைத்து உலகையும் பரிசுத்தமாக்கும் வாசுதேவனின் பெருமை கூறப்படாத நூலை, பகவானது திருவடித்தாமரையில் பக்திபூண்ட, சத்துவ குணம் படைத்த பெரியோர்கள் ஒருக்காலும் கேட்க மாட்டார்களே? (10)

(நாம் கூறும்) தோத்திரங்கள் இலக்கண வழுக்கள் உடையனவாக இருக்கலாம். ஆனால், அது இறைவனது புகழ் நிரம்பியதாக இருக்குமேயானால், அதைப் பெரியோர்கள் செவிசாய்த்துக் கேட்பார்கள். (கேட்பவன் இருந்தால்) தானே தோத்திரம் செய்து கூறுவார்கள். (சொல்கிறவனோ, கேட்பவனோ இருவரும் இல்லையேயானாலும்) தாங்களே சொல்லி, கீர்த்தனம் செய்து, தாங்களே கேட்டு இன்புறுவார்கள். ஏனெனில், அந்தச் சொல் (பகவானின் நாமங்கள்) மக்களின் பாவக்குவியல்களைப் போக்கவல்லனவன்றோ! (11)

நிர்மலமான ஞானம், பகவத் பக்தியுடன் கூடியதாக இல்லையேல், அந்த ஞானத்தால் ஜீவனுக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை. தொட்ட இடமிருந்து விட்ட இடம் வரை (ஆரம்பம் முதல் முடிவு வரை) துன்பமே நிறைந்த காம்ய கர்மங்களால்தான் என்ன பயன்? பயன் கருதாமல் செய்யப்படுகின்ற நிஷ்காம கர்மங்களும் பகவத் அர்ப்பணம் செய்யப்படாவிடில் பயனற்றனவேதான். (12)

தாங்களோ மிகுந்த பாக்கியம் செய்தவர்; பிறப்பின் பயனளிக்கும் அறிவு படைத்தவர்; சிறந்த புகழ் படைத்தவர்; சத்தியத்திலே நிலைநிற்பவர்; சதாசார ஸம்பந்நர்; விரதங்களை அனுஷ்டிப்பவர். (ஆகவே,) இவ்வுலகினரின் நலன் கருதி, பகவானது திருவிளையாடல்களை, அவரது திருவடியினையே மனத்திற்கொண்டு விளக்கமுற வர்ணிப்பீராக! (13)

பகவத்குண கீர்த்தனமல்லாது வேறு எதையாவது சொல்ல விரும்பியவன் அவ்விதம் சொல்வதனால், அவனது சிந்தையில் தோன்றிய ரூபத்தாலும் பெயரினாலும், அவனது புத்தி நிலை தவறி, நடுக்கடலில் காற்றில் சிக்கிய ஓடம்போல, தன் லட்சியத்தை அடைவதில்லை. (14)

விலக்கத்தக்க கர்மாக்களைச் செய்வதில், மனிதனின் மனம் இயல்பாகவே ஈடுபடுகிறது. தாங்கள், தர்மகாரியம் என்ற பெயரில் (விலங்குகளைப் பலியிடுதல் போன்ற) வெறுக்கத்தக்க சில காம்ய கர்மாக்களைச் செய்ய அனுமதித்தீர்கள். ஆனால், நிலைமை முற்றிலும் (எதிராக) மாறிவிட்டது. மந்த புத்தியாளர்கள், தாங்கள் முன்னர் கூறிய தர்மங்களையே உறுதியாகப் பற்றிக் கொண்டுவிட்டார்கள். அது தவறு என்று யார் சொன்னாலும் ஏற்க மறுக்கிறார்கள். (15)

புத்திமானான ஒருவன், பகவானுடைய ஸத் சித் ஆனந்தமயமான திருவுருவை வைராக்கியத்தால் அறிந்து சுகம் பெற முடியும். ஆகவே, முக்குணங்கள் நிறைந்த இவ்வுடலிலேயே பற்று கொண்டு ஜீவிக்கும் பாமர மனிதனின் முன்னேற்றத்திற்காக வேண்டி, தாங்கள் அந்த பகவான் வாசுதேவனின் திருவிளையாடல்களைச் சொல்லுங்கள். (16)

ஒரு மனிதன் வருணாசிரம கர்மங்களைக் கைவிட்டு, பகவானது திருவடித்தாமரைகளிலேயே மனம் ஈடுபாடு கொண்டிருந்து, அவனது பக்தி பக்குவமடைவதற்கு முன் அவனது உயிர் பிரிந்து விட்டாலும், அவனுக்கு அசுபம் ஏற்படுமா என்ன? பகவத் பஜனம் செய்யாது, வருணாசிரம கர்மாக்களை மாத்திரம் செய்து வந்தவன், எந்தப் பயனை அடைந்துவிட்டான்? (17)

ஆகவே, அறிவுடைய ஒருவன் தாவரம் முதல் பிரும்மதேவன் முடிய உள்ள பலப்பல பிறவிகளில் சுற்றிச் சுற்றி வரினும் அடைய இயலாத உயரிய பதத்தை அடைவதற்கு முயல வேண்டும். ஏனெனில், இவ்வுலகியல் இன்பங்களும்—துன்பங்களும் முற்பிறவியில் செய்த கர்மங்களுக்கேற்ப, தவிர்க்க முடியாத கால வேகத்தால், எங்கும் எப்படியும் வந்து சேர்ந்து கொண்டிருக்கும். (18)

மகரிஷியே! மிகுந்த பக்தி செய்பவன், வெறும் செயலாற்றுபவன் போல் தாழ்ந்த இவ்வுலகியலில் தளையுறான். பகவானது பாதகமலங்களின் அரவணைப்பின் சுகத்தை நினைந்து நினைந்து, அதைக் கைவிடான். ஏனெனில், அவன் அதன் இன்பத்தை உணர்ந்தவன். (19)

இந்தப் பிரபஞ்சமே பகவத் ஸ்வரூபம்தானே? ஆனால், அவர் இதில் ஒட்டாது தனித்து நிற்கிறார். ஆக்கல், அளித்தல், அழித்தல் ஆகிய முத்தொழில்களையும் ஆற்றுபவர் அவர்தானே? இதெல்லாம் தாங்கள் அறிந்ததுதான். இருப்பினும், இதை நான் நினைவுறுத்துகிறேன். (அவ்வளவுதான்.) (20)

பயன் தரத்தக்க ஞானமுடையவரே! தாங்களோ பகவானின் அம்சாவதாரம். பிறப்பற்ற தாங்கள் உலகநன்மையைக் கருதித் திருவவதாரம் கொண்டீர்கள். ஆகவே, பகவானது திருவிளையாடல்களை விரிவாகச் சொல்லுங்கள். (21)

(இவ்வுலகில்) ஒரு மனிதன் செய்யும் தவம், வேத அத்யயனம், வேள்வி, ஆசார—அனுஷ்டானங்கள், தானம், ஞானம் — இவையனைத்திற்கும் சிறந்த பயன் என்று ஒன்று உள்ளதென்றால், ‘அது இறைவன் புகழ்பாடுதல் ஒன்றே’ என்று அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். (22)

முனிவரே! நான் முன் கற்பத்தில் பிரும்மத்தைப் பற்றியே நினைத்து வரும் பிராமணர்களுக்குப் பணிவிடை செய்யும் ஒரு வேலைக்காரியின் மகனாகப் பிறந்தேன். துறவிகள் பின்பற்றும் சாதுர்மாஸ்ய விரத காலத்தில், அவர்கள் ஓரிடத்திலேயே தங்கி தவம் மேற்கொண்டனர். நான் சிறுவனாக இருக்கும்போதே அவர்களது பணிவிடையில் ஈடுபட்டேன். (23)

நான் சிறுவனாக இருப்பினும் சபலத்தைவிட்டேன்; புலனடக்கம் கொண்டேன்; விளையாட்டுகளினின்றும் மனதைத் திருப்பினேன்; அவர்களது சொற்படி நடந்தேன்; அதிகமாகப் பேசமாட்டேன். அனைத்தையும் ஒன்றாகவே (பிரும்மமாகவே) காணும் அந்தச் சான்றோர்கள், சிறுவனான என்னிடம் மிகவும் கருணை கொண்டார்கள். (24)

அவர்களது அனுமதி பெற்று, அவர்கள் அருந்தியது போக, பாத்திரத்தில் மிகுந்திருந்ததில் கொஞ்சம் பிரசாதமாகத் தினமும் ஒரே ஒருமுறை உண்பேன். அதனால், எனது பாவங்கள் அனைத்தும் தொலைந்தன; மனம் தெளிவு பெற்றது. அவர்கள் செய்து வரும் பகவத் கீர்த்தனங்களிலேயே மனம் ஈடுபாடு கொண்டது. (25)

அவர்கள் தினமும் பகவானது கதைகளைக் கீர்த்தனம் செய்வார்கள். மனதைக் கொள்ளை கொள்ளும் அந்தக் கதைகளைக் கேட்பேன். அது அவர்கள் எனக்குச் செய்த உயர்ந்த உதவி. ஒரு சொல்லையும் விடாது சிரத்தையுடன் கேட்ட எனக்கு, பகவானிடம் மிகுந்த பற்றுதலும் உண்டாயிற்று. (26)

மகரிஷியே! அதனால், மனத்தைக் கவர்ந்திழுக்கும் பகவானிடம் எனது மனம் அசையாது நிலை கொண்டது. அந்நிலை கொண்ட அறிவால், ஸ்தூலம், சூட்சுமம், ஸத், அஸத் ஆகிய இவ்வுலகைப் பரப்பிரும்மமாகிய எனது ஆத்மாவிலேயே மாயையினால் கற்பிக்கப்பட்டதாக உணர்ந்தேன். (27)

இவ்வாறு சரத்காலத்திலும், வருஷாகாலத்திலும், நாள்தோறும் மூன்று வேளைகளிலும் சான்றோர்களாகிய அவர்கள் கானம் செய்யும் மாசற்ற பகவத் குணங்களைச் செவிமடுத்து வந்த எனக்கு, மனத்தில் ரஜோ—தமோ குணங்களைக் அழிக்கவல்ல பக்தி உண்டாயிற்று. (28)

நானோ அவர்களிடம் மிகவும் ஈடுபாடுடையவனானேன். வணக்கமாக நடந்து கொண்டேன். அந்த மகான்களுக்குச் செய்த பணிவிடையினால், எனது பாவங்கள் முற்றிலுமாக அழிந்தன. எனது மனத்தில் மிகுந்த சிரத்தை ஏற்பட்டது. புலன்கள் அடங்கியிருந்தன. மனம், வாக்கு, காயம் (மனம், சொல், உடல்) என மூன்றிலுமாக அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்தேன். ஏழைப்பங்காளர்களான அந்த மகான்கள், சாதுர்மாஸ்யம் முடித்துத் திரும்புகையில் என்மேல் இரக்கம் கொண்டு, பகவானால் பிரும்மதேவருக்கு நேரிலே உபதேசிக்கப்பட்ட, மிகவும் ரகசியமான ஈசுவர தத்துவ ஸ்வரூப ஞானம் அடங்கிய இந்த பாகவத சாஸ்திரத்தை எனக்கு உபதேசித்தார்கள். (29—30)

அந்த ஞானத்தினால், இவ்வுலகைப் படைத்துக் காத்தருளும் பகவானது மாயையின் உருவத்தைத் தெரிந்து கொண்டேன். இந்த ஞானம் அடைந்தவர்கள் பரமனது திருவடிகளை அடைகிறார்கள். (31)

பிரும்ம தத்துவத்தை அறிந்தவரே! பரமாத்மாவான பகவானிடம் அர்ப்பணம் செய்யப்பட்ட கர்மம்தான் (ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதிதைவிகம்) என்ற மூன்று தாபங்களையும் களையவல்ல சிறந்த மருந்து. இதை உனக்காகச் சொல்கிறேன். (32)

நல்ல விரதங்களைக் கைக்கொண்டவரே! எந்த ஒரு பொருளை உட்கொள்வதால் உடலில் நோய் உண்டாகிறதோ, அதே பொருளை மருத்துவ முறைப்படி (அனுபானங்களோடு) உட்கொண்டால் நோய் குணமாகிறதல்லவா? (33)

அதேபோல் மக்களின் செயல்களனைத்தும் பிறவிக்குக் காரணமாகின்றன. ஆனால், அதே செயல்கள் பகவானிடம் அர்ப்பணிக்கப்படுமேயானால், அவையே பிறவித்தளைகளைப் போக்கும். (34)

பகவானுக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கும் கர்மங்களையே பகவத் அர்ப்பணமாகச் செய்ய வேண்டும். அப்பொழுது பக்தியோகத்துடன் கூடிய ஞானம் உண்டாகும். (35)

பகவானது கட்டளைப்படி (சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ளபடி) பகவத் அர்ப்பணமாகக் கர்மங்களைச் செய்யும் மகான்கள், பகவானை நினைத்தே, அவரது திருக்குணங்களையும் திருநாமங்களையும் சொல்கிறார்கள். (36)

‘பகவான், வாசுதேவன், பிரத்யும்னன், அனிருத்தன், ஸங்கர்ஷணன் என்றெல்லாம் அழைக்கப்படுகின்ற உன்னை நினைத்து வணங்குகிறோம்’ என்கிற மந்திரத்தை ஜபம் செய்து, மந்திர ஸ்வரூபமுள்ளவரும், வேறு பிரகிருத மூர்த்தி ஸ்வரூபமில்லாதவரும், யக்ஞ புருஷருமான பகவானைப் பூஜிப்பவன் உத்தம ஞானத்தைப் பெறுகிறான். அவனது ஞானமே உண்மையானதும் முழுமையானதுமாகும். (37—38)

மகரிஷியே! கேசவனான பகவான், தான் உபதேசித்த இந்த தத்துவத்தை நான் அனுஷ்டிப்பதை அறிந்து, எனக்கு ஆன்மஞானத்தையும், அணிமா முதலிய யோகசித்திகளையும், அவரிடம் பிரேம பக்தியையும் அளித்தார். (39)

மகரிஷியே! தாங்களோ பூரண ஞானமுடையவர். பகவானது பக்தி பூர்வமான திருவிளையாடல்களை வர்ணித்து எழுதுங்கள். அதையறிய வேண்டுமென்றல்லவா, ஞானிகள் ஆவலுடன் இருக்கிறார்கள்? துன்பத்தில் இடர்படுபவர்களது துன்பத்தைத் தொலைப்பது, இதுவன்றி வேறு வழியில்லையே?” (40)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஆறாவது அத்தியாயம் — நாரதர் பிரும்மாவின் மகனாக அவதரித்தல்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “சௌனகரே! நாரதருடைய முற்பிறவியையும் சாதனைகளையும் கேட்டறிந்த சத்தியவதியின் புத்திரரான வியாசர், மேலும் அவரைக் கேட்கலானார். (1)

வியாசர் கேட்கலானார்—— “பிரும்ம தத்துவத்தைத் தங்களுக்கு உபதேசித்து, அந்தத் துறவிகள் புறப்பட்டுச் சென்றபின், சிறுவரான தாங்கள் என்ன செய்தீர்கள்? (2)

பிரும்ம புத்திரரே! தாங்கள் தங்கள் வாழ்நாட்களை எவ்வாறு கழித்தீர்கள்? மரணம் வந்துற்றபொழுது, இவ்வுடலை எவ்விதம் ஒழித்தீர்கள்? (3)

தேவரிஷியே! காலகதியில் ஜீவனுக்கு அனைத்தும் மறப்பது இயற்கை. ஆனால், முந்திய கல்பத்தில் நடந்த இந்த நிகழ்ச்சியைத் தாங்கள் எப்படி மறவாமல் இருக்கிறீர்கள்?” (4)

நாரதர் கூறலானார்—— “எனக்கு விசேஷமான ஞானத்தை உபதேசித்த மகான்கள் சென்ற பின்பு, எனது இளமையில் ஸ்ரீஹரியின் குணகீர்த்தனங்களையே தொழிலாகச் செய்து வந்தேன். (5)

என் தாயாருக்கு நான் ஒரே பிள்ளை. அவளோ அபலை; ஒன்றுமறியாதவள். பிறரிடம் வேலை செய்து பிழைப்பவள். வேறு உறவினர் இல்லாத என்மீது அதிகமாக அன்பு செலுத்தினாள். (6)

என் தாயார் எனது யோகக்ஷேமங்களைப் பற்றி மிகவும் கவலைப்பட்டாள். ஆனால், தன்னிச்சைப்படி எதையும் செய்ய அவளால் இயலவில்லை. ஏனெனில், அவளுக்கென சுதந்திரம் இல்லையே. பொம்மலாட்டக்காரன் ஆட்டுவிப்பது போல் பொம்மைகள் ஆடுமன்றோ! அதேபோல் இவ்வுலகை ஈசன் ஆட்டுவிக்கிறார். (7)

நானோ ஐந்து வயது பாலகன். உலகியலுக்கு ஆட்பட்ட காலம், இடம், நடப்பு போன்ற ஒன்றுமே அறியாத சிறுவன். தாயின் பாசத்திற்குக் கட்டுப்பட்டு, அந்த அந்தணர் வீட்டிலேயே வசித்து வந்தேன். (8)

நாதியற்ற என் அன்னை, ஒருநாள் இரவு பால் கறப்பதற்கு வீட்டைவிட்டு வெளியே (பசுமாட்டுக் கொட்டிலுக்குச்) சென்றாள். வழியில் ஒரு பாம்பைக் காலால் மிதித்துவிட்டாள். விதியின் வசத்தால் அது என் தாயைத் தீண்ட, அவளும் அகால மரணமடைந்தாள். (9)

இவ்விதம் என் தாய் இறந்ததை, பக்தர்களின் நன்மையைக் கருதும் பகவானது திருவருள் எனக் கருதி, வடதிசை நோக்கிப் புறப்பட்டேன். (10)

வழியில் செழிப்பான பிரதேசங்கள், நகரங்கள், கிராமங்கள், இடைச்சேரிகள், சுரங்கங்கள், மலைச்சரிவில் உள்ள குடிசைகள், தோட்டங்கள், பெரிய—சிறிய காடுகள், யானைகளால் ஒடிக்கப்பட்ட கிளைகளுடைய மரங்கள், பல வர்ண தாதுக்கள் நிறைந்த மலைகள், நன்னீரோடைகள், பலவிதமாகக் கூவும் பறவைகள், வண்டுகள் மொய்க்கும் தாமரை நிறைந்த ஓடைகள் ஆகிய இவ்வளவையும் நான் ஒருவனாகவே கடந்து சென்றேன். அங்கு ஓரிடத்தில் மிக்க பயங்கரமானதும், நாணல், மூங்கில், தர்பை, இன்னும் பற்பல செடி—கொடிகள் புதராக மண்டியதும், பாம்பு, கோட்டான், நரி முதலியவை நிறைந்ததுமான ஒரு பெருங்காட்டைக் கண்டேன். (11—14)

பசிதாகம் மேலிட்டுக் கைகால்கள் சோர்ந்துவிட்டன. அங்குள்ள நதியின் மடுவில் இறங்கிக் குளித்து, அனுஷ்டானங்களைச் செய்து, அந்தத் தண்ணீரையே பருகினேன். எனது களைப்பு ஒழிந்தது. (15)

மனித நடமாட்டமில்லாத அந்தக் காட்டில் ஓர் அரசமரத்தடியில் அமர்ந்து, இதயத்தில் விளங்கும் பகவானை மனதினால் பெரியோர்கள் உபதேசித்தபடி தியானம் செய்தேன். (16)

அன்போடு பகவானது சரண கமலங்களைத் தியானம் செய்தேன். அந்தப் பிரேமையால், என் கண்களில் ஆனந்தக்கண்ணீர் பெருகியது. என் மனத்தில் பகவான் உடனே தோன்றலானார். (17)

முனிவரே! பிரேமாதிசயத்தால் உடல் புல்லரித்தது; மனதில் ஆனந்த வெள்ளம் புரண்டோடியது; அமைதி உண்டானது; நினைவை இழந்தேன். பகவானையோ, என்னையோ காணவில்லை. (18)

மனத்திற்கு இனியதும், துக்கத்தைப் போக்குவதுமான பகவத் ரூபத்தைக் காண முடியாததால், மனம் நொந்து வேகமாக எழுந்தேன். (தியானம் கலைந்தது.) (19)

திரும்பவும் அவ்வுருவத்தைக் காண ஆசைகொண்டு, மனத்தை இதயத்திலேயிருத்தித் தியானம் செய்ய முயன்றேன். ஆனால், அவ்வுருவைக் காண இயலவில்லை. எண்ணம் நிறைவேறாது வருந்தினேன். (20)

இவ்வாறு மக்கள் நடமாட்டமற்ற அக்காட்டில், அவரைத் தரிசிக்க மிக்க முயற்சியுடன் தவம் செய்யும் என்னைக் கண்டு, மனம்—வாக்குக்கெட்டாத பகவான் கம்பீரமாக ஓர் இனிய வார்த்தை கூறினார். அது, எனது துன்பத்தைத் துடைப்பது போன்று ஆறுதலளிப்பதாக இருந்தது. (21)

‘அப்பனே! இந்தப் பிறவியில் நீ என்னைத் தரிசிக்க முடியாது. இவ்வுலகியல் காமம் முதலிய வாஸனைகளைத் தொலைக்க திறனற்றவர்களும், பக்தி யோகத்தில் முழுமையான பழுத்த நிலை அடையாதவர்களும் என்னைக் காண இயலாது. (22)

பாவமற்றவனே! நான் ஒரு முறை எனது திருவுருவை உனக்குக் காட்டியது, என்னிடம் உனக்கு அன்பு உண்டாவதற்கே! என்னைக் காணவேண்டுமென்ற விருப்பம் கொண்டவன், மெல்ல மெல்ல உலகியல் வாஸனைகளை முற்றிலுமாக விட்டுவிடுவான். (23)

நீ, சாதுக்களுக்குப் பணிவிடை செய்த காலம் குறைவாக இருப்பினும், அவர்கள் சேவையால் என்னிடம் உனக்கு நிலையான அன்பு ஏற்பட்டது. இழிவான இந்த உடலை விட்ட பிறகு, நீ எனக்கு பார்ஷதனாக இருக்கப் போகிறாய். (24)

என்னிடம் நீ கொண்ட பக்தி, எனது அருளால் என்றும் அழியாமல் நிலைத்திருக்கும். பிரளயத்திற்குப் பின்பும் உனக்கு உன் முற்பிறப்பின் நினைவு மாறாமலிருக்கும்.’ (25)

சர்வ வல்லமை படைத்த, சப்த பிரும்ம உருவான, கர்மத்தளையால் வரும் சரீரமற்ற அந்த பகவான், இவ்வாறு கூறி மறைந்தார். அவருடைய அருளை நினைத்து, நான் அனைத்தினும் உயர்ந்தவரான அவரைத் தலைசாய்த்து வணங்கினேன். (26)

அன்று முதல் வெட்கத்தை விட்டு, பகவானது ரகசியமான, பரம மங்களங்களையும் அளிக்கவல்ல இனிய திருநாமங்களையும் திருவிளையாடல்களையும் நினைத்துக் கொண்டே, ஆசை, அகங்காரம், மதம், பொறுமை முதலிய குற்றங்களைக் களைந்து, மனமகிழ்ச்சியுடன் இவ்வுடலைக் களைந்தொழிக்கும் காலத்தை எதிர்நோக்கி, இந்தப் பூமியைச் சுற்றி வலம் வந்து கொண்டிருந்தேன். (27)

இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் லயித்த மனத்துடன் ஆசையொழித்து, மாசிலா மனத்தனாய் இருந்த எனக்கு, குறிப்பிட்ட காலம் வந்ததும் ஆகாயத்தில் தோன்றும் மின்னலைப் போல் நொடிப்பொழுதில் மரணம் ஏற்பட்டது. (28)

பகவான், சுத்தமான (விஷ்ணு) பார்ஷதச் சரீரத்தை எனக்கு அருளியவுடன், என்னுடைய முன்வினைப்பயனால் உண்டான பஞ்சபூதங்களால் ஆக்கப்பட்ட எனது சரீரம், தானே விழுந்தது. (29)

பிரும்ம கல்பத்தின், பிரளயத்தின் முடிவில் இம்மூவுலகையும் தன்னுள் அடக்கிக் கொண்டு, பகவான் பிரளய சமுத்திரத்தின் ஜலத்தில் யோக நித்திரையில் படுத்தபோது, அவருடைய இதயத்தில் இருக்கவேண்டுமென்று விரும்பிய பிரும்மதேவரின் மூச்சுக்காற்றுடன் நானும் அவரது இதயத்துள் சென்றேன். (30)

ஆயிரம் சதுர்யுகங்களின் முடிவில் விழித்துக் கொண்ட பிரும்மதேவர், இவ்வுலகங்களைப் படைக்க முற்பட்டபோது, நானும் மரீசி முதலிய மகரிஷிகளுடன் அவரது மூச்சுக்காற்றிலிருந்து தோன்றினேன். (31)

பகவத் பக்தியோகத்திலிருந்து நழுவாதவனும், பிரும்மசரிய விரதமுடையவனுமான நான், பகவானது திருவருளால் மூவுலகங்களில் எங்கும் தடையின்றி சென்று வருகிறேன். (32)

பகவானாலேயே அளிக்கப்பட்ட ‘ஸரிகமபதநி’ முதலிய நாதப் பிரும்மஸ்வரூபமான இந்த வீணையில், பகவானது திருவிளையாடல்களை வாசித்துக் கொண்டு, எங்கும் சுற்றி வருகிறேன். (33)

புனிதமான திருவடிகளை உடையவர் பகவான். அவரது புகழை எல்லோரும் பாடுகிறார்கள். அவரை எல்லோரும் விரும்புகிறார்கள். நான் பாடும்போது (அழைத்த குரலுக்கு ஏனென்று) கூப்பிட்டவர் உடனே வந்து நிற்பது போல், என் மனதில் வந்து தோற்றமளிக்கிறார். (34)

இவ்வுலகியல் இச்சைகளுக்கு ஆட்பட்டுத் தவிக்கும் மனங்கொண்ட மனிதர்களுக்கு, பகவானது திருவிளையாடல்களைக் கீர்த்தனம் செய்வது ஒன்றுதான், இவ்வுலகியல் கடலைக் கடக்கப் பயன்படும் தோணியாகும். (35)

காமம், லோபம் — இவைகளால் கேடுண்ட மனமானது, யமம், நியமம் முதலிய யோக சாதனைகளால் முற்றிலுமாகத் தெளிவுறாது. பகவானது சேவை ஒன்றினால் மட்டுமே முற்றிலுமாகத் தெளிவடையும். (36)

வியாசரே! நீங்கள் பாவமற்றவர். தாங்கள் கேட்டுக் கொண்டபடி என்னுடைய முற்பிறவியையும், சாதனைகளின் ரகசியங்களையும் கூறினேன். தங்கள் ஆன்மா மகிழுமாறு உள்ள உபாயத்தையும் கூறினேன்.” (37)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “தேவரிஷி நாரதர் இவ்வாறு வியாசரிடம் கூறிவிட்டு, அவரது அனுமதி பெற்று, வீணையை மீட்டிக் கொண்டே, தன் விருப்பப்படி சென்றார். (38)

ஆகா! இவரன்றோ பேறு படைத்தவர்! பகவானது திருவிளையாடல்களை வீணையில் வாசித்துக் கொண்டு, தானும் மகிழ்ச்சியுற்று, சம்சாரக் கடலில் அவதியுறும் மக்களையும் (பகவந்நாம சங்கீர்த்தனத்தால்) மகிழ்ச்சியுறச் செய்கிறாரே!” (39)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஏழாவது அத்தியாயம் — அசுவத்தாமா திரௌபதியின் புத்திரர்களை வதைத்தல்; அர்ஜுனன் அவனது செருக்கை அடக்குதல்

சௌனகர் வினவுகிறார்—— “ஹே ஸூதரே! நாரதர் சென்ற பின்பு, அவருடைய கருத்தைக் கேட்டுத் தெளிந்த வியாச பகவான் என்ன செய்தார்?” (1)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— “அந்தணர்கள் நிறைந்து வசிக்கும் சரஸ்வதி நதியின் மேல்கரையில் ‘ஶம்யாப்ராஸம்’ என்கிற ஓர் ஆசிரமம் இருக்கிறது. இங்கு ரிஷிகள் ‘ஸத்ரம்’ என்னும் யாகத்தை நடத்தி வருகிறார்கள். (2)

இலந்தை மரங்கள் அடர்ந்த அழகான தனது ஆசிரமத்தில் அமர்ந்து ஆசமனம் செய்து, தன் மனதைத் தியான யோகத்தில் லயிக்கச் செய்தார், வியாச பகவான். (3)

பக்தியோகத்தால் மாசற்றதும் அசைவற்றதுமான தனது மனத்தில் புராண புருஷரான பகவானையும், அவரை அண்டி நிற்கும் மாயையினையும் கண்டார். (4)

ஜீவன், உண்மையில் மாயையின் தொடர்பற்றவனாக இருந்தும், இம்மாயையால் கவரப்பட்டு, முக்குணங்களின் தொடர்புடையவனாகத் தன்னை நினைக்கிறான். அதனால் உண்டாகும் துன்பங்களையும் அனுபவிக்கிறான். (5)

பகவானிடத்தில் நேரிடையாகச் செய்யும் பக்தியோகம் ஒன்றே, ஜீவன்களின் துன்பங்களைக் களைவது. இந்த உண்மையை அறிந்த வியாசர் இதையறிந்து கொள்ளாத மக்களுக்காக ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை எழுதினார். (6)

இந்தப் புராணத்தைக் கேட்கும்போதே பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் (ஆத்யாத்மிகம் முதலிய தாபங்களால் உண்டாகும்) சோகத்தையும், (தேகமே ஆன்மா என்றெண்ணும்) மோகத்தையும், (நரகம் முதலியற்றால் உண்டாகும்) பயத்தையும் போக்கும் பக்தி மக்களுக்கு உண்டாகிறது. (7)

வியாசர் ஸ்ரீமத்பாகவதமான வேதத்தை இயற்றி, திரும்ப ஒரு முறை சரிபார்த்து, உலகியல் தளைகளை அறுத்தெறிந்த தன் மகனான ஸ்ரீசுகருக்குக் கற்பித்தார்.” (8)

சௌனகர் கேட்கிறார்—— “ஸ்ரீசுகரோ எதிலும் பற்றற்றவர்; உலகியல் தளைகளைக் களைந்தவர். பரமனை எப்போதும் தன்னுள்ளே கண்டு மகிழும் ஆத்மாராமர். அப்படியிருப்பவர் எப்படி இவ்வளவு பெரிய புராணத்தைக் கற்றார்?” (9)

ஸூதர் பதில் அளிக்கிறார்—— மகரிஷிகள் எப்போதும் ஆத்மானந்தத்திலேயே திளைப்பவர்கள். யான், எனது என்னும் முடிச்சுக்களைக் களைந்தவர்கள். ஆனாலும், பயனை விரும்பாது பகவானிடம் பக்தி செய்கிறார்கள். ஏனெனில், பகவானது கல்யாண குணங்கள் அனைவரையும் தன்னிடம் ஈர்க்கும் தன்மையுடையன. (10)

பகவானது புகழால் ஈர்க்கப்பட்ட மனமுடைய ஸ்ரீசுகர், பகவத் பக்தர்களிடம் மிகவும் அன்புடையவர். பெருமை பொருந்திய அவர் இப்பெரிய நூலைக் கற்றார். (11)

(ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் கதைக்கு முன்னுரையாக) ராஜரிஷியான பரீக்ஷித்தின் பிறப்பு, அவனது செயல்கள், அவன் முக்தியடைதல் முதலியவற்றையும், பாண்டவர்கள் சுவர்க்கமடைந்ததையும் கூறுகிறேன். ஏனெனில், இதிலிருந்துதானே ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பல கதைகள் தோன்றியுள்ளன. (12)

கௌரவர்கட்கும் பாண்டவர்கட்கும் நடந்த பாரதப் போரில், இருதரப்பு வீரர்களும் வீரசுவர்க்கம் அடைந்தார்கள். துரியோதனன் பீமசேனனின் கதையால் தாக்கப்பட்டுத் துடை முறிந்து கிடக்கும்போது, (அவனுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் செயலைச் செய்வதாக எண்ணிய) அசுவத்தாமா, தூங்கிக் கொண்டிருந்த திரௌபதியின் குழந்தைகளான உபபாண்டவர்களது தலைகளை வெட்டி, துரியோதனன் எதிரில் காணிக்கையாக வைத்தான். இச்செயல் துரியோதனனுக்கும் துக்கமாக இருந்தது. வெறுக்கத்தக்க இச்செயலை அனைவரும் கண்டித்தனர். அப்பொழுது, தாயான திரௌபதி, தன் இளஞ்சிறார்களது மரணம் கண்டு கலங்கி, கண்ணீர் பெருகப் புலம்பினாள். அவளுக்கு ஆறுதல் கூறும் நிலையில் அர்ஜுனன் (பின்வருமாறு) கூறலானான்—— “மங்களமானவளே! ஆததாயியும், அந்தணர்களில் நிலைதவறியவனுமான அசுவத்தாமனது தலையை, என் காண்டீபத்திலிருந்து வெளியேறும் கணைகளால் அறுத்து வந்து, உன் கண்ணீரைத் துடைக்கிறேன். நீ அதன் மீது நின்று கொண்டு, உன் பிள்ளைகளுக்கு இறுதிச்சடங்கு செய்து, பின் நீராடுவாய்!” (13—16)

[தீ வைப்பவன், நஞ்சளிப்பவன், தீயசெயலுக்காகக் கையில் ஆயுதமெடுப்பவன், கொள்ளை அடிப்பவன், வயலையும் பிறர் மனைவியையும் திருடுபவன் — இவர்கள் ஆறுபேரும் ஆததாயிகள் எனப்படுவர்.]

இவ்வாறு அழகிய இனிய சொற்களால் தன் மனைவியைத் தேற்றி, அனுமக்கொடியோனான அர்ஜுனன் கவசமணிந்து, பயங்கரமான காண்டீபத்தைக் கையிலேந்தி, நண்பனான கண்ணனைத் தேரோட்டியாகக் கொண்டு, ரதத்திலேறித் தன் குருவின் புத்திரனான அசுவத்தாமனைப் பின்தொடர்ந்தான். (17)

சிசுஹத்தி செய்த அசுவத்தாமன், ரதத்திலேறித் தன்னைத் துரத்திவரும் அர்ஜுனனைக் கண்டு பயந்து, மனம் கலங்கி, தன்னைக் காத்துக் கொள்ள ரதமேறி, தன்னால் முடிந்தவரை வெகுதூரம் ஓடினான். இவன் ஓடியது, ருத்ரனிடம் பயந்து சூரியன் ஓடியது போலிருந்தது. (18)

அசுவத்தாமனின் குதிரைகள் களைத்துப் போயின. தன்னைக் காத்துக் கொள்ள வேறு வழியின்றிப் பிரும்மாஸ்திரத்தை நினைத்தான். (19)

பிரும்மாஸ்திரத்தைத் திரும்பப் பெறும் (உபஸம்ஹாரம்) உபாயத்தை அறியாது போனாலும், தன்னுயிருக்கு அபாயம் வந்ததால், தீர்த்தத்தால் ஆசமனம் செய்து ஒருநிலைப்பட்ட மனதினனாய், அந்தப் பிரும்மாஸ்திரத்தைத் தியானித்துப் பிரயோகித்தான். (20)

திசைகளெங்கும் ஒளியுடன் கிளம்பிய அந்த அஸ்திரத்தின் உக்கிரமான தேஜஸையும், அதனால் தனது உயிருக்கு நேரிடும் ஆபத்தையும் கண்ட அர்ஜுனன், ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் கூறலானான். (21)

அர்ஜுனன் கூறுகிறான்—— “ஸ்ரீகிருஷ்ணா! நீண்ட புஜங்களை உடையவரே! பக்தர்களின் துன்பம் களைபவரே! பிறப்பிறப்பாகிற சம்சாரத் தீயில் கருகி வாடும் ஆன்மாக்களுக்கு உய்வளிப்பவர் தாங்கள் ஒருவரேயன்றோ! (22)

நீரே ஆதி புருஷர்; பிரகிருதியான மாயைக்கு அப்பாற்பட்டவர்; ஈசுவரர். தன் ‘சித்’ சக்தியால் அவித்தை என்கிற மாயையொழித்து, கைவல்ய ரூபமான ஆத்மாவில் விளங்குபவர். (23)

இத்துணை பெருமை வாய்ந்த தாங்கள், மாயையினால் மனங்கலங்கி நிற்கும் ஜீவன்களுக்கு, தங்களது தபோ மகிமையால் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் அளிக்கிறீர்கள். (24)

தங்கள் திருவவதாரம் பூபாரத்தையொழிப்பதற்கும், தங்களைத் தவிர மற்றெதிலும் மனம் செலுத்தாத ஏகாந்த பக்தர்கள் தியானிப்பதற்குமே ஆகும். (25)

தேவதேவரே! நாற்புறமும் எங்கும் பயங்கரமாகப் பரவி நிற்கும் இந்த ஒளி, எங்கிருந்து வருகிறது? இதன் தன்மை என்ன? ஒன்றுமே புரியவில்லையே!” (26)

பகவான் கூறலானார்—— “(அர்ஜுனா!) இது அசுவத்தாமன் விடுத்த பிரும்மாஸ்திரம். தன் உயிருக்கு ஆபத்து வந்ததால் இதை விடுத்துள்ளான். அவனுக்கு இதைத் திரும்ப அழைத்துக் கொள்ளத் தெரியாது. ஆனால், உனக்கு அது தெரியும். (27)

இந்தப் பிரும்மாஸ்திரத்தின் திறனைக் குறைக்க வேறு எந்தவோர் அஸ்திரத்திற்கும் திறனில்லை. நீயோ அனைத்து அஸ்திரங்களையும் அறிந்தவன். ஆகவே, நீயும் அதே பிரும்மாஸ்திரத்தை விடுத்து, அவனது அஸ்திரத்தின் அழிவுத் திறனை அடக்கு.” (28)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— பகைவர்களை வெல்லும் அர்ஜுனன், பகவான் கூறியதைக் கேட்டு, அவரை வலம் வந்து வணங்கி, ஆசமனம் செய்து, அந்த அஸ்திரத்தை அடக்க, தானும் பிரும்மாஸ்திரத்தை விடுத்தான். (29)

அவ்விரு அஸ்திரங்களின் தேஜசும் ஒன்றுகூடி, பாணங்களால் சூழப்பட்டு, தேவருலகு, பூவுலகு, ஆகாயம் என்று எங்கும் பரவி, ஊழிக்கால சூரியன் போன்றும், அக்னி போன்றும் பெருகின. (30)

மூவுலகங்களையும் சுட்டெரிக்கும் அவ்விரு அஸ்திரங்களின் தேஜஸைக் கண்டு வெதும்பிய மக்கள் ‘ஊழிக்காலத்துப் பெருந்தீதான் எழுந்ததோ!’ என்றெண்ணினர். (31)

மக்கள் அவதியுறுவதையும், உலகின் அழிவையும் கண்ட அர்ஜுனன், பகவானது அறிவுரைப்படி, அவ்விரு அஸ்திரங்களையும் தன் பக்கம் இழுத்துக் கொண்டான் (கட்டுப்படுத்தினான்). (32)

பிறகு, அர்ஜுனன் கோபத்தால் கண்கள் சிவக்க கொடியவனான அசுவத்தாமனைப் பிடித்து, யாகப்பசுவைக் கட்டுவது போல் கயிற்றால் கட்டினான். (33)

பகைவனான அசுவத்தாமனைக் கயிற்றால் கட்டி, பாசறைக்குக் கொண்டு செல்ல எண்ணிய அர்ஜுனனிடம், தாமரைக்கண்ணராகிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கோபத்துடன் பின்வருமாறு கூறினார்—— “ஹே பார்த்தனே! நெறி தவறிய அந்தணனான இவனை விடாதே. இரவில் உறங்கும் குற்றமற்ற சிறுவர்களைக் கொன்றவன், இவன். ஆகவே, இவனைக் கொல். (34—35)

கள் குடித்தவன், வேறொரு செயலில் முனைந்திருப்பவன், பைத்தியம் பிடித்தவன், தூங்குபவன், சிறுவன், பெண்கள், தன்னைத்தானே காப்பாற்றிக் கொள்ளத் தெரியாத ஜடன், தன்னைச் சரணமடைந்தவன், ரதமின்றித் தரையில் நிற்பவன், பயந்தவன் — இவர்கள் பகைவர்களாக இருப்பினும், தர்மமறிந்தவன் இவர்களைக் கொல்ல மாட்டான். (36)

கருணையற்ற தீவினையாளனான ஒருவன், தன்னைக் காத்துக் கொள்ள பிறரைத் துன்புறுத்தி இன்புறுகிறானோ, அவனைக் கொல்வது அவனுக்கே நன்மை செய்வதாகும். இல்லையேல், அவன் மேலும் தீவினை புரிந்து நரகத்தை அடைவான். (37)

பெருமையுடையவனே! உன் பிள்ளைகளைக் கொன்றவனுடைய தலையைக் கொண்டு வருகிறேன் என்று என்னெதிரிலேயே நீ திரௌபதியிடம் சபதம் செய்தாயே? (38)

வீரனே! இவன் ஆததாயி (கொடியவன்); உன் குழந்தைகளைக் கொன்று பாவம் புரிந்தவன்; தனது அரசனான துரியோதனனுக்கும் வெறுப்பான செயலைச் செய்தவன்; தான் பிறந்த குலத்திற்கும் அவமானத்தைச் செய்தவன். ஆகையால், இவனை வதம் செய்.” (39)

அர்ஜுனனது அறநெறியைச் சோதிக்க விரும்பி, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இவ்வாறு கூறியும், மிக்குயர் மனங்கொண்ட அர்ஜுனன், தன் குழந்தைகளைக் கொன்றவனாயினும் குருபுத்திரனான அசுவத்தாமனைக் கொல்ல விரும்பவில்லை. (40)

பின்னர், கோவிந்தனையே நண்பனாகவும் சாரதியாகவும் கொண்ட அர்ஜுனன், தன் பாசறைக்கு வந்து, இறந்த தன் குழந்தைகளை நினைத்து வருந்தும் திரௌபதியிடம் அசுவத்தாமனை ஒப்படைத்தான். (41)

பசுவைப் போல் கயிற்றால் கட்டப்பட்டுள்ளவனும், வெறுக்கத்தக்க செயல் செய்ததால் அவமானமடைந்து தலைகுனிந்து நிற்பவனுமான குருபுத்திரன் அசுவத்தாமனைக் கண்டு, தவறு புரிந்தவனாயினும் பெண்களுக்கே உரிய வாத்ஸல்யமும் கருணையும் நற்குணமும் நிரம்பிய திரௌபதி, அவனை வணங்கவும் செய்தாள். (42)

அசுவத்தாமன் கட்டுண்டு அழைத்துவரப்பட்டதைக் கண்டு மனம் பொறாத கற்பரசியாகிய பாஞ்சாலி, “இவரை விட்டுவிடுங்கள், விட்டுவிடுங்கள். இவர் அந்தணர். மேலும், நமது குரு” என்று கூறினாள். (43)

“(நாதா!) மிகவும் ரகசியமான மந்திரங்களுடனும், ஸம்ஹாரம் (தொடுத்தல்), உபஸம்ஹாரம் (திரும்பித் தன்னிடமே அழைத்துக் கொள்ளுதல்) — இவைகளுடனும், தனுர் வேதத்தையும் அஸ்திர வேதத்தையும் குருவான துரோணாசார்யாரிடமிருந்து தாங்கள் கற்றுக் கொண்டீர்கள். வணக்கத்துக்குரிய அவரேதான் ‘மகன் என்கிற உருவில்’ இதோ நிற்கிறார். குருவினுடைய பத்தினியான கிருபி, தன் மைந்தனான அசுவத்தாமன் உயிருடன் இருப்பதாலேயே, தன் கணவர் மரித்தபோது உடன்கட்டை ஏறவில்லை. (44—45)

பாக்கியம் செய்தவரே! தாங்கள் தர்மம் உணர்ந்தவராகையால், தாங்கள் பூஜித்து வணங்கும் குருவின் வம்சம் தங்களால் துன்பத்தை அடையக் கூடாது. (46)

பிள்ளைகளைப் பறிகொடுத்து, துன்புற்று, கண்ணீர் பெருக நான் கதறுவதுபோல், பதிவிரதையான இவரது தாய் கௌதமி கதற வேண்டாம். (47)

தன்னடக்கமற்ற அரசர்கள் (அநீதியால்) அந்தணர்களுக்குக் கோபம் உண்டாகும்படி நடந்து கொண்டால், அவர்களுடைய வருத்தம் அந்த அரசகுலத்தையே வேருடன் அழித்துவிடும்.” (48)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகாதி முனிவர்களே! திரௌபதி கூறியதில் தர்மமிருந்தது; நியாயமிருந்தது; கருணையிருந்தது; கவடு அற்றது; பட்சபாதமற்றிருந்தது; இதமானது (நன்மை தருவது). ஆகவே, தர்மநந்தனர் அதைக் கேட்டுப் புகழ்ந்தார். (49)

மேலும் நகுலன், சகதேவன், ஸாத்யகி, அர்ஜுனன், கிருஷ்ணன் மற்றும் அங்குள்ள ஆண்—பெண்பாலர்கள் அனைவரும் பாஞ்சாலியைப் புகழ்ந்தார்கள். (50)

(இதைக் கேட்ட) பீமன் கடுங்கோபங்கொண்டு, “தனக்காகவோ, தன் அரசருக்காகவோ அன்றி, தூங்கும் குழந்தைகளை வீணாகக் கொன்றவனைக் கொலை செய்வதுதான் சரி என்று தர்மநெறி கூறுகிறதே” என்றான். (51)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பீமனும் திரௌபதியும் கூறியதைக் கேட்டு, சற்று புன்சிரிப்புடன் அர்ஜுனனைப் பார்த்துக் கூறலானார். (52)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறுகிறார்—— “அர்ஜுனா! பிராமணன் தவறான செயல் செய்தவனாக இருப்பினும், அவனை வதம் செய்யக்கூடாது. ஆனால், ஆததாயியாக இருப்பின், அவனைக் கொல்லவேண்டும். இந்த நெறி நான் வகுத்ததே. ஆகவே, எனது கட்டளையைக் கடைப்பிடி. (53)

உன் மனைவியைச் சமாதானம் செய்தபோது, நீ செய்த சபதத்தை நிறைவேற்று. மேலும், பீமனுக்கும் திரௌபதிக்கும் எனக்கும் எது விருப்பமோ, அதைச் செய்.” (54)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “(இதைக் கேட்ட) அர்ஜுனன் பகவானது கருத்தை அறிந்து, அந்தணனான அசுவத்தாமனின் தலையிலுள்ள மணியை, அவனது கேசத்தோடு கத்தியால் அறுத்தெடுத்தான். (55)

சிசுஹத்தி என்கிற பாவத்தினால் காந்தியையும், சிரோமணியை இழந்ததால் தேஜஸையும் இழந்த அசுவத்தாமனைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டுப் பாசறையினின்றும் வெளியே தள்ளினான். (56)

இழிந்த செயல் செய்கிற அந்தணர்களை முண்டனம் செய்வது (மொட்டையடித்தல்), அவர்களது பொருளைப் பறிமுதல் செய்வது, நாடு கடத்துவது என்கிற மூன்றுமே அவர்களைக் கொலை செய்வதற்கொப்பாகும். (உடல் ரீதியான வேறு தண்டனைகள் கூறப்படவில்லை.) (57)

புத்திர சோகத்தால் வருந்தும் பாண்டவர்களும் திரௌபதியும் மரணமடைந்த தங்கள் சுற்றத்தார்கட்கு உரிய இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்ய முற்பட்டனர்.” (58)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் ஏழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எட்டாவது அத்தியாயம் — பரீக்ஷித்தைக் காத்தலும் குந்தியின் துதியும்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— பிறகு தர்ப்பணத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் தன் சுற்றத்தாருக்குக் கங்கையில் நீர்க்கடன் (தர்ப்பணம்) செய்ய, திரௌபதி முதலிய மாதர்களை முன்னிட்டுக் கொண்டு, பாண்டவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் சென்றார்கள். (இறுதிக் கடன்களை இயற்றச் செல்லும் போது, மாதர்களை முன்னிட்டுக் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்பது நியதி.) (1)

அவர்கள் எல்லோரும் அழுதுகொண்டே தர்ப்பணம் செய்து முடித்து, பகவானது திருவடித் தூளியால் பாவனமான (தூய்மையான) கங்கையில் மறுபடியும் ஸ்நானம் செய்தார்கள். (2)

பின், தம்பிகளோடு அங்கு அமர்ந்துள்ள கௌரவத் தலைவரான தர்மனையும், திருதராஷ்டிரரையும், புத்திர சோகத்தால் வருந்தியழும் காந்தாரி, குந்தி, திரௌபதி முதலியவர்களையும், சுற்றமிழந்து வருந்தும் மற்றவர்களையும் முனிவர்களோடு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கண்டு, ‘பிறந்தவரனைவரும் காலத்திற்கு அடிமைப்பட்டவர்கள். ஆகவே, இறப்பிலிருந்து யாரும் தப்ப முடியாது’ என்கிற நியதியை எடுத்துரைத்து சமாதானம் செய்தார். (3—4)

(மேலும்,) வஞ்சனையால் துரியோதனன் கவர்ந்த அரசைத் தர்மபுத்திரருக்கு மீட்டளித்தார். திரௌபதியின் கூந்தலைத் தொட்டு இழுத்ததால், ஆயுள் குறைந்த பாவிகளான துரியோதனாதிகளை (பீமன், அர்ஜுனன் முதலியவர்களால்) வதம் செய்யச் செய்தார். (5)

தர்மநந்தனனுக்கு முறைப்படி மூன்று அசுவமேத மகாயாகங்களை நடத்திக் கொடுத்து, அதனால் அவர் புகழ் நூறு அசுவமேத யாகங்கள் செய்த இந்திரனின் புகழ் போல திக்கெட்டும் பரவச் செய்தார். (6)

அந்தணர்களே! இதன்பின் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பாண்டவர்களிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு, வியாசர் முதலிய முனிவர்களை வணங்கி, அவர்கள் புகழ, ஸாத்யகி, உத்தவர் இருவருடனும் துவாரகைக்குத் திரும்ப எண்ணி ரதத்தில் ஏறுகையில், பயத்தால் நடுங்கி ஓடிவரும் உத்தரையைக் கண்டார். (7—8)

உத்தரை கதறுகிறாள்—— “யோக சக்தி படைத்தவரே! உலக நாயகரே! தேவர்கட்கும் தேவரே! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! என்னைக் காத்தருள்வாய்! காத்தருள்வாய்! இவ்வுலகினர் அனைவரும் ஒருவன் மற்றொருவனுக்கு யமனாகத் தென்படுகிறார்கள். தங்களைத் தவிர மரணபயத்தைப் போக்கி அபயமளிப்பவர் எவருமிலர். (9)

ஈசனே! பிரபுவே! நெருப்பைக் கக்கிக் கொண்டு, என்னை நோக்கி ஓர் அம்பு வருகிறதே! நாதனே! அந்த அம்பு என்னை வேண்டுமானால் எரிக்கட்டும். ஆனால், என் கரு (கர்ப்பம்) அழியக்கூடாது!” (10)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— பக்தவத்ஸலரான பகவான் உத்தரையின் வார்த்தையைக் கேட்டு, ‘இவ்வுலகில் பாண்டவர்களின் பூண்டும் இல்லாமல் செய்ய மனங்கொண்ட அசுவத்தாமன் விடுத்த பிரும்மாஸ்திரமே இது’ என்று நினைத்தார். (11)

முனிவரே! அப்பொழுது பாண்டவர்களும் தங்களை நோக்கி ஜொலித்துக் கொண்டு வரும் ஐந்து பாணங்களைக் கண்டு, உடனே அஸ்திரங்களை எடுத்துக் கொண்டனர். (12)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் தன்னையே நம்பி நிற்கும் தன் உறவினர்களான பாண்டவர்களின் அந்தத் துன்பத்தைக் கண்டு, தனது சுதர்சனாஸ்திரத்தினால் அவர்களைக் காத்தார். (13)

உயிரினங்கள் அனைத்தினுள்ளும் ஆன்மாவாக விளங்கும் யோகேசுவரரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், குருவம்சம் தழைக்குமாறு வேண்டி, உத்தரையின் உதரத்துள் தனது மாயையால் கர்ப்பத்தை மறைத்துக் கொண்டார். (14)

பிருகு குலதிலகமே! வீணாகாததும், மற்றொன்றால் தடுத்தற்கரியதுமான பிரும்மாஸ்திரம், ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய பேராற்றலுக்கு எதிரில் (தனது) ஒளி அடங்கியது; உரம் குன்றியது. (15)

இச்செயலைக் கண்டு ஒன்றும் வியக்கத் தேவையில்லை. ஏனெனில், அவரே வியப்பிற்கெல்லாம் ஓர் அரிய வியப்புதானே! பிறப்பற்றவரான அவர், தனது மாயையால் இவ்வுலகைப் படைத்து—காத்து—அழிக்கிறார். (16)

பிரும்மாஸ்திரத்தின் தேஜஸிலிருந்து விடுபட்ட தன் பிள்ளைகள் மற்றும் திரௌபதி — இவர்களோடு பரம உத்தமியான குந்திதேவி, (துவாரகைக்குப்) புறப்படத் தயாராகவுள்ள ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பார்த்து பின்வருமாறு தோத்தரித்தாள். (17)

குந்திதேவி கூறுகிறாள்—— “ஸ்ரீகிருஷ்ணா! மாயையான பிரகிருதியிலிருந்து தனிப்பட்ட பரமபுருஷன் நீ. நீயே அனைத்திற்கும் ஆதி. நீயே அனைத்து சக்திகளும் நிறைந்தவன். அனைத்துப் பிராணிகளின் உடலிலும் உள்ளும் புறமும் காண முடியாதவாறு விளங்குகிறாய். மனத்திற்கும் செயலுக்கும் எட்டாதவன். உன்னை வணங்குகிறேன். (18)

நீ, உலகியல் மாயையாகிற திரையில் உன்னை மறைத்துக் கொண்டுள்ளாய். நீயோ புலன்களுக்கு எட்டாதவன்; குறைதல்—நிறைதல் என்கிற விகாரமற்றவன். அறிவிலி ஒருவன், வேடந்தாங்கிய ஒரு நடிகனை நேரிலே கண்டும், அவன் நடிகன் என்பதை அறியாது ‘உண்மை இவனே’ என்று நினைப்பது போல், அறிவிலியான நான் உன் உண்மையை எவ்வாறு அறிவேன்? (19)

ஆன்மா வேறு, உடல் வேறு என்றறிந்த பரமஹம்ஸ சந்நியாசிகளுக்கும், உண்மை ஸ்வரூபத்தையறிந்த முனிவர்களுக்கும், ‘தான்’, ‘தனது’ என்கிற மாசற்ற மனமுடையவர்களுக்கும் பிரேம பக்தியோகத்தைக் கற்றுத் தரவே திருவவதாரம் செய்தவன் நீ! அவ்வாறிருக்க, அறிவிலிப் பெண்ணான நான் எவ்வாறு (உன்னை) அறிய முடியும்? (20)

(உனது உண்மை ஸ்வரூபத்தை நாங்கள் காணமுடியவில்லையே? என்பதற்காக, நாங்கள் உன்னை விடோம். உனது நாமத்தைக் கூறிக் கொண்டேதான் இருப்போம்.) ஸ்ரீகிருஷ்ணா! வாசுதேவா! தேவகி நந்தனா! நந்தகோப குமாரா! கோவிந்தா! உனக்கு வணக்கம். மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். (21)

தாமரையைத் தொப்புளில் உடையவனே! உனக்கு நமஸ்காரம். தாமரை மாலை அணிந்தோனே! உனக்கு நமஸ்காரம். தாமரைக் கண்ணனே! உனக்கு நமஸ்காரம். தாமரைத்தாளா! உனக்கு நமஸ்காரம். (22)

ஹ்ருஷீகேசா! தீயபுத்தியுடைய கம்சனால், உனது தாய் வெகுநாட்கள் சிறையில் தள்ளப்பட்டு, குழந்தைகளை இழந்து துன்பமுற்றாள். நீயன்றோ அவளைக் காத்துத் துன்பத்தை நீக்கினாய்? பிரபோ! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! என்னையும் என் மைந்தர்களையும், பல துன்பங்களினின்றும் அவ்வாறே காத்தனையே! (23)

ஹே ஹரியே! பீமனை, துரியோதனன் தந்த விஷத்திலிருந்தும், அரக்கு மாளிகை தீயினின்றும், நரமாமிசம் சாப்பிடும் இடும்பன் முதலிய கொடிய ராக்கதர்களிடமிருந்தும், கொடியவர்களான துரியோதனாதியர்களிடமிருந்து திரௌபதியின் மானத்தையும், வனவாஸ காலத்தில் (துர்வாசர் முதலியவர்களால்) நேரிட்ட பல துன்பங்களிலிருந்தும், பாரதப் போரில் பீஷ்மர், துரோணர் முதலிய மகாரதர்களின் அஸ்திரங்களிலிருந்தும், இப்பொழுது அசுவத்தாமாவின் பிரும்மாஸ்திரத்திலிருந்தும், இவ்வாறாக எத்தனையோ தடவைகள் எங்களைக் காத்தருளினாய்! (24)

(ஆகையால்,) மாயையை அகற்றுபவனே! எங்களுக்கு அடிக்கடி துன்பங்கள் வந்து கொண்டே இருக்கட்டும். ஏனெனில், அப்பொழுதுதானே பிறவித்தளை நீக்கும் உனது தரிசனம் எங்களுக்குக் கிட்டும்! (அல்லது) உனது தரிசனமில்லையேல் முக்தி எப்படி கிட்டும்? (அல்லது) முக்திக்குக் காரணமான மகான்களான சாதுக்கள் தரிசனம்தான் எவ்வாறு கிடைக்கும்? (25)

குலமதம், தனமதம், கல்விமதம் கொண்டவன், ஏழைபங்காளனாகிய உனது திருநாமங்களைச் சொல்ல மாட்டானே? (26)

தனக்கென்று எதையும் கொள்ளாத பக்தர்களுக்கு நீயன்றோ செல்வம்! சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்கிற முக்குணங்கள் அற்றவன், நீ! மகிழ்ச்சி வேண்டி வேறெங்கும் செல்லவேண்டாத மகிழ்ச்சிக் கடல், நீ! ஆனந்த ஸ்வரூபன்! வீடுபேற்றை அருள்பவனும் நீயே! உனக்கு நமஸ்காரம். (27)

நீயே காலத்தின் ஸ்வரூபம்! சகல ஜீவர்களையும் செயல்படுத்துபவன் நீ! உனக்கு ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லை; அனைத்தும் அறிந்தவன். வேண்டியவன்—வேண்டாதவனோ, சுற்றமோ—பகையோ இல்லை; அனைவரும் உனக்குச் சமமே. உயர்ந்தவன்—தாழ்ந்தவன் என்கிற கருத்து உனக்கு இல்லை; நீ சர்வசமன்! ஆனால், உன்னை நிமித்தமாகக் கொண்டே, மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் கலகம் செய்கின்றனர். (28)

பகவானே! நீ மனிதர்களைப் போலவே நடிப்பதால், உன் உட்கருத்தை யாரும் அறிய முடிவதில்லை. உனக்கு உற்றார்—மற்றார் என்கிற வேறுபாடும் கிடையாது. ஆனால், நீ சிலரைக் காத்து ரட்சிப்பதாகவும், சிலரை வீணே தண்டிப்பதாகவும் மக்கள் நினைக்கிறார்கள். (29)

நீயே அகில உலகிற்கும் ஆன்மா! உனக்குப் பிறப்போ, பிறந்து செய்யவேண்டிய கடமைகளோ கிடையாது. இருந்தும் வராகம் முதலிய விலங்குகளாகவும், ஸ்ரீராமாதி மானிடர்களாகவும், வாமனன் முதலிய ரிஷிகளாகவும், மத்ஸ்யம் முதலிய நீர்வாழ் பிராணிகளாகவும் அவதாரம் செய்து லீலைகள் புரிகிறாய், ஏனோ? (30)

ஸ்ரீகிருஷ்ணா! நீ குழந்தையாக இருந்த போது தயிர்ச்சட்டியை உடைத்த தவறுக்காக உன்னைக் கட்டிப் போட நினைத்து, யசோதை கயிறு கொண்டு வந்தாள். அதைக் கண்ட நீ பயந்தவன் போல கண்களில் நீரைப் பெருக்கினாய். அதில் உன் கண்மை கரைந்து வழிந்தது. அப்போது தலையைத் தொங்கப் போட்டுக் கொண்டு மிரள மிரள நீ பார்த்த அழகு உண்டே! ஆகா! அதை நினைத்தால் என் மனம் மிகவும் மயங்குகிறது. ஒன்றுமே புரியவில்லையே? உன்னைக் கண்டு எமக்கு பயமே. ஆனால், பயந்தோடும்போது உனக்கு எப்படியப்பா பயம் ஏற்பட்டது? (31)

நீ, பிறப்பற்றவன் என்றாலும் ஏன் பிறப்பு எடுக்கிறாய்? என்றால், மலயமலையில் வளரும் சந்தனமரம், அந்த மலையின் பெருமையைக் கூட்டுவதற்கே போல, உங்களுக்குப் பிரியமான பக்தனான பாவம் அறியாத யது மன்னனின் புகழை உலகெங்கிலும் பரப்புவதற்காகவே, அவருடைய குலத்தில் அவதரித்தாய் என்று சிலர் சொல்கிறார்கள். (32)

இன்னும் சிலரோ இவ்வுலகை வாழ்விக்கவும், அசுரர்களை வதைக்கவும் பிரும்மன் முதலியவர்களாலோ அல்லது சுதபஸ், பிருச்னி என்கிற தம்பதிகளாலோ வேண்டப்பட்டு, வசுதேவர் மனைவியான தேவகியிடம் நீ பிறந்தாய் என்றும் கூறுகிறார்கள். உனக்கென்னவோ பிறவி என்பது இல்லை! (33)

வேறு சிலரோ, நடுக்கடலில் பாரத்தினால் தத்தளிக்கும் ஓடம் போலத் தவிக்கும் பூமிதேவியின் பாரத்தைக் குறைப்பதற்காக, பிரும்மதேவனது வேண்டுகோளின்படி திருவவதாரம் செய்தாய் என்கின்றனர். (34)

மற்றும் சிலரோ, உலகத்தின் சம்சார மாயையாலும், ஆசையாலும், தன்னலமாகச் செய்யப்படும் செயல்களாலும் துன்பப்படும் ஜீவர்கள், உங்கள் திருநாமத்தைக் காதால் கேட்டு, மனத்தால் நினைந்து மகிழ்ந்து நற்கதியடைய முயலும்படி செய்யவே, அவ்வாறான திருவிளையாடல்கள் புரியவே தோன்றினாய் என்கிறார்கள். (35)

எவர்கள், உன் சரித்திரங்களைச் செவியாரக் கேட்கிறார்களோ, மனங்குளிரக் கானம் செய்கிறார்களோ, மனத்திலிருத்தித் திரும்பத் திரும்ப நினைக்கிறார்களோ, பிறர் கேட்கக் கானம் செய்கிறார்களோ, பிறர் கூறத் தாம் கேட்டு மனம் மகிழ்கிறார்களோ, அவர்களே சம்சார சாகரத்தின் துன்பங்களைப் போக்கும் நினது திருவடிக்கமலங்களை விரைவில் அடைகிறார்கள். (36)

பிரபோ! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! நீ பக்தர்களின் விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்து வைப்பவன்தானே! நாங்கள் உன் பக்தர்கள்தானே! உன்னையே நம்பித்தானே வாழ்கிறோம். உன் பாதங்களைத் தவிர எங்களுக்கு வேறு புகலிடம் உண்டோ? இப்போது முடிந்துள்ள பாரத யுத்தத்தினால், பல அரசர்கள் எங்களை இன்னும் பகைவர்களாக நினைக்கிறார்கள். அப்படியிருக்க, இந்நிலையில் எங்களை விட்டுப் பிரிந்து, நீ போகலாமா? (37)

உடலிலிருந்து உயிர் பிரிந்த பிறகு, அவ்வுடலுக்கு பெயரோ உருவமோ இல்லை. அதுபோல நீ பிரிந்து சென்ற பிறகு பாண்டவர்கள், யாதவர்கள் என்பது இல்லாமலே போகும். (அல்லது) பிராணன் இன்றி புலன்கள் மட்டும் உள்ள இவ்வுடல் இயங்காது. அவ்வாறே உன் தரிசனம், கடாட்சம் இல்லையேல் யாதவர்கள், பாண்டவர்கள் என்ற பெயர்கள் மட்டும் கொண்ட செயலற்ற உடலாகிவிடுவோம். (38)

கதாதாரியே! உனது திருவடிகளில் வஜ்ரம், அங்குசம் முதலிய திருஇலச்சினைகள் உள்ளன. அவை பட்டதால், இப்பொழுது இவ்வுலகம் நன்கு ஒளிர்கிறது. நீ சென்றுவிட்டாயானால், அதன் அழகே இல்லையாகிவிடுமே! (39)

இந்தப் பிரதேசமும், அதில் உள்ள பயிர்ப்பச்சைகளும், வனம், நதி, கடல் முதலியவைகளும் நன்கு பூத்துக் காய்த்துக் குலுங்கி நிற்பது உன் திருக்கண்ணோக்கினால் அல்லவா? (40)

ஹே கிருஷ்ணா! நீயே ஜகந்நாயகன். (இல்லை, இல்லை) ஜகத்திற்கு உயிரே நீதான்! ஏன், இந்த உலகமே நீதான்! அப்படியிருக்க, உன்னை விடுத்து என் பிள்ளைகள், என் சொத்து என்று பாண்டவர்களிடமும் யாதவர்களிடமும் யான் கொண்டுள்ள அபிமானமாகிற இந்த பாசத்தை, என்னிடம் இருந்து களைந்துவிடு. (41)

யதுகுலத் தலைவனே! கங்கையின் பிரவாகம் வேறு இடத்தை நோக்கிச் செல்லாது. கடலையே நோக்கிச் சென்று அதையடைவது போல், என் மனம் வேறு எதிலும் பற்று கொள்ளாது நேராக உன்னிடமே பற்று கொள்ளட்டும். (42)

ஹே கிருஷ்ணா! அர்ஜுனனது தோழனே! யாதவத் தலைவனே! இவ்வுலகிற்குத் தீமை புரியும் அரசர்களாகிய கொடியவர்களைச் சுட்டெரிப்பவன் நீ! குறைவற்ற திறனுடையாய்! கோவிந்தா! பசுக்கள், அந்தணர்கள், தேவர்கள் ஆகியவர்களின் துன்பம் துடைக்க தோன்றியவன் நீ! யோகிகளுக்கெல்லாம் யோகி நீ! அனைவருக்கும் அருள் அளிக்கும் ஆசிரியன் நீ! நீயே பகவான்! உனக்கு நமஸ்காரம்!” (43)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு குந்திதேவி பகவானது திருவிளையாடல்களை அழகாக வர்ணித்தாள். இதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தனது மாயையால் அனைவரையும் மயங்கச் செய்பவர் போல மெல்லச் சிரித்தார். (44)

(பகவானும் குந்தியிடம்) ‘அவ்வாறே ஆகட்டும்’ என்று சொல்லி (ரதத்திலிருந்து இறங்கி) அஸ்தினாபுரம் திரும்பினார். அங்கு குந்தி, சுபத்திரை முதலிய பெண்களிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு துவாரகை செல்லப் புறப்பட்டபோது, ‘கொஞ்ச நாள் இருந்து போகலாமே?’ என்று அன்பினால் தர்மநந்தனர் தடுத்தார். (45)

பகவானது உட்கருத்தை அறிந்த வியாசர் முதலிய மகரிஷிகளும், அற்புதமான திருவிளையாடல்களை ஆற்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் இதிகாச புராண மேற்கோள்களைக் காட்டி தர்மரைத் தேற்றியும், பாரதப் போரில் சுற்றத்தார் இறக்க ‘தானே காரணம்’ என்கிற சோகத்திலிருந்து அவரது மனம் விடுபடவில்லை. (46)

அந்தணர்களே! மாமன்னன் தர்மபுத்திரர், பந்துக்கள் வதம் செய்யப்பட்டதை நினைத்து, அன்பிற்கும் புத்தி மயக்கத்திற்கும் ஆட்பட்டு அறியாமையினால் கூறலானார். (47)

தீயோனான என் இதயத்தில் மண்டிக் கிடக்கும் விவேகமின்மையைப் பாருங்கள். என்னுடையது என்று சொந்தம் கொண்டாடப்படும், ஆனால் உண்மையில் நாய்—நரிகளுக்கே சொந்தமான இவ்வுடலைக் காக்க வேண்டி, அநேக அக்ஷௌஹிணி சேனைகள் கொல்லப்பட்டனவே! ஐயோ, பரிதாபம்! (48)

(அபிமன்யு முதலிய) குழந்தைகள், (துரோணர் முதலிய) அந்தணர்கள், (சல்யன் முதலிய) சுற்றத்தார், (கர்ணன் முதலிய) நண்பர்கள், (பீஷ்மர் முதலிய) தந்தைக்குச் சமமானவர்கள், (துரியோதனன் முதலிய) சகோதரர்கள், ஆசிரியர்கள் முதலியோர்களுக்குத் துரோகம் செய்த எனக்கு, பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் நரகத்திலிருப்பினும், அதிலிருந்து விடுதலை உண்டாகாதே? (49)

குடிமக்களைக் காப்பதற்காக தர்மமாகப் போர் புரிந்து, அதில் ‘எதிரிகளை வதைப்பதால் அரசனுக்குப் பாவம் இல்லை’ என்கிற அறநூல் கூற்றுகளும், எனது கலக்கத்தை நீக்கி, அறிவைப் புகட்டப் போதுமானதாக இல்லையே? (50)

சுற்றமிழந்து நிற்கும் பெண்டிர்களுக்கு யான் இழைத்தத் துரோகத்தை, இல்வாழ்வானுக்கென்று விதிக்கப்பட்ட வேள்வி முதலிய சடங்குகளால் போக்கிக் கொள்ளவும் நான் திறனற்றவன் அன்றோ! (51)

சேறு கொண்டு சேற்றைக் கழுவிச் சுத்தம் செய்ய முடியாது. கள்ளின் சேர்க்கையால் அசுத்தமடைந்த பொருளை, அந்தக் கள்ளினாலேயே சுத்தமாக்க முடியாது. ஓர் உயிரைக் கொன்றால் ஏற்படும் பாவத்தை வேள்விகளால் போக்கிக் கொள்ள முடியாது என்னும்போது, யுத்தத்தில் ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களைக் கொன்று, நான் அடைந்துள்ள பாவத்தை எவ்வாறு போக்கிக் கொள்வது? (52)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் எட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் — பீஷ்மர் தர்மருக்கு அறநெறி பற்றிக் கூறுதல்; பீஷ்ம ஸ்துதி

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு மக்களுக்குத் துரோகம் செய்துவிட்டோமே? என்று பயந்த தர்மபுத்திரர், தர்மங்கள் அனைத்தையும் அறிய விரும்பி, அஸ்தினாபுரத்திலிருந்து புறப்பட்டு, பீஷ்மர் அம்புப் படுக்கையில் கிடக்கும் குருக்ஷேத்திரம் சென்றார். (1)

அந்தணர்களே! (சௌனகர் முதலியவர்களே!) அப்போது, அவரது தம்பிகள் அனைவரும் மற்றும் வியாசர், தௌம்யர் முதலியவர்களும் தங்கமயமான ரதங்களில் அவரைப் பின்தொடர்ந்து சென்றனர். (2)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனுடன் ரதத்தில் பின்தொடர்ந்தார். இவ்வாறு அவர்கள் சூழ இருந்த தர்மர், யட்சர்கள் சூழ விளங்கும் குபேரன் போலக் காட்சியளித்தார். (3)

சுவர்க்கத்தினின்றும் (புண்ணியம் தீர்ந்து பூமியில்) விழும் தேவனைப் போன்று, பூமியில் வீழ்ந்து கிடக்கும் பீஷ்மரைக் கண்ட பாண்டவர்கள், உடன் வந்தவர்களோடும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடனும் அவரை வணங்கினார்கள். (4)

மகரிஷியே! அப்பொழுது அங்கு பரதவம்ச சிரேஷ்டரான பீஷ்மரைக் காண, பிரும்ம ரிஷிகள், தேவரிஷிகள், ராஜரிஷிகள் எல்லோரும் வந்தனர். (5)

அந்தணோத்தமரே! பர்வதர், நாரதர், தௌம்யர், பகவான் வியாசர், பிருஹதச்வர், பரத்வாஜர், பரசுராமரும் அவரது சீடர்களும், வசிஷ்டர், இந்திரப்பிரமதர், திருதர், கிருத்ஸமதர், அஸிதர், கக்ஷீவான், கௌதமர், அத்ரி, விசுவாமித்திரர், சுதர்சனர், பரமபாவனரான ஸ்ரீசுகர், கசியபர் மற்றும் அங்கீரசர் குலத்தில் தோன்றிய பிருஹஸ்பதி, மேலும் பலப்பல மாமுனிவர்களும் தங்கள் தங்கள் சீடர்களுடன் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். (6—8)

வசுக்களில் சிறந்தவரான பீஷ்மர், மகான்களான அந்த ரிஷிகள் வந்ததைக் கண்டு தர்மமறிந்தவராதலால், சூழ்நிலைக்கேற்ப மானசிகமாகப் பார்வையினாலேயே வரவேற்று உபசாரங்களைச் செய்தார். (9)

மாயையால் மானிட உருத்தாங்கி அவதாரம் செய்துள்ள ஜகந்நாயகரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் இதயத்திலே நித்தியவாஸம் செய்பவரானாலும், எதிரிலே வந்து அமர்ந்துள்ளதால் அவரது பெருமைகளை நன்குணர்ந்த பீஷ்மர் அவரையும் பூஜித்தார். (10)

அன்போடு வணக்கமாக அருகில் வந்து உட்கார்ந்துள்ள பாண்டவர்களை அன்புக்காதலால் பெருகிய கண்ணீர் மறைக்க, மங்கிய கண்களால் பீஷ்மர் நோக்கினார். (11)

அறநெறியாளர்களே! நீங்கள் தர்மத்தையும் அந்தணர்களையும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையுமே நம்பியிருப்பவர்கள். உங்களுக்கும் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட கஷ்டங்கள் மிகவும் துக்கமானது; தர்மத்திற்குப் புறம்பானது. அந்தோ! பரிதாபம்! (12)

பேராற்றல் கொண்ட பாண்டு இறந்தபோது நீங்கள் சிறுவர்கள். என் மருமகளான குந்தி குழந்தைகளான உங்களுக்காகப் பட்ட துன்பங்கள், அப்பப்பா! அளவிறந்தன. (13)

உங்களுக்குண்டான துன்பங்கள் அனைத்தும் காலத்தின் கோலமே என எண்ணுகிறேன். காற்றில் தள்ளுண்டு புரண்டு செல்லும் மேகக் கூட்டங்கள் போல, இந்திரன் முதலிய லோக பாலகர்கள் அனைவரும் மற்றும் இவ்வுலகமும் காலதேவதையின் வசத்திலேதான் உள்ளன. (14)

உங்களுக்கு தர்மம் குறைவா? பலம் குறைவா? வீரம்தான் குறைவா? அல்லது பகவத் அனுக்கிரகம்தான் இல்லையா? தர்மதேவதையின் புதல்வன் யுதிஷ்டிரனோ அரசன்! கதாதாரி பீமன்! அஸ்திர வித்யையின் எல்லை கண்ட காண்டீபதாரி அர்ஜுனன்! தோழனோ பகவான் வாசுதேவன்! அப்படியுமா துன்பங்கள்? (15)

அரசே! பிரும்மா, சிவன் முதலியவர்கள்கூட ஸ்ரீகிருஷ்ணனது உள்மனத்தை அறிய ஆசைப்பட்டு, அது கைக்கூடாமல் மயங்குகிறார்கள். அவ்வாறிருக்க, ஒரு மனிதன் எவ்வாறு அறிந்துகொள்ள முடியும்? (16)

ஆகையால், பரதகுல திலகமே! நடப்பனவெல்லாம் ‘நாராயணன் சங்கல்பம்’ என்ற உறுதியுடன் தலைமையற்ற, அரசனற்ற இந்த மக்களைக் காத்து வா. நீ அரசன். அது உனது கடமை. (17)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ஆதிபுருஷரான பகவான் ஸ்ரீநாராயணனே. இவ்வுலகைத் தனது மாயையால் மயக்கித் தானும் மறைந்து நின்று, ஒரு சாதாரண யாதவனாக நடிக்கிறார். (18)

அரசனே! நீ, ஸ்ரீகிருஷ்ணனை ‘என் மாமன் மகன்தானே! என் அன்புத் தோழரல்லவா! எனக்குக் கைம்மாறு கருதாது உதவி செய்தவரல்லவா!’ என்று நினைத்து, அவரைத் தோழமையால் மந்திரியாகவும், தூதராகவும், ஏன் தேரோட்டியாகவும்கூடச் செய்து கொண்டாய் இல்லையா? அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன்தான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே என்கிற ரகசியமான மகத்துவத்தை பகவான் பரமசிவன், தேவரிஷி நாரதர், பகவான் கபிலர் ஆகியவர்கள்தான் உள்ளபடி அறிவார்கள். (19—20)

எல்லா ஜீவன்களின் அந்தராத்மாவாகவும், எங்கும் எதிலும் சமநோக்குடையவரும், இரண்டற்றவரும், ‘யான்’, ‘எனது’ என்ற அகங்காரமற்றவரும், நிர்மல சரிதமுடையவருமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இவ்வாறெல்லாம் உயர்ந்த—தாழ்ந்த காரியங்களைச் செய்தார் என்பதற்காக, அவருக்கு ஏற்றமோ—தாழ்வோ ஒன்றுமில்லை. (21)

இருப்பினும், அரசே! அவரையே பற்றி நிற்கும் பக்தர்களிடம், அவருக்குள்ள கருணையைப் பார். இறக்கப் போகும் எனக்குக் காட்சி தர நேரிலேயே வந்து தோன்றிவிட்டாரே! (22)

பக்தியோடு மனத்தை அவரிடம் செலுத்தி, வாக்கினால் அவரது திருநாமத்தைச் சொல்லிக் கொண்டு, இவ்வுடலை விடும் யோகி, ஆசைகள் அனைத்தினின்றும் கர்மத்தளைகள் அனைத்தினின்றும் விடுபடுகிறான். (23)

தேவதேவரே! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! என் தியானத்திற்கேற்ப மந்தஹாஸம், தாமரைக்கண்கள், மங்களகடாட்சம், தாமரைத் தடாகம் போன்ற திருமுக மண்டலம் மற்றும் நான்கு திருக்கரங்கள் கொண்ட பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனாகிய தாங்கள், நான் இவ்வுடலை விடுகிற வரையில் எனக்கு முன் காட்சி தர வேண்டும். (24)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “இதைக் கேட்டு தர்ம புத்திரர் அம்புப்படுக்கையில் கிடக்கும் பீஷ்மரிடம், மகரிஷிகள் எல்லோரும் கேட்டுக் கொண்டிருக்க, பற்பல அறநெறிகளைக் கேட்டார். (25)

ஹே சௌனக மகரிஷியே! அறநெறிகளை முற்றிலுமாக அறிந்த பீஷ்மர், மானிடப் பிறவி பெற்ற ஒவ்வொருவரும் பொதுவாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய அறநெறிகள்; நால்வருணத்தவரும் கைக்கொள்ளவேண்டிய குல தர்மங்கள்; பிரம்மசாரி போன்ற ஆசிரமவாசிகள் செய்ய வேண்டிய தர்மங்கள்; வைராக்கியத்துடன் உள்ளவர்களின் நிவிருத்தி நெறி; உலகியலில் உழல்பவர்கள் கைக்கொள்ள வேண்டிய அறநெறி; தான—தர்மங்கள்; ராஜ தர்மங்கள்; சமதமாதி ரூபமான மோட்சநெறி; கற்புநெறி போன்ற ஸ்த்ரீ தர்மங்கள்; ஏகாதசி விரதம் போன்ற பகவத் தர்மங்கள்; அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நால்வகை புருஷார்த்தங்களையும் பெறும் முறை; இவைகளை அனுஷ்டிக்கும் சாதனங்கள் முதலிய அறநெறிகளை, இதிகாச புராணங்களில் கூறியபடி, பிரித்தும் விரித்தும் சுருக்கியும் நன்கு விளக்கிக் கூறினார். (26—28)

(தந்தையின் வரத்தால்) தன்னிச்சைப்படி இவ்வுடலை நீக்கிக் கொள்ளத் திறம் பெற்ற யோகியான பீஷ்மர், இவ்வாறு தர்மங்களைச் சொல்லிவரும்போது, அவர் விரும்பிய உத்தராயண புண்ணிய காலம் வந்தது. (29)

அப்பொழுது, ஆயிரக்கணக்கான மகாரதர்களைக் காப்பாற்றும் திறம் படைத்த பீஷ்மர், (உலகியலிலிருந்து) மௌனம் மேற்கொண்டு தன் கண்களை அகல விரித்து, அரையில் பீதாம்பரத்துடனும் நான்கு திருக்கரங்களுடனும் தன்னெதிரே நிற்கும் ஆதிபுருஷரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடத்தில் பற்று நீங்கிய தன் மனத்தைச் செலுத்தினார். (30)

பரிசுத்தமான தியானத்தால் பீஷ்மரது பாவங்கள் அனைத்தும் தொலைந்தன. பகவானது மங்கள கடாட்சத்தால், உடலில் பாணங்களால் ஏற்பட்ட வலி முதலிய துன்பங்கள் ஒழிந்தன. இங்குமங்கும் அலைந்து நிற்கும் புலன்களைக் கட்டுக்குள் நிறுத்தினார். உடலைத் துறக்க மனங்கொண்ட பீஷ்மர் பகவானைத் துதிக்கலானார்.” (31)

பீஷ்மர் துதித்தல்—— “எந்த விருப்பமும் இல்லாத என் மனத்தை, உயிரைத் துறக்கும் இத்தருணத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் (அவர் திருவடிகளில்) அர்ப்பணிக்கிறேன். அவர் யதுகுல தீபம்; எல்லா விபூதிகளையும் உடையவர்; ஆத்மாராமன். இருந்தும், சிலசமயம் திருவிளையாடல்கள் புரிய எண்ணி, தன் சக்தியான பிரகிருதியை ஏற்று உலகைப் படைக்கிறார். (அவரிடம் என் மனத்தைச் செலுத்திவிட்டேன்.) (32)

அவர் திருமேனி அழகு மூவுலகையும் தன்னிடம் ஈர்ப்பது; நீலமேக சியாமளன்; கோமளன்; சூரிய ஒளி போல் மின்னும் பீதாம்பரம் தரித்தவர்; சுருண்ட முன்னெற்றி கேசம் தொங்க விளங்கும் தாமரையொத்த முகத்தர். அவர் அர்ஜுனத் தோழரான பார்த்தசாரதி. அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் பயன் கருதா அன்பு எனக்கு உண்டாகட்டும். (33)

பாரதப் போரில் குதிரைகளின் குளம்புகளினால் வெளிப்படும் தூசுகளால், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது முகத்தில் உள்ள முன்னெற்றி கேசங்கள் அழுக்கடைந்து இங்குமங்கும் அசைந்தாடும். போரின் களைப்பால் முகத்தில் வியர்வைத் துளிகள் சிதறி மிளிரும். அப்பொழுது அவர் திருமுகம் மிக அழகு! எனது கூர்மையான பாணங்கள் பட்டு, அவரது உடலின் கவசங்கள் பிளந்து காயங்கள் உண்டாயின. அப்பொழுதும் அவர் அழகனே! அவ்வாறு விளங்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் என் பக்தி என்றென்றும் நிலைத்திருக்க வேண்டும். (34)

தோழனான அர்ஜுனனது சொல் கேட்டு, பாண்டவர், கௌரவர் ஆகிய இருவரது சேனைகளின் நடுவில் தன் தேரை நிறுத்தி, தனது பார்வையாலேயே சத்ரு சேனையின் ஆயுளை அபகரித்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் எனது பற்று நிலைத்திருக்க வேண்டும். (35)

எதிர்தரப்பு சேனையில் உள்ள (நான், துரோணர் முதலிய) பெரியோர்களைக் கண்டு ‘அவர்களைக் கொல்ல வேண்டுமே?’ என்கிற குற்றவுணர்ச்சியால் போரைக் கைவிட எண்ணிய அர்ஜுனனுக்கு, ‘நான் கொல்கிறேன்’ என்கின்ற தவறான எண்ணத்தை ‘ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை’ என்கிற ஆத்மவித்யா உபதேசத்தால் போக்கி, அவனைப் போரில் ஊக்குவித்த பரமனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடிகளில், எனக்கு பற்று என்றென்றும் நிலைத்திருக்கட்டும். (36)

‘நான் ஆயுதம் எடுக்கமாட்டேன்’ என்று சபதம் செய்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் சபதத்தைக் கைவிட்டு, ‘ஆயுதம் எடுக்கச் செய்கிறேன்’ என்று நான் செய்த சபதத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக, ரதத்திலிருந்து கீழே குதித்து, சக்கரப்படையைக் கையிலேந்தி, பூமி நடுங்க, தனது உத்தரீயம் நழுவி விழுவதையும் பொருட்படுத்தாது, யானையைக் கொல்ல வரும் சிங்கம் போலப் பாய்ந்து வந்தாரே! (பாரதப் போரில் ஏழாவது நாள் நடந்த நிகழ்ச்சி இது. பகவானுக்குத் தன் சபதத்தைக் காட்டிலும், பக்தனது சபதமே நிறைவேற்றத்தக்கது என்பது எண்ணம்.) (37)

அப்பொழுது, கொலை பாதகனான என்னுடைய பாணங்கள் பட்டு, கவசம் சிதறி ரத்தம் பெருக, (அர்ஜுனன் தடுத்தும் நில்லாது) பெரும் பரபரப்போடு, என்னைக் கொல்ல என்னெதிரே ஓடிவந்தாரே! அந்த பகவானாகிய முகுந்தனே எனக்குச் சரணம்! (38)

அர்ஜுனனுடைய ரதத்தையே தனது குடும்பமாக நினைத்து (அவனைக் காப்பதற்காகக்) கையில் சாட்டையையும் கடிவாளத்தையும் ஏந்தித் தேரோட்டியாக அமர்ந்திருந்தாரே, அந்த அழகே அழகு! அதைக் காண்பதுதானே பெரும்பேறு! இப்போரில் இறந்த அனைவரும் அவரைத் தரிசித்து, அவரது திருவுருவையொத்த திருமேனி பெற்று ஸாரூப்ய பதவியடைந்தனரே! அப்படிப்பட்ட அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் இறக்கும் தறுவாயில் இருக்கும் எனக்குப் பற்று உண்டாகட்டும். (39)

அழகிய நடை, திருவிளையாடல், புன்சிரிப்பு, அன்பு கனிந்த பார்வை ஆகியவைகளால் கவர்ந்திழுக்கப்பட்ட கோபியர்கள், ராஸ லீலையில் அவர் மறைந்தபோது மதிமயங்கி, அவரது திருவிளையாடல்களை அனுகரணம் செய்து, அவராகவே (தன்மயமாகவே) ஆனார்களே! அப்படிப்பட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் என் மனம் லயிக்கட்டும். (40)

தர்மநந்தனது ராஜசூய வேள்வியில் முனிவர்களும் அரசர்களும் நிறைந்த அந்த அவையில், எல்லோரும் கண்டு களிக்கும்வண்ணம் முதல் மரியாதையைப் பெற்ற ஒளிமிக்க அந்த பரமனல்லவோ, என் கண்ணெதிரிலே தோன்றியிருக்கிறார்! (41)

காற்று மூங்கில்களை ஒன்றுக்கொன்று உராயும்படி செய்து தீயை உண்டாக்கி, அந்த மூங்கிற்காட்டையே அழியச் செய்கிறதோ, அதேபோல் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பூமிக்குப் பாரமாயிருந்த அசுரப்பூண்டுகளை அழிப்பதற்காக, ‘சூதாட்டம்’ என்னும் தீயை உண்டுபண்ணி, கௌரவ அரக்கர்களை அழித்தார். தன்னையண்டிய பக்தர்களைக் காத்தலே, தன் கடமையாகக் கொண்ட அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவடித்தாமரைகளை மனத்திலிருத்தி, இம்மானிட உடலை விட்டொழிக்கிறேன். (42)

ஒரே சூரியன் பல பாண்டங்களில் உள்ள தண்ணீரில் பிரதிபலித்து, அநேக சூரியன்களாகக் காட்சி தருவது போல, பிறப்பற்றவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனும், தான் படைத்த ஒவ்வொரு ஜீவனின் இதயத்திலும் தனித்தனியே தோன்றுகிறார். அவ்வாறான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை, இருமையையும் மயக்கத்தையும் ஒழித்த நான் பெற்றது என் பாக்கியமல்லவா?” (இந்த பீஷ்மத் துதியில் மற்ற துதிகளிலில்லாத பெரும் பொருள்கள் நிறைந்துள்ளன. இங்கு பீஷ்மர் மற்ற புராண இதிகாசங்களில் கூறியுள்ள பகவானது பெருமைகளைக் கூறித் துதிக்கவில்லை; தனக்கும் பகவானுக்கும் ஏற்பட்ட நேரிடையான அனுபவங்களை மட்டும் கூறிப் புகழ்கிறார். நூலறிவைவிட அனுபூதியில் கிடைத்த ஸ்வானுபவமல்லவா சிறந்தது!) (43)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “இவ்வாறு பீஷ்மர், தன் மனம், வாக்கு, பார்வை — இவைகளின் செயல்களை ஆன்மாவில் சேர்த்து, அந்த ஆன்மாவைப் பரமாத்மாவான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் லயிக்கச் செய்து, மூச்சையடக்கி ஓய்வடைந்தார். (44)

பீஷ்மர் நிஷ்கலமான பரப்பிரும்ம ஸ்வரூபத்தில் லயித்ததை அறிந்து, அங்குள்ள அனைவரும் மாலை வேளையில் பறவைகள் சத்தமின்றி இருப்பதுபோல் மௌனமாயிருந்தனர். (45)

அப்பொழுது தேவர்களும் மனிதர்களும் துந்துபிகளை முழக்கினர். சான்றோர்களான மன்னர்கள் புகழ்ந்து பேசினார்கள். விண் மலர்மாரி பொழிந்தது! (46)

சௌனகரே! உயிரைத் துறந்த பீஷ்மருக்கு தர்மபுத்திரர் ஈமச்சடங்குகளைச் செய்து, சிறிது நேரம் சோகத்தில் மூழ்கினார். (47)

அங்கு வந்திருந்த முனிவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை, அவரது உண்மையைச் சித்தரிக்கும் திருநாமங்களால் புகழ்ந்து துதித்து மகிழ்ந்தனர். பின், அவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே நினைத்தவண்ணம் தங்கள் தங்கள் ஆசிரமங்களை அடைந்தனர். (48)

பின்பு யுதிஷ்டிரர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனோடு அஸ்தினாபுரம் சென்று தந்தையான திருதராஷ்டிரரையும் மகாதபஸ்வினியான காந்தாரியையும் சமாதானப்படுத்தினார். (49)

பிரபுவான தர்மநந்தனர் தந்தையின் அனுமதி பெற்று, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சம்மதம் சொல்ல, தனது முன்னோர்களது அரசை அறநெறிக்கேற்ப பரிபாலனம் செய்தார்.” (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகிருஷ்ணன் துவாரகையை அடைதல்

சௌனகர் கேட்கிறார்—— “அறநெறிகளின் வழி நிற்கும் தர்மபுத்திரர், தமக்குச் சேரவேண்டிய அரசைக் கைப்பற்ற எண்ணிய ஆததாயிகளான துரியோதனாதியர்களைக் கொன்றதால் மனம் வருந்தினார். அதனால், அரசபோகங்களில் சிறிதளவும் பற்றில்லாமல் வைராக்கியத்துடன் இருந்த அவர், தன் தம்பிகளுடன் அரசாட்சி என்னும் மாபெரும் செயலை எவ்வாறு நடத்தினார்?” (1)

ஸூதர் பதிலளிக்கிறார்—— “இரு மூங்கில்கள் உராய்வதால் உண்டாகும் நெருப்பு, மூங்கிற்காட்டையே அழித்துவிடுவது போல, குரு வம்சத்தவர்களான பாண்டவர்—கௌரவர்களின் உட்பூசலால் அந்தக் குலமே அழிந்தது. ஆனால், உலகைக் காக்கப் பிறந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பரீக்ஷித் என்கிற குழந்தையான குருவம்ச வேரைக் காத்து, மறுபடியும் அந்தக் குலத்தைத் தழைக்கச் செய்தார். தர்மபுத்திரரையும் அரசுபீடத்தில் அமர்த்தினார். இவ்விரு செயல்களாலேயே ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மனம் நிறைவு பெற்றது. (2)

தர்மபுத்திரர் பீஷ்மரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் கூறிய அறிவுரைகளைக் கேட்டு, ‘நான் கர்த்தா’ என்கிற மயக்கம் நீங்கி, உண்மை ஞானம் பெற்றுத் தெளிந்து, தன் சொல் மீறாத தம்பிகளுடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே நம்பி கடல் சூழ்ந்த இவ்வையகத்தைத் தேவர்கோன்போல் பரிபாலித்தார். (3)

மேகம் மும்மாரி பொழிந்தது. பூமி விரும்பிய செல்வங்களைக் கொடுத்தது. பால் சுரக்கும் வள்ளல்பெரும் பசுக்கள் பாலைப் பெருக்கிக் கொட்டில்களைச் சேறாக்கின. (4)

தர்மருடைய ஆட்சியில் நதிகள், கடல்கள், மலைகள், மரம், செடி—கொடிகள் மற்றும் மூலிகைச் செடிகள் அனைத்தும் பருவத்திற்கேற்றவாறு நன்கு பலன் தந்தன. (5)

தர்மர் அரசனாக இருக்கையில், மக்கள் அனைவரும் மிக்க நலத்துடன் வாழ்ந்தார்கள். மனத்தில் துக்கமில்லை. சீதோஷணங்களால் உண்டாகும் நோய்—நொடியில்லை. ஆத்யாத்மிகம், ஆதிதைவிகம், ஆதிபௌதிகமான துன்பங்கள் ஒருபோதும் உண்டாகவில்லை. (6)

தன் நண்பர்களான பாண்டவர்களின் மன வருத்தத்தை நீக்கவும், தன் தங்கை சுபத்திரையின் மன மகிழ்ச்சிக்காகவும் அஸ்தினாபுரியில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சில மாதங்கள் தங்கினார். பின்னர், தர்மரை வணங்கி ஆசிபெற்று, பீமன், அர்ஜுனன் இருவரையும் நெஞ்சாரத் தழுவிக் கொண்டு, நகுல—சகாதேவர்கள் வணங்க, அனைவரிடமும் விடைபெற்றுத் தன் தேரில் கிளம்பினார். (7—8)

சுபத்திரை, திரௌபதி, குந்தி, விராடன் மகள் உத்தரை (அபிமன்யுவின் மனைவி), காந்தாரி, திருதராஷ்டிரர், அவர் மைந்தனான யுயுத்ஸு, கௌதம குலத்தவரான கிருபாசார்யார், நகுலன், சகாதேவன், பீமன், பாண்டவர்களின் ஆசார்யர் தௌம்யர் முதலியோரும், சத்தியவதி முதலிய பெண்களும், சாரங்கபாணியான ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பிரிவைத் தாளாது மூர்ச்சையுற்றுத் தவித்தனர். (9—10)

சாதுக்களின் சேர்க்கையால் உலகியல் தளைகளைத் தகர்த்தெறிந்த அறிவாளி ஒருவன், மனத்திற்கு மகிழ்ச்சியளிக்கும் பகவானது புகழை (மகான்கள்) கீர்த்தனம் செய்வதை ஒரு முறை கேட்கினும், அவரை (பகவானை) விட்டு அகல மனம் விரும்பான். அங்ஙனமிருக்க, அந்த கிருஷ்ணனுடனேயே இருந்து, பார்த்து, ஆலிங்கனம் செய்து, பேசி, ஒன்றாகவே சாப்பிட்டு, ஒன்றாகவே படுத்துறங்கிய பாண்டவர்கள், அவரது பிரிவை எவ்வாறு பொறுத்துக் கொள்வார்கள்? அவரிடமே மனதைப் பறிகொடுத்தவர்கள் அல்லவா, பாண்டவர்கள்? (11—12)

அவர்கள் அனைவரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் வைத்த அன்பினால் கட்டுண்டு, மனம் அவர் பின் செல்ல, கண் இமையாது அவரைப் பார்த்தவாறே, அவரைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தார்கள். (ஐம்புலன்களும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே சார்ந்து நின்றன என்பது கருத்து.) (13)

உறவினர்களைப் பிரியும் போது அன்பின் மிகுதியால் கண்களில் நீர் பெருகும். ஆனால், ஒருவர் புறப்படும் போது அவ்வாறு கண்ணீர் பெருக்குவது நல்ல சகுனமில்லை என்பதால், பகவான் தங்கள் வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டபோது, அபசகுனம் கூடாதென்று பொங்கி வரும் கண்ணீரைப் பெண்கள் அடக்கிக் கொண்டனர். (14)

பகவான் புறப்படும் போது, மிருதங்கம், சங்கு, பேரீ, வீணை, பணவம், கோமுகம், துந்துரி, ஆனகம், மணி, துந்துபி முதலிய மங்கள வாத்தியங்கள் முழங்கின. (15)

குருவம்சத்துப் பெண்மணிகள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் காண விரும்பி, உப்பரிகைகளின் மேலிருந்து அன்பும் வெட்கமும் கலந்த பார்வையோடு புன்னகைத்து, அவன் மீது மலர்மாரி பொழிந்தார்கள். (16)

அன்பனான அர்ஜுனன், தன் மிக நெருங்கிய அன்பனான கண்ணனுக்கு முத்து மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, இரத்தினமயமான தண்டுடைய வெண்கொற்றக் குடையைக் கவித்தான். (அர்ஜுனன் — பிரியன் — அன்பன். ஆனால், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பிரியதமன் — மிகமிக அன்பன். ஏனெனில், அவரன்றோ எல்லோருக்கும் ஆன்மா? செல்வத்தைவிட, மகன்—மனைவி முதலியவர்களைவிட, ஏன் ‘அனைத்தையும்விட அதுதானே பிரியமானது’ என்கிறது உபநிடதம்.) (17)

உத்தவரும் ஸாத்யகியும் அழகான சாமரங்களை வீசினார்கள். வழி நெடுகப் புஷ்பமாரி பொழிய, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பொலிவுடன் விளங்கினார். (18)

வேதமோதிய அந்தணர்கள் மொழிந்த வீண்போகாத சத்தியமான ஆசிமொழிகள் எங்கிலும் கேட்கப்பட்டன. அவை ஸகுண ஸ்வரூபியான ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு ஏற்றதாக அமைந்தன. (ஆனால்,) நிர்குண ரூபரான அவருக்கு ஒத்ததாக இல்லை. (19)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே மனத்தைப் பறிகொடுத்த அஸ்தினாபுரத்துப் பெண்கள் ஒருவருக்கொருவர் (கிருஷ்ணனைப் பற்றிப்) பேசிக் கொண்டது, எல்லோருடைய மனத்தையும் செவியையும் கவரக் கூடியனவாக இருந்தது; செவிக்கும் மனத்திற்கும் விருந்தாக இருந்தது. (20)

(பெண்கள் கூற்று—) (தோழிகளே!) பிரளய காலத்தில், உலகின் படைப்பிற்கு மூலகாரணமான முக்குணங்கள் பகவானிடம் அடங்கியிருந்தன. ஜீவன்கள் அனைத்தும் பகவானிடமே லயமடைந்திருந்தன. ‘மஹத்’ முதலிய சக்திகளெல்லாம் தங்களுக்குக் காரணமான அவ்யக்தத்தில் மூலப்பிரகிருதியில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் அந்தப் பிரளய காலத்தில்கூட நிகரற்ற தனது ஆத்ம ஸ்வரூபத்தில் இருந்த புராண புருஷன் நம் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்தான்! (21)

பரம புருஷரான கிருஷ்ணனே, உருவம் மற்றும் பெயர் இல்லாத ஜீவாத்மாக்களுக்கும் பொருள்களுக்கும், உருவம் மற்றும் பெயர்களைத் தர எண்ணினார். (ஜீவாத்மா, பரமனின் அம்சம்தானே!) பகவானது சக்தி தத்துவமே ‘பிரகிருதி’ என்பது. அதைத்தான் ‘மாயை’ என்கிறோம். அந்த மாயையே ஜீவாத்மாக்களை மயங்கச் செய்வது. உலகத் தோற்றத்தைச் செய்ய பகவானை ஊக்குவிப்பதும் ஆகும். அந்த ஜீவாத்மாக்களை நெறிப்படுத்தவே வேதசாஸ்திரங்களையும் தோற்றுவித்தார். (22)

புலன்களையும் பிராணனான மூச்சுக்காற்றையும் வெற்றிகொண்ட பக்தர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய திருவடிக்கமலங்களையே பக்தி மேலிட்ட நிர்மலமான மனத்தால் தியானிக்கிறார்கள். தோழியே! இந்த பகவான்தான் மன அழுக்கை நீக்குபவர். இவரிடம் செலுத்தும் பக்தி ஒன்றுதான் மன அழுக்கைப் போக்கும் சிறந்த வழி. (23)

தோழி! ஒரே இறைவனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பெரும்புகழை வேதங்களும், மறைபொருள் நிறைந்த உபநிடதங்களும், மறைவான சொற்களால் மாமுனிவர்களும் போற்றியிருக்கிறார்கள். அவர், தன் விளையாட்டு போன்ற எளிய லீலையாக உலகத்தைப் படைக்கிறார்; காப்பாற்றுகிறார்; அழிக்கிறார். ஆனால், இவற்றுடன் ஒட்டிக் கொள்வதில்லை. (24)

ஒவ்வொரு யுகத்திலும் அரசர்கள் தமோ குணம் மேலிட அறநெறி தவறி ஆட்சி புரிகிற போது, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சத்துவ குணம் மேலிட பல திருவவதாரங்களைச் செய்து, ஐசுவரியம், சத்தியம், ஆசிரம தர்மம் (ருதம்), தயை, கீர்த்தி ஆகியவைகளை வெளிப்படுத்துகிறார். (25)

[குறிப்பு:— ஸ்ரீதரர் உரையின் பொருள்—— சத்தியம் — சத்தியத்தைக் காத்தலே கடமை என்கிற தன்மை (சத்தியப்பிரதிக்ஞை). ருதம் — உள்ள உண்மையை உள்ளபடியே உபதேசித்தல். தயை — பக்தர்களிடம் கருணை. கீர்த்தி — அற்புதமான திருவிளையாடல்களைச் செய்து அதனால் புகழ்.]

ஆகா! யதுவம்சம் புகழப்பட வேண்டியது. ஏனெனில், திருமகள்கேள்வனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அந்த வம்சத்தில்தானே பிறந்தார்? அதேபோல, மதுவனம் (பிருந்தாவனம்) மிகவும் புண்ணியமானது. ஏனெனில், புருஷோத்தமரான இவர் அங்குதானே ஆடிப்பாடி மகிழ்ந்தார்! என்னே, அது செய்த பாக்கியம்! (26)

ஆகா! என்ன பெறும்பேறு! துவாரகை ‘தேவலோகமே சிறந்தது’ என்கிற பெருமையைச் சிறுமையாக்கி, இந்த நிலவுலகிற்குப் புண்ணியத்தையும் புகழையும் பெற்று தந்தது. ஏனெனில், துவாரகை மக்கள் தங்கள் நாயகரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனது கருணை நிறைந்த அருட்பார்வையையும் புன்னகையையும் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறார்களே? தேவருலகத்தவர்கட்கு இது கிட்டவில்லையே? இதுவல்லவோ பெரும் ஆச்சரியம்! (27)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய அதர அமிர்தத்தைப் பானம் செய்ய மிகவும் விரும்பி, ஏங்கி நின்றவர்கள் கோபியர்கள். ஆனால், அதை அடிக்கடி பானம் செய்பவர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கரம் பற்றிய அவரது மனைவியர்கள் (எண்மரே). தோழி! இந்தப் பெரும்பேறு பெற, அவர்கள் முற்பிறவியில் பகவானை விரதங்கள், ஸ்நானம், ஜபஹோமங்கள் முதலியவைகளால் நன்கு பூசனை புரிந்திருக்க வேண்டும், இல்லையா? (28)

ருக்மிணி, ஜாம்பவதி, நாக்னஜிதீ முதலிய பெண்களை அவரவர்கள் சுயம்வரத்தின்போது, மிக்க பலம் வாய்ந்த சிசுபாலன் முதலியவர்களைத் தன் பலத்தினால் தோற்கடித்து கொண்டு வந்தார், கண்ணன். மற்றுமுள்ள பெண்கள் பதினாறாயிரவர், நரகாசுரனை வதைத்த பின் அழைத்து வரப்பட்டவர்கள். பகவானோ பாரிஜாத மலர் கொண்டு வருவது போன்ற செயல்களால் அவர்கள் மனத்திற்கு இதமளித்து, தானும் அவர்களை விட்டுப் பிரியாமல் இருக்கிறார். பொதுவாகப் பெண்களுக்குச் சுதந்திரம் இல்லை, சுத்தமில்லை, ஆசாரமில்லை என்கிறார்களே? ஸ்ரீகிருஷ்ண பத்தினிகளால் பெண்குலமே மிக உயர்ந்தது என்றல்லவா பெருமை பெற்றது. (29—30)

அந்த நகரத்துப் பெண்டிர் இவ்வாறு புகழ்ந்து கூறும் சொற்களைக் கேட்டு கண்ணன், புன்முறுவலோடு கூடிய தனது கடாட்சத்தால் அவர்களைச் சிறப்பித்துச் சென்றார். (31)

பகைவர்களால் கண்ணனுக்கு ஏதேனும் தீங்கு நேரிடுமோ! என்று ஐயம் கொண்ட தர்மபுத்திரர், கண்ணனைக் காக்க, தனது நால்வகைப் படைகளையும் அன்புடன் அனுப்பி வைத்தார். (32)

பிறகு ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் பிரிவாற்றாமையால் வருந்தி வெகுதூரம் தன்னைத் தொடர்ந்து வரும் அன்பர்களான கௌரவர்களை (பாண்டவர்களை)த் திரும்பிப் போகச் சொல்லிவிட்டு, உத்தவர் முதலிய தனது நண்பர்களுடன் தன் நகரம் சென்றார். (33)

சௌனகரே! ஸ்ரீகிருஷ்ணன் குரு, ஜாங்கலம், பாஞ்சாலம், யமுனைக் கரையிலுள்ள தேசங்கள், சூரசேனம், பிரும்மாவர்த்தம், குருக்ஷேத்திரம், மத்ஸ்யம், சரஸ்வதி நதிக்கரையில் உள்ள பட்டணங்கள், ஜலமில்லாத மருதேசங்கள், ஸௌவீரம், ஆபீரம் முதலிய பல தேசங்களைக் கடந்து ஆனர்த்த நகரை அடைந்தார். அப்போது குதிரைகள் மிகவும் களைத்துச் சோர்ந்தன. (34—35)

வழி நெடுகிலும் உள்ள மக்கள் உபசாரங்கள் செய்து ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கௌரவித்தனர். சூரியன் மேற்கு திசையை அடைந்ததும் ரதத்திலிருந்து இறங்கி, மாலைக் கடன்களைச் செய்தார்கள்.” (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினோராவது அத்தியாயம் — துவாரகையில் கண்ணனுக்கு வரவேற்பு

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “பகவான் வாசுதேவன் எல்லா வளங்களும் நிரம்பப் பெற்ற தனது ஆனர்த்த நகரத்தை அடைந்தபோது, தன் பிரிவாற்றாமையால் வருந்தி நிற்கும் மக்களின் துயரத்தைப் போக்குவான் போல் பாஞ்சஜன்யமான தன் சங்கை முழக்கினார். (1)

அந்தச் சங்கு வெண்ணிறமாய் இருப்பினும், கண்ணனது சிவந்த உதடுடன் சேர்ந்து அதுவும் செவ்வண்ணமாயிற்று. கண்ணனது தாமரை போன்று சிவந்த கையில் இருந்த இவ்வெண்சங்கு, சிவந்த தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் ராஜஹம்ஸத்தை ஒத்திருந்தது. (2)

உலக மக்களின் அச்சத்தைப் போக்கும் அந்தச் சங்கின் ஒலி கேட்ட மக்கள், தங்கள் தலைவனைக் காணவிழைந்து ஆவலுடன் எதிர் நோக்கி வந்தார்கள். (3)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ பூர்ணகாமன்! அவருக்கு அடைய வேண்டியது என்று எப்போதுமே எதுவுமே இல்லை. ஆத்மசுகத்திலே லயித்த ஆத்மாராமன். அனைத்திற்கும் அவர்தானே தந்தை. உற்ற நண்பரும் காப்பவரும் அவர்தான். இருப்பினும், சூரியனுக்குத் தீபாராதனை செய்வது போல் அன்பினால் முகம் மலர்ந்த மக்கள் அன்புக் காணிக்கையாகப் பல பொருள்களைக் கொண்டு வந்தனர். தன் தந்தையைக் கண்ட தனயன் எவ்வாறு மகிழ்வானோ, அவ்வாறு மகிழ்ந்த மக்கள், அன்பினால் தழுதழுத்த குரலுடன் பேசலானார்கள். (4—5)

நாதனே! பிரும்மதேவனும் ஸநகாதிகளும் இந்திரனும் வணங்கும் தங்கள் திருவடித் தாமரைகளை நாங்களும் வணங்குகிறோம். இவ்வுலகில் மேலான சுகத்தை விரும்பும் மக்களுக்கு உன் திருவடிதானே புகலிடம்? பிரும்மாதிகளும் காலத்திற்குக் கட்டுப்பட்டவர்களே! ஆனால், அந்த காலம் தங்களை ஒன்றும் செய்ய முடியாது. (6)

லோகநாயகனே! எங்களுக்கு தாய், தந்தை, நண்பன், தலைவன், குருநாதன், (உயர்ந்த) இஷ்டதெய்வம் எல்லாம் நீங்கள்தானே? நீங்கள்தானே எங்களுக்கு நலன்களைச் செய்யவேண்டும்? தங்களைச் சேவிப்பதால்தான் நாங்கள் பாக்கியம் பெற்றவர்கள் ஆனோம். (7)

தங்களுடைய அழகான அன்பு கலந்த புன்சிரிப்பு; கனிந்த கடாட்சம் கூடிய தங்களது திருமுக மண்டலம்; காந்தியும் பொலிவும் நிறைந்த தங்கள் திருமேனி. அப்படிப்பட்ட தங்களை நாங்கள் நாள்தோறும் தரிசித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இத்தரிசனம் தேவலோகவாசிகளுக்கும் கிட்டாதது. ஆகவே, நாங்கள்தானே பாக்கியம் புரிந்தவர்கள். இல்லையா? (8)

கமலக்கண்ணா! தாங்கள் தங்கள் சுற்றத்தார்களைக் காண விரும்பி அஸ்தினாபுரத்திற்கோ, மதுரைக்கோ சென்றால், அப்பொழுது எங்களுக்கு ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரு கோடி வருஷம் போல் துன்பம் தருகிறது. கட்புலம் இருந்தாலும் சூரியன் இல்லாவிட்டால் (சூரிய ஒளி இல்லாமல் போனால்) பொருள்களைக் காணமுடியாததைப் போல, தாங்கள் இல்லாததால் நாங்கள் புலன் உணர்வுகளை இழந்தோம். ஆனால், தாங்கள் அச்யுதன் — நம்பினவர்களைக் கைவிடாதவர். (9)

பக்தவத்ஸலனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், மக்கள் கூறும் வாழ்த்துத் துதிகளைக் கேட்டவாறே, தன் கருணை நிறைந்த பார்வையால் அவர்களுக்கு அருள்மாரி பொழிந்து கொண்டு துவாரகை அடைந்தார். (10)

பாதாள உலகில் உள்ள போகவதி நகரத்தை நாகங்கள் காத்து நிற்பது போல, அந்த துவாரகையை மதுக்கள், போஜர்கள், தசார்ஹர்கள், அர்ஹர்கள், குகுரர்கள், அந்தகர்கள், விருஷ்ணிகள் முதலிய யதுகுலத்தவர்கள் காத்து நிற்கிறார்கள். அவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை ஒத்த பலம் பொருந்தியவர்கள். (11)

அந்த துவாரகையில் உள்ள மரம்—செடி—கொடிகள் எல்லா ருதுக்களிலும் எல்லாவித பழங்களையும் புஷ்பங்களையும் தரும். அந்த துவாரகை, உயர்ந்த புண்ணிய மரங்கள், கொடி வீடுகள் நிறைந்த பழங்கள் நல்கும் உய்யான வனங்கள், பூக்கள் தரும் உபவனங்கள், விளையாட்டு மைதானங்கள் நிறைந்தது. இடையிடையே தாமரை நிறைந்த தடாகங்கள், அந்நகரை மேலும் அழகுறச் செய்தன. (12)

மேலும், கோபுரங்களிலும் வீட்டு வாயில்களிலும் தோரணங்கள் கட்டப்பட்டிருந்தன. பல வண்ணக் கொடிகள், பதாகைகள் கட்டப்பட்டிருந்ததால் நகரில் வெய்யிலின் கடுமை தெரியவில்லை. (13)

எல்லா இடங்களிலும் நன்கு பெருக்கப்பட்டு, நறுமண நீர் தெளிக்கப்பட்டு, (பகவானை வரவேற்க) ஆங்காங்கே பழங்கள், பூக்கள், அட்சதைகள் இறைக்கப்பட்டிருந்தன. (14)

(பகவானை வரவேற்க) ஒவ்வொரு வீட்டுவாயிலிலும் தயிர், அட்சதை, பழங்கள், கரும்புகள், பூரணகும்பங்கள், தூபங்கள், தீபங்கள், பட்சணங்கள் (தின்பண்டங்கள்) முதலியன வைக்கப்பட்டு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. (15)

மிகவும் அன்பனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வருவதைக் கேட்ட வள்ளல் வசுதேவர், அக்ரூரர், உக்ரசேன மகாராஜா, வீரனான பலராமன், பிரத்யும்னன், சாருதேஷ்ணன், ஜாம்பவதியின் மகன் ஸாம்பன் முதலிய அனைவரும் மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டார்கள். படுத்திருந்தவன் படுக்கையையும், உட்கார்ந்திருந்தவன் ஆசனத்தையும், உண்டுகொண்டிருந்தவன் உண்டியையும் அப்படியே விட்டுவிட்டு எழுந்தார்கள். மங்கள சகுனத்திற்காகப் பட்டத்து யானையை அலங்கரித்து, அதை முன்னே செல்லச் செய்தார்கள். அதன்பின் மங்கள திரவியங்களை எடுத்துக் கொண்டு, அந்தணர்கள் மங்கல வாழ்த்துக் கூறிச் சென்றார்கள். சங்கம், பேரி, தூரியம் முதலியன முழங்கின. வேதகோஷத்துடன் மகிழ்ச்சியும் அன்பும் பொங்கிட, பரபரப்பும் ஆதரவும் கொண்டு கண்ணனைக் கண்டு வரவேற்கத் தேரேறிச் சென்றார்கள். (16—18)

ஒளி பொருந்திய குண்டலங்கள் மின்ன, அதனால் காந்தி மிக்க கன்னங்கள் விளங்கும் முகவழகுடைய நூற்றுக்கணக்கான தாசிகள், கண்ணனைக் காண விரைந்து வாகனங்களில் ஏறி வந்தனர். (19)

நவரசங்களை அபிநயிக்கும் நடர்கள், தாளமறிந்து ஆடும் நர்த்தகர்கள், பாட்டுகள் பாடும் பாடகர்கள், பழம்பெரும் வரலாறுகளைக் கூறும் ஸூதர்கள், பரம்பரை சொத்துக்களைக் கொண்டாடும் மாகதர்கள், துதிபாடும் வந்திகள் முதலியோர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அற்புதமான திருவிளையாடல்களைப் பாடி நின்றனர். (20)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சுற்றத்தார்களையும், நகர மக்களையும், தன் பரிஜனங்களையும் தனித்தனியே சந்தித்து முறைப்படி கௌரவித்தார். (21)

சிலரைத் தலையால் வணங்கினார். சிலரிடம் வாக்கினால் வணக்கம் கூறினார். சிலரை நெஞ்சாரத் தழுவினார். சிலரது கைகளைக் குலுக்கினார். சிலரைத் தன் புன்முறுவலால் மகிழ்வுறச் செய்தார். சிலரைத் தன் குளிர்ந்த கண்களால் கண்டு கௌரவித்தார். அவரவர்கள் விரும்பும்வண்ணம் வரமளித்தார். இவ்வாறு, புலைஞன் வரை அனைவரையும் மகிழ்வித்தார். பிராமணர்களும் ஆசார்யர்களும் தங்கள் தங்கள் மனைவிகளோடு கண்ணனுக்கு ஆசீர்வாதம் செய்தனர். வந்திகள் துதிபாட கண்ணன் நகரத்தில் நுழைந்தார். (22—23)

சௌனகரே! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ராஜவீதியை அடைந்ததும், துவாரகா நகரப் பெண்கள், அவரைக் காண்பதையே பேரின்பமாகக் கருதி, உப்பரிகைகளில் ஏறிக் காணத் துடித்தனர். (24)

துவாரகை மக்கள் கண்ணனைத் தினமும்தான் கண்டு கொண்டே இருக்கிறார்கள். இருப்பினும், அவர்கள் கண்களுக்கு ‘பார்த்தது போதுமே?’ என்கிற நிறைவு உண்டாகவில்லை. ஏனெனில், அவரது திருமார்புத்தடமோ திருமகளே விரும்பி வாழும் இடம்; அவரது திருமுக மண்டலமோ ஜீவர்கள் அனைவரின் கண்களுக்கும் அழகு அமுதத்தை அள்ளித்தரும் கோப்பை; கைகளோ லோகபாலர்கள் வாஸம் செய்யும் இடம்; திருவடிகளோ பக்தர்களான வண்டுகள் மொய்க்கும் தாமரைகள்; திருமேனியோ அழகொளியின் இருப்பிடம். (25—26)

கண்ணன் வரும் ராஜமார்க்கத்தில் கண்ணன் மீது மலர்மாரி பொழியப்பட்டது. வெண்கொற்றக்குடை பிடிக்கப்பட்டுச் சாமரங்கள் வீசப்பட்டன. அரையில் பீதாம்பரம், கழுத்தில் வனமாலை — இவ்வாறு விளங்கும் கண்ணனைக் காணும்பொழுது, சூரியன், சந்திரன், வானவில், மின்னல்கள், நட்சத்திரங்கள் — இவைகளனைத்தும் ஒருங்குசேர்ந்து ஒளிரும் மேகம் போல் விளங்கியது. (27)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் முதலில் தன் தாய்—தந்தையர்களின் வீடு சென்று, தேவகி முதலிய ஏழு தாய்மார்களையும் தலைசாய்த்து வணங்கினார். அவர்களும் அவரை நெஞ்சாரத் தழுவினார்கள். அவர்கள் பிள்ளைப்பாசத்தால் மார்பகங்களில் பால் பெருக, மகிழ்ச்சியால் மனம் நெகிழ, கண்ணனை மடியிலமர்த்தி ஆனந்தக் கண்ணீரால் அவரை நீராட்டினார்கள். (28—29)

பிறகு, எல்லா போகப் பொருள்களும் நிறைந்து விளங்கும் தன் உயர்ந்த மாளிகையை அடைந்தார். அங்கு தன் பதினாறாயிரத்து நூற்றெட்டு மனைவிமார்களுக்கும் தனித்தனியே மாளிகைகள் இருந்தன. (30)

வெளியூர் சென்று வீடு திரும்பும் தங்கள் கணவரான கண்ணனைக் கண்ட பட்டமகிஷிகள் மனத்தில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டனர். உடனே, கண்களிலும் முகத்திலும் வெட்கம் நிறைய, இதுவரை தங்கள் கணவர் வெளியூர் சென்றிருக்கும்போது கடைப்பிடிக்க வேண்டிய தர்மங்கள் அனைத்தையும் கடைப்பிடித்து வந்த அவர்கள், அதை விடுத்துத் தங்கள் தங்கள் ஆசனங்களினின்றும் விரைவாக எழுந்திருந்தனர். (31)

பிருகு குலத்தவரே! கண்ணனிடம் அளவு கடந்த பிரேமை கொண்ட அந்தப் பெண்கள் தங்கள் பிராணபதியான கண்ணனை(க் கண்களால் காண்பதற்கு முன்) மனத்தாலும், (கண்டபின்) கண்களாலும், (அருகில் வந்ததும்) தன் குழந்தையைப் போல் நெஞ்சார இறுகத் தழுவியும் கட்டியணைத்துக் கொண்டனர். இதுவரை வெட்கத்தினால் தடைப்பட்டுக் கடைவிழிகளிலே தேங்கியிருந்த ஆனந்தக் கண்ணீர் பரவசத்தினால் பெருக ஆரம்பித்தது. (32)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவர்களோடு தனிமையிலிருந்தும் (சுகத்தை அளித்தும்) அவர்களுக்கு அது போதுமென்ற நிறைவே ஏற்படவில்லை. ஏனெனில், அவரது திருவடிச்சேவை ஒவ்வொரு வினாடியும் புதிது புதிதான சுகத்தையன்றோ தருகிறது! சஞ்சல ஸ்வபாவமுள்ள திருமகளே ‘அகலகில்லேன் இறையும் என்று’ அவரடிச்சேவை செய்து நிற்க, (அவரையே பற்றி நிற்கும்) எந்தப் பெண்மகள்தான் அவரது திருவடிச்சேவையைப் போதுமென்று நினைப்பாள்? (33)

காற்று, மூங்கில்களை ஒன்றோடொன்று உராயச் செய்து, தீயை உண்டுபண்ணி, அவை எரிந்து சாம்பலான பின் ஓய்வடையும். அதேபோல கண்ணனும் புவிக்குப் பாரமாய் பிறந்த பல அக்ஷௌஹிணி சேனைகளைக் கொண்ட தீய அரசர்களை, அவர்களுக்குள்ளேயே துவேஷத்தையும் பகையையும் மூளச் செய்து, தாங்களாகவே தாக்கிக் கொண்டு அழியச் செய்து, தான் ஆயுதம் தொடாமலேயே தன் குறிக்கோளைப் பூர்த்தி செய்து கொண்டு மனம் நிறைவெய்தினார். (34)

தன் மாயையாலே இவ்வுலகில் அவதரித்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சாதாரண ஒரு மனிதன் போல அநேக பெண்களுடன் கூடிக் குலாவினார். (35)

கண்ணனது பத்தினிகளின் கபடமற்ற கம்பீரமான அழகான புன்முறுவலும் கடைக்கண் நோக்கும் மன்மதனையும் மயங்கச் செய்து, அவனே தன் கரும்பு வில்லை கைநழுவிக் கீழே விழுமாறு செய்வன. ஆனால், அவர்களால்கூடத் தங்கள் பெண்மையால் கண்ணன் மனத்தைக் கலங்கச் செய்ய இயலவில்லையே? (36)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் எதிலும் பற்றற்றவராக இருப்பினும், பாமரர்கள் தங்களைப் போன்றே பற்றுள்ளவராக எண்ணுகிறார்கள். (ஏனெனில், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மனைவியான சத்தியபாமை விரும்பியபடி பாரிஜாத மலர் கொணர்ந்தாரே?) இவர்கள் அறியாமையை என்னென்பது? (37)

பகவானையே நம்பியிருக்கும் பக்தர்களது மனம், மாயையின் குணங்களோடு விளங்கினாலும் அதனால் கலக்கமடையாது. (ஆத்மஸ்வரூபத்தை ஆசிரயித்த அறிவு, அந்த ஆன்மாவில் ஏற்படும் ஆனந்தம் முதலியவைகளால் கலங்காது.) அதே போன்று, பகவான் மாயையான பிரகிருதியில் இருப்பினும், அதன் குணங்களில் ஒட்டுவதில்லை. அதனால் பாதிக்கப்படுவதில்லை. இதுதான் பகவானது தெய்விகத் தன்மை. (38)

க்ஷேத்ரக்ஞனான பகவானன்றோ ஒவ்வொரு ஜீவனுள்ளும் இருந்து இயக்குகிறான். ஆனால், உண்மையறியாத ஜீவன், எல்லாம் தானே செய்வதாகத்தான் நினைக்கிறான். அதுபோல, தங்கள் கணவரான கண்ணனை அவரது பெருமையறியாத அவர் மனைவிகள், ‘கண்ணன் நம்மைத் தனிமையில் மகிழ்விக்கிறாரே! அவர் பெண்மைக்கு அடிமைப்பட்டவர்!’ என்று எண்ணினார்கள்.” (39)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் — பரீக்ஷித்தின் பிறப்பு

சௌனகர் கேட்கிறார்—— “(ஸூதரே!) அசுவத்தாமன் விடுத்த மிக்க வீரியமுடைய ‘பிரும்மசிரஸ்’ என்ற அஸ்திரத்தால் உத்தரையின் கருவிலிருந்த குழந்தை கொல்லப்பட்டு, பின்னர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் உயிர்ப்பிக்கப்பட்டது (என்று கூறினீர்கள்). (1)

பேரறிவு படைத்த மகாத்மாவான அந்த பரீக்ஷித்தினுடைய பிறப்பு, அவன் செயல்கள், அவனது இறப்பு, மானிடப்பிறவி நீங்கி உத்தமகதி அடைந்தது ஆகியவற்றைக் கேட்க விரும்புகிறேன். தாங்கள் சொல்லக்கூடுமானால் ஊக்கத்தோடு கேட்க விரும்பும் எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டுகிறேன். ஏனெனில், ஸ்ரீசுகரன்றோ அவருக்கு ஞானோபதேசம் செய்துள்ளார்.” (2—3)

ஸூதர் கூறலானார்—— “பகவத் பக்தியால் உலகியல் பற்றுக்களைக் களைந்தவராயினும் தர்மபுத்திரர் ஒரு தந்தைபோல் மக்களைக் காத்து மகிழ்வித்தார். (4)

அந்தணோத்தமர்களே! தர்மபுத்திரரின் செல்வச்செழிப்பு அளவிடற்கரியது. அவர் பல யாகங்கள் செய்தார். அதன் பயனாகக் கிடைத்த மேலுலகங்கள்; கற்பரசியான மனைவி திரௌபதி; வீரம் பொருந்திய சகோதரர்கள்; ஜம்பூத்வீபம் முழுமையான அரசு; விண்ணுலகு எட்டிய புகழ் — இதைக் கண்டு தேவர்களும் பொறாமை கொண்டு, ‘நமக்கில்லையே’ என ஏங்கினார்கள். முகுந்தனிடமே மனத்தைப் பறிகொடுத்த தர்மருக்கு இவையனைத்தும் மனத்தில் மகிழ்ச்சியைத் தரவில்லை. பசித்தவனுக்கு உணவு தவிர, மற்ற சாதனங்கள் மகிழ்ச்சியைத் தருமா என்ன? தர்மருக்கோ ‘ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தி’ என்னும் பசி. ஆகவே, அரசபோகம் அவருக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரவில்லை. (5—6)

பிருகுகுல நந்தனா! உத்தரையின் கருப்பையில் அஸ்திர தேஜஸால் எரிக்கப்படுகின்ற அந்தக் குழந்தை, அங்கு ஓர் அழகான புருஷனைக் கண்டது. அவரது உயரமோ கட்டைவிரல் அளவுதான்! தலையிலே கிரீடம்; நீலமேக சியாமளவர்ணம்; மின்னல் போல் ஒளிவீசும் பீதாம்பரம் அரையில்; அழகுவாய்ந்த நீண்ட நான்கு திருக்கரங்கள்; உருக்கிய தங்கம் போல் ஒளிரும் குண்டலங்கள்; சிவந்த கண்கள்; கையிலுள்ள கொள்ளிக்கட்டை போன்ற கதையால் நாற்புறங்களிலும் தன்னைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து, பனி மூட்டத்தை நீக்கும் சூரியன் போல் பிரும்மசிரஸ் என்கிற அஸ்திரத்தின் தேஜஸை விரட்டியடித்துக் கொண்டிருக்கும் ‘இவர் யார்?’ என்று யோசித்தது. (7—10)

மனம்—வாக்குக்கெட்டாத சர்வ வியாபியான, தர்மரட்சகரான பகவான் ஸ்ரீஹரி, அந்த அஸ்திரத்தின் செயலை அழித்து, பத்துமாதக் குழந்தையான அது, பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, அதன் பார்வையிலிருந்து மறைந்தருளினார். (11)

பிறகு, சுபகாரியங்களுக்கு அனுகூலமான நிலையில் கிரகங்கள் இருக்கும் சுபலக்கினத்தில், பாண்டு மகாராஜனே தனது தேஜஸால், தன் குலம் தழைக்கச் செய்ய, தானே வந்து பிறந்தாற்போல பரீக்ஷித் பிறந்தான். (12)

(இதைக் கேட்டு) மகிழ்ந்த தர்மர், சிறந்த அந்தணர்களான தௌம்யர், கிருபர் முதலியவர்களைக் கொண்டு புண்யாஹவாஸனம் செய்து, குழந்தைக்கு ஜாதகர்மாவையும் செய்வித்தார். (13)

குழந்தை பிறந்ததும் செய்ய வேண்டிய தானாதிகள் பற்றி நன்கறிந்த தர்மபுத்திரர், குழந்தை பிறந்த ‘பிரஜாதீர்த்தம்’ என்கிற புண்ணிய காலத்தில் அந்தணர்களுக்கு அறுசுவை அன்னமளித்து, சுவர்ணம், பசு, பூமி, செழித்த கிராமங்கள், குதிரைகள், யானைகள் முதலியவைகளைத் தட்சிணையாக அளித்தார். (14)

[குறிப்பு:— ‘புத்ரே ஜாதே வ்யதீபாதே தத்தம் பவதி சாக்ஷயம் ।’ — குழந்தை பிறந்ததும் அந்த வீட்டிற்குத் தேவர்களும் பிதிர்களும் குழந்தையை ஆசீர்வாதம் செய்ய வருகிறார்கள். ஆகையால், அந்தக் காலம் அநேக சூரிய கிரகணங்கள் கூடிய ‘வ்யதீபாதம்’ என்கிற புண்ணிய காலத்திற்குச் சமமாகும். அந்தச் சமயம் தானம் செய்வது உயர்ந்த நற்பலனை அளிக்கிறது என்கின்றன, ஸ்மிருதிகள்.]

தானங்கள் பெற்று மகிழ்ந்த அந்தணர்கள் வினயத்தோடு தலைவணங்கி நிற்கும் தர்மரிடம், “புரு வம்ச சிரேஷ்டரே! வெல்வதற்கரிதான காலத்தின் கதியால் (விதியின் வலிமையால்) அழிந்து போகவிருந்த பரிசுத்தமான குரு வம்ச சந்தானத்தை (சந்ததியை) உங்களுக்கு அருள வேண்டி, பகவானான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் காத்தருளினார். ஸ்ரீவிஷ்ணுவினால் காத்தருளப்பட்டதால், இந்தக் குழந்தை ‘விஷ்ணுராதன்’ என்று அழைக்கப்பட்டு, உலகில் பெரும் புகழுடன் பரம பக்தனாக விளங்கப் போகிறான். இதில் சந்தேகமே இல்லை” என்று கூறினார்கள். (15—17)

தர்மர் வினவுகிறார்—— “பெரியோர்களே! இந்தக் குழந்தை எங்கள் குலத்துப் பெரியோர்களின் புகழையும் பெருங்குணத்தையும் தன் புகழால் காத்து நிற்பானா? (அவர்களைப் போன்று விளங்குவானா?)” (18)

அந்தணர்கள் கூறலானார்கள்—— “தர்மரே! இந்தக் குழந்தை மனுவின் மகனான ‘இக்ஷ்வாகு’ மகாராஜனைப் போல் மக்களைக் காப்பான். தசரதராமனைப் போல் அந்தணர்களிடம் அன்பு கொண்டு சத்தியம் தவறாதவனாக இருப்பான். (19)

உசீநர தேசத்தரசனான ‘சிபி சக்கரவர்த்தி’ போல் கொடையாளியாகவும், அண்டியவர்களைக் காப்பாற்றுபவனாகவும் இவன் இருப்பான். துஷ்யந்தன் புத்திரனான பரதன் போன்று சுற்றத்தாரின் புகழையும், வேள்வி இயற்றுவோரின் புகழையும் மேலோங்கச் செய்வான். (20)

(மேலும்,) வில்லாளிகளில் கார்த்தவீர்யார்ஜுனன், (தங்கள் தம்பியும் இவன் பாட்டனுமாகிய) அர்ஜுனன் போன்றவர்களுக்குச் சமமாகவும், மேலும் முதன்மை பெற்றவனாகவும் இருப்பான். அக்னி போல் எவராலும் நெருங்க முடியாதவன்; கடல் போல் கலங்காதவன் (அல்லது) கடக்க முடியாதவன்; (21)

சிங்கம் போல் பராக்கிரமம் உள்ளவன்; இமயமலை போல் சான்றோர்களுக்குப் புகலிடம்; பொறுமையில் பூமி; குற்றங்களைப் பொறுத்தலில் தாய்—தந்தைக்கு ஒப்பானவன்; (22)

எல்லோரிடமும் சமமாக இருப்பதில் பிரும்மதேவன்; அருளுவதில் பரமசிவன்; அனைத்து உயிர்களுக்கும் அடைக்கலம் அளிப்பதில் திருமகள் கேள்வனான ஸ்ரீமந்நாராயணன்; (23)

நற்குணங்கள் அனைத்திலும் பெருமையிலும் இவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பின்பற்றுபவன்; கொடையில் இவன் ரந்திதேவன்; அறநெறி நிற்பதில் யயாதிக்கு ஒப்பானவன்; (24)

தைரியத்தில் மகாபலிச்சக்கரவர்த்தி; பகவத் பக்தியில் பிரகலாதன் போன்றவன்; பல அசுவமேத யாகங்களைச் செய்யப் போகிறவன்; சான்றோர்களுக்குப் பணிவிடை செய்து காப்பவன்; (25)

ஜனமேஜயன் போன்ற ராஜரிஷிகளைத் தோற்றுவிப்பவன்; அறநெறி தவறுவோர்களைத் தண்டிப்பவன்; பூமியின் நலன் கருதி தர்மநெறியைக் காக்க, கலிபுருஷனை அடக்கியாளப் போகிறவன். (26)

‘சிருங்கி’ என்ற முனிகுமாரனால் சபிக்கப்பட்டு, தக்ஷகன் கடித்துத் தனக்கு மரணம் நேரிடப் போவதை அறிந்து, அனைத்துப் பற்றையும் அறுத்து, பகவானின் சரணத்தை அடையப் போகிறான். (27)

கங்கைக்கரையில் வியாசர் மகனான சுகமுனிவரிடம் ஜீவாத்ம—பரமாத்ம தத்துவத்தைக் கேட்டறிந்து, தன்னுடலை நீத்துப் பிறவிப் பயமற்ற மோட்சத்தை அடையப் போகிறான். இதில் சந்தேகமேயில்லை!” (28)

இவ்வாறு சோதிட வல்லுனர்களான அந்த அந்தணர்கள் தர்மரிடம் கூறி, அவர் அளித்த மரியாதையை ஏற்று, தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்பினர். (29)

‘தாயின் கருவில் தான் இருந்தபோது தன்னோடிருந்தவன், இப்போது இந்த மனிதர்களின் நடுவில் எங்கிருக்கிறான்?’ என்று இந்தக் குழந்தை சோதித்துப் பார்த்தவன். ஆகையால், இவன் ‘பரீக்ஷித்’ என்று உலகில் அழைக்கப்பட்டான். (30)

பாட்டனாரான தர்ம புத்திரரால் வளர்க்கப்பட்ட அந்தக் குமாரன் வளர்பிறை சந்திரன் போல் விரைவிலேயே வளர்ந்தான். (31)

உறவினர்களைப் போரில் வதைத்த பாவம் நீங்க, அசுவமேத யாகம் செய்ய நினைத்த தர்மநந்தனர், ‘மக்களிடமிருந்து வரி மற்றும் அபராதம் மூலம் பெறப்படும் நிதியானது யாகம் செய்ய போதுமானதாக இல்லையே?’ எனக் கவலையுற்றார். (32)

அவரது எண்ணத்தையறிந்த பீமன், அர்ஜுனன் முதலிய சகோதரர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அறிவுரைப்படி வடதிசை சென்று, அங்கு மருத்த மகாராஜன் செய்த யாகத்தில், அந்தணர்கள் விட்டுச் சென்ற சுவர்ணம் முதலிய பொருள்களைத் திரட்டி வந்தனர். (மருத்தன் செய்த யாகத்தில் அவன் தந்த தட்சிணை ரித்விக்குகளான அந்தணர்கள் தங்கள் திறம் கொண்டமட்டில் எடுத்துச் சென்றும் மீதியாய் நின்றதாம்! அதனை அவர்கள் அப்படியே விட்டுச் சென்றனராம்! யாரும் அதை உரிமையுடன் எடுத்துச் செல்லாததால், அப்படி விட்ட பொருள் அரசனுடையது என்பதால், அவற்றை எடுத்து வந்தனர் என்பது கருத்து.) (33)

தாயாதிகளை வதைத்ததால் பயந்த தர்மர், அந்த நிதியைக் கொண்டு மூன்று அசுவமேத யாகங்கள் செய்து, ஸ்ரீஹரியைப் பூஜித்தார். (34)

தர்மநந்தனரால் வேண்டப்பட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அந்தணர்களைக் கொண்டு தர்மரின் யாகத்தை நிறைவேற்றி வைத்து, நண்பர்களின் மனமகிழ்ச்சிக்காக சில மாதங்கள் அங்கேயே தங்கினார். (35)

சௌனகரே! பிறகு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் யுதிஷ்டிரர், திரௌபதி, சுற்றத்தார் முதலியவர்களிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு, யாதவர்கள் சூழ அர்ஜுனனுடன் துவாரகை சென்றார்.” (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் — விதுரரின் அறிவுரையின்படி, திருதராஷ்டிரர் வனம் செல்லுதல்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— விதுரர் தீர்த்தயாத்திரை சென்றபோது மைத்ரேயரைக் கண்டு, ஆத்மதத்துவ விசாரம் செய்து, அறிய வேண்டியதை ஐயந்திரிபற அறிந்து அஸ்தினாபுரம் வந்தடைந்தார். (1)

விதுரர் மைத்ரேயரிடம் பலப்பல கேள்விகளைக் கேட்டார். சில கேள்விகளின் பதிலைக் கேட்டதுமே, அவருக்கு பகவானிடம் பக்தி வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தது. ஆகவே, மீதி கேள்விகளின் பதிலை எதிர்பார்க்காமலேயே அவர் மனம் அமைதியடைந்தது. (2)

சௌனகரே! சிறிய தந்தையாகிய விதுரர் வந்ததைக் கண்ட தர்மர், தன் தம்பிகளுடனும், திருதராஷ்டிரர், யுயுத்ஸு (திருதராஷ்டிரரின் வைசிய மனைவியின் மகன்), ஸஞ்ஜயன், கிருபாசார்யார், குந்திதேவி, காந்தாரி, திரௌபதி, சுபத்திரை, உத்தரை, கிருபி, பாண்டுவின் உறவினர்களான ஆடவர்—பெண்டிர் ஆகியவர்களுடனும், மற்றுமுள்ள பெண்கள் தங்கள் குழந்தைகளுடனும் வந்து, இறந்தவன் பிழைத்தது போன்ற மகிழ்ச்சி பொங்க, பிரிவாற்றாமையால் கண்களில் நீர்மல்க, அவரை நமஸ்கரித்து, அன்பினால் அணைத்துக் கொண்டு வரவேற்றனர். தர்மர் விதுரரை ஓர் இருக்கையில் அமர்த்தி முறைப்படி உபசரித்தார். (3—6)

விதுரர் உணவருந்தி களைப்பு நீங்கித் தன்னிருக்கையில் அமரவே, தர்மர் அவரை வணங்கி, தன்னைச் சார்ந்த அனைவரும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கையில் (பின்வருமாறு) கேட்கலானார். (7)

யுதிஷ்டிரர் வினவுகிறார்—— “(தந்தையே!) பறவை, தன் குஞ்சுகளைத் தனது இறக்கை நிழலில் காப்பாற்றுவது போல, எங்கள் தாயான குந்தியுடன் விஷம், தீ முதலியவைகளிலிருந்து எங்களைக் காத்தீர்களே! எங்களை எல்லாம் நினைவில் வைத்திருக்கிறீர்களா? (8)

இந்தப் புவிமண்டலத்தைச் சுற்றி வந்த தாங்கள் எப்படி வாழ்க்கை நடத்தினீர்கள்? எந்தெந்த புண்ணியத் தலங்களையும் நதிகளையும் சேவித்தீர்கள்? (9)

பெரியோரே! பகவானை எப்போதும் மனத்திலிருத்தித் தியானிப்பதால், தங்களைப் போன்ற பகவத் பக்தர்களே புண்ணியத்தலங்களும் நதிகளும் ஆகும். அப்படியிருக்க, தீயோர் இணக்கத்தால் தூய்மையிழந்து நிற்கும் தலங்களையும் நதிகளையும் தாங்கள் சென்று தரிசித்து, நீராடி, அவற்றைத் தூய்மையாக்குகிறீர்கள், அவ்வளவுதான்! (10)

தந்தையே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே தெய்வமாக நம்பியிருக்கும் நம் உறவினர்களும் நண்பர்களுமான யாதவர்களைக் கண்டீர்களா? அல்லது அவர்களைப் பற்றிய செய்திகள் ஏதாவது கேள்விப்பட்டீர்களா? அவர்கள் நலமாக இருக்கிறார்களா?” (11)

இவ்வாறு தர்மர் கேட்கவே, விதுரர் யாதவகுல அழிவைத் தவிர, தான் கண்ட மற்ற அனைத்தையும் விளக்கமாகக் கூறினார். (12)

கருணை நிறைந்த விதுரர், யதுகுலம் அழிந்த துக்கச் செய்தி பாண்டவர்களால் சகித்துக் கொள்ள முடியாததொன்று என்று நினைத்து, அதைத் தன் வாக்கால் கூற மனமின்றி, அதைச் சொல்லவில்லை. (13)

பாண்டவர்கள் விதுரரைத் தெய்வமாக எண்ணி உபசரித்தனர். விதுரரும் தன் தமையனான திருதராஷ்டிரருக்குத் தத்துவ உபதேசம் செய்து கொண்டு, அனைவருக்கும் பிரியனாகச் சிறிது காலம் அங்கு வாசம் செய்தார். (14)

யமதர்மன் மாண்டவ்ய மகரிஷியின் சாபத்தால் நூறு வருட காலம் வேளாளராக இருக்க வேண்டி விதுரராகப் பிறந்தார். அந்த நூறு வருட காலத்தில் யமபுரியில் பாவிகளின் குற்றத்திற்கேற்ற தண்டனையை ‘அர்யமா’ என்கிற சூரியன் இருந்து நடத்தி வந்தார். (15)

அரசுரிமையைத் திரும்பப் பெற்ற தர்மர், குலத்தைத் தழைக்கச் செய்யும் தன் பேரன் பரீக்ஷித், லோகபாலர்களைப் போன்ற தன் தம்பிமார்கள், உயர்ந்த செல்வம் ஆகியவற்றால் மகிழ்ந்து ஒளி மிகுந்து விளங்கினார். (16)

இவ்வாறு தன் வீட்டிலும் குடும்பப் பராமரிப்பிலும் பலமாக ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் மக்கள், கடக்க முடியாத காலம் வெகு வேகமாகக் கழிந்து கொண்டிருப்பதை அறியாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். (17)

ஆனால், காலத்தின் வேகத்தை அறிந்த விதுரர், தன் தமையனான திருதராஷ்டிரரிடம் கூறலானார்—— “அரசே! மரணபயம் வந்துள்ளதைப் பாருங்கள். விரைவில் இங்கிருந்து வெளியேற வேண்டும். (18)

பிரபோ! இவ்வுலகில் யாராலும் எப்போதும் வெல்லமுடியாத காலரூபனான பகவான், இதோ நம்மிடம் வந்துவிட்டான். (19)

இவ்வுலகில் மிகவும் அன்பான உயிரினின்றும் அனைத்துமே காலனால் பிரிக்கப்படுகிறபோது, செல்வம் முதலியனவற்றினின்றும் பிரிவதைப் பற்றிச் சொல்லவா வேண்டும்? (20)

உங்களுடைய தந்தை, சகோதரர்கள், நண்பர்கள், புத்திரர்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டார்கள். உங்களுக்கோ வயதாகிவிட்டது. உடலும் முதுமையால் தள்ளாடுகிறது. இருந்தும் பிறர் வீட்டில் இருக்கிறீர்களே? (21)

அந்தோ பரிதாபம்! (உலகில்) பிராணிகளுக்கு உயிர்மேல்தான் என்ன ஆசை! அந்த ஆசையால்தானே பீமன் தரும் உணவை நாய்போல் பெற்றுக் கொள்கிறீர்கள். (22)

(தங்கள் தனயன் துரியோதனன்) அவர்களது அரக்கு மாளிகைக்குத் தீ வைத்தான்; கங்கைக் கரையில் பீமனுக்கு விஷமளித்தான்; அரசவையில் திரௌபதியைத் துகிலுரித்து அவமதித்தான்; அவர்களது அரசைக் கவர்ந்தான். இருந்தும் அவர்கள் உங்களை அன்னமளித்துக் காத்து வருகிறார்கள். அப்படி வாழ்ந்துதான் ஆகவேண்டுமா? (23)

கந்தல் துணிபோல் நைந்துபோன இந்தக் கிழட்டு உடலுடன், அஞ்ஞானத்தால் இன்னும் வாழ விரும்புகிறீர்களே! நீங்கள் விரும்புவதால்தான் என்ன பயன்? விரும்பாவிடினும் என்றோ ஒரு நாள் இவ்வுடல் அழியத்தானே போகிறது? (24)

இனி, இவ்வுடலால் புகழ்தான் பெறமுடியுமா? அல்லது தர்மம்தான் செய்யமுடியுமா? ஆகவே, இவ்வுடற்பற்றை ஒழித்து விரக்தி கொண்டு, ‘எங்கு சென்றான்?’ என்று எவராலும் அறிய முடியாதவாறு இவ்வுடலைத் தள்ளவேண்டும். அவ்வாறு செய்பவனே தீரன்; அறிவுள்ளவன். (25)

எவன் தானாகவோ, பிறரின் உபதேசத்தினாலோ இவ்வுலகியல் பயனற்றது என அறிந்து வெறுத்தொதுக்கி, புலன்களை வென்று பகவானை மட்டும் மனத்தில் கொண்டு தைரியத்துடன் வீட்டைவிட்டு வெளியேறுகிறானோ, அவனே ஆடவரில் சிறந்தவன். (26)

ஆகவே, தாங்கள் யாருமறியாதவாறு இங்கிருந்து வடக்கு நோக்கிச் செல்லுங்கள். இனிவரும் காலம், மனிதர்களது நற்குணத்தை மாற்றித் தீயகுணமாகச் செய்யக் கூடியது.” (27)

ஆஜமீட குலத்திலுதித்த திருதராஷ்டிரர் அறிவையே கண்ணாகவுடையவர். தன் தம்பி விதுரரின் சொற்கேட்டு மனோதிடம் கொண்டு, தன் சுற்றத்தின் உறவுக்கயிற்றை அறுத்தெறிந்து, விதுரர் காட்டிய வழியே வெளியேறினார். (28)

நல்ல வீரனுக்குப் போரில் ஏற்படும் விழுப்புண், அவனுக்கு மகிழ்ச்சியை அளிக்கும். அதே போல் உலகியலைத் துறந்த சான்றோர்களுக்கு இமயமலை யாத்திரை மகிழ்ச்சியளிப்பது. சிறந்த கற்பரசியாகிய சுபலராஜன் மகள் காந்தாரியும், தன் கணவனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றாள். (29)

தர்மபுத்திரர் சந்தியாவந்தனம், அக்னிஹோத்ரம் முதலிய நித்திய கர்மங்களை முடித்து, எள், பொன், பூமி, பசு முதலியவற்றை அந்தணர்களுக்குத் தானமளித்து வணங்கி, பின் தன் தந்தையான திருதராஷ்டிரரை வணங்குவதற்காக அவரது திருமாளிகைக்கு வர, அங்கு அவரையும், சிறிய தந்தையான விதுரரையும், தாயாரான காந்தாரியையும் காணவில்லை. (30)

மனம் வருந்திய தர்மர் அங்கு உட்கார்ந்திருந்த ஸஞ்ஜயனைக் கேட்கலானார்—— ‘ஸஞ்ஜயா! கண்ணிழந்த முதியவரான எனது தந்தை எங்கே? பிள்ளைகளைப் பறிகொடுத்துத் தவிக்கும் என் அன்னை எங்கே? எங்களிடம் மிகவும் அன்பு செலுத்திய எங்கள் சிறிய தந்தை எங்கே? எங்கு சென்றனர்? அறிவிலியாகிய நான், ஏதாவது மரியாதை குறைவாக நடந்து கொள்வேனோ? என்று நினைத்து, சுற்றமிழந்த துக்கத்தில் மனைவியுடன் கங்கையில் விழுந்துவிட்டாரோ? (31—32)

எங்கள் தந்தை பாண்டு மகாராஜன் இறந்த பிறகு, குழந்தைகளான எங்களைப் பலப்பல துன்பங்களினின்றும் காத்தருளிய எங்கள் பெரிய—சிறிய தந்தைகள் எங்கு சென்றனர்? அவர்கள் எங்கள் நலத்தையே நாடுபவர்களாயிற்றே! (33)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— தன் யஜமானனைக் காணாததால் துன்புற்ற ஸஞ்ஜயன், கருணை மேலிட பதில் கூறமுடியாதவராக இருந்தார். (34)

பிறகு, கைகளால் கண்ணைத் துடைத்துவிட்டுத் தன்னைத் தானே சமாதானம் செய்து கொண்டு, தன் யஜமானன் திருதராஷ்டிரரது திருவடிகளை மனத்தால் நினைத்தவாறே தர்மரிடம் கூறத் தொடங்கினார். (35)

ஸஞ்ஜயன் கூறுகிறார்—— “குருகுல சிரேஷ்டனே! தங்கள் தந்தையர்களான திருதராஷ்டிரர், விதுரர் மற்றும் தாய் காந்தாரி — இவர்களது எண்ணத்தை நான் அறியேன்! வீரனே! என்னை அவர்கள் ஏமாற்றிவிட்டார்கள்.” (36)

அந்த நேரத்தில் பகவான் நாரதர் தும்புருவுடன் அங்கு வந்தார். உடனே, தர்மர் அவரைத் தன் தம்பிகளோடு எதிர்கொண்டழைத்து வணங்கி வரவேற்றுப் பேசலானார். (37)

தர்மர் கூறுகிறார்—— “நாரத மாமுனிவரே! எனது தந்தையர்கள் சென்ற வழி தெரியவில்லையே! எங்கு சென்றிருப்பார்களோ? பிள்ளைகள் இறந்த துயரினால் வருந்தும் என் தாய் எங்கு சென்றாரோ? அவர் தவமே உருவெடுத்தவராயிற்றே! பகவானே! (துன்பக்கடலில் மூழ்கித் தவிக்கும்) எங்களைக் கரை சேர்க்கும் மாலுமி போல் வந்த தாங்கள்தான் அக்கரையைக் காட்ட வேண்டும்.” இதைக் கேட்டு பகவான் நாரதர் கூறலானார். (38—39)

நாரதர் கூறினார்—— “அரசே! யாரைக் குறித்தும் நீ கவலை கொள்ள வேண்டாம். ஏனெனில், உலகமனைத்தும் பகவானுடைய கட்டுக்குள் அடங்கியுள்ளது. பகவானுக்கு இவ்வுலகமும் அதனைப் பரிபாலிப்பவர்களும் ஆட்பட்டவர்கள். அவரைத்தான் கொண்டாடுகிறார்கள். ஜீவர்களை ஒன்றுசேர்த்து வைப்பதும் பிரிப்பதும் அவர்தான். (40)

மாடுகள் மூக்கணாங்கயிறு போடப்பட்டு, கழுத்திலும் நீளமான கயிற்றால் வண்டியுடன் கட்டப்பட்டு, யஜமானனது பாரத்தை இழுக்கின்றன. அதேபோல, மனிதர்களும் அந்தணன், பிரும்மசாரி என்கிற பெயர் கொண்ட மூக்கணாங்கயிற்றால் கட்டப்பட்டு, பகவானது கட்டளையாகிய வேதம் என்னும் கயிற்றில் பிணைக்கப்பட்டு, அனைத்திற்கும் யஜமானனான பகவான் கட்டளைப்படி, தங்கள் கடமைகளைச் செய்கிறார்கள். (41)

விளையாடும் குழந்தை விளையாட்டுக் கருவிகளைச் சில சமயம் சேர்த்து வைக்கும். சில சமயம் பிரித்து வைக்கும். அது அதன் மனம் போலதான். அதே போல் பகவானும் இவ்வுலகில் மனிதர்களைத் தன் விருப்பப்படி சேர்த்தும் பிரித்தும் வைத்து விளையாடுகிறான். (42)

உலகம் ஜீவனாயிருக்கும் தன்மையில் அழிவற்றது; உடல் என்னும் நிலையில் அழிவுள்ளது; (அல்லது) சேதனம் எனில் அழிவற்றது; ஜடம் எனில் அழிவுள்ளது. ஆனால், நிர்குண பிரும்ம ஸ்வரூபத்தில் பார்த்தால் நித்தியமுமில்லை; அநித்தியமுமில்லை. ஆக, அழியும் பொருள் அழிவதில் துன்பமுற காரணமில்லை. அழிவற்ற பொருள் அழிவதில்லை என்பதாலும் துன்பமில்லை. எனவே, தாய்—தந்தையரைக் குறித்து எவ்வகையிலும் வருத்தமுற வேண்டாம். இவ்வருத்தத்திற்குக் காரணம் அறியாமையால் வந்திடும் பாசம்தான். (43)

ஆகையால், தர்மநந்தனா! ‘கதியற்றவர்களும் தீனர்களுமான என் தாய்—தந்தையர் என்னைவிட்டுப் பிரிந்து எவ்வாறு வாழ்வார்கள்?’ என்ற அறியாமையினால் உண்டான உன் கலக்கத்தை விட்டுவிடு. (44)

பஞ்ச பூதங்களால் ஆக்கப்பட்ட இவ்வுடல் காலம், கர்மம், முக்குணங்கள் ஆகியவற்றின் வசமுள்ளது. (குணத்தைக் கெடுப்பது காலம்; பிறப்பிறப்பிற்குக் காரணமானது கர்மம்; இவற்றிற்குச் சாதனமானது (உபாதான காரணம்) குணம்.) மலைப்பாம்பின் வாயில் விழுந்த ஒருவன், வேறொருவனை எவ்வாறு காப்பாற்ற முடியும்? அவ்வாறு காலத்தின் வசப்பட்ட ஒருவன், மற்றொருவனைக் காப்பது என்பது எவ்வாறு? (45)

கைகளில்லாத மீன் முதலியன கைகளுள்ள மனிதர்களுக்கும், கால்களற்ற புல் முதலியன நான்குகால் பிராணிகளுக்கும், மேலும் பெரிய ஜந்துக்களுக்குச் சிறிய ஜந்துக்களும் என்று உலகில் ஓர் உயிர் மற்றோர் உயிருக்கு உணவாக அமைகிறது. (46)

அரசே! பகவான்தான் தனக்குத்தானே ஒளிர்பவன். அவன்தான் ஜீவாத்மாவில் விளங்கும் பரமாத்மா. இன்ப—துன்பங்கள் அளிக்கும் பொருளும் அவனே. அவற்றை அனுபவிப்பவனும் அவனே. மாயையால் பலபடியாகத் தோன்றுபவனும் அவனே. நீ, இந்த தத்துவத்தைக் கண்டு உணர்வாயாக. (47)

மாமன்னரே! அனைவரையும் காக்கும் அந்த பகவானே, இப்பொழுது இப்புவியில் அரக்கர்களை அழிக்கக் காலனாய் (ஸ்ரீகிருஷ்ணனாய்) திருவவதாரம் செய்துள்ளார். (48)

தேவர்களின் பொருட்டுச் செய்யப்பட வேண்டிய செயல்கள் (அநேகமாகச் செய்து) முடிக்கப்பட்டன. மீதியுள்ள காரியங்களை எதிர்நோக்கியிருக்கிறார். அவர் இவ்வுலகில் இருக்கும் வரை நீங்களும் காத்திருங்கள். (49)

திருதராஷ்டிரர், தம்பி விதுரருடனும், மனைவி காந்தாரியோடும் இமயமலையின் தென்சரிவிலுள்ள மகரிஷிகளின் ஆசிரமம் சென்றுள்ளார். (50)

அங்கு கங்கை சப்தரிஷிகளின் விரும்பியபடி, தன்னை ஏழு பிரிவுகளாகப் பிரித்துக் கொண்டு ஓடுகிறது. ஆகையால், பெரியோர்கள் அதை ‘ஸப்தஸ்ரோதஸ்’ என்று அழைக்கின்றனர். (51)

அங்கு கங்கையில் மூன்று வேளைகளிலும் ஸ்நானம் செய்து, முறைப்படி அக்னி ஹோத்திரங்களையும் செய்து கொண்டு, தண்ணீரை மட்டுமே உணவாகக் கொண்டு, ஆசைகளைத் துறந்து அமைதியாக வாழ்கிறார். (52)

நிலையான ஆசனத்தில் அமர்ந்து, மூச்சை அடக்கி, சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம், மனம் என்கிற ஆறு பொறிகளையும் உலகியலில் செல்ல ஒட்டாமல் தடுத்து, பகவானையே நினைத்திருப்பதால் சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்கிற முக்குணங்களால் புத்தியில் உண்டாகும் மாசுகளைக் களைந்தார். தான் என்கிற அகங்காரமான மனத்தை ஸ்தூல உடலிலிருந்து தனிப்படுத்தி, புத்தியில் லயிக்கச் செய்தார். விஞ்ஞான ரூபமான அந்த புத்தியைப் பார்க்கப்படுகிற பொருள்களினின்றும் தனிப்படுத்திப் பார்க்கிறவரான க்ஷேத்ரக்ஞனிடம் லயிக்கச் செய்தார். குடத்துக்குள் இருக்கும் ஆகாயத்தை வேறுபடுத்தி மகாகாசத்தில் சேர்ப்பதுபோல் அந்த க்ஷேத்ரக்ஞனை அனைத்திற்கும் ஆதாரமான பரமாத்மாவிடம் லயிக்கச் செய்து, பரப்பிரும்ம ஸ்வரூபமாகவே விளங்குகிறார். மேலும், புலன்களையும் மனத்தையும் முழுவதுமாக அடக்கி, முழுவதுமாக உணவைத் துறந்து, தூணைப் போல் அசைவின்றி இருக்கிறார். இவ்வாறு அனைத்துக் கர்மங்களையும் தியாகம் செய்து நிற்கும் அவருக்கு, நீ இடையூறு செய்ய வேண்டாம். (53—55)

அரசே! இன்றிலிருந்து ஐந்தாவது நாளில், அவர் தன்னுடைய உடலை விடப் போகிறார். அவ்வுடலும் யோகாக்னியால் சாம்பலாகப் போகிறது. (56)

தன் கணவரின் உடல் பர்ணசாலையுடன் கார்ஹபத்தியம் முதலான அக்னிகளால் எரிக்கப்படும் பொழுது, வெளியில் நிற்கும் கற்பரசியான காந்தாரியும் தன் கணவரைப் பின்தொடர்ந்து அதே அக்னியில் புகுவாள். (57)

குருநந்தனரே! விதுரர், தன் தமையன் வியக்கத்தக்க நற்கதியடைந்ததால் மகிழ்ச்சியும், மரணமடைந்த பிரிவினால் துக்கத்தையும் அடைந்து, அங்கிருந்து தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொள்ளப் போகிறார்.” (58)

இவ்வாறு கூறிய நாரதர் தும்புருவுடன் தேவலோகம் சென்றார். தர்மரும் நாரதர் கூறியதை மனத்தில் கொண்டு வருந்துவதை விட்டொழித்தார். (59)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதிநான்காவது அத்தியாயம் — தர்மபுத்திரர் துர்நிமித்தங்கள் காணுதல்; அர்ஜுனன் துவாரகையிலிருந்து திரும்புதல்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— அர்ஜுனன், துவாரகையில் தன் சுற்றத்தாரைக் காணவும், புண்ணிய சுலோகனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் யோகக்ஷேமத்தைத் தெரிந்து கொள்ளவும் கருதி, தீர்த்தயாத்திரையாக துவாரகை சென்று ஏழு மாதம் ஆகியும் திரும்பவில்லை. அப்போது, தர்மர் பயங்கரமான தீய நிமித்தங்களைக் கண்டார். (1—2)

மரம்—செடி—கொடிகள் அந்தந்தப் பருவங்களில் தரவேண்டிய பயனைத் தரவில்லை. காலம் விபரீதமான மாறுதலடைந்தது. மக்கள் மனம் கோபம்—லோபம்—பொய்களால் திரிந்து தவறான வாழ்க்கை வாழத் தொடங்கினர். செயல்முறையில் கவடும் சூதும் நிரம்பின. நட்பில் வஞ்சகம் இருந்தது. தாய்—தந்தையர், நண்பர்கள், சகோதரர்கள், கணவன்—மனைவி ஆகியவர்கள் ஒருவர்க்கொருவர் சண்டை செய்து கொண்டனர். கலியுகம் வரப்போவதைக் குறிக்கும் வகையில் மக்கள் மனத்தில் பொறாமை, கர்வம் முதலியன குடி கொண்டன. அனுகூலமான நல்ல சமயத்திலும் தீய நிமித்தங்கள் தோன்றின. இவற்றைக் கண்ட தர்மர், தன் தம்பி பீமனிடம் சொல்லலுற்றார். (3—5)

தர்மர் கூறுகிறார்—— “சுற்றத்தாரைக் காணவும், மகிமை பொருந்திய ஸ்ரீகிருஷ்ணனது செயல்களை அறிந்து வரவும் அர்ஜுனன் துவாரகை சென்றான். (6)

பீமா! அவன் சென்று இப்பொழுது ஏழு மாதங்கள் ஆகிவிட்டன. அவன் ஏன் இன்னும் திரும்பி வரவில்லை? என்று எனக்குப் புரியவில்லை. (7)

தேவரிஷியான நாரதர் குறிப்பிட்டபடி, திருவிளையாடல் புரிய மேற்கொண்ட தனது திருமேனியை விடுவதற்கு, பகவான் விரும்பிய அந்தக் காலம்தான் வந்துவிட்டதோ? (8)

அவருடைய திருவருளால்தானே நமக்கு செல்வச்செழிப்பு, அரசு, மனைவி, வாழ்வு (பிராணன்), குலம், பிரஜைகள், வம்ச விருத்தி, போரில் வெற்றி, புண்ணிய உலகங்களின் ஆதிக்கம் முதலியன கிடைத்தன. (9)

மனித திலகமே! விண்ணிலும் மண்ணிலும் உடலிலும் ஏற்படுகின்ற இத்தீய நிமித்தங்களைப் பார். ஏதோ பயங்கரமான நிகழ்ச்சிகள் விரைவிலேயே உண்டாகப் போகின்றதை இவை குறிக்கின்றன. என் மனதும் கலங்குகிறது. (10)

பீமா! எனது இடது துடை, கண், கை இவைகள் துடிக்கின்றன; இதயமும் நடுங்குகிறது. விரைவில் எனக்கு ஏதோ கெடுதி வரப்போகிறது. (11)

பீமா! இதோ கொள்ளிவாய் ஓநாய் உதயசூரியனைக் கண்டு ஊளையிடுகிறது. இந்த நாயோ, சிறிதும் பயமின்றி என்னை நோக்கியே குரைக்கிறது. (12)

பீமா! மங்களமான பசு முதலியன இடமாக என்னைச் சுற்றுகின்றன. அமங்கலமான (கழுதைகள் முதலிய) பிராணிகள் என்னை வலமாகச் சுற்றுகின்றன. எனது குதிரைகள் அழுவது போல் தோன்றுகின்றது. (13)

இந்த மாடப்புறா யமதூதன் போல் தோன்றுகிறது. கோட்டானும் காக்கையும் தூக்கமின்றி, இவ்வுலகையே அழிப்பன போல கொடூரமான அலறல்களால், என் மனத்தை நடுங்கச் செய்கின்றன. (14)

திசைகள் புழுதி படிந்து தெளிவின்றிக் காணப்படுகின்றன. சூரியனையும் சந்திரனையும் சுற்றி மண்டலங்கள் தெரிகின்றன. பூமியும் மலையும் ஆடுகின்றன. மேகங்கள் இன்றியே இடிகள் முழங்குகின்றன. (15)

புழுதிக் காற்று இருள் சூழக் கடுமையாக அடிக்கிறது. மேகங்கள் ரத்தமழை பொழிந்து எங்கும் வெறுப்பூட்டுகின்றன. (16)

சூரியன் ஒளியிழந்து காண்கிறான், பார்! ஆகாயத்தில் கிரகங்கள் ஒன்றுக்கொன்று மோதிக் கொள்கின்றன. விண்ணும் மண்ணும் பூதங்களின் கூட்டங்களால் எரிவதுபோல் காண்கிறது, பார்! (17)

கிழக்கு நோக்கிப் பாயும் நதிகளும் (கங்கை, கிருஷ்ணா, கோதாவரி, காவிரி முதலியன), மேற்கு நோக்கிப் பாயும் நதிகளும் (நர்மதை, தபதி முதலியன), தடாகங்களும், மக்கள் மனமும் கலங்கியிருப்பதைப் பார். யாகசாலையில் கார்ஹபத்தியம் முதலிய அக்னிகள் நெய்யினால் ஆகுதி செய்யப்பட்ட போதிலும் சுடர்விட்டு எரியவில்லையே? இப்போது என்ன விளையுமோ? (18)

கன்றுகள் தாய்ப்பசுவிடம் பால் குடிக்கவில்லை. தாய்ப்பசுக்களும் பால் தரவில்லை. மேலும், கண்களில் நீர் பெருக்கி அழுகின்றன. காளைகளும் மகிழ்ச்சியாக இல்லை. (19)

தெய்வச் சிலைகள் அழுவன போல் இருக்கின்றன. அவற்றின் திருமேனியில் வியர்வை தெரிகிறது. அவை அசைகின்றன. நகரங்கள், கிராமங்கள், பட்டணங்கள், நந்தவனங்கள், சுரங்கங்கள், ஆசிரமங்கள் எல்லாம் களையிழந்து மகிழ்ச்சியின்றிக் காணப்படுகின்றன. இவை எந்தவிதமான துன்பத்தைக் குறிக்கின்றனவோ, தெரியவில்லை? (20)

எவருக்குமில்லாத (வஜ்ரம், தாமரை போன்ற ரேகைகளுடைய) மகிமை பொருந்திய பகவானது திருவடிகளின் மங்களத் தொடர்பைப் பூமி இழந்துவிட்டதோ? எனத் தோன்றுகிறது. இத்தீய நிமித்தங்களைக் காண்கையில் நிச்சயம் அப்படித்தான் இருக்கும்.” (21)

ஸூதர் தொடர்ந்து கூறுகிறார்—— அந்தணோத்தமரே! இந்தத் தீய நிமித்தங்களைக் கண்டு தர்மர் இவ்வாறு கவலை கொண்டிருக்கையில், அர்ஜுனன் துவாரகையிலிருந்து திரும்பி வந்தான். (22)

வந்த அர்ஜுனன், தர்மரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினான். ஒருபோதும் இப்படி துக்கப்பட்டவனாக அர்ஜுனன் இருந்ததில்லை. தலையைத் தொங்கப் போட்டுக் கொண்டு, தாமரைக்கண்களில் கண்ணீர் பெருகக் களையிழந்து காணப்பட்ட அர்ஜுனனைக் கண்ட தர்மர் மனம் கலங்கினார். நாரதர் முன் கூறியதை நினைத்து சுற்றத்தார் நடுவில் தம்பியைக் கேட்கலானார். (23—24)

யுதிஷ்டிரர் கேட்கிறார்—— “(தம்பி!) துவாரகையில் நமது சுற்றத்தார்களான மதுக்கள், போஜர்கள், தசார்ஹர்கள், அர்ஹர்கள், ஸாத்வதர்கள், அந்தகர்கள், விருஷ்ணிகள் முதலிய எல்லோரும் நலமாக இருக்கிறார்களா? (25)

பெருமைமிக்க நம் மாதாமகரான (தாய்வழிப்பாட்டன்) சூரசேனர் நலமா? நமது மாமா வசுதேவரும் அவரது தம்பிகளும் நலமா? (26)

மாமா வசுதேவரது மனைவிகளும், ஒருவருக்கொருவர் சகோதரிகளுமான தேவகி முதலிய ஏழு மாமிகளும், பிள்ளைகள் மற்றும் மருமகள்களோடு நலமாக உள்ளனரா? (27)

உக்ரசேன மகாராஜாவும் அவரது தம்பியான தேவகரும் உயிருடன்தானே இருக்கிறார்கள்? (அவர் நல்லவராக இருந்தபோதிலும், பாவம்) அவர் மைந்தன் கம்சன் தீயவனாகிவிட்டான். ஹ்ருதீகர், அவர் மகன் கிருதவர்மா, அக்ரூரர், ஜயந்தர், கதர், சாரணர், சத்ருஜித் முதலிய எல்லோரும் நலமாக இருக்கிறார்களா? யதுகுலத் திலகமாகிய பகவான் பலராமன் நலமா? (28—29)

யாதவர்களில் மாவீரரான பிரத்யும்னர் சௌக்கியமா? போரில் மிகுந்த வேகம் காட்டும் அனிருத்தர் நலமா? (30)

ஸுஷேணன், சாருதேஷ்ணர், ஜாம்பவதியின் மகன் ஸாம்பன், ரிஷபர், அவரது புத்திரர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மற்ற புதல்வர்கள், சுருததேவர், உத்தவர் மற்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மெய்க்காப்பாளர்களான ஸுநந்தன், நந்தன் மற்றும் அவர்களுக்குக் கீழுள்ளவர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மற்றும் பலராமன் இவர்களை நம்பியுள்ள அனைவரும் நலம்தானே? அவர்கள் அன்போடு நம்மைப் பற்றி விசாரித்தார்களா? (31—33)

பக்தவத்ஸலனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் (வேதமோதும்) அந்தணர்களிடம் மிகவும் அன்பு கொண்டவர். அந்த கோவிந்தன் துவாரகையில் ‘ஸுதர்மா’ என்கிற அவரது அவையில் நண்பர்கள் சூழ நலமாக இருக்கிறாரா? (34)

உலகின் நன்மைக்காக, க்ஷேமத்திற்காக, அதைக் காத்து ரட்சிக்கவே, புராண புருஷரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பலராமனோடு யதுகுலமென்கிற திருப்பாற்கடலில் வசித்து வருகிறார். (35)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய திருத்தோள்களின் நிழலில் துவாரகையில் உள்ள யாதவர்கள் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் பார்ஷதர்கள் போல் (கவலையின்றி) அனைவரும் மெச்ச மகிழ்ச்சியுடன் விளங்குகிறார்கள். (36)

சத்தியபாமை முதலிய பதினாறாயிரம் மனைவிகளும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடி சேவையினால், (ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கொண்டே) இந்திரனைப் போரில் வென்று, இந்திராணி அனுபவிக்கும் பாரிஜாத மலர் முதலிய போகங்களை அனுபவிக்கிறார்கள். (37)

யாதவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது தோள்வலியையே நம்பி வாழ்பவர்கள். ஆகவே, அவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வென்று கொணர்ந்த தேவர்களது ஸுதர்மா என்கிற சபையில், பயமின்றி இங்குமங்கும் ஓடியாடுகிறார்கள். (38)

குழந்தாய்! நீ நலமா? களையிழந்து காண்கிறாயே! நீ வெகுநாட்கள் அங்கு தங்கியதால், நம் சுற்றத்தார் உன்னைச் சரியாக மதிக்கவில்லையா? அவமதித்தார்களா, என்ன? (39)

அன்பின்றிக் கடுமையாக ஏதாவது பேசினார்களா? உன்னிடம் ஆசையுடன் வந்த யாசகர்களுக்குத் தருகிறேன் என்று வாக்களித்து, அதைத் தராது விடுத்தனையா? (40)

நீயோ சரணம் என்று வந்தவனைக் காப்பவன். சரணமென்று வந்த அந்தணன், குழந்தை, பசு, முதியவர், நோயாளி, பெண், வேறு ஜீவர்கள் — இவர்களை, நீ காப்பாற்றத் தவறினாயா? (41)

எந்தப் பெண்ணிடமும் நீ நிந்திக்கத்தக்க முறையில் நடந்து கொள்ளவில்லையே? அல்லது நல்ல பெண்டிரிடம் தவறாக நடந்துகொண்டாயா? வரும் வழியில் உன்னைவிட எளியவர்களிடம் தோற்றாயா? உன்னொத்தவர்கள் யாராவது உன்னை வென்றனரா? (42)

பெரியோர்கள், குழந்தைகள் பசியுடன் இருக்க, நீ அவர்களுக்கு முன் சாப்பிட்டாயா? மன்னிக்க முடியாத நிந்திதமான செயல் எதையாவது செய்தாயா? (43)

அல்லது உனக்கு மிகவும் உகந்த அன்பனும் நண்பனும் சுற்றமுமான ‘கண்ணனைப் பிரிந்தேனே? ஒன்றுமில்லாதவனாகினேனே?’ என்று கவலைப்படுகிறாயா? இப்படியில்லையேல், நீ இவ்வாறு மனம் வருந்த வேறு காரணம் எதுவுமில்லையே.” (44)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பதிநான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினைந்தாவது அத்தியாயம் — பாண்டவர்கள் தேவலோகம் செல்லுதல்

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு உயிர்த்தோழனான அர்ஜுனன், கண்ணனைவிட்டுப் பிரிந்தமையால் மெலிந்தும், அந்தத் துன்பத்தால் முகமும் மனமும் வாடிய நிலையில் களையிழந்து காணப்பட்டான். இதைக் கண்டு தமையனும் அரசனுமான தர்மருக்குப் பற்பல சந்தேகங்கள் தோன்றின. அவர் அர்ஜுனனிடம் பற்பல கேள்விகளைக் கேட்டார். அர்ஜுனனோ கண்ணனையே நினைந்திருந்தமையால் பதில் கூற இயலவில்லை. (1—2)

தன் கண்களினின்றும் கண்ணன் மறைந்ததால், அர்ஜுனன் அன்பின் எல்லையில் நின்று மிகவும் கலங்கினான். தோழனாக இருந்து கண்ணன் செய்த நன்மைகளையும், தேரோட்டியாய் செய்த உதவியையும், தங்கள் மேல் கண்ணன் கொண்டிருந்த நல்ல எண்ணம் முதலியனவற்றையும் நினைந்து நினைந்து அர்ஜுனனின் கண்கள் குளமாயின. தடுக்க முயன்றும் இயலாது பெருகும் கண்ணீரைக் கைகளால் துடைத்துக் கொண்டு, குரல் தழுதழுக்க தமையன் தர்மரிடம் பேசலானான். (3—4)

அர்ஜுனன் கூறுகிறான்—— “அண்ணா! நமது உறவினர் என்று விளங்கிய பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தேவர்களும் வியக்கும் நிலையிலிருந்த எனது வீரத்தைப் பறித்துக் கொண்டு, என்னை மோசம் செய்துவிட்டார். (5)

உடலிலே உயிர் இல்லையெனில், அதை ‘சவம்’ என்று சொல்வதுபோல், கண்ணன் பிரிவு ஒரு நிமிடமானாலும் இவ்வுலகமே விரிச்சோடி மனத்திற்கு வெறுப்பைத் தருகிறது. (6)

கண்ணனை நான் அண்டியதால் அல்லவா, சுயம்வரத்தில் துருபதன் வீட்டிற்கு வந்த காம மதம் கொண்ட அரசர்களது வீரம் ஒடுக்கப்பட்டது! வில்லில் நாணேற்றி, மச்சக்குறியை வீழ்த்தி, திரௌபதியை அடைந்தேன், நான்! (7)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் நம் பக்கம் இருந்ததால்தான் தேவர்களோடிருந்த இந்திரனையும் வல்லமையால் வென்று, காண்டவ வனத்தை அக்னி பகவானுக்குத் தந்தேன். உயர்ந்த சிற்ப வேலைகள் நிறைந்து, மயங்கச் செய்யும் மயனுடைய சபை நமக்குக் கிடைத்தது. தாங்கள் செய்த ராஜசூய வேள்வியில் எண்திசைகளினின்றும் அரசர்கள் வந்து கப்பம் செலுத்தினார்கள். (8)

பதினாயிரம் யானைகள் பலமும் திறனும் கொண்ட தங்கள் தம்பியும் எனது அண்ணனுமான பீமன், கண்ணனது திருவருளால் ஜராஸந்தனைக் கொன்று, அவனால் மகாபைரவரது வேள்விக்காகச் சிறை பிடிக்கப்பட்ட எல்லா அரசர்களையும் விடுவித்தார். அவர்களும் தங்கள் ராஜசூய யாகத்திற்குக் காணிக்கைகள் அளித்தனர். (9)

தங்கள் மனைவியான திரௌபதியின் அழகான கூந்தல், ராஜசூய வேள்வியில் அவபிருதம் (மகாபிஷேகம்) செய்யப்பட்டு மிகவும் புனிதமடைந்திருந்தது. அதைத் துஷ்டனான துச்சாதனன், நடுசபையில் பிடித்திழுத்து களங்கப்படுத்தினான். திரௌபதி, கண்ணனது திருவடிகளைக் கண்ணீரால் நனைத்து வணங்கி நிற்க, கண்ணன் அந்தத் தீயோர்களைப் பாரதப் போரில் மடியச் செய்து, அவர்களது மனைவிகளை மங்கலம் இழக்கச் செய்ய நேரிட்டது. (10)

(அண்ணா!) துர்வாச மகரிஷி, தன் பதினாயிரம் சீடர்களோடு ஒரே வரிசையில் உட்கார்ந்து சாப்பிடுபவர். அவர் மூலம் நம் பகைவன் துரியோதனன் நம்மை அழிக்க நினைத்து, அவரை நம் வனவாஸத்தின் போது (திரௌபதி உண்டு அட்சய பாத்திரம் கழுவி வைக்கப்பட்டபின்) அனுப்பி வைத்தான். ஆனால், கண்ணன் நாமிருக்கும் வனம் வந்து அட்சய பாத்திரத்தில் ஒட்டியிருந்த கீரையை (‘இந்தக் கீரையால் மூன்று உலகமும் திருப்தி அடையட்டும்’ என்று கூறி)ச் சாப்பிட்டார். நீராடி வரச் சென்ற துர்வாச மகரிஷியை, அவரது கூட்டத்தோடு வயிறு நிறைய உணவருந்தியது போன்று உணரச் செய்தார். அவர் மட்டும்தானா? ஏன், மூவுலகுமல்லவா மனம் நிறைவு கொண்டது! (11)

அதுவுமின்றி கண்ணனது திருவருளினால்தானே, பார்வதி காந்தனான பகவான் பரமேசுவரன் அவரோடு நான் நிகழ்த்திய விற்போரில், என்னை வியந்து தனது பாசுபதாஸ்திரத்தை எனக்களித்தார்! மற்ற லோகபாலர்களும் அவரவர்களது அஸ்திரங்களையும் எனக்கு அளித்தனர். மேலும், இந்திரனது சபையில் மானிட உடலுடனேயே அவரோடு சமஸ்தானத்தில் உட்காரும் பெரும்பேறும் எனக்குக் கிடைத்தது. (12)

தர்மநந்தனரே! இந்திரனின் மாளிகையில் நான் தங்கியபோது, இந்திரனும் மற்ற தேவர்களும் நிவாதகவசர்களை வதம் செய்யவேண்டி, காண்டீபம் ஏந்திய எனது தோள்களைத் தஞ்சமடைந்தனர். பகவானது அருளால்தானே என் தோள்களுக்கு இத்திறமை கிடைத்தது? அந்த புருஷோத்தமரான பகவான் இன்று என்னை வஞ்சித்துவிட்டாரே? (13)

விராட நகரின் வடபுறம் பசுக்கள் மீட்சியின் போது பீஷ்மர், துரோணர், கர்ணன் முதலிய திமிங்கிலங்களையுடைய கௌரவப்படை எனும் எல்லையற்ற கடலை, கண்ணனது உறவினன் என்கிற ஒரே காரணத்தால் ஒரே ரதத்தோடு கடந்தேன். பசுமாடுகளையும் மீட்டுக் கொண்டு வந்தேன். வெற்றிக்கு அடையாளமாகப் பகைவர்களது மணிமயமான கிரீடங்களையும் கொண்டு வந்தேன். (14)

பிரபோ! பீஷ்மர், கர்ணன், துரோணர், சல்யன் முதலிய சேனாபதிகள் மற்றுமுள்ள அநேக க்ஷத்திரியர்களின் தேர்களையும் வரிசை வரிசையாகக் கொண்ட கௌரவ சேனையின் நடுவில், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் எனக்குத் தேரோட்டியாக இருந்து, தன் பார்வையினாலேயே அதிரதர்களான அவர்களுடைய ஆயுள், உத்ஸாக சக்தி, மனோதிடம், அஸ்திரம் பிரயோகிக்கும் அறிவு ஆகியவற்றைக் கவர்ந்தவர், என்னை வஞ்சித்து விட்டாரே! (15)

அரசே! பிரகலாதனை வதம் செய்ய எண்ணி, அவரது தந்தை இரண்யகசிபு பலப்பல அஸ்திரங்களைப் பிரயோகித்தான். ஆனால், அவை பிரகலாதனைத் தொடவும் முடியவில்லை. அதேபோல, துரோணர், பீஷ்மர், கர்ணன், பூரிசிரவஸ், (திரிகர்த்த தேசாதிபதி) சுசர்மா, மத்திர தேச அதிபதி சல்யன், சிந்துதேச அதிபதி ஜயத்ரதன், சந்தனுவின் சகோதரர் பாஹ்லீகன் முதலியவர்களால் எய்தப்பட்ட வீண்போகாத பெருமை பொருந்திய அஸ்திரங்கள் யாவும் என்னைத் தீண்டவும் முடியாது போனதற்குக் காரணம், நாம் எல்லோரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய திருக்கரங்களால் காப்பாற்றப்பட்டு வந்ததால்தானே? (16)

சான்றோர்கள் மோட்சம் பெற ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித்தாமரைகளைப் பூசனை புரிகிறார்கள். அவரோ உண்மையான பக்தர்களுக்குத் தன்னையே கொடுத்து விடுகிறார். அறிவிலியான நான், அந்த பகவானையே எனக்குச் சாரதியாக அமர்த்திக் கொண்டேன். (பாரதப் போரில்) தண்ணீர் வேட்கையால் என் குதிரைகள் களைத்துப் போய் நான் தரையில் நிற்கையில், எதிரிகள் தேரிலிருந்து கொண்டு, என்னைத் தாக்காதவண்ணம் அவர்களை மதி மயங்கும்படி செய்தார். (17)

அரசே! கம்பீரமாயும் அழகாயும் சிரித்துக் கொண்டே கண்ணன், என்னைப் பார்த்தாரே! ‘பார்த்தா! அர்ஜுனா! தோழா! குருநந்தனா!’ என்றெல்லாம் மனத்தைக் கவரும்வண்ணம் சொல்லிக் கேலி செய்வாரே? அதை நினைத்து உருகும் என் மனத்தைக் கவர்ந்து கொண்டிருக்கிறார். (ஒரு சாதாரண உறவினனை இழந்தாலே, எவ்வளவோ துக்கம் ஏற்படுகிறது. கண்ணனோ, சர்வ வியாபி; நமக்குப் பலவாறாக உதவி செய்தவர். அவரைப் பிரிந்ததால், எனக்கு ஏற்பட்டுள்ள துயரத்திற்கு அளவேயில்லை.) (18)

(அண்ணா!) நானும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் ஒரே படுக்கையில் படுத்திருக்கிறோம். ஒரே மஞ்சத்தில் அமர்ந்திருக்கிறோம். தோளில் கைபோட்டுக் கொண்டு உலாவினோம். தற்புகழ்ச்சி பேசியிருக்கிறோம். ‘தோழனே! நீ உண்மையைத்தானே பேசுவாய், இல்லையா?’ என்றும் கேட்டிருக்கிறேன். இருந்தும் பெருந்தன்மையோடு அவர் (கண்ணன்), நண்பர்கள் ஒருவருக்கொருவர் குற்றங்களைப் பொறுத்துக் கொள்வதுபோலவும், தந்தை, தனயன் தவற்றை மன்னிப்பது போலவும், அறிவிலியான என் குற்றங்களைப் பொறுத்துக் கொண்டாரே? (19)

அரசே! இவ்வளவு தவறுகளைப் புரிந்துள்ள நான், புருஷோத்தமரும் நண்பரும் அன்பருமான என் நலமே நாடும் மனதுடைய கண்ணனைப் பிரிந்ததால், என் மனம் சூன்யமாகிவிட்டது. பகவானது பத்தினிகளைக் காத்து, இங்கு அழைத்து வரும் வழியில், தீயோர்களான இடையர்களால் ஒரு பெண்பிள்ளை போல தோற்கடிக்கப்பட்டேன். (20)

எந்தத் தேரில் நான் இருக்கும்போது, பகையரசர்கள் என்னை வணங்கிச் செல்வார்களோ, அதே ரதம்தான்; அதே வில்தான்; பாணங்களும் குதிரைகளும் அவையேதான்! தேரில் உள்ளவனும் அர்ஜுனனாகிய நானேதான். ஆனால், அவையனைத்தும் இன்று கண்ணனின்றி, சாம்பலில் செய்த ஆகுதி போலவும், வஞ்சகனிடம் தந்த பொருள் போலவும், அஸத் பிராமணனுக்களித்த தானம் போலவும், மாயாவியான வேடிக்கை காட்டுபவன் தருவித்துத் தரும் பணம் போலவும், களர் நிலத்தில் விதைத்த விதை போலவும் ஒரு நொடியில் பயனற்றுப் போயின. (21)

அரசே! நம் நண்பர்களது துவாரகையில் யாதவர்கள் அந்தணருடைய சாபத்தால் அறிவிழந்து, ‘வாருணீ’ என்கிற கள்ளைக் குடித்து மதமேறி, மனந்தடுமாறி, ஒருவருக்கொருவர் முன்பின் தெரியாதவர் போல் கோரைப்புற்களாலும் கைகளாலும் அடித்துக் கொண்டு இறந்தனர். நீங்கள் கேட்ட நண்பர்களில் நாலைந்து பேர்கள்தான் (இப்பொழுது) எஞ்சியிருக்கின்றனர். (22—23)

பெரும்பாலும் உலகில் உள்ள உயிர்கள் ஒன்றுக்கொன்று அடித்துக் கொள்வதும், அதேபோல் ஒற்றுமையுடன் வாழ்வதும், பகவானது திருவிளையாடல்தான். (24)

அரசே! நீர்வாழ் பிராணிகளில் பெரியன சிறியனவற்றையும், பலம் பொருந்தியவை பலமற்றவைகளையும் உண்கின்றன. பலம் பொருந்தியவைகளோ ஒன்றுக்கொன்று தங்களுக்குள்ளேயே மோதி அழிகின்றன. (25)

அவ்வாறே பலம் பொருந்திய பாண்டவர்களான நம்மால் துரியோதனாதிகளைக் கொன்றும், யாதவர்களால் சால்வன் முதலியோர்களை வதைத்தும், யாதவர்களை அவர்களுக்குள்ளேயே சண்டையிடச் செய்தும் உலகின் சுமையைக் குறைத்தார் ஸ்ரீகிருஷ்ணன். (26)

இடம், நேரம் — இவற்றிற்கேற்பவும், மனச்சஞ்சலத்தைப் போக்குவதும், பொருள் பொதிந்ததுமான கண்ணனது சொற்களை நினைக்க நினைக்க, அவை என் மனத்தை அபகரித்துச் செல்கின்றன.” (27)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “இவ்வாறு திடமான பிரேமையோடு கண்ணன் திருவடித்தாமரைகளை நினைக்கும் அர்ஜுனனின் மனம், மாயை என்னும் குறை நீங்கி அமைதியுற்றது. (28)

பகவானது திருவடி தியானத்தால் அர்ஜுனனது பக்தி மேலும் திடமானது. அவனது மனத்திலுள்ள காமாதிதோஷங்கள் விலகின, மனம் தெளிந்தது. (29)

போர்முனையில் பகவானால் உபதேசிக்கப்பட்ட ‘ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை’ வெகுகாலம் கழிந்து விட்டதாலும், அரசு காரியங்களில் ஈடுபட்டிருந்ததாலும் சற்றே மறந்ததுபோல் ஆயிற்று. கண்ணன் திருவருளால் அந்த ஞானத்தைத் திரும்பவும் பெற்றான். (30)

அந்தப் பிரும்மஞானம் ஏற்பட்டதால் பிரகிருதி என்னும் மாயை மறைந்து, அவித்தை மற்றும் முக்குணங்களால் ஏற்படும் விகாரம் மறைந்து, இவையிரண்டும் மறைந்ததால் துவந்துவபாவம் விடுபட்டது. அதனால், லிங்கச் சரீரம் அழிந்து ஸ்தூலச் சரீரம் மட்டும் இருந்தது. அதிலிருந்தும் இப்பொழுது விடுபட்டு, அத்துவைத நிலைபெற்று சோகமற்ற பிரும்ம ஸ்வரூபமாகவே ஆயினான். (31)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வைகுண்டம் அடைந்ததையும், யாதவ வம்ச அழிவையும் கேட்ட தர்மர், மனோதிடம் கொண்டு சுவர்க்கம் செல்ல எண்ணினார். (32)

யாதவ வம்ச நாசத்தையும், கண்ணன் வைகுண்டம் அடைந்ததையும் அர்ஜுனன் கூறக் கேட்ட குந்திதேவியும் பகவானிடமே ஏகாந்த பக்தியுடன் மனத்தை அர்ப்பணம் செய்து, பிறப்பிறப்பு என்கிற உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுபட்டு இறைவனடி சேர்ந்தாள். (33)

கண்ணன், (காலில்) குத்திய முள்ளை வேறொரு முள்ளினால் எடுப்பது போல், ‘பூபாரம்’ என்கிற குத்திய முள்ளை, ‘தான் அவதாரம் செய்தல்’ என்கிற முள்ளினால் எடுத்துவிட்டு, பின்பு இருமுள்ளையும் தூக்கியெறிவது போல் யதுவம்சத்தாரையும் தன்னுடலையும் போக்கிக் கொண்டார். பகவானுக்கு பிறப்பும் இறப்பும் இல்லைதானே? பகவானுடைய லீலா வினோதங்கள் எல்லாம், மானுடத்துக்கு அப்பாற்பட்ட தெய்விகச் செயல்களல்லவா? (34)

நடிகன் நாடகத்தில் பற்பல வேடங்கள் தரித்து, நடித்துப் பின்பு அவ்வேடத்தைக் கலைத்து விடுகிறானல்லவா? அதேபோல் பகவானும் மத்ஸ்யம், கூர்மம் முதலிய வேடங்கள் தாங்கி, பின் தன் உடலை நீக்கியது போல், இப்போது ஸ்ரீகிருஷ்ண சரீரமேற்று பூபாரம் களைந்து அவ்வுடலையும் மறைத்தருளினார். (35)

அனைவரும் விரும்பிக் கேட்கும் திருவிளையாடல்கள் புரிந்த கண்ணன், என்றைய தினம் தன்னுடலை நீத்து வைகுந்தம் சென்றாரோ, அன்றே அஞ்ஞானிகள் (பண்படாத மனமுடையோர்கள்) அதர்மத்தில் ஈடுபடுவதற்குக் காரணமாகிய கலிபுருஷன் தோன்றினான். (36)

அப்பொழுது அறிஞரான தர்மநந்தனர், தன் நகரத்திலும் ராஜ்யத்திலும் ஒவ்வொருவர் வீட்டிலும் ஒவ்வொரு மனத்திலும் பேராசை, பொய், கவடு, இம்சை முதலிய அறஞ்சாரா தீயகுணங்கள் பரவுவது கண்டு ‘கலி பிறந்துவிட்டது’ எனவறிந்து, இவ்வுலகை நீத்து, மேலுலகம் செல்ல மனங்கொண்டார். (37)

பேரரசரான தர்மர், தன்னொத்த குணங்களும் வினயமும் உள்ள தன் பேரனான பரீக்ஷித்திற்குக் கடல் சூழ்ந்த இவ்வுலகிற்குத் தலைவனாக அஸ்தினாபுரத்தில் முடிசூட்டினார். (38)

அனிருத்தன் மகனான வஜ்ரநாபன் என்பவனை சூரசேன தேசத்திற்கு அரசனாக (வட) மதுரையில் முடிசூட்டினார். பின்பு, தர்மர் பிரஜாபதியைத் தெய்வமாகக் கொண்ட பிராஜாபத்தியம் என்கிற இஷ்டியைச் செய்து, ‘கார்ஹபத்தியம்’ என்கிற தீயைத் தன்மேல் (ஆத்ம சமாரோபணம் செய்து) ஏற்றிக் கொண்டார். தினமும் இல்வாழ்வான் என்பான் கார்ஹபத்தியம், தக்ஷிணம், ஆஹவனீயம் என்கிற மூன்று அக்னிகளையும் வளர்த்து ஹோமம் செய்ய வேண்டும். துறவு மேற்கொள்ளும்போது, அந்த மூன்று தீக்களையும் தன்னுள்ளேயே ஆவாஹனம் செய்து கொள்வான். தர்மர் இப்போது அனைத்தையும் விடுத்து துறவு மேற்கொள்ளப் போவதால், அந்தத் தீக்களையும் தன்னுள் அடக்கிக் கொண்டார். (39)

அங்கேயே (தனது அரண்மனையிலேயே) பட்டுவஸ்திரங்கள், ஆடையாபரணங்கள், யான்—எனது என்கிற அகங்கார—மமகாரங்கள், அவற்றிற்குக் காரணமான தளைகள் ஆகியவற்றை உதறித் தள்ளினார். (40)

பின், வாக்கு முதலிய பொறிகளை மனத்திலும், மனத்தைப் பிராணனிலும், பிராணனை அபானத்திலும், அபானத்தையும் அதன் செயலான வெளியேற்றுதலையும் அதன் அதிஷ்டான தேவதையான மிருத்யுவிலும், அந்த மிருத்யுவை ஐம்பூதங்களாலான இவ்வுடலிலும், பின் இவ்வுடலைச் சத்துவம் முதலிய முக்குணங்களிலும், அம்மூன்றையும் அனைத்திற்கும் காரணமான அவித்தையிலும் (பிரகிருதியிலும்), அவித்தையை ஜீவனிலும், அந்த ஜீவனை மாறுபாடற்ற பரமனிடத்திலும் லயிக்கச் செய்தார். காணப்படும் இவ்வுலகமனைத்தும் ‘பிரும்ம ஸ்வரூபமே’ என்று உணர்ந்தார். (41—42)

(பின்) மரவுரி உடுத்து, உணவை வெறுத்து, பேச்சையடக்கி மௌன விரதம்பூண்டு, தலையை விரித்துப் போட்டு, தன்னைப் பார்ப்பவர்கள் ஜடன், பித்தன், பேயன் என்று நினைக்குமாறும், எவரையும் எதிர்பாராமல் செவிடன் போல் எதையும் காதில் கேட்டுக் கொள்ளாமல் அரண்மனையை விட்டு வெளியேறி, மனத்தில் பரப்பிரும்மத்தைத் தியானித்தவண்ணம் மகான்கள் செல்லும் வடதிசை நோக்கிக் கிளம்பினார். வடதிசை சென்றவர்கள் திரும்பவும் சம்சார பந்தத்தை அடைவதில்லை. (43—44)

நிலவுலகில் மக்கள் அதர்மத்தின் தோழனான கலியினால் பீடிக்கப்பட்டது கண்ட பீமன் முதலிய சோதரர்களும் தமையனைப் பின்தொடர எண்ணி வெளியேறினார்கள். (45)

தன் அறநெறிகளைச் சரிவரச் செய்து முடித்த பாண்டவர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித் தாமரையே தங்களுக்கு அடைக்கலம் என்றறிந்து, அவரையே மனத்தில் தியானித்தனர். (46)

பகவானது திருவடிகளைத் தியானித்ததால் மனத்தில் ஆழ்ந்த பக்தி ஏற்பட்டது. அதனால் மனம் தூய்மையடைந்தது; செய்த பாவங்கள் ஒழிந்தன. வேறு எண்ணமின்றி பகவானது அழகான திருமேனியிலே மனம் லயித்தது. பாவமற்றவர்கள் மட்டுமேயன்றோ, அதில் லயித்துப் போவார்கள். அதனால், உலகியல் இன்பங்களில் ஈடுபாடு கொண்ட தீயோர்களால் அடைதற்கரியதும், நிர்மல மனமுடைய சான்றோர்களால் மட்டுமே அடையத்தக்கதுமான நற்கதியை அடைந்தனர். (47—48)

மனவடக்கம் கொண்ட ஞானியான விதுரரும் பகவானையே மனத்தில் தியானித்தவண்ணம், பிரபாஸக்ஷேத்திரத்தில் உடலை விட்டு, தன்னையழைத்துச் செல்ல வந்த பித்ரு தேவதைகளுடன் தன்னிருப்பிடமான வைவஸ்வத பட்டணத்தை அடைந்தார். (49)

தன் கணவன்மார்கள் தன்னையும் எதிர்பார்க்காமல் சென்றதைக் கண்ட திரௌபதி, வாசுதேவரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே தீவிரமான பக்தி கொண்டு, அவரையே அடைந்தாள். (50)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு மிகவும் அன்பர்களான பாண்டவர்களின் பரிசுத்தமான (சுவர்க்காரோஹணத்தை) முக்தியடைந்த சிரத்தையுடன் கேட்பவன், பகவானிடம் பக்தி பெற்று மோட்சத்தை அடைவான். ஏனெனில், அந்த வரலாறு பரம மங்களத்தை அளிக்கவல்லது.” (51)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினாறாவது அத்தியாயம் — பரீக்ஷித்தின் திக்விஜயம்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “சௌனக முனிவரே! பிறகு மகாபாகவதனான பரீக்ஷித் மகாராஜன் அந்தணச் சான்றோர்களின் அறிவுரைப்படி, இவ்வுலகைப் பரிபாலித்து வந்தான். அவன் பிறந்தபோது சோதிட வல்லுனர்கள் கூறியபடியே, அவன் அனைத்து நற்குணங்களும் நிரம்பியவனாக விளங்கினான். (1)

அவன் (தன் மாமன்) உத்தரனின் மகளான இராவதியை மணந்து ஜனமேஜயன் முதலான நான்கு குமாரர்களைப் பெற்றெடுத்தான். (2)

சரத்வான் குமாரரான கிருபாசார்யாரைக் குருவாகக் கொண்டு, கங்கைக் கரையில் (அந்தணர்களுக்கு) நிறைய தட்சிணைகள் தந்து, மூன்று அசுவமேத யாகங்களைச் செய்தான். அந்த யக்ஞத்தில் தேவர்கள் நேரிலேயே காட்சி தந்து அவிர்பாகம் பெற்று சென்றனர். (3)

வீரனான பரீக்ஷித் திக்விஜயம் செய்து வரும்போது ஓரிடத்தில் வேளாளனான கலிபுருஷன் அரசனைப் போல் வேடம் தாங்கி, ஒரு காளையையும் பசுவையும் காலால் உதைப்பதைக் கண்டு, அவனைப் பிடித்துத் தண்டித்தான்.” (4)

சௌனகர் கேட்கிறார்—— “பரீக்ஷித் மகாராஜா திக்விஜய காலத்தில் ஏன் கலியைத் தண்டித்தார்? பசுவைக் காலால் உதைத்த அரசவேடந்தாங்கிய அந்த வேளாளன் யார்? பரமபாக்கியம் செய்தவர் தாங்கள். இந்த நிகழ்ச்சி கண்ணனின் திருவிளையாடல்களோடு ஒன்றியிருக்குமானால் கூறுங்கள். அல்லது பகவானின் திருவடித்தாமரையில் பெருகும் தேனினைப் பருகும் பக்தர்களைப் பற்றியதாகவாவது இருக்குமானால் கூறுங்கள். வேறு வெட்டிப்பேச்சுக்களால் யாது பயன்? அதனால், நமது ஆயுள்தான் வீணாகிறது. (5—6)

ஸூதபுராணிகரே! மனிதர்கள் அற்ப ஆயுளுடையவர்கள்; மரணமடையக் கூடியவர்கள்; ஆயினும் முக்தியை விரும்புபவர்கள். அவர்களுக்கு நன்மை செய்யும் பொருட்டு இங்கு நைமிசாரண்யத்தில் நடக்கும் ஸத்ர வேள்வியில் ‘சாமித்ரகர்மா’ நடைபெறும்போது, நேரில் வருகை தரும்படி யமதர்மராஜனை அழைத்துள்ளார்கள். அவர் இங்கிருக்கும் வரை எவருக்கும் மரணம் ஏற்படாது. மானிட உலகில் அனைவரும் பகவானுடைய திருவிளையாடல்களாகிய அமுதைப் பருக வேண்டுமென்பதற்காகவே மகரிஷிகள், யமதர்மராஜனை இங்கு அழைத்து வந்திருக்கிறார்கள். (7—8)

சோம்பேறியும் அறிவிலியும் அற்பாயுளும் கொண்ட மனிதனின் ஆயுள் இரவில் தூக்கத்திலும், பகலில் பயனற்ற மற்ற செயல்களினாலும் வீணாகிறது.” (9)

ஸூதர் கூறலானார்—— பரீக்ஷித் அஸ்தினாபுரத்தில் ஆட்சி புரியும் போது, அவனது சேனைகள் பரிபாலனம் செய்யுமிடங்களில் கலிபுருஷன் நுழைந்தான் என்கிற கசப்பான செய்தியைக் கேட்டதும், போர் செய்வதற்கு ஒரு வாய்ப்பு ஏற்பட்டதால் வீரபுருஷனான அவன், போருக்குத் தயாராகி வில்லைக் கையில் ஏந்தினான். (10)

தேர்ப்படை, யானைப்படை, குதிரைப்படை, காலாட்படை என்கிற நால்வகைச் சேனைகள் புடைசூழ, சியாமவண்ணக் குதிரைகள் பூட்டப் பெற்று, சிங்கக்கொடியுடன் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட தனது தேரில் திக்விஜயம் செய்ய, தன் நகரிலிருந்து புறப்பட்டான். (11)

பத்ராச்சுவம், கேதுமாலம், பாரதம், உத்தரகுரு, கிம்புருஷம் முதலிய எல்லா தேசங்களையும் வென்று, கப்பங்களைப் பெற்றுக் கொண்டான். (12)

செல்லும் இடங்களிலெல்லாம் கண்ணனின் பெருமை, தன் முன்னோர்களது புகழ், அசுவத்தாமனின் பிரும்மாஸ்திரத்திலிருந்து கண்ணன் தன்னைக் காத்தது, யாதவ—பாண்டவர்களுக்கு இடையிலான நட்புறவு, கண்ணனிடம் அவர்களுக்கிருந்த பக்தி முதலியவற்றைச் செவிகுளிரக் கேட்ட பெருமனம் படைத்த பரீக்ஷித், அன்பினால் கண்கள் மலர, பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு, கண்ணனின் பெருமைகளைக் கூறியவர்களுக்கு பொன்னாரங்களையும் விலையுயர்ந்த பட்டாடைகளையும் அளித்தான். (13—15)

பகவான், தன் இனிய நண்பர்களான பாண்டவர்களுக்காகத் தேரோட்டினார்; மந்திர ஆலோசனைகளில் கலந்து கொண்டார்; ராஜசூய யாகத்தைக் காண வருபவர்களின் திருவடிகளை அலம்பும் கைங்கரியம் செய்தார்; தோழனாகத் தூது சென்றார்; இரவில் கையில் வேலேந்தி பாசறையின் வாயிலில் காவலிருந்தார்; அவர்களோடு சேர்ந்து உலாவினார்; அவர்களது நற்செயல்களைப் புகழ்ந்து பேசினார்; தானே சில சமயங்களில் தர்மரை வணங்குவார்; உலகத்தார் பாண்டவர்களை வணங்கும்படி செய்தார். இவ்வாறு தன் முன்னோர்களுக்கு, பகவான் செய்த மகத்தான உதவிகளையும், பரஸ்பரம் கொண்டிருந்த அன்புப் பிணைப்பையும் செவிகுளிரக் கேட்ட பரீக்ஷித், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடிகளில் மேலும் பக்தியை வளர்த்துக் கொண்டான். (16)

அரசன் பரீக்ஷித், தன் முன்னோர்கள் காட்டிய அறநெறியில் தினமும் ஒழுகிவருங்கால், இப்பொழுது சமீபத்தில் நடந்த ஒரு வியப்பான செய்தியைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். (17)

எருது உருக்கொண்டு தர்மதேவன் ஒற்றைக்காலால் நடந்து செல்கையில், கன்றையிழந்து கதறும் பசு போல் கண்ணீர் மல்க, ஒளி இழந்த முகத்துடன் பசு உருவம் தாங்கி நிற்கும் பூமிதேவியைப் பார்த்துக் கேட்டான். (18)

தர்ம தேவதை கேட்டது—— “மங்களமானவளே! உன் உடல் நலம்தானே? முகம் வாடி, களையிழந்து காண்கிறாயே? உன் மனத்தில் என்ன வருத்தமோ? தாயே! தூரத்திலிருக்கும் உன் உறவினர் யாரையாவது நினைத்து வருந்துகிறாயா? (19)

மூன்று கால்களையிழந்து ஒற்றைக் காலுடன் இருக்கும் என்னைக் கண்டு வருத்தமா? அல்லது அறநெறி தவறிய அற்பர்கள் என்னை ஆளப் போகிறார்களே என்று வருந்துகிறாயா? அல்லது இனி வேள்விகள் நடக்காதே, தேவர்களுக்கு அவியுணவு கிடைக்காதே என்று தேவர்களைக் குறித்த கவலையா? அல்லது வேள்வியின்மையால் அவியுணவு பெறாது இந்திரன் மழை பெய்யாது விடுவானே என்று கவலையா? அதனால், நம்மீது வசிக்கும் மக்கள் பஞ்சத்தால் வாடுவார்களே என்றுதான் கவலையா? (20)

பூமிப்பிராட்டியே! அரக்க மனம் கொண்ட மனிதர்களால், மகளிரும் குழந்தைகளும் துன்பப்படுத்தப்படுவார்களே? அந்தணர்கள் வேதமோதியும் அதைத் தவறான கர்மங்களுக்குப் பயன்படுத்தப் போகிறார்களே! பிரும்மத்தினிடம் பக்தியற்ற அறநெறி தவறிய மன்னர்களிடம், வேதமோதிய அந்தணர்கள் வேலை செய்யப் போகிறார்களே என்றெல்லாம் எண்ணி வருந்துகிறாயா? (21)

இன்றைய க்ஷத்திரிய அரசர்கள் முழுக்க முழுக்கக் கலியினால் தீண்டப்பட்டுத் தங்கள் குலதர்மங்களைக் கைவிடப் போகிறார்களே! போர் என்ற பெயரில் அரசாங்கங்களை அழிக்கப் போகிறார்களே! கண்ட இடங்களில் மக்கள் முறை தவறி உண்பது, குடிப்பது, உடுப்பது, முழுகுவது, புணர்வது என்றெல்லாம் வாழப் போகிறார்களே என்றெல்லாம் நினைத்து வருந்துகிறாயா? (22)

அல்லது, அம்மா பூதேவியே! உன் பாரத்தை நீக்க வேண்டியே பகவான், கண்ணனாகத் அவதாரம் செய்தார். அவர் செய்து போந்த திருவிளையாடல்களை நினைத்தாலே முக்தி சுகமும் வேண்டாமே என்பார்கள். அவர் நம்மைக் கை விட்டுச் சென்றுவிட்டாரே? என்றுதானே வருந்துகிறாய். (23)

வசுந்தரே! தேவர்களும் பூசனை புரியும் பேறு பெற்றவள் நீ. (ஏனெனில், இங்குதான் பகவானது இனிய திருவிளையாடல்களைக் காணவும் கேட்கவும் அதனால் இன்பமெய்தவும் முடியும்.) அப்படிப்பட்ட உனது சௌபாக்கியம், மிகவும் பலமுள்ள காலகதியினால் அபகரித்துக் கொள்ளப்பட்டதா? எந்த மனோவியாதியால் நீ இவ்வாறு துரும்பாய் இளைத்திருக்கிறாய்? அந்தக் காரணத்தை நீ என்னிடம் சொல்.” (24)

பூதேவி கூறுகிறாள்—— “தர்மதேவரே! நீங்கள் இப்பொழுது என்னிடம் கேட்பதெல்லாம் தாங்கள் அறிந்ததுதானே? பகவானது கருணையால்தானே தாங்கள் நான்கு கால்களுடன் விளங்கினீர்கள்? அவை உலகிற்கு நன்மை செய்யக் கூடியனவாயிற்றே! உண்மையுரைத்தல், தூயவனாயிருத்தல், பிறர் துன்பங்கண்டு வருந்துதல், கோபத்தையடக்கிப் பொறுமையைக் காத்தல், ஏழை—எளியோருக்குக் கொடுத்தல், போதுமென்ற மனம், தீவழி நில்லாமை, மனவொழுக்கம், புறப் பொறிகளில் அடக்கம் (புலனடக்கம்), தனக்குரிய தர்மநெறி நிற்றல், வேண்டியவன்—வேண்டாதவன் என்கிற வேறுபாடின்மை, பிறர் குற்றம் பொறுத்தல், லாபம் கிடைப்பினும் அதில் பற்றின்மை, நூல்களாராய்தல், ஆன்மஞானம், ஆசையின்மை, தவறு கண்டு கண்டித்தல், போரில் போராண்மை, தேஜஸ் (மகிமை), உடல் வலிமை, செய்ய வேண்டிய கர்மங்களில் மறவாமை, பிறருக்கு அடிமைப்படாதிருத்தல், செயலாற்றும் திறன், அழகு, வியாகூலம், அடையாளம், இளகிய மனம், அறிவுத்திறன், வினயம், ஒழுக்கமுடைமை, ஞான—கர்ம இந்திரியங்களின் திறன், இன்பத்தின் இருப்பிடம் (இன்பம் நுகர்தலுக்குத் தாளாமையின்மை), கலங்காமை, சஞ்சலமற்ற தன்மை, ஈடுபாடு (சிரத்தை), புகழ், எல்லோராலும் கௌரவிக்கப்படுதல், செருக்கின்மை ஆகிய குணங்களும், சான்றோர்கள் விரும்பும் மற்றுமுள்ள பலப்பல குணங்களும் இயற்கையிலேயே அமைந்து, அவை என்றும் குறைவுபடாமல் நிலவும் குணக்கடலான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இல்லாத உலகமாகிவிட்டதே! மேலும், கலிபுருஷன் வேறு இவ்வுலகைப் பார்க்கிறானே? என்றுதான் வருந்துகிறேன். (25—30)

என்னையும், தேவர் தலைவனான தங்களையும், தேவர்களையும், ரிஷிகளையும், பித்ருக்களையும், சாதுக்களையும், அனைத்து வருணத்தவர்களையும் நினைத்தே வருந்துகிறேன். (31)

பகவானையே தஞ்சமெனக் கொண்ட பிரும்மா முதலிய தேவர்கள், மகாலக்ஷ்மியின் கடாட்சத்திற்காகப் பல காலம் தவம் செய்கிறார்கள். (ஆனால்,) அந்த தேவியோ தனது வாழ்விடமான தாமரை பூத்தத் தடாகத்தை விடுத்து, பகவானது பாதகமலங்களின் அழகில் மயங்கி, அங்கேயே வாசம் புரிகிறாள். (32)

தாமரை, வஜ்ரம், அங்குசம், துவஜம் (கொடி) முதலிய ரேகைகள் அமைந்த பகவானது அழகு வாய்ந்த திருவடிகள் என்மேல் சஞ்சரித்ததால், மூவுலகிலும் மிகுந்த சௌபாக்கியம் உடையவளாக நான் விளங்கினேன். அதனால், சிறிது செருக்கடைந்த என்னை பகவான் கைவிட்டுவிட்டார். எனது பெருமைக்கு இது முடிவு காலம் (என எண்ணுகிறேன்). (33)

நூற்றுக்கணக்கான அக்ஷௌஹிணி சேனையாக விளங்கி, நலிந்த அசுர வம்சத்தரசர்களைக் கடிந்து, என் பாரத்தைப் போக்கினார். மூன்று காலையிழந்து வருந்தும் தர்மதேவதையான தங்களை, வீரச்செயல்களினால் நான்கு கால்களுடன் விளங்க வைக்கவே, யதுவம்சத்தில் அழகுத் திருமேனியராகத் தோன்றினார். அவர் வடிவெடுத்தது, அவரது இச்சையாலேயன்றோ! (34)

(மேலும்,) ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தனது அன்பான பார்வை, மனோக்ஞமான புன்னகை, இன்சொல் ஆகியவைகளால் ‘யானே கற்பரசி’ என்று செருக்கடைந்த சத்தியபாமை முதலிய தன் மனைவிகளின் செருக்கை நீக்கினார். அந்த பகவானது திருவடிகள் என்மீது பட்டதால், என்னுடலில் (தானியங்கள், பயிர்—பச்சைகள் என்கிற) மயிர்க்கூச்சலுண்டாயிற்று. புருஷோத்தமரான அந்தக் கண்ணனின் பிரிவை, எந்தப் பெண்தான் பொறுத்துக் கொள்ளமுடியும்?” (35)

இவ்வாறு தர்மதேவதையும் பூதேவியும் உரையாடிக் கொண்டிருக்கும்போது, மன்னன் பரீக்ஷித் கிழக்கு நோக்கிப் பாயும் சரஸ்வதி நதிக்கரையை (குருக்ஷேத்திரத்தை) அடைந்தான். (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினேழாவது அத்தியாயம் — பரீக்ஷித் கலியைக் கடிதல்

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சரஸ்வதி நதிக்கரையில், அரச வேடந்தரித்த ஒரு வேளாளன், காப்பாற்றுவதற்கு யாருமில்லை என்பது போல் நினைத்து, கையில் பிரம்பு கொண்டு ஒரு பசுவையும், ஒரு காளையையும் அடிப்பதை அரசன் பரீக்ஷித் கண்டான். (1)

வேளாளனால் அடிக்கப்படும் அந்த காளை (தர்மதேவதை) தாமரைத் தண்டு போல் வெளுத்திருந்தது. ஒற்றைக்காலுடன் வருந்தி பயத்தால் நடுநடுங்கிச் சிறுநீர் கழித்துக் கொண்டிருந்தது. (2)

பரீக்ஷித் அங்கு கண்ட பசுவோ அக்னிஹோத்திரம் முதலிய தர்ம காரியங்களுக்காகப் பாலைக் கறப்பது; வேளாளன் காலால் உதைப்பதால் கருணைக்காக ஏங்கி நிற்பது; கன்றும் இல்லை; முகத்திலோ கண்ணீர்; புல்லுக்காக ஏங்கி இளைத்த உடல். (3)

தங்கமயமான தேரில் நிற்கும் பரீக்ஷித் இதைக் கண்டு, வில்லில் நாணேற்றி இடிமுழக்கம் போன்ற உரத்த குரலில் கேட்டான். (4)

நான் காத்து நிற்கும் இவ்வுலகில் பலமற்றவர்களை வீணிலே துன்புறுத்தும் பலவானான நீ, வெளித்தோற்றத்தில் அரசனைப் போலிருக்கிறாய். செயலிலோ நீசனாகக் காண்கிறாயே. நீ யார்? (5)

காண்டீபனான அர்ஜுனனுடன் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வைகுந்தம் சென்ற பின், ஒருவருமில்லாத இவ்விடத்தில் நிரபராதிகளை அடிக்கும் நீ, குற்றவாளியே. ஆகவே, நீ வதைக்கப்பட வேண்டியவன். (6)

(இது, தர்ம தேவதையைப் பார்த்து கூறுவது) தாமரைத் தண்டுபோல் வெளுத்து மூன்று கால்களை இழந்து, ஒற்றைக் காலில் நின்று, காளையுரு தாங்கி நிற்கும் நீ யார்? தேவதையா? உன்னைக் கண்டு நான் மிகவும் வருந்துகிறேன். (7)

குரு வம்சத்தரசர்களின் தோள் வலிமையால் பரிபாலிக்கப்படும் இப்புவியில் உன்னைத் தவிர வேறெந்தப் பிராணியும் கண்ணீர் சிந்தியதில்லை. (8)

காமதேனுவின் குமாரா! வருந்தாதே. இந்த வேளாளனிடம் பயம் கொள்ளாதே. அம்மா! தீயோர்களைத் தண்டிக்க நானிருக்க, நீ ஏன் அழுகிறாய்? உனக்கு நன்மையே விளையும். (9)

நங்காய்! எந்த அரசனது ஆட்சியில் தீயோர்களைக் கண்டு மக்கள் பயமடைகிறார்களோ, அந்த மதங்கொண்ட மனிதனின் புகழ், ஆயுள், செல்வம், மேலுலகம் (உயர்ந்த கதி) ஆகியனவெல்லாம் அழிகின்றன. (10)

துன்பமடைந்தவர்களின் துன்பத்தைத் துடைப்பதுதான் அரசனது முதற்கடமை. ஆகவே, பிராணிகளுக்குத் துன்பம் தரும் இந்தத் தீயோனைக் கொல்லப் போகிறேன். (11)

காளையே! உன் நான்கு பாதங்களில் மூன்று கால்களை வெட்டியவன் யார்? ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தனான அரசனது அரசாட்சியில், உன்னைப் போன்று யாரும் துன்பமடையக் கூடாது. (12)

விருஷபமே! குற்றமே புரியாத சாதுவாகிய உன்னை உருக்குலைய வைத்தவன் யார்? சொல். இது பாண்டவர்களின் புகழுக்கு இழுக்கன்றோ? உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். (13)

குற்றமற்றவர்களுக்குத் துன்பமிழைப்பவனுக்கு எங்கும் எப்போதும் என்னிடம் பயமுண்டு. தீயோர்களைத் தண்டித்தால்தான் சான்றோர்கள் சுகமாக இருக்க முடியும். (14)

குற்றமற்றவர்களுக்கு அடக்குவாரின்றி பயமின்றி எவன் துன்பம் தருகிறானோ, அவன் தேவனேயானாலும், அவனது கைகளைத் தோள்வளைகளோடு வெட்டி வீழ்த்துவேன். (15)

அபாயமின்றி அமைதியாக இருக்கும் சமயத்தில் அறநெறிக்குப் புறம்பாக நடப்பவர்களையும், பிற தீயநெறிகளில் செல்வோர்களையும் தண்ட நீதிப்படி தண்டிப்பதும், தத்தம் அறநெறியில் ஒழுகுவோர்களைக் காப்பதும் அரசனது முதற்கடமை. (16)

தர்மதேவதை கூறுகிறது—— “பாண்டவர்களின் உயரிய நற்குணங்களைக் கண்டுதானே ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவர்களுக்காக தூது போதல், தேரோட்டுதல் முதலிய செயல்களைச் செய்தார். அவர்கள் வம்சத்தில் தோன்றிய தாங்கள், துன்பத்தால் நலிந்தவர்களுக்கு அபயமளிக்கும் சொற்களைக் கூறுவது நியாயம்தானே! (17)

அரசே! சாஸ்திரங்களில் தர்மநெறிகள் பலபடியாகக் கூறப்பட்டுள்ளதால், நாங்கள் அதைச் சரிவரப் புரிந்து கொள்ள இயலவில்லை. ஆகவே, எங்கள் துன்பத்திற்குக் காரணமானவன் யார்? எனத் தெரியவில்லை. (18)

பேதபுத்தியற்ற யோகிகள், ‘தனக்குத் தானேதான் துன்பத்திற்குக் காரணம்’ என்கின்றனர். சிலர் (ஜோதிடர்கள்) விதிதான் என்பர். வேறு சிலர் (மீமாம்ஸகர்கள்) கர்மவினைதான் என்கின்றனர். மற்றும் சிலரோ (சார்வாகர்கள்) இயற்கைதான் என்று கூறுகிறார்கள். இன்னும் சிலர் தெய்வமே காரணம் என்கின்றனர். (19)

வேறு சிலர் மனம்—வாக்குக்கெட்டாத பகவானிடமிருந்து (துன்பங்கள்) உண்டாகின்றன எனக் கருதுகின்றனர். (சிலர் துன்பத்தின் காரணத்தை மனத்தாலோ, சொல்லாலோ விளக்க முடியாது என்கின்றனர்.) அரசே! இவற்றில் எது சரி? என்பதை அறிவால் நீயே அறிந்து கொள்.” (20)

ஸூதர் சொன்னார்—— “சௌனகரே! தர்ம தேவதை இவ்வாறு கூறியதும், அரசன் பரீக்ஷித் மனந்தெளிந்து, வருத்தமொழித்து அமைதியாக அவனிடம் கூறலானான்.” (21)

அரசன் பரீக்ஷித் கூறுகிறான்—— “தர்மமறிந்தவனே! தர்மத்தைக் கூறுவதால் விருஷப வேடம் தாங்கி நிற்கும் தர்மதேவனே நீ என்று நினைக்கிறேன். அதர்மத்தைச் செய்தவனுக்கு எந்த நரகம் முதலியன உண்டோ, அதே நரகம் அந்த அதர்மத்தைச் செய்தவனைக் காட்டிக் கொடுப்பவனுக்கும் உண்டு, இல்லையா? (22)

அல்லது, பகவானது மாயையின் செயல் மனிதர்களின் மனத்திற்கும் வாக்கிற்கும் நிச்சயம் எட்டாதது என்பதே தெளிவு. (23)

(முன்பு கிருத யுகத்தில்) தவம், ஒழுக்கம், தயை, சத்தியம் என்ற நான்கு கால்களுடன் நீ இருந்தாய். பின், காலத்தின் கோலத்தினால் செருக்கு, புணர்ச்சி, புத்தி மயக்கம் — இவைகளால் உனது மூன்று கால்களும் ஊனமடைந்தன. (24)

தர்மதேவனே! இப்போது இந்தக் கலியுகத்தில் சத்தியம் என்கிற ஒரே பாதம்தான் மீதமிருக்கிறது. அதைக் கொண்டு எப்படியோ நீ உன்னைக் காத்துக் கொள்கிறாய். பொய்யால் வளரும் அதர்ம ரூபியான கலிபுருஷன், அந்தக் காலையும் ஊனமாக்க முயல்கிறான். (25)

இந்தப் பசு பூமிபிராட்டியே. இவளது பெரும் பாரம் (பாரதப்போர் என்கிற வியாஜத்தினால்) பகவானால் இறக்கி வைக்கப்பட்டது. அவரது அழகிய பாதங்கள் பட்டு எங்கும் ஆனந்தமாக இருந்தது. இப்பொழுது பகவான் வைகுந்தம் சென்றதால், அவரது பிரிவால் பொறுமையுள்ள பூமியும் கண்ணீர் விடுகிறாள். மேலும், ‘அந்தணர்களை ஆதரிக்காத வேளாளர்கள் அரசாட்சி செய்யப் போகிறார்களே?’ எனவும் வருந்துகிறாள்.” (26—27)

இவ்வாறு தர்மதேவதையையும் பூமிதேவியையும் சமாதானம் செய்து, வீரனான பரீக்ஷித் அதர்மத்திற்குக் காரணனான கலிபுருஷனைத் தண்டிக்கக் கூர்மையான கத்தியை எடுத்தான். (28)

பரீக்ஷித், தன்னைக் கொல்ல விரும்பியதையறிந்த கலிபுருஷன் பயந்து, அரச வேடம் களைந்து, அவனது திருவடியில் விழுந்தான். (29)

பரீக்ஷித் ஏழைகளுக்கு இரங்குபவன்; சரண்புகத்தக்கோன்; பெரும் புகழ் பெற்றவன். தன் காலடியில் விழுந்த கலிபுருஷனைக் கருணை கொண்டு கொல்லாது விடுத்து, புன்முறுவலுடன் (பின்வருமாறு) கூறலானான். (30)

பரீக்ஷித் கூறுகிறான்—— “மிக்க புகழ் வாய்ந்த குடாகேசனான அர்ஜுனனுடைய வம்சத்தில் உதித்த என்னை வணங்கிய நீ, எதற்கும் அஞ்சத் தேவையில்லை. (ஆனால்,) நீயோ அறநெறிக்குப் புறம்பானவன். ஆகவே, என் ஆட்சி நிலவும் இடத்தில் நீ இருக்கக் கூடாது. (31)

நீ, அரசர்களின் உடலில் புகுந்ததால், எங்கும் பிறர் பொருளின்மீது, ஆசை, பொய், திருட்டு, தீங்கிழைக்கும் எண்ணம், அறநெறி தவறுதல், தரித்திரம், கவடு, பகை, வஞ்சனை ஆகிய அதர்மநெறிக் கூட்டமே எங்கும் நிலவத் தொடங்கிவிட்டது. (32)

அதர்மத்திற்குத் துணை செல்பவனே! வேள்வி முறையறிந்த அந்தணோத்தமர்கள், இந்த பிரும்மாவர்த்தம் என்கிற தேசத்தில் வேள்விக் கடவுளான பகவானை வேள்விகளால் தொழுகின்றனர். ஆகவே, தர்மமும் சத்தியமும் நிலவும் இந்த இடத்தில் நீ இருக்கக்கூடாது. (33)

வேள்வியையே தன்னுருவாகக் கொண்ட பகவான் ஸ்ரீஹரி இங்குள்ள அசையும்—அசையாப் பொருள்கள் அனைத்திலும் உள்ளும் புறமும் காற்றுபோல் பரந்து விளங்குகிறார். இங்கு அவரை வழிபடுவோருக்கு வீணாகாத இஷ்டங்களையும் மங்களத்தையும் அளிக்கிறார்.” (34)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “யமனைப் போல் தண்டிக்க, கையில் கத்தியை ஏந்திய பரீக்ஷித் மன்னன் இவ்வாறு கட்டளையிடவே, நடுநடுங்கிய கலிபுருஷன் அவனிடம் பின்வருமாறு கூறினான்.” (35)

கலி கூறலானான்—— “சக்கரவர்த்தியே! (இப்புவி முழுவதற்கும் நீயே அரசன்.) உன் கட்டளைப்படி, நான் எந்த இடத்திலும் வசிக்கத் தயார். ஆனால் கையில், வில்—அம்பு தரித்துள்ள உன்னை எல்லா இடங்களிலும் காண்கிறேனே! (36)

அறநெறி வழுவா அரசனே! தங்கள் கட்டளைப்படி நான் அங்கிங்கு என்று அலையாதவாறு நிலையாகத் தங்கி நிற்க, உரிய இடத்தை நீங்களே சொல்லுங்கள்.” (37)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “கலிபுருஷன் இவ்வாறு வேண்டவே, அரசன் அவன் வசிப்பதற்காக சூதாட்டம், மது, பெண்டிர், பிராணி வதம் என்கிற நான்கு இடங்களை அளித்தான். சூதில் பொய், மதுவில் மதம், பெண்ணில் காமம், பிராணி வதையில் கொடூரம் என்கிற நால்வகைப் பாவங்களும் இந்த நான்கு இடங்களில்தானே தோன்றுகின்றன? (38)

(இந்நான்கும் ஒன்றாக இருக்கும் ஒரே இடத்தைத் தர வேண்டுமென) மேலும் கலி வேண்டவே, பரீக்ஷித் தங்கத்தை இருப்பிடமாகத் தந்தான். இவ்வாறு பொய், மதம், காமம், அகிம்சை, பகை என்கிற ஐந்தும் கலிக்கு இடமாயின. (39)

[குறிப்பு:— தங்கத்தில் (செல்வத்தில்) முன் கூறப்பட்ட நான்கு தோஷங்களைத் தவிர, பகை என்கிற ஐந்தாவது குற்றமும் உள்ளது என்பதை உணர்க.]

அதர்மத்திற்குக் காரணமான கலிபுருஷன், பரீக்ஷித் அளித்த இந்த ஐந்து இடங்களிலும் அவனது ஆணைப்படி வசிக்கலானான். (40)

ஆகையால், உய்ய வேண்டுமென விரும்பும் மனிதன், இந்த பொய் முதலிய ஐந்திலும் பற்று வைக்கக் கூடாது. (முக்கியமாக) மக்கள் தலைவனும் குருவும் அறநெறி நிற்பவனுமான அரசன், இவைகளில் ஆசை வைக்கக்கூடாது. (41)

தர்மதேவனின் தவம், ஒழுக்கம், தயை என்னும் ஊனமான மூன்று கால்களையும் திரும்பவும், அதோடு சேர்த்து வைத்தான். பூதேவியையும் தேற்றரவு (தெளிவு) செய்து செழிக்கச் செய்தான். (தர்மம் அதன் நான்கு பாதங்களுடன் ஒழுக்க நெறி நின்றதால் பூமி செழித்தது.) (42)

இத்துணை பெருமை கொண்ட பரீக்ஷித்துதான், இன்று தர்மர் வனம் செல்லுங்கால் அளித்த ஆட்சி பீடத்தில் வீற்றிருக்கிறான். (43)

அஸ்தினாபுரத்தில் இப்பொழுது விளங்கும் வேந்தன் பரீக்ஷித், குருவம்சத்தவருள் சிறந்தவன்; பெரும்பேறு பெற்றவன்; புகழின் எல்லை; பேரரசன். (44)

இவ்வளவு பெருமை வாய்ந்த அபிமன்யுவின் மகனான இந்த பரீக்ஷித் உலகை ஆளும்போது, நீங்கள் ஸத்ர வேள்வி செய்ய தீட்சை மேற்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.” (45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினெட்டாவது அத்தியாயம் — பரீக்ஷித் பெற்ற சாபம்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “அசுவத்தாமாவின் அஸ்திரத்தால் தாயின் வயிற்றிலிருக்கும் பரீக்ஷித் எரிக்கப்பட்டபோதிலும், அற்புதமான செயல்களுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அருளால் இறக்கவில்லை. (1)

அந்த பரீக்ஷித் பகவானிடமே மனத்தைச் செலுத்தியவனாகையால், ‘அந்தணனது சாபத்தால் தக்ஷகன் கடித்து, தான் இறக்கப் போகிறோமே?’ என்ற பெரிய பயத்திலும் கலங்கவில்லை. (2)

வியாசரது திருக்குமாரன் சுகருக்குச் சீடனாகி, பகவானது உண்மை தத்துவத்தை அறிந்து, அதனால் உலகியல் பற்றனைத்தையும் துறந்து, கங்கைக் கரையில் தனது உடலை நீத்தான். (3)

மிகவும் கீர்த்தி வாய்ந்த பகவானது அதிமதுரமான திருவிளையாடல்களைப் பற்றிப் பேசுபவர்களும், கேட்பவர்களும், அவரது திருவடித் தாமரைகளையே நினைத்து உருகுபவர்களும் மரணகாலத்தில்கூடக் கலங்குவதில்லை. (4)

சான்றோனான பரீக்ஷித் இவ்வுலகில் அரசனாக விளங்கும் வரை, கலிபுருஷன் இங்கு எங்கு நுழைந்தாலும், அவனது செயல்கள் செல்லாது. (5)

என்றைய தினம், எந்த நேரத்தில் பகவான் இவ்வுலகை விடுத்து (வைகுந்தம்) சென்றாரோ, அப்போதே அதர்மத்திற்குப் பிறப்பிடமான கலிபுருஷன் உலகில் நுழைந்துவிட்டான். (6)

வண்டு, மலர்களின் சாரமான தேனை மட்டும்தான் பருகும். அதுபோல் பரீக்ஷித்தும் எதிலும் நல்லதை மட்டும்தான் பார்ப்பவனாதலால், கலியிடம் இருந்த நல்ல தன்மைகளைப் பார்த்ததால், அவனிடம் வெறுப்புக் கொள்ளவில்லை. காரணம் என்னவென்றால் கலியுகத்தில் புண்ணிய கர்மாக்கள் செய்ய வேண்டுமென நினைத்தாலே போதும்; அதன் நற்பலன் கிடைத்துவிடும். தீய செயல்களை மனத்தால் நினைத்தால் மட்டும் தீமை பயக்காது; செயலில் முனைந்து ஆற்றினால்தான் தீமை பயக்கும். (7)

கலிபுருஷன் அறிவிலிகளிடம்தான் தன் கைவரிசையைக் காட்டுவான். விவேகிகளிடம் இவன் பயம் கொள்வான். இவனால் (பரீக்ஷித்தை) என்ன செய்ய முடியும்? ஓநாயைப்போல ஏமாளிகளிடம்தான் தன் வீரதீரச் செயல்களைக் காட்டுவான். (8)

நீங்கள் விரும்பிக் கேட்டபடி, புண்ணியமான பகவானது கதையோடு சம்பந்தப்பட்ட பரீக்ஷித்தின் கதையை உங்களுக்குச் சொன்னேன். (9)

பகவானது இனிய திருவிளையாடல்களைப் பற்றியும், அவரது திருக்கல்யாண குணங்களைப் பற்றியும் எவ்வளவு கதைகள் உள்ளனவோ, அவையனைத்தையும் நலம் விரும்பும் மக்கள் கட்டாயமாகக் கேட்கவேண்டும்.” (10)

சௌனகாதி ரிஷிகள் கேட்கின்றனர்—— “ஸூதரே! நீங்கள் மிகவும் நல்லவர். நீங்கள் வெகுகாலம் நீடூழி வாழ வேண்டும். மனிதர்களான நாங்கள் இறப்பு என்னும் நியதி உடையவர்கள். கண்ணன் கதையோ தெளிந்த ஆரா அமுது. அதையன்றோ, நீங்கள் எங்களுக்குச் சொல்கிறீர்கள்! (11)

இப்பொழுது நாங்கள் செய்யும் இந்த ஸத்ர யாகத்தின் பலன் கண்ணுக்குத் தெரியாது. வேள்விப் புகையால் எங்கள் உடல் நிறமே மாறிவிட்டது. ஆனால், தாங்களோ பகவானது திருவடித்தாமரையிலிருந்து பெருகும் தேனையல்லவா பருகச் செய்கிறீர்கள்? (12)

பகவத்பக்தர்களோடு ஒரு நிமிட ஸத்ஸங்கம் இருந்தாலும் போதும். அதற்கு ஈடாக சுவர்க்கத்தையோ, முக்தியையோ கூடச் சமமாகக் கருத மாட்டோம். அங்ஙனமிருக்க, அற்பமான மனித சுகத்தையா விரும்புவோம்? (13)

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற பிரகிருதி ஒட்டிய குணங்களைக் கடந்து நிற்கும் பகவானது சௌலப்யம் (எளிமை), சௌசீல்யம் (ஒழுக்கம்) முதலிய கல்யாண குணங்களின் எல்லையை யோகீசுவரர்களான பரமசிவன், பிரும்மா முதலியவர்கள்கூடக் காணமுடியவில்லையே! (அப்படியிருக்க,) மிகமிகப் பெரியோர்களால் அடைக்கலமாகப் பற்றப்பட்ட கண்ணனது கதையமுதத்தின் சுவையறிந்த எவன்தான், அதைக் கேட்டுப் போதுமென நிறைவடைவான்? (14)

சான்றோர்களுக்கு ஒரே பற்றுக்கோல் பகவானே. ஆகையால், அறிஞரே! பகவானையே எல்லாமாகக் கொண்ட தாங்களே, அவரது பாவனமான திருவிளையாடல்களைக் கேட்க விரும்பும் எங்களுக்கு, அதைச் சொல்ல வேண்டும். (15)

பரமபக்தனும் பரந்த மனமும் கொண்ட பரீக்ஷித், ஸ்ரீசுகர் உபதேசித்த எந்த ஞானத்தைக் கைக்கொண்டு பகவானது திருவடியாகிய முக்தியை அடைந்தான்? (16)

பரீக்ஷித்திற்குச் சொல்லப்பட்ட அந்த ஸ்ரீமத்பாகவதமான சரிதம் உயர்ந்த புண்ணியத்தை அளிக்கவல்லது; ஞானயோகத்தைத் தருவது; கண்ணனது திருவிளையாடல்களைச் சொல்வது; பக்தர்களுக்கு இன்பத்தை அளிப்பது. மனம் இனிக்கும் அந்தச் சரிதத்தை, எங்களுக்கு நன்கு புரியும்படி கூற வேண்டும்.” (17)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— என்னே வியப்பு! நான் அந்தணப் பெண்ணுக்கும் க்ஷத்திரிய தகப்பனுக்கும் பிறந்தவன். ஆகவே, நான் கடைப்பட்டவன். ஆனால், மகாபக்தர்களான உங்களோடு பேசுவது போன்ற சத்சங்கம், எனது நீசப் பிறவியையும் மனக்குறையையும் உடனேயே நீக்கிவிட்டதே! (18)

பகவான் ஸ்ரீஹரி எல்லையற்ற ஆற்றல் படைத்தவர். அவரது திருக்கல்யாண குணங்களுக்கோ முடிவேயில்லை! ஆகவே, மகான்கள் அவரை ‘அநந்தன்’ அதாவது அந்தமற்றவர் (முடிவற்றவர்) என்கின்றனர். சான்றோர்கள் அவர் ஒருவரையே தஞ்சமாகக் கொண்டுள்ளனர். அப்படிப்பட்ட பகவானது திருநாமங்களைச் சொல்பவனுக்கு, ‘தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்தோமே?’ என்கிற வருத்தம் எப்படி உண்டாகும்? அந்த வருத்தத்தை அது களைந்து விடுகிறது. (19)

பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் லக்ஷ்மிதேவியின் கடாட்சத்திற்காக ஏங்கி நிற்கின்றனர். ஆனால், திருமகளோ அவர்களையெல்லாம் ஒதுக்கிவிட்டுத் தன்னை அடைவதற்கு ஏங்கித் தவிக்காத பகவானுடைய திருவடித் துகள்களைச் சேவிக்கிறாள். பகவான் ஒப்புயர்வற்ற திருக்குணங்களை உடையவர் என்பதற்கு இது ஒன்றே போதாதோ? (20)

பிரும்மதேவர் பகவானது திருவடிகளை அலம்ப எடுத்த தீர்த்தம், அவர் திருவடிகளிலிருந்து பெருகிய கங்கையே. அந்த கங்கையே பரமசிவனையும் மூவுலகங்களையும் பரிசுத்தமாக்குகிறது. ஆகவே, உலகில் முகுந்தனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை விடுத்து, வேறு எவரைத்தான் ‘பகவான்’ என்று அழைக்க முடியும்? (21)

பகவானிடமே ஈடுபாடு கொண்ட மகான்கள், ‘யான், எனது’ என்கிற உலகியல் பற்றை நிமிட நேரத்திலே உதறித் தள்ளிவிடுகின்றனர். அகிம்சை, புலனடக்கம் — இவைகளையே அறநெறியாகக் கொண்ட பரமஹம்ஸத் துறவிகள் அடையும் உயர்ந்த பதவியையும் அடைகின்றனர். (22)

பகலவனைப் போன்ற ஒளிபடைத்த சான்றோர்களே! தங்களால் இயன்றவரைதான் பறவைகள் ஆகாயத்தில் பறக்க முடியும். அதேபோல ஞானிகளும் தங்கள் அறிவிற்கெட்டியவரைதான் பகவானது திருவிளையாடல்களை வர்ணித்துள்ளனர். ஆகவே, நீங்கள் கேட்பதால் நானும் என் அறிவுக்கெட்டியவரை பகவத் குணங்களைக் கூறுகிறேன். (23)

ஒருசமயம் பரீக்ஷித் வில்லைக் கையிலேந்தி, காட்டில் விலங்குகளை வேட்டையாடி வருகையில், பசி—தாகத்தினால் மிகவும் களைத்துப் போனான். (24)

எங்கு தேடியும் நீர் இருக்கும் இடம் காணாமல் அங்குள்ள ஒரு முனிவரின் ஆசிரமத்தில் நுழைந்தான். அங்கு முனிவர் அமைதியாகக் கண்மூடியவண்ணம் (தியானத்தில்) அமர்ந்திருக்கக் கண்டான். (25)

விரிந்த சடைமுடி அவரை மறைத்தது. ‘ருரு’ என்கிற மானின் தோல் போர்த்தியிருந்தார். ஐம்புலன்கள், ஐந்து பிராணன்கள், மனம், புத்தி — இவைகளின் செயலையடக்கி, ஜாக்ரத், ஸ்வப்னம், ஸுஷுப்தி (விழிப்பு, கனவு, தூக்கம்) என்கிற மூன்று நிலைகளையும் கடந்து, சமாதி நிலையிலிருந்து கொண்டு பரப்பிரும்மமாகவே விளங்கும் சமீக முனிவரைக் கண்டு, நீர்வேட்கையால் நா உலர தண்ணீர் வேண்டினான். (26—27)

அங்கு ஆசிரமத்தில், பரீக்ஷித் ஆசனம், அர்க்கியம், இன்சொல் முதலிய எதுவும் பெறாததால், முனிவர் தன்னை அவமதித்ததாக எண்ணி வெகுண்டான். (28)

சௌனகரே! பசி, தாகம் — இவற்றால் வாடிய பரீக்ஷித்திற்கு அந்தணரான சமீக முனிவரிடம் இதற்குமுன் இல்லாத பொறாமையும் கோபமும் திடீரென உண்டாயிற்று. (29)

கோபத்தால் வெளிச் செல்லுமுன் பரீக்ஷித் இறந்த பாம்பு ஒன்றை வில்லின் நுனியால் எடுத்து, அந்தப் பிரும்மரிஷியின் தோளில் போட்டுவிட்டுத் தன் நகருக்கு வந்தான். (30)

முனிவர் உண்மையிலேயே புலன்களையடக்கிக் கண்களை மூடி சமாதிநிலையில் இருக்கிறாரா? அல்லது, ‘அரசர்களால் நமக்கு ஆக வேண்டியது என்ன?’ என்று பொய்யான சமாதிநிலையா? (31)

அந்த மகரிஷியின் புதல்வனான சிருங்கி சிறுவனானாலும் தவ ஆற்றல் மிகுந்தவன். அவன் சிறுவர்களுடன் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும்போது, தன் தந்தைக்கு பரீக்ஷித் செய்த பாவச்செயலைக் கேட்டு, அங்கேயே சிறுவர்கள் நடுவில் இவ்வாறு கூறினான்—— “அரசர்கள், எச்சிலைச் சாப்பிடும் கொழுத்த காக்கைகள் போல, எத்துணை அநியாயம் செய்யத் துணிந்துவிட்டார்கள்? வீட்டு வாயிலைக் காக்கும் நாய், தன் யஜமானனையே கடிப்பது போல் இருக்கிறது, இவனது செயல். (32—33)

அரசர்கள் அந்தணர்களைக் காக்கப் பிறந்தவர்கள். வாயிற்காப்போன் பணியைச் செய்யும் அவர்கள், வீட்டிற்குள் நுழைந்து பாத்திரத்திலுள்ள சோற்றை எவ்வாறு புசிக்கலாம்? (34)

நெறி தவறுபவர்களைத் தண்டிக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வைகுந்தம் சென்றுவிட்டார். (அதனால், இவனைத் தட்டிக் கேட்பதற்கு எவரும் இல்லை? என்று நினைத்துவிட்டான் போலும்.) நான் இன்று அவனை தண்டிக்கிறேன். எனது தவத்தின் சக்தியைப் பாருங்கள்.” (35)

இவ்வாறு தன் தோழர்களான முனி குமாரர்களிடம் கூறி, கோபத்தால் கண்கள் சிவக்க, கௌசிகி நதியின் தீர்த்தத்தில் ஆசமனம் செய்து, வஜ்ராயுதம் போல் குறி தப்பாத சொற்களால் சாபத்தைக் கொடுத்தான். (36)

“இவ்வாறு நெறி தவறியவனும், எனது தந்தைக்குத் தீங்கு செய்தவனும், தன் குலத்திற்குக் கேடு விளைவித்தவனுமாகிய அவனை (பரீக்ஷித்தை), இன்றையிலிருந்து ஏழாம் நாள் என்னால் ஏவப்பட்ட தக்ஷகன் என்ற பாம்பு கடிக்கப் போகிறது.” (37)

(இவ்வாறு சாபமளித்துவிட்டு,) அந்த முனிகுமாரன் ஆசிரமம் வர, அங்கு தன் தந்தையின் கழுத்தில் செத்த பாம்பு இருப்பதைக் கண்டு மிக வருத்தமுற்று வாய்விட்டு அலறினான். (38)

சௌனக முனிவரே! மகனின் அழுகுரலைக் கேட்ட ஆங்கிரஸ கோத்திரத்தில் உதித்த சமீக முனிவர், மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்து, தன் தோளில் செத்த பாம்பு இருப்பதைக் கண்டு, அதை எடுத்தெறிந்தார். தன் மகனை நோக்கி, “குழந்தாய்! நீ ஏன் அழுகிறாய்? உனக்கு யார் என்ன கெடுதல் செய்தார்கள்?” என்று வினவினார். பாலகனும் நடந்ததையெல்லாம் கூறினான். (39—40)

சாபம் பெறத்தகாத அரசன் சபிக்கப்பட்டதைக் கேட்ட சமீக முனிவர், தன் மகனின் செயலில் மகிழ்ச்சி கொள்ளவில்லை. “அசடே! நீ பெரிய பாவத்தைச் செய்துவிட்டாய். ஒரு சிறிய குற்றத்திற்குப் பெரிய தண்டனை தந்துவிட்டாயே! ஐயோ, பரிதாபம்! (41)

பக்குவப்படாத புத்தியுடையவனே! பகவான் விஷ்ணுவிற்குச் சமமான அரசனைச் சாதாரண மனிதர்களுக்குச் சமமாக எண்ணாதே. அவ்வரசனுடைய பலத்தால் அல்லவா, குடிமக்கள் காக்கப்பட்டு பயமின்றி அனைத்து நன்மைகளையும் அடைகிறார்கள்? (42)

குழந்தாய்! அரசன் என்கிற பெயரில், பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் இவ்வுலகைக் காப்பாற்றாவிடில் திருடர்கள் மலிந்து, இடையன் இல்லாத ஆட்டு மந்தைபோல், மக்கள் ஒரு நொடியில் அழிந்துபோவார்கள். (43)

(இப்பொழுது) அரசன் இறந்துபோனவுடன் மக்களின் செல்வம் திருடர்களால் கொள்ளை போகும். அந்தப் பாவம் எவ்விதச் சம்பந்தமுமில்லாத நம்மைத்தான் வந்தடையும். மக்களும் ஒருவர்க்கொருவர் அடித்துக் கொள்வார்கள்; ஏசிக் கொள்வார்கள்; பசுக்களையும் பெண்களையும் செல்வத்தையும் அபகரித்துக் கொள்வார்கள். (44)

மேலும், வேதங்களில் கூறப்பட்ட வருணாசிரம தர்மங்களும், மக்களின் ஆசார—அனுஷ்டானங்களும் அழிந்துபோகும். மக்கள் செல்வத்திலும், காம சுகத்திலும் இச்சை கொண்டு நாய்—குரங்குகள் போல் கட்டுப்பாடின்றி உறவு கொள்வதால் ஜாதிக் கலப்பு ஏற்படும். (45)

பரீக்ஷித் மன்னன் தர்மத்தைக் காப்பவன்; சக்கரவர்த்தி; கீர்த்திமான்; பகவானின் உண்மை பக்தன்; அரசர்களில் ரிஷி போன்றவன்; அசுவமேத யாகம் செய்தவன். அவன் (இங்கே வந்தபோது) பசி—தாகம்—களைப்பினால் துன்பமடைந்தவன். ஆகவே, கருணைக்குப் பாத்திரமானவன். நாம் அவனைச் சபித்திருக்கக் கூடாது.” (46)

‘அறிவு முதிர்ச்சியற்ற இந்த பாலகன், குற்றமற்ற பக்தனான அரசனுக்குச் செய்த பாவத்தை அனைத்துயிர்கட்கும் ஆத்மாவான பகவான் மன்னிக்க வேண்டும். (47)

உதறித் தள்ளினாலும், ஏமாற்றினாலும், சபித்தாலும், அவமதித்தாலும், (ஏன்?) அடித்துத் துன்புறுத்தினாலும்கூட, பகவானுடைய உண்மை பக்தர்கள், தங்களுக்குச் சக்தியிருந்தும்கூடத் தன்னைத் துன்புறுத்தியவர்களுக்குத் தீங்கிழைக்க மாட்டார்கள்.’ (48)

இவ்வாறு தன் மகன் இழைத்த பாவத்தால் வருந்திய முனிவர், அரசன் செய்த தவற்றைத் தவறாகக் கொள்ளவில்லை. (49)

உலகில் பெரும்பாலும் சாதுக்கள் பிறரால் தனக்கு நேரும் சுகத்தைக் கண்டு மகிழ்வதோ, துன்பத்தைக் கண்டு துவள்வதோ கிடையாது. ஏனெனில், ஆத்மசாட்சாத்காரம் பெற்ற அவர்கள் இன்ப—துன்பங்களைக் கடந்தவர்கள். (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — பரீக்ஷித் வடக்கிருத்தலும், சுக முனிவர் வரவும்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— அடாடா! குற்றமற்றவரும், தனது தேஜஸை மறைத்துக் கொண்டு எளிமையாக விளங்குபவருமான முனிவரிடத்தில், ‘தவறாக நடந்து கொண்டேனே’ என்று, தான் செய்த தவற்றை நினைத்து நினைத்து மிகவும் வருந்தினான், பரீக்ஷித் மன்னன். (1)

முனிவர் உருவில் விளங்கும் பகவானை நான் அவமதித்துவிட்டேன். அதனால், தடுக்க இயலாத ஒரு பெரிய துன்பம் விரைவில் எனக்கு வரவேண்டும். அதுவே, எனது தவற்றுக்குப் பிராயச்சித்தமாக அமையவேண்டும். ஏனெனில், நான் மறுபடியும் இவ்வாறான தவற்றைச் செய்யக் கூடாதல்லவா? (2)

எனது தீயசெயலால், கோபம் கொள்ளச் செய்த அந்தணரின் கோபம் என்னும் அக்னி, எனது அரசையும், சேனைகளையும், நிறைந்த பொக்கிஷத்தையும் இப்பொழுதே எரிக்கட்டும். தவறு செய்த எனக்கு, அந்தணர்கள்—தேவர்கள்—பசுக்களிடம் தீமை புரியும் எண்ணம் இனி உண்டாகக் கூடாது. (3)

இவ்வாறு சிந்தனை செய்து கொண்டிருந்த மன்னன் பரீக்ஷித், சமீக முனிவரின் குமாரன் சிருங்கி (இன்றைய ஏழாம் நாள்) ‘தக்ஷகன் கடித்து மன்னன் மரணமடையட்டும்’ என்று சபித்த செய்தியை (சமீக முனிவர் அனுப்பிய மாணவன் மூலம்) அறிந்து கொண்டான். உலகியலில் பற்று மிகுந்த தனக்குத் துறவு மனப்பான்மை விரைவிலே பெறக் காரணமாக அமைந்த (தக்ஷகன் கடித்து இறப்பதாக அளித்த) சாபம் நன்மையின் பொருட்டே என எண்ணினான். (4)

இவ்வுலகு, அவ்வுலகு — இரண்டுமே பயனற்றவை என்று (சாபம் பெறுவதற்கு) முன்பே உணர்ந்திருந்த மன்னன், (இப்பொழுது அனைத்தையும் துறந்து) பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித் தொண்டே அனைத்தினும் சிறந்தது என்று நினைத்து, கங்கை கரையில் ‘பிராயோபவேசம்’ (வடக்கிருத்தல் — உயிர் பிரியும் வரை உண்ணாநோன்பிருத்தல்) மேற்கொண்டான். (5)

ஒளி மிக்க துளசி கலந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித் தாமரைகளின் தூளிகளால் தூய்மையடைந்த பெருநீர்க்கங்கை, மேலுலகம், கீழுலகம் மற்றும் அந்தந்த உலக நாயகர்கள் ஆகிய அனைத்தையும் தூய்மையாக்குகிறது. அவ்வாறு பெருமை பெற்ற அந்த கங்கையை, மரணத்தை எதிர் நோக்கி நிற்கும் யார்தான் அடையாமல் இருப்பான்? (6)

விஷ்ணுபதியான கங்கைக் கரையில் வடக்கிருத்தலை மேற்கொள்வது என்கிற உறுதியுடன், உலகியல் பற்றுகள் அனைத்தையும் துறந்து, (அதனால்) முனிவர்களைப் போல் விருத நியமம் பூண்டு, வேறெங்கும் மனதைத் திரிய விடாமல் ஒன்றுபட்ட மனத்தினனாய் முகுந்தனான பகவானின் திருவடிகளையே தியானம் செய்யலானான், பரீக்ஷித். (7)

(அப்பொழுது) இவ்வுலகைத் தூய்மை செய்யும் பெருமை படைத்த முனிவர்கள் (அரசனைக் காண) தம் சீடர்களுடன் அங்கு வந்தனர். பெரும்பாலும் சாதுக்களான சான்றோர்கள் தீர்த்தயாத்திரை செய்வது என்பதாகக் கொண்டு, அனைத்து (நதிகளையும்) தீர்த்தங்களையும் புனிதமாக்குகின்றனர். (8)

அத்ரி, வசிஷ்டர், சியவனர், சரத்வான், அரிஷ்டநேமி, பிருகு, ஆங்கிரஸர், பராசரர், விசுவாமித்திரர், மேலும் பரசுராமர், உதத்தியர், இந்திரப்பிரமதர், இத்மவாஹர், மேதாதிதி, தேவலர், ஆர்ஷ்டிஷேணர், பரத்வாஜர், கௌதமர், பிப்பலாதர், மைத்திரேயர், ஔர்வர், கவஷர், அகஸ்தியர், துவைபாயனரான வியாசர், பெருமை படைத்த நாரதர், மேலும் தேவரிஷிகள், பிரும்மரிஷிகள், ராஜரிஷிகள், அருணன் முதலிய காண்ட ரிஷிகள் எல்லோரும் வந்தனர். பலப்பல ரிஷிகளின் கோத்திரங்களில் தோன்றிய அம்முனிவர்களை, மன்னன் பரீக்ஷித் வணங்கி வரவேற்றான். (9—11)

அந்த முனிவர்கள் சுகமாக அமர்ந்ததும், திரும்பவும் ஒருமுறை வீழ்ந்து வணங்கி மனத்தூய்மையுடன் கைகளைக் கூப்பியவண்ணம் எதிரிலே நின்று கொண்டு, தனது விருப்பத்தைக் கூறலானான். (12)

பரீக்ஷித் கூறுகிறான்—— “சான்றோர்களான தங்களுடைய அருள்பெறும் மிகுந்த புண்ணியம் செய்த நாங்கள், (உண்மையில்) பிற மன்னர்களைக் காட்டிலும் பெரும் புண்ணியம் செய்தவர்களே. ஆகா! என்னே ஆச்சரியம்! என்னைப் போன்று நிந்திக்கத்தக்க செயலைச் செய்த அரசர்கள், பகவத் பக்தர்களான அந்தணர்களின் பாத தீர்த்தத்தைத் தங்கள் தலையில் தெளித்துக் கொள்ளவும் அருகதையற்றவர்கள்தான். அந்தோ பரிதாபம்! (13)

நானோ வெறுக்கத்தக்க செயலைச் செய்தவன்; பாவமான புத்தியுடையவன்; இல்லற இன்பத்தில் மிகவும் பற்றுதலுடையவன். பெருத்த பாவத்தைச் செய்த எனக்கு, உலகியலில் துறவு மனப்பான்மை ஏற்பட வேண்டுமென்று பகவானே அந்தணர் சாபமாக உருவெடுத்து வந்துள்ளார். உலகியலான பாழுங்கிணற்றில் வீழ்ந்தவன், எப்போதும் பயந்துதானே இருப்பான்? (14)

சான்றோர்களே! நான் இறைவனிடம் பக்தி கொண்டவன். தங்களைச் சரணமடைந்தவன் என்று நீங்கள் தெரிந்து கொண்டாலே போதும். கங்காதேவியும் இதைத் தெரிந்து கொள்ளட்டும். பிராமணனால் ஏவப்பட்ட வஞ்சனையுள்ள தக்ஷகன் என்கிற பாம்பு, என்னை நன்றாகக் கடிக்கட்டும். (கவலையில்லை.) நீங்கள் எனக்கு பகவானின் கதைகளைக் கூறுங்கள். (15)

நான், எந்தப் பிறவி பெற்றாலும், அந்தப் பிறவிகளிலெல்லாம் பகவானான வாசுதேவனிடம் எனக்கு அன்பும், அவரையே அண்டிய பக்தர்களிடம் நட்பும் உண்டாக வேண்டும். எல்லா உயிர்களிடமும் நட்பு உண்டாகட்டும். அந்தணர்களான உங்களுக்கு நமஸ்காரம்.” (16)

தீரனான பரீக்ஷித் இவ்வாறு நிச்சயம் செய்து, தன் மகனான ஜனமேஜயனிடம் அரசுரிமையை அளித்துவிட்டு, கங்கையின் தென்கரையில் கிழக்கு நுனியாகப் போடப்பட்ட தருப்பைப் புற்களின் மேல் வடக்கு நோக்கி அமர்ந்தான். (17)

அரசருக்கரசனான பரீக்ஷித் இவ்வாறு வடக்கிருத்தலை மேற்கொண்டது கண்ட விண்ணவர்கள் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு, அவன்மேல் மலர்மாரி பொழிந்தனர்; துந்துபி முதலிய வாத்தியங்களையும் முழக்கினர். (18)

அங்கு வந்த முனிவர்கள், மக்களுக்கு (நல்வழி கூறி) அருளுவதையே தங்களது குறிக்கோளாகக் கொண்டு வாழும் தகைமையர்கள். அவர்கள் மன்னனின் செயலை ‘நன்று, நன்று’ என்று ஆமோதித்துக் கொண்டாடி, பகவானது கல்யாண குணங்களைக் கூறலானார்கள். (19)

“ராஜரிஷி செம்மலே! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அருகிலேயே இருக்க விரும்பிய தர்மநந்தனர் முதலியோர், அரசர்கள் வீழ்ந்து வணங்கும் சிங்காசனத்தையே உதறித்தள்ளி விட்டனரே! அந்தக் குலத்தில் வந்த நீ செய்தது (அரசைத் துறந்து வடக்கிருத்தலை மேற்கொண்டது) ஒன்றும் வியப்பல்ல! (20)

பரம பக்தனான பரீக்ஷித் மாயையற்றதும் துன்பமற்றதுமான உயர்ந்த உலகை அடையும் வரை, நாம் அனைவரும் இங்கேயே இருப்போமாக.” (21)

முனிவர்களது பட்சபாதமில்லாத, பொருட்செறிவு நிறைந்த, இனிமையான, உண்மையான சொற்களைக் கேட்ட அரசன், பகவானது இனிய சரிதங்களைக் கேட்க ஆசைகொண்டு, அவர்களை வணங்கிப் பேசலானான். (22)

“மூவுலகங்களுக்கும் மேலான சத்தியலோகத்தில் வேதங்கள் நிஜ உருவில் விளங்குகின்றன. அவ்வேதங்களே இங்கு உருவெடுத்து வந்தனவோ? என்னுமாறு நீங்கள் அனைவரும் எண்டிசையினின்றும் இங்கு வந்துள்ளீர்கள். பிறருக்கு நன்மை புரிவதைத் தவிர, உங்களுக்கு இவ்வுலகிலோ பர உலகிலோ செய்ய வேண்டிய செயல் வேறொன்றுமில்லை. (23)

அந்தணர்களே! நான் உங்களையே நம்பி இருக்கிறேன். எந்த நிலையிலும், முக்கியமாக மரணத்தருவாயில் உள்ள ஒருவன், செய்ய வேண்டிய பாவமில்லாத செயல் என்ன? என்பதைச் சற்றுச் சிந்தித்துக் கூறுங்கள்.” (24)

(முனிவர்கள் வேள்வியே பாவமற்ற செயல் என்று ஒருவர்க்கொருவர் வாதம் செய்து கொண்டிருக்கையில்) உலகில் மனம் போனபடி விருப்பம் போல் உலவி வரும் வியாசரது திருக்குமாரரான சுகப்பிரும்மம், பெண்களும் குழந்தைகளும் சூழ்ந்து தற்செயலாய் அங்கு வந்தார். அவரோ, வேண்டுதல்—வேண்டாமை இல்லாதவர்; பிரும்மானந்தத்திலேயே என்றும் திளைப்பவர்; இன்ன வருணம், இன்ன ஆசிரமம் என்கிற கட்டுப்பாடற்றவர்; அவதூதர் (திகம்பரர்). (25)

வயதோ பதினாறு; மென்மையான பாதங்கள்; மென்மையான கைகள்; துடைகளும் மென்மையானவை; மென்மையான தோள்களும் கன்னங்களும்; மென்மையான உடல்; மனோகரமான உருவம்; அகன்ற கண்கள்; வளைந்த மூக்கு; சமமான காதுகள்; அழகான புருவங்கள்; சங்கு போன்ற கழுத்து; (26)

சதைப்பற்றால் மூடப்பட்ட தோள்பட்டை எலும்புகள்; பரந்துயர்ந்த திருமார்பு; நீர்ச்சுழல் போன்ற தொப்புள்; மூன்று மடிப்புடைய திருவயிறு; எண்டிசைகளே ஆடை (திகம்பரர்); பரந்து விரிந்த சுருள்சுருளான கேசம்; நீண்ட கைகள்; தேவதேவரான ஸ்ரீமந்நாராயணன் போன்ற காந்தி; (27)

நீலமேகச் சியாமள வர்ணம்; நித்திய யௌவன தேகம்; அழகான மனோகரமான புன்சிரிப்பு. அதனால், பெண்கள் விரும்பும் அழகு; தன் ஆன்ம ஒளியை மறைத்து உலா வருபவர். இருந்தும் இவருடைய (அக) அழகையறிந்த முனிவர்கள், தங்கள் தங்கள் ஆசனங்களிலிருந்து எழுந்து நின்று, அவரை (ஸ்ரீசுகரை) வரவேற்றனர். (28)

அவ்வாறு அதிதியாக வந்த ஸ்ரீசுகரை, மன்னன் பரீக்ஷித் தலைவணங்கி வரவேற்று உபசரித்தான். (தன்னையே அர்ப்பணித்தான். வரவேற்று உபசரிக்க தன்னிடம் வேறு உபகரணங்கள் இன்மையால் தலையாலே, பூசனை புரிந்தான் என்பது கருத்து.) அவரைத் தொடர்ந்து வந்த அஞ்ஞானிகளான பெண்களும் சிறுவர்களும் திரும்பிச் சென்றனர். அனைவரும் கொண்டாட ஸ்ரீசுகர் சிறந்ததோர் ஆசனத்தில் அமர்ந்தார். (29)

சான்றோர்களிலும் சான்றோரான ஸ்ரீசுக முனிவர், ஆகாயத்தில் சந்திரன், சுக்கிரன் முதலிய கிரகங்கள் மற்றும் அசுவினி முதலிய நட்சத்திரங்களால் சூழப்பட்டு விளங்குவதுபோல், ராஜரிஷிகள், தேவரிஷிகள், பிரும்மரிஷிகள் முதலியவர்கள் சூழ, ஒளிப்பிழம்பாக விளங்கினார்! (30)

பரம பாகவதனாகிய பரீக்ஷித், மங்காத புத்தியுடன் அமைதியாக அமர்ந்திருக்கும் ஸ்ரீசுக முனிவரை அணுகி வணங்கிய சென்னியனாய், கூப்பிய கையனாய் மிகவும் வணக்கத்துடன் திரும்பத் திரும்ப நமஸ்கரித்து இனிய மொழிகளால் கேட்கலானான். (31)

பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “பிரும்மரிஷி திலகமே! தாங்கள் கருணையோடு எங்களுக்கு அதிதியாக (விருந்தினராக) வந்தமையால், நாங்கள் சான்றோர்களின் புகழ்ச்சிக்குப் பாத்திரர்கள் ஆனோம். அற்ப க்ஷத்திரியர்களான எங்களைப் புனிதர்களாக்கினீர்கள். (32)

சாதுக்களை நினைப்பதாலேயே மக்களது வீடு முதலியன பாவனமாகின்றன. (அப்படியிருக்க,) அந்தச் சாதுக்களைத் தரிசித்தல், தொடுதல், திருவடிகளைத் தூய்மை செய்தல், இருக்கை அளித்தல் முதலியவைகளைச் செய்தால், அதனது பெருமை கூறத்தகுமோ? (33)

மகாயோகியே! பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனின் முன்பு அசுரர்கள் அழிவு எய்துவது போல, தங்கள் திருமுன்பு பெருத்த பாவங்களும் அழிந்தொழிகின்றன. (34)

பாண்டவர்களிடம் அன்பு கொண்டு, அவர்களுக்கு நன்மையே செய்யவேண்டும் என்ற கொள்கை கொண்ட பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் அத்தை பிள்ளைகளான பாண்டவர்களுக்குச் செய்த நன்மை போதாதென்று, அவர்களது பேரனாகிய என்னிடமும் அன்பு கொண்டுள்ளார் போலும்! (35)

இல்லையேல் (இறக்கும் இயல்பினனான) மனிதனாகிய எனக்கு, அதிலும் வெகுவிரைவில் மரணமடையப் போகும் எனக்கு, எவராலும் அறியவொண்ணா நடையுடைய சித்த புருஷராகிய கருணை வள்ளலான தங்கள் தரிசனம் எவ்வாறு கிடைக்கும்? (36)

உங்களிடமிருந்துதான் மற்றவர்களுக்குச் சாதன அனுஷ்டானங்களால் சித்தி ஏற்படுகிறது. ஆகவே, யோகாசார்யரான தங்களிடம் கேட்கிறேன், மரணத்தருவாயிலிருக்கும் ஒருவன் என்ன செய்ய வேண்டும்? (37)

பெரியோரே! மனிதன் எதைக் கேட்க வேண்டும்? எதை ஜபம் செய்ய வேண்டும்? என்ன செயல் செய்ய வேண்டும்? எதை நினைக்க வேண்டும்? எதை பஜனம் செய்ய வேண்டும்? அல்லது இதற்கு மாறாக கேட்கவோ, ஜபிக்கவோ, செய்யவோ, நினைக்கவோ, பஜிக்கவோ தகாதது எது? என்பதைக் கூற வேண்டுகிறேன். (38)

பிரும்மரிஷியே! தங்களைப் போன்ற சான்றோர்கள் இல்வாழ்வான் இல்லங்கள் எதிரில் மாடு கறக்கும் நேரம் வரை கூடத் தங்கி இருப்பதில்லையே!” (39)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “இவ்வாறு மன்னன் பரீக்ஷித் இனிமையான சொற்களால் ஸ்ரீசுகரைக் கேட்க, தர்மங்களறிந்த ஸ்ரீசுகர் பதில் கூறலானார்.” (40)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், முதலாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

முதலாவது ஸ்கந்தம் முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

இரண்டாவது ஸ்கந்தம்

முதலாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீபகவானது விராட் ஸ்வரூப வர்ணனம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “அரசனே! நீ கேட்ட கேள்வி மிகவும் சிறந்தது; உலகினருக்கு நன்மை நல்குவது; முக்திக்கு வழி. ஆகவே, ஆன்ம ஞானிகள் கொண்டாடுவது; மானிடர்கள் கேட்டறிய வேண்டியவற்றில் சிறந்தது. (1)

அரசரேறே! குடும்பப் பற்றுடையவர்களும், இல்லறத்தை நல்லறமாக நடத்துபவர்களும், ஆன்மதத்துவம் அறியாதவர்களுமான மானிடர்கள் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியவைகள் ஆயிரமாயிரம் உள்ளன. (2)

மன்னா! மனிதர்களின் அருமையான ஆயுள் இரவில் இன்பம் துய்ப்பதிலும் உறங்குவதிலும் வீணாகிறது. பகலிலோ பொருளீட்டுவதிலும் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவதிலும் வீணாகிறது. (3)

(மனிதன்) இவ்வுடல், மகன், மனைவி ஆகிய சுற்றமனைத்தும் பொய்யென்று சில நேரங்களில் உணர்ந்தாலும், அவற்றின் பற்றுதலை விட்டொழிக்கவில்லை. அவைகள் அழிந்து போவதைக் கண்ணெதிரில் கண்டும், அதைப் பற்றிச் சிந்திப்பதில்லை. (4)

(ஆகவே,) பரத வம்சத் திலகமே! பயமற்ற முக்தியை விரும்பும் ஒருவன் அனைத்தினுள்ளும் ஆன்மாவாக விளங்கும், பாவங்களைக் களைந்தொழிக்கும் — ஐசுவரியம் முதலிய ஆறு குணங்களும் நிரம்பிய — பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவிளையாடல்களைச் செவியாரப் பருகி, வாயாரப் பாடி, மனதார நினைத்தல் வேண்டும். (5)

ஆன்மா—ஆன்மாவற்றது என்கிற அறிவுபூர்வமான ஞானத்தினாலோ, பக்தியினாலோ, தனது வருணாசிரம அறநெறிகளைக் கடைப்பிடித்தொழுகுவதாலோ, அஷ்டாங்க யோகத்தினாலோ, தன் மரண காலத்தில் பகவானது நினைவு இருக்கும்படி செய்து கொள்ளுதலே, மானிடப் பிறவி பெற்றதன் சீரிய நோக்கமாகும். (6)

அரசே! ‘இதனைச் செய், இதனைச் செய்யாதே’ என்கிற அறநெறி கோட்பாடுகளை விலக்கி, நிர்குணமான பரப்பிரும்மத்திலேயே திளைத்து நிற்கும் ரிஷிகளும் முனிவர்களும்கூட, பெரும்பாலும் பகவானது கல்யாண குணங்களைக் கேட்பதிலும் சொல்வதிலுமே மகிழ்வுடன் ஈடுபாடு கொள்கிறார்கள். (7)

பகவானால் உபதேசிக்கப்பட்டு, பகவானுடைய திருநாமத்தையே தாங்கி நின்று பிரும்ம ஸ்வரூபத்தை அறியச் செய்வதில் வேதங்களுக்கொப்பான இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தை, துவாபர யுகத்தின் முடிவில் நான், எனது தந்தையான வியாசரிடமிருந்து கற்றறிந்தேன். (8)

அரசத் துறவியான பரீக்ஷித்! நிர்குணப் பிரும்மத்திடமே நிலைபெற்ற மனத்துடையவனாக இருப்பினும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவிளையாடல்கள் என் மனத்தைத் தன்பால் மிகவும் ஈர்த்ததால், நான் இந்த புராணத்தைக் கற்றறிந்தேன். (9)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் நீ மிகுந்த பக்தி கொண்டுள்ளதால், இதை உனக்குச் சொல்கிறேன். இதில் மிகவும் ஈடுபாடு கொண்டுள்ளவனது மனது, வெகு எளிதில் பகவானது திருவடித்தாமரைகளில் பயனை எதிர்நோக்காத பக்தி கொள்ளும். (10)

அரசே! உலகியல் இன்பங்களிலோ, சுவர்க்கம் முதலிய தேவருலக இன்பத்திலோ விருப்பு கொண்டுள்ளவன் மற்றும் இதற்கு முற்றிலும் மாறாக இவ்வுலகியல் துன்பங்களில் களைத்து, வெறுத்து, பயமற்ற துன்பமற்ற மோட்சத்தைப் பெற விரும்புபவன் யாராகினும், அந்த சாதகனுக்கும், யோகிகளான ஞானிகளுக்கும், விரும்பிய பயனை அளிக்கவல்லது ‘பகவானது திருநாம சங்கீர்த்தனமே’ என்று அனைத்து சாஸ்திரங்களும் முடிந்த முடிவாகக் கூறுகின்றன. (11)

தனக்கு நன்மையைத் தேடிக் கொள்வதில் சோம்பேறியாக இருந்தவனது நீண்ட வாழ்நாள், அவன் அறியாமலேயே விரைவில் கழிந்துவிடுகிறது. இதனால், அவனுக்கு ஏது நலம்? பொறுமையுடன் அறிவுபூர்வமாக, தனது நலம் பற்றிச் சிந்திக்கும் ஒருவனது குறைந்த நேரமும், சில மணித்துளிகளும்கூட மேலானதே. (12)

இக்ஷ்வாகு வம்சத்து அரசனான கட்வாங்கன், இவ்வுலகில் தனது ஆயுளின் முடிவை அறிந்து, ஒரு முகூர்த்தத்திற்குள் உலகியல் பற்றுகள் அனைத்தையும் துறந்து, பகவானது திருவடியை அடைந்தான். (13)

[குறிப்பு:— ஒருசமயம் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தரசனான கட்வாங்கன், தேவர்களது வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி அசுரர்களோடு போர் புரிந்து, தேவர்களை வெற்றியடையச் செய்தான். அதனால் மகிழ்ந்த தேவர்கள் வேண்டிய வரத்தைக் கேட்கச் சொல்ல, அரசன் தன் ஆயுளைப் பற்றிக் கேட்டான். தேவர்கள், ‘அரசே! இன்னும் ஒரு முகூர்த்தமே (இரண்டு நாழிகை அதாவது 48 நிமிடமே) உனது ஆயுள் மீதமிருக்கிறது’ என்று கூறக்கேட்டு, விரைவில் பூவுலகம் வந்து கங்கைக்கரையில் பகவான் ஸ்ரீஹரியைச் சரண்புகுந்து, அவரது திருவடி நிழலை அடைந்தான்.]

ஆனால், ஹே பரீக்ஷித்! உனக்கோ இன்னும் ஏழுநாட்கள் ஆயுள் நிச்சயம். (அதுவரை காலன் உன்னை அணுக முடியாது.) அதற்குள் உனக்கான நன்மையைத் தேடிக் கொள். (பரலோகத்திற்கு வேண்டிய சாதனங்களைச் செய்து கொள்.) (14)

இறக்கும் நேரம் வந்ததும் மனிதன் அதைக் கண்டு பயப்படாமல், பற்றின்மை என்னும் வாள் கொண்டு இவ்வுடலையும், அதைச் சார்ந்து நிற்கும் மனைவி, மக்கள், சுற்றம் ஆகிய அனைத்தின் பற்றினையும் வெட்டித் தள்ளவேண்டும். (15)

மனத்தில் திடங்கொண்டு வீட்டிலிருந்து வெளிக்கிளம்பி, பிரம்மசரிய விரதமேற்று, கங்கை முதலிய புண்ணிய நதிகளில் நீராடி, தூய்மையான ஏகாந்தமான தனியிடத்தில் தருப்பை, மான் தோல், வஸ்திரம் — இவைகளை ஒன்றன்மேல் ஒன்றாக அடுக்கி ஆசனம் அமைத்து, அதன் மேல் அமர்ந்து, தூய்மையும் மிகமிக மேலானதுமான அகார—உகார—மகார சேர்க்கையில் பிறந்த பிரணவ(ஓங்கார)த்தை மனத்திலிருத்தி ஜபிக்கவேண்டும். பிராணாயாமத்தால் மூச்சுக்காற்றை அடக்கி, பிரணவத்தை மறவாமல் ஜபித்துக் கொண்டே மனத்தையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். (16—17)

புத்தியின் துணைகொண்டு பொறிநுகர்பொருட்களில் செல்லும் ஐம்பொறிகளையும் மனத்தால் இழுத்து நிறுத்திக் கட்டவேண்டும். கர்மவாஸனையால் ஊசலாடும் மனத்தை ஆராய்ச்சியின் வாயிலாகத் தடுத்து, பரம மங்களமான இறைவனது திருமேனியழகில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். (18)

ஒருமுகப்படுத்திய மனத்தால், பகவானது மங்களமான திருமேனியில் ஏதாவது ஓர் அங்கத்தை (முக்கியமாகத் திருவடியை) இடையறாது தியானிக்க வேண்டும். இவ்வாறு ஒவ்வொரு அங்கமாகத் தியானித்து விஷய வாஸனைகளிலிருந்து ஓய்ந்த மனத்தை, வேறு விஷயங்களில் ஈடுபாடு கொள்ளாதவாறு பகவானது திருமேனியிலேயே ஒருமுகப்படுத்த வேண்டும். இவ்வாறு மனம் உபசமனம் (ஓய்வு) அடையும் இடமே, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள பகவானின் மேலான இடம். (19)

இவ்வாறு பகவானை மனத்திலிருத்தித் தியானம் செய்யும்போது, ரஜோ குணத்தாலும் தமோ குணத்தாலும் மனம் கவரப்பட்டு மயங்குமேயானால், பயமின்றித் தைரியத்தை மேற்கொண்டு யோகதாரணையால் அதைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவர வேண்டும். ஏனெனில், அந்த தாரணை ரஜோ குணத்தினால் உண்டாகும் சலனத்தையும், தமோ குணத்தினால் ஏற்படும் மயக்கத்தையும் அழித்துவிடும். (20)

தாரணை நிலைத்து நின்றதும், யோகி பரம மங்களரான பகவானைத் தியானத்தில் காண்கிறான். அப்பொழுது அவனுக்கு பக்தி யோகம் கிட்டுகிறது.” (21)

பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “பிரும்மரிஷியே! தாரணை எப்படிச் செய்யப்பட வேண்டும்? எதில் ஈடுபாடு கொண்டதாகச் செய்யப்பட வேண்டும்? எவ்வாறு செய்தால் மனிதனுடைய மனத்தில் உள்ள மாசு விரைவில் அழியும்?” (22)

ஸ்ரீசுகர் பதில் கூறுகிறார்—— “(அரசே!) ஆசனம், சுவாசம், (ஆன்மஞானமற்றவர்களிடம் கொண்ட) ஈடுபாடு மற்றும் புலன்கள் ஆகியவற்றை அடக்கி, புத்தியின் வாயிலாக ஆராய்ந்து, மனத்தை பகவானது ஸ்தூல உருவத்தில் ஒருநிலைப்படுத்த வேண்டும். (23)

உண்டானது, உண்டாகி இருப்பது, உண்டாகப் போவது என்ற முக்காலங்களிலும் இருக்கும் காரியரூபமான இந்தப் பிரபஞ்சம், பகவானுடைய விராட் திருமேனியில் காணப்படுவது. அது பெரியதனைத்திலும் பெரியது. (24)

நிலம், நீர், காற்று, தீ, வெளி, அஹங்காரம், மஹத் என்கிற ஏழு ஆவரணங்களால் (Sheel) மூடப்பட்ட (முட்டை வடிவமான) அண்டகோசமான இவ்வுடலில் வசிக்கும் புருஷன் ‘வைராஜன்’ என்றழைக்கப்படுகிறார். இவர்தான், முன்பு நான் கூறிய மிகப்பெரிதான பகவத் ஸ்வரூபமுடையவர். இவர்தான் தாரணைக்கு ஆசிரயமான இடம். இவரைத்தான் தியானம் செய்ய வேண்டும். (பகவானுடைய ஸ்தூல உருவத்தில் மனத்தின் தாரணை நிற்குமேயானால், பகவானுடைய சூட்சுமரூப விஷயமான பக்தி உண்டாகுமென்பது கருத்து.) (25)

பிரபஞ்சத்தைத் தோற்றுவித்த இந்த வைராஜ புருஷரான (விராட் ரூபியான) பகவானுக்கு பாதாள உலகம் — உள்ளங்கால்கள்; ரஸாதலம் — பாதங்களின் முன்பின் பக்கங்கள்; மஹாதலம் — கணுக்கால்கள்; தலாதலம் — இரண்டு முன்னங்கால்கள் என்று வேதமறிந்த சான்றோர்கள் கூறுகிறார்கள். (26)

விராட் ஸ்வரூபரான பகவானுக்கு சுதலம் — இரண்டு முழங்கால்கள்; அதலமும் விதலமும் — இரண்டு துடைகள்; பூதலம் — இடுப்புப் பகுதி; ஆகாயம் — தொப்புள் குழி என்கின்றனர். (27)

ஆதிபுருஷரான பகவானுக்கு நட்சத்திர உலகம் — திருமார்பு; மஹர் உலகம் — கழுத்து; ஜனோலோகம் — திருமுகம்; தபோலோகம் — நெற்றி; இவரது ஆயிரக்கணக்கான தலைகள், சத்திய உலகம். (28)

இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் — இவரது திருக்கரங்கள்; அனைத்து திசைகள் — காதுகள்; சப்தம் (ஒலி) — இவரது கேட்கும் திறன்; அசுவினீ தேவதைகள் — மூக்குத் துவாரங்கள்; மணம் (கந்தம்) — முகரும் சக்தி; ஒளிரும் அக்னி — வாய்; (29)

விஷ்ணு பகவானான இவருக்கு அந்தரிட்ச உலகம் — இரண்டு கண்கள்; சூரியன் — பார்க்கும் திறன்; இரவு—பகல் இரண்டும் — கண்ணிமைகள்; பிரும்மலோகம் — அவரது புருவ நெறித்தல்; நீர் — முகவாய்க்கட்டை (இரு கன்னங்கள்); சுவையுணர்வு — நாக்கு; (30)

வேதங்கள் — அவரது உச்சந்தலை (பிரும்மரந்திரம்); யமதர்மராஜன் — தெற்றிப்பற்கள்; மனைவி—மக்களிடம் கொள்ளும் பற்று — மற்றைய பற்கள்; மக்களுக்கு மயக்கத்தைத் தோற்றுவிக்கும் மாயை — இவரது புன்னகை; கடைக்கண் பார்வை — முடிவற்ற ஸ்ருஷ்டி (தோற்றம்); (31)

பகவானான இவருக்கு வெட்கம் — மேலுதடு; பேராசை — கீழுதடு. தர்மம் — திருமார்பின் முன்புறம்; அதர்மம் — முதுகு; பிரும்மதேவன் — ஆண்குறி; மித்ரர் மற்றும் வருணன் — விருஷணங்கள் (விரைகள்); சமுத்திரங்கள் — வயிறு; மலைகள் — எலும்புக்கூடு. (32)

அரசரேறே! உலகையே உடலாகக் கொண்ட இந்த பகவானுக்கு நதிகளனைத்தும் நாடிகள்; மரங்கள் — ரோமங்கள்; மிக்க பலமுள்ள வாயு — மூச்சுக்காற்று; காலத்தின் கதி — இவரது கைகால்களின் சேட்டை (நடை); சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்னும் முக்குணங்களின் செயல் — முடிவற்ற திருவிளையாடல். (33)

கௌரவகுல திலகமே! பிரபுவான ஈசனுக்கு மேகங்களே கேசங்கள்; சந்தியாகாலமே ஆடை; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள அவருக்கு மூலப்பிரகிருதியே இருதயம்; சஞ்சலங்கள் அனைத்திற்கும் இருப்பிடமான சந்திரனே மனம் — என்றும் கூறுகிறார்கள். (34)

அனைத்துமாக விளங்கும் பகவானுக்கு மஹத் தத்துவமே அறிவுத்திறனான சித்தம்; பரமசிவனே அஹங்காரம்; குதிரை, கோவேறு கழுதை, ஒட்டகம், யானை முதலியன நகங்கள்; மற்ற விலங்கினங்களும் பசுக்களும் அவரது இடுப்பில் விளங்குகின்றன. (35)

பறவைக் கூட்டங்கள் அவரது அற்புதமான படைப்புத் திறன்; ஆதிமனுவான ஸ்வாயம்புவ மனு இவரது புத்தி; மானிடர்கள் அவர் தங்குமிடம்; கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், சாரணர்கள், அப்சரசுகள் — அவருடைய ஷட்ஜம் முதலிய ஸ்வர ஸ்தானங்கள் [‘ஸரிகமபதநி’ என்னும் ஏழு ஸ்வரங்களும் பகவானது நாபி, இதயம், கண்டம் (தொண்டை), நாக்கு, மூக்கு முதலிய அவயவங்களிலிருந்து தோன்றியதாகச் சொல்லப்படுகிறது]; அசுரப்படை அவரது வீர்யம் என்றும் கூறப்படுகிறது. (36)

அந்த பகவானுக்கு அந்தணன் முகம், க்ஷத்திரியர்கள் திருக்கரங்கள், வைசியர்கள் துடைகள், வேளாளர்கள் அவரது திருவடிகள். பற்பல தேவர்களது பெயர்களைக் கொண்டு பற்பல திரவியங்களால் செய்யப்படும் பெரிய பெரிய வேள்விகளே அவரது செயல்கள். (37)

(அரசே!) நான் இப்பொழுது வர்ணித்துக் கூறிய திருமேனிதான், விராட் ஸ்வரூபரான பகவானது ஸ்தூல வடிவம். இதைத் தவிர வேறொன்றுமின்மையால் முக்தி பெற விரும்பும் சாதகர்கள் இதனையே அறிவால் நிச்சயித்து, மனத்தில் நிறுத்தித் தாரணை புரிகின்றனர். (மனிதன் தன் புத்தியினாலோ, மனத்தினாலோ நினைக்கக் கூடியன அத்தனையும், விராட்ரூபரான பகவானுடைய திருமேனியிலேயே விளங்குகின்றன. மனத்தினால் நினைப்பது எதுவாகினும், அது பகவானுடைய இந்த அவயவமே என்று நினைப்பதுவே ஸ்தூல உருவ தியானம்.) (38)

அனைவருடைய அறிவின் செயல்களால் நுகரப்படும் அனைத்தையும் தன்னுள்ளேயே கொண்ட பரமன், கனவுலகில் திரிபவன் தன்னைத்தானே பலபடியாக பல உருவங்களில் காண்பது போல், அந்தந்தப் பொருள்களாகக் காட்சிதரினும் அவர் ஒருவர்தான். இத்துணை பெருமை வாய்ந்த ஆனந்தத்தின் எல்லை நிலமான, சத்தியமே வடிவெடுத்த அந்த பகவானையே சேவிக்க வேண்டும். அவரை விட்டுவிட்டு வேறு பொருட்களில் நாட்டம் கொள்வானேயானால், அது அவனது வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாகும். உலகியல் தளைக்கு அடிகோலிவிடும். (கனவுலகில் கண்ட காட்சிகள் உண்மையல்ல என்பது போல், ஜீவாத்மா அறிவின் மூலம் அடையும் அனுபவங்களும் உண்மையற்றனவே.)” (39)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இரண்டாவது அத்தியாயம் — யோகவழியில் முக்தி

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “பரமாத்மாவிடமிருந்து தோன்றிய பிரும்மதேவர் உலகத்தைப் படைக்கத் தொடங்கும் முன், முன்பு கூறப்பட்ட வைராஜ தாரணையால் ஸ்ரீமந்நாராயணனை மகிழ்ச்சியடையச் செய்து, பிரளய காலத்தில் தான் இழந்த படைக்கும் ஆற்றலின் அறிவைப் பெற்று, அதனால் பழுதற்ற அறிவுத் திறனையும் நிச்சய புத்தியையும் அடைந்து, பிரளயத்திற்கு முன்பு இருந்தது போலவே இவ்வுலகைப் படைத்தார். (1)

சப்த பிரும்மம் என்கிற வேதம், அதன் பொருளை இலைமறை காய்மறையாகத்தான் கூறும்; விளக்கமாகக் கூறாது. (அதனால்தானே, அதற்கு ‘மறை’ என்று பெயர்.) ஆனால், மனிதனது அறிவு அதில் கூறப்படும் (சுவர்க்கம் முதலிய) பெயர்களை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு (அதன் உண்மைப் பொருளை அறியாமல்) இன்பம் பெற விரும்புகிறது. மாயாமய உலகில் சுற்றித் திரிபவனைப் போல், கர்மவாஸனையால் சுகத்தைத் தேடியலைகிறான். ஆனால், மாயாமயமான இவ்வுலகில், உண்மையான இன்பம் இருந்தால்தானே பெறமுடியும்? (2)

ஆகவே, அறிவுள்ளவன் அவ்வாறு வேதங்களில் கூறப்படும் சுவர்க்கம் முதலிய பேறுகளில், நம் வாழ்க்கைக்குப் பயன்படுவதை மட்டும் ஏற்று மற்றதை விலக்க வேண்டும். அவற்றிலும் ‘இது உண்மையான அழியாத இன்பத்தை அளிக்காது’ என்கிற நிச்சய புத்தியினால் பற்றற்றவனாக இருக்கவேண்டும். ஒவ்வொரு நிமிடமும் எச்சரிக்கையோடு இருக்கவேண்டும். வினைப்பயனால் இவ்வுலகியல் பொருள்கள் முயற்சியின்றியே கிடைக்குமேயானாலும், அதற்கான சிறு முயற்சியும் வீணோ என்று எண்ணிப் பார்த்து, அம்முயற்சியையும் கைவிட வேண்டும். (3)

படுத்துறங்க இயற்கையில் இறைவன் அளித்த பூமியிருக்க, பஞ்சுமெத்தை எதற்கு? இறைவன் தந்த இரு கைகளிருக்க, பஞ்சுத்தலையணைக்கு அலைவதா? உணவு, நீர் அருந்த இரு உள்ளங்கைகள் படைத்திருக்க, தனியாகப் பாத்திரங்கள் எதற்கு? இடுப்பில் உடுத்தி மானத்தைக் காக்க மரவுரிகளும் திசைகளும் இருக்க, பட்டாடைகள் தேவைதானா? (4)

அணிந்துகொள்ள வழிநெடுக கந்தை துணிகள் இல்லையா? பசித்தால் காய்கனிகள் தர பிறருக்கென்றே வாழும் மரங்கள் இல்லையா? தாகம் தீர்க்க நதிகளில் நீரில்லையா? நதிகள் வற்றிவிட்டனவா? வாழ்வதற்கு (தங்குவதற்கு) மலைக்குகைகள் திறந்துதான் இருக்கின்றன. அனைத்திற்கும் மேலாகத் தன்னடியார்களைக் காப்பதற்கென்றே எவராலும் வெற்றி கொள்ள இயலாத இறைவன் இருக்கிறானே! அவ்வாறிருக்க, அறிவாளி ஒருவன் செல்வச் செழிப்பால் செருக்கித் திரியும் மற்றொருவனை ஏன் அண்டிப் பிழைக்க வேண்டும்? (5)

ஒவ்வொரு ஜீவனின் உள்ளத்திலும் தானாகவே வலுவில் வந்து குடியிருக்கும் இறைவன் அழிவற்றவன்; வேண்டியவர்—வேண்டாதவர் என்கிற வேறுபாடின்றி அனைவருக்கும் அன்பன்; என்றும் நிலைத்து நிற்கும் சத்தியமே வடிவெடுத்தவன்; அனைவரும் கொண்டாடும் கல்யாண குணங்களுடையவன். அவ்வாறான இறைவனை உண்மையான அன்புடன் மகிழ்ச்சியோடு பற்றற்றவனாகச் சேவிக்க வேண்டும். அவ்வாறு வணங்குவதால் பிறப்பு—இறப்புச் சுழற்சியில் அழுத்தும் அஞ்ஞானம் நம்மை விட்டு விலகும். (6)

இந்த உலகியல் வாழ்வே, யமதர்மராஜனது உலக வாயிலிலுள்ள நெருப்பு மயமான வைதரணி நதி போன்றது. தனது முன்வினைப்பயனால் இதில் வீழ்ந்து துன்பம் அனுபவிக்கும் ஒருவனைப் பார்த்தும், மற்றவன் மெய்யான இறைவனை நினைத்து உருகுவதை விடுத்து, பொய்யான இவ்வுலக விஷயங்களை நினைத்து ஏங்குகிறானே? இவனைக் கர்மத்திலே திளைக்கும் ஒரு விலங்கு என்பதைத் தவிர, வேறு என்ன சொல்வது? (ஆகவே, பகவானிடம் பக்தி கொண்டிருப்பதுதான் மனிதத்தன்மை ஆகும்.) (7)

தனது நான்கு திருக்கரங்களிலும் தாமரைமலர், சங்கு, சக்கரம், கதை — இவைகளை ஏந்திய புருஷோத்தமரான பகவானை, சிலர் தங்கள் உடலிலேயே விளங்கும் இதயாகாசத்தில் ஒரு சாண் உயரமுள்ளவராக தாரணையால் இருத்தி வைத்துச் சேவிக்கின்றனர். (8)

அவ்விறைவனோ மலர்ந்த திருமுகம் கொண்டவர்; தாமரையிதழ் போன்று அகன்ற அழகிய திருக்கண்கள்; இடுப்பில் கதம்ப புஷ்பத்தின் கேசரங்கள் போன்று மஞ்சளான பட்டாடை; விலைமதிக்கவொண்ணா இரத்தினங்கள் பதிக்கப் பெற்ற பொன்னாலான தோள்வளைகள்; ஒளிரும் இரத்தினங்கள் அமைந்த கிரீட குண்டலங்கள். (9)

அவரது மென்மையான திருவடித்தாமரைகளை மலர்ந்த தாமரை மலரின் நடுப்பகுதி போன்ற தமது இதய கமலங்களில் இருத்தித் தியானிக்கின்றனர், யோகிகள். அவரது திருமார்பில் திருமகள் வாஸம் செய்யும் ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மரு; கழுத்திலே கௌஸ்துபம் என்னும் இரத்தினம் மற்றும் வாடாத வனமாலை; (10)

அரையிலே நவரத்தினங்களிழைத்த அரைஞாண்; விரல்களில் விலைமதிக்கவொண்ணா மோதிரங்கள்; திருவடிகளில் கொலுசும் தண்டையும்; கைகளில் இரத்தின வளையல்கள்; வழவழப்பான மாசற்ற சுருண்ட கறுத்த கேசங்கள்; அழகுற விளங்கும் திருமுகமண்டலத்தில் புன்னகை; (11)

கம்பீரமான மந்தகாசம் கொண்ட திருக்கண் பார்வை; அதனால் அசைகின்ற புருவ நெளிவு; அந்த அசைவினாலேயே அடியார்களுக்கு அருளை வாரி வழங்கும் ஒய்யாரம். நினைத்தபொழுதே வந்து காக்கும் அந்தப் பரமனை, மனம் தாரணையால் நிலைபெறுகிற வரையில் சலிக்காது தியானம் செய்ய வேண்டும். (12)

இவ்வாறு அந்த இறைவனது திருவடி முதல் புன்னகை கொண்ட திருமுகம் வரை தியானிக்க வேண்டும். இதனால் சித்தம் மெல்ல மெல்லத் தூய்மையடைந்து, அதனால் தியானம் இடையீடின்றித் தொடர்ந்து நிலைத்து நிற்கும். இவ்வாறு ஓர் அங்கம் தியானத்தில் நன்கு நிலைத்துவிட்ட பிறகு, இறைவனது அடுத்த அங்கத்தைத் தியானிக்கத் தொடங்க வேண்டும். (முதலில் திருவடி, பின் கணுக்கால், முழந்தாள், துடை, இடுப்பு, திருவயிறு, திருமார்பு, கழுத்து, திருக்கரங்கள், திருமுக மண்டலம் என்றவாறு.) (13)

அவர், பிரும்மா முதலியவர்களுக்கும் மேலானவர்; அனைத்தையும் பார்ப்பவர்; அனைத்திற்கும் ஈசுவரன். அவரே சர்வ சாட்சி. ஸகுணம், நிர்குணம் எல்லாம் அவரது திருவுருவங்களே. அவரிடம் நிலைத்த பக்தி ஏற்படும்வரை சாதகன், தனது நித்திய கர்மங்களைச் செய்துகொண்டு, முன்பு கூறியபடி ஸ்தூல வடிவான இறைவனை ஒருநிலைப்பட்ட மனத்துடன் தியானிக்கவேண்டும். (14)

அரசே! ஒரு யோகி தன் உடலை விட்டுவிட விரும்பினால், இடம்—காலம்—நிகழ்வுகளில் மனம் ஈடுபடாமல் பார்த்துக் கொண்டு, அசைவற்ற சுகமான நிலையில் அமர்ந்து, புலன்களை அதன் வழியில் செல்லவிடாது தடுத்து நிறுத்தி, பிராணாயாமத்தால் மூச்சைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். (மூச்சையடக்கினால் மனம் அசையாது. மனம் அசையாது கட்டுப்படுமேயானால் புலன்கள் இங்குமங்கும் ஓடாது.) (15)

புலன்களை வசப்படுத்த மனத்தையும், அந்த மனத்தை புத்தி கொண்டும் தன்வயப்படுத்தி, பின் மனம், புத்தி இரண்டையும் பகுத்தறிவு அருளும் க்ஷேத்ரக்ஞனிடம் ஒன்றுபடச் செய்ய வேண்டும். அதன்பின் மனம், புத்தி, க்ஷேத்ரக்ஞன் மூன்றையும் ஒவ்வொரு ஜீவனுள்ளும் அந்தர்யாமியாக விளங்கும் சுத்த சத்துவமான ஆத்மாவில் லயமடையச் செய்ய வேண்டும். பின் மனம், புத்தி, க்ஷேத்ரக்ஞன், ஜீவாத்மா என்கிற நான்கையும் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள பரமாத்மாவிடம் லயமடையும்படி செய்தால், அதன்பின் பரமசாந்திதான், அமைதிதான்! இவ்வாறு சாந்தியடைந்த பின், அந்த சாதகனுக்கு எவ்விதக் கடமையும் இல்லை. (16)

பகவானது கால ஸ்வரூபம், பிரும்மா முதலிய அனைத்து தேவர்களையும் கட்டுப்படுத்துகிறது. தேவர்களோ உயிரினங்களின் புலன்களுக்குரிய தேவதைகளாக இருந்து, அவைகளை ஆட்டிப் படைக்கின்றனர். ஆனால், பரமாத்ம ஸ்வரூபலயத்தில் இருப்பவனை, பகவானுடைய காலரூபமான சக்திகூட ஒன்றும் செய்ய இயலாது. அவ்வாறிருக்க, தேவர்கள் என்ன செய்ய முடியும்? இறைவனது பிரகிருதி(மாயை)யும் அவனை ஒன்றும் செய்ய முடியாது. பிரகிருதியே செயல்பட இயலாதபோது மஹத், அஹங்காரம், முக்குணங்கள் முதலியன, அவனை என்ன செய்ய முடியும்? (17)

அனைத்தையும் உதறித் தள்ளிவிட விரும்பிய யோகிகள், பரமாத்மாவைத் தவிர மற்றவை அனைத்தையும் ‘இதுவல்ல, இதுவல்ல’ என்று ஒதுக்கி விடுகிறார்கள். அவ்வாறிருக்க, தன் உடலையும், அதனைச் சார்ந்து நிற்கும் மனைவி—மக்களையும் ‘இது நான்; இவர்கள் என்னைச் சேர்ந்தவர்கள்’ என்று எப்படி நினைப்பான்? அவன்தான் இறைவனது திருவடிகளை ஒரு நொடியும் பிரிவின்றிக் கட்டித் தழுவி நிற்கிறானே? இந்த அன்பு கனிந்த லயத்தைத்தான் அடியார்கள் ‘இறைவனது பரமபதம்’ என்கின்றனர். அனைத்து அறநெறி நூல்களின் துணிந்த முடிவும் இதுதான். (18)

இவ்வாறு யோகியான சாதகன், (நானே பிரும்மம் என்கிற) பிரும்ம பாவத்தில் இருந்து கொண்டு, பெரியோர்களான ஆசார்யர்களின் கருணை உபதேசத்தால் புலன்களின் செயலை அடக்கி உடலை விடவேண்டும். முதலில் தன் ஆசன வாயிலைத் தன் குதிகால்களால் அழுத்திக் கொண்டு அமரவேண்டும். பின், தன் உடலில் காற்று உருவில் இருக்கும் பிராணன், அபானன் முதலிய வாயுக்களை, தொப்புள், இதயம், மார்பு, உள்நாக்கு, புருவங்களின் நடுவு, பிரும்மரந்திரம் என்னும் ஆறு இடங்களுக்கு ஒன்றின்மேல் ஒன்றாகக் கொண்டு போகவேண்டும். (அவன் மூச்சுக் காற்றைத் தன்வயப்படுத்தியவன் என்பதால், இவ்வாறு பிராணனை ஒடுக்குவதில் சிரமம் இருக்காது.) (19)

மணிபூரகம் என்கிற தொப்புளில் உள்ள பிராணனை இதயத்தில் உள்ள அனாகத சக்கரத்திலும், பின் பிரும்ம நாடி (உதானப் பிராணன்) வழியாக மார்பிலுள்ள விசுத்தி சக்கரத்திற்கும் கொண்டு செல்ல வேண்டும். அங்கிருந்து தன் சித்தத்தையடக்கி, புத்தியால் அநுசந்தானம் செய்து கொண்டு, பிராணனை உள்நாக்குக்கு (விசுத்தி சக்கரத்தின் மேல்பாகத்திற்கு)க் கொண்டு போக வேண்டும். (20)

[குறிப்பு:— யோகப்பியாஸம் இல்லாதவனுக்கும் இதுவரை சொல்லப்பட்ட வழியில்தான் இறுதி காலத்தில் பிராணன் வெளியேறுகிறது. தொண்டைக் குழியில் உள்ள பிராணன் சாமானியனுக்கு கண், காது, மூக்கு, வாய் — இவைகளில் ஏதாவதொன்றின் வழியாக வெளியேறும். ஏனெனில், இந்தத் துவாரங்களில் உள்ள புலன்கள் அடைக்கப்படவில்லை.]

தொண்டைக்குழியில் உள்ள பிராணனைப் புருவங்களின் நடுப்பகுதிக்குக் கொண்டு செல்லவேண்டும். கண், காது, மூக்கு, வாய் ஆகிய ஏழு துவாரங்களையும் அடைத்துவிட வேண்டும். (இப்போது பிராணன் இரு புருவமத்தியான ஆக்ஞாசக்கரத்தில் உள்ளது.) சுவர்க்கம் முதலிய உலகங்களுக்குச் செல்ல விருப்பமில்லையேல், குன்றாத ஞானத்தோடு அரை முகூர்த்த நேரம் அங்கு இறைவனைத் தியானிக்க வேண்டும். பின், பிராணனை ஸஹஸ்ராரம் என்கிற தலைஉச்சிக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும். இப்போது அவன் பிரும்ம சாட்சாத்காரம் அடைந்தவனாவான். ஆனால், இவ்வுடலையும் புலன்களையும் விடுவதற்குப் பிராணன் உச்சிக்குழியை (பிரும்ம கபாலத்தை)ப் பிளந்து வெளிச் செல்லவேண்டும். (21)

அரசே! பிரும்மா முதலியவர்களது உலகை அடையவோ, அணிமாதி எட்டு சித்திகளையும் பெற்று ஆகாய மார்க்கத்தில் சித்தர்களுடன் விளையாடித் திரியவோ, முக்குணமயமான பிரும்மாண்டத்தின் ஏதாவது ஒரு பிரதேசத்தில் விரும்பியவாறு சுற்றி வரவோ விரும்பும் யோகி, இவ்வுடலை உதறித் தள்ளிக் கிளம்பும்போது, (அங்குள்ள சுகங்களை அனுபவிப்பதற்கு,) மனம்—பொறி—புலன்களைத் தன்னுடன் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். (22)

காற்று போன்று சூட்சுமமான உடலையுடைய பக்தியோக, தபோயோக, ஞானயோக சித்தர்களுக்குத்தான் மூவுலகெங்கும் உள்ளும் புறமும் விரும்பியவாறு தடையின்றிச் சென்றுவர முடியும். வேள்வி முதலிய கர்மங்கள் வாயிலாக, அவ்வாறு தடையின்றி சென்றுவர இயலாது. (23)

அரசே! பிரும்மலோகம் செல்ல விருப்பம் உடையவன் ஒளிமயமான சுழுமுனை நாடி வழியாக ஆகாயமார்க்கமாய் ‘வைசுவாநரம்’ என்னும் அக்னிதேவனது உலகை அடைகிறான். அவனது ஏதாவது மலம் (தவறு) மீதமிருக்குமானால், அது அங்கு எரிக்கப்படுகிறது. பின்னர், அங்கிருந்து மேலே சென்று பகவான் ஸ்ரீஹரியின் அதீனமான ‘சிம்சுமாரம்’ என்னும் ஒளிமயமான நட்சத்திரக் கூட்டத்தை அடைகிறான். (24)

விஷ்ணுவின் அதிஷ்டானமான இந்த சிம்சுமார சக்கரம், இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் தொப்புள் என்று கூறப்படுகிறது. (இதைச் சுற்றித்தான் சூரியன் முதலிய அண்டகோளங்கள் வலம் வருகின்றன.) இங்கிருந்து மிகவும் நுண்ணியதான குற்றமற்ற லிங்கச் சரீரத்துடன், இந்திரனின் உலகிற்கு அடுத்ததாக மேலே விளங்கும் மஹர்லோகத்தை ஒருவனாகவே சென்றடைகிறான். பிரும்மத்தை அறிந்தவர்களும் இவ்வுலகைப் புகழ்கின்றனர். இங்கு ஒரு கல்பகாலம் (பிரும்மதேவரின் ஒரு பகல்) ஆயுள் கொண்ட பிருகு முதலிய மகரிஷிகள் சுகமாக வசிக்கின்றனர். (25)

கல்ப முடிவில், ஆதிசேஷன் திருமுகத்திலிருந்து வெளிவரும் தீப்பிழம்பால் கீழுலகங்கள் எரிக்கப்படுவது கண்டு மஹர்லோகத்தை விடுத்து, அதற்கும் மேலான பிரும்மலோகத்தை அடைகிறான். அங்கு சித்தர்கள் விமானங்களில் சஞ்சரிக்கிறார்கள். அங்குள்ளவர்களின் ஆயுட்காலம் பிரும்மதேவரைப் போலவே இரண்டு பரார்த்தங்கள். (26)

அங்கு துக்கமில்லை, துன்பமில்லை, கிழத்தனமில்லை, மரணமில்லை, பயமோ, உத்வேகமான கோபமோ ஏதுமில்லை. ஆனால், அவர்களுக்கு ஒரே ஒரு வருத்தம்தான். அதுவும் இவ்வுலகின் மீது கொண்ட கருணையால், அதாவது இப்பூலோகவாசிகள் ‘பகவத் உபாசனத்தைப் பற்றிய வழியைத் தெரிந்துகொள்ள ஆசைப்படாமல், உலகியலில் ஆசை வைத்து முடிவற்ற பிறப்பிறப்புத் துன்பத்தில் மூழ்கித் தவிக்கின்றனரே!’ என்பதுதான். (27)

(இனி, அந்தப் பிரும்மலோகத்திலிருந்து பரமாத்மாவுடன் இணையும் (ஐக்கியமாகும்) மார்க்கம் சொல்லப்படுகிறது. படைப்புக் காலத்தில் இறைவன், மாயையான பிரகிருதி, மஹத், அஹங்காரம் என்பது வரிசை. லயகாலத்தில் அஹங்காரம், மஹத், பிரகிருதி, பின் பகவான் என்று வந்த வழியிலேயே திரும்புவது.) அந்த சாதகனான யோகி, ‘பிரும்மலோகத்திலிருந்து எப்படிச் செல்வது?’ என்பது போன்ற பயமற்றவனாக, தனது சூட்சுமமான லிங்கச் சரீரத்தைப் பிருதிவி தத்துவத்துடன் இணைக்கிறான். பின் சிறிதும் பரபரப்பின்றி, இந்த பூமியைச் சுற்றியுள்ள ஏழு ஆவரணங்களையும் பிளந்து ஜலத்தத்துவத்தை அடைகிறான். அதிலிருந்து அக்னி மயமான சரீரத்தையடைந்து, பின் மெதுவாகச் சென்று சோதி மயமான சரீரத்துடன் வாயுரூபமான ஆவரணத்தை அடைகிறான். போகத்தின் முடிவு காலத்தில், பரமாத்ம ஸ்வரூபமாக உபாசனத்தில் கூறப்பட்ட (பிரும்மத்தின் எல்லையற்ற தன்மையை விளக்கும்) ஆகாய ரூபமான ஆவரணத்தை அடைகிறான். (28)

இவ்வாறு யோகியான சாதகன், ஸ்தூல உருவான ஆவரணங்களைக் கடந்து செல்லும் போது, அதன் ஐம்பொறிகளும் தாங்கள் தங்கள் சூட்சும (நுண்ணிய) அதிஷ்டானத்தில் லயத்தை அடைகின்றன. அதாவது, முகரும் பொறி கந்த தன்மாத்திரையிலும் (முகரும் சக்தியிலும்), ருசியை உணரும் பொறியான நாக்கு ரஸ தன்மாத்திரையிலும், காணும் பொறி ரூப தன்மாத்திரையிலும், தோலின் தொடு உணர்ச்சி ஸ்பர்ச தன்மாத்திரையிலும், கேட்கும் உணர்ச்சி சப்த தன்மாத்திரையிலும், பின் செயற்புலன்களாகிய கர்ம இந்திரியங்கள் அதனதன் செயலூக்கச் சக்திகளிலும் இணைந்து, பின் அதனதன் சூட்சும ஸ்வரூபத்தை அடைகின்றன. (29)

இவ்வாறு அந்த சாதகனான யோகி ஐம்பெரும் பூதங்களின் ஸ்தூல—சூட்சும ஆவரணங்களைக் கடந்து, அவைகள் ஒடுங்குமிடமான தாமஸ—ராஜஸ—சாத்விக அஹங்காரத்தில் நுழைகிறான். அதாவது, ஐம்பெரும் பூதங்களைத் தாமஸ அஹங்காரத்திலும், ஐம்பொறிகளை ராஜஸ அஹங்காரத்திலும், மனத்தையும் பொறிகளின் தேவதைகளையும் சாத்விக அஹங்காரத்திலும் ஒடுக்குகிறான். பின் லயரூபம் வழியாக அஹங்கார தத்துவத்துடன் மஹத் தத்துவத்தில் நுழைந்து, முடிவில் அனைத்து குணங்களின் ஒடுங்குமிடமான பிரகிருதிரூபமான மூலப்பிரகிருதி தத்துவத்தை அடைகிறான். (30)

அரசே! மகாபிரளயத்தின்போது பிரகிருதியான ஆவரணமும் லயமடையவே, அந்த யோகி ஆனந்தமே வடிவெடுத்தவனாக ஆவரணமற்ற அமைதியான ஆனந்தரூபரான பகவானை அடைகிறான். இவ்வாறு பகவானையே உபாசிக்கும் பாகவதர்கள் அடையும் இந்த கதியை அடைந்தவன், பின்னர் இவ்வுலகிற்குத் திரும்புவதில்லை! (31)

அரசே! நீ வினவியவாறு தொன்றுதொட்டு வேதங்களில் கூறப்பட்டு வரும் ஸத்யோ முக்தியையும், கிரமமாக (படிப்படியாக) அடையும் கிரம முக்தியையும் உனக்குக் கூறினேன். இவையே தூம (புகை) மார்க்கம், அர்ச்சிராதி (ஒளிமயமான) மார்க்கம் எனப்படும். முன்னொரு காலத்தில் பிரும்மதேவர், பகவான் வாசுதேவனை ஆராதித்து, அவரிடம் கேள்வி கேட்டுப் பெற்ற அந்த இரண்டு வழிகள்தான் இப்போது உனக்குக் கூறப்பட்டன. (32)

பகவான் வாசுதேவனிடம் அன்புடன் பக்தி செய்யும் வழியைத் தவிர, இந்த நிலவுலகில் விழுந்து தவிக்கும் ஒருவனுக்கு நன்மையளிக்கும் வழி வேறு இல்லை. (33)

பிரும்மதேவன் ஒருமனத்தோடு வேதங்களைத் திரும்பத் திரும்ப மும்முறை படித்து, புத்தியைக் கொண்டு நிதானமாக ஆலோசித்து, பின் பகவான் வாசுதேவனிடம் தீவிர பக்தி கொள்வது ஒன்றுதான் மேலான வழி என்று நிச்சயித்தார். (34)

பகவான் ஸ்ரீஹரி அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் அந்தர்யாமியாக விளங்குகிறார். புத்தி, அனுமானம் — இவைகள் சர்வசாட்சியான பகவான் ஒருவர் இருக்கிறார் என்பதை ஊகித்தறியப் பயன்படும் சாதனங்களே தவிர, அவரை அடையும் சாதனங்களாக மாட்டா. (35)

ஆகவே, அரசே! மனிதர்களான நமக்கு, எங்கும் எந்நேரத்திலும் எவ்விதத்திலும் பகவான் ஸ்ரீஹரி ஒருவரே மனோவாக்காயங்களால் கேட்கவும் பாடவும் சிந்திக்கவும் தகுந்தவர். (36)

சாதுக்களான மகான்கள் அனைத்தினுள்ளும் ஆன்மாவாக விளங்கும் பகவானது அமுதத் திருவிளையாடல்களைக் கூறும் இனிய கதைகளைக் காதுகளாகிற தொன்னைகளில் ஏந்திப் பருகி, மனத்தில் தேக்கி வைத்துக் கொள்கின்றனர். அதனால், பொறி—புலன்களின் நுகர்ச்சியால் மாசடைந்த இதயம் தூய்மையாகிறது. ஆகவே, அவர்கள் இறைவனது திருவடி நிழலில் களிக்கிறார்கள்.” (37)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

மூன்றாவது அத்தியாயம் — பக்தியே மோட்சத்திற்கான வழி

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— “மரணம் நெருங்கியதும் அறிவாளியான மனிதன், என்ன செய்யவேண்டும்? என்று என்னிடம் நீ கேட்ட வினாவிற்குப் பதிலை நன்கு விளக்கினேன். (1)

பிரும்ம தேஜஸ்ஸை விரும்புபவன், வேதங்களுக்கு அதிபதியான பிரும்மதேவரை உபாசிக்க வேண்டும். ஐம்பொறிகளின் திறனை வேண்டுபவன் இந்திரனையும், மக்கட்செல்வத்தை விரும்பியவன் பிரஜாபதிகளையும் பூசனை புரிய வேண்டும். (2)

செல்வத்தை வேண்டுபவன் துர்க்கா தேவியையும், ஒளியை (தேஜஸை) விரும்புபவன் அக்னிதேவனையும், செல்வத்தை விரும்புபவன் அஷ்டவசுக்களையும், வீரத்தைத் தேடுபவன் ருத்ரர்களையும் வணங்க வேண்டும். (3)

அன்னத்தை விரும்புபவன் அதிதி மாதாவையும், சுவர்க்கம் வேண்டுபவன் அதிதியின் பிள்ளைகளான பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களையும், அரசாட்சியை வேண்டுபவன் விசுவே தேவர்களையும், குடிமக்கள் தன்வசமிருக்க ஸாத்யர்களையும் பூஜை செய்தல் வேண்டும். (4)

நீண்ட வாழ்நாளைத் தேடுபவன் அசுவினீ தேவர்களையும், புஷ்டி(வலிமை)யை விரும்புபவன் பூமியையும், நிலைத்து நிற்பதையே விரும்புபவன் உலகங்களுக்குத் தாய்—தந்தையரான ஆகாயத்தையும் பூமியையும் பூசிக்க வேண்டும். (5)

அழகை வேண்டுபவன் கந்தர்வர்களையும், நல்ல மனைவி வாய்க்க ஊர்வசி என்கிற அப்சர மாதையும், அனைத்திற்கும் தலைவனாக இருக்க வேண்டுபவன் பரமேஷ்டியான பிரும்மதேவரையும் பூசிக்க வேண்டும். (6)

புகழைத் தேடுபவன் வேள்வித் திருவுருவனான மகாவிஷ்ணுவையும், செல்வத்தில் ஆசை கொண்டவன் வருணனையும், நல்ல வித்யையை நாடுபவன் பரமேசுவரனையும், கணவன்—மனைவி உறவு இனிக்க சதிதேவியான உமையையும் வணங்க வேண்டும். (7)

தர்மசிந்தை வேண்டுபவன் உத்தமசுலோகரான பகவான் விஷ்ணுவையும், குலம் தழைக்க பித்ருதேவதைகளையும், தொல்லைகளிலிருந்து விடுபட யட்சர்களையும், உடல் உரம் பெற மருத்துக்களையும் வேண்ட வேண்டும். (8)

அரசுக் கட்டிலில் ஆசை கொண்டவன் மன்வந்தரங்களின் தலைவர்களான மனு தேவர்களையும், பகைவர்களது மரணத்தை வேண்டின் நிர்ருதியையும், உலகியல் இன்பத்தை நாடுபவன் சந்திரனையும், எதிலும் விருப்பமின்றி வைராக்கியத்தையே விரும்பியவன் மாயையின் கலப்பற்ற ஸ்ரீமந்நாராயணனையும் பூஜிக்க வேண்டும். (9)

எங்கும் எதிலும் விருப்பமற்றவன், அனைத்திலும் விருப்பமே கொண்டவன் அல்லது முக்தியின்பத்தை மட்டும் விரும்புபவன் என்று யாராக இருந்தாலும், பரந்த நோக்கமுடைய அறிஞன் எங்கும் எப்பொழுதும் தீவிரமான பக்தியோகத்தால், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள பகவானையே ஆராதிக்க வேண்டும். (10)

முன்பு கூறிய இந்திரன் முதலிய தேவதைகளையே உபாசிப்பவனாயினும், பகவத் பக்தர்களான சாதுக்களின் சங்கத்திலிருந்து (சேர்க்கையிலிருந்து) கொண்டு, பகவான் ஸ்ரீஹரியிடம் நிச்சயமான பக்தி செய்துதான் மோட்சத்தைப் பெற முடியும். (11)

பக்தர்களான சாதுக்களின் சமாஜத்தில் எப்பொழுதும் பகவானது திருவிளையாடல்கள் பற்றிய பேச்சே நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும். அதைச் செவிமடுப்பதன் வாயிலாக, இறைவனைப் பற்றிய தெளிந்த அறிவு (ஞானம்) ஏற்படும். அதனால், உலகியல் பற்று விலகும். பற்றற்ற நிலையில் மனம் (இதயம்) தூய்மையடையும்; மகிழ்ச்சியே பொங்கும். அவ்வாறான இதயத்தில் பக்தி கனியத் தொடங்கும். அதுதானே மேலான நலனைக் கொடுக்கும் சிறந்த வழி? இவ்வாறான பெருமை வாய்ந்த இறைவனது திருவிளையாடல்களை ஒருதரம் செவியாரப் பருகி இன்பம் கண்டவன், அந்த பகவானது கதைகளை மேலும் கேட்க விருப்பம் கொள்ளாமல் இருப்பானா?” (12)

சௌனக மகரிஷி கேட்கிறார்—— இவ்வாறு கூறக்கேட்ட பரதகுலச் செம்மல் பரீக்ஷித் பிரும்மத்தை அறிந்த ஞானியும், வேதங்களைக் கற்றுணர்ந்தவருமான வியாச மகரிஷியின் புதல்வர் சுகாசார்யாரிடம் வேறு என்னென்ன விஷயங்களைக் கேட்டார்? (13)

அறிஞரான ஸூதபுராணிகரே! இது பற்றி மேலும் கேட்க விரும்பும் எங்களுக்குத் திருவாய் மலர்ந்தருள வேண்டும். சாதுக்கள் நிறைந்த அவையில் நிச்சயமாகப் பகவானைப் பற்றிய கதைகள்தானே பேசப்படும்? (14)

பாண்டு மன்னனின் கொள்ளுப்பேரனும் மகாரதனும் பாகவதனுமாகிய பரீக்ஷித் மன்னன் குழந்தைப் பருவத்தில் விளையாடும்பொழுதுகூட விளையாட்டுப் பொருட்களைக் கொண்டு ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பூசனை புரிவது போன்ற விளையாட்டுகளையே விளையாடினான். (15)

வியாசரின் மகனான ஸ்ரீசுகரோ அனைத்தும் அறிந்தவர். பகவானிடமே மனம் லயித்தவர். சாதுக்களுடைய சேர்க்கை கிட்டுமானால், அங்கு பகவானது கல்யாண குணங்களை வர்ணிக்கும் சிறந்த கதைகள் பேசப்படும். (16)

சூரியன், உதயம்—அஸ்தமனம் என்ற கதிகளால் மனிதனின் ஆயுட்காலத்தைப் பறிக்கிறான். ஆனால், இறைவனைப் பற்றிய சிந்தனையில் கழிக்கும் நேரத்தை அவன் தொடுவதில்லை. (அதைப் பறிக்க அவனுக்குத் திறனில்லை.) அந்த பகவானது புகழைப் பாடாது, கேட்காது வீணாகும் ஒவ்வொரு நொடியும், இவனது வாழ்நாளில் வீண்தானே? அவ்வாறான மனிதர்களின் ஆயுளையன்றோ பறிக்கிறான் பகலவன்? (17)

[ஒப்புநோக்குக:— வேடுவப்பெண், பறவைகளின் இறக்கை முதலியவற்றைப் பிய்த்தெறிந்து, அதன் ஆயுளைப் போக்குவது போல், சூரியன், உதயம்—அஸ்தமனம் என்கிற பெயரில் மனிதனின் ஆயுளை அபகரிக்கிறான் (ரிக்வேதம் 1—6—25).]

மரங்கள் உயிர் வாழவில்லையா? கொல்லன் பட்டறையில் உள்ள காற்றுத்துருத்தி, காற்றை வாங்கி வெளிவிடவில்லையா? நாய் முதலிய விலங்கினங்கள் சாப்பிடாமலா இருக்கின்றன? அவைகள் உடலையும் உறவையும்கூட வளர்க்கின்றன. இதே போல்தான் மனிதனும் செய்கிறான் என்றால், இவன் விலங்கினத்தைவிட எவ்வாறு உயர்ந்தவனாவான்? (18)

எவனது காதுகள், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருநாமத்தை ஒருமுறையேனும் கேட்கவில்லையோ, அவனே விலங்கு. அதாவது, மனித உருவில் திரியும் நாய், பன்றி, ஒட்டகம், கழுதை. (19)

மூவுலகையும் ஈரடியால் அளந்த பெருமானது திருக்குணங்களைக் கேளாத செவிகள் செவிகளல்ல. அது எலி வசிக்கும் வலை, பாம்பு வசிக்கும் புற்று. ஸூதரே! சான்றோர்கள் அனவரதமும் கானம் செய்துவரும் இறைவனது சரிதங்களைக் கானம் செய்யாத நாக்கு பயனற்றது. அது தவளையின் நாக்கு போன்றது. (20)

பட்டுத் தலைப்பாகை அல்லது கிரீடம் அணிந்திருப்பினும், முகுந்தனை வணங்காத தலை வெறும் சுமைதான். இரு கைகளிலும் தங்கத்தாலான கங்கணங்கள் ஒளிரலாம். ஆனால், அந்தக் கைகள் இறைவனது திருவடிகளில் ஒரு புஷ்பத்தையேனும் இட்டு பூசனை புரியவில்லையெனில், அவை சவத்தின் கைகளை ஒக்கும். (21)

இறைவனின் திவ்விய மங்கள விக்கிரகத்தைப் பாராத கண்கள், மயிற்தோகையில் காணும் கண்களே. தன் அடியார்களை ஆட்கொள்ளவே திருத்தலங்களில் இறைவன் குடிபுகுந்தான். அவ்வாறான திருத்தலங்களைச் சென்றடையாத கால்கள், மரக்கால்களே. (22)

இறைவனது அடியார்களின் திருவடித்துகள்களை ஒருமுறையேனும் தன் தலையில் சாற்றப்பெறாதவன் நடைபிணமே. அடியவர்களால் இறைவன் திருவடிகளில் அர்ச்சனை செய்யப்பட்ட துளசியின் நறுமணத்தை முகர்ந்து மகிழக் கொடுத்து வைக்காதவன், மூச்சுவிடும் சவமே ஆகும். (23)

பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருநாமங்களைச் சொல்லக் கேட்டாலும், தானே சொன்னாலும், (நினைத்தாலும்) எவனுடைய இதயம் இளகவில்லையோ, உருகவில்லையோ, கண்கள் ஆனந்தக்கண்ணீர் சொரியவில்லையோ, உடல் புல்லரித்து நிற்கவில்லையோ, அவனது இதயம்தான் இரும்பைவிடக் கடினமானது. (24)

ஸூதபுராணிகரே! நலம் நல்கும் மனத்திற்கினிய நன்மொழிகளே பேசுகிறீர்கள். பாகவதசிரோமணியும், ஆன்ம தத்துவம் நன்கறிந்தவரும், வியாசரின் திருக்குமாரருமான ஸ்ரீசுகர், மன்னன் பரீக்ஷித் வினவிய சீரிய வினாக்களுக்கு என்ன பதிலுரைத்தாரோ, அதை எங்களுக்கும் கூறுங்கள். (25)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நான்காவது அத்தியாயம் — படைப்புப் பற்றி பரீக்ஷித்தின் வினா; ஸ்ரீசுகர், ஸ்ரீஹரியை வணங்கிக் கூறத் துவங்குதல்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— பரமாத்ம தத்துவத்தைப் பற்றிச் சுகாசார்யார் விளக்கமளித்ததைச் செவிமடுத்த மன்னன் பரீக்ஷித், ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே தன் மனத்தைப் பறிகொடுத்தான். (1)

இதுவரை தன்னுடையது என்று எண்ணியிருந்த உடல், மனைவி—மக்கள், வீடு, யானை, பசுச் செல்வங்கள், மற்றுமுள்ளதான செல்வங்கள், உற்றார்—உறவினர்கள், எங்கும் பரவியிருந்த தனது நாடு முதலிய அனைத்திலும் கொண்டிருந்த பற்றை ஒரு நொடியில் உதறித் தள்ளினான். (2)

சௌனகர் முதலிய மகரிஷிகளே! பரந்த மனங்கொண்ட மன்னன் பரீக்ஷித், இன்று முதல் ஏழாவது நாளில் தனக்கு மரணம் வரப்போவதை அறிந்ததால், அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் முப்பேறுகளையும் நல்கும் அனைத்துக் கர்மங்களையும் துறந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டான். மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவிளையாடல்களைப் பற்றிக் கேட்க மனங்கொண்டு, நீங்கள் இப்பொழுது என்னைக் கேட்டதையே ஸ்ரீசுகரிடம் கேட்டான். (3—4)

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “மாசுகள் அற்றவரே! அனைத்துமறிந்த தாங்கள், பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருவிளையாடல்களைச் சொல்லக் கேட்கும்போது, என் மன இருள் அகல்கிறது. ஆகவே, தங்கள் வாக்கு மிகமிக உயர்ந்ததே. (5)

பிரும்மா முதலிய மற்ற தேவர்களும் மனத்தாலும் நினைக்க முடியாத இந்தப் பிரபஞ்சத்தை, இறைவன் தன் மாயாசக்தியால் எவ்விதம் படைக்கிறார்? எவ்விதம் காப்பாற்றுகிறார்? எவ்விதம் அழிக்கிறார்? கற்பனைக்கெட்டாத சக்திகளை உடைய பகவான், எந்தெந்த சக்திகளை மேற்கொண்டு குழந்தைகள் மணல் வீடு கட்டி விளையாடுவதுபோல், தன்னைத்தானே பலப்பல உருவங்களாக ஆக்கிக் கொண்டு, தனக்குத் தானே பலவித லீலைகளைச் செய்கிறார்? இவைகளை நான் மறுபடியும் கேட்க விரும்புகிறேன். (6—7)

பிரும்மத்தை அறிந்த மகரிஷியே! பகவான் ஸ்ரீஹரியின் அற்புத லீலைகள் அறிஞர்களாலும்கூட ஊகித்தறிய முடியாதவாறு வினோதமாக உள்ளனவே! (8)

பகவான் ஒருவராகவே இருந்தாலும் புருஷரூபத்தில் பிரகிருதியான மாயையின் பற்பல குணங்களை ஏற்று, ஒரே சமயத்தில் பிரும்மதேவர் முதலிய பல திருமேனிகளை மேற்கொண்டு, வரிசையாக முறைப்படி எல்லாச் செயல்களையும் செய்கிறார். அவர் எல்லா சக்திகளையும் ஒரே நேரத்தில் மேற்கொள்கிறாரா? அல்லது ஒவ்வொன்றாகவா? (9)

சப்த பிரும்மத்தில் (வேதங்களைப் பற்றிய ஆராய்ச்சியாலும்) பரப்பிரும்மத்தினிடம் (அனுபூதியாலும்) மிகுந்த தேர்ச்சி பெற்ற பகவானாகிய தாங்கள், என்னுடைய இந்த ஆழ்ந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்ற வேண்டுகிறேன்.” (10)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு மன்னன் பரீக்ஷித் பகவானின் திருக்கல்யாண குணங்களைக் கூறுமாறு ஸ்ரீசுகரை வேண்டவே, அவரும் அனைத்து புலன்களையும் தன்பால் ஈர்த்து இயக்கும் பகவானைத் தியானம் செய்து கூறத் தொடங்கினார். (11)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “புருஷோத்தமரான பகவான் அளவற்ற மகிமையுடையவர். இவ்வுலகைப் படைத்துக் காத்து அழிக்க, சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களின் சக்திகளையும் ஏற்று, பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசுவரன் என்கிற மூன்று திருவுருவங்களிலும் விளங்குகிறார். அவர் அசைவன—அசையாதனவாகிய அனைத்து உயிரினங்களின் இதயத்திலும் அந்தர்யாமியாகக் காட்சியளிக்கிறார். அவருடைய ஸ்வரூபத்தையும் செயலையும் நம் அறிவுத் திறனால் அறிய முடியாது. அவ்வாறு சர்வோத்தமரான பகவானுக்கு எனது கோடி கோடி நமஸ்காரங்கள். (12)

சாதுக்களின் துன்பத்தைத் துடைத்துப் பாவங்களைப் போக்கி, பக்தியை அளிப்பவர்; தீயோர்களை அடக்கி அவர்களுக்கும் நற்கதியைத் தருபவர்; பரமஹம்ஸர்களான துறவிகளுக்கு ஆன்ம அனுபவத்தை (அனுபூதியை) அளிப்பவர்; சேதன—அசேதனமான அனைத்தையும் தன்னுள் கொண்டவர்; தானும் அதனுள் விளங்குபவர்; ஆகவே, ஒருவழிச்சேரல் (பட்சபாதம்) என்ற குற்றமற்றவர். அவ்வாறான ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்குத் திரும்பத் திரும்ப நமஸ்காரம். (13)

பக்தர்களைப் பரிபாலிப்பவர். பக்தியின்றிப் பிடிவாதத்துடன் சாதனை புரியும் வேஷதாரிகளால் அவரை அறிய முடியாது. அவ்வாறான தங்களுக்குத் திரும்பத் திரும்ப நமஸ்காரம். (ஒப்புயர்வற்ற பகவத் சக்தியால் தனக்குத்தானே மகிழ்ந்திருப்பவர். அதனால், பரப்பிரும்மம் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.) ஐசுவரியத்தில் அவருக்கு இணையானவர் எவரும் இல்லை என்னும்போது, மேலானவர் என்று எவர் இருக்க முடியும்? தனக்குத்தானே ஒளிர்ந்திடும் பரப்பிரும்மத்திடம் மகிழ்ச்சி கொள்பவர். அவ்வாறான பகவானுக்குத் திரும்பத் திரும்ப நமஸ்காரம். (14)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. ‘நதத்ஸம: அப்4யதி4க: குதோந்ய:’ (உபநிஷத்) — அவருக்கு ஒத்தாரே இல்லை, மிக்கார் எவ்வாறு இருக்கமுடியும்?

2. ‘ஒத்தார் மிக்கார் இலையாய மாமாயா’ (ஆழ்வார்)]

அவரைப் பற்றிப் பேசினாலும் பாடினாலும் நினைத்தாலும் கண்டாலும் வணங்கினாலும் கேட்டாலும் பூசனை புரிந்தாலும் ஜீவராசிகளின் பாவங்கள் அப்பொழுதே (தீப்பட்ட பஞ்சுபோல்) அழிந்துவிடுகின்றன. மங்களமான புகழுடைய அந்த பகவானுக்கு நமஸ்காரம். (15)

அறிவாளியான மனிதன், இந்த இறைவனது திருவடிக் கமலங்களையே சரணாகப் பற்றி, இவ்வுலக—பரவுலக ஆசைகளைத் துறந்து, எவ்விதத் துன்பமுமின்றிப் பிரும்மகதியை அடைகிறான். கல்யாண குணங்களான புகழ் கொண்ட அந்த இறைவனைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன். (16)

தவம் செய்பவர்கள், தானமளிப்பவர்கள், பெரும்புகழ் படைத்தவர்கள், நல்மனம் படைத்தவர்கள், மந்திரமும் அதன் பொருளுமறிந்து தமது கர்மானுஷ்டானங்களைச் செய்பவர்கள், ஒழுக்கம் தவறாத பக்திமான்கள் — யாராகிலும் சரி — அவர்கள், முன்பு கூறிய தவம், தானம் முதலியவைகளை இறைவனிடம் அர்ப்பணம் செய்யாவிடில், அதனதன் பயன்களை அவர்கள் பெறுவதில்லை. அதனால், அவர்களுக்கு நலமும் கிட்டுவதில்லை. அப்படி மங்களமான புகழ்கொண்ட பகவானைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன். (17)

கிராதர்கள் (பிராணிகளை இம்சிப்பவர்கள்), ஹூணர்கள் (தீவில் வாசம் செய்யும் வெண்மை நிறமுடையோர்), ஆந்திரர்கள் (கீழ்மக்கள்), புலினர்கள் (வேடர்களில் ஒரு பிரிவு), புல்கசர்கள் (பசுவைத் துன்புறுத்துபவர்கள்), மீனவர்கள், கங்கர்கள் (கங்கம் என்னும் பறவையின் இறைச்சியை உண்பவர்கள்), யவனர்கள் (மிலேச்சர்கள்), கஸர்கள் (ஆயுதங்கட்குச் சாணை பிடிப்பவர்கள்), இன்னும் பல்வேறு பிரிவுகளில் பிறந்த மாபாவிகள் என அனைவரும், இறைவனது அடியார்களை அண்டி, தமது பாவத்தைத் தொலைத்து தூய்மை பெறுகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட சர்வ சக்தனான பகவானை வணங்குகிறேன். (18)

தைரியமுடையோர்களுக்கு ஆத்மாவாக உபாசிக்கத்தக்கவர்; அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் அருளுபவர்; வேதநெறி, அறநெறி, தவநெறி ஆகிய முந்நெறிகளால் வழிபடத்தக்கவர்; கவடு அற்றவர்களான பிரும்மதேவர், பரமசிவன் முதலியவர்களும், அவரது திருமேனியை வியந்தவண்ணம் கண்டறியத்தக்கவரான அந்த பகவான் எனக்கருள வேண்டும். (19)

அவர் அனைத்துச் செல்வங்களுக்கும் தலைவியான திருமகள்கேள்வன்; அனைத்து வேள்விகளுக்கும் தலைவர்; அதை அனுபவிப்பவர்; அதன் பலனையும் அளிப்பவர்; அனைத்துலக உயிரினங்களையும் காத்து அருள்பவர்; அறிவிற்குத் தலைவர்; அனைத்தினுள்ளும் அந்தர்யாமியாக இருப்பவர்; இந்தப் பூவுலகத்துக்கு அதிபதி. அவ்வாறான பகவான் யதுகுலத்தில் திருவவதாரம் செய்து, அந்தகர்கள், விருஷ்ணிகள், சாத்வதர்கள் முதலியோர்களுக்கு ஒப்பற்ற தலைவனாக இருந்து, அவர்களைக் காத்தருளுகிறார். சாது—ஜனங்களுக்கு ஒரே பற்றுக்கோடான அடியார்க்கெளியரான அந்த பகவான் எனக்கருள் புரிய வேண்டும். (20)

அறிவாளிகள் (ஞானிகள்) பகவானுடைய திருவடித்தாமரைகளைச் சமாதி நிலையில் தியானம் செய்து, மனத்தூய்மை பெற்று ஆன்ம சாட்சாத்காரம் பெறுகிறார்கள். அவ்வாறு அனுபூதி பெற்றதும், தாங்கள் தங்கள் புத்திக்கும் விருப்பத்திற்கும் ஏற்றவாறு பகவானுடைய தத்துவங்களை வர்ணிக்கின்றனர்; பிறருக்கும் எடுத்தியம்புகின்றனர். (அன்பையும் முக்தி இன்பத்தையும் அருளும்) அந்த முகுந்தரான பகவான் எனக்கு அருள் புரியட்டும். (21)

படைப்பின் தொடக்கத்தில் பிரும்மதேவருக்கு, முன் கல்பத்தின் (படைப்புத் திறனறிவை) நினைவைத் தூண்டிவிடுவதற்காக, ஞானத்தின் தலைவியான சரஸ்வதிதேவியை பகவான் ஏவினார். அந்த வாக்தேவி பிரும்மதேவரின் திருமுகத்திலிருந்து சிட்சை, வியாகரணம், சந்தஸ், நிருக்தம், ஜோதிடம், கல்பம் என்கிற ஆறு அங்கங்களுடன் வேதரூபமாக வெளித் தோன்றினாள். இவ்வாறு ஞானம் நல்கும் சிறந்த ஞானதாதா பகவான், எனக்கருள் புரிய வேண்டும். என் இதயத்தில் வந்து தோன்ற வேண்டும். (22)

இறைவனே ஐம்பெரும்பூதங்களின் சேர்க்கையால் இவ்வுடலை ஆக்கித் தந்து, அதன் ஜீவாத்மனாகக் குடிபுகவும் செய்கிறார். அதனால் ‘புருஷன்’ என்றழைக்கப்படுகிறார். ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள் (அறிவுப் புலன்கள்), ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள் (செயற்புலன்கள்), ஐந்து பிராணன்கள், மனம் ஒன்று என்ற பதினாறு சாதனங்களைக் கொண்டு, முன்பு வர்ணித்த பதினாறு குணங்களையும் வெளிப்படுத்துகிறார். (அல்லது முன்சொன்ன பதினாறு கலைகளுடன் ஒருங்கிணைத்து, அதன் மூலம் அவை அளிக்கும் பதினாறு போகங்களையும் நுகர்கிறார்.) எல்லாமான அந்த பகவான் எனது சொற்களை அழகுறச் செய்ய வேண்டும். (என் சொற்கள் பிறரது மனத்தைத் துன்புறுத்தாது அனைவருக்கும் நலம் புரியட்டும்.) (23)

சான்றோர்கள், எந்த வேதவியாசரின் திருமுகத்தாமரையிலிருந்து கனிந்து வரும் ஞானமே வடிவெடுத்த ஸ்ரீமத்பாகவதமாகிற தேனைப் பருகுகின்றனரோ, அந்த ஸ்ரீமந்நாராயண அவதாரமாகிய பகவான் வேதவியாசரது திருவடிக் கமலங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன். (24)

அரசே! வேதங்களைத் தன்னுள் கொண்ட பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமந்நாராயணனிடம் தான் கேட்டறிந்ததையே, தன்னை வினவிய தன் மகன் நாரதருக்குக் கூறினார். (இதைத்தான் நான் உனக்குக் கூறுகிறேன்.)” (25)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — படைப்பை வர்ணித்தல்

நாரதர் கேட்கிறார்—— “தந்தையே! அனைத்து உயிர்களையும் படைத்தவர் தாங்கள். ஆகையால், அனைத்திற்கும் முந்தியே தோன்றியவர்; தேவர்களுக்கும் தேவர். தங்களை வணங்குகிறேன். ஆன்ம தத்துவத்தை நன்கு விளங்கும்படி செய்யும் வழியை, எனக்கு உபதேசித்தருள வேண்டுகிறேன். (1)

தந்தையே! இந்தப் பிரபஞ்சத்தை நன்கு விளங்கும்படி செய்வது யார்? எந்தச் சக்தியால் இது இயங்குகிறது? இதைப் படைத்தது யார்? கடைசியில் இது எங்கு லயமாகிறது? எவரை அண்டி இது நிற்கிறது? இதன் உண்மை ஸ்வரூபம் என்ன? இவற்றை உள்ளது உள்ளபடி எனக்கு விளக்கமாகக் கூறுங்கள். (2)

இவற்றை உண்மையில் அறிந்தவர் தாங்களே. ஏனெனில் நடந்தது, நடப்பது, நடக்கப் போவது என்ற முக்காலமும் உணர்ந்தவர், தாங்கள். இவ்வுலகம் உள்ளங்கை நெல்லிக்கனிபோல் தங்கள் அறிவிற்குட்பட்டது. (3)

உலகைப் படைக்கும் இந்த அறிவு தங்களுக்கு எவ்வாறு தோன்றியது? தங்களுக்கு ஆதாரமாய் இருப்பவர் யார்? உங்கள் தலைவர் யார்? யாருக்குக் கட்டுப்பட்டு நீங்கள் உலகைப் படைக்கிறீர்கள்? தங்களுடைய உண்மை லட்சணம் என்ன? (ஏனெனில்,) தாங்கள் ஒருவராகவே ஐம்பூதங்களைக் கொண்டு, தங்கள் மாயையால் அனைத்து உயிரினங்களையும் படைக்கிறீர்கள். (4)

சிலந்திப் பூச்சி, தன் வாயில் ஊறும் நீர் கொண்டு நூலிழுத்து வலை பின்னி, அதிலே இங்குமங்கும் சென்று விளையாடுவது போலவே, நீங்களும் எவ்விதத் துன்பமுமின்றித் தங்கள் சக்தியைக் கொண்டே இவ்வுலகைப் படைக்கிறீர்கள். ஆனால், தாங்கள் எவ்வித மாறுதலுமின்றித் திருவிளையாடல் புரிகிறீர்களே! (5)

இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் தோன்றுமனைத்தும், உயிருள்ளதோ, உயிரற்றதோ, உயர்ந்ததோ, தாழ்ந்ததோ அல்லது உயர்வு—தாழ்வற்ற நடுநிலையில் உள்ளதோ, என்ன பெயர் கொண்டதோ, என்ன உருவுடையதோ, என்ன நிறமோ, இவற்றில் ஏதாகிலும் சரி, அது தங்களைத் தவிர வேறு ஒருவரால் தோற்றுவிக்கப்படவில்லை என்பது எனது எண்ணம். (6)

அவ்வாறான தாங்கள் ஒருநிலைப்பட்ட மனத்தோடு அரிய தவம் செய்கிறீர்களே. அதனால், ‘உங்களைவிட வேறு உயர்ந்த ஒரு சக்தி இருக்குமோ?’ என்கிற ஐயம் தோன்றுகிறது. (7)

தாங்கள் அனைத்தும் அறிந்தவர், சர்வேசுவரன். நான் கேட்பதனைத்தையும் எனக்கு நன்றாகப் புரியுமாறு விளக்கமாகக் கூறவேண்டும்.” (8)

பிரும்மதேவர் பதில் கூறுகிறார்—— “மகனே! நீ எல்லோரிடமும் கருணை கொண்டவன். அதனால்தான், இந்த உயர்வான கேள்வியைக் கேட்கிறாய். ஏனெனில், பகவானது திருக்குணங்களைக் கூறுமாறு என்னைத் தூண்டியது உன் கேள்வி. (9)

என்னைவிட உயர்ந்தவரான பகவானைப் பற்றி, நீ இன்னும் அறியாததால் என்னை உயர்ந்தவனாகக் கூறினாய். ஆகவே, நீ கூறியது பொய்யல்ல. இது இயல்பானதுதான். (10)

சூரியன், சந்திரன், அக்னி, நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள் ஆகியவைகள் அந்த இறைவனது ஒளியைப் பெற்று, உலகில் இருளைப் போக்குகின்றன. இதேபோல நானும் ஸ்வயம்பிரகாசரான அந்த இறைவனிடமிருந்து ஒளியைப் பெற்று, இந்தப் பிரபஞ்சத்தைத் தோற்றுவிக்கிறேன். (11)

அந்த இறைவனுடைய வெற்றிகொள்ளவியலாத மாயையாலன்றோ, என்னை இவ்வுலகினர் ‘உலகத்தந்தை’ (ஜகத்குரு) என்கின்றனர். அவ்வாறான பகவான் வாசுதேவனை வணங்கித் தியானிக்கிறேன். (உண்மையில், ‘க்ரு॒ஷ்ணம் வந்தே ஜக3த்3கு3ரும்’ — ‘உலகத்தின் தனிப்பெரும் தலைவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வணங்குகிறேன்’ என்பதே சத்தியவாக்கு ஆகும்.) (12)

இந்த மாயை, (தன் கவடத்தை இவர் அறிவரே என்று) அவரது எதிரில் பயத்துடன் நிற்கிறது. அவ்வாறான மாயையில் மயங்கிய அறிவிலிகள் ‘நான், எனது’ என்று தன்னைத்தானே உயர்வாகப் பேசிக் கொள்கிறார்கள். (13)

நாரதா! உபாதான காரணங்களான பஞ்ச மகாபூதங்களும், பிறவிக்குக் காரணமான கர்மமும், இவற்றை இயக்கும் காலமும், அவற்றின் மாறுதலுக்குக் காரணமான சுபாவமும், இவற்றை நுகரும் ஜீவாத்மாவும் அனைத்தும் உண்மையில் பகவான் வாசுதேவனைத் தவிர வேறல்ல. (14)

வேதங்கள், ஸ்ரீமந்நாராயணனையே காரணமாகவும் குறிக்கோளாகவும் (அடைய வேண்டிய லட்சியமாகவும்) கொண்டவை. தேவர்களோ ஸ்ரீமந்நாராயணனின் திருமேனியிலே தோன்றியவர்கள். வேள்விகளனைத்தும் அவரை மகிழ்விக்கவே ஆற்றப்படுகின்றன. அதனால் பெறும் சுவர்க்கம் முதலிய உலகங்களும் அவரிடமே கற்பிக்கப்பட்டுள்ளன. பிராணாயாமம் முதலிய அஷ்டாங்க யோகங்களும் அவரை அடையும் சாதனங்களே. தவங்கள், நம்மை அவரிடம் அழைத்துச் செல்பவை. பெற்ற அறிவும் (ஞானமும்) அவரை அறியவே காரணமாகிறது. அனைத்து சாதனங்களும், அவைகளால் பெறப்படுகிற ஸாத்யங்களும் (பயன்களும்) அந்த ஸ்ரீமந்நாராயணனிடமே லயிப்பன! (15—16)

அவர் அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருப்பினும் அனைத்திற்கும் ஈசுவரன்; தலைவன். எவ்வித மாறுதலற்றவராயினும் அனைத்துமாக இருப்பவர். என்னைத் தோற்றுவித்தவரும் அவரே. அவருடைய திருக்கண்ணோக்கின் இயக்கத்தால், அவரது சங்கல்பத்திற்கு இசைந்தவாறு படைப்புத் தொழிலை நடத்துகிறேன். (17)

இறைவன் முக்குணங்களுக்கு ஆட்பட்டவனல்லன், நித்ய முக்தன். ஆனால், அவரது மாயை (பிரகிருதி) ரஜோ குணத்தை ஏற்றுப் படைத்தலையும், சத்துவ குணம் கொண்டு காத்தலையும், தமோ குணம் கொண்டு அழித்தலையும் செய்கிறது. (18)

இந்த மூன்று குணங்களும், மகாபூதங்கள், இந்திரியங்கள், அவற்றின் தேவதைகள், மனம் முதலியவற்றின் உதவிகொண்டு, மாயைக்கு ஆட்படாத நித்திய முக்தனான ஜீவனை, மாயைக்குள் தள்ளி, ‘நானே இவ்வுடல்; நானேதான் இந்திரியங்கள்; நானேதான் புத்தி’ என்று எண்ணுமாறு தளைக்கு ஆட்படுத்துகின்றன. (19)

நாரதா! பொறி—புலன்களால் அறிய இயலாத இறைவன், பிரகிருதியின் (மாயையின்) முக்குணங்களான போர்வைக்குள் தன்னை மறைத்துக் கொண்டு அறிய முடியாதவராக இருக்கிறார். அவர்தான் இந்த அகில ஜகத்திற்கும் எனக்கும் தலைவர்! (20)

[குறிப்பு:— பகவான், எல்லா ஜீவர்களின் இதயத்திலும் வசிக்கிறார் என்பதும், ஆனால் ஜீவன் இதை அறிவதில்லை என்பதும் அனைவரும் அறிந்ததே. இதன் காரணம் என்னவெனில், ஜீவனின் உடலைத் தோற்றுவித்த பஞ்ச பூதங்களும், ஜீவன் தனது செயல்களைச் செய்வதற்கான புலன்களும், அப்புலன்களைச் செயல்படுத்தும் தேவதைகளும் தங்கள் செயல்களால் ஜீவனின் இதயத்தில் விளங்கும் இறைவனை முழுவதுமாக மறைத்ததால் ஆகும். ஆகவே, இதயவாஸனான இறைவனைக் காண வேண்டுமானால், பஞ்சபூதங்கள் மற்றும் பஞ்ச இந்திரியங்களின் செயல்களை அடக்க வேண்டும்.]

பிரளய காலத்தில் ஜீவன்களும் அவைகளின் கர்மங்களும் சுபாவமும் பகவானிடமே லயித்திருந்தன. மறுபடியும் படைக்க வேண்டிய காலம் வந்தபோது, இறைவன் தன்னையே பல்வேறு ரூபங்களில் தோற்றுவிக்க எண்ணி, தன் மாயா சக்தியால் ஜீவன்களின் கர்மங்கள் மற்றும் ஸ்வபாவங்களைத் தானே ஏற்றுக் கொண்டார். (21)

இறைவனின் சக்தியை ஏற்று காலம் முக்குணங்களையும் ஏற்றத்தாழ்வுடையதாகச் செய்தது; ஸ்வபாவம் அவைகளுக்குப் பலப்பல ரூபங்களைத் தந்தது; கர்மம் மஹத் தத்துவத்தைத் தோற்றுவித்தது. (22)

ரஜோ குணம், சத்துவ குணம் — இவற்றால் விருத்தி அடைந்த மஹத் தத்துவம் மேலும் விகாரமடைந்தது (மாறுதலடைந்தது). மகாபூதங்கள், பொறிகள், அவற்றின் தொடர்புடைய (அபிமானி) தேவதைகள் மற்றும் தமோ குணத்தையே மிகுதியாகக் கொண்ட அஹங்கார தத்துவம் ஆகியவற்றைத் தோற்றுவித்தது. (23)

நாரதா! அந்த அஹங்கார தத்துவம் மூன்றுவிதமாக மாறுதலடைந்தது. அவை மகாபூதங்களின் சக்தியாகிய வைகாரிகம், தைஜஸம், தாமஸம் என்பவை. இவை முறையே அறிவு, செயல், பொருள் எனப்படும். (24)

தாமஸ அஹங்காரமே, ஐம்பெரும் பூதங்களின் தோற்றத்திற்குக் காரணம். இதிலிருந்து ஆகாயம் தோன்றியது. இதன் தன்மாத்திரையும் குணமும் சப்தம் (ஒலி) ஆகும். இதன் வழியே பார்ப்பவனையும், பார்க்கப்படும் பொருளையும் அறியலாம். (25)

ஆகாயம் மாற்றமடைந்த போது தொடுவுணர்ச்சி கொண்ட வாயு (காற்று) தோன்றியது. இது ஆகாயத்தின் தொடர்புடையதால் ஒலி என்கிற குணமும் கொண்ட இந்தக் காற்று, உயிர் வாழ்வதற்குக் காரணமான பிராணனாகவும், பொறிகளின் வலிமைக்குக் காரணமான ஓஜஸ் திறனாகவும், மனவலிமைக்குக் காரணமான ஸஹஸ் (உற்சாகத்) திறனாகவும், உடல் வலிமைக்குக் காரணமான பலமாகவும் ஆகிறது. (26)

காலம், கர்மம், சுபாவம் ஆகிய மூன்றினாலும் தூண்டப்பட்ட வாயுவிலிருந்து தேஜஸ் தோன்றியது. இதன் குணம் உருவத்தைக் காணும்படி செய்வது. வாயுவிலிருந்து தோன்றியதால், ஒலி, தொடுவுணர்ச்சி என்கிற குணங்களும் இதற்கு உண்டு. (27)

(ஒளி) தேஜஸ்ஸிலிருந்து ஜலம் தோன்றியது. இதன் குணம் ரஸம் (சுவை) ஆகும். ஒளியிலிருந்து தோன்றியதால் ஒலி, உருவம், தொடுவுணர்ச்சி என்கிற குணங்களும் இதற்குண்டு. (28)

நீரிலிருந்து மண் தோன்றியது. இதன் குணம் மணம் (கந்தம்) ஆகும். நீரிலிருந்து தோன்றியதால் ஒலி, தொடுவுணர்ச்சி, உருவம், சுவை என்கிற மற்ற குணங்களும் இதற்குண்டு. மண் (பிருத்வி) ஒன்றிலேயே ரஸம், ரூபம், ஸ்பரிசம், சப்தம், கந்தம் (சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம்) என்னும் ஐந்து குணங்களும் இருக்கின்றன. (29)

இதுவரை தாமஸ அஹங்காரத்திலிருந்து தோன்றியவை பற்றிக் கூறப்பட்டன. பின் சாத்விக அஹங்காரத்திலிருந்து மனமும் அதன் தேவதையான சந்திரனும் தோன்றினார்கள். மேலும் செயற்புலன்கள் ஐந்து, அறிவுப்புலன்கள் ஐந்து, இவற்றின் தேவதைகள் பத்து ஆகிய அனைத்தும் தோன்றின. ஒலித்திறனுக்கு எண்டிசை பாலர்கள், தொடுவுணர்ச்சிக்கு வாயு (காற்று), உருவ சக்திக்கு சூரியன், சுவைத்திறனுக்கு வருணன், மணம் (கந்த) சக்திக்கு அசுவினீ தேவர்கள். வாக்சக்திக்கு அக்னி, கைகளுக்கு இந்திரன், கால்களுக்கு உபேந்திரன் (விஷ்ணு), வெளித்தள்ளும் விஸர்ஜன இந்திரியத்திற்கு மித்திரன், உபஸ்தம் என்கிற ஜனன இந்திரியத்திற்கு பிரஜாபதி (பிரும்மா) என்பவர்களே அந்தப் பத்து தேவதைகள். (30)

ராஜஸ அஹங்காரத்திலிருந்து காது, தோல், மூக்கு, கண், நாக்கு என்கிற அறிவுப் புலன்கள் ஐந்தும், சொல் (வாக்கு), கைகள், பாதங்கள், வெளியேற்றும் இந்திரியம் (பாயு), ஜனனேந்திரியம் (உபஸ்தம்) என்கிற செயற்புலன்கள் ஐந்தும் தோன்றின. அறிவு சக்தியான புத்தியும், செயல்திறனான பிராணனும், ராஜஸ அஹங்காரத்தின் செயல்கள். (31)

பிரும்மத்தை அறிந்தவரே! இந்த ஐம்பெரும் பூதங்களும், இந்திரியங்களும், மனதும், முக்குணங்களும் ஒன்றோடொன்று இணையாததால், அவைகள் தங்கி இன்பம் அனுபவிக்கச் சாதனமான உடலை உண்டாக்க முடியவில்லை. (32)

ஆனால், இறைவன் இவைகளைத் தன் ஆற்றலால் தூண்டியபொழுது, அவைகள் ஒன்றிணைந்தன. தங்களுக்குள்ளாகவே காரியம் (குணம்), காரணம் (பிரதானம்) — இவைகளை மேற்கொண்டு ஸமஷ்டியான இந்தப் பிரும்மாண்டத்தையும், வியஷ்டியான இவ்வுடலையும் (பிண்டத்தையும்) தோற்றுவித்தன. (33)

உயிரற்ற அந்தப் பிரும்மாண்டம் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் நீரிலேயே கிடந்தது. அனைத்திற்கும் ஜீவனை அளிக்கும் இறைவன் காலம், கர்மம், சுபாவம் — இவற்றை ஏற்று, அதை ஜீவனுள்ளதாக ஆக்கினார். (34)

அந்த அண்டத்தைப் பிளந்து கொண்டு ஆயிரம் துடைகள், கால்கள், கைகள், கண்கள், முகங்கள், தலைகள் கொண்டு விராட் புருஷன் தோன்றினார். [ஆயிரம் என்பது உபசாரமாக (பொதுவாக)க் கூறப்பட்டது. அதற்கு ‘கணக்கிலடங்காத’ என்று பொருள்.] (35)

பிரும்ம ஸ்வரூபம் அறிந்தவர்கள், இந்த விராட் புருஷனின் கடிப்பிரதேசமான துடைகளின் பின்புறம் அதலம் முதலிய கீழ் ஏழ் உலகங்களையும், ஜகனமாகிய துடைகளின் முன்புறம் பூமி முதலிய மேல் ஏழ் உலகங்களையும் (உள்ளதாகக்) கற்பிக்கிறார்கள். (36)

இந்த விராட் புருஷனது முகத்திலிருந்து அந்தணர்களும், கைகளிலிருந்து க்ஷத்திரியர்களும், துடைகளிலிருந்து வைசியர்களும், திருவடிகளிலிருந்து வேளாண்மக்களும் தோன்றினார்கள். (37)

[‘ப்3ராஹ்மணோஸ்ய மு2கமா ஸீத் பா3ஹூ ராஜந்ய: க்ருத: ஊரூதத3ஸ்ய யத்3வைஶ்ய: பத்3ப்4யாம் சூத்ரோ அஜாயத’ (வேதம்)]

விராட் புருஷனது திருவடிகள் முதல் இடுப்பு (கடி) வரை பூமி முதல் மற்ற ஏழு பாதாள உலகங்கள், தொப்புளில் புவர்லோகம் (பூமிக்கும், இந்திர உலகான சுவர்க்கத்திற்கும் இடையிலான பிரதேசம்), இதயத்தில் சுவர்க்க உலகம், திருமார்பில் மஹர்லோகம் உள்ளனவாகக் கற்பிக்கப்பட்டுள்ளன. (38)

கழுத்தில் ஜனோலோகம், இரு ஸ்தனங்களிலும் தபோலோகம், தலையில் என்றுமே அழிவடையாது நிலைத்து நிற்கும் பிரும்மதேவனுடைய சத்தியலோகம் உள்ளதாகக் கற்பிக்கப்பட்டுள்ளது. (39)

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த அந்த இறைவனின் இடுப்பில் அதலம் என்னும் உலகம், துடைகளில் விதல உலகு, முழங்கால்களில் ஸ்ரீஹரி பக்தர்கள் வசிப்பதால் தூய்மையான சுதல உலகு, முன் கால்களில் தலாதலம், கணுக்கால்களில் மஹாதலம்; திருவடிகளின் மேற்புறம் ரஸாதலம் மற்றும் உள்ளங்கால்களில் பாதாள உலகு இருப்பனவாகக் கற்பிக்கப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு விராட் புருஷரான பகவான் அனைத்துலகுமானவன் (சர்வலோகமயன்) ஆகிறான். (40—41)

விராட் புருஷரான அந்த பகவானது திருவடிகளில் பூலோகமும், தொப்புளில் புவர்லோகமும், தலையில் ஸ்வர்லோகமும் இருப்பதாகவும் ஒரு கற்பனை உண்டு.” (42)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஆறாவது அத்தியாயம் — விராட் புருஷரின் மகிமை விளக்கம்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “(நாரதா!) முன்பு கூறிய விராட் புருஷரான இறைவனுடைய திருமுகத்திலிருந்து நம்போல்வாருடைய பேசும் திறனும், அதன் தேவதையான அக்னியும் தோன்றினர். அவரது ஏழு தாதுக்களினின்றும் காயத்ரீ, உஷ்ணிக், அனுஷ்டுப், பிருஹதீ, பங்க்தீ, திரிஷ்டுப், ஜகதீ என்கிற ஏழு சந்தங்களும் தோன்றின. மனிதர்கள், பித்ருக்கள், தேவர்கள் ஆகியோர்கள் உண்ணத் தகும் அமுதமயமான அன்னம், இனிப்பு முதலிய அறுசுவைகளும், நமது நாக்கு மற்றும் அதன் தேவதையான வருணனும் விராட் புருஷரின் நாக்கிலிருந்து தோன்றின. (1)

அந்த இறைவனுடைய மூக்கு எல்லோருடைய பிராணனான உயிருக்கும், அதன் தேவதையான வாயுவிற்கும் உற்பத்தி ஸ்தானம். அவரது முகரும் சக்தி அசுவினீ தேவர்களுக்கும், மூலிகைகளுக்கும், சாதாரண கந்தத்திற்கும், விசேஷ கந்தத்திற்கும் தோற்றுவாய். (2)

அந்த இறைவனது திருக்கண்ணோக்கு (நேத்ரேந்திரியம்) (வெண்மை முதலிய) எல்லாவிதமான உருவங்களுக்கும் மற்றும் அவைகளை ஒளிரச் செய்கின்ற ஒளிக்கும் பிறப்பிடம். திருக்கண்கள் ஆகாயத்திற்கும் மற்றும் சூரியனுக்கும், காதுகள் எண்டிசைகளுக்கும், மற்றும் அனைத்தையும் தூய்மை செய்கின்ற தீர்த்தங்களுக்கும், கேட்கும்திறன் (சுரோத்ரேந்திரியம்) ஆகாயத்திற்கும் மற்றும் ஒலிக்கும் தோற்றுவாய். ஆகவே, அவரது திருமேனி உலகின் அனைத்துப் பொருட்களின் கருவூலம்; அழகிற்கே இருப்பிடம். (3)

அவரது தோலிலிருந்து தொடுவுணர்ச்சி, காற்று மற்றும் அனைத்து வேள்விகளும் வெளிப்பட்டன. வேள்விகளுக்கு இன்றியமையாத செடி—கொடிகள், மரங்கள் மற்றும் மூலிகைகள் இவரது ரோமங்களினின்றும் தோன்றியவையே. (4)

அந்த இறைவனது கேசம்—தாடி—மீசை—நகங்களினின்றும் மேகம், மின்னல், கற்கள், உலோகங்கள் வெளிவந்தன. (கேசங்கள் மேகங்களுக்கும், தாடி—மீசை மின்னல்களுக்கும், நகங்கள் கற்கள் மற்றும் உலோகங்களுக்கும் தோற்றுவாய் என்றறிக.) இவரது திருக்கரங்கள், உலகைக் காக்கும் உலக பாலகர்களுக்குத் தோற்றுவாய். (5)

அவரது திருவடிகளின் சலனம் பூலோகம், புவர்லோகம், ஸ்வர்லோகம் ஆகிய மூவுலக நலன்களுக்கும், அனைத்து பயத்தினின்றும் காப்பதற்கும் இடமாகிறது. விருப்பங்களனைத்தும் நிறைவுற ஒரே பற்றுக்கோல், அவரது திருவடித் தாமரைகளே. (6)

விராட் புருஷருடைய ஆண்குறியானது ஜலம், வீர்யம், படைப்பு, மேகம் மற்றும் பிரஜாபதிக்கும் ஆதாரமானது. அவருடைய உபஸ்தம் (ஜனன இந்திரியம்) மகப்பேறு அடைவதன் பொருட்டுச் செய்யப்படும் உறவினால் தோன்றும் களைப்பை நீக்கும் சாந்திக்கு இருப்பிடம். (7)

நாரதா! பகவானுடைய பாயு (மலம் வெளியேற்றும் இந்திரியம்) யமன், மித்திரன் மற்றும் மலத்தைத் தள்ளுவதற்கும் (குடலைத் தூய்மையாக்கும்) இடமாகிறது. குதம் (மலவாய்) ஜீவர்களின் அழிவிற்கும் வறுமைக்கும் நரகத்திற்கும் மிருத்யுதேவனுக்கும் பிறப்பிடம். (8)

அவமானத்திற்கும், அதர்மத்திற்கும், தமோகுணமான அஞ்ஞானத்திற்கும் அவரது பிருஷ்டம் (புட்டம்) பிறப்பிடம். நாடிகளிலிருந்து நதிகளும் நதங்களும் தோன்றின. மலைகள் அவரது எலும்புகளிலிருந்து தோன்றின. (9)

விராட் புருஷரின் உதரமானது (வயிறு) மூலப்பிரகிருதி, அன்னரஸங்கள், சமுத்திரங்கள் மற்றும் பிராணிகளின் ஒடுக்கம் (லயம்) ஆகியனவற்றின் உற்பத்தி ஸ்தானம் என்பர் ஞானிகள். அவரது இதயம், மனத்தின் தோற்றுவாய்; (நம் போன்றோரின் ஆண்—பெண் என்கிற) லிங்கச் சரீரத்திற்கும் தோற்றுவாய். (10)

அந்தப் பரமபுருஷருடைய சித்தம் அறத்திற்கும், எனக்கும் உனக்கும் ஸநகாதி முனிவர்களுக்கும், ருத்ர பகவானுக்கும், அறிவிற்கும், சத்துவ குணத்திற்கும் முக்கியமான ஆசிரயம் (புகலிடம்). (11)

(இவ்வளவு ஏன்?) நான், நீ, ருத்ரன், உனக்கு முன் தோன்றிய ஸநகாதிகள், மரீசி முதலிய மகரிஷிகள், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், நாகர்கள், பறவைகள், விலங்குகள், பாம்புகள், கந்தர்வர்கள், அப்சரசுகள், யட்சர்கள், அரக்கர்கள், பூதகணங்கள், ஊர்ந்து செல்லும் பிராணிகள், பசுக்கள், பித்ருக்கள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், சாரணர்கள், மரங்கள், நீர்வாழ்வன, நிலம் வாழ்வன, விண்ணில் வாழ்வன மற்றுமுள்ள பலப்பல ஜீவன்கள், சூரியன் முதலிய கிரகங்கள், அசுவினீ முதலிய நட்சத்திரங்கள், தூமகேது முதலிய வால் நட்சத்திரங்கள், மற்றுமுள்ள நட்சத்திரங்கள், மின்னல்கள், இடிகள், மேலும் நடந்தது—நடப்பது—இனி நடக்கப்போவதுமான இவ்வுலகம் — இவை யாவும் அந்த விராட் புருஷரே. இவையனைத்தும் அவரது திருமேனியில் பத்து அங்குல அளவு பரிமாணத்திற்குள்ளேயே அடங்கியுள்ளன. (12—15)

[குறிப்பு:— பிரும்மாண்டத்தின் ஏழு மறைப்புகளை (ஆவரணங்களை)ப் பற்றி, வேதாந்தப் பிரக்கிரியை கூறுவது காண்க. பூமியைப் போல் பத்து மடங்கு பெரியது நீர்; நீரைப் போல் பத்து மடங்கு அதிகம் அக்னி; அதைக் காட்டிலும் பத்து மடங்கு அதிகம் வாயு; அதைக் காட்டிலும் பத்து மடங்கு அதிகம் ஆகாயம்; ஆகாயத்தைப் போல் பத்து மடங்கு பெரியது அஹங்காரம். அஹங்காரம் போல் பத்து மடங்கு பெரியது மஹத்; அதைவிட பத்து மடங்கு அதிகம் பிரகிருதி. இந்த மூலப்பிரகிருதியோ இறைவனது கால் பங்கு. அதாவது, திருவடிக்கீழ் இதைப் பத்தங்குல நியதி என்கின்றன நூல்கள்.]

சூரியன் தனது ஆதித்ய மண்டலத்தை ஒளிரச் செய்து, வெளியுலகையும் ஒளிரச் செய்வது போல், இந்த விராட் புருஷரும், தனது விராட் திருவுருவை ஒளிரச் செய்து கொண்டு, இந்தப் பிரும்மாண்டத்தின் உள்ளும் புறமும் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து ஒளிரச் செய்கிறார். (16)

[குறிப்பு:— ‘ஸ பூ4மிம் விஶ்வதோ வ்ருத்வா’ என்கிற மந்திரத்தின் கருத்து இது.]

(இனி, ‘பாதோ3ஸ்ய விஶ்வா பூ4தாநி’, ‘ஏதாவாந் அஸ்ய மஹிமா’ என்னும் மந்திரங்களின் பொருளை விளக்குகிறார்.) மரண பயத்தை அளிக்கக்கூடிய கர்மவினைகளைத் தாண்டியிருப்பவராகையால், பயமற்ற ஆனந்தத்திற்குக் கொள்கலனாகிறார். ஆகவே, நாரதா! பிரபஞ்சரூபராயினும் ஆனந்தத்திற்கு வைப்பிடம் என்னும் காரணத்தினால், பகவானது பெருமை எல்லையற்றது. (17)

(பாதோ3ஸ்ய விஶ்வா பூ4தாநி’ என்கிற மந்திரம் விளக்கப்படுகிறது.) அகில உலகங்களும் இறைவனது திருவடிகளில் உள்ளன. (அதாவது, இறைவனது ஒரு மிகச் சிறு பகுதியே.) அத்திருவடிகளில் (அந்தச் சிறு பகுதியான பிரும்மாண்டத்தில்) அனைத்துப் பிராணிகளும் வாழ்கின்றன என்கின்றனர் அறிஞர்கள். பூவுலகம், புவர் உலகம், ஸ்வர் உலகம், இவைகளுக்கு மேலுள்ளது மஹர் உலகம். அதற்கும் மேல் உள்ளவை ஜனோலோகம், தபோலோகம், சத்தியலோகம். அங்கு முறையே அழிவற்ற சுகமான அமுதம், க்ஷேமம், பயமற்ற மோட்சம் உள்ளன. (18)

[குறிப்பு:— பூ, புவர், ஸ்வர் என்கிற மூவுலகங்களிலும் உள்ள இன்பம் அழியக்கூடியது. மஹர் உலகம் கிரம முக்திக்கு (முறைப்படி பெறும் முக்திக்கு) இருப்பிடமான போதிலும், கல்பத்தின் முடிவில் அங்குள்ளவர்களுக்கும் ஸ்தானப்பிரம்சம் (இடம் நழுவுதல்) ஏற்படுவதால், அவர்களுக்கும் அழிவற்ற இன்பநிலை இல்லை. ஆனால், ஜனோலோகத்தில் அங்குள்ளவர்கள் ஜீவித்திருப்பது வரை தங்கள் இடத்தை விடவேண்டியதின்மையால், அங்கு அழிவற்ற இன்பநிலை உண்டு. அதனாலேயே அங்கு அமுதம் என்கிற இன்ப சுகம் உள்ளதாகக் கூறுகிறார்கள். ஆனால், மஹர்லோகத்தில் வசிப்பவர்களுக்கு, கல்ப முடிவில் ஸங்கர்ஷணன் என்னும் தீயால் மூவுலகங்களும் பற்றியெரியும் பொழுது, அவ்வெப்பத்தினால் துன்புறுபவர்களாக ஜனோலோகத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருப்பதால், மஹர்லோகத்திலும் அழிவற்ற நிலைத்த இன்பமில்லை. தபோலோகத்தில் அவ்வெப்பத்தின் துன்பமின்மையால் அங்கு க்ஷேமம் (என்றும் நலமே) உள்ளது. சத்தியலோகம் சென்றவனுக்கு முக்தியின்பம் வெகு அருகிலேயே இருப்பதால், அங்கு அபயம் (பயமற்ற நிலை) — மோட்சம் — உள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது.]

(இனி, ‘த்ரிபாத் ஊர்த்4வ உதை3த்புருஷ:’ என்கிற மந்திரம் விளக்கப்படுகிறது.) இல்லற இன்பமுற்று புத்திரனைத் தோற்றுவிக்காத நைஷ்டிகப் பிரும்மசாரி (விந்து கீழ்நோக்கி நழுவாதவன்), வானப்பிரஸ்தன், துறவி — இவர்களுடைய மூன்று ஆசிரமங்களும் ஜனோலோகம், தபோலோகம், சத்தியலோகம் என்னும் மூவுலகங்களையும் தாண்டி, இறைவனது மூன்று பாதங்களாக இருக்கின்றன. பிரும்மசரிய விரதமில்லாத இல்வாழ்வானது ஆசிரமமானது பூவுலகம், புவர் உலகம், ஸ்வர் உலகம் — இம்மூன்றினுள்ளே இருக்கிறது. (அதாவது, இல்லறத்தான் இந்திர உலகு வரை செல்லலாம். மற்ற மூவரும் அதைத் தாண்டியுள்ள உலகங்களுக்கும் செல்லலாம்.) (19)

(‘ததோ விஷ்வங் வ்யக்ராமத்’ என்கிற மந்திரத்தின் பொருளை விளக்குகிறார்.) எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த க்ஷேத்ரக்ஞரான இறைவன் போகத்திற்கும் மோட்சத்திற்கும் சாதனமாக இரண்டு வழிகளைக் கற்பித்தார். ஒன்று வித்யை — பகவத் தியானமாகிற உபாசனா மார்க்கம் (இது ஞானமார்க்கம்); மற்றது அவித்யை — அஞ்ஞானம் (கர்மமார்க்கம்). அவித்யா மார்க்கம், போக—போக்கியங்களை அளிக்கும் பிறவி உண்டு; வித்யா மார்க்கம் மோட்சத்தை அளிக்கும். வித்யா மார்க்கம் வடக்கு நோக்கிப் போவது — உத்தராயண மார்க்கம்; அவித்யா மார்க்கம் தெற்கு நோக்கிப் பயணிப்பது — தட்சணாயன மார்க்கம். இவற்றில் ஏதாவதொன்றை ஏற்று, அந்த மார்க்கத்தில் மனிதன் செல்லலாம். இவ்விரண்டு மார்க்கங்களுக்கும் ஆதாரம் இறைவனே. (20)

இந்தப் பிரும்மாண்டத்தைத் தோற்றுவித்த இறைவனிடமிருந்துதான் பூமி முதலிய ஐம்பெரும்பூதங்கள், கண் முதலிய பொறிகள், சத்துவம் முதலிய குணங்களின் ஸ்வரூபராகிய விராட் புருஷர் தோன்றினார். இறைவன், இவ்வாறு பலவித உருவங்களாகப் பரிணமித்து, அதனுள் விளங்கினாலும், அவற்றிலிருந்து முற்றிலும் தனிப்பட்டவரே. சூரியன், இவ்வுலகிற்கு ஒளி தந்து விளங்க வைத்து, தான் அதில் ஒட்டாது தனித்து நிற்பது போல. (21)

விராட் புருஷருடைய அந்தர்யாமியாகிய அந்த இறைவனுடைய தொப்புளிலிருந்து வெளிவந்த தாமரை மலரில் நான் தோன்றியபோது, வேள்வியால் அவரை ஆராதிப்பதற்கு, அவருடைய அவயவங்களைத் தவிர வேறெந்தப் பொருள்களுமில்லை. (22)

நன்மனத்தனே! அப்பொழுது அவருடைய அவயவங்களிலிருந்தே வேள்விக்குரிய பசுக்கள், யூபஸ்தம்பம் (வேள்விக்குரிய பசுவைக் கட்டுவிக்கும் கம்பம்), தருப்பைப்புற்கள், இந்த வேள்விக்கான பூமி, நல்ல குணங்களுடைய வசந்த காலம், பாத்திரங்கள், மூலிகைகள், நெய்—இனிப்பு முதலிய ரசங்கள், தங்கம் முதலிய உலோகங்கள், மிருத்திகை மண், நீர், ருக்குகள், யஜூஸ்கள், ஸாமங்கள், (பிரும்மா, ஹோதா, அத்வர்யு, ஆக்னித்திரன் என்கிற நான்கு) ரித்விக்குகள், (தர்ச பூர்ணமாசம் முதலிய) கர்மங்கள், (ஜ்யோதிஷ்டோமம் முதலிய) பெயர்கள், (ஸ்வாஹாகாரம் முதலிய) மந்திரங்கள், தட்சணைகள், விரதங்கள், தேவதைகள் பொருட்டுச் செய்யப்படும் உத்தேஶ்யத்தி யாகம், கர்மங்களின் செய்முறை கூறும் நூல்கள், அதற்கான சங்கல்பம், (தீட்சை) அனுஷ்டானத்தின் முறைகள், விஷ்ணுக்கிரமம் முதலிய கதிகள், அந்தந்த தேவதைகளின் தியானங்கள், அதிலுள்ள ஈடுபாடு (சிரத்தை), தவறுதல் தோன்றினால் அதை நீக்கும் பிராயச்சித்தம் செய்த கர்மங்களை இறைவனிடம் அர்ப்பணித்தல் ஆகிய அனைத்து சம்பாரங்களையும் (வேண்டிய பொருட்களையும்) (விராட் புருஷருடைய திருமேனியிலிருந்தே) பெற்றுக் கொண்டேன். (23—26)

(‘யக்ஞேந யக்ஞமயஜந்த தே3வா:’ என்கிற மந்திரப்பொருளை விளக்கத் தொடங்குகிறார், இனி.) இவ்வாறு விராட் புருஷரான அந்த பகவானுடைய அங்கங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட பொருட்களைக் கொண்டே, வேள்வித் திருவுருவரும் சர்வேசருமான பரமனை வேள்வி மூலம் பூசித்தேன். (27)

பிறகு, உனக்கு முன் தோன்றிய உன் சகோதரர்களான மரீசி முதலிய ஒன்பது பிரஜாபதிகளும், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருந்தும் உண்மையில் எதற்கும் புலனாகாமல் இந்திரன் முதலிய உருவத்தால் அனைவரும் காணுமாறு விளங்கும் அந்த விராட் புருஷரை மனத்தை ஒருமுகப்படுத்திப் பூசித்தனர். (இங்கு, ‘புருஷம் ஜாதம் அக்3ரத:’ என்கிற மந்திரத்தின் பொருள் கூறப்பட்டது.) (28)

[குறிப்பு:— ஒன்பது பிரஜாபதிகள்:— மரீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ், புலஸ்தியர், புலஹர், கிரது, பிருகு, வசிஷ்டர், தக்ஷன்.]

அதன் பின்பே ஸ்வாயம்புவமனு முதலிய மனுக்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோரும் உகந்த காலம் கிடைத்த போதெல்லாம், வேள்விகள் புரிந்து இறைவனை வழிபட்டனர். (29)

பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் இயற்கையில் எந்தவொரு குணத்திற்கும் ஆட்படாதவர், நிர்குணர். ஆனால், படைப்பைத் தொடங்குவதற்காகத் தன் பிரகிருதியான மாயையினால் கல்யாணகுணங்களை மேற்கொள்கிறார். அந்த ஸ்ரீமந்நாராயணனே இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கு ஆதாரமானவர். (30)

நான் அவருடைய ஆணைக்குட்பட்டுப் படைக்கிறேன். பரமசிவன் ஸம்ஹாரம் செய்கிறார். மாயையை ஏற்ற அந்தப் பரமனே விஷ்ணுவாகி உலகைக் காக்கிறார். (31)

குழந்தாய்! இப்பிரபஞ்சத்தைப் பற்றி, நீ கேட்டதன் பதில் உனக்குக் கூறியாயிற்று அல்லவா? இறைவனைத் தவிர வேறு காரியம்—காரணம், உள்ளது—இல்லாதது எதுவுமே இல்லை. (32)

நாரதா! அன்பும் பாசமும் ஏக்கமும் கொண்ட இதயத்துடன் எங்கும் எப்போதும் இறைவனையே நான் தியானித்து வருவதால் என் வாக்குப் பொய்ப்பதில்லை. மனதும் தவறான எண்ணங்களை எண்ணுவதில்லை. புலன்களும் அறநெறி விடுத்துத் தீய வழியில் செல்வதில்லை. (33)

நான் வேதமே திருமேனியாகக் கொண்டவன் என்று கூறும்படி தவம் செய்தேன். ‘தவமே வடிவெடுத்ததோ?’ என்று எண்ணுமாறும் தவம் செய்துள்ளேன். ஒருமைப்பட்ட மனத்துடன் யோகப்பயிற்சியும் செய்தேன். நான் தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகளுக்குத் தந்தை. ஆகவே, அனைவரும் என்னைக் கொண்டாடுகிறார்கள். இவ்வளவு இருந்தும் என்ன பயன்? என்னைத் தோற்றுவித்த அந்த பரமனை, இன்னும் நான் அறிந்தேனில்லையே! (இறைவன் பக்தியினாலேயே அறியக் கூடியவர் என்பது கருத்து.) (34)

தன்னடியார்களின் பிறப்பிறப்புத் துன்பத்தைக் களைபவரும், அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்குபவரும், மங்களமே திருமேனியானவரும், கல்யாணமயமானவருமான அந்த இறைவனது திருவடிகளையே வணங்குகிறேன். அவரது மாயையின் திறன் எல்லையற்றது. ஆகாயத்திற்குத் தன் எல்லை தெரியாது. அவ்வாறே இறைவனுக்கும் அவரது மாயையின் எல்லை தெரியாது. அவ்வாறிருக்க, மற்றவர் எவ்வாறு அவரை அறிவர்? (35)

அந்த இறைவனுடைய உண்மை ஸ்வரூபத்தை (நிலையை) நானோ, நீங்களோ ஏன், பரமசிவனோ கூட அறியவில்லையே! மற்ற தேவதைகள் எவ்வாறு அறிய முடியும்? அவரது மாயையில் மயங்கிய நாம், அவரது மாயையான இவ்வுலகையே சரியாக அறியவில்லை. நமது அறிவிற்கெட்டியவாறு மனம்போன போக்கில் கற்பனை செய்கிறோம். (36)

நம்மைப் போன்றவர்களும் அவரது உண்மைத் தத்துவத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமலேயே, ஏதோ அவரது திருவிளையாடல்களைப் பற்றிப் பேசி வருகிறோம். அவ்வாறான இறைவனின் திருவடித்தாமரைகளை வணங்குகிறேன். (37)

பிறப்பற்ற அந்த ஆதிபகவான் ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் தன்னைத்தானே தானாகவே தன்னிடத்தில் படைத்துக் கொள்கிறார், பரிபாலித்துக் கொள்கிறார், சங்கரித்து (அழித்து)க் கொள்கிறார். (38)

(முன்பு 35,36வது சுலோகங்களில், அந்த இறைவனை உண்மையாக அறிந்தவர் எவருமிலர் என்று கூறியவர், இப்பொழுது அவரது உண்மை ஸ்வரூபம் என்னவென்பதைக் கூறுகிறார்.) அந்த இறைவன் அணுவளவு மாயை கூட இல்லாதவர்; சுத்த ஞானஸ்வரூபி; அந்தராத்மா என்ற வடிவில் எங்கும் நிறைந்திருப்பவர்; மூன்று காலங்களிலும் நித்தியமாக நிறைந்து விளங்கும் சத்தியவஸ்து; அவருக்குத் தொடக்கமும் இல்லை, முடிவும் இல்லை; முக்குணங்களுமற்றவர்; தொடக்கமில்லாத தொன்மையானவர்; அவரைத் தவிர, இரண்டாவதாக வேறு ஒரு பொருளும் இல்லாதவர். (39)

நாரதா! மனம், பொறிகள் மற்றும் உடலைத் தன்வயப்படுத்தித் தெளிவடைந்த முனிவர்கள், தியானத்தின் மூலம் அந்த இறைவனை அறிகிறார்கள். ஆனால் அறிவிலிகள், தங்கள் தீய எண்ணங்களால் தவறான தருக்கநெறியில் உண்மையை ஒளிக்கும்பொழுது, அவர் அவர்களுக்குப் புலப்படுவதில்லை. (40)

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பகவானின் முதல் அவதாரம் பிரகிருதியான மாயையை இயக்கச் செய்யும் விராட் புருஷரே. காலம், சுபாவம், காரிய—காரணங்கள், மஹத் தத்துவம், ஐம்பெரும் பூதங்கள், அஹங்காரம், முக்குணங்கள், பொறி—புலன்கள், ஸமஷ்டி—வியஷ்டியான உருவங்கள் (பிரும்மாண்டம்), இவைகளின் அதிஷ்டான தேவதைகள், ஸ்தாவரஜங்கமங்களான அனைத்துயிர்கள் ஆகிய அனைத்தும் அந்த பகவானது திருவுருவங்களே. (41)

நான் (பிரும்மா), பரமசிவன், ஸ்ரீவிஷ்ணு, தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகள்; நாரதா! நீ, உன்னைப் போன்ற பக்தர்கள்; சுவர்க்கம் முதலிய புண்ணிய உலகங்களைப் பரிபாலிக்கும் இந்திரன் முதலியவர்கள்; பறவையுலகைக் காக்கும் கருடன் முதலானோர்; மனித உலக மன்னர்களான மனுச்சக்கரவர்த்தி முதலியவர்கள்; பாதாள உலகத்தைக் காக்கும் அனந்தன், வாசுகி ஆகியோர்; கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், சாரணர்கள் ஆகியோரின் தலைவர்கள் மற்றும் அரக்க அதிபதிகள்; உரகர்கள்; நாகர்கள்; வசிஷ்டர் முதலான ரிஷிகள்; அர்யமா முதலிய பித்ரு தலைவர்கள்; பிரகலாதன் முதலிய தைத்யர்கள்; கபிலர் முதலிய சித்தர்கள்; அசுரத் தலைவரான மயன் முதலானோர்; மற்றுமுள்ள பூத—பிரேத—பிசாச—கூச்மாண்டர்கள்; நீர்வாழ்வன; நிலம் வாழ்வன; விலங்கினங்கள் மற்றும் ஐசுவரியம், ஒளி (தேஜஸ்), புலன்களின் திறன், மனோதிடம், உடல் வலிமை, பொறுமை ஆகிய குணங்களுள்ள உலகின் அத்துணை வஸ்துக்கள்; சோபை (அழகு), வெட்கம், பெருமை, புத்தி (அறிவுத்திறன்) ஆகியவையனைத்தும் கொண்டவைகள்; பற்பலவிதமான வர்ணஜாலங்கள் கொண்டன; அழகுள்ளன; அழகற்றன ஆகிய அனைத்துமே, அவ்விறைவனின் விபூதி தத்துவங்களே. அவரது திருமேனித் திருவுருவமே. (42—44)

நாரதா! இது மட்டுமின்றிப் பரம புருஷரான பகவானது பாவனமான முக்கியமான திருவிளையாடல்களையும் சாஸ்திரங்கள் அழகுறக் கூறுகின்றன. அவை செவிக்கினிய செஞ்சொல் மற்றும் அனைத்து மலங்களையும் (குற்றங்களையும்) வற்றடிக்கும் தன்மையன. அவற்றை உனக்குக் கூறுகிறேன். ஒருமைப்பட்ட மனத்துடன் கேள்.” (45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஏழாவது அத்தியாயம் — பகவானது திருவிளையாடல்கள்

பிரும்மதேவர் கூறலானார்—— (முதலில் வராகாவதாரம் பற்றிக் கூறுகிறார்.) “எல்லை காண இயலாத பெருமை படைத்த பகவான், பிரளய காலத்தில் நீரில் மூழ்கிய பூமியை மேலே தூக்க வேண்டி, வேள்வியே ஸ்வரூபமாகவுடைய வராகமாகத் திருமேனி கொண்டார். முதல் தைத்யனான இரண்யாக்ஷன் பெருங்கடலின் நடுவே, அவரோடு போரிட எதிரே வர, இந்திரன் தன் வஜ்ராயுதத்தினால் பர்வதங்களின் இறக்கைகளை வெட்டித் தள்ளியது போல், வராக பகவான், தன் தித்திப்பற்களால் அவனது மார்பைப் பிளந்து தள்ளினார். (1)

வேள்வித் திருவுரு மேற்கொண்டது:— பின் அவரே, ருசி என்னும் பிரஜாபதியின் மனைவி ஆகூதியின் திருவயிற்றில் ‘சுயக்ஞன்’ என்ற திருப்பெயருடன் திருவவதாரம் செய்தார். அதன்பின் தக்ஷிணை என்னும் தன் மனைவியிடம் சுயமர்கள் என்கிற தேவர்களைத் தோற்றுவித்தார். மூவுலகங்களின் துயரத்தையும் நீக்கினார். ஆகவே, இவரது தாய்வழிப் பாட்டனாரான (மாதாமஹர்) ஸ்வாயம்புவமனு, இவரை ‘ஹரி’ (துன்பங்களைக் களைபவர்) என்றழைத்தார். (2)

[குறிப்பு:— ‘தேவர்களைத் தோற்றுவித்தார் என்பதால் அவரது செயலும், உலகின் துன்பங்களைக் களைந்தார் என்கிற செயலின் பயனும் கூறப்பட்டது’ என்கிறார் ஸ்ரீதர ஸ்வாமி. இதேபோல் இனிவரும் இடங்களிலும் ஊகித்தறிக.]

கபிலாவதாரம் கூறப்படுகிறது:— நாரதா! கர்தம பிரஜாபதிக்கு தேவகூதி என்கிற ஸ்வாயம்புவமனுவின் பெண்ணிடம் ஒன்பது பெண்களுக்குப் பிறகு, பத்தாவது குழந்தையாக பகவான் திருவவதாரம் செய்தார். உலகியல் பந்தபாசங்களால் அழுக்கடைந்த மனங்கொண்ட தன் தாய்க்கு, பகவானுடைய ஆன்ம தத்துவமான பிரும்ம வித்யையை உபதேசித்தார். அதனால், அந்தத் தாய் முக்குணங்களின் பற்றுதலான உலகியல் சேற்றை, இப்பிறவியிலேயே கழுவித் தூய்மை பெற்று, கபிலர் சென்ற மோட்சத்தை அடைந்தாள். (3)

தத்தாத்திரேயர் திருவவதாரம்:— ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தின் சப்தரிஷிகளில் ஒருவரான அத்ரி மகரிஷி, இறைவனே தனக்கு மகனாக வேண்டுமென வேண்டித் தவமியற்ற, அதனால் மகிழ்ந்த பகவான், ‘என்னையே உனக்குக் கொடுத்தேன்’ என்று கூறி, அவரது மனைவி அனசூயா தேவியிடம் புத்திரனாகப் பிறந்ததால் ‘தத்தன்’ (தத்தாத்ரேயன்) என்றழைக்கப்பட்டார். யயாதியின் குமாரனான யது மகாராஜனும், ஹைஹய குலதிலகமான கார்த்தவீர்யார்ஜுனனும், தத்தருடைய திருவடித்தாமரைகளின் மகரந்தத் துகள்களைப் பெற்று புனிதராகி, யோக சித்திகளான போக மோட்சங்களை (இவ்வுலக இன்பம், பரவுலக இன்பம் இரண்டையும்) அடைந்தார்கள். (4)

இனி குமாராவதாரம் கூறுகிறார்:— அனைத்தையும் படைக்க வேண்டுமென்று விரும்பிய நான் தவம் புரிந்தேன். அந்தத் தவம் பகவதர்ப்பணமாகச் செய்யப்பட்டதால் பகவான், ‘ஸந’ என்கிற முதலிரண்டு எழுத்துக்களைக் கொண்டு ஸநகர், ஸநந்தனர், ஸநத்சுஜாதர், ஸநத்குமாரர் என்கிற திருப்பெயர்களுடன் நால்வராகத் திருவவதாரம் செய்தார். அவர்கள் முன்கல்பத்தின் பிரளய காலத்தில் மறைந்துபோன ஆத்ம தத்துவத்தை, இந்தக் கல்பத்தில் மகரிஷிகளுக்கு உபதேசித்தனர். அதை அவர்களும் மனத்தில் நன்கு தெளிவாக உணர்ந்தனர். (5)

நர—நாராயணாவதாரம் கூறுகிறார்:— தர்ம தேவதைக்கு தக்ஷப்பிரஜாபதியின் பெண்ணான மூர்த்தி என்பவளிடம் நரன்—நாராயணன் என்கிற இரு குழந்தைகளாகப் பிறந்தார் பகவான். அவர்களுடைய தவவலிமை ஒப்புயர்வற்றது. அதனால் பயந்த இந்திரன் அவர்களது தவத்தைக் குலைக்க மன்மதனை அவனது சேனைகளுடனும், ரம்பை முதலிய அப்சரசுகளையும் அனுப்பினான். ஆனால், தங்களைவிட மிக்க அழகுள்ள, பகவானது துடையிலிருந்து தோன்றிய ஊர்வசி முதலிய பெண்கள், அவருக்குப் பணிவிடை செய்வதையும், அதனால் அவர்களது மனது விகாரமடையாமல் இருப்பதையும் கண்டு வெட்கப்பட்டு, அவர்களது தவத்திற்கு இடையூறு செய்ய இயலாது திரும்பினான். (6)

பரமசிவன் முதலிய திறன் மிக்கவர்கள் தங்கள் கோபக்கனலால் மன்மதனையே எரித்துச் சாம்பலாக்குகின்றனர். ஆனால், தன்னைத் தானே எரிக்கும், அடக்க முடியாத அந்த கோபத்தை, அவர்களால் எரிக்க முடியவில்லை (அடக்க முடியவில்லை). அவ்வாறான சினம் நர—நாராயணர்களை நெருங்கவே அஞ்சுகிறது. அவ்வாறிருக்க, அதற்கும் கீழான காமம், அந்த நர—நாராயணர்களை எவ்வாறு தன்வயப்படுத்த முடியும்? (7)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. ‘க்ரோத: ஸூதுர்ஜய: ஶத்ரு:’ (மகாபாரதம் வனபர்வம் — யக்ஷப்ரஶ்நம் கேள்வி 91)

2. ‘உள்ளங்கவந்தெழுந்து ஓங்குசினம் காத்துக்கொள்ளும் குணமே குணமென்க’ (சிவப்பிரகாச ஸ்வாமிகள், நன்னெறி 8)

3. தன்னைத் தான் காக்கின் சினங்காக்க காவாக்கால்

தன்னையே கொல்லும் சினம்.

— திருக்குறள்]

தந்தையான அரசன் உத்தானபாதன் கண்ணெதிரில் இருக்கும்போதே, மாற்றாந்தாயான ஸ்ருதியின் சொல்லம்புகளால் புண்பட்ட துருவன், சிறுகுழந்தையாயினும் தவம் புரிவதற்காக வனம் சென்றான். அவனது தவங்கண்டு மகிழ்ந்த பகவான், தன்னைத் துதித்த துருவனின் எதிரே தோன்றி, என்றுமே அழிவற்ற துருவ பதத்தை அளித்தார். அந்த துருவனது ஸ்தானத்தை அதற்கு மேலிருக்கும் தேவர்களும் அதன் கீழிருக்கும் சப்தரிஷிகளும் இன்றும் சுற்றி வந்து துதிக்கின்றனர். (‘துருவனைக் காப்பதற்கென்றே செய்த திருவவதாரம் இது’ என்பர் சான்றோர்.) (8)

பிருது சக்கரவர்த்தியின் திருவவதாரம்:— சினமடைந்த மகரிஷிகள் என்றும் வீண்போகாத வஜ்ராயுதம் போன்ற தங்கள் சாபத்தால், தீயவழியில் சென்ற மன்னனான வேனனை அரச பதவியையும் செல்வத்தையும் இழந்து நரகத்தில் விழும்படி செய்தனர். ஆனால், முனிவர்களது வேண்டுகோளுக்கிணங்கிய பகவான், வேனனது கைகளிலிருந்து புத்திரனாகத் திருவவதரித்து ‘புத்’ என்னும் நரகம் அடையாதவாறு அவனைக் காப்பாற்றினார். அதனால், ‘பிருது’ என்ற பெயரடைந்த பகவான், உலகின் நலனுக்காகப் பசு உருவங்கொண்ட பூமியிலிருந்து அனைத்துச் செல்வங்களையும் கறந்தளித்தார். (9)

ரிஷபதேவர் திருவவதாரம்:— இதே பகவான், ஆக்னீத்திரரின் மகனான நாபி என்கிற மன்னனின் மனைவியான சுதேவி என்றழைக்கப்படும் மேருதேவியின் திருவுதரத்தில் ‘ரிஷபதேவர்’ என்ற திருநாமத்துடன் திருவவதாரம் செய்தார். பரமஹம்சாசிரமத்தில் நிற்கும் ரிஷிகளின் தர்மத்தை உலகிற்கு அனுஷ்டித்துக் காட்ட பொறிகளை அடக்கி, அனைத்து பற்றுகளையும் துறந்து, அமைதியான நிலையில் எங்கும் எதிலும் சமமான நோக்குடையராய், பாமர மக்கள் தன்னை ‘ஜடன்’ என்று நினைக்குமாறு பகவத் ஸ்வரூபத்தில் லயமடைந்து, தியானயோக சமாதியில் இருந்தார். (10)

ஹயக்ரீவாவதாரம்:— மேலும், நான் செய்த ஸத்ர யாகத்தில் யக்ஞபுருஷரான அந்த பகவான் உருக்கி வார்த்த தங்கம் போன்ற திருமேனியுடன், ‘வேதமே உருவெடுத்ததோ? அல்லது வேதங்கள் கூறும் வேள்விதான் திருமேனி பெற்றதோ?’ என்னுமாறு வேள்விகளால் போற்றப்படுகிற அனைத்து தேவதைகளின் ஸ்வரூபரான ஹயக்ரீவமூர்த்தியாகத் தோன்றினார். அவர் மூச்சுவிடும்போது, அவரது மூக்கிலிருந்து மனங்கவரும் வேதங்கள் வெளிவந்தன. (11)

மத்ஸ்யாவதாரம்:— சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தின் முடிவில், இனி வரப்போகும் வைவஸ்வத மன்வந்தரத்தில் மனுவாக விளங்கப்போகும் சத்தியவிரதன் என்கிற திராவிட தேச மன்னனுக்கு மத்ஸ்ய ரூபத்தில் காட்சியளித்தார். தோணி உருவில் பிரளயத்தில் மிதந்த பூமிக்கு ஆதாரமாக இருந்த அந்த பகவான்தான் சகல ஜீவன்களுக்கும் ஆதாரம். பயங்கரமான அந்தப் பிரளய ஜலத்தில் எனது முகத்திலிருந்து நழுவி விழுந்த வேதங்களை எடுத்துக் கொண்டு, அதிலேயே விளையாடி மகிழ்ந்தார். (12)

கூர்மாவதாரம்:— தேவர்களும் அசுரர்களும் அமுதம் பெற விரும்பி திருப்பாற்கடலைக் கடைந்தபோது, பகவான் ஆமை திருமேனி கொண்டு, மத்தான அந்த மந்தரமலையைத் தன் முதுகில் தாங்கினார். அந்த மலை முன்னும் பின்னுமாகச் சுழலும்போது, தன் முதுகைச் சொறிவது போன்ற இதமான உணர்வு கொண்ட பகவானுக்குச் சற்று தூக்கமும் வந்தது. (13)

நரசிம்மாவதாரம்:— அசுர மன்னனான இரண்யகசிபுவிடம் பயந்து நடுங்கிய தேவர்களது பயத்தைப் போக்க, சுழலும் கண்கள், மேல்நோக்கி நிமிர்ந்த புருவங்கள், கோரைப்பற்கள் கொண்டு மிக்க பயங்கரமான சிம்ம முகத்துடன் நரசிம்மராக பகவான் திருவவதாரம் செய்து, கதையால் தன்னைத் தாக்க வந்த இரண்யகசிபுவை விரைவாகத் தன் மடியில் கிடத்தி, இங்குமங்கும் நெளியும் அவனைத் தன் கூரிய நகங்களால் பிளந்து கொன்றார். (14)

ஹரி (பக்தர்களின் துன்பத்தைக் களைபவன்) என்ற பெயர் பெற்ற திருவவதாரம் (கஜேந்திர மோட்சம்):— மிக்க பலமுடைய முதலை கால்களைக் கவ்விப் பிடித்துக் குளத்து நீருக்குள் இழுக்கவே, அதனால் துன்பமுற்ற யானைக் கூட்டத்தலைவனான கஜேந்திரன், தாமரையைத் துதிக்கையில் ஏந்தி, ‘ஆதிமூலமே! அகில உலகநாதனே! மங்காத பெரும்புகழ் கொண்டவனே! திருப்பெயரைச் செவியாரப் பருகியபோதே சகல மங்களங்களையும் அள்ளித் தரும் பெயருடையாய்’ என்று உரக்கத் துதித்துப் பிளிறியது. (15)

எவராலும் உள்ளபடி அறியவியலாத பெருமை கொண்ட, ஆனால் அனைத்துமறிந்த ஸ்ரீஹரியான பகவான், தன்னைச் சரணம் பற்றிய யானையின் குரலைக் கேட்டு, சுதர்சன சக்கரத்தைக் கையிலேந்தி, கருடன் மேல் ஏறிக்கொண்டு, அந்தக் குளக்கரை வந்து, தன் சக்கரத்தால் முதலையின் வாயைப் பிளந்து, மிகுந்த கருணையோடு யானையின் துதிக்கையைப் பற்றித் தூக்கிக் காத்தார். (16)

வாமனாவதாரம்:— தேவமாதாவான அதிதிதேவியின் புதல்வர்களிலேயே வாமனனான பகவான்தான் கடைக்குட்டி (சிறியவர்). ஆனால், தேவர்களுக்காக மன்னன் பலியிடம் மூன்றடி மண் வேண்டுமென யாசித்துப் பெற்று, அதைத் தான் வைத்துக் கொள்ளாது இந்திரனுக்கு அளித்து, திரிவிக்கிரமனாகத் திருமேனி கொண்டு, மூவுலகங்களையும் ஈரடியால் அளந்து நின்றாரே. அந்த நீர்மை குணத்தால் கடைக்குட்டித் தலைக்குட்டியானார், சிறந்தவரானார். அறநெறி தவறாது நேர்மையான வழியில் நின்றுவரும் ஒருவனை, அவனது பதவியிலிருந்தோ, செல்வத்திலிருந்தோ, எவ்வகையாலும் கீழே இறக்காமல், சகல சக்திகளும் படைத்த பகவான், தானே அவனிடம் சென்று மூன்றடி நிலம் வேண்டி, அவனுக்கு அருள்பாலித்தார். இதிலிருந்து நன்னெறியில் நிற்கும் ஒருவனைப் பணிவுடன் வேண்டி யாசகம் கேட்டு அடக்க வேண்டும்; வேறு வழியால் அல்ல! என்பதைத் தெளிவுப்படுத்தினார். (17)

மகாபலி, பகவான் வாமனருடைய திருவடித் தீர்த்தத்தைத் தலையில் ஏற்றான். அதைவிட அவனுக்கு இந்திரப் பதவி ஒரு பெரிய லாபமா, என்ன? ஆசார்யர் சுக்கிரர் தடுத்தபோதிலும், தான் அளித்த வாக்கைக் காப்பாற்றுவதைவிட, வேறு எதையும் செய்ய அவன் தயாராக இல்லை. அதனால் என்ன ஆயிற்று? பகவானுக்கு மூன்றாவது அடி நிலத்தைக் கொடுப்பதற்காகத் தன் தலையில் பகவானுடைய திருவடிகளை ஏற்றுக் கொண்டானே? ‘நானும் மற்றுமுள்ள எல்லாப் பொருள்களும் பகவானுடையவை’ என்று நினைத்து, தன்னையே அர்ப்பணித்துக் கொண்டானே, அதைவிட வேறு என்ன பாக்கியம் வேண்டும்! (18)

ஹம்ஸாவதாரம்:— நாரதா! உன்னுடைய அத்யந்த பிரேம பக்தியால் மகிழ்ந்த பகவான் யோகம், ஞானம், ஆன்ம தத்துவம் — இவற்றை விளங்கச் செய்யும் பாகவத தர்மமான பக்தி யோகத்தை ஹம்ஸரூபியாக உனக்கு உபதேசித்தார். இறைவனையே சரணமாகப் பற்றிய பக்தர்களே, அதை எளிதில் பெற முடியும்; அறிய முடியும். (19)

அந்த பகவானே ஸ்வாயம்புவம் முதலிய மன்வந்தரங்களில் அந்தந்த மனுவாகத் திருவவதாரம் செய்து, மனுவம்சத்தைக் காத்தருளி, தீயோர்களை அழித்து, நல்லோர்களைக் காத்து, கமனீயமான தன்னுடைய புகழைத் தனது சுதர்சன சக்கரத்தின் நிகரற்ற தடைபடாத ஒளிபோல், சத்திய உலகுவரை எங்கும் பரவச் செய்கிறார். (20)

தன்வந்தரி அவதாரம்:— பிறகு, பகவான் தன்வந்தரி என்று பெயர் கொண்டு திருப்பாற்கடலில் திருவவதாரம் செய்து, தன் பெயரை உச்சரித்தமாத்திரத்திலேயே மானிடரின் அனைத்து நோய்களையும் குணப்படுத்துகிறார். தேவர்களுக்கு அமுதமளித்து இறப்பற்றவர்களாக ஆக்கி, அவுணர்கள் அபகரித்துச் சென்ற அவர்களது வேள்வியின் அவிர்பாகத்தையும் திரும்பப் பெறச் செய்தார். ஆயுர்வேதமான மருத்துவ நூலையும் உலகிற்கு அளித்தார். (21)

பரசுராமாவதாரம்:— அந்தணர்களைக் காக்க வேண்டிய மன்னர்கள் விதிப்பயனால் அதை விடுத்து, அவர்களைத் துன்புறுத்தித் தங்களைத் தாங்களே அழித்துகொள்ள முற்பட்டார்கள். உலகத்திற்குத் துன்பம் செய்தபோது குறைவற்ற (தடைபடாத) பராக்கிரமம் கொண்ட பகவான் பரசுராமனாகத் திருவவதாரம் செய்து, தனது கூர்மையான மழுவினால் (கோடாரியால்) தீயோர்களான மன்னர்களை இருபத்தோரு முறை அழித்தார். (பரசு ஏந்தியதால் பரசுராமன் என்று பெயர்.) (22)

ஸ்ரீராமாவதாரம்:— லக்ஷ்மிபதியான பகவான் நமக்கு அருள்புரிய வேண்டி, மகிழ்ச்சியோடு தனது அம்சங்களான பரதன், சத்ருக்னன், இலக்குவன் என்ற தம்பிகளுடன் இக்ஷ்வாகு குலத்தில் ஸ்ரீராமனாகத் திருவவதாரம் செய்தார். தன் தந்தையின் கட்டளையைத் தலைமேற்கொண்டு, தம்பி லட்சுமணனுடனும் மனைவி சீதையுடனும் வனம் புகுந்தார். அப்பொழுது வனத்தில் ஸ்ரீராமனிடம் பகைத்த (விரோதம் கொண்ட) இராவணன், அவர் திருக்கரங்களினாலேயே மடிந்தான். (23)

முப்புரமெரித்த முக்கண்ணன் போல் வெகுண்டு, தன் பகைவனான இராவணனது இலங்கையை எரிக்க விரும்பிக் கடற்கரை வந்த ஸ்ரீராமனது திருக்கண்கள், தன் நாயகியான சீதையைப் பிரிந்த கோபத்தால் சிவக்க, அதன் வெம்மை தாங்காது கடலிலுள்ள மீன்கள், முதலைகள், பாம்புகள் முதலியன வெந்து தவித்தன. இதனால், பயந்து நடுங்கிய கடலரசன் உடனே ஸ்ரீராமனுக்கு இலங்கை செல்ல வழிவிட்டான். (24)

முன்பொரு சமயம் இராவணன் தேவேந்திரனோடு போர் புரியச் சென்றபோது, இந்திரனின் வாகனமான ஐராவதத்தின் தந்தங்கள், இராவணனது மார்பில் பட்டு ஒடிந்து பொடிப்பொடியாகின. அப்பொடிகள் நாற்புறமும் சிதற, நாலாதிசைகளும் வெள்ளை மேகம் சூழ்ந்தாற்போல் தோன்றின. இதனால் செருக்குற்ற இராவணன் சற்றே சிரித்தான். ஆனால், இராமபத்தினியான சீதாபிராட்டியைக் கவர்ந்ததால் நடக்கும் ஸ்ரீராம—இராவணப் போரில், பகவான் ஸ்ரீராமனது வில்லின் நாணொலி கேட்டவுடனேயே அவனது செருக்கும் அவனது உயிரோடு அழியப் போகிறது. (‘போகிறது’ என்று வருங்காலத்தில் கூறுவதால், பிரும்மதேவர் நாரதருக்கு உபதேசம் செய்த காலத்திற்குப் பின்பே ஸ்ரீராமாவதாரம் நடந்தது என்று தெரிகிறது.) (25)

ஸ்ரீகிருஷ்ணாவதாரம்:— அரக்கத்தனம் கொண்ட (அசுர அம்சங்களான) அரசர்களும், அவர்களுடைய சேனைகளும் பூமியை ஆக்ரமித்து, மறநெறி கொண்டு மக்களைத் துன்புறுத்துங்கால், அத்துன்பத்தை நீக்க சர்வேசனான பகவான், பொன்னிறமேனி படைத்த ஸ்ரீபலராமனாகவும், கார்வண்ண மேனி படைத்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகவும், தனது அம்சபூதர்களாக இப்புவியில் தோன்றச் செய்யப் போகிறார். பாமர மக்கள் அறியாவண்ணம், இவ்வுலகில் தனது மகிமையை வெளிப்படுத்தும் பலப்பல அற்புதத் திருவிளையாடல்கள் புரியப் போகிறார். (26)

‘ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சாட்சாத் பகவானே’ என்பது இல்லாவிடில், ஒரு சிறு குழந்தை பெருத்த அரக்கியான பூதனையின் உயிரைக் குடிக்க முடியுமா? மூன்றுமாத குழந்தை காலினால் உதைத்ததும் ஒரு பெரிய வண்டி (சகடாசுரன்) தான் முறியுமா? தவழும் குழந்தை வானளாவிய இரு பெரிய மருத மரங்களின் இடையில் சென்றதால், வேருடன் முறிந்துதான் விழுமா? (ஆகவே, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சாட்சாத் பகவானே!) (27)

காளியன் என்ற பாம்பின் நஞ்சு கலந்த யமுனை நீரைப் பருகி, கன்றுகளும் பசுக்களும் இடையர்களும் இறந்தபோது, அமுதம் பொழியும் தன் திருக்கண்நோக்கால் அவர்களைப் பிழைக்கச் செய்து, அந்த நீரைத் தூய்மைப்படுத்தத் தீப்பரக்கும் சுழலும் நாக்கு கொண்ட காளியனை, அந்த மடுவிலிருந்து துரத்தி, அதில் ஜலக்கிரீடை செய்யப் போகிறார். (28)

காளியனை விரட்டிய அன்றைய இரவில், யமுனைக் கரையில் உடலுணர்ச்சியின்றி அயர்ந்து நித்திரை செய்யும் கோகுலவாசிகளையும் பசுக்கூட்டங்களையும் கோடைக்காலக் காட்டுத்தீ நாற்புறமும் சூழ்ந்து கொள்ளவே, பகவான் அவர்களைக் கண்களை மூடிக்கொள்ளச் சொல்லி(க் கண் திறக்கும் நேரத்திற்குள்) அங்கிருந்து வேறு வனத்திற்குக் கொண்டு செல்லப் போகிறாரே! ஒரு மனிதன் செய்யக்கூடிய செயலா அது? (எவ்வளவு பெரிய அற்புதம்! இதை இறைவன்தான் செய்ய இயலும்.) (29)

இவரது தாய் யசோதை, இவரைக் கட்டிப்போட எத்தனையோ கயிறுகளை ஒன்றுசேர்த்து முடிந்து கட்டியும், முடிபோட இன்னும் இரண்டங்குலம் தேவைப்பட்டது. இவர் கொட்டாவி விடும்போது, அவரது திருவாயில் பதினான்கு உலகங்களையும் கண்டு, முதலில் பயந்து, பின் ஒருவாறு சமாளித்துக் கொள்ளப் போகிறார். யசோதையே இதன் வாயிலாகத்தான் இவரது பெருமைகளைத் தெரிந்து கொள்ளப் போகிறார். (30)

மலைப்பாம்பின் வாயிலிருந்தும், வருணலோகத்திற்குக் கடத்திச் செல்லப்பட்ட நந்தகோபரை வருணபாசத்திலிருந்தும் விடுவிக்கப் போகிறார். மயனுடைய மகனான வியோமாசுரனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்டு, மலைக்குகையில் அடைக்கப்பட்ட கோபர்களைத் தளைநீக்கிக் காக்கப் போகிறார். பகலெல்லாம் மாடு மேய்த்துக் களைத்து, இரவிலே அயர்ந்து தூங்கும் கோகுலவாசிகளை வைகுண்டத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப் போகிறார். (31)

கோபர்கள் செய்ய முயற்சித்த இந்திரயாகம் (தன்னால்) தடைப்பட்ட பொழுது சினந்த இந்திரன், கோகுலத்தையே அழிப்பதற்குப் (பிரளயகாலம் போல்) பெருத்த மழையைப் பொழிகையில், கோபர்களிடமும் பசுக்களிடமும் கருணை கொண்டு ஒரு சிறு பிள்ளை நாய்குடையைத் தூக்கிப் பிடிப்பது போல் ஏழு வயது பாலகனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கோவர்த்தன மலையை, எவ்விதச் சோர்வுமின்றி விளையாட்டாகவே ஏழு தினங்கள் ஒரே கையில் தாங்கிப் பிடிக்கப் போகிறார். (32)

பிருந்தாவனத்தில் சரத்கால பூரண நிலவொளியில் ராஸக்ரீடை (குரவைக்கூத்து) செய்ய விரும்பிய பகவான், தனது புல்லாங்குழலின் ஒலியால் கோபயுவதிகளின் மனத்தில் விரகதாபத்தைத் தோற்றுவிக்கப் போகிறார். அவ்வாறு வேணுநாதத்தில் மயங்கிய கோப யுவதிகளை, குபேரனது பணியாளான சங்கசூடன் கவர்ந்து செல்கையில், அவனது தலையைக் கொய்து, அவர்களை மீட்டு வரப் போகிறார். (33)

பிரலம்பன், தேனுகன், பகன், கேசி, அரிஷ்டன் முதலிய அசுரர்கள், சாணூரன் முதலிய மல்லர்கள், குவலயாபீடம் என்ற யானை, கம்சன், காலயவனன், நரகாசுரன், பௌண்டிரக வாசுதேவன் மற்றும் சால்வன், துவிதன் என்னும் வானரம், பல்வலன், தந்தவக்திரன், மன்னன் நக்னஜித்தின் ஏழு காளைகள், சம்பராசுரன், விதூரதன், ருக்மி, வீரத்தோடு போர்புரிய கையில் வில்லேந்திய காம்போஜ—மத்ஸ்ய—குரு—கேகய—சிருஞ்ஜய தேசத்தரசர்கள் மற்றும் போர்புரிய எதிர்த்து வந்த அனைவரையும் பலராமன், அர்ஜுனன், பீமசேனன் என்கிற பெயர் கொண்ட போர்வையில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனே வதம் செய்து, தனது இருப்பிடமான ஸ்ரீவைகுண்டத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப் போகிறார். (34—35)

ஸ்ரீவியாசாசார்யார் அவதாரம்:— காலமென்னும் நீரோட்டத்தில் மானிடர்களின் அறிவும் ஆயுளும் குறைவு பெறும்போது, தன்னால் உபதேசிக்கப்பட்ட வேதங்களை முற்றிலுமாக அவர்களால் அறிந்து கொள்ளவியலாது என்பது கண்டு, ஒவ்வொரு சதுர்யுகத்தின் துவாபர யுகத்திலும், சத்தியவதியின் மணிவயிற்றில் வியாசராகத் திருவவதரித்து, வேதமாகிற விருட்சத்தைப் பற்பல கிளைகளாகப் பிரிக்கப் போகிறார். (36)

புத்தாவதாரம்:— தேவர்களின் பகைவர்களான அரக்கர்களும் வேதநெறிகளைப் பின்பற்றி, மயன் என்கிற அசுரனால் உண்டாக்கப்பட்ட, கண்ணுக்குப் புலப்படாத வேகமுடைய நகரங்களில் வசித்துக் கொண்டு, சத்தியத்தை அழிக்கத் தொடங்குவார்கள். அப்போது பகவான், மக்கள் மனத்தில் மயக்கத்தையும் கவர்ச்சியையும் உண்டுபண்ணக் கூடிய வேஷத்தை ஏற்று, புத்தர் என்ற வடிவத்தில், வேதநெறிக்குப் புறம்பான, ஆனால், மக்கள் நலனுக்கு உகந்த பலவகையான வாழ்க்கை நெறிகளை உபதேசிக்கப் போகிறார். (37)

கல்கி அவதாரம்:— கலியுகத்தின் முடிவில் சாதுக்களின் வீடுகளிலும்கூட பகவானுடைய திவ்விய சரிதங்கள் நடைபெறாதொழியும். அந்தணர்கள், வேந்தர்கள், வைசியர்கள் என்கிற மூவருணத்தவரும் அறநெறியை விடுத்து, மறநெறியை மேற்கொள்வர். நான்காம் வருணத்தவர் அரசு புரிவர். வேள்விகள் செய்யாமையால் ஸ்வாஹா, ஸ்வதா, வஷட் என்கிற மந்திரங்கள் எங்குமே கேட்கப்படாமலிருக்கும். தேவபித்ரு யக்ஞங்களோ, தென்புலத்தாருக்கான சிராத்தங்களோ பெயரளவில்தான் இருக்கும். அவ்வாறான சமயம் கலியை ஒழித்துக்கட்ட வேண்டி, இறைவன் கல்கியாகத் திருவவதாரம் செய்யப் போகிறார். (38)

படைப்புச் செயலின்போது தவமானது பிரும்மாவான நான், ரிஷிகள், ஒன்பது பிரஜாபதிகள் என்கிற ஸ்வரூபத்திலும், படைத்ததைக் காத்து ரட்சிக்கும்போது தர்மமானது மகாவிஷ்ணு, மனுக்கள், தேவர்கள், அரசர்கள் ஸ்வரூபத்திலும், பிரளய காலத்தில் அதர்மமானது ருத்ரன், கோபமுள்ள சர்ப்பங்கள், அரக்கர்கள் ஸ்வரூபத்திலும் விளங்கும் இந்த அனைத்து சக்திகளும் அந்த பகவானது மாயையின் விபூதிகளே! (39)

(இங்கு ‘விஷ்ணோர்நுகம்வீர்யாணி’ என்கிற மந்திரத்தின் பொருள் விளக்கப்படுகிறது.) வாமனனாக வந்த பகவான் திரிவிக்கிரமனாக மூவுலகத்தையும் அளந்தபோது, அவரது சரணத்தின் அளவிடற்கரிய வேகத்தில் பிரகிருதியான பிரும்மாண்டத்தின் கடைசி ஆவரணம் முதல் சத்தியலோகம் வரை அனைத்து உலகங்களும் ஆடத் தொடங்கின. அப்பொழுது அந்த பகவானே தனது சக்தியால் அவற்றை அசையாது நிலைநிறுத்தினார். பூமியில் உள்ள ஒவ்வொரு துகளையும் எண்ணிக் கணக்கிடத் திறன்பெற்ற அறிவாளியினாலும், அவ்வாறான இறைவனது எல்லையற்ற சக்தியைக் கணக்கிட முடியாது. (40)

அகில உலகங்களையும் படைத்துக் காத்து அழிக்கும் மாயை, இந்தப் பரம புருஷரான பகவானுடைய ஒரு துளி சக்தியே. அவ்வாறான அளவற்ற சக்திகள் கொண்டவர் அந்த பகவான். அவரது உண்மை ஸ்வரூபத்தை (நிலையை) நானோ, உனக்கு முன் தோன்றிய ஸநகாதி முனிவர்களோ அறியோம். ஆயிரம் திருமுகங்கள் கொண்ட ஆதிதேவனான ஆதிசேஷனே, அவரது திருக்கல்யாண குணங்களை இன்னும் கீர்த்தனம் செய்து கொண்டுதான் இருக்கிறார். ஆனால், முடிவுதான் காண இயலவில்லை. அவ்வாறிருக்க, மற்றவர் எவ்வாறு அறிந்துகொள்ள இயலும்? (41)

(நாரதா!) கள்ளங்கபடமின்றி தம் மனம், சொல், உடல் முதலியவற்றை பகவானுடைய திருவடிக் கமலங்களிலேயே அர்ப்பணம் செய்து, அவரைத் தஞ்சமடைபவர்களும், நாய்க்கும் நரிக்கும் உணவாகப் போகும் இவ்வுடலை, ‘நான்’, ‘என்னுடையது’ எனச் சொந்தம் பாராட்டாதவர்களுமே எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த சர்வசக்தனான இறைவனது கிருபையைப் பெறுகிறார்கள். அதனால், அவர்கள் கடக்க இயலாத மாயையின் திறனைத் தெரிந்துகொண்டு, அதை எளிதில் கடந்து விடுகிறார்கள். (42)

நாரதா! இந்த பரமாத்மாவினுடைய யோகமாயையை நான் (ஓரளவு) அறிவேன். ஸநகாதிகளான நீங்கள் அறிவீர்கள். அனைத்தும் அறிந்தவரான பரமசிவன், பிரகலாதன், ஸ்வாயம்புவமனு, அவரது பத்தினியாகிய சதரூபை, அவர்களது குமாரர்களாகிய பிரியவிரதன், உத்தானபாதன், அவர்களுடைய புத்திரிகளான ஆகூதி, தேவஹூதி, பிரஸூதி, பிராசீனபர்ஹிஸ், ருபு என்கிற முனிவர், வேனனின் தந்தை அங்கன், துருவஸ்வாமி, இஷ்வாகு மன்னன், இளையின் மகனான புரூரவஸ், முசுகுந்தன், விதேகனான ஜனகர், காதி, ரகு, அம்பரீஷன், ஸகரன், கயன், நகுஷன் மகனான யயாதி மற்றும் மாந்தாதா, அலர்க்கன், சததனு, அனு, ரந்திதேவன், பீஷ்மர், பலிச்சக்கரவர்த்தி, அமுர்த்தரயன், திலீபன், சௌபரி மகரிஷி, உதங்கர், சிபிச்சக்கரவர்த்தி, தேவலர், பிப்பலாதர், ஸாரஸ்வதர், உத்தவர், பராசரர், பூரிஷேணர், மற்றுமுள்ள சான்றோர்களான விபீஷணர், அனுமான், ஸ்ரீசுகர், அர்ஜுனன், ஆர்ஷ்டிஷேணன், விதுரர், சுருததேவன் முதலியவர்கள் இறைவனது லோகமாயையை அறிவார்கள். (43—45)

இறைவனது அடியார்களுடன் சிறிதேனும் தொடர்பு கொண்டிருப்பின், பாவமே செய்திருப்பினும் பெண்கள், வேளாளர்கள், ஹூணர்கள், வேடுவர்கள் மற்றும் ஐந்தறிவுப் பிராணிகளான விலங்குகள், பறவைகள் ஆகியனவும் தேவமாயையை நன்கறிந்து, அதைக் கடக்கின்றனர். அவ்வாறிருக்க, வேதங்கள் கூறிய அறநெறி வழுவாது ஒழுகுபவர்கள் இறைவனது மாயையை அறிவதும், அதைக் கடந்து செல்வதும் ஒரு வியப்பா? (46)

(சான்றோர்கள் பகவானது எந்த ஸ்வரூபத்தில் மனத்தை ஒருநிலைப்படுத்தி மாயையைக் கடக்கின்றனரோ, அந்த ஸ்வரூபத்தை இனி இரண்டு சுலோகங்களில் விளக்குகிறார்——) பகவானது உண்மை நிலை (ஸ்வரூபம்) எப்போதும் அழிவற்றது; அமைதியானது (சாந்தமானது); அதனால் இன்பமே வடிவெடுத்தது; அறிவொளியானது; அதனால் இரண்டற்றது; ஆகவே பயமற்றது; சோகமற்றது; மாயாமலமற்றது. அதனால், அதன் காரியங்களான புலன்வழிச் செல்லுதல் இல்லை. ஸத், அஸத் — இரண்டையும் கடந்தது. உபநிடதங்களும் இறைவனை நேரிடையாக விளக்க இயலாது, மாயையின் செயல் போன்ற வேறொன்றின்மேல் ஏற்றி, ஏதோ ஒரு முறையில் ஒருவாறு விளக்க முற்பட்டும் கைசோர்ந்துவிடுகிறது. செயல், செய்பவன், அதன் காரணம் என்கிற மூன்றும், பல வழிகளில் பல சாதனங்களைக் கொண்டு செய்யப்படுகின்ற கர்மங்களின் பலன்களும், அவரிடம் நம்மை அழைத்துச் செல்லாது. இன்னும் ஏன்? அவரது மாயையே நாணங்கொண்டு, அவரெதிரே வராது ஓடி ஒளிகிறது. சான்றோர்கள், ஆனந்தமே வடிவெடுத்த அந்த இறைவனைப் பிரும்மம் என்கின்றனர். பொறி—புலன்களை அடக்கிய பெரியோர்கள், தங்கள் மனத்தை அந்த இறைவனிடத்திலேயே ஒடுக்கி ஒருநிலைப்படுத்துகிறார்கள். ஆன்ம தத்துவம் என்கிற ஞானம் பெறுவதற்கு, அவர்கள் தனியான முயற்சி கொள்வதில்லை. மழைக்கு அதிபதி இந்திரன். அவனுக்கு நீர் வேண்டுமெனில் மண்வெட்டியையும் கடப்பாரையையுமா தேடுவான், பூமியைத் தோண்டி நீர் பெறுவதற்கு? (47—48)

(இவ்வாறு என்றென்றும் இன்பமே வடிவெடுத்த சோகமேயற்ற பிரும்மம்தான் பகவானது உண்மை நிலை. அதைப் பெற்றவர்களுக்கு இனிப் பெறவேண்டியதோ, அதற்கான முயற்சிகளோ ஒன்றுமேயில்லை என்று கூறி, இனி அந்த பகவான்தான் அனைத்து செயல்களிலும் நம்மை ஈடுபடச் செய்பவனும், அச்செயல்களின் பயனை அளிப்பவனும் என்று கூறுகிறார்.) (ஒருவன் செய்யும்) அனைத்து செயல்களுக்கும் பலன் தருபவன் இறைவனே. ஏனெனில், மனிதன் தன் சுபாவத்திற்கு ஏற்றவாறு செய்யும் நற்செயல்கள் அனைத்தும் அவரது தூண்டுதலால்தானே! இவ்வுடல், தன் தாதுக்களின் (பஞ்சபூதங்களின்) சக்தியை இழந்து இறப்பை அடையும்போது, இவ்வுடற்கூட்டினுள் இருக்கும் இறைவன் அழிவதில்லை. ஆகாயத்திற்கு அழிவுண்டா? அதுபோல். (49)

(முன் சென்ற மூன்று அத்தியாயங்களை இங்கு முடிக்கிறார்.) குழந்தாய்! தன் இச்சையினாலேயே இப்பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கும் பகவானது மகிமைகளைச் சுருக்கமாக உனக்குக் கூறினேன். உலகில் நிலவும் காரிய—காரணங்கள் அனைத்துமே, அந்த பகவான் ஸ்ரீஹரியேதான். ஆனால், அவர் அதில் ஒட்டாது தனித்தே நிற்கிறார். (50)

பகவான், எனக்கு இந்த பாகவதத்தைத்தான் உபதேசித்தார். (இறைவனால் கூறப்பட்டதால் ‘பாகவதம்’ எனப் பெயர் பெற்றது.) இதில் இறைவனுடைய பெருமைகள் மிகச் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டுள்ளன. நீ இதை விரிவாகச் சொல். (51)

அனைத்திற்கும் கொள்கலனாக, எல்லாச் செல்வங்களும் நிறைந்த அந்தர்யாமியாக, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த அந்த இறைவனிடம் உலகினருக்கு அன்பே வடிவான பக்தி உண்டாகும்படி, உன் மனத்தில் நிச்சயம் செய்து கொண்டு, இதை விளங்கக் கூறுவாயாக. (52)

மாயனான அந்த பகவானுடைய (திருவிளையாடல்களான) மாயையை வர்ணித்துக் கூறுபவன், அதை மனதார ஏற்று பக்தியுள்ளம் கொண்டு தினமும் கேட்பவன் ஆகியவர்களின் மனம், எக்காலமும் மாயைக்கு மயங்குவதில்லை.” (53)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் ஏழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எட்டாவது அத்தியாயம் — பரீக்ஷித்தின் கேள்விகள்

அரசன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “சுகப்பிரும்மரிஷியே! குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட பகவானது திருக்குணங்களை உலகினருக்குக் கூறுமாறு, பிரும்மதேவர் நாரதருக்குக் கட்டளையிட்டார் என்று கூறினீர்கள். தேவரிஷி நாரதரோ தன்னிடம் வந்தவர் அனைவருக்கும் இறைவனது திருவருளையும் தரிசனத்தையும் பெற்று தருபவர். அவர் யார் யாருக்கு எந்தெந்தவிதமாக உபதேசித்தார் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். தத்துவமறிந்த தகையோய்! வியக்கத்தக்க பெருமைகள் கொண்ட இறைவனான பகவானின் திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதைகள் அனைத்து உலகினருக்கும் அனைத்து நலன்களையும் அளிக்கவல்லனவாயிற்றே! (1—2)

பெரும் புண்ணியம் செய்த பெரியோரே! உலகியல் பற்றறுத்து எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே மனத்தைச் செலுத்தி, என்னுடைய இந்த ஊன் உடலை உதறித் தள்ளுவதற்கான எளிய வழியைக் கூறவேண்டுகிறேன். (3)

நாள்தோறும் இறைவனுடைய திருவிளையாடல்களைப் பிறர் கேட்கத் தான் சொல்லியும், தான் கேட்கப் பிறர் கூறியும், நல்லவிதமாகப் பொழுதுபோக்கும் ஒருவனது இதயத்தில் வெகுவிரைவிலேயே பகவான் வந்து தங்குகிறார். (4)

அவ்வாறு கேட்கும் பக்தனுடைய செவிவழியே சென்று, அவனது இதயத்தாமரையில் குடிகொண்டமர்ந்த இறைவன், நீர்நிலைகளில் உள்ள அழுக்கை சரத்ருது (மழை பெய்து) அகற்றுவதுபோல், பக்தர்களின் மனவழுக்கை நீக்குகிறார். (5)

இவ்வாறு மனவழுக்கு நீங்கப் பெற்று தூய்மை பெற்ற இதயங்கொண்ட ஒருவன், பகவானது திருவடித் தாமரைகளை ஒரு நொடியும் பிரிந்திருக்க மாட்டான். நெடுவழி நடந்து வீடு திரும்பியதும், வழி நடந்த களைப்பு நீங்க இளைப்பாறிய பின், யாரும் வீட்டைவிட்டு வெளிச்செல்வதில்லை அல்லவா? (6)

பிரும்மரிஷியே! இந்த ஜீவாத்மனுக்குப் பஞ்சபூதங்களோடு எவ்விதத் தொடர்புமில்லை. ஆனால், பஞ்சபூதங்களாலான தேக சம்பந்தம் உள்ளது. அது இயற்கையாகவே (ஸ்வபாவமாகவே) உண்டானதா? அல்லது வேறு ஏதாவது காரணங்கள் உண்டா? தாங்கள் இதன் உண்மையை அறிந்தவர்களாயிற்றே! (7)

மனிதனின் அங்கங்கள் ஓர் எல்லைக்கு (எண்ணிக்கைக்கு) உட்பட்டவை. தாங்கள், விராட் ஸ்வரூபரின் அங்கங்களை விளக்கினீர்கள். விராட் ஸ்வரூபரின் அங்கங்களும், மனிதனுடையதைப் போன்றே கணக்கில் அடங்கக்கூடியவைதாமா, என்ன? அருள்கூர்ந்து பகவானின் பெருமையை விளக்கிக் கூறுங்கள். (8)

சகல ஜீவர்களுக்கும் நியாமகனான பிரும்மதேவர், அந்த பகவானுடைய நாபித்தாமரையில் தோன்றியவர். அவரது அருளால்தான் படைக்கிறார். அவரது அருளால்தான் பகவானுடைய ஸ்வரூபத்தையும் பார்க்கிறார். (9)

பகவான் மாயைக்குத் தலைவர். உலகைப் படைத்துக் காத்து அழிப்பவர். அவர், தன் பிரகிருதியான மாயையைவிட்டு அனைவர் உள்ளத்திலும் அந்தர்யாமியாக விளங்குகிறார். அதை விளக்கிக் கூறுங்கள். (10)

பகவானது திருமேனியிலிருந்து உலகங்களும் அதன் பாலகர்களும் தோன்றினார்கள் என்றும், உலகங்களும் அதன் பாலகர்களும் அவரது திருமேனியின் அவயவங்களே என்று கற்பிக்கப்பட்டது என்றும் முன்பு கூறினீர்கள். (11)

மகாப்பிரளயம் (மகாகல்பம்), அவாந்திரப்பிரளயம் (இடைப்பட்டதான கல்பங்கள்) — இவற்றின் கால அளவென்ன? இறந்தகாலம், நிகழ்காலம், வருங்காலம் என்று கூறப்படும் காலத்தின் கதி எவ்வாறு நிச்சயிக்கப்படுகிறது? பரு (ஸ்தூல) உடல் கொண்ட தேவர்கள், மானிடர்கள் ஆகியோரின் ஆயுட்காலம் எவ்வளவு? (12)

அந்தணோத்தமரே! காலத்தின் சிறிய அளவான வினாடி முதலியனவும், பெரிய அளவான வருடம் முதலியனவும் எவ்வாறு அறியப்படுகிறது? பற்பல கர்மங்களால் ஜீவர்கள் அடையும் கதிகள் (வழிகள்) எத்தனை? எவ்வாறு அதை அடைவது? அவை எவ்வாறானவை? (13)

தேவன், மானிடன், அரக்கன் முதலிய பிறவிகள் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களின் பரிணாமத்தில் பெறப்படுகிறது. அந்தப் பிறவிகள் பெற விரும்பும் ஜீவர்கள் யார் யார், எந்தெந்தப் பிறவிகளைப் பெறுவதற்கு, எந்தெந்த (புண்ணிய) கர்மங்களை எவ்வெவ்வாறு செய்ய வேண்டும்? (14)

இந்த பூமி, பாதாளம், திசைகள், ஆகாயம், கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், மலைகள், கடல்கள், நதிகள், தீவுகள் ஆகியனவும், அவற்றில் வாழும் உயிரினங்களும் எவ்வாறு தோன்றின? (15)

இந்தப் பிரும்மாண்டத்தின் வெளி அளவு, உள் அளவு எவ்வளவு? சான்றோர்களின் நடத்தை என்ன? அந்தணர் முதலிய நான்கு வருணங்கள், பிரம்மசரியம் முதலிய நான்கு ஆசிரமங்களின் நெறிமுறைகள் என்ன? (16)

யுகங்கள் எத்தனை? அதன் கால அளவு என்ன? அந்தந்த யுகத்தின் அறநெறி முறைகள் என்ன? ஒவ்வொரு யுகத்திலும் பகவான் மேற்கொள்ளும் திருவவதாரமும் அவரது திருவிளையாடல்கள் பற்றியும் கூறவேண்டுகிறேன். (17)

மனிதனின் பொதுவான தர்மம் என்ன? அவனது வருணத்தையும், இருக்கும் ஆசிரமத்தையும் பொறுத்து, அவனது விசேஷ தர்மம் என்ன? அவரவர்களுடைய தொழில் தர்மங்கள் எவை? மக்களைக் காப்பதே கடமையாகக் கொண்ட மன்னர்களின் தர்மம் என்ன? துன்பத்தில் உழல்பவர்களின் தர்மம் என்ன? (18)

பிரகிருதி முதலிய தத்துவங்களின் எண்ணிக்கை என்ன? அதன் உண்மை ஸ்வரூபம் என்ன? அந்தந்தச் செயலுக்கான இலக்கணம் என்ன? இறைவனை வழிபடும் வழிமுறை என்ன? ஆத்மாவை உணர உதவும் அஷ்டாங்கயோகத்தின் வழிமுறை என்ன? (19)

யோகம் கைவரப் பெற்றவர்கள் அணிமா முதலிய எட்டுவகை சித்திகளை எவ்வாறு பெறுகின்றனர்? முடிவில் அவர்கள் பெறும் வழி, அர்ச்சிராதி மார்க்கமா அல்லது தூம மார்க்கமா? அவர்களது இந்த பரு உடல் (லிங்கச் சரீரம்) அழிவதெப்படி? ருக் முதலிய வேதங்கள், ஆயுர்வேதம் முதலிய உபவேதங்கள், தர்மசாஸ்திரங்கள், இதிகாசம், புராணங்கள் — இவற்றின் ஸ்வரூபம், உட்பொருள் (கருத்து) என்ன? (20)

அனைத்து உயிர்களின் தோற்றம், வளர்ச்சி, வீழ்ச்சி எவ்வாறு ஏற்படுகின்றன? (தண்ணீர் பந்தல், கிணறு—குளம் வெட்டுதல், சத்திரம் அமைத்தல் போன்ற) பூர்த்த கர்மங்கள், பயன் விரும்பிச் செய்யப்படுகின்ற காம்ய கர்மங்கள், வேள்வி முதலிய வைதிக கர்மங்கள், அறம், பொருள், இன்பம் — இவைகளைப் பெறச் செய்யப்படும் கர்மங்கள் ஆகியவற்றின் நியமங்களும் வழிமுறைகளும், இவை ஒன்றுக்கொன்று முரண்படாமலிருக்கும் தகைமையும் எவ்வாறு? (21)

பிரளயத்தில் பிரகிருதியோடு ஒன்றுபடும் ஜீவன் மீண்டும் தோன்றுவது எவ்வாறு? பாஷண்டன் (வேதத்தை ‘இல்லை’ என மறுப்பவன்) எவ்வாறு உண்டாகிறான்? ஜீவனது தளையும் விடுதலையும் எவ்வாறு? ஆத்மா, அவற்றை விடுத்துத் தன் உண்மை நிலையில் (ஸ்வரூபத்தில்) நிற்பது எப்படி? (22)

சர்வதந்திர ஸ்வதந்திரனான இறைவன், தனது மாயையை ஏற்று எவ்வாறு திருவிளையாடல்கள் புரிகிறார்? பிரளய சமயத்தில் அதை விடுத்துத் தள்ளி, எவ்வித மாற்றமுமின்றி ஒரு சாட்சிபோல் பட்டும்படாமலும் இருக்கிறாரே, அதெப்படி? (23)

அனைத்துமறிந்த மாமுனிவர் தாங்கள். (என் ஐயங்கள்) அனைத்தையும் தங்களிடம் நான் கேட்டுவிட்டேன். தங்களையே சரணம் பற்றிய எனக்குத் தயைகூர்ந்து, இவற்றிற்கான உண்மைப் பொருளை விளங்கக் கூறவேண்டும். (அறியாமையால் நான் ஏதாவது கேட்காமல் விட்டிருந்தால், அவற்றிற்கான பதிலையும் கூற வேண்டுகிறேன்.) (24)

இவைகளின் உண்மைப்பொருளை அறிந்தவர், தான்தோன்றியாகிய பிரும்மதேவரைப் போல் தாங்கள்தான். மற்றவர்களோ தம் முன்னோர்கள் செய்து காட்டிய வழியிலேயே அனுகரணம் செய்கிறார்களேயன்றி, அதன் உண்மைப் பொருளை அறிந்தவரல்லர். (25)

பெரியோரே! பசி, தாகம், தூக்கம் பற்றிக் கவலையில்லை. கோபத்தால் அந்தணர் அளித்த சாபத்தாலன்றி என்னுயிர் நீங்காது. ஏனெனில், தங்கள் திருமுகத்தாமரையிலிருந்து பொங்கிவரும் இறைவனது திருவிளையாடல்கள் உருவான கதையமுதத்தைப் பருகுகிறேன் அல்லவா?” (26)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனகாதி மகரிஷிகளே! அடியார்களும் சான்றோர்களும் குழுமியிருந்த அவையில் மன்னன் பரீக்ஷித், பகவானது அமுதத் திருவிளையாடல்கள் பற்றிக் கேட்க விரும்பி, ஸ்ரீசுகரிடம் வேண்டவே, அவர் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டு வேதத்திற்கொப்பான ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தைக் கூறினார். அது பிரும்ம கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் பகவானே பிரும்மதேவருக்கு உபதேசித்தது. (27—28)

பாண்டு மன்னனின் வம்சத்திலகமான பரீக்ஷித், எவையெவை பற்றியெல்லாம் சுகாசார்யரிடம் கேட்டானோ, அவற்றையெல்லாம் வரிசையாகக் கூற ஆரம்பித்தார், சுக முனிவர். (29)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் எட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் — பகவான், பிரும்மதேவருக்கு உபதேசித்த ‘சதுஶ்லோகீ பாகவதம்’

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— கனவு காண்பவனுக்கும் கனவில் காணப்படும் விஷயங்களுக்கும் எவ்விதத் தொடர்புமில்லை. அதேபோல்தான் தேகம் முதலியனவற்றைக் கடந்த அனுபவ ரூபமான ஆத்மாவிற்கு மாயையால் தோற்றமளிக்கும் உலகியல் பொருட்களுடன் எவ்விதத் தொடர்புமில்லை. (1)

மாயையின் குணங்களாகிய தேகம் முதலியவைகளின் தொடர்பு கொண்ட ஜீவன், பற்பல உருவங்களாகக் காட்சியளிக்கும் மாயையால் (குழந்தை, சிறுவன், இளைஞன், மனிதன், தேவன் என்று) பற்பல உருவங்கொண்டவன்போல் தோன்றுகிறான். ‘நான்’, ‘என்னுடையது’ என்றும் எண்ணுகிறான். (2)

முக்குணங்களையும் கலக்கி நிற்கும் காலம், மயக்கத்தைத் தரும் மாயை — இவை இரண்டையும் கடந்த ஆனந்தமான ஆத்மஸ்வரூபத்தில் மோகத்தை விடுத்து, புருஷனான இந்த ஜீவன் மூழ்கி நிற்கையில் (ஆத்மராமனாக விளங்குகையில்) அவனது மயக்கம் நீங்கி, ‘யான்’, ‘எனது’ என்ற பற்றும் அகன்று, பரிபூரணனாக (குணங்களைக் கடந்தவனாக) ஆகிறான். (3)

மனம் ஒன்றிய பிரும்மதேவர் செய்த உண்மையான தவத்தால் மகிழ்ந்த பகவான், அவரெதிரே தோன்றி, ஜீவன் ஆன்மாவின் உண்மையறிவு பெறவேண்டி, சர்வ நிச்சயமான ஆன்ம தத்துவத்தின் உட்பொருளை (ரகசியத்தை)க் கூறினார். அதையே இப்பொழுது நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். (4)

[குறிப்பு:— ஜீவனுக்கு அவித்யையால் பொய்யான உடல் முதலியவற்றின் தொடர்பு ஏற்படுகிறது. பகவானுக்கோ யோகமாயையால் ஞானமே வடிவெடுத்த திருவிளையாட்டிற்கான திருமேனிகள் உண்டாகின்றன என்பதே முக்கிய வேறுபாடு. ஆகவே, அவரைப் பூஜிப்பதால் முக்தி கிடைக்கிறது.]

(‘இறைவனை வழிபடுவதால்தான் உண்மையறிவு பெறலாகும்’ என்பதை விளக்க, பிரும்மதேவருக்கு இறையருளால்தான் உண்மையறிவு உண்டாயிற்று என்பதை ஒரு கதை வாயிலாகக் கூறுகிறார்.) மூவுலகங்களுக்கும் பிதாவான பிரும்மதேவர், தான் பிறந்த இடமான தாமரையில் அமர்ந்து, எவ்வாறு உலகைப் படைக்கலாம்? என்று மனத்தில் சற்றே எண்ணினார். ஆனால், எந்த அறிவு கொண்டு உலகைப் படைக்க இயலுமோ, அந்த அறிவு அவருக்குத் தோன்றவில்லை. (5)

அரசே! படைப்பைப் பற்றிய சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்த அந்தப் பிரும்மதேவர், ஒருநாள் பிரளய ஜலத்தில் ‘க’ முதல் ‘ம’ வரை உள்ள மெய்யெழுத்துக்களில் பதினாறாவதான ‘த’ என்ற எழுத்தையும், இருபத்தொன்றாவதான ‘ப’ என்ற எழுத்தையும் கொண்ட ‘தப’ — ‘தவம் செய்’ என்ற சொல்லை இருமுறை தன்னருகிலேயே கூறக் கேட்டார். அரசே! சான்றோர்கள் இந்தத் தவத்தைத்தான் முற்றும் துறந்த மகரிஷிகளின் பொக்கிஷம் என்கின்றனர். (6)

இவ்வாறு சொல்லக் கேட்ட பிரும்மதேவர், இதைக் கூறியவரைக் காண விரும்பி நாற்புறமும் பார்க்க ஒருவரையும் காணவில்லை. அதனால் அந்தச் சொல்லையே தன்னைத் தவம் செய்யச் சொல்லிக் கிடைத்த ஒரு கட்டளையாகக் கொண்டு, தன் கமலாசனத்திலேயே அமர்ந்து, அதுவே தனக்கு நன்மையளிப்பது என்று நம்பி, ஒருமனத்தோடு தவஞ்செய்யத் தொடங்கினார். (7)

தவம் இயற்றுபவர்களிலே பிரும்மதேவரே சிறந்தவர். அவரது ஞானமோ அளவிடற்கரியது; வீணாகாதது. தனது பிராணன் முதலிய வாயுக்கள், மனம், கர்ம இந்திரியங்கள் (செயற்புலன்கள்), ஞானேந்திரியங்கள் (அறிவுப் புலன்கள்) ஆகியவற்றைத் தன்வயப்படுத்தி, அனைத்து உலகங்களும் ஒளி பெறுமாறு, ஆயிரம் தேவ ஆண்டுகள் (3,60,000 மனித ஆண்டுகள்) கடுந்தவம் புரிந்தார். (8)

அவரது தவத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்த பகவான், அவருக்குத் தன் ஸ்ரீவைகுண்டலோகத்தைக் காண்பித்தார். அதற்கிணையான அல்லது உயர்ந்ததான உலகம் வேறெதுவும் இல்லை. அங்கு ஆத்யாத்மிகம் முதலிய துன்பங்களோ, உடற்பற்றோ, மயக்கமோ, மரணபயமோ ஏதுமேயில்லை. அதைத் தரிசிக்கும் பாக்கியம் பெற்ற தேவர்களும் ஆன்மஞானிகளும் எப்பொழுதும் அதைத் துதித்துப் போற்றுகின்றனர். (9)

அந்த உலகில் ரஜோ குணமோ, தமோ குணமோ, அவையிரண்டும் கலந்த சத்துவ குணமோ இல்லை; காலன், காலடி எடுத்து வைக்கமாட்டான்; பிரகிருதியான மாயையும் இல்லை; விருப்பு—வெறுப்பு இல்லை; தேவர்களும் அசுரர்களும் கொண்டாடும் விஷ்ணு பார்ஷதர்கள் மட்டும் உள்ளனர். (10)

அவர்கள் நீலநிறத் திருமேனியர்கள்; நாற்புறமும் சிதறும் ஒளிமிக்கவர்கள்; அன்றலர்ந்த செந்தாமரை போன்ற திருக்கண்கள் உள்ளவர்கள்; அரையிலே பீதாம்பரம்; நான்கு திருக்கரங்கள் கொண்டு ஒளிரும் இரத்தினங்கள் பதித்த ஆபரணங்கள் அணிந்து, மேலும் அழகுற விளங்குபவர்கள்; பகவத் சாரூப்யமடையாத சிலர் பவளம், வைடூரியம், தாமரைத்தண்டு போன்ற நிறமுடையவர்கள்; காதுகளில் குண்டலங்களும், திருமார்பில் பதக்கங்களும் ஹாரங்களும் அணிந்தவர்கள். (11)

பகவானுடைய வைகுண்டத்தில் மகாத்மாக்களான விஷ்ணுபார்ஷதர்கள் ஒளிரும் புஷ்பக விமானங்களில் இங்குமங்கும் உலா வருகிறார்கள். அதிலுள்ள பெண்களின் ஒளிமிகு அழகால் அவ்விமானங்கள் மேலும் அழகுற விளங்குகின்றன. இவ்வழகைக் காண விண்ணிலே மின்னற்கொடி படருவது போன்று தோன்றுகிறது. (12)

அங்கு திருவிற்குத்திருவான திருமகள், தனது அனைத்து செல்வங்களும் கொண்டு இறைவனது திருவடிகளைப் பலப்பலவிதமாகப் பூசனை புரிகிறாள். ஊஞ்சலில் அமர்ந்து ஆடியவண்ணம் தனது அன்புக் கணவரான பகவானுடைய திருவிளையாடல்களைப் பாடும் போது, அவளது திருமேனியழகும் நறுமணமும் கண்டு மயங்கிய வண்டுகள், அந்தத் திருமகளின் திருக்கல்யாண குணங்களைத் தாங்களே பாடுகின்றன. (13)

பக்தர்களைக் காத்தருளும் இறைவனும், திருமகள் கேள்வனும், வேள்விகளுக்கெல்லாம் நாதனும், உலகங்களுக்கெல்லாம் ஒப்பற்ற திருத்தலைவனுமான பகவான், வைகுண்டத்தில் விளங்குவதைப் பிரும்மதேவர் கண்டார். சுநந்தன், நந்தன், பிரபலன், அர்ஹணன் முதலிய முக்கிய பார்ஷதர்கள் பகவானுக்குப் பணிவிடை புரிகின்றனர். (14)

அவரது திருமுகமோ தாமரை போன்று அழகுடன், தெளிந்த இனிய புன்சிரிப்புடன் மேலும் அழகுற விளங்குகிறது. திருக்கண்களோ செவ்வரியோடி அகன்ற பெரியதான கண்கள்; புன்னகையோ மயக்கும் இனிமை கொண்டது. இதைக் காண அப்பொழுதுதான் தன்னடியார்களுக்குத் தனது செல்வமனைத்தும் தந்து வந்தாரோ என்னுமாறு தோன்றுகிறது. அவரது தலையிலே திருமுடி; காதிலே குண்டலங்கள்; அரையிலே மஞ்சள் பட்டாடை; திருமார்பிலே தங்கத்தாலான ஒரு ரேகைபோல் (மின்னற்கொடிபோல) திருமகள்; நாற்கரங்கள். ஆகா! என்ன அழகு! (15)

இவ்வாறான பகவான் விலைமதிக்கவொண்ணா பீடத்திலே எழுந்தருளியிருக்கிறார். புருஷன் (ஜீவாத்மா) பிரகிருதியான மாயை, மஹத் தத்துவம், அஹங்காரம், மனம், அறிவு, செயற்புலன்கள் பத்து, ஓசை முதலிய ஐந்து தன்மாத்திரைகள், ஐம்பெரும் பூதங்கள் — இந்த இருபத்தைந்து சக்திகளும் திருமேனி கொண்டு நாற்புறமும் நிலவி நிற்கின்றன. அனைத்து செல்வங்கள், தர்மம், புகழ், ஸ்ரீ (செழிப்பு), ஞானம், வைராக்கியம் என்ற ஆறு குணங்களும் இவரிடமே நித்தியவாஸம் புரிகின்றன. அவரை விடுத்து வேறெங்கும் அவை நிலைத்து நிற்பதில்லை. அவர் தனது நித்திய ஆனந்தமான ஸ்வரூபத்திலேயே என்றும் எப்பொழுதும் திளைத்திருக்கிறார். (16)

அவ்வாறு இறைவனைத் தரிசித்த பிரும்மதேவர் ஆனந்தக் கடலிலே மூழ்கினார். உடல் மயிர்க்கூச்செறிய, கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீர் சொரிய, பரமஹம்ச யோகிகள் உலகப் பற்றைத் துறந்து, தவம் செய்து பெறும் பகவானது திருவடித்தாமரைகளில் தலைதாழ்த்தி வணங்கினார். (17)

அன்பே வடிவான பகவான், தன்னைக் கண்ட பேரானந்தத்தில் மூழ்கித் திளைத்துச் சரணம் பற்றி, படைப்பைத் தொடங்க கட்டளையை எதிர்நோக்கி நிற்கும் தனக்கு, அன்பரான பிரும்மதேவரைத் தன்னிருகைகளாலும் பிடித்துக் கொண்டு, புன்னகை பூத்தவண்ணம் கூறலானார். (18)

பகவான் கூறுகிறார்—— “பிரும்மதேவனே! நீங்கள் வேதங்களையே தன்னுள் கொண்டவர். படைப்புத் தொழிலைச் செய்ய விரும்பிய நீங்கள் வெகுகாலமாகத் தவம் செய்து, என்னை மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்தீர்கள். மனத்தில் கவடு கொண்டு தவமியற்றி, என்னை ஒருபோதும் மகிழ்ச்சியடையச் செய்யவியலாது. (19)

பிரும்மனே! உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும். விரும்பிய வரத்தைக் கேள். நானோ அடியார்கள் விரும்பியதை அளிப்பவன். என்னைத் தரிசிக்கும் வரைதான் ஒருவன் தனக்கு நலம் வேண்டிச் செய்யும் தவம் முதலிய சிரமங்கள். (அதாவது, ஜீவாத்மாக்கள் செய்யும் நலம் தரும் சாதனங்கள் முடிவு பெறும் இடம் என்னைத் தரிசிப்பதில்தான். என்னைத் தரிசித்துவிட்டால் பின் செய்யவேண்டிய கர்மங்கள்தான் ஏது? பயன்கிட்டிவிட்டால் செயலாற்றிய சிரமங்கள் தெரியாது.) (20)

என்னைக் காணாமலேயே எனது (அசரீரியான) ‘தவம் செய்’ என்ற சொல்லைக் காதால் கேட்டு, நீ உயர்ந்த தவம் செய்ததும், இப்பொழுது என் உலகான வைகுண்டத்தைத் தரிசிப்பதும், உனக்கு இந்தப் பேற்றை அளிக்க வேண்டுமென்ற என் விருப்பத்தின் செயலே. (21)

குற்றமற்றவரே! படைப்பின் தொடக்கத்தில் ‘எப்படிச் செய்வது?’ என்று மயங்கிய உங்களது மயக்கத்தைப் போக்கவே, ‘தவம் செய்’ என்று கட்டளையிட்டேன். (ஏனெனில்,) தவம் எனது இதயம். நானோ தவத்தின் ஜீவன் (உண்மை ஸ்வரூபம்). (22)

தவத்தினால்தான் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கிறேன்; தவத்தினால்தான் காக்கிறேன்; தவத்தினால்தான் என்னுள் இழுத்துக் கொள்கிறேன்; என் திறனெல்லாம் தவம்தான். ஆனால், அதைச் செய்வதுதான் மிகவும் கடினம்.” (23)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “இறைவா! தாங்களே அனைத்துயிர்களின் இதயத்தில் அமர்ந்து சாட்சியாக அனைத்தையும் கண்டு கொண்டுதான் இருக்கிறீர்கள். ஆகவே, தாங்கள் தங்களது தடங்கலற்ற ஞானத்தால் நான் செய்ய விரும்பியதையும் அறிந்திருக்கிறீர்கள். (24)

இருப்பினும் என் நாதனே! தங்களது திருமேனி இவ்வாறுதான் என்று யாரும் கூற முடியாதாகையால், தங்களது ஸ்தூல—சூட்சுமத் திருமேனிகளைப் பற்றி (ஸகுண—நிர்குண ரூபங்கள் பற்றி) நான் அறியுமாறு கூற வேண்டுகிறேன். என் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும், ஐயனே! (25)

திருமகள் கேள்வனே! தாங்கள் மாயைக்குத் தலைவர். தங்களது சங்கல்பம் என்றுமே வீண்போகாதது. சிலந்திப்பூச்சி, தன் வாயிலிருந்து கசியும் திரவத்தாலேயே தன்னைச் சுற்றி வலையைப் பின்னிக் கொண்டு, அதிலேயே சுற்றிச் சுற்றி விளையாடி, முடிவில் தன்னுள்ளேயே அந்த வலையை இழுத்துக் கொள்கிறது. அதேபோல் தாங்களும் தங்களிடமிருந்தே பற்பல சக்திகள் நிறைந்த இந்தப் பிரபஞ்சத்தைத் தோற்றுவித்துக் காத்தளித்துப் பின் தங்களுக்குள்ளேயே கரந்து கொள்கிறீர்கள். இதற்காகத் தாங்கள் தங்களையே பிரும்மதேவர் முதலிய (என் போன்ற) திருவுருவங்களில் தோற்றமடையச் செய்து திருவிளையாடல் புரிகிறீர்கள். இவ்வாறு தாங்கள் செயலாற்றுவது எவ்வாறு? என்பதை நான் தெரிந்து கொள்ள உதவும் அறிவை எனக்கு அளிக்க வேண்டுகிறேன். (26—27)

தங்கள் கட்டளைப்படி, சோம்பலின்றிப் படைப்புத் தொழிலைத் தொடங்குகிறேன். தாங்கள் செய்த ஞானோபதேசமான திருவருளால் படைப்புத் தொழிலில், ‘நான்தான் படைக்கிறேன்’ என்கிற அகந்தையோ அல்லது அதில் ஒரு பற்றுதலோ எனக்கு ஏற்படாதவண்ணம் அருள்புரிய வேண்டுகிறேன். (28)

இறைவா! தோழமைபூண்ட இருவர், ஒருவன் கையை மற்றொருவன் பிடித்துக் குலுக்கித் தன் தோழமையை வெளிப்படுத்துவதுபோல் என் கைகளைத் தங்கள் திருக்கரங்களால் பிடித்து என்னை ஆட்கொண்டீர்களே! படைப்புத் தொழிலும் தங்களது சேவைதானே? அதைச் செய்கையில் என் மனம் பேதலிக்கக் கூடாது. படைக்குங்கால் முன் படைக்கப்பட்டதையொட்டி குணங்களுக்கும் கர்மங்களுக்கும் ஏற்றவாறு ஜீவர்களை உத்தமன், மத்திமன், அதமன் என்கிற முறையில் படைக்க வேண்டும். அப்போது, ‘நான் பிறப்பற்றவன். ஆகவே, அனைத்தும் செய்வது என் விருப்பமே. நான் சுதந்திர புருஷன்’ என்கிற செருக்கு, எனக்கு ஏற்படக் கூடாது. அவ்வாறு அருள்புரிய வேண்டுகிறேன்.” (29)

பகவான் பதில் கூறுகிறார்—— “இப்போது உனக்கு நான் கூறப்போகிற ஞானமும் அதன் சாதனமும் மிகமிக ரகசியமானது; அனுபவம் மற்றும் பக்தியுடன் கூடியது. அதாவது, அனுபவம் மூலம் அறியத்தக்கது; பக்தியின் இலக்கணங்கள் கொண்டது. நீ அதை உள்ளவாறு தெரிந்து கொள். (30)

எனது உண்மை ஸ்வரூபம் (நிலை) என்ன? இலக்கணங்கள் என்ன? மற்றும் எவ்வாறானது? எனது உருவம், குணம், செயல்கள் என்ன? என்பதான எனது தத்துவங்கள் அனைத்தும் எனதருளால் உனக்குத் தோன்றட்டும். (31)

(சதுஶ்லோகீ பாகவதம் தொடங்குகிறது. ஆதி அந்தமின்மையாலும் தன்னை விடுத்து இரண்டாவது ஒரு பொருளின்மையாலும், தான் பரிபூரணன் என்பதைக் கூறுகிறார்.) படைப்பிற்கு முன் நான் மட்டும்தான் இருந்தேன். அதுதான் எனது தூய்மையான பரிபூரண நிலை. என்னைத் தவிர ஸ்தூலமோ, சூட்சுமமோ வேறு எதுவுமே இல்லை. அந்த ஸ்தூல—சூட்சுமங்களின் காரணமான அஞ்ஞானமும் இல்லை. எங்கு இந்தப் படைப்பு இல்லையோ, அங்கும் நானே இருக்கிறேன். இந்தப் படைப்புருவமாகத் தோன்றும் அனைத்தும் நானே. பிரபஞ்சம் பிரளயத்தில் லயமடையினும் லயமடையாது தனித்திருப்பவனும் நானே. (32)

ஒரு பொருளின் பிரதிபிம்பம் என்பது, உண்மையில் ஒரு வஸ்துவே அல்ல; இன்னொரு பொருளின் பிம்பமே. அதுபோல, பரமாத்மா என்ற என்னைத் தவிர, வேறு ஒரு பொருள் இல்லவேயில்லை. ஆகவே, பரமாத்மாவில் என்னென்ன பொருட்கள் பிரதிபிம்பமாகத் தோன்றுகின்றனவோ, அவை நிஜமாக இருக்கும் பொருட்கள் அல்ல. ஆகாயத்தில், ராகு கிரகம் காணப்படுவதில்லை. ராகுவின் பிரதிபிம்பம் கூடக் காணப்படுவதில்லை. உண்மையில், ராகு கிரகம் இருக்கத்தானே செய்கிறது? பரமாத்மாவான நான் காணப்படுவதில்லை. உண்மையில், நான் இருக்கத்தானே செய்கிறேன். இவ்வாறு, இரண்டுவிதமாக (இருப்பதாகத் தோன்றுவது உண்மையில் இல்லாதிருப்பது, உண்மையில் இருக்கும் வஸ்து கண்ணில் காணப்படாமல் போவது என்று இரண்டு விதங்களில்) என் மாயை செயல்படுகிறது. (33)

ஆகாயம் முதலிய ஐம்பெரும் பூதங்களும் சிறியன—பெரியனவான பிராணிகளின் உடலில், அவைகளை நிர்மாணித்த வகையில் உட்புகுந்துள்ளன. ஆனால், அவ்வாறு நிர்மாணிப்பதற்கு முன்பும் உபாதான காரணமாக இருப்பதால், அவை உட்புகுந்தவை அல்ல என்றும் கூறலாம். அவ்வாறே அனைத்து உயிர்களிலும் உடல் என்ற நோக்கில் ஆன்மாவாக உள் நுழைந்துள்ள போதிலும், ஆன்மா என்கிற நோக்கில் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள என்னைத் தவிர வேறொரு பொருளில்லாமையால், அவற்றில் நான் உட்புகவில்லை எனவும் கூறலாம். (34)

[குறிப்பு:— மண்ணைக் கொண்டு சுவர் வைக்கிறோம். சுவரில் மண்ணிருக்கிறது எனலாம். மண்ணில்லையேல் சுவரில்லை. ஆக மண்ணே சுவர். அதனால் ஒன்றில் ஒன்று உட்புகுந்துள்ளன எனக் கூற முடியாது. அதுபோல, பஞ்சபூதங்களாலான உடல் என்பதால் உடலில் பஞ்ச பூதங்களும் உள்ளன எனலாம். அதே சமயம் பஞ்சபூதங்கள் இல்லையேல் உடலே இல்லை என்பதால், உடலில் பஞ்சபூதங்கள் நுழையவில்லை எனவும் கூறலாமே. ஆகவே, காரியமான நிலையில் உள்நுழைந்தன எனவும், காரணமான நிலையில் உட்புகவில்லை எனவும் கூறலாம்.]

(உலகியல் வஸ்துக்களின் பருஉருவைக் கண்டு) ‘இது பிரும்மமல்ல; இது பிரும்மமல்ல’ என்ற வியதிரேகத்தாலும் (Negative Approach), அவற்றில் ஆன்மாவாக விளங்குவதால் இது பிரும்மம்தான் என்கிற அன்வயத்தாலும் (Positive Approach) அறியப்படுவது ஒன்றேதான். அது, ‘அனைத்தையும் கடந்து அனைத்துமாக விளங்கும் பகவான்தான், எங்கும் எப்பொழுதும் எல்லாமாக விளங்குகிறார்’ என்பது உண்மை. ஆன்மா அல்லது பரமான்மாவின் உண்மைத் தத்துவத்தைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்புபவன் அறிய வேண்டியது இவ்வளவுதான். (35)

எனது இக்கொள்கையை ஒருமனத்துடன் அசைவற்ற சமாதிநிலையில் பற்றிக் கொள். அப்பொழுது ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் பலப்பல விதமாகப் படைப்பு செய்யினும், அதனால் உனக்கு மயக்கம் (தடுமாற்றம்) உண்டாகாது.” (36)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “உலகங்களுக்குப் பிதாமகராகிய பிரும்மதேவருக்கு இவ்வாறு கட்டளையிட்ட பிறப்பற்ற பகவான், அவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, தன் ஸ்வரூபத்தை மறைத்துக் கொண்டார். (37)

அனைத்து உயிர்களின் ஸ்வரூபரான பிரும்மதேவர் தன் பார்வையினின்றும் மறைந்த பகவான் ஸ்ரீஹரியை அஞ்சலி செய்து வணங்கி, முன் கல்பங்களில் நடந்த படைப்பு போன்றே இவ்வுலகைப் படைக்கத் தொடங்கினார். (38)

தர்மத்தைக் காத்து ரட்சிக்கும் பிரும்மதேவர் ஒரு சமயம், தான் மேற்கொண்ட படைப்புத் தொழில் சரிவர நடக்கவும், படைக்கப்பட்ட அனைத்து உயிர்களுக்கும் நலம் ஏற்படவும் புலன்களையடக்கிச் சிறந்த தவம் செய்தார். (39)

அரசே! அப்பொழுது பிரும்மாவின் புத்திரர்கள் அனைவரிலும் தந்தையை அனைத்து வகையிலும் பின்பற்றிப் பணிவிடை செய்தவரும், அவரது மகிழ்ச்சிக்குப் பாத்திரமானவரும், சிறந்த பகவத் பக்தருமான நாரத முனிவர், மாயைக்கு அதிபரான பகவான் மகாவிஷ்ணுவின் திருவிளையாடல்களான மாயையை அறிய விரும்பி, (அங்கு வந்து) நன்னடத்தை, பணிவு மற்றும் ஈடுபாடு கொண்டு பணிவிடை செய்து, தனது தந்தையை மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்தார். (40—41)

அரசே! (தனது பணிவிடையால்) உலகத்தின் பிதாமகரான தன் தந்தை மகிழ்ந்தது அறிந்த நாரதர், நீ (பரீக்ஷித்) என்னிடம் கேட்ட அதே கேள்வியை, அவரிடம் மிகுந்த வினயத்துடன் கேட்டார். (42)

அவரது கேள்வியால் மனம் மகிழ்ந்த படைப்புக் கடவுளான பிரும்மதேவர், பகவான் தனக்கு உபதேசித்த பத்து இலக்கணங்களைக் கொண்ட இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தைத் தன் மகனான நாரதருக்கு உபதேசித்தார். (43)

அரசே! மிகுந்த தேஜஸ்வியான எனது பிதா வியாசர், சரஸ்வதி நதிக்கரையில் அமர்ந்து பரமாத்மாவைத் தியானம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, நாரத முனிவர் அங்கு எழுந்தருளி, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை அவருக்கு உபதேசித்தார். (44)

விராட் புருஷரிடமிருந்து இப்பிரபஞ்சம் எவ்வாறு தோன்றியது? முதலிய நீ கேட்ட பற்பல கேள்விகளுக்கும், இந்த பாகவத புராணம் வாயிலாகவே உனக்கு விடை கூறுகிறேன்.” (45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம் இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தாவது அத்தியாயம் — புராண இலக்கணம் கூறல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “(மன்னவா!) ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தில் ஸர்க்கம், விஸர்க்கம், ஸ்தானம், போஷணம், ஊதிகள், மன்வந்தரங்கள், ஈசானு கதைகள் (பகவானைப் பற்றிய கதைகள்), நிரோதம், முக்தி, ஆசிரயம் என்ற பத்து விஷயங்களும் வர்ணிக்கப்படுகின்றன. (1)

இவற்றில் பத்தாவதான ஆசிரயம் பற்றிய உண்மையை உணர்த்த வேண்டி, சிலவிடங்களில் வேதங்களின் மூலமும், சிற்சிலவிடங்களில் புராணக் கதைகள் மூலமும் மற்றும் சிலவிடங்களில் இவையிரண்டிற்கும் அனுகூலமான அனுபவங்கள் மூலமும் மற்ற ஒன்பது விஷயங்களையும் பெரியோர்கள் நன்கு விளக்கியிருக்கிறார்கள். (2)

பகவானுடைய நியமனத்தால் முக்குணங்களும் பரிணாமம் அடையவே ஆகாயம் முதலிய பஞ்சபூதங்கள், சப்தம் முதலிய தன்மாத்திரைகள், ஐம்புலன்கள், அஹங்காரம், மஹத் முதலியன தோன்றின. இதைத்தான் ‘ஸர்க்கம்’ என்கின்றனர். விராட்புருஷரான பகவானிடமிருந்து தோன்றிய பிரும்மதேவர் படைத்த பற்பல அசையும்—அசையாதனவான அனைத்தும் ‘விஸர்க்கம்’ என்று கூறப்படுகிறது. (3)

ஒவ்வொரு நொடியும் அழிவை நோக்கிச் செல்லும் படைப்பின் ஜீவன்களை, அறநெறி வழுவாது ஒரு கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்துள்ள இறைவனது பெருமையே ‘ஸ்தானம்’ எனப்படுகிறது. தன் பக்தர்களிடம் அவர் காட்டும் கருணையே ‘போஷணம்’ ஆகிறது. இறையன்புடன் மக்களைக் காத்து ரட்சிக்கும் தூய்மையான தர்மத்தைப் பின்பற்றும் மனு மன்னர்கள் பற்றிக் கூறுவது மன்வந்தரம். ஜீவர்களைக் கர்மத்தளைகளில் சிக்க வைக்கும் வாஸனைகள் ‘ஊதிகள்’ என்று அழைக்கப்படுகின்றன. (4)

பகவானுடைய பற்பல திருவவதாரங்களையும், அவரது பக்தர்களான அடியார்களது சரித்திரங்களையும் கூறுவது ஈசானு கதைகள் (இறைவனின் சரிதங்கள்) எனப்படும். (5)

இறைவன் யோகநித்திரை புரியும் போது இந்த ஜீவன், தன்னுடைய உபாதிகளுடன் இறைவனோடு இரண்டறக் கலப்பது ‘நிரோதம்’ ஆகும். அறிவின்மையால் கற்பனை செய்யப்பட்ட ‘நான் செய்கிறேன், நான் துய்க்கிறேன்’ முதலிய அபிமானத்தை அறவே துறந்து, தனது உண்மை நிலையான இறைநிலையில் நிலைத்து நிற்பதே ‘முக்தி’ எனப்படும். (6)

எந்த இறைவனிடமிருந்து அசையும்—அசையாதனவும் கொண்டு விளங்கும் இவ்வுலகின் தோற்றமும் லயமும் ஏற்படுகிறதோ, அந்த பரமாத்மாவான பரப்பிரும்மமே ஆசிரயம் (அனைத்திற்கும் புகலிடம்) என்று கூறப்படுகிறது. (7)

ஐம்பொறிகளில் எந்தவொரு பொறியை எடுத்துக் கொண்டாலும், அதற்கு அந்தப் பொறியின் அமைப்பு (உருவம்), அதன் அதிஷ்டான தேவதை, அதன் உணர்ச்சி என்ற மூன்றும் உண்டு. இவையனைத்திற்கும் பொதுவானவன் இந்த ஜீவன். கண் என்பது பஞ்சபூதங்களாலான ஒரு கோளம். ஆகவே, அது ஆதிபௌதிகம். அதன் பார்வைக்கு தேவதை சூரியன். ஆகவே, அது ஆதிதைவிகம். அதன் பார்க்கும் சக்தி ஞானமே வடிவான பகவான். ஆகவே, அவர் ஆத்யாத்மிகம். அதாவது, இவ்வுடலை ஆதாரமாகக் கொண்டிருப்பதால் ‘ஆத்யாத்மிகன்’ என்று கூறப்படும் புருஷனே (ஜீவனே), தேவர்களுக்கும் ஆதாரமாக இருப்பதால் ‘ஆதிதைவிகன்’ எனப்படுகிறான். அந்த ‘ஆத்யாத்மிகன்’, ‘ஆதிதைவிகன்’, ‘ஆதிபௌதிகன்’ ஆகிய மூவருக்குள் ஆத்யாத்மிகன் எனப்படும் ஜீவனுக்கும், ஆதிதைவிகன் என்றழைக்கப்படும் பரமனுக்கும் வேறுபடாத பிரகிருதனான புருஷன் (ஜீவன்) எவனோ, அவனே ‘ஆதிபௌதிகன்’ என்று கூறப்படுகிறான். (8)

இம்மூன்றினுள் ஒன்றில்லாவிடில் மற்றொன்றை நாமறியோம். அப்பொழுது இம்மூன்றையும் சாட்சியாக இருந்து அறிகின்றவனே பரமாத்மா. அவர் பிறரை அண்டியிராமல் தனக்குத் தானே ஆதாரமாக இருந்துகொண்டு, மற்றவற்றிற்கும் ஆதாரமாக இருக்கிறார். அவர்தான் ‘ஆசிரயன்’ எனப்படுகிறார். (9)

இந்த வைராஜ (விராட்) புருஷன் பிரம்மாண்டத்தைப் பிளந்துகொண்டு வெளிப்போந்தபோது, தனக்கு வசிக்க இடம் வேண்டி, தூய்மையின் எல்லை நிலமான அவர் தூய்மையான நீரையே முதலில் படைத்தார். (10)

விராட்புருஷரான பகவானுக்கு ‘நரன்’ என்று ஒரு பெயர் உண்டு. அவரிடமிருந்து தோன்றியதால் நீருக்கு ‘நாரம்’ என்று காரணப் பெயர் அமைந்தது. அந்த நீரிலேயே ஆயிரம் வருஷங்கள் குடியிருந்ததால், அவருக்கு ‘நாராயணன்’ என்று பெயர் வந்தது. (11)

[ஒப்புநோக்குக:—

ஆபோ நாரா இதிப்ரோக்தா ஆபோ வை நரஸூநவ: ।

அயநம் தஸ்ய தா:பூர்வம் தேந நாராயண: ஸ்ம்ருத: ॥

— மநுஸ்ம்ருதி 1—10]

பிரபஞ்சத்தின் தோற்றத்திற்கு உபாதான காரணங்களான பஞ்சபூதங்கள், நிமித்தகாரணமான புண்ணிய—பாவரூபமான கர்மங்கள் மற்றும் அதன் கதி, பஞ்சபூதங்களை இயக்கும் காலம், அதனுடைய ஸ்வபாவம் (இயல்பு), இவற்றை அனுபவிக்கும் போக்தாவான ஜீவன் ஆகிய அனைத்தும், பகவானுடைய கருணையால்தான் அதனதன் செயல்களைச் செய்ய திறமை உள்ளனவாக ஆகின்றனர். அவர் சற்றே உதாசீனமாக (ஒதுங்கி ஈடுபாடற்றவராக) இருந்தால், அவை தம் தம் செயல்களைச் செய்ய சக்தியற்றவைகளாக ஆகின்றன. (12)

தன்னையே பலவிதமாக ஆக்கிக்கொள்ள விரும்பிய இரண்டற்ற இறைவன் யோக நித்திரை கலைந்தெழுந்து, அனைத்துப் பிரபஞ்சத்திற்கும் பீஜரூபமான தங்கம் போல் ஒளிரும் தன் திருமேனியைத் தனது மாயா சக்தியால் மூன்றாக ஆக்கிக் கொண்டார். அவை அதிதைவம், அத்யாத்மம், அதிபூதம் எனப் பெயரடைந்தன. விராட் புருஷரான பகவானது ஒன்றாக இருந்த சக்தி, மூன்றாகப் பிரிந்தது எப்படி? என்பதைக் கேள். (13—14)

விராட்புருஷன், தனது கிரியா சக்தியோடு இணைந்து திருவிளையாடல் புரியவே, அவரது உடலிலிருக்கும் ஆகாயத்திலிருந்து இந்திரிய சக்தி, மனோசக்தி, தேக சக்தி தோன்றின. திறனே உருவான அந்தச் சூட்சுமத் திருமேனியிலிருந்து இந்தச் சக்திகளுக்கு அரசனான சூட்சுமாத்மா என்ற சகலப் பிராணிகளுடைய முக்கிய பிராணன் தோன்றியது. (15)

அரசனைத் தொடர்ந்து சென்று, அவனது பணியாட்கள் பணியாற்றுகின்றனரல்லவா! அதேபோல அனைத்து உயிரினங்களையும் இயக்கும் பிராணனை ஒட்டியே புலன்கள் இயங்குகின்றன. அந்தப் பிராணன் இயங்கவில்லையேயானால் பொறிபுலன்களும் இயங்குவதில்லை. (16)

விராட் புருஷரின் உடலில் பிராண சக்தி வேகமாக இயங்க தொடங்கியதும், அவருக்குப் பசியும் தாகமும் உண்டாயிற்று. அப்போது உண்ணவும் நீர்விடாய் போக்கவும் விரும்பிய விராட் புருஷருக்கு முதலில் வாய் தோன்றியது. (17)

வாயிலிருந்து முகவாய்க்கட்டை தோன்றியது. அதன் நடுவில் சுவையுணரும் நாக்கு உண்டாயிற்று. பின் நாக்கின் சுவையுணர்ச்சிக்கான பற்பல சுவையுள்ள ரசங்களும் அதன் தேவதையான வருணனும் தோன்றினர். (18)

இறைவன் பேச விரும்பியதும் அவருடைய வாயிலிருந்து வாக் இந்திரியம், அதன் தேவதை அக்னி, பேசும் திறனான ஒலி மூன்றும் உண்டாயின. இதன் பிறகு வெகுகாலம் அந்த நீரிலேயே மூச்சை அடக்கியிருந்ததால், அவருக்குப் பிராணனின் தடை ஏற்பட்டது. (19)

பின் பிராணவாயு வேகமாக அசையத் தொடங்கியதும் மூக்கு தோன்றியது. நறுமணத்தை ஏற்கும் வாயு தேவதையும் (மூச்சுக்காற்றும்), முகரும் சக்தியான கிராணேந்திரியமும் உண்டாயின. (20)

தன்னைச் சுற்றி இருட்டாக இருந்தது கண்ட விராட் புருஷர், தன்னையும் மற்ற பொருள்களையும் காண விரும்பியதும், உருண்டையான கண்களிரண்டும் அதன் பார்வைக்குத் தேவதையான சூரியனும் பார்க்கும் திறனும் ஏற்பட்டன. இதனால் உருவங்களைக் காண முடிந்தது. (21)

வேதங்கள் சுப்ரபாதம் கூறித் தன்னை எழுப்புவது கண்ட பகவான், அந்தத் துதியைக் கேட்க விரும்பியதும் இரு காதுகள் உண்டாயின. அதோடு திக்தேவதைகளும், கேட்கும் சக்தியும் (சுரோத்ரேந்திரியம் — செவிப்புலன்), சப்தம் (ஒலி) என்கிற அறிவும் தோன்றின. (22)

ஒரு பொருளின் மென்மை, கடினம், இலகுவான தன்மை, கனமான தன்மை, குளிர்ச்சி, வெம்மை ஆகியவற்றை அறிய விரும்பியதும், அவருக்குத் தோலும் அதன்மேல் ரோமங்களும் உண்டாயின. தொடுவுணர்ச்சியும் தோன்றியது. ரோமங்களிலிருந்து செடி—கொடிகளும் மரங்களும் வனதேவதைகளும் தோன்றின. தோலுக்கு உள்ளும்—புறமும் தொடுவுணர்ச்சி உண்டாயிற்று; காற்றும் தோன்றியது. இவ்வுணர்ச்சியை உணர்வது ரோமங்கள். (23)

பற்பல செயல்கள் புரிய எண்ணங்கொண்ட விராட்புருஷருக்கு இருகைகளும், அதன் திறனான வலிமையும், அதன் தேவதையான இந்திரனும் தோன்றினர். வலிமை அதன் தேவதை — இவர்களை ஆதாரமாகக் கொண்ட பிடித்துக் கொள்ளும் திறன் உண்டாயிற்று. (24)

விருப்பப்படி உலாவ எண்ணிய பகவானுக்கு இரு கால்களும், அதன் தேவதையான விஷ்ணுவும், நடக்கும் திறனும் தோன்றினார்கள். மனிதன், இந்த நடக்கும் திறன் கொண்டுதான் வேள்விக்குரிய பொருள்களைச் சேமிக்கிறான். (25)

சந்ததி, இதற்காக நிகழும் இன்பம் (சிற்றின்பம்), (புத்திரப் பேற்றினால் பெறும்) சுவர்க்கம் — இவற்றை விரும்பிய அவருக்கு ஆண்குறி தோன்றியது. அதனால் ஆண்—பெண் கூடும் இன்பமும், அதன் தேவதையான பிரஜாபதியும், உபஸ்தம் என்கிற புலனும் தோன்றின. (26)

உடலிலுள்ள கழிவுப் பொருட்களை வெளியேற்ற விரும்பியதும், மலத்துவாரம் (பாயு என்னும் புலன்) உண்டாயிற்று. அத்துடன் அவற்றை வெளித்தள்ளும் திறனும், அதன் தேவதையான மித்திரனும் தோன்றினர். வெளித்தள்ளுதல் (உத்ஸர்க்கம்) என்பது அந்த சக்தியையும், மித்திரன் என்ற தேவதையையும் சார்ந்தது. (27)

ஓர் உடலைவிட்டு வேறோர் உடலை ஏற்கும் விருப்பம் தோன்றியதும், தொப்புள் குழி தோன்றியது. அங்கு அபானன் என்ற வாயுவும், அதன் தேவதை மிருத்யுவும் தோன்றினர். இறப்பு என்பது இவ்விரண்டையும் சார்ந்தது. (28)

உணவு, நீர் — இவைகளை உட்கொள்ள விரும்பியபோது வயிறு, குடல், ரத்தக்குழாய்கள் தோன்றின. குடலின் தேவதை சமுத்திரம், ரத்தநாளங்கட்கு தேவதை நதிகள். இவ்விரண்டையும் (வயிறு நிரம்புவதால் உண்டாகும்) மகிழ்ச்சியும், (அன்ன ரச பரிணாமத்தால் உடலில் ஏற்படும்) புஷ்டி(வலிமை)யும் சார்ந்துள்ளன. (29)

தன் மாயையைப் பற்றிச் சிந்திக்க விரும்பியபோது இதயம் உண்டாயிற்று. இதிலிருந்து மனமும், அதன் தேவதை சந்திரனும் தோன்றினர். சங்கல்பமும் (நிச்சய எண்ணம்), காமமும் (உலகியலாசை) மனத்தின் சக்திகள். (30)

மண், நீர், நெருப்பு — இவைகளிலிருந்து உடலின் கடினமான மேல்தோல், மென்மையான உள்தோல், மாமிசம் (தசை), உதிரம், கொழுப்பு (மேதஸ்), மஜ்ஜை (எலும்புப்பசை), எலும்பு முதலிய ஏழு தாதுக்கள் தோன்றின. ஆகாயம், நீர், வாயு (காற்று) — இவற்றினின்றும் பிராணன் உண்டாயிற்று. (31)

கண், நாக்கு ஆகிய புலன்கள் உருவம், சுவை முதலிய விஷயங்களில் பற்றுடையன. இவ்விஷயங்கள் அஹங்காரத்தினின்றும் தோன்றியன. மனம் சங்கல்ப—விகல்பங்களாகிற விகல்பங்களின் இருப்பிடம். புத்தி அறிவின் இருப்பிடம். (32)

(அரசே!) நிலம், நீர், ஒளி, காற்று, ஆகாயம், அஹங்காரம், மஹத், பிரகிருதி என்னும் எட்டு ஆவரணங்களால் (போர்வைகளால்) மறைக்கப்பட்ட பகவானது ஸ்தூல (பரு) உருவத்தை நான் உனக்குக் கூறினேன். (33)

இதற்கப்பால் இறைவனது சூட்சும ரூபம் ஒன்றுண்டு. அதற்குப் பெயர்களோ, உருவங்களோ, குணங்களோ, தொடக்கம், நடுவு, முடிவு என்பதோ ஏதுமில்லை. அது எப்போதும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளது; மனத்திற்கெட்டாதது; சொல்லுக்கடங்காதது. (34)

இறைவனது ஸ்தூல—சூட்சும ரூபங்கள் பற்றி, உனக்குக் கூறினேன். இவையிரண்டுமே மாயையின் கற்பிதமான தோற்றங்கள் என்பதால் ஞானிகள், அவற்றை ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. (35)

உண்மையில் இறைவன் எந்தச் செயலும் செய்வதில்லை. தன் பிரகிருதியான மாயையைக் கொண்டே செயலாற்றுகிறான். ஆனால் பிரும்மா, விராஜன் என்ற உருவிலும், வாச்யன் (சொல்லப்படுபவன்), வாசகன் (சொல்பவன்) அதாவது, சொல், பொருள் என்ற உருவிலும் விளங்குகிறார். பற்பல திருமேனிகளையும் திருப்பெயர்களையும் செயல்களையும் மேற்கொள்கிறார். (36)

அரசே! மரீசி முதலிய பிரஜாபதிகள், வைவஸ்வதமனு முதலிய மனுக்கள், இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், நாரதர் முதலிய ரிஷிகள், பித்ரு தேவதைகள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், அசுரர்கள், குஹ்யகர்கள், கின்னரர்கள், அப்சரசுகள், நாகர்கள், சர்ப்பங்கள், கிம்புருஷர்கள், உரகர்கள், மாத்ருதேவதைகள், அரக்கர்கள், பிசாசர்கள், பிரேதங்கள், வினாயகர்கள், கூச்மாண்டர்கள், உன்மாதர்கள், வேதாளர்கள், யாதுதானர்கள், கிரகங்கள், பறவைகள், விலங்குகள், பசுக்கள், மரங்கள், செடிகொடிகள், மலைகள், ஊர்வன, அசைவன, அசையாதன, கருவில் தோன்றுவன, முட்டையிலிருந்து வெளிவருவன, வியர்வை முதலிய அழுக்கில் தோன்றும் புழுக்கள், மண்ணில் விதை மூலம் தோன்றும் மரம்—செடி—கொடிகள் மற்றும் நீர்—நிலம்—ஆகாயத்தில் வசிப்பன மற்றுமுள்ள அனைத்தையும் அவரே படைக்கிறார். இவற்றில் சான்றோர்களிடம் சத்துவ குணமும், தீயோர்களிடம் (அதமர்களிடம்) தமோ குணமும், இரண்டுங்கெட்டு நடுவிலிருக்கும் மத்திமர்களிடம் இம்மூன்று குணக்கலப்பும் இருப்பது பாவ—புண்ணிய கர்மங்களின் ஏற்றத்தாழ்வினாலே. (37—40)

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களின் பயன்களாக மூன்று கதிகள் (இடங்கள்) உள்ளன. அவை தேவர்கள் அனுபவிக்கும் சுவர்க்கம் முதலிய புண்ணிய உலகங்கள்; மானிடர்கள் அனுபவிக்கும் செல்வம், மக்கள் முதலியன; நரகம் செல்லும் நாரசிகன் அனுபவிக்கும் நரகங்கள் என முப்பிரிவுகள். அரசே! இம்மூன்று கதிகளில் ஒவ்வொன்றும் மும்மூன்றாகப் பிரிகின்றன. இம்மூன்று குணங்களில் ஒன்று மற்ற இரு குணங்களால் ஆக்கிரமிக்கப்படின், அந்த கதிகளும் பேதமடையும். (41)

உலகங்களைப் படைத்த அதே இறைவன், உலகத்தைக் காத்து ரட்சிக்க, அறமே வடிவெடுத்த மகாவிஷ்ணு திருவுருவத்தை ஏற்று, வராக அவதாரம் முதலிய விலங்குகளாக, ஸ்ரீராமன், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் முதலிய மானிட அவதாரங்களாக, வாமனர், திரிவிக்கிரமர் முதலிய தேவதாவதாரங்களாகத் திருவவதாரம் செய்து, உலகை நிலைநிறுத்தி வளரச் செய்கிறார். (42)

பிறகு, இதே இறைவன் பிரளய காலத்தில் காலாக்னி ருத்ர ரூபியாக இருந்து, தம்மிடம் தோன்றிய இந்தப் பிரபஞ்சத்தை, காற்றானது மேகக் கூட்டங்களைச் சிதறடித்து அழிப்பதுபோல் அழிக்கிறார். (43)

மனத்திற்கெட்டாத பெருமைகளுடைய பகவானைச் சான்றோர்கள் இவ்வாறு வர்ணித்துள்ளனர். ஆனால், இறையுண்மை அறிந்த அறிஞர்கள், உலகைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கும் திருமேனியராக இறைவனைக் கருதுவதில்லை. ஏனெனில், இறைவன் இவை அனைத்தையும் கடந்து நிற்பவரல்லவா? (44)

பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு முதலிய கர்மங்கள் செய்வதால் பரமாத்மாவான பகவானிடம் செயலையோ, செயலைச் செய்வதையோ ஒன்றுபடுத்த முடியாது. ஆனால் வேதங்கள், பகவானே அதைச் செய்வதாகக் கூறி, பின், இது மாயை(பிரகிருதி)யின் செயல், ஆனால், இறைவனிடம் ஏற்றிச் சொல்லப்பட்டது என்கின்றன. இல்லாததை உண்டு என்று கூறிப் பின் இல்லை என்கிறது. இல்லை என்று சொல்ல, முதலில் உண்டு என்றுதானே கூறவேண்டும்? (45)

கல்பம் என்பது இருவிதம். ஒன்று, பிரும்மாவின் ஆயுட்காலம் முடிந்த மகாகல்பம். மற்றது, பிரும்மதேவரின் பகல் முடிந்த அவாந்தர கல்பம். இப்போது நான் உனக்குக் கூறியது, அவாந்தர கல்பத்துடன் கூடிய மகாகல்பம். எல்லா கல்பங்களிலும் படைப்பு என்பது ஒன்றுபோலத்தான். மகாகல்பத்தில் படைப்பு பிரகிருதி, மஹத் என்று தொடங்குகிறது. அவாந்தர கல்பத்தில் ஜீவராசிகள் தொடங்கி ஆரம்பமாகிறது. (ஒன்று புதிதாகப் புனைவது; மற்றது திருத்தி அமைப்பது.) (46)

காலத்தின் ஸ்தூல—சூட்சும அளவையும், கல்பம் அதனுள்ளீடான மன்வந்தரங்கள் ஆகியன பற்றியும் பின்னர் (மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில்) விரிவாகக் கூறுகிறேன். இப்பொழுது பாத்ம கல்பத்தைப் பற்றிக் கூறுவதைக் கேள். (47)

சௌனக முனிவர் வினவுகிறார்—— ஸூதபுராணிகரே! பகவானது பரம பக்தர் விதுரர் என்றும், அவர் துறக்க இயலாத சுற்றத்தைத் துறந்து புண்ணியத் தலங்களையும் நதிகளையும் தரிசிக்க தீர்த்தயாத்திரை சென்றார் என்றும், முன்பு தாங்கள் கூறினீர்கள் அல்லவா? (48)

அந்தத் தீர்த்தயாத்திரையில் விதுரர், எங்கு மைத்திரேய மகரிஷியைச் சந்தித்தார்? ஆன்ம ஞானம் தொடர்பாக இருவருக்கும் உரையாடல் எங்கு நடந்தது? விதுரரது வினாக்கட்கு எந்த தத்துவத்தைப் பற்றி மைத்திரேயர் பதிலுரைத்தார்? (49)

நன்மனத்தவரே! விதுரர், தனது சுற்றத்தாரை ஏன் விடுத்துச் சென்றார்? பின்பு ஏன் திரும்பி வந்தார்? இதை விளங்கக் கூற வேண்டும். (50)

ஸூதபுராணிகர் (பதில்) கூறலானார்—— சௌனகாதி மகரிஷிகளே! அரசன் பரீக்ஷித்தும் இதையேதான் ஸ்ரீசுகரிடம் கேட்டார். சுகப்பிரும்மம் அவருக்குக் கூறியதையே நானும் உங்களுக்குக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். (51)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

இரண்டாவது ஸ்கந்தம் முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

மூன்றாவது ஸ்கந்தம்

முதலாவது அத்தியாயம் — விதுரர் உத்தவரைச் சந்தித்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே பரீக்ஷித்! சர்வேசுவரரான இறைவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பாண்டவ தூதனாக (அஸ்தினாபுரம்) சென்றபோது, (தனதென்று மார்தட்டிய) துரியோதனன் (முதலானோர்) மாளிகையை விடுத்து, (ஸ்ரீகிருஷ்ண கிருகம் என்று கூறிய) விதுரர் மாளிகையையே தனது சொந்த வீடு என்று எண்ணி, அவர் அழைக்காமலேயே (அழையா விருந்தினராக) அதனுள் நுழைந்தார் அல்லவா! (தன் சொந்த வீட்டில் செல்ல யாருடைய அனுமதியும் தேவையில்லையே?) அவ்வாறான பெருமை படைத்த திருமாளிகையை விடுத்துச் சென்ற விதுரர், அனைத்தையும் அறிந்த மைத்திரேயரைக் கண்டு, நீ (இப்பொழுது) என்னிடம் கேட்ட அதே விஷயத்தைப் பற்றித்தான் வினவினார். (1—2)

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— பிரபுவே! மகாத்மாவான மைத்திரேயரும் விதுரரும் எங்கு சந்தித்தனர்? அவர்களுக்குள் எப்போது (எங்கு) உரையாடல் நடந்தது? இதை எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டுகிறேன். (3)

நன்மனம் படைத்த விதுரர், மகாத்மாவான மைத்திரேயரிடம் பேசியது ஒரு சாதாரணமான விஷயம் பற்றியதாக இருக்காது. ஏனெனில், அவர்களுக்கிடையே நடந்த உரையாடலைச் சான்றோர்கள் கொண்டாடிப் பேசுகிறார்களே! (4)

ஸூதபுராணிகர் (பதில்) கூறுகிறார்—— மன்னன் பரீக்ஷித் இவ்வாறு கேட்கவே, அனைத்துமறிந்த சுகப்பிரும்மரிஷி மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு, ‘சொல்கிறேன் கேள்’ என்று பதிலுரைத்துக் கூறத் தொடங்கினார். (5)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! இது முன்னொரு காலத்தில் நடந்த விஷயம். பார்வையற்ற அரசரான திருதராஷ்டிரர் அறநெறி விடுத்துத் தவறான வழியில், தீயோர்களான தன் மக்கள் துரியோதனாதியர்களைக் காத்து வளர்த்தார். ஆனால், தன் தம்பி பாண்டுவின் மைந்தர்களான (அவர் இறந்ததால் ஆதரவற்ற) பாண்டவர்களை அரக்கு மாளிகைக்கு அனுப்பி எரியூட்டினார். (6)

மேலும் அவரது மருமகளும், மன்னன் தர்மநந்தனரது பட்டத்து அரசியுமான திரௌபதியின் கூந்தலைப் பிடித்திழுத்து அரசவைக்குக் கொண்டு வந்தான் துச்சாதனன். கலங்கிக் கதறிய திரௌபதியின் கண்ணீரால் அவளது மார்பகத்தில் பூசியிருந்த குங்குமப்பூ அழிந்து ஒழுகியது. ஆனால், அப்பொழுதும் திருதராஷ்டிரர், தன் மகன் செய்த அந்த முறையற்ற செயலைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லையே! (7)

தர்மபுத்திரர் சூதறியாதவர். எவரையும் தனது பகைவன் என்று எண்ணாதவர். அவ்வாறான தர்மரைச் சூதுப்போரில் நெறிதவறி வெற்றி கொண்டு காட்டிற்கு அனுப்பினார்கள். பின் வனவாசம் முடித்து வந்தபின், ஒப்பந்தப்படி அரசில் தனக்குரிய பங்கைக் கேட்டபோது, செல்வ மயக்கத்திற்காட்பட்டு, அதைத் தர மறுத்தார். (8)

மன்னர் யுதிஷ்டிரர் அனுப்ப தூது சென்ற பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அப்பெரிய கௌரவ அவையில் கூறிய நல்லுரைகள் அனைத்தும் பீஷ்மர் முதலிய சான்றோர்களுக்கு அமுதமெனவும், அரசரான திருதராஷ்டிரருக்கு வேம்பெனவும் சுவைத்தது. ஏனெனில், அவருடைய நல்ல காலம்தான் முடிந்துவிட்டதே. (பாவத்தின் சம்பளத்தைப் பெறும் நாள் வந்துவிட்டது.) (9)

அப்பொழுது மந்திராலோசனைகள் கூறுவதில் கைதேர்ந்த விதுரரை ஆலோசனைக்காக திருதராஷ்டிரர் அழைக்க, விதுரர் அங்கு சென்று பலப்பல அறநெறிகளைக் கூறினார். அவற்றை இன்றும் அரசியல் வல்லுநர்கள் ‘விதுர நீதி’ என்ற பெயரில் கொண்டாடி வருகிறார்கள். (10)

(விதுரர் கூறியவைகள்——) அரசே! நீங்கள் பாண்டவர்களுக்கு இழைத்த கொடுமைகளை யாருமே பொறுத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். ஆனால், பொறுமையே திருவுருவான தர்மன் பொறுத்துக் கொண்டான். (ஆனால், அவன் தம்பிகள் அவ்வாறான பொறுமை உடையவர்களன்று.) பீமன் என்கிற கருநாகத்திடம் தாங்கள் பயந்து நடுங்குகிறீர்கள். ஆனால், அவனோ தன் தம்பியருடன் சேர்ந்து பதிலுக்குப் பதில் செய்ய பெருமூச்செறிந்து நிற்கிறான். ஆகவே, பகைமையே இல்லாத தர்மனுக்கு அவனது பாகத்தைக் கொடுத்துவிடுங்கள். (11)

பாண்டவர்களுக்கு ஆதரவு நல்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இப்பொழுது அவரது ராஜதானியான துவாரகையில் இருக்கிறார். அவரோ இந்நிலவுலகில் உள்ள எல்லா மன்னர்களையும் வெற்றி கொண்டவர். அந்தணர்களும் தேவர்களும் அவர் பக்கத்தில் இருக்கின்றனர். போர்த்திறமை வாய்ந்த யாதவர்கள் அனைவரும்கூட, அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே தெய்வமாகக் கொண்டாடுகிறார்கள். (12)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே பகைமை கொண்ட துரியோதனன் பாவமே உருவெடுத்து வந்தவன். அவனைத் தன் பிள்ளை என்ற எண்ணத்தால் நீங்கள் ஆதரித்து வருகிறீர்கள். பாவமே (அமங்களமே) வடிவெடுத்த அவன், உங்கள் மாளிகையில் புகுந்துவிட்டான். அது நீங்கள் முற்பிறவியில் செய்த கர்மவினை. உங்கள் குலம் நலமுடன் இருக்க வேண்டுமெனில், நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். அவனை நாடு கடத்துங்கள். (துரியோதனன் பிறந்தபோதே, இதை நான் உங்களுக்குக் கூறினேன்.) (13)

[ஒப்புநோக்குக:—

த்யஜேத் ஏகம் குலஸ்யார்த்தே2

க்ராமஸ்யார்த்தே2 குலம் த்யஜேத் ।

க்ராமம் ஜநபத3ஸ்யார்த்தே2

ஆத்மார்த்தே2 ப்ருதி2விம் த்யஜேத் ॥

— ஸ்ரீமஹாபாரதம் — விதுர நீதி

தன் குலம் விளங்க ஒருவனைத் தள்ளலாம். ஒரு கிராமம் வாழ ஒரு குடும்பத்தையே தியாகம் செய்யலாம். நாடு செழிக்க ஒரு கிராமத்தையே அழிக்கலாம். தான் நலமுடன் வாழ உலகையே ஒதுக்கித் தள்ளலாம்.]

சான்றோர்கள் கொண்டாடும் குண நலம் படைத்த விதுரர் இவ்வாறு கூறவே, கர்ணன், துச்சாதனன், சகுனி — இவர்களோடு கூடிய துரியோதனன் கோபத்தால் உதடுகள் துடிக்க, விதுரரை ஏளனமாக நோக்கிப் பின்வருமாறு கூறலானான்—— “அட! வேலைக்காரியின் மகனான இவனை, இவ்வரசவையில் யார் அழைத்தது? உண்ட வீட்டிற்கு இரண்டகம் நினைக்கிறான். நம்மிடம் சோறுண்டு நமக்கு எதிராக, நம் பகைவனுக்கன்றோ பரிந்து பேசுகிறான். இவனை வதம் செய்யாது நாடு கடத்துங்கள். வேலைக்காரியின் மகன்தானே? நல்லெண்ணம் எங்கிருந்து வரும்?” (14—15)

இவ்வாறு தன் தமையன் எதிரிலேயே துரியோதனனது சொல்லம்புகள் காதுகளில் நுழைந்து இதயத்தைப் பிளந்த போதிலும், விதுரர் சிறிதும் கலக்கமின்றி, இதுவும் இறைவனது திருவிளையாடலே (மாயையே) என எண்ணி, கோட்டைவாயிலில் §வில்லை வைத்துவிட்டு அஸ்தினாபுரத்தை விடுத்து வெளியேறினார். (16)

பகவானது திருவிளையாடல் (மாயை) என்பது இதுதான். பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மனத்தில் ஒரு கவலை தோன்றியது. தவிர்க்க முடியாத சூழ்நிலையில் பாண்டவர்களுக்கும் கௌரவர்களுக்கும் இடையே போர் மூளுமேயானால், விதுரர் தன் அண்ணனான திருதராஷ்டிரன் கட்சியில்தான் சேர்ந்து போர் புரிவார். அவ்வாறு போர் புரிவாரானால் வைஷ்ணவ வில்லைக் கையிலேந்திய விதுரரைச் சமாளிப்பது எப்படி? அவரோ யமதர்மராஜனின் அம்சம். யமனே கையில் வில்லேந்தி வந்தால் என்னவாகும்? ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ யாரையும் சமாளிக்க முடியும். ஆனால், பக்தனிடம் தோற்றுவிடுவார். அவர் பக்தனுக்கு அடிமையல்லவா? விதுரராக இருந்தாலும், யமதர்மராஜனாக இருந்தாலும் இருவிதத்திலும் விதுரர் ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தர். ஆகவே, வில்லை விடுத்து தீர்த்தயாத்திரை செய்யும்படியான ஓர் உபாயம் செய்து, விதுரரைப் போரிலிருந்து விலக்கினார். இப்படித்தான் துரியோதனனிடம் மிகவும் அபிமானமுள்ள தன் அண்ணன் பலராமனையும், போரிலிருந்து விலக்கித் தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொள்ளச் செய்தார். இறைவனோடு பிரிவின்றி என்றும் உடனிருக்கும் ஆதிசேஷ அவதாரமாகிய பலராமனுக்கும், பக்தியே உருவான விதுரருக்கும்கூட இறைவனது திருவிளையாடல் (மாயை) புரியவில்லை.

§ வில்லை வைத்ததற்கு இரு காரணங்கள் உண்டு. 1. இவர்களோ போரில் கட்டாயம் இறக்கப் போகிறார்கள். ஆகவே, வில் எதற்கு என்று எண்ணித்தானோ? (அல்லது), 2. ‘பீமன் முதலியோருடன் சேர்ந்துகொண்டு, நம் மீதே போருக்கு வந்துவிடுவாரோ?’ என்கிற ஐயப்பாடு துரியோதனாதியருக்குத் தோன்றாமல் இருக்கவோ?

கௌரவர்கள் செய்த பெருத்த புண்ணியமே இவ்வளவு நாள் விதுரருடைய உருவில் அவர்களோடு இருந்தது. இன்று அது நழுவிவிட்டது. பிரும்மா, சிவன், ஆதிசேஷன் முதலிய பலப்பல திருமேனிகள் கொண்டு, கங்கையைப் பெற்ற திருவடி கொண்ட பகவான் இப்பூவுலகில் எங்கெங்கெல்லாம் அர்ச்சைத் திருமேனி தாங்கி விளங்குகிறாரோ, அங்கங்கெல்லாம் ‘தீர்த்த யாத்திரை’ செய்ய மனங்கொண்டு, விதுரர் அஸ்தினாபுரத்திலிருந்து வெளியேறினார். (17)

பரமனது அர்ச்சைத் திருமேனிகள் வீற்றிருக்கும் புண்ணியம் நிறைந்த மதுரை முதலிய பட்டினங்கள், புண்ணியம் நிறைந்த பிருந்தாவனம் முதலிய உபவனங்கள், கோவர்த்தனம் முதலிய மலைகள், கொடி வீடுகள், சேறில்லாத நிர்மலமான நீருடைய கங்கை முதலிய புண்ணிய நதிகள், நாராயண சரஸ் முதலிய சரசுகள் ஆகிய புண்ணிய இடங்களிலே தனித்த ஒருவராகவே யாத்திரை செய்தார். (18)

தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொண்ட விதுரர் உயிர்வாழத் தேவையான மிதமான, சாத்விகமான, சுத்தமான ஆகாரத்தை மட்டுமே உண்டு, ஆங்காங்குள்ள ஒவ்வொரு நதியிலும் தனித்தனியாக நீராடி, விரிப்பு ஏதுமின்றி நிலத்திலே படுத்து, அதனால் மெலிந்த தேகமுடையவராகத் தன்னைச் சேர்ந்தவர்கள் இவரை அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியாதவாறு, அவதூதத் துறவிகளைப் போல் மரவுரி உடுத்து, இறைவன் மகிழும்படியான விரதங்களை ஏற்று விருப்பம்போல் தீர்த்தயாத்திரை செய்தார். (19)

இவ்வாறு விதுரர், இப்பாரத பூமி முழுவதும் யாத்திரை செய்து, ‘பிரபாஸ தீர்த்த’த்தை அடைவதற்கு வெகுகாலமாயிற்று. அதுவரை தர்மநந்தனர் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது உதவியால் வெண்கொற்றக் குடையின்கீழ் அமர்ந்து, சக்கரவர்த்தியாக இவ்வுலகைப் பரிபாலித்து வந்தார். (20)

காட்டிலே மூங்கில்கள் ஒன்றோடொன்று உராய்வதால் மூண்ட தீ, அக்காட்டையே அழித்தொழிப்பது போல், ஒரே குலத்தில் தோன்றிய பாண்டவர்களும் கௌரவர்களும் தங்களுக்குள்ளேயே மூண்டெழுந்த பகைமையால், பாரதப் போரில் அக்குலமே நாசமடைந்தது. இதைச் செவியுற்று வருந்திய விதுரர் மௌனவிரதமேற்று, சரஸ்வதி நதி மேற்கு முகமாகப் பாய்ந்தோடும் இடத்தை அடைந்தார். (21)

சரஸ்வதி நதிக்கரையில் திரிதர், உசனஸ், மனு, பிருது, அக்னி, அஸிதர், வாயு, ஸுதாஸர், கோ, குகன், சிராத்ததேவர் ஆகியவர்களுடைய திருப்பெயரிட்டு அழைக்கப்பட்ட பதினோரு தீர்த்தங்களையும் சேவித்து, இறந்து போன உறவினர்களுக்காக நீர்க்கடன் செய்தார். (22)

மேலும், சரஸ்வதி நதிக்கரையில் மகரிஷிகள், தேவர்கள் ஆகியவர்களால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட ஸ்ரீமந்நாராயணனுடைய பலப்பலத் திருக்கோயில்களையும் தரிசித்தார். அக்கோவில்களின் கோபுர கலசங்கள், ஆயுதங்களிலேயே சிறந்ததான சுதர்சன சக்கரத்தால் அடையாளம் செய்யப்பட்டிருந்தன. அவற்றைத் தரிசித்த உடனேயே, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றிய நினைப்புத்தானே வரும்! (23)

அங்கிருந்து கிளம்பிய விதுரர், பயிர்ப்பச்சைகளால் செழித்து விளங்கும் சௌராஷ்டிரம், சௌவீரம், மத்ஸ்யம், குருஜாங்கலம் முதலிய பல தேசங்களைத் தாண்டி, கடைசியாகத் திரும்பவும் யமுனைக்கரை வந்தடையவே, அங்கு பரம பாகவதரான உத்தவரைத் தரிசித்தார். (24)

உத்தவர், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் உண்மையான பக்தர்; அமைதியே உருவானவர்; தேவ குருவான வியாழ பகவானின் முதற்சீடர்; நீதி சாஸ்திரம் நன்கு கற்றவர். அவரைக் கண்டதும் விதுரர் அன்புமிகுதியால் நெஞ்சாரத் தழுவிக் கொண்டார். தன் தெய்வமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மற்றும் அவரையே அண்டி வாழும் தனது உறவினர்களான யாதவர்களுடைய நலன் பற்றி விசாரித்தார். (25)

(உத்தவரே!) தனது (ஸ்ரீமந்நாராயணனது) தொப்புள் குழியிலிருந்து கிளம்பிய தாமரை மலரில் தோன்றிய பிரும்மதேவரது வேண்டுகோளுக்கிணங்கிப் பூபாரத்தை அழிக்க, இந்நிலவுலகில் திருவவதாரம் செய்த புராண புருஷர்களான பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அக்காரியத்தை முடித்து, சூரசேன மகாராஜனது திருமாளிகையில் நலமாக இருக்கிறார்களா? (26)

குரு வம்சத்தினருக்கு நெருங்கிய நண்பரும், மிகவும் மரியாதைக்கு உரியவருமான வசுதேவர், ஒரு தந்தையைப் போல் தாராள மனத்துடன், குந்தி முதலிய சகோதரிகளுக்கு, அவர்களுடைய கணவன்மார்கள் மனமகிழும்படி, அவர்கள் விரும்பிய பொருள்களையெல்லாம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாரே? அவர் நலமுடன் இருக்கிறாரா? (27)

உத்தவரே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கும், அந்தணர்களைப் பல வழிகளிலும் சேவித்த ருக்மிணி பிராட்டிற்கும் மகனாக பிறந்தவனும், முற்பிறவியில் மன்மதனாக இருந்து, இன்று பிரத்யும்னனாக விளங்குபவனும், யாதவகுல சேனாதிபதியும், சிறந்த வீரனுமான அவன் நலந்தானே? (28)

ஸாத்வதர்கள், விருஷ்ணிகள், போஜர்கள், தாசார்ஹர்கள் ஆகியோரின் தலைவரான உக்ரசேன மகாராஜா, ‘தான் திரும்பவும் அரச சிங்காதனம் பெறுவோம்?’ என்கிற ஆசையை முற்றுமாகத் துறந்தவர். செந்தாமரைக் கண்ணனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ அவரைத் திரும்பவும் அரச சிங்காதனம் பெறச் செய்தார். அந்த உக்ரசேனர் நலம்தானே? (29)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மனைவியான ஜாம்பவதி பற்பல விரதங்களை அனுஷ்டித்து, முன்பு பார்வதிதேவியின் திருவயிற்றில் திருவவதாரம் செய்த முருகனையே ‘ஸாம்பன்’ என்கிற பெயரில் தன் மகனாக அடைந்தாள். அவனோ ரதமேறிப் போர்புரிபவர்களில் சிறந்தவன். தன் தந்தையான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் போன்று திறமை மிக்கவன். அவன் நலமாக இருக்கிறானா? (30)

அர்ஜுனனிடமிருந்து தனுர்வேதத்தின் ரகசியங்களைக் கற்றவன் ‘ஸாத்யகி’. அவன் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைச் சேவித்ததனாலேயே பெரும் யோகிகளாலும் அடைவதற்கரிதான பகவானின் ஸ்தானத்தை அடைந்தவன். அவன் சுகமா? (31)

சுவபல்கரின் மகன் அக்ரூரர் ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தியில் தலைசிறந்தவர்; மகா அறிவாளி; கோகுலம் செல்லும் வழியில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடிச் சுவடுகளைக் கண்டு, கிருஷ்ண பக்தியில் தன்னையே மறந்து, அப்புழுதியில் புரண்டவர். அவர் நலமாக இருக்கிறாரா? (32)

போஜ மன்னரான தேவகனின் மகள் தேவகி. அவள் தேவர்களையும், வாமனனாக வந்த ஸ்ரீமந்நாராயணனையும் பெற்றெடுத்த தேவமாதா அதிதிதேவிக்கு ஒப்பானவள். வேதமாதா வேள்விகளின் நெறிமுறைகளையும், அதன் பொருளையும் மந்திர உருவில் தன்னுள் தாங்கி நிற்பதுபோல், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தன் உதரத்தில் தாங்கி நின்றவள். அவள் நலமா? (33)

சாஸ்திரங்களுக்கும் வேதங்களுக்கும் ஆதிகாரணன் என்றும், அந்தக்கரணங்கள் நான்கில் நான்காவதான மனத்தின் தேவதையென்றும் புகழப்படும் அனிருத்தன் நலமா? தன்னையண்டிய பக்தர்களின் விருப்பங்கள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றித் தருபவனல்லவா அவன்? (34)

[குறிப்பு:— அந்தக்கரணம் என்பது நான்கு பிரிவினைகளை உடையது. சித்தம், அஹங்காரம், புத்தி, மனம் என்பனவாம். இவைகட்கு முறையே வாசுதேவன், ஸங்கர்ஷணன், பிரத்யும்னன், அனிருத்தன் என்ற நால்வரும் அதிஷ்டான தேவதைகள்.]

உத்தவரே! நீரோ அமைதியே வடிவானவர். ஹ்ருதீகன், சத்தியபாமையின் புதல்வனான சாருதேஷ்ணன், கதன் ஆகிய அனைவரும் நலமா? அவர்கள் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தம் இதயகமலத்திலேயே தாங்கி நிற்பவர்கள். இவ்வுடலைத் துரும்பென மதித்து, ஆன்மாவான ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே நினைந்து உருகுபவர்கள் அல்லவா? (35)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் அர்ஜுனனையும் இரு திருக்கரங்கள் போன்று கொண்ட பேரரசனான தர்மபுத்திரன், அவர்களது உதவியால் அறநெறி தவறாது ஆட்சி செய்து வருகிறானா? அவன் ஆற்றிய ராஜசூய வேள்வியில் பெற்ற ஏராளமான செல்வத்தையும், மயன் அமைத்துத் தந்த சபையின் அழகாலும் பொறாமை கொண்டானல்லவா, துரியோதனன். (36)

பீமன், போர்க்களத்திற்குத் தேரேறி வருவான். ஆனால், போர் சற்று உக்கிரமாக ஆனதும் தேரை விடுத்து, பூமியில் குதித்து, இடதுசாரி—வலதுசாரியாகக் கதையைச் சுழற்றிப் போர் புரிவான். அப்போது அவனது அடிவைப்பினால் பூமியே நடுங்கும். அவன் சினம் மிக்கவன். தங்களுக்குத் தீங்கிழைத்த கௌரவர்களைக் கண்டால் பாம்பென சீறுவான். அவன் இப்போது சினம் தணிந்து அமைதியாக இருக்கிறானா? (37)

காண்டீபம் என்னும் வில்லேந்திய அர்ஜுனன் தேருடை வீரர்களுக்கும், தானை தலைவர்களுக்கும் நற்பெயர் வாங்கித் தருபவன்; வேடனது வேடந்தாங்கி வந்த பரமசிவனையே, தனது பாணங்களால் வெளியே தெரியாது மூடி மறைத்தவன். அதனால் மகிழ்ந்த பரமசிவன், அவனுக்கு பாசுபதாஸ்திரத்தை வழங்கினார். அவன் இப்போது அமைதியாக இருக்கிறானா? அவனது பகைவர்கள் அனைவரும்தான் அழிந்துவிட்டார்களே? (38)

நகுல—சகதேவர்கள் இருவரும் பெயரளவில் மாத்ரியின் பிள்ளைகளே தவிர, பிறந்தது முதல் குந்தியே வளர்த்ததால் அவர்களும் குந்தியின் பிள்ளைகளே. அவ்விருவர்களையும் தர்மநந்தனன் முதலிய மூவரும் கண்ணினைக் காக்கின்ற இமையைப் போல் காத்தனர். இந்திரனிடமிருந்து தன் பாகமான அமிர்தத்தைக் கருடன் பிடுங்கி வந்ததுபோல், போரில் தம் பகைவர்களான கௌரவர்களிடமிருந்து, தங்கள் பாகமான அரசைப் பிடுங்கிக் கொணர்ந்த நகுல—சகதேவர்கள் நலம்தானே? (39)

குந்தியின் நிலைதான் பரிதாபமாக இருக்கிறது. தன் கணவன் பாண்டு இறந்த பின்பும் குழந்தைகளைக் காப்பாற்றவேண்டி உயிர் தரித்திருந்தாளே. பாண்டு சிறந்த அரசன். தான் ஒருவனாகவே தனித்து வில் மட்டும் ஏந்தி நாற்றிசையும் வெற்றி கொண்டு புகழ் கொண்டவன். அவனை இழந்தும் உயிருடன் இருக்கிறாள் என்பது வியப்பல்லவா? (40)

உத்தவரே! அதோகதிக்கு (கீழ்நிலைக்கு)ப் போய்க்கொண்டிருக்கும் என் அண்ணன் திருதராஷ்டிரரைப் பற்றித்தான் பெரும் கவலை. இறந்துபோன தன் தம்பியான பாண்டுவிற்கு (பாண்டு புத்திரர்களுக்குத் துரோகம் செய்வதன் வாயிலாக) இன்னும் துரோகம் செய்து வருகிறாரே! தன் புத்திரர்களின் பேச்சுக்கு இசைவு கூறி, அவரது நலத்தையே கோரியிருந்த தம்பியான என்னையுமன்றோ ராஜ்யத்திலிருந்து வெளியேற்றிவிட்டார்? (41)

இதனால் எனக்குச் சிறிதேனும் வருத்தமோ, வியப்போ இல்லை. ஏனெனில், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனன்றோ சாதாரண மனிதர்களைப் போன்று நடித்து, உலகினரின் மனோவிருத்திகளை ஆட்டிப் படைக்கிறார். அவர் அருளால் அவரது பெருமைகளைக் கண்டுகொண்டு, பிறரது கண்களில் படாமல் விருப்பம்போல் மகிழ்ச்சியாகச் சுற்றி வருகிறேன். (42)

கௌரவர்கள், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குப் பலவகையிலும் துன்பம் தந்து தவறிழைத்தனர். அப்பொழுதே அவர்களைத் தண்டிக்கும் திறனிருந்தும் பகவான் அந்தத் தவறுகளைப் பொறுத்திருந்தார். ஏனெனில், தன்னை வேண்டிய பாண்டவர்களைக் காக்க வேண்டுமல்லவா? மேலும் தனமதம், குலமதம், கல்விமதம் ஆகிய மும்மதங்களால் செருக்கித் தம் சேனைகள் கொண்டு இந்த நிலவுலகை நடுங்கச் செய்த மறநெறி வழி சென்ற அரசர்களையும் அழிக்க வேண்டுமல்லவா? ஆகவேதான் பொறுமை கைக்கொண்டார், பகவான். (43)

பிறப்பில்லாத பகவான் திருவவதாரம் செய்வது மறநெறியில் செல்வோரைத் தண்டிக்கும் பொருட்டே. அவருக்கென்று ஒரு செயலுமில்லை. ஆயினும் பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் புரிவது உலகோரைத் தன்பக்கம் ஈர்த்து அறநெறி வழிச் செலுத்துவதற்கே. இல்லையேல் மாயைக்கப்பாற்பட்டவரும், முக்குணங்களின் தொடர்பற்றவருமான இறைவன் மானிடத் திருமேனி தாங்கி, அதில் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, பலப்படியான திருவிளையாடல்கள் ஏன் புரியவேண்டும்? இறைவனைப் பற்றி ஏன்? முக்குணங்களைக் கடந்த எவன்தான் கர்மவினை தளைக்காட்பட்டு, மானிடதேகமென்னும் வலைக்குள் சிக்கித் தவிப்பான்? (44)

ஆகவே நண்பரே! பிறப்பற்ற இறைவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றிய செய்திகளைக் கூறுங்கள். அவரது புகழ் நல்லுலகம் போற்றுவது, அனைத்துலக பரிபாலகர்களையும், தன்னையே சரணம் பற்றிய அடியார்களையும் காத்து, அவர்களுக்கு நலம் புரியவன்றோ மானிட வேடம் தரித்து, யதுகுலத்தில் திருவவதாரம் செய்துள்ளார்! (45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இரண்டாவது அத்தியாயம் — உத்தவர் பகவானது திருவிளையாடல்களை வர்ணித்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு விதுரர் தனக்கு மிகவும் அன்பரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றிக் கேட்கவே, பரமபக்தரான உத்தவர், தனக்கும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குமிடையே இருந்த நட்பையும், இப்பொழுது அவரது பிரிவாற்றாமையையும் நினைத்துத் தன்வசமிழந்து பதில் கூறவும் சக்தியில்லாமல் இருந்தார். (1)

(முன்னர் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சி) உத்தவருக்கு வயதோ ஐந்து. அப்போது குழந்தை விளையாட்டில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது உருவத்தைப் பொம்மையாகச் செய்து, அதனைப் பூசிப்பதிலேயே ஈடுபட்டிருந்தார். அது சமயம், அவரது தாயார் காலைச் சிற்றுண்டி உண்ண அழைத்தும், அதைச் செவியில் போட்டுக் கொள்ளாமல் பகவத் ஆராதனையிலேயே ஈடுபட்டிருந்தார். (2)

அன்று முதல் இன்று வரை பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பக்தியிலும் சேவையிலும் ஈடுபட்டிருந்த உத்தவர், இன்று கிழவனாகிவிட்டார். இப்பொழுது விதுரர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றிக் கேட்டவுடன், அவரது திருவடிகள் பற்றிய நினைவு உள்ளத்தில் மூண்டெழவே, விரகத்தினால் அவரது மனம் கண்ணனிடமே ஒன்றிவிட்டது. பின் எவ்வாறு பதிலுரைக்க இயலும்? (3)

தீவிரமான பக்தி யோகத்தால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித்தாமரைகளில் பெருகிவரும் அமுதக்கடலில் மூழ்கித் திளைத்த உத்தவர், ஒரு முகூர்த்தகாலம் மௌனமாக இருந்தார். (4)

உத்தவரது திருமேனியோ மெய்ச்சிலிர்த்திருக்கிறது. கண்களோ மூடிய நிலையில் ஆனந்த பாஷ்பம் (கண்ணீர்) பொழிகின்றன. ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அன்பு வெள்ளத்தில் மூழ்கி நிற்கும் அவரைக் கண்ட விதுரர், இவரன்றோ மானிடப் பிறவி பெற்றதன் பேற்றை அடைந்தவர் என எண்ணினார். (5)

பகவானது அன்பு மயமான உலகிலிருந்து மெல்ல மெல்ல இந்த நிலவுலக இயல்பிற்கு வந்த உத்தவர், கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு, வியந்து நிற்கும் விதுரரிடம் புன்முறுவலுடன் (பின்வருமாறு) கூறத் தொடங்கினார். (இறைவனது அன்பு வலையில் சிக்கி, அவ்வமுதக் கடலில் மூழ்கியவனுக்கு, இந்த நிலவுலக நினைப்பு இருக்குமா?) (6)

உத்தவர் பதில் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகிற சூரியன் அஸ்தமித்துவிட்டது. அதனால், ஒளியிழந்த நம் உறவினர்கள் காலனாகிற பெரும்பாம்பால் விழுங்கப்பட்டனர். ‘அவர்கள் நலமா?’ என்றால், நான் என்ன பதில் சொல்வது? (7)

இவ்வுலக மக்கள் கொடுத்து வைக்காதவர்கள், பாக்கியமற்றவர்கள். அதிலும் யாதவர்கள் மிகவும் பாக்கியமிழந்தவர்கள். இவ்வளவு காலம் அவரோடு நெருங்கிப் பழகி உறவாடியும், அவரை ‘பகவான்’ என்று அறிந்து கொள்ளவில்லையே! அவரையும் ஒரு யாதவன் என்றுதானே நினைத்திருந்தனர்? நீரில் சந்திரனது நிழலைப் பார்க்கும் மீன்கள் அதுவும் தம்மைப் போன்று ஒரு நீர்வாழ் பிராணி என்றுதானே நினைக்கும்? அமுதமே உருவானவன் என்று தெரிந்து கொள்கின்றனவா, என்ன? (8)

[ஒப்புநோக்குக:—

அவஜாநந்தி மாம் மூடா4: மாநுஷீம் தநுமாஶ்ரிதம் ।

பரம் பா4வமஜாநந்தோ மம பூ4தமஹேஶ்வரம் ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 9/11)]

யாதவர்களிலேயே ஒரு பிரிவினர் ‘ஸாத்வதர்கள்’. அவர்கள், ஒருவனைக் கண்டதுமே அவனது மனத்தில் உள்ளதை அறியும் திறமை பெற்றவர்கள். பகவானோடு ஒன்றாக விளையாடியவர்கள். ஆயினும், அகில உலகங்களின் அச்சாணியும் அந்தர்யாமியுமான பகவானை யாதவர்களுக்குள் சிறந்தவன் என்றுதானே எண்ணினர். (பகவான் என்று தெரிந்து கொள்ளவில்லையே!) (9)

பகவானிடமே தன்னை அர்ப்பணம் செய்து கொண்டவனுடைய புத்தி, பகவானது மாயையால் மோகமடைந்த யாதவர்களின் அலட்சியப் பேச்சினாலும், நடத்தையாலும், சிசுபாலன் போன்றவர்களின் நிந்தனைச் சொற்களாலும் கலக்கமடைவதில்லை. (10)

தவமே புரியாத அந்த யாதவர்களோடுகூட இத்தனை காலம் வசித்துப் பழகி, தன் தரிசனம் தந்து நின்ற பகவான், அவரைக் கண்டு அவர்களது கண்கள் திருப்தியடையும் முன்னரே, மூவுலகங்களையும் மயக்கும் தனது திவ்விய மங்களத் திருமேனியை மறைத்துக் கொண்டார். இதனால் அவர்களது பார்வை போய்விட்டதல்லவா? (11)

(அனைத்து உலகங்களையும் மயக்கும் அந்த இறைவனது திருமேனியழகை, இனிவரும் மூன்று சுலோகங்களில் வர்ணிக்கிறார்.) பகவான், தனது யோக மாயையின் திறனை உலகில் எடுத்துக்காட்டவும், மானிடனாகத் திருவிளையாடல் புரியவும் மேற்கொண்ட திருமேனியைக் கண்டு மூவுலகும் மயங்கின. ஏன், பகவானே அதனைக் கண்டு வியந்தார்! அனைத்து சௌபாக்கியங்களுக்கும், அழகின் எல்லைக்கும் எல்லை அந்தத் திருமேனிதான். அவர் அணிந்திருந்த ஆபரணங்களுக்கும் இத்திருமேனிதான் அழகு சேர்த்தது. அவரது அங்கங்கள் அத்தனை அழகு! (12)

தர்மபுத்திரர் நடத்திய ராஜசூய வேள்வியைக் காண தேவர்கள், சாரணர்கள், மனிதர்கள் என மூவுலக மக்களும் வந்திருந்தனர். அவர்கள் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருமேனியழகைக் கண்டு என்ன நினைத்தனர், தெரியுமா? இவ்வுலகங்களையெல்லாம் படைத்த பிரும்மதேவரின் படைப்புத் திறன், இந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் படைத்ததோடு முடிந்துவிட்டதோ? (ஏனெனில், இவரைவிட இன்னும் ஓர் அழகனை, இனி அவரால் படைக்க முடியாதே!) (13)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன், கோகுலத்துப் பெண்களை அன்புகனிந்த திருக்கண்களால் நோக்கினார்; அழகுற வினோதமாகச் சிரித்தார். அவரது பார்வை பரிகாசம் செய்வது போலவும், அதே சமயம் அவர்களைக் கௌரவிப்பது போலவும் இருந்தது. இதைக் கண்டதும், அந்த இடைப்பெண்களது கண்களும் மனதும் அவரிடமே ஒன்றிவிட்டன. அதனால், வீட்டுவேலைகள் அரைகுறையாகச் செய்து பொம்மைகள் போல் நின்றனர். (14)

பிரபஞ்சத்திலுள்ள அனைத்து உயிரினங்களும் பகவானது ஸ்வரூபமே. அவற்றில் சில சாந்தத் திருமேனிகள்; சில உக்கிரமான கோரத் திருமேனிகள். சாந்தமே உருவான சான்றோர்களைக் கோர உருவமான தீயோர்கள் துன்புறுத்தும்போது, கருணையே வடிவான இறைவன் சான்றோர்களைக் காத்துத் தீயோர்களை அழிக்க, தனது அம்சமான பலராமனுடன் இவ்வுலகில் அவதாரம் செய்கிறார். பஞ்சபூதங்கள், முக்குணங்கள் — இவைகளின் தொடர்பற்றவர்; பிறப்பற்றவர். இருப்பினும் பிறக்கிறார். அரணிக்கட்டையில் மறைந்திருக்கும் நெருப்புப்போல், அவர் எங்கும் நிறைந்தவர். (15)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. விறகில் தீயினன் பாலில் படுநெய்போல்

மறைய நின்றுளன் மாமணிச் சோதியான்.

— அப்பர்

2. ‘அந்தர் ப3ஹிஶ்ச தத்ஸர்வம் வ்யாப்ய நாராயண ஸ்தி2த: ॥’

— வேதம்]

அவர் பிறப்பில்லாதவர். ஆயினும், வசுதேவரது திருமகனாகத் தோன்றினார். உலகினரின் பயத்தைப் போக்குவிப்பவர். ஆனால், கம்சனிடம் பயந்தவன் போல் கோகுலத்தில் ஒளிக்கப்பட்டு வளர்ந்தார். அவரது பராக்கிரமமோ எல்லையற்றது. இருப்பினும், காலயவனனுக்குப் பயந்தவன் போல் வடமதுரையை விடுத்து, துவாரகைக்கு ஓடினார். இறைவனது இந்தத் திருவிளையாடல்கள் எல்லாம் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்துகிறது. இப்படியும் நடக்குமா? என்று எண்ணிப் பார்க்கவும் முடியவில்லை. (16)

கம்சனைக் கொன்றதும் தன் தாய்—தந்தையரைச் சிறையிலிருந்து விடுவித்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவர்களது திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கி, ‘தாய்—தந்தையரே! கம்சனுக்கு பயந்து கோகுலத்தில் ஒளிந்து வசித்த எங்களால், தங்களுக்கு எந்தப் பணிவிடைகளும் செய்ய இயலவில்லை. தாங்கள் அதை மனத்தில் கொள்ளாது எங்களை மன்னிக்க வேண்டும்.’ அதை இப்பொழுது நினைத்தாலும் என்னை என்னமோ செய்கிறது. மனம் மிகவும் துன்பப்படுகிறது. (17)

பகவானது இரு புருவங்களிலும் யமனான காலதேவனே வசிக்கிறான். அந்த இரு புருவங்களையும் நெரித்தே இவ்வுலகின் பாரத்தைக் குறைத்தவர். (உலகிற்குச் சுமையாக இருந்த தீயோர்களை அழித்தார் என்று பொருள்.) ஒரு முறை அவருடைய திருவடித்தாமரைகளின் மகரந்தத்தை முகர்ந்தவன், என்றாவது அவரது திருவடிகளை மறப்பானா? (18)

தர்மபுத்திரரது ராஜசூய வேள்வியில் பகவானைப் பலவாறு நிந்தித்த சிசுபாலன், கடுந்தவம் செய்த யோகியாலும் அடைதற்கரிய இறைவனது ஸாயுஜ்ய பதவியை ஒரு நிமிடத்திலேயே அடைந்ததை, நீங்கள் அனைவரும் பார்த்தீர்களல்லவா? அவ்வாறு தம்மை நிந்தித்தவனையும் நற்பெரும் பதத்திற்கிட்டுச் சென்ற பகவானது பிரிவை, எவன்தான் சகித்துக் கொள்ளமுடியும்? (19)

அந்த சிசுபாலனைப் போலவே பாரதப் போரில் பல்லாயிரக்கணக்கான வீரர்கள் பகவானது தாமரை போன்ற திருமுக மண்டலத்தின் அழகைக் கண்களால் பருகி, அர்ஜுனனது பாணங்களுக்கு இரையாகி, பரிசுத்தமடைந்து, பகவானது உயர்ந்த உலகை அடைந்தனர். (20)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ மூவுலகங்களுக்கும், பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசுவரன் ஆகிய மும்மூர்த்திகளுக்கும் முக்குணங்களுக்கும் தலைவர்; அவர்களை நியமிப்பவர் (ஆட்டுவிப்பவர்). அவர் தனது இயல்பான செல்வத்தினால் அனைத்தையும் குறைவறப் பெற்றவர். அவருக்கு இணையானவரே இல்லையெனில், உயர்ந்தவர் ஏது? அவர் ஈடு இணையற்றவர். இந்திரன் முதலிய எண்டிசை உலக பாலகர்களும் காணிக்கைகளைக் கைகளிலேந்தி, இவரைத் தரிசிக்க வரிசையில் நிற்கின்றனர். அவ்வாறு நின்று காணிக்கை செலுத்தும்போது தங்கள் கிரீடங்கள், அவரது திருவடித்தாமரைகள் வைக்கும் பீடத்தில் படும்படி சிரம் தாழ்த்தி வணங்குகிறார்கள். (21)

விதுரரே! உக்ரசேனர் உயர்ந்த சிங்காதனத்திலே அமர்ந்திருக்கிறார். பகவான் அவர் அருகிலே நின்றுகொண்டு, அரசே! நான் சொல்வதைச் சற்றுக் கேட்டருள வேண்டும் என்று கைகட்டிச் சேவை புரிகிறார். அவரது இச்செயல் அவனடியார்களான நம்மை மிகவும் வருந்தச் செய்கிறது. (22)

பகாசுரனின் உடன் பிறந்தாள் பூதனை. ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கொல்வதற்கென்றே தனது மார்பகத்தில் கொடிய விஷத்தை வைத்துக் கொண்டு, அவருக்குப் பாலூட்டினாள். ஆனால், தீயவளான அவளும், செவிலித்தாயான யசோதை பெறவேண்டிய நற்கதியை அடைந்தாள். அவ்வாறு கருணையே வடிவான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை விட்டுவிட்டு, வேறு யாரைத்தான் சரணம் பற்றுவது? (23)

அசுரர்கள்கூட பெரும் பக்தர்களே என நினைக்கிறேன். பகவானிடம் பகைமை கொண்டு, அதனால் கோபத்தோடு அவரைத் தியானம் செய்தனர் போலும்! தேவாசுரப் போரில் கருடன் மேல் ஆரோகணித்துவரும் சுதர்சன சக்கரபாணியான பகவானைச் சினங்கொண்டாவது பார்த்தனரன்றோ! (24)

(தீயோர்களான அரக்கர்களால் துன்புறும்) பூமிப்பிராட்டிக்கு நலம் புரிய பிரும்மதேவர் வேண்ட, வசுதேவ—தேவகியினிடத்தில் கம்சனது சிறையிலன்றோ அவதாரம் செய்தார்? (25)

கம்சனுக்குப் பயந்த வசுதேவர், பகவானான குழந்தையை மதுரையிலிருந்து நந்தகோகுலம் எடுத்துச் சென்றார். அங்கு பதினோரு வருடங்கள் தனது பெருமை வெளித்தோன்றாதவாறு பலராமனுடன் கரந்து (மறைந்து) வாஸம் செய்தாரே! (26)

யமுனை நதிக்கரையில் பலபடியாகக் கூவுகின்ற பற்பலவிதமான பறவைக் கூட்டங்கள் நிறைந்த, மரங்களடர்ந்த காடுகளில் இடைச்சிறார்களுடன் கன்று மேய்த்து விளையாடினார், இந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன். (27)

கோகுலத்து இடையர்களும், இடைச்சிமார்களும் தன்னையே காண வேண்டுமென்று பலவிதமான குழந்தை விளையாட்டுக்களை விளையாடினார். சிலசமயம் அழுவார்; சிலசமயம் சிரிப்பார்; சிலசமயம் யசோதை இளஞ்சிங்கம், ஒன்றுமறியாதவர் போல் மிடுக்காகப் பார்ப்பார். (28)

சற்று பெரியவரான பின்போ, திருமகள் குடிகொண்டுள்ள அழகுமிக்க வெண்ணிறமான எருதுகளையும், பற்பல நிறங்கள் கொண்ட பசுக்களையும் மேய்த்துக் கொண்டே, அவைகளின் நடுவில் நின்றுகொண்டு குழலிசைத்து, உடன் வந்த இடைச்சிறுவர்களை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்துவார். (29)

குழந்தைகள், விளையாட்டுப் பொம்மைகளைப் போட்டு உடைப்பது என்பது இயற்கைதானே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மாமனான கம்சன், அவரைக் கொல்வதற்கென்றே விருப்பம்போல் உருவேற்கும் மாயாவிகளான பலப்பல அரக்கர்களை அனுப்பினான். அவர்களையெல்லாம் தம் விளையாட்டு பொம்மைகளைப் போல் போட்டுடைத்தார் (கொன்றார்), கண்ணன். (30)

காளியன் என்னும் நச்சுப்பாம்பு குடியிருந்த யமுனை மடுவின் நீரைக் குடித்து, இறந்த கோபர்களையும் இடையர்களையும் உயிர்ப்பித்தார். காளியனை அடக்கி ஒடுக்கி, அங்கிருந்து கடலுக்குத் துரத்தி, அந்த மடுநீரை நஞ்சு நீக்கி, மக்கள் குடிப்பதற்கேற்ப செய்தார். (31)

(கண்ணன் வந்து குடியிருந்ததால்) நந்தகோபரது திருமாளிகையில் செல்வம் மிகுந்து, அதுவே ஒரு சுமை போலாயிற்று. செல்வர்கள், தங்கள் செல்வத்தை எவ்வாறு நல்வழியில் செலவழிக்க வேண்டுமென்று உலகினருக்கு எடுத்துக்காட்டத் திருவுள்ளம் பற்றிய பகவான், உத்தம அந்தணர்களைக் கொண்டு, நந்தகோபரை கோஸவம் (பசுக்களைப் பூசிப்பது) என்கிற சிறந்த வேள்வியைச் செய்யச் செய்தார். (32)

விதுரரே! தனக்கான பூசனை தடைப்பட்டு, பசுக்களுக்குப் பூசனை நடைபெற்றதைக் கண்ட இந்திரன் கடுஞ்சினங்கொண்டு, கோகுலத்தையே அழிக்க எண்ணி, கடும்மழை பெய்விக்க, இடைச்சேரியைக் காக்கத் திருவுள்ளம் பற்றிய பகவான், குழந்தைகள் நாய்க்குடையை எடுத்துப் பிடிப்பதுபோல் கோவர்த்தனகிரியைத் தனது இடக்கை சுண்டு விரலால் தூக்கி, ஏழு நாட்கள் அசையாது நின்று, தன்னையே நம்பியிருக்கும் கோகுலவாசிகளைக் காத்தருளினார். (33)

சரத்கால இரவில் பிருந்தாவனமெங்கும் பௌர்ணமி நிலவு நிலவி நிற்கும் வேளையில், அவ்விரவையும் நிலவொளியையும் கொண்டாடத் திருவுள்ளம் பற்றி, இனிய வேணுகானம் செய்துகொண்டு, கோபிகைகளுடன் ராஸலீலை செய்தார். (34)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

மூன்றாவது அத்தியாயம் — பகவானது திருவிளையாடல்களின் வர்ணனை

உத்தவர் (மேலும்) கூறுகிறார்—— “(விதுரரே!) தமது தாய்—தந்தையர்களுக்கு மகிழ்ச்சியையும் நலனையும் தர எண்ணிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பலராமனுடன் கோகுலத்தைவிட்டு வடமதுரை வந்து, பகைவர் கூட்டத்தலைவனான மாமன் கம்சனை, அவனது உயரமான சிங்காதனத்தினின்றும் கீழே தள்ளிக் கொன்று, அவனது உடலைத் தரையில் தரதரவென்று இழுத்தார். (1)

சாந்தீபனி முனிவரது குருகுலத்தில், வேதங்களை அதன் ஆறு அங்கங்களுடன் ஒரு முறையே கேட்டு, அத்தியயனம் செய்து, அவரது இறந்த மகனைக் கடலில் மறைந்திருந்த ‘பஞ்சஜனன்’ என்ற அரக்கனின் வயிற்றைக் கிழித்து, உயிருடன் எடுத்துவந்து குருதட்சிணையாக அளித்தார். (2)

பீஷ்மக மன்னனின் குமாரியான ருக்மிணிபிராட்டியின் அழகு கவர்ந்து அழைத்தோ அல்லது ருக்மிணியின் அழைப்பை ஏற்றோ அங்கு வந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவளை மணம் புரிய விரும்பி வந்த சிசுபாலன் முதலியவர்களது தலைகளில் கால் வைத்து மிதித்து, (அவர்களை அடக்கி வென்று,) காந்தர்வ முறைப்படித் திருமணம் செய்து கொள்ள எண்ணி, தன்னைவிட்டு என்றும் பிரியாத ருக்மிணி பிராட்டியை — அமுதகலசத்தைக் கருடாழ்வார் எடுத்துச் செல்வது போல் — கவர்ந்து சென்றார். (3)

நக்னஜித் என்கிற மன்னனின் குமாரியான சத்யா என்பவளை, அவளது திருமணத்திற்குப் பணயமாக வைத்திருந்த மூக்கு குத்தப்படாத ஏழு முரட்டு எருதுகளையும் அடக்கித் திருமணம் செய்து கொண்டார். ஆனால், சுயம்வரத்திற்கு வந்திருந்த மற்ற அரசர்கள், இதைக் கண்டு மனம் பொறுக்காது ஸ்ரீகிருஷ்ணனை எதிர்த்தனர். அவர்களது ஆயுதங்களால் ஒரு துளியும் காயம்படாத ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தனது அஸ்திரங்களால் அவர்களைக் கொன்றார். (4)

சத்தியபாமா, பாரிஜாத மலருக்கு ஆசைப்பட்டு ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் வேண்டினாள். பகவானோ தான் எதற்கும் கட்டுப்படாதவராயினும், உலகியலைப் பின்பற்றிச் சாதாரண மனிதன் மனைவிக்குக் கட்டுப்பட்டு நடப்பதுபோல் தானும் நடக்க விரும்பி, அவளது ஆசையைப் பூர்த்தி செய்ய சுவர்க்கத்திலிருந்து பாரிஜாத மரத்தையே துவாரகைக்கு எடுத்து வந்தார். இதைக் கண்ட இந்திரன் சினத்தால் குருடனாகி (அறிவிழந்து), தனது படைகளுடன் பகவானை எதிர்த்தான். அவன்தான் தனது மனைவிகளின் கைப்பாவை(பொம்மை)யாயிற்றே! (5)

நரகாசுரன், தன்னுடலால் விண்வெளியையே மறைப்பவன் போன்று பெருத்த தேகம் உடையவன். இந்திரன் வேண்டியதற்கிணங்க பகவான் அவனைக் கொன்றார். அவனது தாயான பூமிப்பிராட்டி வேண்டவே, பிற அரசர்களிடமிருந்து அவன் கவர்ந்த செல்வம், அரசு ஆகியவை போக மீதியை, அவனது பிள்ளையான பகதத்தனுக்கு அளித்துவிட்டு, அவனது அந்தப்புரத்தினுள் நுழைந்தார். (6)

அங்கு நரகாசுரனால் அபகரித்து வரப்பட்ட (16,000) அரசகுமாரிகள் ஏழைப்பங்காளரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டு எழுந்திருந்து, மகிழ்ச்சி, நாணம், காதல் வெளிப்பட, அந்நொடியிலேயே அவரைத் தங்கள் மணாளாராக வரித்தனர். (7)

பகவானும் தனது உண்மையான மாயா சக்தியினால், அவரவர்களுக்கு ஏற்ப தனியாக அத்தனை வடிவங்களேற்று, தனித்தனி மாளிகைகளில் ஒரே முகூர்த்தத்தில் அவர்களை முறைப்படி பாணிக்கிரகணம் செய்து கொண்டார். (8)

அளவிடற்கரிய தனது திருவிளையாடல்களைக் காட்ட எண்ணிய பகவான், அவர்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் தனக்கு ஒப்பான பத்து பிள்ளைகள் வீதம் பெற்றெடுத்துக் கொண்டார். (9)

காலயவனன், ஜராஸந்தன், சால்வன் முதலியவர்கள் தங்கள் படைகளுடன் மதுரையையும் துவாரகையையும் முற்றுகையிடவே, அப்பொழுது பகவான் தன்னைச் சேர்ந்த முசுகுந்தன், பீமன் ஆகியோருக்குத் தன் திவ்வியமான சக்தியையளித்து, அவர்களையே காரணமாகக் காட்டி, பகைவர்களைக் கொன்றார். (10)

சம்பரன், துவிவிதன், பாணன், முரன், பல்வலன், தந்தவக்திரன் முதலிய பகைவர்களில் சிலரைத் தானே கொன்றார். வேறு சிலரை (பீமன் முதலிய) மற்றவரைக் கொண்டு கொல்லச் செய்தார். (11)

விதுரரே! தங்கள் சகோதர புத்திரர்களான துரியோதனாதியர், பாண்டவர்கள், அவர்கள் படையில் சேர்ந்துவந்த வேறு அரசர்கள் அனைவரும், தங்கள் தங்கள் படைகளுடன் குருக்ஷேத்திர பூமியே நடுங்கும்படியல்லவோ வந்தனர். அவர்களை (உண்மையில் இவரன்றோ) அழித்தொழித்தார். (12)

கர்ணன், துச்சாதனன், சகுனி முதலியவர்களின் தீய ஆலோசனையால் தனது செல்வம், சுற்றம், படைகள், ஆயுள் முதலியவற்றை இழந்து, பீமனால் முறிக்கப்பட்டு நிலத்தில் விழுந்து கிடந்த துரியோதனனைக் கண்டபோதும், (பூமிபாரம் முற்றிலுமாகத் தீர்க்கப்படாததால்) பகவானது மனம் நிறைவு பெறவில்லை. (13)

(இப்பொழுது பகவான் சிந்திக்கத் தொடங்கினார்——) துரோணர், பீஷ்மர், அர்ஜுனன், பீமன் — இவர்களால் இந்த பதினெட்டு அக்ஷௌஹிணி படைகளும் கொல்லப்பட்டுவிட்டனதான். இதனால் பூமியின் பாரம் எவ்வளவு குறையப் போகிறது? எனது அம்சபூதர்களான பிரத்யும்னன் முதலியவர்களால் காக்கப்பட்டு, எவராலும் வெற்றிகொள்ள முடியாத யாதவப் படைகள் இருக்கின்றனவே! (14)

கள் குடித்து கண்கள் சிவக்க மயங்கி ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட்டுக் கொண்டால்தானே, இவர்களுக்கு அழிவு. இதைத் தவிர வேறு வழியொன்றுமில்லையே! ஆக, நான் நினைத்தால்தான் அவர்கள் தாமாக மடிய இயலும். (15)

இவ்வாறு சிந்தித்த பகவான், தர்மநந்தனரை அவரது முன்னோர்கள் வழிவந்த அரச பீடத்தில் அமர்த்தி, தனது உற்றார்—உறவினர்கள், நண்பர்கள் ஆகியோருக்குச் சான்றோர்கள் மேற்கொள்ளும் அறநெறி முறைகளைத் தெளிவுபடுத்தி, அவர்களை மகிழ்ச்சிக்கடலில் திளைக்க வைத்தார். (16)

உத்தரையினுடைய திருவயிற்றில், பூரு வம்சத்தின் பீஜம், அபிமன்யுவினால் உரிய முறையில் வைக்கப்பட்டது. ஆனால், அசுவத்தாமாவின் பிரும்மாஸ்திரத்தால் (அபாண்டவேய அஸ்திரத்தால்), அது அழியும் வேளையில் பகவானால் காப்பற்றப்பட்டது. (17)

தர்மநந்தனருக்கு மூன்று அசுவமேத வேள்விகளைச் செய்வித்தார். அவரும் பகவானது அறிவுரைகளைப் பின்பற்றி, தனது சகோதரர்களுடைய உதவிகொண்டு, இந்த நிலவுலகைப் பரிபாலித்து மகிழ்ச்சியோடு வாழ்கிறார். (18)

அகில உலகினிலும் உள்ளும் புறமும் எங்கும் நிறைந்து விளங்கும் பகவானும் வேதநெறிகளையும் உலகியல் நெறிகளையும் மேற்கொண்டு, அனைத்து சுகபோகங்களையும் செவ்வனே அனுபவித்துக் கொண்டு துவாரகையில் வசித்தார். ஆனால், ஸாங்க்ய யோகத்தைப் பின்பற்றி எதிலும் பற்றுகொள்ளாது வாசம் செய்தார். (பஞ்சபூதங்களால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட ஐம்பொறிகள், அவை அவற்றின் விஷய (உலகியல்) சுகங்களை அனுபவிக்கின்றன. உடல் அனுபவிக்கிறதேயன்றி, ஜீவாத்மா அதோடு சம்பந்தப்படுவதில்லை என்பதே ஸாங்க்ய யோக அறிவு.) (19)

அழகான புன்சிரிப்புடன் அன்பு கலந்த திருக்கண் நோக்கு, அமுதத்தையும் பழிக்கும் இன்சொல், குற்றமற்ற (அப்பழுக்கில்லாத) தனது நடத்தை, அழகுக்கும் அழகு சேர்க்கும் தம் திருமேனி ஆகியவற்றால் மண்ணுலகு மற்றும் விண்ணுலகு, குறிப்பாக யாதவர்களான தம் உறவினர்கள் ஆகிய அனைவரையும் ஆனந்தத்தின் எல்லைக்கே இட்டுச் சென்ற பகவான், இரவு நேரங்களில் சிறிதே மகிழ்ச்சி நல்கும் சிற்றின்பத்தைத் தன் மனைவிகளுக்கு அளித்து, அவர்களையும் மகிழ்ச்சிக் கடலில் திளைக்கச் செய்தார். (20—21)

இவ்வாறு பல்லாண்டுகள் களித்த பகவானுக்கு, உலகியல் இல்லற வாழ்க்கையின் சுகபோகங்களில் வெறுப்பு தோன்றியது. (22)

இந்த உலகியல் சுகபோகங்கள் பகவானுக்குக் கட்டுண்டவைகள். ஜீவாத்மாவும் அப்படியே. யோகேசுவரரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனே இவற்றில் வெறுப்பு கொள்வாரேயாகில், பக்தியோகத்தினால் அவரைச் சரணம் பற்றிய அடியவர்கள், அவ்விஷய சுகங்களில் நம்பிக்கை கொள்வார்களா? அதாவது, விதிக்குக் கட்டுப்பட்ட மனிதன் விதிக்கு வசமான போகங்களில் நம்பிக்கை வைத்தால், அவ்விதிக்குக் கட்டுப்படாத பகவானிடம் எவ்வாறு பக்தி செய்ய முடியும்? ஆக பக்தி மேலிட்டவுடன் விதி விடுபடுகிறது. (23)

ஒரு சமயம் விளையாடிக் கொண்டிருந்த யாதவ குமாரர்களும் போஜ குமாரர்களும், விளையாட்டாக சில முனிவர்களைச் சினங்கொள்ளச் செய்தனர். யாதவ குலத்தின் அழிவே, பகவானுடைய திருவுள்ளமென்று அறிந்த அவர்களும், அவர்களுக்குச் சாபமளித்தனர். (24)

இதற்குப் பின் சிலமாதங்கள் கழித்து விதிக்காட்பட்டு விருஷ்ணி—போஜ—அந்தக வம்சத்து யாதவர்கள் ரதங்களில் ஏறி மகிழ்ச்சியோடு பிரபாஸ தீர்த்தம் வந்தடைந்தனர். (25)

அவர்கள் அங்கு நீராடி, தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்களுக்குத் தர்ப்பணம் செய்து, அந்தணர்களுக்குச் சிறந்த பசுக்களைத் தானம் செய்தனர். (26)

(மேலும்) தங்கம், வெள்ளி, நல்ல படுக்கைகள், ஆடைகள், மான் தோல், கம்பளிகள், வாகனங்கள், தேர்கள், யானைகள், பணிப்பெண்கள், ஜீவனத்திற்குத் தேவையான நிலங்கள் மற்றும் அறுசுவை உண்டிகள் ஆகியவற்றைப் பயன் கருதாது இறையார்ப்பணமாக அந்தணர்களுக்குத் தந்தனர். பின் அந்தணர்களையும் பசுக்களையும் காத்து ரட்சிக்க வேண்டியே, தமது பிராணன்களைத் தாங்கி நிற்கும் அவ்வீரர்கள், தம் தலை நிலத்தில்படுமாறு வீழ்ந்து வணங்கினார்கள்.” (27—28)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நான்காவது அத்தியாயம் — உத்தவரிடம் விடைபெற்ற விதுரர், மைத்திரேய மகரிஷியைச் சந்தித்தல்

உத்தவர் கூறலானார்—— அதன்பின் அந்தணர்களின் அனுமதி பெற்ற யாதவர்கள் உணவு ஏற்றனர். கூடவே மதுவும் அருந்தினர். அதனால், அறிவிழந்த அவர்கள் கோபத்தைத் தூண்டிவிடுவது போல் ஒருவருக்கொருவர் கடுஞ்சொற்களால் திட்டிக் கொண்டனர். (1)

மதுவருந்திய தோஷத்தால் அறிவு மயங்கிய அவர்கள், சூரியன் மறையும் அந்திவேளையில் மூங்கில்கள் ஒன்றோடொன்று உராய்ந்து அழிந்து போவதுபோல் தங்களுக்குள் அடித்துக் கொண்டிருந்தனர். (2)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ, தம் மாயையின் இத்தகைய வியக்கத்தக்க திறனைக் கண்டார். பின், சரஸ்வதி நதியில் ஆசமனம் செய்து, அதன் கரையிலிருந்த ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து கொண்டார். (3)

தன்னைச் சரணமடைந்தவர்களின் துன்பங்களைத் துடைக்கும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் குலம் அழிய வேண்டுமெனத் திருவுள்ளம் பற்றி, (அவ்வாறு அழிவதை நான் பார்க்கக் கூடாது என்பதால்,) என்னைப் பதரிகாசிரமம் செல்லுமாறு கட்டளையிட்டார். (4)

ஆயினும், பகைவர்களை வெற்றி கொண்டவரே! அவருடைய திருவுள்ளத்தை மறந்த நான், சுவாமியான அவரது திருவடிகளை விட்டுப் பிரிய மனமில்லாமல் அவரைப் பின்தொடர்ந்தேன். (5)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அழகினுக்கும் அழகர். அவருக்கென்று தனியாகப் பற்றுக்கோடு இல்லை. ஆனால், அவரோ அனைத்திற்கும் பற்றுக்கோடு. அனைவரது உள்ளம்தானே அவரது இருப்பிடம்! அழகிற்கும் அழகு தரும் அந்த அழகரைத் தேடிச் சென்ற நான், சரஸ்வதி நதிக்கரையில் ஒரு மரத்தடியில் தனியாக அமர்ந்திருக்கக் கண்டேன். (6)

சத்துவகுணமே அவரது திருமேனி; சியாமள நிறம்; கோமளன்; சிவந்த கண்கள். ஆனால், ரஜோகுணமற்ற சாந்தமான கடாட்சம்; நான்கு திருக்கரங்கள்; அரையிலே பொன்னாடை. (இதை வைத்து நான் வெகுதூரத்திலிருந்தே அவரை அடையாளம் கண்டு கொண்டேன்.) (7)

தாமரை போன்ற தனது வலது திருவடியை இடது துடையின் மேல் வைத்துக் கொண்டு, ஒரு சிறிய அரசமரத்தின் மேல் சாய்ந்து கொண்டிருந்தார். உணவு, உறக்கம் மற்றும் உலகியல் இன்பங்கள் அனைத்தையும் துறந்திருந்தும் ஆனந்தமே வடிவெடுத்தாற்போல் காணப்பட்டார். (8)

மைத்திரேயர் பராசர மகரிஷியின் சீடர். ஆகவே, குருபுத்திரரான வேதவியாசர் அவருக்கு இணையற்ற நண்பர்; நன்மனம் படைத்தவர்; பகவானது பரமபக்தர். சித்திகள் கைவரப் பெற்றவர்; உலக சஞ்சாரம் செய்து வந்த அவர், தற்செயலாக அங்கு வந்தார். (9)

மைத்திரேயர், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் மிகவும் பக்தி கொண்டவர். பகவானைக் கண்ட மகிழ்ச்சியாலும் பக்தியினாலும் அவரது தலை, குனிந்து வணங்கி இருந்தது. அவர் கேட்குமாறு பகவான் என்னிடம் கூறினார். அவரது அன்பு கனிந்த பார்வை, அழகான புன்சிரிப்பு கண்டு எனது சோர்வெல்லாம் மறந்தது. (10)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறலானார்—— “உத்தவரே! உன் மனத்திலுள்ள விருப்பத்தை நாமறிவோம். மற்றவர் எவராலும் அடைய முடியாத ஒன்றை உனக்கு அளிக்கப் போகிறேன். முற்பிறவியில் நீ அஷ்டவசுக்களில் ஒருவன். உலகத்தைப் படைக்கும் பிரஜாபதிகளும் வசுக்களும் முன்பொரு சமயம், ஸத்ரம் என்னும் வேள்வி ஆற்றினர். அப்போது நீ, என்னையே அடைய வேண்டுமென்ற ஒரே விருப்பத்தோடு, என்னைப் பூசித்தாய். (11)

உத்தவரே! நீரோ பரமசாது. இப்பிறவியிலேயே எனது பரிபூரணமான அருள்பெற்றுவிட்டதால், உனக்கு இப்பிறவியே முடிவான பிறவி. இப்பொழுது நானோ இவ்வுலகைத் துறந்து வைகுண்ட உலகு செல்ல நினைத்துள்ளேன். உனது ஈடு இணையற்ற பக்தியால் ரகசியமாகத் தனித்து இருக்கும் என்னை, நீ இப்பொழுது தரிசித்துவிட்டாய். இதுவே பெரும் பாக்கியம். (12)

முன் பாத்ம கல்பத்தில் படைப்பின் தொடக்கத்தில் என் தொப்புள் கொடியிலிருந்து தோன்றிய பிரும்மதேவருக்கு என்னைப் பற்றியும், என் திருவிளையாடல்கள் பற்றியதுமான உண்மையைக் கூறினேன். ஞானத்தை அருளக்கூடிய அதை, ஞானிகள் ‘பாகவதம்’ என்று அழைத்தனர். (அதைத்தான் நான் இப்பொழுது உனக்குத் தரப்போகிறேன்.)” (13)

விதுரரே! (என்மேல் பகவானுக்கு என்ன கருணை, பார்த்தாயா?) இவ்வாறு அன்பொழுகக் கூறக் கேட்டு, நட்பின் இலக்கணமான என் மெய்சிலிர்த்தது; கண்கள் ஆனந்தக்கண்ணீர் சொரிந்தன; நா தழுதழுத்தது. இருகைகளையும் கூப்பி அஞ்சலி செய்து கூறலானேன். (14)

“இறைவா! தங்கள் திருவடிக்கமலங்களைச் சேவிப்பவனுக்கு அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நான்கு பெரும் பேறுகளும் பெறற்கரியனவன்று. ஆனால், பிச்சைப் பொருள்களான அவற்றின் மேல் எனக்கு இச்சை இல்லையே. எல்லாமாகி நின்றவா! தங்கள் திருவடிக் கமலங்களைச் சேவிப்பதிலேயே, என் மனம் தீவிரமாக ஈடுபட்டுள்ளது. (15)

தங்களுக்கென்று விருப்பமோ செயலோ இல்லை. ஆனாலும், பலப்பலச் செயல்களைப் புரிகிறீர். பிறப்பற்ற தாங்கள் (எங்களுக்காகப்) பிறக்கிறீர்; காலனுக்கும் காலனான தாங்கள் பகைவர்களைக் கண்டு பயந்தவர் போல் ஓடுகிறீர்; கோட்டைக்குள் புகுந்து கொள்கிறீர்; நீரோ ஆத்மாராமன்; ஆனந்தமே வடிவானவர். தங்களை மகிழ்விக்க வேறு சாதனங்கள் தேவையில்லை. இருந்தும் பதினாறாயிரம் பெண்களைத் திருமணம் செய்து கொண்டு திருவிளையாடல் புரிகிறீர். விசித்திரமான இந்த உமது திருவிளையாடல்களைக் கண்டு அறிஞர்களும் மயங்குகின்றனர். (16)

பிரபோ! தங்களுடைய அறிவு என்றுமே மழுங்காதது; ஐயந்திரிபற்றது; ஆழ்ந்து அகன்றது; குறைவற்றது. அவ்வாறான தாங்கள் ஏதுமறியாதவர் போல் உமது மந்திராலோசனையில் என்னையும் அழைத்து, என் அபிப்பிராயத்தைக் கேட்டீர்களே! அது என் மனத்தை என்னவோ செய்கிறது, ஐயா! (17)

இறைவா! பிரும்மதேவருக்குத் தாங்கள் உபதேசித்த, தன்னைப் பற்றிய உண்மை விளக்கத்தை அளிக்கும் ‘பாகவதம்’ என்னும் மேலான ஆழ்ந்து அகன்ற கருத்துக்கள் கொண்ட முழுமையான ஞானத்தத்துவத்தை அறிந்துகொள்ள, எங்களுக்குச் சக்தியும் தகுதியும் இருக்குமெனத் தாங்கள் கருதினால், அதை எங்களுக்கு உபதேசம் செய்யுங்கள். ஏனெனில், சிறிதும் சிரமமின்றி இந்தத் துன்பக்கடலை நாங்களும் கடந்துவிடலாமன்றோ?” (18)

இவ்வாறு என் மனவிருப்பத்தை நான் கூறவே, செந்தாமரைக் கண்ணரான பரமபுருஷரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தனது மேலான நிலையை உபதேசித்தருளினார். (19)

இவ்வாறு நான் வணங்கி வேண்டவே, லோககுருவான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பகவானை அறிந்துகொள்ளும் நல்வழியை எனக்கு உபதேசித்தார். அது ஒன்றுதானே என்றென்றும் அழியாதது; சத்தியம். அவரை வலம் வந்து வணங்கி, இன்று அவரைப் பிரிந்த வருத்தத்துடன் இங்கு வந்து நிற்கிறேன். (20)

அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்ட மகிழ்ச்சி ஒருபுறம்; அவரைப் பிரிந்த வருத்தம் ஒருபுறம். அவ்வாறான நான், அவருக்கு மிகவும் உகந்த பதரிகாசிரமத்திற்குச் செல்லப் போகிறேன். (21)

அங்கு பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனும், ரிஷியான நரனும் அனைத்து உலகங்களும் நலம் பெறவேண்டி, கடுமையான தவத்தைக் கல்பகாலம் வரை அமைதியாகச் செய்து கொண்டிருக்கின்றனர். (ஆகவே, நான் அங்கு செல்கிறேன்.) (22)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு உத்தவர், தன் சுற்றத்தாரின் அழிவைக் கூறக் கேட்ட பரமஞானியான விதுரர், பொறுக்கவியலாத அந்த துக்கத்தையும் தன் ஞானபலத்தால் பொறுத்துக் கொண்டார். (23)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் நெருங்கிய பரிவாரங்களில் மிகவும் முக்கியமானவரான பரமபாகவதர் உத்தவர், பதரி நோக்கிப் புறப்படுகையில், குருகுலத்திலகமான விதுரர் மிகவும் வணக்கமாக அவரிடம் கேட்கலானார். (24)

விதுரர் கேட்கிறார்—— யோகேசுவரரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தங்களுக்கு உபதேசித்த பகவானைப் பற்றிய உயர்ந்த அறிவைத் தாங்கள் எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். ஏனெனில், தங்களைப் போன்ற பகவானது அடியார்கள், அவர்களையே அண்டியுள்ள தொண்டர்களின் நலனுக்காகவன்றோ, உலகெங்கும் சுற்றிச் சுற்றி வருகின்றனர்! (25)

உத்தவர் பதிலுரைக்கின்றார்—— பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இந்நிலவுலகை விடுத்துத் தனது வைகுண்டம் செல்கையில், நீங்கள் என்னிடம் கேட்ட அதே தத்துவஞானத்தைத் தங்களுக்கு உபதேசம் செய்யுமாறு மைத்திரேயருக்குக் கட்டளையிட்டது என்னெதிரிலேதான். ஆகவே, அந்த தத்துவஞானத்தைப் பெறத் தாங்கள் மைத்திரேய மகரிஷியை நாடவேண்டும். (26)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு லோகநாயகரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது குணநலன்கள், திருவிளையாடல்கள் பற்றி, விதுரரோடு உரையாடிய உத்தவரது மனது, பகவானது அமுதமொத்த கதையைக் கேட்டு சற்றே அமைதியுற்றது. யமுனை கரையில் தங்கிய அவருக்கு அன்றைய இரவு ஒரு நொடிப் போல் கழிந்தது. பொழுது விடிந்ததும் அங்கிருந்து பதரிக்குப் புறப்பட்டார். (27)

அரசன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— பகவானே! அந்தணரது சாபத்தால் போஜர்கள் மற்றும் விருஷ்ணி குலங்களிலுள்ள சிறந்த வீரர்கள், சேனை தலைவர்கள், மகாரதர்கள் ஆகியவரெல்லாம் இறந்துவிட்டனர். ஏன், மும்மூர்த்திகளுக்கும் தலைவரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனே தன்னுடலை மறைத்துக் கொண்டார். அவ்வாறிருக்க, அவர்களில் ஒருவரான உத்தவர் மட்டும் எவ்வாறு மீதமானார்? (28)

ஸ்ரீசுகர் பதிலுரைக்கிறார்—— பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சத்திய சங்கல்பர்; நினைத்ததை நினைத்தவாறே முடிப்பவர். அந்தணரது சாபம் என்கிற ஒருசாக்கில் தன் குலத்தையே அழித்து, தானும் இந்நிலவுலகை விடுத்துச் செல்லும்போது இவ்வாறு எண்ணினார் போலும். (29)

நான், இவ்வுலகை விட்டுச் செல்கையில், என்னைப் பற்றிய தத்துவஞானத்தைப் பெற ஆன்மஞானம் பெற்ற உத்தவர் ஒருவர்தான் தகுதியானவர். (30)

அவர், எனக்கு எவ்வகையிலும் குறைந்தவரல்லர். ஏனெனில், அவர் தன்னைத் தானே வெற்றி கொண்டவர்; புலனடக்கமுடையவர்; உலகியல் இன்பங்களைக் கண்டு மனஞ்சலியாதவர். ஆகவே, என்னைப் பற்றிய தத்துவ ஞானத்தை உலகினருக்கு அளித்துக் கொண்டு, அவர் இங்கேயே இருக்கட்டும். (31)

வேதரூபனும், லோக குருவுமான பகவான் இவ்வாறு கட்டளையிடவே, அதையேற்ற உத்தவர் பதரிகாசிரமம் சென்று, சமாதியோகத்தில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை ஆராதனை செய்யத் தொடங்கினார். (32)

கௌரவகுல திலகமே! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் திருவிளையாடல்கள் புரிவதற்கென்றே திருவவதாரம் செய்தார். அத்திருவிளையாடல்களை அனைத்துலகங்களும் கொண்டாடுகின்றன. அதனை உத்தவர் கூற விதுரர் கேட்டார். அவர், தன் திருமேனியைத் தியாகம் செய்தது, தீரர்களுக்கு என்னவோ தைரியத்தைத் தோற்றுவிக்கலாம். ஆனால், விலங்குகளுக்குச் சமமான கோழை மனமுடைய நமக்கு, அவ்வாறு (தியாகம்) செய்வது என்பது குறித்து எண்ணவும் முடியாதது. இவற்றையெல்லாம் உத்தவர் கூறியபின் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டார். பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன்சோதிக்கு எழுந்தருளும்போதுகூட, தன்னையும் நினைத்துக் கொண்டார் என்று கூறக் கேட்டதும் விதுரர், அவரது கருணையுள்ளத்தை நினைத்து நினைத்து அன்பு பெருக அழத் தொடங்கினார். (33—35)

சில நாட்களில் சித்த புருஷரான விதுரர், யமுனை நதிக்கரையை விட்டுப் புறப்பட்டு, மைத்திரேய மகரிஷி வாசம் செய்யும் கங்கைக் கரையை அடைந்தார். (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — விதுரர் கேட்க மைத்திரேயர் படைப்பைப் பற்றி வர்ணித்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஆழ்ந்தகன்ற அறிஞரான மைத்திரேய மகரிஷி விண்ணுலகிலிருந்து விழும் கங்கை, மண்ணுலகைத் தீண்டும் ஹரித்துவாரத்தில் வசித்து வந்த போது, ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தியால் மனத்தூய்மை பெற்ற குருகுல நிதியான விதுரர், மைத்திரேயரது நற்குண—நற்சீலங்களால் ஈர்க்கப்பட்டு, அவரிடம் வந்து (பின்வரும் ஐயங்களைப் பற்றிக்) கேட்கலானார். (1)

விதுரர் கேட்கிறார்—— “உலகில் அனைத்து மக்களும் தமக்கு சுகமே வேண்டும் என்றெண்ணித்தான் பற்பல செயல்களைச் செய்கின்றனர். ஆனால், அவ்வாறு செய்வதாலேயே இன்பம் பெறுகிறார்களா? எனில், இல்லை. சரி. துன்பம்தான் விலகினவா? எனில், அதுவும் இல்லை. மாறாக, மேலும் மேலும் புதிதுபுதிதான துன்பங்கள்தான் வளருகின்றன. இதற்கு எது செய்தால் நலம்? தயவு செய்து தாங்கள்தான் இதற்கான நல்வழியைக் கூறவேண்டும். (2)

முற்பிறவி வினையின் காரணமாக, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் அன்பு (பக்தி) கொள்ளாது, அறநெறி விடுத்து, மறநெறி சார்ந்தொழுகி, அதனால் அல்லலுறும் மக்களைக் காத்தருளவே, (தங்களைப் போன்ற) நற்பேறு பெற்ற ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தர்கள் உலகில் உலா வந்து கொண்டிருக்கின்றனர், இல்லையா! (3)

ஆகவே, சாதுக்களிலே உயர்ந்தவரே! எந்த நல்வழியில் சென்றால் இறைவன் மகிழ்ந்து, மனங்குளிர்ந்து, அந்த பக்தனின் பக்தியினால் பரிசுத்தமடைந்த இதயத்தில் வந்து அமர்ந்தருளுவான்? ஆன்மாவின் அபரோக்ஷ சாட்சாத்காரத்துடன் கூடியதும், அனாதியான வேதங்களையே பிரமாணமாக உடையதுமான ஞானத்தை அருளுவான்? அந்த அமைதி நல்கும் நல்வழியை எங்களுக்கு உபதேசிக்க வேண்டும். (4)

பகவானோ முக்குண மாயைக்கும் தலைவர். மூவுலகங்களையும் மும்மூர்த்திகளையும் மூன்று வேதங்களையும் அடக்கி ஆள்பவர். அவரோ எதற்கும் அடிமையாகாத சுதந்திர புருஷர். அவர் அவதாரம் செய்து என்னென்ன செயல்கள் புரிந்தார்? அவருக்கென்று எந்தச் செயலும் இல்லை. ஆயினும், இவ்வுலகைப் படைத்தாரே, எப்படி? உலகில் வாழும் அனைத்து உயிர்களுக்கும் வாழ்க்கை என ஒன்றைப் படைத்து, அவற்றை எவ்வாறு நிலைக்கச் செய்து காக்கிறார்? (5)

பின்பு எவ்வாறு செயலற்ற யோக மாயையின் உதவி கொண்டு, இவ்வுலகைத் தன் இதயத்தில் லயமடையச் செய்து, செயலொன்றும் ஆற்றாது (தன் சேஷசயனத்தில்) சாய்ந்து ஓய்வு கொள்கிறார்? மேலும், யோகேசுவரரான பகவான் ஒருவராக இருந்தும் இந்தப் பிரும்மாண்டத்தின் அனைத்துயிர்களிலும் அந்தர்யாமியாக நிலவி, பல்வேறு உருவங்களிலும் பலபடியாகக் காட்சியளிக்கிறாரே. அதெப்படி? இந்த எல்லா ரகசியங்களையும் எங்களுக்குத் தாங்கள்தான் கூறவேண்டும். (6)

அந்தணர்கள், பசுக்கள், தேவர்கள் ஆகியோரைக் காத்தருளவே, பல உருவங்களில் அவதாரம் செய்து, பற்பல திருவிளையாடல்கள் புரிந்தார், பகவான். அவற்றையெல்லாம் எங்களுக்குக் கூறவேண்டும். அவரோ குறைவற்ற தூய்மையான புகழுக்கெல்லாம் புகழ்; அமுதம் போன்ற அவரது திருவிளையாடல்கள் பற்றிய சரிதங்களைப் பலபடியாகக் கேட்டும் (பற்பலரிடம் கேட்டும்) எங்கள் மனது நிறைவு பெறவில்லையே! (7)

அவரோ உலகத்தைக் காத்தருளும் லோகபாலகர்களுக்கெல்லாம் அதிபர்; அவர் எந்தெந்த தத்துவங்களை ஏற்று இந்த உலகங்களையும், அதன் தலைவர்களையும், லோகாலோக பர்வதங்களுக்கும் அப்பாலுள்ள பிரதேசங்களையும் படைத்தார்? அங்கு பலவிதமான ஜீவர்களையும் அவர்களது கடமைகளாகப் பலப்பல செயல்களையும் எவ்வாறு படைத்தார்? (8)

அந்தண சிரேஷ்டரே! இவ்வுலகங்கள் அனைத்தையும் படைத்த தான்தோன்றியான ஸ்ரீமந்நாராயணன், எவ்வாறு பல ஜீவர்களுக்கும் இயற்கையாகவே தனித்தனியான இயல்பு, செயல், மேனி, பெயர் எனப் பலவகைகளைப் படைத்தார்? (9)

பெரியோரே! நான்கு வருணத்தவர்களின் அறநெறி முறைகளை, வியாசர் சொல்ல பன்முறை கேட்டுள்ளேன். அவற்றால் பெறக்கூடிய அற்பமான சுகங்களில் என் மனம் ஈடுபடவில்லையே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனது கதையமுது பருகுவதொன்றே எனக்கும் மனநிறைவை அளிக்கிறது. (அதைக் கேட்டுப் போதுமெனத் தோன்றவில்லையே!) (10)

அனைத்துப் பாவங்களையும் நீக்கவல்ல கங்கையைப் பெற்ற திருவடிகளை உடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவிளையாடல் கதைகளைக் கேட்டுப் போதுமென்பவன் எவன்தான் உண்டு? தங்களைப் போன்ற சான்றோர்களது திருக்கூட்டத்தில் நாரதர் போன்ற ஞானிகளால், அது எப்போதும் பேசப்படுகின்றது. அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ண கதாமுதம் கேட்பவனுடைய செவி வழியே உட்புகுந்து, இந்த சம்சார பந்தத்திற்காட்படுத்தும் வீடு, மனைவி—மக்கள் என்னும் ஆசையைப் போக்குவிக்கும். (11)

தங்கள் ஆன்ம நண்பரான வியாச முனிவர், பகவானுடைய திருக்கல்யாண குணங்களைக் கூற எண்ணியே மகாபாரதத்தைச் சொன்னார். அதில் உலகியல் இன்பங்களை அளிக்கும் தர்மநெறிகளைக் கூறி, அதன் வாயிலாக மக்கள் மனம், பகவத் கதைகளில் ஈடுபடுமாறு செய்தார். (12)

இவ்வாறு பகவானது லீலாமுதக் கதைகளில் ஈடுபாடு கொண்டவனது மனம், உலகியல் விஷய சுகங்களில் வெறுப்படைகிறது. அவன் பகவானது திருவடிகளையே அனவரதமும் சிந்தித்து வந்தித்து வருவதால், அவன் ஆனந்தக் கடலிலேயே மூழ்கித் திளைக்கிறான். அவனது அனைத்து துன்பங்களும் அந்த நொடியிலேயே அழிந்துவிடுகின்றன. (13)

தங்களது முன்வினைப்பயனால் சிலருக்கு பகவத் கதைகளில் ஈடுபாடு தோன்றுவதில்லை. அவர்களோ வெட்டிப்பேச்சுக்களாலும், காரியங்களாலும், எண்ணங்களாலும் பொழுதைப் பாழடிக்கின்றனர். பகவானுடைய காலசக்தி இமைகொட்டாது கண்காணித்து, இரத்தினமணி போன்று விலைமதிக்க முடியாத அவர்களது ஆயுளைப் பறித்துச் செல்கிறது. இவர்களைக் கண்டு மனம் வெதும்புகின்றது. அவ்வாறு நம்மால் இரக்கப்படுபவர்களும்கூட, இவர்களைக் கண்டு இரங்குகின்றனர். (14)

[குறிப்பு:— ‘இறைவனது கதைகளை அறியாமற்போனோமே?’ என்று வருந்துபவர்கள் சிலர். இவர்கள் வருந்தத்தக்கவர்கள். இன்னும் சிலரோ பகவானது பெருமைகளை நன்கறிந்திருந்தும், அவரது திருவிளையாடல் கதைகளில் விருப்பமில்லாதவர்களாயின், அறிந்த இவர்களைக் கண்டு அறியாதவர்களும், ‘அந்தோ! நாம் அறியாமலே மோசம் போனோமே! இவர்களோ அறிந்திருந்தும் மோசம் போகிறார்களே’ என்று வருந்துகிறார்களல்லவா? ஆகவேதான், இரக்கப்படுபவர்களும்கூட இரக்கப்படுகின்றனர் என்று கூறியதாம்.]

துன்பப்படுபவர்களின் துன்பம் துடைப்பவரே! மைத்திரேயரே! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அனைத்து உலகங்களுக்கும் நன்மையே புரிபவர். அவரது சரிதம் பாவங்கள் அனைத்தையும் நீக்கும் திறனுடையது. வண்டுகள் புஷ்பங்களிலிருந்து சிறிது சிறிதாகத் தேனைச் சேகரிப்பது போல, தாங்கள் அனைத்துக் கதைகளிலிருந்தும் சாரமான தேன் போன்ற ஸ்ரீகிருஷ்ண கதைகளைச் சேகரித்துள்ளீர்! அதை எங்களுடைய நலம் கருதிச் சொல்ல வேண்டுகிறேன். (15)

பகவான், தன் மாயையாகிய சக்தியை ஏற்று, ஸ்ரீராமன், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் என அவதாரம் செய்து, இவ்வுலகைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறார். உலகியலுக்கெட்டாத அவரது அந்தத் திருவிளையாடல்களைப் பற்றி, எங்களுக்குக் கூற வேண்டுகிறேன்.” (16)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— உலகங்களனைத்தும் நலம் பெற வேண்டிய விதுரர் இவ்வாறு கேட்டார்.அனைத்துமறிந்த அந்த மைத்திரேயரும் அவரது விருப்பத்தையேற்று மகிழ்ந்து பதில் கூறலானார். (17)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— நன்மனம் படைத்த விதுரரே! தங்களுடைய மனம் எப்பொழுதும் இறைவனது திருவடிகளிலேயே லயித்துள்ளது. இருந்தும் உலகம் நலம் பெறவேண்டுமென்ற நல்லெண்ணத்தால் நீங்கள் இவ்வாறு கேட்கிறீர்கள். இதனால், உங்கள் புகழ் இவ்வுலகில் மேன்மேலும் பரவும். இது நிச்சயம். (18)

விதுரரே! தாங்கள் இவ்வாறு கேட்பதில் வியப்பொன்றுமில்லை. ஏனெனில், தாங்கள் பகவானை ஒருமித்த மனத்துடன் பற்றிக் கொண்டவர். மேலும், வேதவியாச பகவானது ஔரச புத்திரர். (வியாசருடைய ஓர் அம்சத்தால் பிறந்தவர்.) (19)

வியாச மகரிஷியின் சகோதரன் விசித்திரவீர்யன். (இருவருக்கும் தாய் சத்தியவதி.) அவனது மனைவியாயிருந்த ஒரு தாசியின் வயிற்றில் வேதவியாசரது இன்னருளால் பிறந்த நீங்கள், அவரவர்கள் செய்வினைகளுக்கேற்ப தண்டனையருளும் யமதர்மராஜனின் அம்சம். ஆணிமாண்டவ்ய மகரிஷியின் சாபத்தால் இந்நிலவுலகில் பிறந்தீர்கள். (20)

தாங்களோ பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கும், அவரது அடியார்களுக்கும் மிகவும் பிரியமானவர். ஆகவே, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் (தனது) வைகுண்டம் செல்லும்போது, தங்களுக்கு ஞானோபதேசம் செய்யுமாறு என்னிடம் கூறிச் சென்றார். (21)

ஆகவே, இப்போது பகவானது திருவிளையாடல்களில் முக்கியமான பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு, காத்தல், லயம் ஆகியவைகளைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். இவையெல்லாம் இறைவன் அவரது யோகமாயையின் சக்தியால் செய்பவை. (22)

படைப்பின் தொடக்கத்திற்குமுன் அனைத்துயிர்களின் ஆன்மாவான பரமாத்மா, பகவான் ஒருவரேதான் இருந்தார்; பார்ப்பவரோ பார்க்கப்படுபவரோ இல்லை. படைப்பின் பின் பலபடியாகத் தோன்றும் அனைத்தும் அவரொருவரேதான். ஏனெனில், அவரது விருப்பம் தனித்திருப்பதே. (23)

அவரே பார்ப்பவராகிப் பார்க்கத் தலைப்பட்டார். ஆனால், அப்பொழுது வேறொன்றின்றி அவரொருவரே இருந்ததால், அவரால் பார்க்க முடியவில்லை. அதனால், அவர் தானே இல்லாதது போல் உணர்ந்தார். உண்மையில் அவர் இல்லாமலில்லை. அவரது சித்சக்தியான ஞானம் உறங்கவில்லை. அவரது யோகமாயா சக்திகள்தான் உறங்கிக் கொண்டிருந்தன. (பார்க்கப்படும் பொருள் இன்மையால், பார்த்தல் என்பது இல்லாதது போல் ஆகிறது.) (24)

விதுரரே! தாங்கள்தான் பாக்கியவான். பார்ப்பவன், பார்க்கப்படுவன என்கிற எண்ணத்தைத் தோற்றுவிக்கும் சக்திதான் இறைவனது காரியகாரண ரூபமான மாயா சக்தி. உள்ளதும் இல்லாததுமான சொல்லுக்கடங்காத இம்மாயா சக்தி கொண்டுதான் இறைவன் உலகைப் படைக்கிறார். (25)

மாயை என்பது முக்குணங்களால் ஆனது. அவை மூன்றும் ஒரு காலத்தில் சமமாகவே இருந்தன. அப்போது எவ்விதச் சலனமும் இல்லை. பின் ஒரு கால கட்டத்தில் அவற்றுள் ஏற்றத்தாழ்வு ஏற்பட்டது. அதனால், மாயை அசையத் தொடங்கியது. அது சமயம் பகவான், புருஷன் என்ற பெயரில் தன் சக்தியில் ஒரு சிறிய அம்சத்தை, விதைபோல் அந்த மாயையில் வைத்தார். அதுதான் ஜீவன். (26)

காலத்தின் தூண்டுதலால், பகவானது வீர்யத்தைப் பெற்ற வெளித்தோன்றாத மாயையிடமிருந்து மஹத் தத்துவம் தோன்றியது. அது ஒரே ஒளி வடிவானது; ஞானமே ஸ்வரூபமானது; அறியாமை இருளை விரட்டுவது. பகவானின் சக்தியான புருஷன் என்கிற விதையை உலகம் என்னும் தோற்றத்தில் வெளிப்படுத்தும் திறன் மிக்கது. (27)

அந்த மஹத் தத்துவம் நிமித்தமான அம்சத்திற்கும், உபாதான காரணமாக குணங்களுக்கும், கலக்குவதான (க்ஷோபமான) காலத்திற்கும் ஆட்பட்டது. பகவானுடைய கடைக்கண் பார்வை படவே, இவ்வுலகைத் தோற்றுவிக்க வேண்டி உருமாற்றம் பெற்றது. (28)

அவ்விதம் உருமாற்றமடைந்த மஹத் தத்துவத்திலிருந்து செயலுருவான அதிபூதத்திற்கும், செயற்காரணமான அத்யாத்மத்திற்கும், செயல்புரிவோனான அதிதைவத்திற்கும் இடமாகிய ஐம்பெரும் பூதங்கள், பத்து புலன்கள், மனம் மற்றும் அவற்றின் அதிஷ்டான தேவதைகளான மாற்றங்களுக்கு ஆட்பட்ட ‘அஹம் தத்துவம்’ உண்டாயிற்று. (29)

அந்த அஹம் தத்துவம் வைகாரிகம் (சாத்விகம்), தைஜஸம் (ராஜஸம்), தாமஸம் என்று மூவகைப்பட்டது. ஆகவே, அந்த அஹம் தத்துவம் (விகாரம்) மாற்றமடைந்தபோது, வைகாரிக (சாத்விக) அஹங்காரத்திலிருந்து மனமும், பொறி—புலன்களின் தேவதைகளும் தோன்றினர். இவர்கள் அந்தந்த பொறி—புலன்களுக்கான நுகர்ப்பொருட்களைக் காட்டித் தருபவர்கள். (30)

செயற்புலன்கள் (கர்மேந்திரியங்கள்), அறிவுப்புலன்கள் (ஞானேந்திரியங்கள்) ஆகியன தைஜஸ (ராஜஸ) அஹங்காரத்திலிருந்து தோன்றியன. தாமஸ அஹங்காரத்தினின்றும் பூதங்களின் சூட்சும சக்திக்குக் காரணமான ஒலி (சப்தம்) உண்டாயிற்று. இதிலிருந்து ஆகாயம் தோன்றியது. இது (Ether) எங்கும் ஒரு நிறையாகப் பரவியுள்ளதால், அதை பகவானுக்கு உவமையாக்குவது உண்டு. (31)

காலம், மாயை, அம்சம் (ஜீவன்) — இவைகளுடன் கூடிய ஆகாயம் பகவானால் பார்க்கப்படவே, அது மாறுபாடு பெற்று தொடுவுணர்ச்சியைத் தோற்றுவித்தது. அதிலிருந்து வாயு (காற்று) தோன்றியது. (32)

வாயு மிகவும் பலமுடையது. அது ஆகாயத்தோடு கூடி, இறைவனின் பார்வை பெற்று ரூபம் என்ற தன்மாத்திரையைத் தோற்றுவித்தது. அதிலிருந்து உலகங்களை ஒளிரச் செய்யும் ஒளி (தேஜஸ்) உண்டாயிற்று. (33)

வாயுவோடு சேர்ந்த ஒளி பகவானால் காணப்படவே, ரஸம் என்கிற சக்தி தோன்றியது. காலம், மாயை, அம்சம் — இவைகளோடு கூடிய ரஸ தன்மாத்திரை தண்ணீரைத் தோற்றுவித்தது. (34)

தேஜஸ் (ஒளி) தொடர ஜலம் இறைவனின் பார்வை பட்டு, காலம், மாயை, அம்சம் — இவற்றின் சேர்க்கை ஏற்று, கந்த தன்மாத்திரையையும், அதன் மூலம் கந்த (மணம்) குணம் கொண்ட பூமியைத் தோற்றுவித்தது. (35)

விதுரரே! ஆகாயம் முதலிய ஐம்பெரும் பூதங்களில் எவைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தோன்றினவோ, அவைகள் தங்கள் தங்கள் இயல்பான சக்தியோடு, தாங்கள் எந்த பூதங்களினின்றும் தோன்றினவோ, அவைகளின் சக்தியையும் தம்முள் கொண்டிருந்தன. அதாவது, ஆகாயத்திற்குச் சத்தம் (ஒலி) குணமாகும். காற்றிற்குத் தொடுவுணர்ச்சியோடு ஒலியும் குணமாகும். அக்னிக்கு ரூபம், ஒலி, தொடுவுணர்ச்சி மூன்றும் குணங்களாகும். நீருக்கு ரஸம் (சுவை), ரூபம், தொடுவுணர்ச்சி, ஒலி ஆக நான்கு குணங்கள். பூமிக்கு மணம் (வாசனை — கந்தம்), ரஸம், ரூபம், தொடுவுணர்ச்சி, ஒலி ஆக ஐந்தாம். (36)

மஹத் தத்துவம் மற்றும் இதர சக்திகள், இவைகளின் அதிஷ்டான தேவதைகள் எல்லாம் பகவானது அம்சங்களே. காலம் ரூபத்தை மாற்றுவது; மாயை இதை இயக்குவது; ஜீவன் அறிவைத் தருவது. இவைகள் ஒன்றோடொன்று சேராது தனித்தனியாக இருந்ததால், இப்பிரபஞ்சத்தைத் தோற்றுவிக்க இயலவில்லை. ஆகவே, இவர்கள் கைகூப்பிக் கொண்டு பகவானிடம் கூறத் தொடங்கினர். (37)

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “இறைவா! தங்களது திருவடிகளைச் சரணம் பற்றி வணங்குகிறோம். அவை தம்மைச் சரணடைந்தவர்களின் தாபத்தை (வெம்மையை)க் குடை போலிருந்து காக்கின்றன. இவற்றையே புகலிடமாகக் கொண்ட சான்றோர்கள் கரை காண உலகியல் துன்பங்களான சம்சார துக்கத்தை எளிதில் வெகுதூரத்திற்கப்பால் தள்ளி விடுகிறார்கள். (38)

இறைவா! நீங்கள் அகில உலகின் தந்தை. பிரபஞ்சத்திலுள்ள ஜீவர்கள் ஆத்யாத்மிகம் முதலிய மூன்று வகையான தாபங்களால் துன்புற்று, மன அமைதியின்றித் தவிக்கிறார்கள். ஆகவே, ஞானமே வடிவான தங்கள் திருவடி நிழலை வந்தடைந்தோம். (39)

வேத மந்திரங்களாகிய பறவைகள், தங்களுடைய தாமரை போன்ற திருமுகமண்டலமான கூட்டிலேயே வசிக்கின்றன. வேத மந்திரங்களைக் கொண்டு சான்றோர்கள், தனித்த ஓரிடத்தில் அமர்ந்து அமைதியாகத் தங்கள் திருவடிகளையே தியானம் செய்கின்றனர். அத்திருவடிகளோ, அனைத்து உலகங்களையும் தூய்மையாக்கும் நதிகளிலேயே சிறந்ததான கங்கையைத் தோற்றுவித்தவை. அவ்வாறான தங்கள் திருவடிகளைச் சரணம் பற்றுகிறோம். (40)

தங்களுடைய நாமங்களைச் சொல்வதாலும் கேட்பதாலும் பக்தி வளர்கிறது. அந்த பக்தியால் மனம் தூய்மையாகிறது. அத்தூய மனத்தில் தங்களைத் தவிர, மற்ற உலகியல் இன்பங்களில் வெறுப்பு உண்டாகிறது. அதனால், வைராக்கியமும் ஞானமும் கைவரப் பெறுகின்றன. ஆகவே, அவர்கள் உலகியல் இன்பங்களைத் துரும்பென மதிக்கும் தீரர்களாகிறார்கள். அவ்வாறான தங்கள் திருவடித்தாமரைகளைச் சரணமடைகிறோம். (41)

ஈசனே! இவ்வுலகின் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழில் இயற்றவே, தாங்கள் இவ்வுலகில் திருவவதாரம் செய்தீர்கள். தங்கள் திருவடிகளோ தம்மை அண்டி சரண் புகுந்தவர்களின் சம்சார பயத்தைத் தீர்ப்பன. நாங்கள் அத்திருவடிகளைச் சரணமடைகிறோம். (42)

இறைவா! தாங்கள் அனைத்து உயிர்களினுள்ளும் சமமாகவே வசிப்பவர்தான். இருப்பினும் மெய் சிறிதுமற்ற, பொய்யான நிலையற்ற தன் உடல், அதைச் சார்ந்த பெண் பிள்ளைகள் ஆகிய அற்ப விஷயங்களில் ‘நான், எனது’ என்கிற பற்று வேரூன்றி விட்டால், பின் தங்களைக் காண இயலாது. தாங்கள் அவர்களை விடுத்து வெகுதொலைவிற்குச் சென்றுவிடுகிறீர்கள். அவ்வாறான உமது திருவடிகளைச் சேவிக்கிறோம். (43)

இறைவா! தங்கள் கீர்த்தி (புகழ்) உலகம் கொண்டாடுவது. ஜீவர்களுடைய புலன்கள் எப்போதும் சாரமற்ற உலகியல் இன்பங்களையே நாடி நிற்பன. அப்புலன்களுக்கு ஒருவன் அடிமையாவானேயாகில், அவை அவனைத் தன்வயமாக்கி வெகுதொலைவிற்குக் கொண்டு சென்றுவிடும். அவ்வாறு புலன்களுக்கு அடிமையான பாமரன், தங்கள் திருவடிகளின் அழகை அனவரதமும் பருகி நிற்கும் சாதுக்களான உமதடியார்களை எவ்வாறு காண்பான்? (44)

இறைவா! உமது கதையமுதைப் பருகப் பருக, உன்பால் அன்பான காதல் பக்தி ஏற்படுகிறது. அதனால் மனம் தூய்மை பெற, மற்ற விஷயங்களில் ஈடுபாடின்றி வைராக்கியம் உண்டாகிறது. இவ்வாறு ஆன்மஞானம் பெற்றவர்கள் வெகு எளிதிலேயே, தங்களுடைய வைகுண்டத்தை அடைகின்றனர். (45)

மற்றும் சில தீர புருஷர்கள் மனம்—புலன்களையடக்கித் தன்வயப்படுத்தி, அதன் திறனால் — சமாதி யோகத்தால் — மிக்க பலங்கொண்ட தங்கள் மாயையை (உலகியலின்பங்களை) வென்று, தங்களை வந்தடைகின்றனர். அது சற்றே கடினமான வழி. (மிகுந்த முயற்சி கொண்டு சிரமத்தால் வீடுபேறு பெறுதல்.) இன்னும் சிலரோ தங்களது புகழைப் பாடிச் சேவை செய்து, உமது லோகத்தை அடைகின்றனர். (இதில் முயற்சியோ, சிரமமோ இல்லை). (அதாவது, ஞானமார்க்கத்தினால் சிரமத்தோடு முக்தி, பக்திமார்க்கத்திலோ சிரமமின்றி முக்தி.) (46)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. ‘க்லேஶோதி4கதரஸ்தேஷாமவ்யக்தாஸக்தசேதஸாம் ।’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 12/5) — உருவமற்ற பிரும்மத்தில் மனத்தை ஈடுபடுத்தும் மனிதர்களுக்குச் சாதனையில் உழைப்பு அதிகம்.

2. ‘தேஷாமஹம் ஸமுத்34ர்தா ம்ரு॒த்யுஸம்ஸாரஸாக3ராத் ।’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 12/7) — பிரேம பக்தி செய்பவர்களைச் சம்சாரக் கடலிலிருந்து நானே கரையேற்றுகிறேன்.]

இறைவா! உலகின் படைப்பிற்காக முக்குணங்கொண்டவர்களாக எங்களைப் படைத்தீர்கள். ஆனால், நாங்களோ வெவ்வேறு குணங்களுடையவர்களாக இருப்பதால், ஒருவருக்கொருவர் ஒன்று சேர இயலவில்லை. ஆகவே, தாங்கள் திருவிளையாடல் புரிய சாதகமான இவ்வுலகைப் படைத்து, தங்களுக்கு எங்களால் அர்ப்பணிக்க முடியவில்லை. (47)

பிறப்பற்றவரே! நீர்தான் எங்களுக்கு (ஏற்ற) ஒரு வழிகாட்ட வேண்டும். அதன் மூலம்தான் நாங்கள், தாங்கள் திருவிளையாடல் புரிய ஏற்றவாறு உலகைப் படைத்து, எங்கள் கடமைகளை முறைப்படி ஆற்ற முடியும். அக்கடமை முழுமை பெற்றாலன்றோ, எங்களுக்குரிய (ஜீவனம்) அன்னம் கிடைக்கும்? இனிப் பிறக்கப்போகும் மற்ற ஜீவன்களும் இடையூறு ஏதுமின்றி தங்களுக்கும் எங்களுக்குமான பணிவிடைகளைச் செய்து, அவர்களது ஜீவனோபாயங்களைப் பெறுவார்கள். (48)

எம்பிரானே! தாங்கள் அனைத்திற்கும் முதன்மையான புராண புருஷன். கூடம் (கொல்லன்பட்டறையில் உள்ள அசையாத பட்டரைக்கல்) போல் எவ்வித மாறுபாடுமின்றி விளங்குபவர். காரியங்களுடன் கூடிய தேவர்களுக்கும் எங்களுக்கும் முன்பிருந்தே இருப்பவர். முக்குணங்களுக்கும், பிறப்பு முதலிய செயல்களுக்குக் காரணமானதும் பிறப்பற்றதுமான மாயையிடம், எல்லா உயிர்களிலும் ஊடுருவி விளங்கும் மஹத் தத்துவமாகிற கர்ப்பத்தை வைத்தீர்கள். (49)

பரமாத்மனே! மஹத் தத்துவம் முதலியனவற்றின் ஸ்வரூபமான தேவர்களான நாங்கள், எந்த ஒரு செயலுக்காகப் படைக்கப்பட்டோமோ, அதை நாங்கள் எவ்வாறு செய்ய வேண்டும்? எங்களுக்கு அருள்புரிபவர் தாங்கள்தானே? ஆகவே, இவ்வுலகைப் படைக்க வேண்டிய ஞானத்தையும் (அறிவையும்) செயலூக்கத்தையும் தாங்கள்தான் அருள வேண்டும்.” (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஆறாவது அத்தியாயம் — விராட் சரீரத்தின் உற்பத்தி

மைத்திரேய மகரிஷி கூறுகிறார்—— இவ்வாறு மஹதாதிகளின் அதிஷ்டான தேவதைகள் வேண்டவே, சர்வசக்திகள் கொண்ட இறைவன், தனது மஹத் சக்திகள் முதலியன ஒன்றுக்கொன்று சேராமல் உலகைப் படைக்கத் திறனின்றி, உறங்கிக் கிடக்கும் நிலையைக் கண்டு, கால சக்தியினால் எழுப்பப்பட்ட தமது மாயாசக்தியை ஏற்று மஹத், அஹங்காரம், ஐம்பெரும்பூதங்கள், ஐந்து தன்மாத்திரைகள், பத்து இந்திரியங்கள், மனம் என்கிற இருபத்து மூன்று தத்துவங்களிலும் ஒரே சமயத்தில் உள்நுழைந்தார். (1—2)

இவ்வாறு உள்நுழைந்த இறைவன் தன் கிரியா (செயல்) சக்தியால் பிரிந்திருந்த மஹத் முதலிய தத்துவங்களை ஒன்றுசேர்த்து, அவற்றுள் பொதிந்திருந்த சக்தியைத் தூண்டிவிட்டார். (3)

இவ்வாறு தத்துவங்களின் உறங்கும் சக்திகளை பகவான் தூண்டவே, அந்த இருபத்துமூன்று தத்துவங்களும் ஒன்றுசேர்ந்து, தங்கள் அம்சம் மூலம் ஆதிபுருஷனான விராட் புருஷனைத் தோற்றுவித்தன. (4)

பகவான் உட்புகுந்ததும் உலகப்படைப்பிற்காகத் தோற்றுவிக்கப்பட்ட இருபத்து மூன்று தத்துவங்களும் ஒன்றுகூடி ஒரு மாறுதலடைந்தன. இந்த மாறுதல்தான் ‘விராட் புருஷன்’. இந்த விராட் புருஷன் அசைவன—அசையாதனவான அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் உற்பத்தி ஸ்தானம். (5)

பொன்னிறமான அந்த விராட் புருஷன், நீரினுள் முட்டை வடிவான பிரும்மாண்டத்தின் நடுவில் அனைத்து ஜீவர்களையும் தன்னுள் கொண்டு, தேவ வருடத்தில் ஆயிரம் வருடங்கள் வசித்தான். (6)

பிரபஞ்ச சிருஷ்டி தத்துவங்களால் உண்டான விராட் புருஷன் ஞானசக்தி, கிரியாசக்தி, ஆன்மசக்தி (போக்த்ரு சக்தி) எனும் மூன்று சக்திகளுடன் கூடியது. அது தன்னைத்தானே முதலில் ஞானசக்தியால் இதய சக்தி (சைதன்யம்) என்ற ஒன்றாகவும், பின் (கிரியாசக்தியால்) செயல் வேறுபாட்டால் பிராணன் முதலிய பத்துவிதமாகவும், அதன்பின் ஆன்ம சக்தியால் மூன்றுவிதமாகவும் பிரித்துக் கொண்டது. (7)

இந்த விராட் புருஷனே முதலில் தோன்றியவன் என்பதால், இறைவனது முதல் அவதாரம். ஆகவே, இவனே அனைத்து ஜீவன்களின் ஆத்மா. இவனே ஜீவாத்மா ஆனதால், பரமாத்மாவின் ஓர் அம்சம். இவனிடமிருந்தே அனைத்து ஜீவன்களும் தோன்றின. (8)

இவனே அத்யாத்மம், அதிபூதம், அதிதைவிகம் என்று மூன்றாகவும், பிராணன்கள் எனப் பத்தாகவும், இதயமென ஒன்றாகவும் விளங்குகிறான். (9)

[குறிப்பு:— பத்து இந்திரியங்களும் மனமும் சேர்ந்து அத்யாத்மம். இந்திரியங்களின் நுகர்பொருட்கள் அதிபூதம். அந்த இந்திரியங்களின் அதிஷ்டான தேவதைகள் அதிதைவம். பத்து பிராணன்கள்:— 1. பிராணன் (இது நுரையீரலில் இருக்கும் சுத்தக் காற்று), 2. அபானன் (இது ஆசன வாயில் உள்ளது; கீழ்நோக்கிச் செல்வது), 3. வியானன் (உடல் முழுதும் பரவி நிற்பது), 4. உதானன் (இது மேல் நோக்கிச் செல்வது; தொண்டைக்குழியில் உள்ளது), 5. சமானன் (தொப்பூழ்குழியில் உள்ளது; ஜீரணசக்தியைத் தருவது), 6. நாகன் (ஏப்பம் விடுவது), 7. கூர்மன் (கண்சிமிட்டுவது), 8. க்ருகலன் (பசியைத் தோற்றுவிப்பது), 9. தேவதத்தன் (கொட்டாவிவிடுவது), 10. தனஞ்ஜயன் (உடலுக்குத் தெம்பு அதாவது புஷ்டி தருவது).]

பின், உலகத்தைத் தோற்றுவிக்கும் மஹத் முதலிய தத்துவங்களின் தலைவரான பகவான், அந்த இருபத்து மூன்று தத்துவங்களின் அதிஷ்டான தேவதைகள் செய்த துதியை நினைத்து, அவைகளைத் தூண்டிவிட எண்ணி, தன்னுடைய சைதன்ய சக்தியைக் கொண்டு, அந்த விராட் புருஷனை எழுப்பி உணர்வு பெறச் செய்தார். (10)

அந்த விராட் புருஷன் உணர்வு பெற்று எழுந்ததும், அக்னி முதலிய தேவதைகளுக்கு இடங்களான முகம் முதலியன தனித்தனியே தோன்றின. அவற்றை நான் சொல்கிறேன், கேள். (11)

விராட் புருஷனுக்கு முதலில் முகம் (வாய்) தோன்றியது. அக்னிதேவன் தன் அம்சமான சக்தியுடன் அதில் நுழைந்தான். இதனால், ஜீவனுக்குப் பேச்சுத்திறன் உண்டாயிற்று. (12)

பின், விராட் புருஷனுக்குக் கன்னங்கள் தோன்றின. அதில் லோகபாலகனான வருணன் தன் சக்தியான நாக்கு இந்திரியத்துடன் நுழைந்தான். அதனால், இந்த ஜீவன் சுவையறியும் உணர்வு பெற்றான். (13)

அதன்பின் அந்த விராட் புருஷனுக்கு மூக்குத் துவாரங்கள் உண்டாயின. அங்கு முகரும் சக்தியுடன், அசுவினி தேவர்கள் புகுந்தனர். அதனால், ஜீவன் கந்தத்தை (வாசனையை) முகர்கிறான். (14)

பின் கண்கள் தோன்றின. சக்ஷுஸ் என்ற இந்திரியத்துடன், பார்வை எனும் சக்தியுடன் சூரியன் அதில் நுழைந்தான். இதனால், ஜீவர்கள் உலகில் உள்ள பொருள்களைக் காண்கிறார்கள். (15)

அதன்பின் அவனுக்குத் தோல்கள் தோன்றவே, லோகபாலகனான வாயுதேவன் தொடுவுணர்ச்சி (ஸ்பரிசம்) என்ற சக்தியுடன் அதில் குடிபுகுந்தான். அதனால், ஜீவன் தொடுவுணர்ச்சியைப் பெற்றான். (16)

பின்பு அந்த விராட் புருஷனுக்கு இருகாதுகளும் தோன்றின. திசை தேவர்கள் சுரோத்ரேந்திரியத்துடன் அதில் புகவே, ஜீவன் சப்தத்தை (ஒலியை)க் கேட்கலானான். (17)

மறுபடியும் அவனுக்கு மேல்தோல் (த்வக்) உண்டாயிற்று. பயிர்கள்—மூலிகைகளின் தேவதைகள் தங்கள் சக்தியான ரோமங்களுடன் அங்கு புகுந்தனர். இதனால், ஜீவன் அரிப்பை (தினவை) உணர்கிறான். [இது தவிர வெம்மை, குளிர்ச்சி முதலியனவற்றையும் உணர்கிறதல்லவா! மேல்தோல், அடித்தோல் என இரண்டு இருப்பதால் இருமுறை (16,18வது சுலோகங்கள்) கூறப்பட்டது.] (18)

அதன்பின் அவனுக்கு ஆண்குறி தோன்றியது. மக்களைத் தோற்றுவிக்கும் வீர்ய (விந்து) சக்தியுடன் பிரஜாபதி (பிரும்மா) அங்கு நுழைந்தார். இதனால், ஜீவன் இல்லற இன்பத்தை உணர்கிறான். (19)

பின் அந்த விராட் புருஷனுக்கு அபானத்துவாரம் (மலத்துவாரம்) உண்டாயிற்று. லோகபாலகனான மித்திரன், பாயு என்கிற வெளியேற்றும் பொறியுடன் அதில் நுழைந்தான். அதனால்தான் ஜீவன்கள் மல விஸர்ஜனம் செய்கிறார்கள். (20)

பிறகு விராட் புருஷனுக்கு கைகள் தோன்றவே, விண்ணுலக அதிபதியான இந்திரன் கொடுக்கல்—வாங்கல் என்ற சக்தியுடன் அதில் நுழைந்தான். அதனால்தான் ஜீவர்கள் தங்கள் பிழைப்பை (ஜீவனத்தை) நடத்துகின்றனர். (21)

அதன்பின் இருகால்கள் தோன்றின. ஜகதீசனான விஷ்ணு நடை என்கிற சக்தியுடன் அதில் நுழையவே, ஜீவன் ஓடியாடத் தொடங்கினான். (22)

பின், புத்தி உண்டாயிற்று. பிரும்மதேவர் பகுத்தறிவு என்னும் சக்தியுடன் அதில் புகுந்தார். இதனால் ஜீவன் அறிய வேண்டுவதை அறியத் தொடங்கினான். (23)

இதன்பின், அந்த விராட் புருஷனுக்கு இதயம் தோன்றியது. சந்திரன், மனம் என்னும் தனது அம்சத்துடன் அதில் நின்றான். இந்த மனச்சக்தியால்தான் ஜீவன் மனக்கோட்டை (நினைத்தல்) கட்டுகிறான். (24)

இதன்பின், அந்த விராட் புருஷனுக்கு அஹங்காரம் தோன்றியது. செயலாக்கத்துடன் கூடிய ருத்ரன் அதில் நுழைந்தார். இதனால் ஜீவன் ‘தான், தன்னுடையது’ என்கிற கடமைகளை அறிகிறான். (25)

இப்பொழுது அவனிடம் சித்தம் (சைதன்யம்) தோன்றியது. அதில் மஹத் தத்துவங்களின் தேவதையான பிரும்மா சைதன்ய சக்தியுடன் நுழைந்தார். இந்த சித்த சக்தியினால் ஜீவன் அறிவை (நிச்சயித்தலை)ப் பெறுகிறான். (26)

இந்த விராட் புருஷனுடைய தலையில் தேவலோகமும், கால்களில் பூலோகமும், தொப்புளில் ஆகாயமும் தோன்றின. அம்மூன்றிடங்களிலும் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற மூன்று குணங்களையும் முறையே உடைய தேவர்கள்—மனிதர்கள்—பூதகணங்கள் வசிக்கிறார்கள். (27)

சத்துவகுண மிகுதியால் தேவர்கள் சுவர்க்கத்தைப் பெற்றனர். ரஜோகுண மிகுதியால் மனிதர்களும், அவர்களுக்கு உதவுகிற கால்நடைகளும் பூவுலகைப் பெற்றனர். தமோகுண மிகுதியால் விண்ணுலகத்திற்கும் மண்ணுலகத்திற்கும் இடைப்பட்ட விராட் புருஷனின் தொப்புள் பிரதேசமான அந்தரிட்ச உலகை, ருத்ரனின் கணங்களான பூதகணங்கள் அடைந்தன. (28—29)

குருகுலத்தைச் செம்மைப்படுத்திய விதுரரே! விராட் புருஷனின் முகத்திலிருந்து வேதங்கள் தோன்றின. அதை அனவரதமும் போற்றிக் காக்க, அந்தணனும் உடன் தோன்றினான். ஆகவே, அவன் நான்கு வருணங்களுக்குள் முக்கியமானவன். மற்ற மூன்று வருணத்தவருக்கும் அவனே ஆசான். (30)

விராட் புருஷனுடைய கைகளிலிருந்து மக்களைக் காக்கும் தொழிற்திறனும், அதைப் போற்றும் க்ஷத்திரியனும் தோன்றினர். அவன், பகவான் விஷ்ணுவின் காக்கும் அம்சம் கொண்டவன். மற்ற மூன்று வருணத்தவர்களையும் திருடன் முதலிய தீயோர்களிடமிருந்து காக்கக் கடமைப்பட்டவன். (31)

பகவானது துடைகளிலிருந்து மக்களுsக்கு ஜீவனத்திற்குரிய விவசாயம் முதலியனவும், அவற்றை மேற்கொண்ட வைசியர்களும் தோன்றினர். அவன் மக்களுக்கு வாழ்க்கைக்கு வேண்டியனவற்றைச் செய்து தரவேண்டும். (32)

மேற்கூறிய அனைத்து அறநெறிகளும் செவ்வனே செயல்பட, இறைவனது திருவடித் தாமரைகளிலிருந்து சேவை என்னும் உயர்ந்த தொழிலும், அதைச் செய்துதர நான்காம் வருணத்தவர்களான வேளாளர்களும் தோன்றினர். இந்தச் சேவையால்தான் பகவான் ஸ்ரீஹரி முதலில் மகிழ்ச்சியடைகிறார். (33)

[குறிப்பு:— அனைத்து அறங்களும் செவ்வனே நடக்க மூலகாரணம் (ஆணிவேர்) சேவை மனப்பான்மையே. அச்சேவையில்லையேல் எந்த அறநெறியும் நிற்காது. ஆகவே, அனைத்து அறங்களும் நன்கு நடக்க உதவும் சேவை மனப்பான்மை கொண்ட வேளாளர்களே நான்கு வருணங்களிலும் உயர்ந்தவர்கள். அந்தணர்களின் நெறி முக்தி நெறி. க்ஷத்திரியர்களின் நெறி போக நெறி. வைசியர்கள் நெறியோ பணம் திரட்டுவது, அதைப் பிறருக்கு அளிப்பது. ஆனால், வேளாளர்கள் நெறியோ அறநெறி. அதாவது, மூன்று வருணத்தவர்களின் நெறிமுறைகளுக்கு உதவி செய்வது. இவ்வாறு முதல் மூன்று வருணத்தவர்களின் நெறி மற்றைய புருஷார்த்தங்களை அடைவதற்கென்று இருப்பது. ஆனால், சூத்திரர்களான வேளாளர்களது நெறியோ, தனக்கென வாழா பிறர்க்குறியாளர் நெறி. ஆகவே, வேளாளர் நெறி கண்டுதான் இறைவன் மகிழ்கிறான்.]

இந்த நான்கு வருணத்தவர்களும் தங்கள் மனம் தூய்மை பெற, அமைதி பெற அனைத்து உலகங்களுக்கும் தந்தையான பகவான் ஸ்ரீஹரியைத் தங்கள் தங்கள் கடமைகளைச் சரிவர கடைப்பிடிப்பதன் வாயிலாகப் போற்றி வழிபடுகின்றனர். அவரன்றோ இவர்களையும், இவர்களது தொழில் முறைகளையும் தோற்றுவித்தவர்! (34)

விதுரரே! காலம், தர்மம், இயல்பான சக்திகள் ஆகியவற்றோடு கூடிய பகவானது யோகமாயையின் பெருமையை வெளிப்படுத்துபவர் இந்த விராட் புருஷன். ஆகவே, அவரது ஸ்வரூபத்தினைப் பூரணமாக வர்ணிக்க எவரால்தான் இயலும்? (35)

விதுரரே! இதுவரை மனம்போனபடி உலகியல் விஷயங்களைப் பேசிப் பேசித் தூய்மையிழந்த எனது நாவைத் தூய்மைப்படுத்துவதற்காகவே, எனது ஆசிரியர் எனக்குக் கற்பித்தவாறு, எனது சிற்றறிவிற்கு எட்டியவாறு, பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருவிளையாடல்களைப் பற்றி (உனக்கு)ச் சொல்கிறேன், கேள். (36)

புகழுக்கும் புகழ் சேர்க்கும் பகவானின் திருவிளையாடல்களின் பெருமையைப் பற்றித் திரும்பத் திரும்பப் பேசுவதே, இறைவன் நமக்கு நாக்கு அளித்ததன் பெரும் பயன். படித்தறிந்த சான்றோர்கள் திருவாய் மலர்ந்தருளும், இறைவனது திருப்புகழ் அமுதத்தைச் செவியாரப் பருகுவதே செவி படைத்ததன் பயன் என்பதும் சான்றோர்களது திருவுள்ளம். (37)

அன்பனே விதுரா! ஆதியிலே தோன்றிய பிரும்மதேவர் ஆயிரம் வருட காலம் தவம் இயற்றியும், யோகப் பயிற்சி மேற்கொண்டும் இறைவனது மகிமைகளைத் தியானம் செய்தார். இருந்தும் அவரால் பகவானது பெருமைகளின் எல்லையைக் காண இயலவில்லை. (38)

பகவானது மாயையின் செயலை, அந்த பகவானே முழுவதுமாக அறிந்து கொள்ள முடியவில்லையெனில் மற்றவர்களைப் பற்றிக் கேட்பானேன்? அவரது மாயை, மாயாவிகளையும் மயக்குவது! (39)

வாக்கு—மனம்—அஹங்கார அதிஷ்டாதாவான ஸ்ரீருத்ரன், மற்ற இந்திரியங்களின் அதிஷ்டாதாவான தேவர்கள் என எல்லோரும் பகவானை அடைய இயலாது திரும்பியல்லவோ வந்தனர்! அவ்வாறான அந்த பகவானை வணங்குகிறேன். (40)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஏழாவது அத்தியாயம் — விதுரரது கேள்விகள்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இறைவன் தன் மாயா குணங்களாலேயே படைத்தல் முதலியனவற்றை விளையாட்டாகவே செய்கிறார் என்று மைத்திரேயர் கூறக் கேட்ட பேரறிஞரான வியாசர் மகன் விதுரர், அவரைத் தன் இனிய சொற்களால் மகிழச் செய்து, மேலும் கேட்கலானார். (1)

விதுரர் கேட்கிறார்—— மகரிஷியே! பகவானோ அறிவே வடிவானவர்; மாறுதலற்றவர்; குறைவே இல்லாத நிறைகுணத்தர்; ஆனாலும் குணமற்றவர். அவ்வாறான பகவானுக்குத் திருவிளையாடல் (லீலைகள்) காரணமாகவாவது செயல்களும் குணங்களும் எவ்வாறு பொருந்தும்? (2)

ஒரு குழந்தை விளையாடுகிறதென்றால் அதிலுள்ள ஆசை, விளையாட்டுப் பொருட்களைக் காண்பது மற்றும் மற்ற குழந்தைகளுடைய தூண்டுதல் — இந்த உந்துதல்களே காரணம். இறைவனோ சுபாவத்திலேயே மனநிம்மதி பெற்றவர்; தன்னிறைவு பெற்ற ஆத்மாராமன்; எதிலுமே ஒட்டாதவர். அவர் ஏன் திருவிளையாடல் புரிய எண்ணினார்? (3)

முக்குணங்கள் கொண்டதன் மாயையினால் இவ்வுலகைப் படைத்துக் காத்துத் தன்னுள் அடக்கிக் கொள்கிறார். (4)

இடம், காலம், சுற்றுச்சூழல், தன்னியல்பு, வேறு மற்ற காரணங்கள் என எதனாலும் பாதிக்கப்படாத ஞானமே வடிவெடுத்த பகவான் எவ்வாறு மாயையுடன் ஒன்றுபடுவார்? (5)

அனைத்துயிர்களின் உடலிலும் சாட்சியாக இருப்பவர் இந்த பகவான் ஒருவர்தானே! அந்த இறைவனுக்கு ஆனந்தத்தின் குறைவோ, கர்மங்களினால் துன்பமோ எவ்வாறு உண்டாகும்? (6)

அனைத்தும் அறிந்தவரே! இவ்வாறு அறியாமை கோட்டைக்குள் புகுந்து, என் மனம் ஊசலாடுகிறது; வருந்துகிறது. தாங்கள்தான் கருணைகூர்ந்து எனது ஐயத்தைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். (7)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பகவானுடைய தத்துவத்தைத் தெரிந்து கொள்ள பெருவிருப்பம் கொண்ட விதுரர் வேண்டவே, ‘யான், எனது’ என்னும் செருக்கற்ற மைத்திரேயர், பகவானை உள்ளத்தில் நினைத்து, தியானம் செய்து, புன்னகை பூத்தவராய் விதுரரைப் பார்த்துக் கூறலானார். (8)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— ஆன்மா அனைத்திற்கும் தலைவன். எதிலும் ஒட்டாது தனித்திருப்பவன். ஆனால், அந்த ஆன்மாவே பரிதாபப்படும்படி தளைக்கு ஆட்படுகிறது. உண்மையில் இது யுக்திக்கும் பொருந்தாததுதான். ஆனால், உண்மையில் இதுதான் இறைவனது மாயை. (9)

கனவு நிலையில் ஒருவன் தன் தலை வெட்டப்பட்டது போல் காண்கிறான். உண்மையில் அது இல்லை. ஏனெனில், அவன் தலைதான் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கிறதே! ஆனால், அறியாமையினால் அது உண்மைபோல் தோன்றுகிறது. (இவன் பதறி எழுந்து தவிக்கிறான், உடல் வியர்க்கிறது.) அதேபோல் இந்த ஜீவனுக்குத் தளை முதலியன இல்லாமலிருந்தும் அறியாமையினால் தளை இருப்பதுபோல் உணர்கிறான். (10)

நீரில் சந்திரனுடைய நிழல் (பிரதிபிம்பம்) தெரிகிறது. நீரில் அலை உண்டாகும்போது சந்திரனும் அசைவதுபோல் தெரிகிறது. உண்மையில் நீரில் சந்திரனுமில்லை; அதற்கு அசைவும் இல்லை. நீரைக் கொண்டு சந்திரனைப் பார்ப்பதால், நீரின் அசைவு சந்திரனுக்கும் இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. உண்மையில் ஆகாயத்திலுள்ள சந்திரனுக்கு இதனால் அசைவு ஏது? அதுபோல் இயற்கையில் ஜீவனுக்கு எந்த குணமும் இல்லாதிருந்தும், தேகத்தைக் கொண்டு அதனுள் உள்ள ஜீவனைக் காண்பதால் தேகத்தின் பொய்யான குணங்கள் ஜீவனிடம் உள்ளதாகத் தோன்றுகிறது. உண்மையில், ஆகாயத்திலுள்ள சந்திரனில் நீரின் அசைவால் ஏற்படும் அசைவு இல்லாதது போல், பரமாத்மாவிடம் இந்த தேக குணங்கள் இல்லை. (11)

உலகியல் பற்றுக்களைத் துறந்து அறநெறியைக் கடைப்பிடித்தொழுகுபவனுக்கு, பகவானுடைய அருளால் பெற்ற பக்தியோகத்தினால், இந்த மாயையின் தோற்றம் (ஆன்மாவல்லாத இவ்வுடலின் குணங்கள்) சிறிதுசிறிதாக இப்பிறவியிலேயே விலகும். (12)

ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருக்கும்போது கண் காண்கிறதில்லை; காது கேட்பதில்லை; மனம் சிந்திப்பதில்லை; அனைத்தும் ஓய்ந்துள்ளன. அதுபோல் அந்தர்யாமியான பகவானிடத்தில் பொறிகள் நிலைபெற்றதும், (அதாவது, பகவத் பக்தியில் ஆழ்ந்துவிட்டதும்,) ஜீவனின் விருப்பு, வெறுப்பு முதலிய தோஷங்கள் (துன்பங்கள்) முற்றிலுமாக அழிந்துவிடுகின்றன. (பகவான் சர்வசாட்சியாகையால் எதிலும் தொடர்பு கொள்வதில்லை. தேகத்தின் செயல்களாலும் பாதிக்கப்படுவதில்லை.) (13)

பகவான் முராரியின் கல்யாண குணங்களை வாயால் சொன்னால் போதும்; காதுகளினால் கேட்டாலும் போதும். அப்போதே அவனுடைய அனைத்துத் துன்பங்களும் போய்விடும். அவ்வாறிருக்க, அவனுடைய திருவடித்தாமரைகளின் மகரந்தத்தைச் சேவிக்க ஆசைகொண்டவன், துன்பங்கள் களைந்து பேரானந்த சுகம் அடைவதில் வியப்பென்ன? (பகவான் பெயரைக் கேட்பவனுக்கே துன்பம் அகலும். அப்படியிருக்கும்போது, நமது இதயத்தில் பகவானுடைய திருவடித்துகளைச் சேவிக்கும் பிரேமை தோன்றிவருமேயானால், பின், அதைப் பற்றி என்ன சொல்ல? நிச்சயமாக, அவன் பாவங்கள் தொலையவே செய்யும்.) (14)

விதுரர் கூறுகிறார்—— பிரபுவே! தாங்கள் அனைத்தும் அறிந்தவர். தங்களது தத்துவ விளக்கம் என்னும் கத்தியால் எனது ஐயங்கள் நன்கு வெட்டப்பட்டு அழிந்தன. பகவான் சுதந்திரன் (ஆண்டான்), ஜீவன் பரதந்திரன் (அடிமை) என்பதை இப்பொழுது என் மனம் நன்கு புரிந்து கொண்டது. (15)

அறிஞரே! ஜீவனிடம் தோன்றுவதாகக் கூறிய அனைத்துத் துன்பங்களும் உண்மையில் பகவானது மாயையின் செயலே. அவை பொய்யானவை; ஆதாரமற்றவை. ஏனெனில், இவ்வுலகின் மூலகாரணமே மாயையைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை என்று தாங்கள் கூறியன அனைத்தும் அப்படியேதான். (16)

இவ்வுலகில் இருவர்தான் உண்மையில் சுகபுருஷர்கள். ஒருவன், ஒன்றுமே அறியாத முழு மூடன். மற்றொருவன், பிரகிருதிக்கு அப்பாற்பட்ட புத்திக்கு எட்டாத பகவானது உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறிந்தவன். (மூடனுக்குச் சந்தேகம் இல்லை. ஞானிக்கோ துன்பமில்லை. ஆகவே, இருவரும் சுகபுருஷர்கள்.) இவ்விருவருக்கும் இடைப்பட்டவன் ஐயங்களே உருவெடுத்தவன். உலகியல் துன்பங்களைக் கண்டு உலகை விட்டுவிட நினைத்தாலும், ஆத்மானந்த அனுபவமின்மையால் விடமுடியாதவன்தான் துன்பங்களை அனுபவிப்பவன். (17)

பகவானே! தங்களது திருவருளால் எனக்கு உண்மை புரிந்தது. அதாவது, ஆன்மாவல்லாத இப்பிரபஞ்சம் கண்களுக்குப் புலனானாலும், உண்மையில் அது இல்லைதான்; வெறும் தோற்றமே. இப்பொழுது தங்களது திருவடிச்சேவையின் பாக்கியத்தால் அந்தப் பொய்த் தோற்றத்தையும் போக்கிக் கொள்வேன். (18)

மகான்களாகிய தங்களுடைய பாதசேவையால் என்றென்றும் நிலவும் பகவான் மதுசூதனனது திருவடிக் கமலங்களில் அசைக்க முடியாத ஆழ்ந்த பக்தியும், மகிழ்ச்சியின் பெருக்கமும் தோன்றுகிறது. இது பிறப்பு—இறப்பு என்னும் சம்சாரத் துக்கத்தை அடியோடு களைவதன்றோ! (19)

தங்களைப் போன்ற பகவத் பக்தர்களே பகவானை அடைவதற்கான உண்மையான உயிருள்ள வழிகாட்டிகள். அந்த பக்தர்களிடையேதான் (சத்சங்கத்தில்தான்) தேவதேவரான இறைவனது புகழ் பாடப்படுகின்றது. அற்ப புண்ணியம் செய்தவனுக்குச் சத்சங்கம் கிடைக்காதன்றோ? சத்சங்கம் (நல்லோரிணக்கம்) பெறாதவன் புண்ணியம் செய்யாதவன். (20)

முதலில் மஹத் தத்துவம், பின் அதன் விகாரங்கள் என்று முறையாகப் படைத்த இறைவன், அவைகளிலிருந்து விராட் புருஷனைப் படைத்து, அவனுள் தான் உட்புகுந்தார் என்று தாங்கள் கூறினீர்கள். (21)

ஆயிரக்கணக்கான பாதங்கள், துடைகள், கைகளைக் கொண்ட அந்த விராட் புருஷனை வேதங்கள் ‘புராண புருஷன்’ என்றழைக்கின்றன. அவரிடம்தான் இந்த அனைத்து உலகங்களும் ஒன்றோடொன்று மோதாமல் இடைவெளியுடன் இருக்கின்றன. (22)

அந்த விராட் புருஷனிடம் வீர்யம், மனோபலம், தேகபலம் என்கிற மூன்றுவித சக்திகளுடன் பத்து பிராணன்களும் தோன்றின. அதில்தான் இந்திரியங்களும், அதன் சக்திகளும், அதன் தேவதைகளும் உண்டாயின. அதிலிருந்துதான் நான்கு வருணங்களும் தோன்றின. அந்த விராட் புருஷனிடமிருந்து தோன்றிய பற்பலவிதமான உருவங்கள், குணங்கள் கொண்ட ஜீவர்கள், இவ்வுலகம் முழுவதும் நிறைந்து, தங்களது மகன்கள், பேரன்கள், கொள்ளுப்பேரன்கள் மற்றும் தங்களது கோத்திரத்தில் பிறந்தவர்களுடன் எவ்வாறு வாழ்ந்தார்கள்? முதலிய அனைத்துப் பெருமைகளையும் எங்களுக்குக் கூறவேண்டுகிறேன். (23—24)

பிரஜாபதிகளுக்குப் பிதாவான பிரும்மதேவர் எந்தெந்தப் பிரஜாபதிகளைப் படைத்தார்? எந்தெந்த ஸர்கங்களையும், அதன் பிரிவுகளையும், மன்வந்தரங்களின் அதிபதிகளையும், பதினான்கு மனுக்களையும் படைத்தார்? அவைகளை எந்த வரிசையில் படைத்தார்? (25)

மித்திரையின் குமாரராகிய மைத்திரேயரே! அந்த மனுக்களின் வம்சாவளி, அதில் வந்தோர்களின் சரித்திரங்கள், பூமிக்கு மேலும் கீழும் உள்ள உலகங்கள், இந்தப் பூவுலகம் ஆகியவற்றின் அமைப்பு, அளவு ஆகியன பற்றியும்; விலங்கினங்கள், மனிதர்கள், தேவர்கள், ஊர்வன, பறப்பன மற்றும் கர்ப்பத்தில் தோன்றியன, முட்டையில் தோன்றியன, வியர்வையில் தோன்றியன, பூமியைப் பிளந்து கொண்டு தோன்றும் மரம்—செடி—கொடிகள் ஆகியவைகளின் தோற்றம், வேறுபாடு முதலியன பற்றியும் எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். (26—27)

மேலும், இந்த அண்டத்தின் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய முத்தொழில்களை ஆற்றுவதற்கு, சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களையும் பிரதானமாகக் கொண்டு, பிரும்மதேவர், விஷ்ணு, ருத்ரன் என்கிற திருமேனிகளையும் பெயர்களையும் கொண்டு, ஒரே திருமேனியுடன் காட்சியளிக்கும் பகவான் ஸ்ரீநிவாசனுடைய திருவிளையாடல்களின் பெருமைகள் பற்றிக் கூறுவீராக! (28)

ரூபம் (புறத்தோற்றம்), ஆசாரம் (ஒழுக்கம்), இயல்பு ஆகியவற்றை அடித்தளமாகக் கொண்ட நான்கு வருணங்களின் பிரிவுகள், நான்கு ஆசிரமங்களின் பிரிவுகள், மகரிஷிகளின் பிறப்பு—செயல்கள்—வேதங்களின் பிரிவுகள், வேள்விகளின் விளக்கங்கள், யோகமார்க்கம், ஞானமார்க்கம் மற்றும் அதற்கு சாதனமான வேதாந்த சாஸ்திரங்கள், பகவானால் உபதேசிக்கப்பட்ட நாரத பாஞ்சராத்திரம் முதலிய ஆகம தந்திர நூல்கள், வேதநெறி தவறிய பலதரப்பட்ட நாத்திக நெறியின் மாறுபாடுகள், ஜாதிக்கலப்பால் நிகழும் பிறவிகள், அவர்களது ஆசாரங்கள், பற்பல குணம்—செயல்களால் ஜீவன் தன் மரணத்திற்குப் பின் அடையும் கதிகள் எத்தனை வகைகள், எவ்வாறான வகைகள்? ஆகிய அனைத்தையும் பற்றியும் விளக்கமாகக் கூற வேண்டுகிறேன். (29—31)

அந்தணப் பெரியோரே! அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பாடின்றிப் பெறும் வழிகள், வியாபாரம், அரச நெறி, சாஸ்திரங்கள் ஓதலும் கேட்டலுமான முறைகள், தென்புலத்தார் கடன் (பித்ருக்களின் சிராத்த) விதிமுறைகள், பித்ருகணங்களின் படைப்பு, சூரியன் முதலிய கிரகங்கள் (கோள்கள்), அசுவினி முதலிய நட்சத்திரங்கள், தாரைகளின் கணங்கள், காலம் ஆகியவற்றின் போக்கை அளவிடும் ஜோதிர் மண்டலங்கள் முதலியன பற்றியும் கூறவேண்டும். (32—33)

தானம், தவம், வேள்விகள், குளம்—கிணறுகள் வெட்டும் பூர்த்த தர்மம் முதலியனவற்றினால் என்ன பயன்? வேற்று நாடுகளில் வசிப்போன் மேற்கொள்ள வேண்டிய தர்மங்கள், ஆபத்து காலத்தில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நெறிமுறைகள் என்ன? (34)

குற்றமற்றவரே! அறநெறிகளின் ஆணிவேரான பகவான் ஜனார்த்தனன், எந்த நெறிகளைக் கடைப்பிடிப்பதால் மகிழ்ச்சியடைவார்? அவர் யாருக்கு, எவ்வகைத்தானவருக்கு அருள்புரிவார்? என்பதையும் கூறவேண்டும். (35)

அந்தணப் பெரியோரே! எளியேனைப் போன்றார்க்கு எதனையும் கேட்கத் தெரியாது. ஆசிரியரும் தந்தையும் எளியோரிடம் கருணையுள்ளம் கொண்டவர்கள். ஆகவே, தம்மையண்டிய சீடர்களுக்கும் புத்திரர்களுக்கும், அவர்கள் கேட்காமலேயே அவர்களுக்கான நன்மை பயக்கும் அறநெறிகளைத் தானாக முன்வந்து கூறுவார்களன்றோ! (36)

பகவானே! மஹத் முதலிய தத்துவங்களின் பிரளயம் (மறைவு) எத்தனை விதம்? பகவான் யோக நித்திரையில் இருக்கும்போது, அந்த தத்துவங்களில் எவையெவை அவருக்குச் சேவை புரிகின்றன? எவையெவை அவரோடு ஒன்றுபடுகின்றன? (அவருள் ஒடுங்குகின்றன.) (37)

ஜீவனுடைய இயல்பு (தத்துவம்) என்ன? பகவானது ஸ்வரூபம் என்ன? உபநிடதங்களில் கூறப்பட்ட ஞானம் என்ன? குரு, சீடன் — இவர்களுக்கு இடையே ஒருவருக்கொருவர் பெறும் பயன் என்ன? (38)

தூய்மையானவரே! உபநிடதங்களில் கூறப்பட்ட அந்த ஞானத்தைப் பெற அறிஞர்கள் எந்தெந்த நெறிமுறைகளைக் கூறியுள்ளனர்? ஏனெனில் ஞானம், பக்தி, வைராக்கியம் ஆகியவற்றை ஒருவன் தனக்குத்தானே பெறவியலாதன்றோ? (39)

அறிஞரே! மாயைக்காட்பட்டு நான் அறிவற்றவனாக இருக்கிறேன். தாங்களோ எனது இன்ப—துன்பங்களைப் பற்றிச் சிந்திப்பவர். எனவே, பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருவிளையாடல்களின் அறிவு பெற விரும்பிய நான் கேட்கும் வினாக்களுக்குத் தயைபுரிந்து விடையருள வேண்டுகிறேன். (40)

குற்றமற்றவரே! வேதமோதுதல், வேள்விகள் புரிதல், தான—தவங்கள் ஆகிய எவையும் ஒரு ஜீவனது ஜனன—மரண பயத்தைப் போக்க வல்லனவன்று. பகவானது உண்மை நிலையினைப் பெரியோர்கள் வாயிலாகக் கேட்டுணரும் அறிவொன்றே அச்சத்தைப் போக்கவல்லது. முன்னதைவிட இது பதினாறு மடங்கு உயர்ந்ததன்றோ! (41)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! குருகுல திலகமான விதுரர் பகவானைப் பற்றிய புராண விஷயங்களைக் கேட்கவே, தான் இறைவனைப் பற்றி எடுத்துரைக்க வாய்ப்பு நேர்ந்தமை குறித்து மகிழ்ந்த மைத்திரேயர், புன்னகை பூத்தவண்ணம் பதில் கூறத் தொடங்கினார். (42)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் ஏழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எட்டாவது அத்தியாயம் — பிரும்மதேவர் தோன்றினார்!

மைத்திரேய மகரிஷி கூறுகிறார்—— பகவத் பக்தர்களில் உயர்ந்தவரும் லோகபாலருமான யமதர்மராஜனே தாங்கள். தங்கள் பிறப்பால் இந்த புரு வம்சமே சான்றோர்கள் கொண்டாடும் பெருமை பெற்றது. எவராலும் வெற்றி கொள்ள இயலாத பகவானது புகழ் மாலையைத் தாங்கள் ஒவ்வொரு நொடியும், ஏன், எப்போதுமே இடைவிடாது புதிதுபுதிதாகச் செய்கிறீர்கள்? (பகவானது புகழைப் பாடியவண்ணமே இருக்கிறார் என்பது கருத்து.) (1)

உலகில் மக்கள் அற்ப சுகத்திற்கு ஆசைப்பட்டு, ஏதாவது ஒரு செயலைச் செய்து, அதனால் பெரிய துன்பத்தை அடைகின்றனர். அந்தத் துன்பம் நீங்கவே, நான் இப்போது ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தைக் கூறுகிறேன். இது பகவான் ஸங்கர்ஷண மூர்த்தியே ஸநகாதி முனிவர்களுக்குத் தானாகக் கூறியது. (2)

குறைவற்ற அறிவு வடிவான ஸங்கர்ஷண பகவான் பாதாள உலகில் இருப்பவர். அவர்தான் முதலில் தோன்றியவர். பிரும்ம தத்துவத்தை அறிய ஆவல் கொண்ட ஸநத்குமாரர் முதலிய மகரிஷிகள், அவரிடம் சென்று வினவினார்கள். (3)

அச்சமயம் ஸங்கர்ஷணனாகிய ஆதிசேஷ பகவான், தனக்கு ஆதாரமானவரும் வாசுதேவன் என வேதங்களால் புகழப்படுபவருமான அந்த பரமாத்மாவை மானசிகமாகப் பூஜித்துக் கொண்டிருந்தார். தாமரை மொட்டு போன்ற அவரது திருக்கண்கள் மூடியிருந்தன. ஸநகாதிகள் கேள்விகள் கேட்டதும் அவர்களை மகிழ்விக்க, கண்களைச் சற்றே திறந்து பார்த்தார். (4)

கங்கை நதி, பிரும்மலோகத்திலிருந்து பூவுலகைக் கடந்து பாதாளம் வரை பாய்கிறது. ஸநகாதிகள் பிரும்மலோகத்திலிருந்து பாதாளம் வரும்போது அந்நன்னீரில் நீராடி வந்ததால், அவர்களது சடைமுடிகளிலிருந்து நீர்சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. அவ்வாறான தங்கள் சடைமுடிகள் ஸங்கர்ஷண மூர்த்தியின் திருவடிகளைத் தாங்கி நிற்கும் தாமரைமீது படுமாறு விழுந்து வணங்கினார்கள். நாகலோகத்துக் கன்னியர்கள் தங்களுக்கு நல்ல கணவர்கள் வாய்க்க வேண்டி பற்பல காணிக்கைப் பொருட்களைக் கையிலேந்தி, அன்பொழுக அவரைப் பூசிக்கின்றனர். (5)

ஸநகாதி மகரிஷிகள் அவரது திருவிளையாடல் பெருமையை அறிந்தவர்கள்; அவர்கள் காதலாகிக் கசிந்து கண்ணீர் மல்கி, அவரது பெருமைகளைப் பாடினர். ஆதிசேஷனுடைய ஆயிரம் படங்களிலும் உள்ள ஆயிரம் கிரீடங்களில் பதிக்கப்பட்டுள்ள மணிகள் ஒளி வீசுகின்றன. (6)

விதுரரே! ஸங்கர்ஷண மூர்த்தியான பகவான், முற்றுந்துறந்த முனிவரான ஸநத்குமாரருக்கு ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கூறினார் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. இதை ஸநத்குமாரர், பன்முறை வேண்டி நின்ற பிரும்மசரிய விரதம் பூண்ட ஸாங்கியாயன முனிவருக்குக் கூறினார். (7)

பரமஹம்ச தர்மத்தை (துறவு நிலையை) அனுஷ்டிப்பதில் தலைசிறந்த ஸாங்கியாயனருக்கு, பகவானது திருவிளையாடல்கள் பற்றிக் கூறவேண்டும் என்கிற விருப்பம் தோன்றியபோது, தனது சிறந்த சீடரும், எங்களது குருவுமாகிய பராசர மகரிஷிக்கும், பின் பிருஹஸ்பதி பகவானுக்கும் இந்த பாகவதத்தைக் கூறினார். (8)

புலஸ்திய முனிவர் பரிந்து கூற, கருணையே வடிவான பராசர மகரிஷி புராணங்களுள் முதன்மையான இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை எனக்கு உபதேசித்தார். குழந்தாய் விதுரா! நீ மிகவும் சிரத்தை கொண்டவன்; பக்தியும் வினயமும் உடையவன். ஆகவே, அதை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். (9)

படைப்பு தொடங்குவதற்கு முன் இந்தப் பிரபஞ்சமே நீரில் ஆழ்ந்திருந்தது. அப்போது ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஒருவரே, தன் ஞான சக்திகளுக்கு எவ்விதக் குறைவுமின்றி, பரிபூரண ஞானஸ்வரூபராக ஆத்மானந்தத்திலேயே லயித்து, வேறு எந்தவொரு செயலுமின்றி, ஆதிசேஷனாகிய படுக்கையில் கண்களை மூடியவண்ணம் யோகத்துயில் கொண்டிருந்தார். (10)

தீயின் எரிக்கும் திறன் கட்டை முழுவதும் பரவியிருந்தாலும், அது வெளித்தோன்றாமல் மறைந்திருப்பது போல், பகவானும் அனைத்து ஜீவராசிகளின் சூட்சுமச் சரீரத்தைத் தன்னுள் அடக்கிக் கொண்டு, தன் வாஸஸ்தலமாகிய நீரில் சயனித்துக் கொண்டிருந்தார். படைப்பு தொழில் தொடங்கும் முன், மறுபடியும் அனைத்தையும் விழிக்கச் செய்ய, தனது காலசக்தியை மட்டும் விழித்திருக்கச் செய்தார். (11)

இவ்வாறு பகவான் ஆயிரம் சதுர்யுகங்கள் தனது ஸ்வரூபமான சித்சக்தியுடன் நீரில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, தன்னாலேயே தூண்டப்பட்ட காலசக்தி அனைத்து ஜீவர்களையும் அவரவரது செயற்பாடுகளைச் செய்ய முடுக்கிவிட்டது. அப்போது பகவான், தனது உடலிலேயே பொதிந்து கிடக்கும் உலகங்கள் அனைத்தையும் கண்டார். (12)

பகவானுடைய திருமேனியிலேயே புதையுண்டு கிடந்த பூதச் சூட்சுமங்களில் (லிங்கச் சரீரங்களில்) அவரது திருக்கண்ணோக்கு விழவே, அந்த பூதச் சூட்சுமங்கள் காலசக்தியால் ரஜோ குணத்தை அடைந்து, உலகின் படைப்பைத் தோற்றுவிக்க, பகவானது தொப்புளிலிருந்து வெளிவந்தது. (13)

ஜீவர்களின் கர்ம சக்தியை விழிப்புறச் செய்யும் காலசக்தி (பூதச்சூட்சுமம்), பகவான் விஷ்ணுவையே அச்சாணியாக உடையது. அது பகவானது தொப்புளிலிருந்து ஒரு தாமரை மலர் வடிவாக வெளிவந்தது. சூரியனை ஒத்த அதனுடைய ஒளி, நாற்புறமும் சூழ்ந்துள்ள பிரளய ஜலத்தை ஒளிரச் செய்தது. (14)

விதுரரே! அனைத்து குணங்களையும் வெளிப்படுத்தி ஒளிரச் செய்யும் அனைத்து உலகங்களும் ஒன்றுசேர வடிவெடுத்த அந்தத் தாமரையில் பகவான் விஷ்ணு அந்தர்யாமியாக உள்நுழைந்தார். அப்பொழுது அந்தத் தாமரை மலரில் இருந்து, பிறர் எவரையும் அண்டி வேதாத்யயனம் செய்யாமல் தனக்குத்தானே அனைத்து வேதங்களையும் உணர்ந்த பிரும்மதேவர் தோன்றினார். அவரை உலகம் அனைத்தும் ஸ்வயம்பூ (தான்தோன்றி) என்றழைக்கிறது. (15)

அந்தத் தாமரை மலரின் நடுவில் அமர்ந்திருந்த பிரும்மதேவர், தன்னைச் சுற்றி உலகங்கள் ஏதுமின்றி எங்கும் நீர் மட்டும் இருப்பதைக் கண்டு, தன் கழுத்தை நிமிர்த்தி, நான்கு பக்கங்களிலும் நோக்கவே, நாற்புறங்களிலும் அவருக்கு முகங்கள் தோன்றின. (16)

அப்பொழுது ஊழிக்கால காற்றினால் அந்தத் தாமரை மலர் இங்குமங்கும் அசையவே, அதில் அமர்ந்திருந்த பிரும்மதேவர் தன்னைப் பற்றியோ, உலக தத்துவ உருவமான அந்தத் தாமரை மலரைப் பற்றியோ ஏதுமறிந்து கொள்ள இயலவில்லை. (17)

இந்தத் தாமரை மலரின் மத்தியில் அமர்ந்துள்ள நான் யார்? எந்தவோர் ஆதாரமுமின்றி இந்தத் தாமரை மலர் நீரின் நடுவில் எவ்வாறு தோன்றியது? இதற்கடியில் இதன் ஆதாரமாக ஏதாவதொன்று இருக்கத்தானே வேண்டும். அது எது? என்றவாறு யோசனை செய்தார். (18)

இவ்வாறு சிந்தனை செய்த பிரும்மதேவர், நான்கு புறங்களில் நோக்கியும் ஏதும் காணாது, அந்தத் தாமரைத் தண்டின் உள்நாளம் வழியே கீழ்நோக்கிச் சென்று, நீரின் அடிமட்டத்தை அடைந்தார். இவ்வாறு முயன்று தேடியும், அதன் ஆதாரத்தைக் காண இயலவில்லை. (19)

விதுரரே! எல்லையற்ற இருளில் பிரும்மதேவர், தன் தோற்றத்திற்குக் காரணமான இடத்தைத் தேடித்தேடியலைந்து வெகுகாலம் கடந்துவிட்டது. அனைத்துப் பிராணிகளின் ஆயுள்காலத்தைக் கணக்கிட்டு அழிக்கும் காலம்தான், பகவானது ஆயுதமான காலச்சக்கரம். இதுதானே அனைவருக்கும் பயத்தை அளிப்பது? (20)

தன் முயற்சி வீணானது கண்ட பிரும்மதேவர், அங்கிருந்து திரும்பவும் தனது இடத்திற்கே வந்தமர்ந்து, மூச்சையும் மனத்தையும் முறைப்படி அடக்கித் தியான சமாதியில் மூழ்கினார். (21)

பிரும்மதேவர் (தேவர்கள் காலக்கணக்கில்) நூறு ஆண்டுகள் தீவிரமான தியான சமாதியிலிருந்த போது, அவருக்கு ஞானம் உதயமாயிற்று. முன்பு தான் தேடிக் காணாதது, இப்போது தன்னிதயத்தில் ஒளிருவதாக உணர்ந்தார். (22)

அந்த ஊழிநீரில் தாமரைத்தண்டு போன்று வெளுத்த பெருத்த திருமேனியுடைய ஆதிசேஷப் படுக்கையில் தனித்த ஒருவராகப் படுத்திருக்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணனைக் கண்டார். ஆதிசேஷனின் பதினாயிரம் பணாமுடிகளும் பகவானுக்குக் குடை பிடித்தது போன்றிருந்தன. அதன் முடிகளில் விளங்கும் நாகரத்தினங்கள் நாற்புறமும் உள்ள இருளை நீக்கி, எங்கும் ஒளிமயமாக்கின. (23)

ஸ்ரீமந்நாராயணனது நீருண்டமேகம் போன்ற திருமேனி மரகதமலையின் ஒளியை மங்கச் செய்வதாக இருந்தது. இடுப்பில் விளங்கும் பொன்னாடை, மாலை நேர சூரிய கிரணங்களைத் தாங்கி நிற்கும் மேகங்களைப் போன்றிருந்தது. தலையில் விளங்கும் கிரீடம், மரகதமலையின் பொற்சிகரங்கள் போன்றிருந்தது. அவரது திருமார்பில் விளங்கும் வனமாலையோ மரகதமலையில் உள்ள செடி—கொடிகள், மூலிகைகள், அருவிகள், இரத்தினங்களின் அழகை விஞ்சுவதாக இருந்தது. அவரது தோள்கள் அங்குள்ள மூங்கில்களையும், துடைகள் மரங்களின் அழகையும் உறுதியையும் விஞ்சுவதாக இருந்தன! (24)

மூன்று உலகங்களையும் தன்னுள் கொண்ட ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருமேனி நீள—அகலங்களில் ஒப்புயர்வற்று விளங்கியது; திருமேனியெங்கும் அணிகலன்கள்; அரையிலே பீதாம்பரம். ஆடை—ஆபரணங்களால் இவருக்கு அழகு சேரவில்லை. ஆனால், இவரது திருமேனியாலே அவைகட்குத்தான் அழகு. (25)

தங்கள் விருப்பங்கள் நிறைவேற வேண்டி பலப்பல வழிகளில் தொழுதேத்தும் பக்தர்கள் காண வேண்டி, தன் திருவடிகளைச் சற்றே உயர்த்தி வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார், அவர். தாமரை மலர் போன்ற அத்திருவடிகள், அன்பர்கள் வேண்டுவதை வேண்டியவாறு அளிப்பதன்றோ! தாமரை இதழ் போன்ற மெல்லிய விரல் நகங்களின் அழகு நிலவையும் வெட்கமுறச் செய்தது. (26)

உயர்ந்த அழகான மூக்கு, வில் போல் வளைந்த புருவங்கள், காதுகளில் அழகு மிளிரும் மகர குண்டலங்கள், கோவைப்பழம் போன்று சிவந்த உதடுகள், அடியார்களின் துன்பந்துடைக்கும் புன்னகை — இவ்வாறான திருமுகமண்டலத்தால் தனது அடியார்களை மகிழ்வுறச் செய்கிறார். (27)

குழந்தாய்! அவரது இடுப்பில் கதம்ப மலரின் கேசரங்கள் போன்ற மஞ்சள் நிறப் பொன்னாடையும், அதன் மேல் அரைஞாண்; மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்கிற மரு; கழுத்திலே விலைமதிக்க முடியாத முத்துச்சரங்கள். என்னே அழகு! (28)

(பகவானை ஒரு சந்தன மரமாக உருவகப்படுத்தினார்.) பதினான்கு உலகங்களையும் தன்னுள் கொண்ட இறைவனது அந்தத் திருமேனி, ஓர் ஒப்புயர்வற்ற சந்தன மரம். நவரத்தினங்கள் பதித்த தோள்வளைகள் அணிந்த அவரது திருக்கைகள், அந்த மரத்தின் கிளைகள். மரத்தின் ஆணிவேர் வெளித் தோன்றாதது. ஏனெனில், அவர் அடிமுடி அறியவொண்ணதவரன்றோ? சந்தன மரத்தைச் சுற்றி நிற்கும் பாம்புகள் போல, அவரது கழுத்தை ஆதிசேஷனது பணாமுடிகள் சுற்றியிருந்தன. (29)

(பகவானை ஒரு மலைக்கு ஒப்பிடுகிறார்.) பகவான் நாற்புறமும் ஜலத்தால் சூழப்பட்ட கடலின் நடுவில் விளங்கும் மலை போன்று காட்சியளிக்கிறார். பகவானோ அசையும்—அசையாப் பொருள்களான ஸ்தாவர ஜங்கமங்களுக்கு இருப்பிடம். மலையில் அசையும் விலங்குகளும், அசையா மரங்களும் உள்ளனவே! பகவானோ, அரவரசனான ஆதிசேஷனை விட்டுப் பிரியாதவர். மலைகளோ அரவங்களின் குடியிருப்பு. ஆதிசேஷனது தலையிலுள்ள ஆயிரம் பணாமுடிகளும் மலையின் ஆயிரம் பொன்மயமான கொடுமுடிகள். பகவானது திருமேனியிலே கௌஸ்துப இரத்தினம்; மலையோ இரத்தினங்களின் குடியிருப்பு. (30)

பகவானுடைய கழுத்திலே வனமாலை. வேதங்கள் பகவானைத் துதிப்பதுபோல் வனமாலையில் மொய்க்கும் வண்டுகள் இனிது ரீங்காரம் செய்து பாடுகின்றன. ஆகவே, வனமாலை அவரது திருப்புகழுக்கு இருப்பிடம். மூவுலகங்களிலும் தடையின்றிச் சுற்றித் திரியும் சுதர்சன சக்கரம் முதலிய ஆயுதங்கள் பகவானின் திருக்கரங்களில் விளங்குவதால், சூரியன், சந்திரன், அக்னி, வாயு முதலியவர்கள்கூட, அவரை நெருங்க இயலாது தவிக்கிறார்கள். (பகவான் எவராலும் வெல்ல முடியாதவர்.) (31)

அப்பொழுது உலகத்தைப் படைக்க விரும்பிய பிரும்மதேவர், பகவானது தொப்புள் கொடியிலிருந்து தோன்றிய அந்தத் தாமரை மலர், நாற்புறமும் சூழ்ந்து நிற்கும் பிரளயகால ஜலம், ஆகாயம், வாயு மற்றும் தான் — இந்த ஐந்தைத் தவிர மற்ற எதையும் காணவில்லை. (32)

இப்பொழுது பிரும்மதேவர் ரஜோகுணம் நிரம்பியவராக இருந்ததால் உலகைப் படைக்க விரும்பினார். உலகைப் படைக்கக் காரணமாக விளங்கும் இந்த ஐந்தை மட்டுமே கண்ட பிரும்மதேவர், இவற்றில் எதைக் கொண்டு படைப்பைத் தொடங்குவது என்பது புரியாது, தன் தோற்றத்திற்குக் காரணமான பகவானை ஒன்றுபட்ட மனத்துடன் துதிக்கத் தொடங்கினார். இறைவனது திருவிளையாடல்களை யாரே அறிவர்! (33)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் எட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் — பிரும்மதேவர் பகவானைத் துதித்தல்

பிரும்மதேவர் துதிக்கிறார்—— “இறைவா! பல காலம் உபாசித்ததன் பயனாக, இன்றுதான் நான் தங்களை (ஓரளவு) தெரிந்து கொண்டேன். உடல் பெற்றவர்களும் தங்களுடைய உண்மை தத்துவத்தை அறிந்து கொள்ளவில்லையே! என்பதுதான் மிகவும் வருந்துதற்குரியது. எம்பெருமானே! தங்களைத் தவிர வேறு எந்தவொரு பொருளுமில்லை என்பது உண்மைதான். வேறு ஏதாவது ஒருபொருள் உள்ளதாகத் தோன்றினாலும், அதுவும் பொய்தான். ஏனெனில், மாயையில் தோன்றும் குணங்களின் ஏற்றத்தாழ்வினால், தாங்கள் ஒருவரே பலப்பல உருவமுடையவராகத் தோற்றமளிக்கிறீர்கள். (1)

இறைவா! தங்களுடைய சித்சக்தி (ஞானம்) என்றுமே சுடர்விட்டு ஒளிர்வதால் அஞ்ஞானம் தங்களிடம் நெருங்க இயலாது. என்னைத் தொப்புள் கொடியிலே தோற்றுவித்த தங்களது சுத்த சத்துவமான திருமேனி, நூற்றுக்கணக்கான அவதாரங்களைத் தோற்றுவிக்கும் மூலகாரணமான விதை. சாதுக்களுக்கு அருள்புரியவே முதன்முதலில் தாங்கள் இந்தத் திருமேனியைத் தோற்றுவித்துள்ளீர்கள். (2)

பரமனே! தங்களுடைய மறைக்க இயலாத ஒளியுடைய இந்த ஸ்வரூபம் பேதமற்றது; ஆனந்தமே வடிவானது. எனது இந்தத் திருமேனியிலிருந்து அது வேறானது அல்ல என்பது எனது முடிவு. பஞ்சபூதங்கள், ஐந்து பொறிகள், மனம் ஆகியவற்றைக் கொண்டு, தாங்கள் ஒரே வடிவம் தாங்கி விளங்குகிறீர்கள். ஆகவே நான், படைக்கும் கடவுளாக இருப்பினும், அகிலத்தையும் கடந்து நிற்கும் தங்களது இந்த ஒப்புயர்வற்ற திருமேனியைச் சரணமடைகிறேன். (3)

இறைவா! அகில உலகங்களுக்கும் நன்மையே செய்பவர் தாங்கள். தங்களையே உபாசிக்கும் எங்களுக்கு நன்மை புரிவதற்கென்றே தியானயோகத்தில் காண்பிக்கப்பட்ட அதே திருமேனிதான் இது. அவ்வாறான தங்களையும் சிலர் இல்லை என்கிறார்களே! பொய்யான போகத்தில் ஆசை கொண்ட அவர்கள் நரகத்தைத்தானே அடைவர். பாவம்! ஆனால், அந்த ஆனந்தமான இந்தத் திருமேனியை நான் பன்முறை வணங்குகிறேன். (4)

வேதங்கள் தங்களை ஒலி வடிவில் புகழ்ந்து பாடுகின்றன. அவ்வொலி காற்றில் கலந்து, அந்தக் காற்று தங்களுடைய திருவடித்தாமரைகளின் மகரந்த வாசனையை எங்கும் பரப்புகிறது. வேதவொலியைக் காதுகளால் பருகி, அவ்வொலி கலந்த காற்றை எவன் மூக்கினால் முகர்ந்து திளைக்கிறானோ, அவனுக்குத் தங்களது ‘சரணாம்புஜபக்தி’ ஏற்படுகிறது. அதனால் அவன், தங்கள் சரணங்களைக் கெட்டியாகப் பற்றிக் கொள்கிறான். தாங்களும் அந்த பக்தனது இதயகமலத்தைவிட்டு அகல்வதில்லை. (5)

அகில உலகங்களுக்கும் அபயமளிக்கும் தங்கள் சரணாரவிந்தங்களை அண்டி நிற்காத வரையில் மனிதனுக்குப் பணம், வீடு, மனைவி—மக்கள் — இவர்களைக் காக்கவேண்டுமே என்ற பயம். அவற்றிற்குத் துன்பம்நேரின் அதனால் துக்கம். அவை போய்விட்டால் வருத்தம். போனதைத் திரும்பப் பெற ஆசை. அதனால் ஏற்படும் அவமானம். அதைப் பொறுத்துக் கொண்டாலும் இன்னும் பெறவேண்டுமென்கிற பேராசை. பிரயாசைப்பட்டு அடையப்பட்டால், அதில் ‘நான், எனது’ என்கிற பயத்திற்குக் காரணமான வீண் அபிமானம் எல்லாம் உண்டாகிறது. (6)

தங்கள் திருக்கல்யாண குணலீலா, சிரவணம், கீர்த்தனம் முதலியன எல்லாவிதமான அமங்களங்களையும் நீக்கவல்லது. ஆனால், துரதிருஷ்டவசமாக மனிதன், தன்னுடைய புத்திகெட்டு, பேராசைக்காட்பட்ட மனத்துடன் அற்ப சுகங்களான உலகியல் விஷயங்களில் ஈடுபாடு கொண்டு, தனது பொறிகளை அடக்காது பரிதாபமாகப் பாவச் செயல்களைப் புரிகிறான். (7)

உலகளந்த அச்சுதா! பசி, தாகம், வாதம், பித்தம், கபம், குளிர், உஷ்ணம், காற்று, மழை — இவைகளாலும், பேராசை, காமத்தீ, அடக்கவியலாத கோபம் — இவைகளாலும் பீடிக்கப்பட்டுத் துன்புறும் இவர்களைக் கண்டு, என் மனம் மிகவும் வருந்துகிறது. (8)

இறைவா! மனிதன் ஐம்பொறிகள், அதற்குரிய உலகியல் இன்பங்கள் உருவகமான மாயையின் பிடியில் சிக்கித் தன்னை உன்னிலும் வேறாக நினைக்கும் வரை, அவனுக்கு இந்த உலகியல் சுழற்சியிலிருந்து (பிறப்பிறப்பிலிருந்து) விடுதலை கிடையாது. உண்மையில் பிறப்பு—இறப்பு என்பது மெய்யல்ல, பொய்தான். என்றாலும் கர்மவினைப்பயன்களை அனுபவிக்கும் ஆதாரபீடமாக விளங்குவதால், அனைத்து துன்பங்களுக்கும் இருப்பிடமாக, உற்பத்தி ஸ்தானமாக இருக்கிறது. (9)

எம்பெருமானே! தங்களது சிரவண கீர்த்தனாதி பக்தியில் விருப்பமில்லாதவர்கள் எவ்வளவுதான் உயர்ந்தவர்களாக — முனிவர்களாக — இருப்பினும், இந்த சம்சாரக் கடலிலிருந்து கரையேற முடியாது. அவர்களது மனத்தும் பொறி—புலன்களும் உலகியல் இன்பங்களில் மயங்கி நிற்கின்றன. பகல் முழுவதும் வேலை செய்து துன்பமடைகின்றன. இரவிலோ அசதியினால் அயர்ந்த தூக்கம். இடையிடையே கனவுலகில் பற்பல மனக்கோட்டைகள் கட்டுகிறான். அதனால் அயர்ந்த தூக்கமும் கெடுகிறது. (10)

நாதனே! உமது புகழ் எல்லையற்றது. தங்களை அடைய ஒரே வழி உமது புகழைக் கேட்க வேண்டும். அவ்வாறு கேட்பவர்களின் மனத்தாமரையில் தாங்கள் நிச்சயமாகக் குடிகொள்கிறீர்கள். அவ்வாறான பக்தர்கள், தங்களை எவ்வாறெல்லாம் காண விரும்புகிறார்களோ, அவ்வாறெல்லாம் தாங்களும் அவர்களுக்கு அருள்புரியக் காட்சித் தருகிறீர்கள். (11)

பெருமானே! தாங்கள் ஒருவரே அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் அருள்புரிவதற்காகவே அந்தர்யாமியாக வீற்றிருக்கிறீர்கள். ஆகவே, தேவர்கள் பற்பல ஆசைகள் நிறைந்த, மனத்தால் உயர்ந்த, பல பூசனைத் திரவியங்களால் தங்களைப் பூசிக்கிறார்கள். அவர்கள் தன்னலங்கருதியே பூசனை புரிவதால், அதைக் கண்டு தாங்கள் மனம் மகிழ்வதில்லை. ஆனால், அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் தயைகொண்ட மனதுடையவனைக் கண்டு மனம் பூரிக்கிறீர்கள். ஆனால், அந்த சர்வபூத தயையென்பது அஸத்துக்களுக்கு எவ்வாறு ஏற்படும்? அது சாதுக்களது திருவாபரணமன்றோ! (12)

பெருமானே! தங்களுக்கு அர்ப்பணமாகச் செய்யப்பட்ட எந்தக் கர்மங்களும் என்றுமே வீண்போகாதனவே. அவை பல்கிப் பெருகிப் பலனளிப்பவை. ஆகவே, வேள்விகளோ, தானங்களோ, தவமோ, விரதங்கள் முதலியனவோ செயல் எதுவானாலும் சரி, அது தங்களை மகிழ்விக்குமேயானால், அதுதான் உண்மையில் செய்யப்பட்ட கர்மங்கள். உமது மனம் உகக்கவில்லையானால், அது விழலுக்கிறைத்த நீர், சாம்பலில் செய்த ஆகுதி. தங்கள் மனம் மகிழ்வதனின்றும் உயர்ந்த பயன் வேறென்னதான் இருக்கமுடியும்? (13)

ஞானமே வடிவெடுத்த தங்களிடம் மோகமோ, பேதமோ இல்லை. தன்னிலையிலேயே என்றும் மகிழ்பவர். அந்த பரமாத்மாவான தங்களுக்கு வணக்கம். உமது மாயையாகிற சக்தியால் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறீர். இது உமக்கொரு திருவிளையாடல். தாங்கள் சர்வசக்தனல்லவா? தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன். (14)

எவனொருவன் தன் மரணத்தறுவாயில் தங்களது திருவவதாரங்கள், திருக்கல்யாண குணங்கள், திருவிளையாடல்கள் — இவற்றைப் பறைசாற்றும் திருநாமங்களான, ‘ஹே கிருஷ்ணா! ஜனார்த்தனா! ஏழைபங்காளா! பக்தவத்ஸலா!’ என்று ஏதாவதொன்றைத் தன்வயமிழந்தாலும் ஒருமுறை கூறுவானானால், அவன் பல பிறவிகளில் செய்த பாவங்கள் அப்பொழுதே பொசுக்கப் பெற்று, மாயை முதலிய தடையற்ற என்றும் திறந்து நிற்கும் பிரும்மபதத்தை (முக்தியை) அடைகிறான். தாங்களோ பிறப்பற்றவர். தங்களைத் தஞ்சமடைகிறேன். (15)

இறைவா! இந்தப் பிரபஞ்சமான பெருத்த மரமாகத் தாங்கள்தானே பரந்து விரிந்து விளங்குகிறீர்கள்! தாங்களே, தானே தங்களது மாயையாகிற மூலப்பிரகிருதியை ஏற்று, படைக்கும் கடவுளாக என்னுடைய (பிரும்மா) உருவம், காக்கும் கடவுளாக விஷ்ணுவான தங்களது திருமேனி, அழிக்கும் கடவுளாக சிவபெருமான் என்று மூன்று திருமேனிகளை ஏற்று விளங்குகிறீர்கள். இம்மூன்று உருவமும் அந்த மரத்தின் மூன்று பெருத்த கிளைகள். மரீசி முதலிய பிரஜாபதிகளும், மனு முதலியவர்களும், அப்பெரிய கிளைகளின் தொடரான பெரிய—சிறிய கிளைகள். அவ்வாறு விருட்சரூபமாக விளங்கும் தங்களுக்கு நமஸ்காரம். (16)

பரமனே! உலகில் உள்ள ஜீவராசிகள் இன்புற்று இருக்க மிக்க எளிய வழி, தங்களை ஆராதிப்பதே என்று தாங்கள்தானே கூறியிருக்கிறீர்கள்? ஆனால், மக்களோ சுலபமான அந்த வழியில் மனம் செலுத்தாது தன்னிஷ்டப்படி தவறான செயல்களையே செய்து வருகின்றனர். இவ்வுலகில் வெகுகாலம் வாழ்ந்து இன்பம் துய்க்க வேண்டுமென விரும்புகின்றனர். ஆனால், காலம் என்னும் சக்தி கண்ணிமைக்காமல், அவனது செயல்களைக் கண்காணித்து வருகிறது. அது இவனது விருப்பங்கள் நிறைவேறும் முன்பே, அவனது ஆயுளை அறுத்துவிடுகிறது. அந்த காலஸ்வரூபரான தங்களுக்கு நமஸ்காரம். (17)

எல்லா உலகங்களுக்கும் மேலுள்ளது சத்தியலோகம். அதன் காலம் இரண்டு பரார்த்தங்கள். (அதாவது, நான்கு கோடியே முப்பத்திரண்டு லட்சம் ஆண்டுகள்.) இதை எல்லோரும் வணங்குகிறார்கள். அதன் தலைவனான நானே, தங்களது அந்தக் காலஸ்வரூபத்தைக் கண்டு நடுங்குகிறேன். அதிலிருந்து விடுபட்டுத் தங்களைப் பெறவேண்டி, நான் பல காலம் தவம் இருந்தேன்! அந்தத் தவமே உருவான தங்களுக்கு நமஸ்காரம். (18)

தாங்களோ ஆத்மானந்தத்திலேயே திளைப்பவர். ஆகவே, புலன் நுகர்ப்பொருட்களின் ஆசையைத் துறந்தவர். ஆனாலும், தாங்கள் ஆக்கியளித்த அறநெறி முறைகளைக் காக்க வேண்டி, விலங்கு, பறவை, மனிதன், தேவர்கள் எனப் பல பிறவிகளைத் தங்கள் விருப்பப்படித் தாங்களே ஏற்று, பல திருவிளையாடல்கள் புரிகிறீர்கள். புருஷோத்தமரான தங்களுக்கு நமஸ்காரம். (19)

பகவானே! அவித்யை, அஸ்மிதம், ராகம், துவேஷம், அபிநிவேசம் என்கிற ஐந்துவிதமான அஞ்ஞானங்களால் எவ்வகையிலும் பாதிக்கப்படாதவர் தாங்கள். (அவித்யை — தமஸ்ஸை அடிப்படையாகக் கொண்ட அஞ்ஞானம். அஸ்மிதம் — தானென்னும் இறுமாப்பு. ராகம் — உலகியல் இன்பப்பற்று. துவேஷம் — தன் மனத்திற்கு உகந்ததல்லாதவைகளில் காட்டும் வெறுப்பு. அபிநிவேசம் — மரணபயம்.) இருப்பினும் அகில உலகங்களையும் தன்னுதரத்துள் கொண்டு, பயங்கரமாக அலைகள் மோதும் பிரளய கால ஜலத்தில் ஆதிசேஷனாகிய அழகிய படுக்கையில் யோகநித்திரை புரிகிறீர்! அது முந்திய கல்பத்தில் பிறந்திறந்து துன்பங்கள் அனுபவித்த ஜீவராசிகளுக்கு ஓய்வு தர வேண்டியா? அல்லது அறிவின்றி (தனக்கு நன்மை தேடாது) வீணே தூங்கிக் காலத்தைக் கழிக்கும் வீணனது நித்திரை சுகம் இதுதான், இத்தன்மையதுதான் எனத் தெரிவிக்க வேண்டியா? (20)

இறைவா! தங்களுடைய தொப்புள் கொடியான தாமரை மலரில் தோன்றியவன் நான். இந்த அகில உலகங்களும் தங்கள் வயிற்றில் ஒன்றாக உள்ளன. தங்களது திருவருளால்தான் நான் இவ்வுலகங்களின் படைப்பில் ஈடுபட்டுள்ளேன். இப்பொழுது தங்களது யோகநித்திரை முடிந்ததால், தங்களது திருக்கண்கள் தாமரைமலர் போல் மலர்ந்திருக்கின்றன. துதிப்பதென்றால் உம்மைத்தானே துதிக்க வேண்டும். அவ்வாறான உமக்கு வணக்கம். (21)

பிரபஞ்சத்திலுள்ள அசையும்—அசையாத அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நன்மை அளிப்பவர் தாங்கள். அவர்களுக்கு உற்ற நண்பன் (ஏழைபங்காளன்). ஏனெனில், தாங்கள்தான் அனைத்தினுள்ளும் அந்தர்யாமியாக இருக்கிறீர். எந்த ஒரு ஞானத்தையும் சக்தியையும் கைக்கொண்டு அனைத்துப் பிரபஞ்சங்களையும் மகிழ்ச்சியடையச் செய்கிறீரோ, அந்த ஞானத்தையும் சக்தியையும் எனக்குத் தந்தருள வேண்டும். அதைப் பெற்றுத்தான், நான் இந்தப் பிரபஞ்சத்தை முந்திய கல்பத்தில் இருந்தவாறு படைக்க முடியும். நீங்கள்தான் தம்மை வந்து அடைக்கலம் புகுந்தவர்களைக் காத்தருள்பவராயிற்றே! (22)

தாங்கள் அடியார்களது விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் கற்பகத்தரு. தங்களது சக்தி தத்துவமான லக்ஷ்மிதேவியோடு இணைந்து, அனைத்து கல்யாண குணங்களுடன் பல அவதாரங்கள் செய்து, பலவாறான திருவிளையாடல்கள் புரிகிறீர்கள். இவ்வுலகைப் படைக்க, நான் மேற்கொள்ளும் முயற்சியும் அத்திருவிளையாடல்களில் ஒன்றுதான். ஆகவே, நான் இதைப் படைக்கும்போது, எனது உள்ளத்தை நன்றாகத் தூண்டிவிட்டுப் படைக்கும் திறனையும் அளிக்கவேண்டும். அப்பொழுதுதான் படைக்கும்போது தோன்றும் ‘நான்’ என்னும் அகங்காரம் என்னைவிட்டு அகலும். ‘யான், எனது’ என்பன பெருத்த அழுக்கன்றோ! (23)

இறைவா! உனது எண்ணிலாத சக்திகளில் மஹத் தத்துவமென்கிற ஞானமும் ஒன்று. நான் அந்த மஹத் தத்துவ ரூபமான சித்தத்திற்கு அதிஷ்டாதா. நீ பிரளய ஜலத்தில் யோகநித்திரை புரியும்போது பரமபுருஷரான உம்முடைய நாபிகமலத்தினின்றும் தோன்றியவன் நான். நான் இந்த உலகைப் படைக்கும்போது, தங்களுடைய விசித்திரமான உருவத்தைத் தெளிவாக வர்ணிக்கும் வேதங்கள், என் வாக்கிலிருந்து வெளிவரும்போது பிழையற்றதாகவும் தடையற்றதாகவும் இருக்க அருள வேண்டும். (24)

தாங்கள் எல்லையற்ற கருணையே வடிவானவர்; ஆதியிலே தோன்றிய புராண புருஷர். பிரேமையே வடிவெடுத்தது போன்ற இனிய புன்னகையோடு, தங்களது தாமரை மலர் போன்ற திருக்கண்களைத் திறந்து, என்னைக் கடாட்சிக்க வேண்டும். பிரபஞ்ச சிருஷ்டிக்காக யோகநித்திரையை விட்டு எழ வேண்டும். தங்களது இனிய மொழிகளால் என் மனவருத்தத்தைப் போக்க வேண்டும்.” (25)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பிரும்மதேவர் தனது தோற்றத்திற்குக் காரணமான பகவானைத் தவத்தாலும் வித்யையினாலும் தியானத்தினாலும் தனக்குள்ளேயே கண்டு, தன் வாக்கிற்கும் மனத்திற்கும் எட்டியவரை துதித்துக் களைப்படைந்து ஓய்ந்தார். (26)

பிரளய ஜலத்தைக் கண்ட பிரும்மதேவர், ‘இதில் உலகங்களை எவ்வாறு படைப்பது?’ என்று பயந்து, நம்பிக்கையை இழந்து வருந்தியபோது, பகவான் மதுசூதனன் அவரது கருத்தையறிந்து, அவரது மனச்சோர்வை நீக்குவான் போல் கம்பீரமான குரலில் கூறத் தொடங்கினார். (27—28)

பகவான் கூறுகிறார்—— “பிரும்மதேவரே! நீங்கள் வேதத்தைத் தன்னுள் கொண்டவர். நீங்களே மனந்தளரலாமா? சோம்பல் அடையலாமா? கூடாது. உலகைப் படைக்க முயற்சி மேற்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் என்னிடம் வேண்டப் போவதை, நான் முன்னமேயே செய்து தயாராக வைத்துவிட்டேன். (29)

பிரும்மதேவரே! நீங்கள் மறுபடியும் தவம் செய்யுங்கள். என்னைப் பற்றிய பக்தியைச் செய்யுங்கள். அதனால், உங்களுடைய இதயத்திலேயே அனைத்து உலகங்களையும் தெளிவாகக் காண்பீர்கள். (30)

பக்தியினால் மனம் ஒருநிலைப்படும். அப்போது நான் உங்களிடமும் இந்த அகில பிரபஞ்சத்திலும் ஒருபுடையாகப் பரவி நிற்பதைக் காண்பீர்கள். அதேபோல் என்னுள் நீங்களும் இப்பிரபஞ்சமும் அடங்கியிருப்பதையும் உணர்வீர்கள். (31)

மரக்கட்டைகளில் தீ மறைந்துள்ளதுபோல், அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் நான் மறைந்துள்ளதை ஒருவன் உணரும்போது, அவனது அஞ்ஞானம் தானே அகன்றுவிடும். (32)

எப்பொழுது ஒருவன் பஞ்சபூதங்கள், பத்து புலன்கள் (இந்திரியங்கள்), முக்குணங்கள் மேலும் சித்தம் (அந்தக்கரணம்) — இவைகளினின்றும் விடுபட்டு, தன்னை என்னிலிருந்து தனியாகக் காணாது ஒன்றாக (ஜீவனும் பிரும்மமும் ஒன்று என்று) காண்கிறானோ, அப்பொழுதே அவன் முக்தியை அடைகிறான். (33)

பலப்படியான கர்ம ஸம்ஸ்காரங்களுக்கேற்ப (முன்வினைச் செயல்களுக்கேற்ப) பலவிதமான ஜீவராசிகளைப் படைக்க விரும்பும் உமது சித்தம் மோகத்தை அடையாது. இது எனது அளவிடற்கரிய திருவருளின் பயன். (34)

முதலில் நீங்கள் மந்திரங்களைக் கண்டவர், ஞானி. நீங்கள் பல படைப்புகளைச் செய்த போதிலும், உங்கள் மனம் என்னிடமே லயித்திருப்பதால் பாவத்தையே செய்யத் தூண்டும் ரஜோகுணம் உங்களைப் பாதிக்காது. (35)

பஞ்சபூதங்கள், பத்து இந்திரியங்கள், முக்குணங்கள், சித்தம் — இவற்றின் தொடர்பற்றவன் நான் என்பதை நீங்கள் அறிந்திருக்கிறீர்கள். உடலைப் பெற்ற ஜீவராசிகளால், நான் முழுவதுமாக அறிய முடியாதவனாக இருப்பினும், நீங்கள் என்னை அறிந்திருக்கிறீர்கள் என்பது இதனால் புரிகிறது. (36)

தாமரையில் நீங்கள் தோன்றியபோது, ‘இந்தத் தாமரை எங்கிருந்து உண்டாயிற்று? அந்த இடம் எது? காணவில்லையே?’ என்று புரியாது, அதன் தண்டுவழியாகப் பிரளய நீரில் நீங்கள் தேடியபோது, என்னைப் பற்றியே ஐயங்கொண்டபோது, நான் எனது இந்தத் திருமேனியை வெளியிலே காட்டாது, உமது இதயத்திலேயே காட்டினேன் அல்லவா? (37)

அன்பரே! நீங்கள் எனது திருவிளையாடல்களைப் பற்றிய துதிகளைச் செய்ததும், என்னைக் குறித்துத் தவம் இயற்றியதும் எனது திருவருளால்தான். (38)

நான் அனைத்து திருக்கல்யாண குணங்களுடன் கூடியவனாக, ஸகுணனாக உங்களுக்குக் காட்சியளித்த போதிலும், என்னை நிர்குணனாகவே (குணமற்றவனாகவே) உலகைப் படைக்க திருவுள்ளம் கொண்ட நீங்கள் துதித்தமையால் என் மனம் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொள்கிறது. உங்களுக்கு எல்லா நலன்களும் உண்டாகட்டும். (39)

நான், அனைத்து விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றி அருள்பவன். ஆகவே, நீங்கள் துதித்த இந்தத் துதியினால் என்னைத் துதிப்பவர்களுக்கு, அவர்கள் விரும்பியதெல்லாம் அளிப்பேன். (40)

மக்கள் அனுஷ்டிக்கும் (குளம்வெட்டுதல் போன்ற) பூர்த்த தர்மம், தவம், வேள்விகள், தானங்கள், யோகசாதனைகள், சமாதி, தியானம் முதலியனவற்றால் பெறும் நன்மைகள் எவையோ, அவை எனது மகிழ்ச்சிதான். நான் மகிழ்வதுதான் அவற்றின் பயன் என்பது உண்மையறிந்த சான்றோர்களது ஒருமித்த கருத்து. (41)

பிரும்மதேவரே! அனைத்து ஜீவராசிகளின் உயிர் நான்தானே? தன்னுயிரில் அன்பு கொள்ளாதவன் எவனுண்டு? ஆகவே, என்னிடமே அனைவரும் அன்பு கொள்ளவேண்டும். ஒருவன் அதிகமாக நேசிக்கும் அவனது மனைவி, மக்கள், சுற்றம் ஆகிய அனைத்தைக் காட்டிலும் அன்பு கொள்ள வேண்டியது என்னிடமேதான். (ஏனெனில், அவையனைத்தும் அழியும் தன்மையுடையன, நானோ அழியாதவன்.) (42)

நீங்கள் எனது ஆத்மா! என்னை மூலகாரணமாக உடையவர்; வேதங்களின் ஸ்வரூபமானவர். ஆகவே, வேறொருவருடைய உதவியுமின்றி, இந்த மூவுலகங்களையும் மற்றும் என்னுள்ளே குடிகொண்டுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளையும் முந்திய கல்பத்தில் இருந்தபடியே உங்களிடமிருந்தே படைக்கக் கடவீர்!” (43)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பிரகிருதிக்கும் புருஷனுக்கும் அதிபனான பகவான் பத்மநாபன், படைக்கும் கடவுளான பிரும்மதேவரிடம் படைப்பின் உண்மை நிலையினை இவ்வாறு விளக்கமாகக் கூறிவிட்டு, தமது ஸ்ரீமந்நாராயணத் திருமேனியை, அவருடைய இதயகமலத்திலிருந்து மறைத்துக் கொண்டார். (44)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தாவது அத்தியாயம் — படைப்பின் பத்து வகைகள்

விதுரர் கேட்கிறார்—— அகில உலகங்களுக்கும் பிதாமகரான பிரும்மதேவர், பகவான் மகாவிஷ்ணு மறைந்த பின், தன் உடலிலிருந்தும் மனத்திலிருந்தும் எத்தனைவிதமான படைப்புகளைச் செய்தார்? (1)

அனைத்துமறிந்தவரே! நான் தங்களிடம் கேட்ட மற்ற விஷயங்களைப் பற்றியும், என் சந்தேகங்கள் நீங்குமாறு ஒவ்வொன்றாக விளக்கிக் கூற வேண்டுகிறேன். (2)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! இவ்வாறு விதுரர் கேட்கவே, மைத்திரேயர் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டு, அவரது கேள்விகளை நினைவில் நிறுத்தி பதிலுரைக்கலானார். (3)

மைத்திரேயர் (பதில்) கூறுகிறார்—— பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் உபதேசித்தவாறே பிரும்மதேவரும் தன் மனத்தை நாராயணனிடம் ஒருமுகப்படுத்தி, தேவர்களின் காலக்கணக்கில் நூறு ஆண்டுகள் தவம் புரிந்தார். (4)

தாமரை மலரில் தோன்றிய பிரும்மதேவர், தான் வீற்றிருக்கும் அந்தத் தாமரை மலரும், தன்னைச் சூழ்ந்துள்ள ஜலமும் ஊழிக்காலக் காற்றினால் வெகுவேகமாக அசைக்கப்படுவதைக் கண்டார். (5)

தனது தவத்தாலும், தன்னிடமுள்ள வேத அறிவாலும், தனது ஞானமும் சக்தியும் (அறிவும் திறனும்) மேலும் பெருகுவதுகண்டு, அந்தத் திறனால் ஊழிக்காலக்காற்றை, ஊழி நீருடன் (பிரும்மதேவர்) விழுங்கினார். (6)

தான் அமர்ந்திருந்த தாமரை மலர் ஆகாயம் முழுவதும் பரவி நிற்பது கண்ட பிரும்மதேவர், ‘அந்தத் தாமரையைக் கொண்டே முன் கல்பத்தில் பிரளயத்தில் மறைந்துபோன உலகங்கள் அனைத்தையும் படைப்பேன்’ என எண்ணினார். (7)

படைப்பு தொழிலில் இறைவனால் ஏவப்பட்ட பிரும்மதேவர், அந்தத் தாமரை மலரின் கர்ணிகாரத்தில் நுழைந்து, அதை ‘பூ:’, ‘புவ:’, ‘ஸ்வ:’ என்கிற மூவுலகங்களாகப் பிரித்தார். அந்தத் தாமரை மலர்தான் பதினான்கு உலகங்களாகவும், ஏன், அதைக் காட்டிலும் அதிகமாகவும் பிரிக்கலாம் போல் அத்தனை பெரிதாக இருந்தது. (8)

இம்மூன்று உலகங்களும் ஜீவராசிகள், இன்ப—துன்பங்களை அளிக்கும் கர்மப்பயனை அனுபவிக்கும் இடங்கள் ஆகும். (பிரும்மதேவரும் ஜீவராசிகளில் ஒருவர்தானே. அவருடைய உலகத்திற்கு ஏன் படைப்பில்லையெனில்,) பிரும்மதேவர் பயனை எதிர்நோக்கா (பயனில் விழையாத) அறங்களின் முழுப்பயனல்லவா? ‘பூ:, புவ:, ஸ்வ:’ என்ற மூவுலகங்களும் பயனை எதிர்நோக்கிச் செய்யும் கர்மங்களுக்கு ஆட்பட்டவை. ஆகவே, இவைகட்கு ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் தோன்றுதல்—அழிதல் உண்டு. மஹர்லோகம், ஜனோலோகம், தபோலோகம் முதலியன உபாசனத்திற்கு உசிதமான நிஷ்காம (பயனில் விழையாத) கர்மபலத்திற்கு அதீனமானதால், துவிபரார்த்தம் முடியும் வரை அவற்றிற்கு அழிவில்லை. அங்குள்ளவர்களுக்கும் துவிபரார்த்த கால முடிவில் மோட்சம்தான். (9)

விதுரர் கேட்கிறார்—— பிரபோ! பிரும்மதேவரே! பலவிதமான திருமேனிகளை ஏற்று, அற்புதமான திருவிளையாடல்கள் புரியும் பகவானது ‘காலம்’ என்கிற ஸ்வரூபத்தை, எனக்கு நன்கு விளக்கிக் கூறவேண்டுகிறேன். (10)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— காலம் என்பது பகவானைப் போலவே ஆதி—அந்தமற்றது. உலகின் பொருட்கள் மாறுபாடு அடைவதைக் கொண்டு, அது அறியப்படுகிறது. ஒரு மரம் பூத்துக் காய்ப்பதைக் கொண்டு, அது இத்தனை வருஷமாக உள்ளது என்று கூறுவதுபோல், அந்தக் காலத்தையே ஒரு கருவியாகக் கொண்டு திருவிளையாடல் புரிய, இறைவன் தன்னையே உலகமாகப் படைத்துக் கொண்டார். காலத்திற்கும் பகவானைப் போலவே எந்த மாறுதலும் இல்லை. ஆனால், அந்தக் காலத்திற்காட்பட்ட ஜீவன்களுக்கு இளமை, முதுமை போன்ற மாறுதல்கள் உண்டு. (11)

முதலில் இந்த அகில உலகமும் பகவானது மாயையினால் அவரிடமே ஒடுங்கியிருந்து பிரும்மரூபமாகவே இருந்தது. காலத்திற்குத் தோன்றுதல், மறைதல் என்கிற வேறுபாடு கிடையாது. மறைத்தலான காலம் முடிந்து, தோற்றத்திற்கான காலம் வந்ததும், இந்த ஸ்வரூபம் என்று நிர்ணயிக்க முடியாத காலத்தைக் கொண்டு, திரும்பவும் இந்த உலகத்தை வெவ்வேறாகப் படைக்கிறான். (12)

இவ்வுலகம் இப்போது எப்படியிருக்கிறதோ, அப்படியேதான் பிரளயத்திற்கு முன்பும் இருந்தது. இனி வரப்போகும் பிரளயம் முடிந்து, மறுபடியும் படைக்கப்படும் போதும், இப்படியேதான் இருக்கும். இதன் படைப்பு ஒன்பது விதம். இது தவிர பிராகிருதம், வைகிருதம் என்கிற வேறுபாடு கொண்ட படைப்பு பத்தாவதாகும். (13)

பிரபஞ்சத்தின் பிரளயமானது (அழிவானது) காலம், திரவியம், குணத்தின் மூலம் மூன்றுவிதமாக ஆகிறது. (முதலில் அந்தப் பத்துவிதமான படைப்பைப் பற்றிக் கூறுகிறேன்.) முதல் படைப்பு மஹத் தத்துவத்தின் படைப்பே. பகவானது தூண்டுதலினால் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய முக்குணங்களில் நிகழும் ஏற்றத்தாழ்வுகளின் விளைவு இது. (14)

இரண்டாவது படைப்பு அஹங்காரம். இதிலிருந்து ஐம்பூதங்கள், ஐந்து அறிவுப்புலன்கள், ஐந்து செயற்புலன்கள் தோன்றின. ஐந்து பூதங்களையும் தோற்றுவிக்கின்ற தன்மாத்திரைகளின் உருவமான பூதசூட்சுமங்களின் படைப்பு மூன்றாவது. (15)

நான்காவது படைப்பு பத்து பொறிகளின் படைப்பு. இது ஞானம் (அறிவு), கிரியாசக்தியில் (செயலூக்கத்தில்) தோன்றுவது. சாத்விக அஹங்காரத்தினின்றும் தோன்றும் பொறிபுலன்களின் அதிஷ்டான தேவதைகளின் தோற்றம், ஐந்தாவது படைப்பு. மனத்தின் தோற்றமும் இந்த படைப்பில் அடங்கும். (16)

பிரபோ! ஆறாவது படைப்பு அவித்யை. இது தாமிஸ்ரம், அந்ததாமிஸ்ரம், தமஸ், மோகம், மகாமோகம் என்று ஐந்து பிரிவுகளை உடையது. இது ஜீவர்களின் அறிவை மறைத்து குழப்பத்தை உண்டுபண்ணுவது. இந்த ஆறும் பிராகிருதப் படைப்பாகும். இனி, வைகிருதப் படைப்பைப் பற்றிக் கூறக் கேட்பாயாக. (17)

உண்மையில் பிரும்மதேவர் செய்யும் படைப்பும், பகவானது படைப்புதான். ரஜோ குணத்தை ஏற்ற பகவானது திருவுருவே பிரும்மதேவர். பகவானை நினைத்தமாத்திரத்திலேயே இவ்வுலகியல் துன்பம் அறுந்துபோகும். தாவரங்களுடைய படைப்பே ஏழாவது படைப்பு. ஆறுவிதமான பிராகிருதப் படைப்புக்குப்பின் பிரதானமான வைகிருத சிருஷ்டி இது. பிரும்மதேவர் படைப்பின் மூவகைகளில் இது முதலாவது. தாவரங்கள் ஆறுவகையானவை. (18)

அவை 1. வனஸ்பதிகள், 2. ஓஷதிகள், 3. லதைகள், 4. த்வக்ஸாரம் (மேல்பட்டைகளில் பலமுடையன), 5. வீருதங்கள், 6. த்ருமங்கள் என ஆறு வகைகள். இவைகளனைத்தும் வேரின் மூலம் உணவைப் பெறுகின்றன. இவை ஒரே ஓர் அறிவுகொண்டவை. தொட்டால் உணரும் திறன் மட்டும் உண்டு. இலை, பூக்கள், காய்கள் என பற்பல வகையுள்ளன. இவை மருத்துவ குணம் உடையவை. (19)

[குறிப்பு:— 1. வனஸ்பதிகள் — பூக்காமல் காய்க்கின்ற அத்தி, ஆல் போன்ற மரங்கள். 2. ஓஷதிகள் — பூத்துப் பயன் தரும் நெல் முதலியன. 3. லதைகள் — மரத்தைப் பற்றிக் கொண்டு படரும் மாலதி முதலிய கொடிகள். 4. த்வக்ஸாரம் — கடினமான மேல் பட்டைகள் கொண்ட மூங்கில் முதலியன. 5. வீருதங்கள் — ஒருவகைக் கொடிகள் என்றாலும் கடினமாக இருப்பதால் உயர ஏறிப் படராது, தரையிலே படரும் பூசணி முதலியன. 6. த்ருமங்கள் — பூத்துக்காய்க்கும் மரங்கள்.]

எட்டாவது படைப்பு விலங்குகள். அவைகள் நிமிர்ந்திராது குறுக்காக வளருபவை. இவை இருபத்தெட்டு வகையானவை. அடுத்து வருவதை அறியும் திறனற்றவை. உணவு, தூக்கம், பயம், இனப்பெருக்கம் ஆகிய அறிவன்றி, மற்ற அறிவற்றவை. முகர்ந்து பார்த்தே தனக்கு வேண்டியதைத் தேடிக் கொள்பவை. நட்போ, பகைமையோ வெகுகாலம் நினைவில் கொள்ளாதவை. (20)

நல்லவரே! பசு, ஆடு, எருமை, கிருஷ்ணசாரம் என்னும் மான், பன்றி, காட்டுப்பசு (கவயம்), ருரு என்னும் மான், பெண் ஆடு, ஒட்டகம் — இவை இரட்டைக் குளம்புகள் உள்ளவை. (21)

கழுதை, குதிரை, கோவேறு கழுதை, கௌரவம் என்ற மான், சரபம் (சிங்கத்திற்குப் பகையான எட்டுகால்களுடைய விலங்கு), சமரீ என்னும் சவுரிமான் ஆகியவைகள் ஒரு குளம்புடையன. விதுரரே! இனி, ஐந்து நகங்கள் உள்ள விலங்குகளைப் பற்றிக் கூறக் கேட்பீராக. (22)

நாய், நரி, ஓநாய், புலி, பூனை, முள்ளம்பன்றி, முயல், சிங்கம், குரங்கு, யானை, ஆமை, உடும்பு, முதலை முதலியன ஐந்து நகங்கள் கொண்ட விலங்குகள். (23)

ராஜாளி, கழுகு, கொக்கு, பருந்து, பாஸம் (கொக்கின் ஒருவகை), கரடி, மயில், அன்னம், நீர்க்கோழி, சக்கரவாகம், காகம், ஆந்தை முதலியன ஐந்து நகங்கள் கொண்ட பறவைகள். (24)

விதுரரே! ஒன்பதாவது சிருஷ்டி மனிதன். இது ஒரேவிதமானது. இவர்கள் மேலிருந்து கீழ்நோக்கிச் செல்லுமாறு ஆகாரம் ஏற்பவர்கள்; ரஜோகுணத்தின் ஆதிக்கம் கொண்டவர்கள்; கர்மங்களில் பற்றுதல் உடையவர்கள்; துக்கத்தைத் தரும் விஷயங்களையும் இன்பம் தருவன என்று எண்ணும் சிந்தனை உடையவர்கள். (25)

விதுரரே! இம்மூன்றும் (தாவரங்கள், விலங்குகள், மனிதர்கள்) வைகிருத சிருஷ்டிகள். தேவர்கள் படைப்பும் வைகிருதம் என்றாலும், அது பிராகிருத சிருஷ்டியிலேயே கூறப்பட்டது. ஸநத்குமாரர் முதலியவர்களது படைப்பு தேவர்களானதால் பிராகிருதம் என்றும், மனிதர்களானதால் வைகிருதம் என்றும் இருவிதமாகிறது. (26)

தேவர்களது படைப்பு எட்டுவிதம். அவை தேவர்கள், பித்ருக்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வ—அப்சரப்பெண்டிர்கள், யட்ச—அரக்கர்கள், சித்த—சாரண—வித்யாதரர்கள், பூத—பிரேத—பிசாசர்கள், கின்னர—கிம்புருஷர்கள் முதலானவர்கள். விதுரரே! இவ்வாறு படைக்கும் கடவுளான பிரும்மதேவரது பத்துவிதப் படைப்புகளும் உனக்குக் கூறினேன். (27—28)

இனிமேல் மன்வந்தரங்களையும் வம்சங்களையும் பற்றிக் கூறுகிறேன். ரஜோகுணத்தை ஏறிட்டுக் கொண்டு, பிரும்மதேவர் என்ற பெயரில் ஒவ்வொரு கல்பத்தின் தொடக்கத்திலும் சத்தியசங்கல்பரான (நினைத்ததைச் செய்து முடிக்கும் சக்தியுள்ள) பகவான் ஸ்ரீஹரி, தன்னையே இந்த உலகமாகத் தானே படைத்துக் காட்டியருள்கிறார். (29)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினோராவது அத்தியாயம் — மன்வந்தரங்களின் கால வரையறை

மைத்திரேயர் (மேலும்) கூறுகிறார்—— விதுரரே! பரமாணு என்பது உலகம் முதலிய செயல் வடிவங்களின் மிகமிக நுண்ணிய வடிவம். அதை மேலும் பிரிக்க முடியாதது; செயல் வடிவம் முற்றுப் பெறாதது. மற்ற பரமாணுக்களுடன் இது சேரவும் சேராது. இது எப்போதும் உள்ளது; அழிவற்றது. இவைகள் ஒன்றுசேர்ந்துதான் ஜீவர்களின் அவயவங்கள் தோன்றுகின்றன. (1)

சூட்சுமமான பரமாணுக்கள் ஒன்றுசேர்ந்த பூமி முதலிய செயலுருவின் மொத்த கூட்டமைப்பே ‘பரமமஹாந்’ (மிகப்பெரியது) எனப்படுகிறது. இப்பொழுது அதில் பிரளயம் (அழிவு) முதலிய அவஸ்தை வேறுபாடுகளோ, புதியது—பழையது என்கிற கால அளவோ, குடம், துணி போன்று வஸ்துவின் வேறுபாடுகளின் கற்பனையோ கிடையாது. (2)

சாதுக்களில் சிறந்த விதுரரே! பூமியில் உள்ள புழுதியைக் காண்பதிலிருந்து பரமாணு என்று ஒன்று இருக்கலாம். அவைகளெல்லாம் ஒன்றுசேர்ந்ததுதான் பெரியன (மலை போன்றன) எனவும் ஊகிக்கிறோம். அதுபோலத்தான் காலத்தின் சிறிய—பெரிய அளவுகளையும் ஊகிக்க முடியும். காலம் இறைவனுடைய சக்தி. பகவானைப் போலவே எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளது. அது அனைத்தையும் சூழ்ந்து நிற்பது; வெளிபார்வைக்குத் தோன்றாதது. (3)

பிரபஞ்சத்தின் பரமாணுவைக் கடக்க ஆகும் நேரமே பரமாணு காலமாகும். அது மிகவும் நுண்ணிய நேரம். படைப்பு முதல் பிராகிருத பிரளயம் வரை உள்ள நீண்ட காலமே பிரும்மதேவரின் ஆயுட்காலம். அதை ‘பரமமஹாந்’ என்பர். (4)

இரண்டு பரமாணுக்கள் சேர்ந்தது ஓர் ‘அணு’. மூன்று அணுக்கள் சேர்ந்தது ஒரு ‘த்ரஸரேணு’. இவை பொருளின் அளவைக் குறிக்கும். ஜன்னல் வழியே வீட்டினுள் படரும் சூரிய ஒளியில் பறப்பது போல் காணப்படும் ஒரு புழுதியின் அளவே ‘ரேணு’ (துகள்) என்பது. (5)

இம்மாதிரியான மூன்று த்ரஸரேணுக்களைக் கடக்க, சூரியன் எடுத்துக் கொள்ளும் கால அளவு ‘த்ருடி’ எனப்படும். இதன் நூறு பங்கு காலம் ‘வேதை’ ஆகும். மூன்று வேதை காலம் சேர்ந்தது ஒரு ‘லவம்’ எனப்படும். (6)

மூன்று லவங்கள் சேர்ந்தது ஒரு ‘கண்ணிமைக்கும் நேரம்’. மூன்று கண்ணிமைக்கும் நேரம் ஒரு ‘நொடி’. ஐந்து நொடிகள் ஒரு ‘காஷ்டை’. பதினைந்து காஷ்டைகள் ஒரு ‘லகு’. (7)

பதினைந்து லகு கூடி ‘நாழிகை’ ஆகிறது. இரண்டு நாழிகைகள் ஒரு ‘முகூர்த்தம்’. பகல் சில சமயம் அதிகமாகவும், சிலபோது குறைந்தும் இருப்பதற்கேற்ப, (பகல்—இரவு சக்திகளின் இரு முகூர்த்தங்களை ஒதுக்கித் தள்ளி,) ஆறு அல்லது ஏழு நாழிகைகள் கொண்டது ஒரு ‘ப்ரஹரம்’. இது மனிதனின் பகல் அல்லது இரவின் அளவில் நாலில் ஒரு பங்கு. அதாவது, கால் பாகம். இதை ‘யாமம்’ எனவும் கூறுவர். (8)

ஆறு பலம் எடையுள்ள தாமிரப் பாத்திரம் இரண்டு சேர் நீர் கொள்ளளவாக இருக்க வேண்டும். இருபது குந்துமணி எடையுள்ள நான்கு அங்குல நீளமுள்ள தங்கக் கம்பியால் அடியில் ஒரு துளையிட்டு, அதை நீரில் மிதக்க விடவேண்டும். அந்தச் செப்புப்பாத்திரம் நீர் நிரம்பி, ஜலத்தில் மூழ்குவதற்கு ஆகும் நேரமே ஒரு ‘நாழிகை’ ஆகும். (9)

விதுரரே! மனிதனின் இரவும் பகலும் ஒவ்வொன்றும் நான்கு யாமங்கள் (ப்ரஹரங்கள்) கொண்டவை. பதினைந்து நாட்கள் கொண்டது ஒரு ‘பட்சம்’. அது ‘சுக்லபட்சம்’ (வளர்பிறை), ‘கிருஷ்ணபட்சம்’ (தேய்பிறை) என இரண்டு. (10)

இரண்டு பட்சங்கள் கொண்டது ஒரு ‘மாதம்’. அது பித்ருக்களுக்கு ஒரு பகலும் ஓர் இரவும் கொண்ட ஒரு நாள். இரு மாதங்கள் கொண்டது ஒரு ‘ருது’. ஆறு மாதங்கள் கொண்டது ஒரு ‘அயனம்’. அது உத்தராயணம், தட்சிணாயனம் என இரண்டு. சூரியன் ஆகாயத்தில் வடக்கே இருந்தால், அது ‘உத்தராயணம்’. தெற்குப் பக்கமிருந்தால் அது ‘தட்சிணாயனம்’. (11)

இரண்டு அயனங்கள் சேர்ந்தது தேவதைகளுக்கு ‘ஒரு நாள்’. (அதாவது, ஒரு பகல் மற்றும் ஓரிரவு.) இது மனிதர்கள் கணக்கில் ஒரு வருடம் (12 மாதம்). இம்மாதிரி நூறு வருடங்கள் சேர்ந்தது ஒரு மனிதனின் பூரண ஆயுள். (12)

சந்திரன் முதலிய கிரகங்கள், அசுவினி முதலிய நட்சத்திரங்கள், மற்றுமுள்ள நட்சத்திர மண்டலத்தின் ஆதாரம் காலரூபரான சூரிய பகவான். பரமாணுவில் தொடங்கி ஒரு வருட காலத்தில் பன்னிரண்டு ராசிகள் உருவான இந்த உலகை, அவர் சுற்றி வருகிறார். (13)

விதுரரே! சூரியன், குரு பகவான், ஸாவனம், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள் ஆகியவற்றின் கதிகளை அனுசரித்து வருடங்கள், ‘ஸம்வத்ஸரம், பரிவத்ஸரம், இடாவத்ஸரம், அனுவத்ஸரம், வத்ஸரம்’ என்று பெயர் பெறுகின்றன. சூரியன் ஒவ்வொரு ராசியிலும் ஒவ்வொரு மாதம் பிரவேசிக்கிறார். அது ஸௌர மாதம் எனப்படும். இந்த ஸௌர மாதம் 12 கொண்டது ஒரு ‘ஸம்வத்ஸரம்’. குரு பகவான் ஒரு ராசியில் சஞ்சரிக்கும் காலம் 16 மாதங்கள். இதற்கு ‘பரிவத்ஸரம்’ என்று பெயர். மாதத்திற்கு 30 நாட்கள் எனக் கணக்கிடுவது ஸாவன மாதம். 12 ஸாவன மாதங்கள் கொண்டது ‘இடாவத்ஸரம்’. அமாவாசையில் முடிவது சாந்திரமான மாதம். 12 சாந்திரமான மாதங்கள் கொண்டது ‘அனுவத்ஸரம்’. சந்திரன் 12 ராசிகளையும் சுற்றி வருவது நட்சத்திர மாதம். 12 நட்சத்திர மாதம் கொண்டது ‘வத்ஸரம்’. (14)

[குறிப்பு:— சுக்லபட்ச பிரதமையன்று சங்கிராந்தி வருமானால், அன்றே சாந்திர, ஸௌர மாதங்கள் இரண்டும் சேர்ந்து ஆரம்பிக்கின்றன. அதற்கு ‘ஸம்வத்ஸரம்’ எனப் பெயர். அப்பொழுது சூரியமானத்தில் ஒரு வருடத்தில் ஆறு நாட்கள் அதிகமாகின்றது. சாந்திரமானத்தில் ஆறுநாட்கள் குறைகின்றது. இந்த 12 நாட்கள் இடைவெளியால் வருடம் முன்பின்னாக முடிகிறது. ஐந்து வருடத்திற்கு ஒரு முறை 60 நாட்கள் (12 X 5) வித்தியாசம் வருகிறது. இதை இரண்டு மல மாதமாகக் கணக்கிடுவது வழக்கம்.]

விதுரரே! இந்த ஐந்துவிதமான வருடங்களையும் செயல்படுத்துபவன் சூரிய பகவான். ஐம்பெரும் பூதங்களிலும் இவரே ஒளிமயமானவர். தனது காலமென்னும் சக்தியால் விதைகளில் முளைக்கும் திறனைப் பலவகையிலும் தூண்டிவிடுகிறார். மனிதர்களின் மயக்கத்தை (மோகத்தை) நீக்குவதாக (பகலிரவு என்று) அவனது ஆயுளைக் குறைத்துக் கொண்டு ஆகாயத்தில் சஞ்சரிக்கிறார். விருப்பங்கள் நிறைவேற மனிதர்கள் ஆற்றும் வேள்வி முதலியன மூலம் பெறக்கூடிய சுவர்க்கம் முதலிய நற்பயன்களைப் பெறச் செய்பவரும் இவரே. (15)

விதுரர் கேட்கிறார்—— பித்ருக்கள், தேவர்கள், மனிதர்கள் ஆகியவர்களின் பரமாயுள் அவரவர் கணக்குப்படி நூறு வருடங்கள். அதே போல மூவுலகங்களுக்கும் அப்பால் உள்ள ஞானிகளின் ஆயுள் பற்றிக் கூற வேண்டுகிறேன். (16)

காலமென்பது தங்கள் ஸ்வரூபமே. ஆகவே, அதன் கதியை பகவான்தான் அறியமுடியும். யோகசித்தி பெற்ற அறிவாளிகள் ஞானத்தால் பிரபஞ்சம் முழுவதையும் அறிகிறார்கள். (17)

மைத்திரேயர் (பதில்) கூறுகிறார்—— கிருதயுகம், திரேதாயுகம், துவாபரயுகம், கலியுகம் என யுகங்கள் நான்கு. இந்த நான்கு யுகங்களும் சேர்ந்து 12,000 தேவ வருடங்கள் என நிச்சயிக்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது, மனித வருடங்களில் 43,20,000 வருடங்கள். (18)

கிருதயுகம், திரேதாயுகம், துவாபரயுகம், கலியுகம் என இவைகளுக்கு நாலாயிரம், மூவாயிரம், ஈராயிரம், ஆயிரம் தேவ வருடங்கள். மேலும் ஒவ்வொரு யுகத்திற்கும் எவ்வளவு ஆயிரம் வருடங்களோ அத்தனை இருநூறு வருடங்கள் யுக சந்திக்காகவும், சந்தி அம்சத்திற்காகவும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறாகில், கிருதயுகத்திற்கு 4000 + (4 X 200 =) 800 = 4800 தேவ வருடங்கள்; திரேதாயுகத்திற்கு 3600; துவாபரயுகத்திற்கு 2400; கலியுகத்திற்கு 1200. ஆக மொத்தம் 12,000 தேவ வருடங்கள் ஒரு சதுர்யுகத்திற்கு. (19)

[குறிப்பு:— மனிதனது ஒரு வருடம் தேவர்களுக்கு ஒரு நாள். ஆகவே, தேவர்களது ஒரு வருடம் மனிதர்களது 360 வருடங்கள். இவ்வாறு மனித வருடக் கணக்கில் கலியுகத்திற்கு 4,32,000 வருடங்கள் ஆகிறது. இதன் இருமடங்கு துவாபர யுகம் (8,64,000 வருடங்கள்); மும்மடங்கு திரேதா யுகம் (12,96,000 வருடங்கள்); நான்கு மடங்கு கிருத யுகத்திற்கு (17,28,000 வருடங்கள்.)]

யுகத்தின் தொடக்கத்தில் ‘சந்தி’ உண்டாகிறது. யுகத்தின் முடிவில் ‘சந்தியாம்சம்’. இதன் வருடங்களின் கணக்கு நூற்றுக்கணக்கிலே கூறப்படுகிறது. இதன் இடைப்பட்ட காலமே ‘யுகம்’ என அதனையறிந்த சான்றோர்கள் கூறுகிறார்கள். ஒவ்வொரு யுகத்திலும் ஒவ்வொருவிதமான விசேஷ தர்மங்கள் கடைப்பிடிக்கப்படுகின்றன. (20)

கிருதயுகத்தில் தர்மதேவதை நான்கு பாதங்களுடன் பூரணமாக மனிதர்களை அனுசரித்து வருகிறது. பின் ஒவ்வொரு யுகத்திலும் அதர்மம் வளரத் தொடங்கவே, தர்மத்தின் கால்கள் ஒவ்வொன்றாகக் குறைந்து, கலியுக முடிவில் நான்கு கால்களுமின்றி நொண்டியாகிறது. தர்மத்தின் நான்கு கால்கள் தவம், ஒழுக்கம், தயை (கருணை), சத்தியம் என்பன. (21)

விதுரரே! மூவுலகங்களுக்கும் வெளியே இருக்கும் ‘மஹர்லோகம்’ முதல் ‘பிரும்மலோகம்’ வரையில் ஓர் ஆயிரம் சதுர்யுகம் கொண்டது ஒரு பகல். அதேபோல் இரவிற்கும் ஆயிரம் சதுர்யுகம் ஆகும். இந்த இரவில் பிரும்மதேவர் மூவுலகங்களையும் தன் வயிற்றில் அடக்கிக் கொண்டு நித்திரை புரிகிறார். (22)

அந்த இரவு முடிந்ததும் மறுபடியும் பிரும்மதேவர் மூவுலகங்களையும் முன்போலவே படைக்கிறார். அதன் தொடர்ச்சி பிரும்மதேவரின் பகல் முடியும் வரை தொடரும். அந்த ஒரு கல்பத்தில் பதினான்கு மனுக்களின் காலம் முடிகிறது. (23)

ஒவ்வொரு மனுவும் தனக்கெனக் குறிப்பிட்ட எழுபத்தோரு சதுர்யுகங்கள் அதிகாரம் செலுத்துகின்றனர். அந்தந்த மன்வந்தரங்களில் மனுக்கள் அவர்களது வம்சத்தில் தோன்றிய அரசர்கள், சப்தரிஷிகள், தேவர்கள், இந்திரர்கள், அவர்களைச் சார்ந்தவர்கள் ஆகிய அனைவரும் ஒரே சமயத்தில் உண்டாகிறார்கள். (24)

இந்தப் படைப்பு பிரும்மதேவரின் ஒவ்வொரு நாளிலும் நடப்பது. இது மூவுலகங்களது படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் மட்டும் செய்வதாகும். இப்படைப்பில் விலங்கினங்கள், பறவைகள், மனிதர்கள், பித்ருக்கள், தேவர்கள் ஆகியோர்களது படைப்பு, அவரவர் கர்ம பலன்களுக்கேற்ப நடக்கிறது. (25)

மன்வந்தரங்களில் பகவான் சத்துவ குணத்தை மேற்கொண்டு மனு முதலியவர்கள் வாயிலாகவும் தனது அவதாரங்கள் வாயிலாகவும் தனது சக்தியாலும் இவ்வுலகைக் காக்கிறார். (26)

காலப்போக்கில் பிரும்மதேவர் இரவு நேரத்தில் சிறிது தமோ குணத்தை ஏற்று, தனது படைப்புச் சக்தியைத் தன்னுள் அடக்கிக் கொண்டு, எந்தவொரு செயலுமின்றி இருக்கிறார். அதுபோது காலத்தின் சக்தியால் அனைத்தும் அவரிலேயே ஒன்றிவிடுகின்றது. (27)

இரவு தொடங்கியதும் ‘பூ:, புவ:, ஸ்வ:’ என்கிற மூவுலகங்களும் அவரது திருமேனியிலேயே ஒன்றுபடுகின்றன. சூரியனும் சந்திரனும்கூட அவரில் ஒன்றிவிடுகின்றன. (28)

பகவானுடைய சக்தி ரூபமான ஸங்கர்ஷண மூர்த்தியின் (ஆதிசேஷன்) முகத்திலிருந்து வெளிவரும் அக்னியால் மூவுலகங்களும் எரிக்கப்படும்போது, அந்த வெப்பம் தாங்காது இந்திரலோகத்திற்கடுத்த மேலுலகமான மஹர்லோகத்திலிருந்து பிருகு முதலிய முனிவர்கள், அதற்கும் மேலான ஜனலோகத்திற்குச் செல்கின்றனர். (29)

இதற்குள் ஏழு சமுத்திரங்களும் பிரளய காலத்து ஊழிக்காற்றின் சீற்றத்தினால் பொங்கி எழுந்து, தனது பெருந்த அலைகளினால் மூவுலகங்களையும் மூழ்கடித்து விடுகின்றன. (30)

அந்தப் பிரளய ஜலத்தின் நடுவில் பகவான் ஸ்ரீஹரி, ஆதிசேஷனாகிற தனது படுக்கையில் ஜனலோகவாசிகள் துதிக்கக் கண்மூடி யோகத்துயில் புரிகிறார். (31)

முன்கூறியவாறு கால கதியால் கணக்கிடப்படும் பகலிரவுகளால் பிரும்மதேவரது ஆயுள் ஆன நூறு வருடங்களும் சிறிதுசிறிதாகக் குறைந்து கொண்டே வருகிறது. (32)

அந்தப் பிரும்மதேவரது ஆயுளில் சரிபாதி ‘பரார்த்தம்’ என்று சொல்லப்படும். அதில் முதல் பரார்த்தம் முடிந்து, தற்போது இரண்டாவது பரார்த்தம் நடைபெறுகிறது. (33)

முதல் பரார்த்தத்தின் தொடக்கத்தில் பிராம்மம் என்கிற பெரிய கல்பம் நடைபெற்றது. அப்போதுதான் (சப்தப்பிரும்மம்) வேதமே உருவான பிரும்மதேவர் தோன்றினார். (34)

அந்தப் பிரும்ம கல்பத்தின் முடிவில் பாத்ம கல்பம் ஏற்பட்டது. அக்கல்பத்தில் பகவான் ஸ்ரீஹரியின் தொப்புள் கொடியில் உலக வடிவான தாமரை மலர் தோன்றியதால், அதற்கு அப்பெயர் உண்டாயிற்று. (35)

பரதகுலத்திலகமே விதுரா! இரண்டாவது பரார்த்தத்தின் தொடக்கத்தில் ஆரம்பித்தது வராக கல்பம். இப்பொழுது நடைபெறுவது அந்த வராக கல்பம்தான். இக்கல்பத்தில் பகவான் வராக மூர்த்தியாகத் தோன்றியதால், இக்கல்பத்திற்கு இப்பெயர் ஏற்பட்டது. (36)

பிரும்மதேவரின் ஆயுளான இந்த இரண்டு பரார்த்த கால அளவு, ஆதியந்தமற்றவரும், செயல் முதலியன கடந்தவரும், ஜகத் காரணருமான பகவானுக்கு, ஒரு நொடி என்று உலக வழக்காக (உபசாரமாக)க் கூறப்படுகிறது. (37)

பரமாணு தொடங்கி இரண்டு பரார்த்தங்கள் அளவு நீண்ட இந்த காலம் திறமைமிக்கது. என்றாலும் பரிபூரணரான பகவானைத் தன்னுள் அடக்கியாளும் திறனற்றதே. தேகாபிமானிகளை மட்டுமே கட்டுப்படுத்தத் திறன் உள்ளது. (38)

இந்தப் பிரும்மாண்டகோசம் எட்டு அடிப்படை தத்துவங்கள் கொண்டது. அதாவது பிரகிருதி, மஹத், அஹங்காரம், சப்தம், ஸ்பரிசம் முதலிய ஐந்து தன்மாத்திரைகள். மேலும் பதினாறு விகாரங்கள் (மாறுதல்கள்) உடையது. அதாவது, ஐந்து பூதங்கள், பத்து பொறிகள் மற்றும் மனம். இது உள்ளும் புறமும் ஐம்பது கோடி யோஜனை பரப்புள்ளது. பூமி, நீர், அக்னி, வாயு, ஆகாயம், அஹங்காரம், மஹத் என ஏழு ஆவரணங்கள் உடையது. இந்த ஆவரணங்கள் (மறைப்புகள்) ஒன்றைவிட ஒன்று பத்து மடங்கு பெரியவை. பிரதானம் முதலிய அனைத்துக் காரணங்களுக்கும் காரணமான அந்த பகவானிடத்தில், இப்பிரும்மாண்டம் ஒரு பரமாணு போல் காணப்படுகிறது. அதுமட்டுமின்றி இம்மாதிரி இன்னும் கோடிக்கணக்கான பிரும்மாண்டங்கள் அவரிடம் விளங்குகின்றன. அவரைத்தான் அக்ஷரப் பிரும்மம் என்கின்றனர். (அதாவது, அழிவற்ற பிரும்மம் என்கின்றனர்.) புராண புருஷரான இந்த பரமாத்மாவைத்தான் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு என்று அழைக்கின்றனர். (39—41)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் — சிருஷ்டி வர்ணனை

மைத்திரேயர் (மேலும்) கூறுகிறார்—— விதுரரே! இவ்வாறு காலமே வடிவெடுத்த பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனின் பெருமை வர்ணிக்கப்பட்டது. இனி, பிரும்மதேவர் எவ்வாறு சிருஷ்டி செய்ய ஆரம்பித்தார்? என்பதைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேள். (1)

முதன்முதலில் பிரும்மா அஞ்ஞானத்தின் (அறியாமையின்) ஐந்து தொழில்களைப் படைத்தார். அவை:— 1. தாமிஸ்ரம் (என்கிற துவேஷம்), 2. அந்ததாமிஸ்ரம் (மரணமே ஜீவனின் முடிவு என்கிற எண்ணம்), 3. மோகம் (இவ்வுடலில் பற்று), 4. மகாமோகம் (பொறிபுலன்களின் சுகத்தில் பற்று), 5. தமஸ் (ஆன்ம தத்துவத்தை மறைக்கும் அறியாமையாகிற மாயை). (2)

[குறிப்பு:— படைப்பு என்பது வெறும் உயிர்களின் உடலைப் படைப்பது மட்டுமல்ல. அந்தந்த ஜீவராசிகளின் இயல்பான குணத்தைப் படைப்பதும் ஆகும்.]

இந்தப் பாவமயமான படைப்பைக் கண்டு, பிரும்மதேவர் மகிழ்ச்சி கொள்ளவில்லை. இறைவனைத் தியானித்து, தம் மனத்தைத் தூய்மையாக்கிக் கொண்டு, பின் படைப்பைத் தொடங்கினார். (3)

இப்பொழுது பிரும்மதேவர் ஸநகர், ஸநந்தனர், ஸநாதனர், ஸநத்குமாரர் என்கிற நால்வரை (மனத்தினாலேயே) படைத்தார். அவர்கள் உலக இயல்பான விஷயங்களில் பற்றற்றவர்கள்; ஊர்த்வரேதஸ்ஸுகள் (மேல்நோக்கிச் செல்லும் விந்து உடையவர்கள்); இல்லற சுகம் பற்றி அறியாதவர்கள். (4)

பிரும்மதேவர், தன் புத்திரர்களிடம் படைப்பைத் தொடரக் கூறினார். ஆனால், அவர்கள் பிறவி முதற்கொண்டு முக்தி மார்க்கத்திலேயே நோக்குடையவர்களாய் இறை சிந்தனையிலேயே இருந்ததால், அவர்கள் படைப்பைத் தொடர இசையவில்லை. (5)

தன் குமாரர்கள், தன் சொல்லை ஏற்காது தன்னை அவமதித்ததால், பிரும்மதேவர் மிகவும் கோபம் கொண்டார். ஆனால், அவர் அதைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றும் முடியவில்லை. (6)

தன் அறிவு கொண்டு எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் கோபம் அடங்காது, அந்தக் கோபம் அவரது இரு புருவங்களின் நடுவிலிருந்து கருஞ்சிவப்பு நிறமுள்ள ஒரு குமாரனாக வடிவெடுத்து வெளியேறியது. (7)

தேவர்கள் அனைவருக்கும் முன் தோன்றிய பகவான் ருத்ரன், ‘உலகங்களுக்கெல்லாம் தந்தையான பிரும்மதேவரே! எனக்குப் பெயரிடுங்கள்; நானிருக்க ஓரிடம் காட்டுங்கள்’ என அழுதார். (8)

தாமரையில் பிறந்த பிரும்மதேவர், அவருடைய விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்ய எண்ணி, ‘குழந்தாய் அழாதே, உனக்குத் தேவையானதைச் செய்கிறேன்’ என்று அன்பொழுகக் கூறினார். (9)

தேவர்களில் சிறந்தவனே! பயந்த சிறு குழந்தைபோல் நீ அழுததால், உன்னை மக்கள் ‘ருத்ரன்’ என்றழைப்பார்கள். (10)

இதயம், பொறிகள், பிராணன், ஆகாயம், வாயு, தீ, நீர், பூமி, சூரியன், சந்திரன் மற்றும் தவம் ஆகிய பதினோரு இருப்பிடங்களை, உனக்காக முன்பே உண்டாக்கியிருக்கிறேன். (11)

மன்யு, மனு, மகேசன், மகான், சிவன், ருதத்வஜன், உக்ரரேதஸ், பவன், காலன், வாமதேவன், திருதவிரதன் என்பன உனது பெயர்கள். (12)

ருத்ரனே! தீ, விருத்தி, உசனா, உமா, நியுத், ஸர்பி, இளா, அம்பிகை, இராவதீ, சுதா, தீக்ஷா என்கிற பதினோரு ருத்ராணிகளும் உனது மனைவிகள். (13)

நீ ஒரு பிரஜாபதி. ஆகவே, மேற்கூறிய பெயர்கள், இடங்கள், பெண்கள் ஆகிய அனைத்தையும் ஏற்று, அவர்கள் மூலம் பலவிதப் படைப்புகளைச் செய். (14)

இவ்வாறு பிரும்மதேவர் கட்டளையிடவே, பகவான் நீலலோஹிதன் தன்னைப் போலவே பலம், தோற்றம், இயல்பு கொண்ட பிரஜைகளைப் படைக்கத் தொடங்கினார். (15)

இவ்வுலகை நான்கு புறமும் சூழ்ந்து கொண்டு, அதை அப்படியே விழுங்குபவர்கள் போல் இருக்கும் ருத்ரன் சிருஷ்டித்த ருத்ர கணங்களைக் கண்டு, பிரும்மதேவர் மிகவும் பயந்து நடுங்கினார். (16)

அப்பொழுது பிரும்மதேவர் ருத்ரனிடம் கூறினார்—— ‘தேவர்கள் தலைவனே! நீ படைத்த இந்த ருத்ரகணங்களது பார்வை என்னையும், அனைத்து திக்குகளையும் சுட்டெரிப்பதுபோல் இருக்கிறது. ஆகவே, நீ படைத்தது போதும். (17)

அனைத்து உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்யும் தவத்தை ஏற்பாயாக. அதனால், உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும். அந்த தவத்தின் பெருமையால் நீ முன்போல் இவ்வுலகைப் படைப்பாயாக! (18)

ஒருவன் தவத்தினாலேயே பொறிபுலன்களுக்கெட்டாத, அனைத்துள்ளும் அந்தர்யாமியான, ஒளிவடிவினனான பகவான் ஸ்ரீஹரியை எளிதிலே அடைய முடியும்.’ (19)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— வேதங்களைக் காக்கும் பிரும்மதேவர் இவ்வாறு கட்டளையிடவே, ருத்ரன் ‘சரி’ என்று அதைத் தலைமேல் ஏற்று, அவரை வலம் வந்து வணங்கி, அவரது அனுமதி பெற்றுத் தவம் செய்யக் கானகம் சென்றார். (20)

இதன் பிறகு பகவானது சக்தியில் தோன்றிய பிரும்மதேவர் உலகைப் படைக்கத் திருவுள்ளம் கொண்டு பத்து பிள்ளைகளைத் தோற்றுவித்தார். அவர்களால் இவ்வுலகம் பெருக்கமடைந்தது. (21)

அவர்கள் மரீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ், புலஸ்தியர், புலஹர், கிரது, பிருகு, வசிஷ்டர், தக்ஷன், நாரதர் என்பவர்கள். (22)

பிரும்மாவின் மடியிலிருந்து நாரதரும், கை கட்டைவிரலிலிருந்து தக்ஷனும், பிராணனிலிருந்து வசிஷ்டரும், தோளிலிருந்து பிருகுவும், கையிலிருந்து கிரதுவும் பிறந்தார்கள். (23)

தொப்புளிலிருந்து புலஹரும், காதுகளிலிருந்து புலஸ்தியரும், வாயிலிருந்து அங்கிரஸரும், கண்களிலிருந்து அத்ரியும், மனசிலிருந்து மரீசியும் தோன்றினார்கள். (24)

சாட்சாத் பகவான் நாராயணனது ஸ்வரூபமான தர்மம் வலது மார்பிலிருந்தும், உலகங்களுக்கெல்லாம் மரணபயத்தை அளிக்கும் மிருத்யு என்கிற அதர்மம் பின்பாகத்தினின்றும் தோன்றின. தர்ம தேவதையின் மனைவி மூர்த்தியிடம் நர—நாராயண ரிஷிகள் தோன்றினர். (25)

இவ்வாறே பிரும்மதேவரின் மனத்திலிருந்து காமம், புருவத்திலிருந்து கோபம், கீழுதட்டிலிருந்து லோபம் (பேராசை), வாயிலிருந்து வாக்கின் தேவதையான சரஸ்வதி, லிங்கத்திலிருந்து (ஆண்குறியிலிருந்து) சமுத்திரங்கள், அபான துவாரத்திலிருந்து பாவங்களுக்கு இருப்பிடமும் அரக்கர்களின் தலைவனுமான நிர்ருதியும் பிறந்தார்கள். (26)

பிரும்மாவின் நிழலிலிருந்து தோன்றியவர் கர்தமர். இவர் அனைத்து சக்திகளும் கொண்டவர். தேவஹூதியின் கணவர். (இவர் கபில வாசுதேவரின் தந்தை.) இவ்வாறு இவ்வுலகம் முழுவதும் பிரும்மதேவரின் மனத்திலிருந்தும் உடலிலிருந்தும் தோன்றியது. (27)

விதுரரே! ஸ்வயம்புவான பிரும்மதேவர் மனத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் அழகுடைய தன் பெண்ணான சரஸ்வதியை விரும்பினார். ஆனால், அவள் இவரை விரும்பவில்லை என்று நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோமல்லவா? (28)

இவ்வாறு மறநெறியில் (அதர்மநெறியில்) செல்ல முயற்சிக்கும் தங்கள் பிதாவான பிரும்மதேவரைக் கண்டு, மரீசி முதலிய முனிவர்கள் அன்போடு தடுத்து நிறுத்தினர். (29)

தாங்கள் தன்னடக்கமுள்ளவராக இருந்தும் காமத்தை வெற்றி கொள்ளாமல், தங்கள் பெண்ணையே புணர விரும்புவது என்னும் செயல், உங்களுக்கு முன்பு (சென்ற கல்பத்தில்) இருந்தவர்கள் செய்ததாகத் தெரியவில்லை. தங்களுக்குப் பின் இனிவரப் போகும் சந்ததியினரும் செய்யமாட்டார்கள். (30)

ஹே ஜகத்குருவே! சர்வசக்தரான தங்களைப் போன்ற சான்றோர்களுக்கு இத்தகைய செயல் அழகல்ல. ஏனெனில், தங்களைப் போன்ற பெரியோர்களது ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றியன்றோ உலகம் நலன்பெற முடியும். (31)

எந்த இறைவன், தன்னுள் அடங்கிக் கிடந்த, இந்தப் பிரபஞ்சத்தைத் தனது ஞான ஒளியால் வெளிப்படுத்தினாரோ, அந்த இறைவனுக்கு வணக்கம். அவர்தானே அறநெறிகளைக் காத்தருள வேண்டும். (32)

தன் புத்திரர்களான மரீசி முதலிய பிரஜாபதிகள் தன்னெதிரிலேயே இவ்வாறு கூறக் கேட்ட பிரஜாபதிகளின் பிதாவான பிரும்மதேவர் வெட்கமடைந்து தன்னுடலை விடுத்தார். மிகவும் கோரமான அந்த உடலை திசைகள் பெற்றுக் கொண்டன. திசைகள் அனைத்தையும் இருள் சூழ்ந்தாகச் செய்யும் இந்த மூடுபனியைத்தான் ‘அந்தகாரம்’ எனக் கூறுகின்றனர். (33)

ஒருசமயம் பிரும்மதேவர், ‘நான் உலகங்களை முன்போல் ஒன்றுக்கொன்று இசைந்ததாக ஒழுங்காக எவ்வாறு படைப்பேன்?’ எனக் கவலையடைந்தார். அப்போது அவரது நான்கு முகங்களிலிருந்தும் நான்கு வேதங்கள் தோன்றின. (34)

ஹோதா, அத்வர்யு, உத்காதா, பிரும்மா ஆகிய ரித்விக்குகளுடைய செயல்முறைகளைக் கூறும் வேள்விகளின் விரிவும், உபவேதங்களும், நியாயம் முதலிய சாஸ்திரங்களும், தர்மதேவதையின் தவம், ஒழுக்கம், தயை, சத்தியம் என்கிற நான்கு கால்களும், பிரும்மசர்யம், இல்லறம், வானப்பிரஸ்தம், துறவறம் என்கிற நான்கு ஆசிரமங்களும் மற்றும் அவர்களுக்கான அறநெறிகளுமாகிய இவையனைத்துமே பிரும்மதேவரின் முகத்திலிருந்து தோன்றியனவே. (35)

விதுரர் கேட்கிறார்—— தவசியே! உலகைப் படைக்கின்ற பிரஜாபதிகளின் தலைவரான பிரும்மதேவர், தனது முகங்களினின்றும் வேதம் முதலியவற்றைப் படைத்தார். எனில், தனது எந்த முகத்திலிருந்து எவை எவைகளைப் படைத்தார்? என்பதைக் கருணை கொண்டு, எனக்குக் கூற வேண்டுகிறேன். (36)

மைத்திரேயர் பதிலுரைக்கிறார்—— விதுரரே! பிரும்மதேவர் தனது கிழக்கு, தெற்கு, மேற்கு, வடக்கு முகங்களிலிருந்து முறையே ரிக், யஜூர், ஸாமம், அதர்வணம் என்னும் வேதங்களைத் தோற்றுவித்தார். இதேவிதமாகவே வேள்வியின் நான்கு ரித்விக்குகளில் கானமில்லாமல் மந்திரங்கள் மட்டும் ஓதப்பட்டுச் செய்யப்படும் ஹோதாவின் செயலான சாஸ்திரத்தையும் (வழிமுறைகளையும்), அத்வர்யுவின் செயலான யாகத்தையும், உத்காதாவின் செயலான துதி, ஸ்தோமம் ஆகியவைகளையும், பிரும்மாவின் செயலான பிராயச்சித்தத்தையும் முறையே தன் நான்கு முகங்களினின்றும் தோற்றுவித்தார். (37)

அதேபோல தன் கிழக்கு முதலிய நான்கு முகங்களினின்றும் முறையே ஆயுர்வேதம் (மருந்துவம்), (ஆயுதப்போர் முதலிய) தனுர் வேதம், (சங்கீதம், பரதம் முதலிய) காந்தர்வ வேதம், வீடு கட்டுதல் முதலிய சிற்ப சாஸ்திரமான ஸ்தாபத்ய வேதம் என்னும் நான்கு உபவேதங்களையும் தோற்றுவித்தார். (38)

பின், எல்லாமறிந்த பிரும்மதேவர் ஐந்தாவது வேதமாகக் கூறப்படும் இதிகாச புராணங்களைத் தன் நான்கு முகங்களினின்றும் படைத்தார். (39)

அதன்பின் தன் கிழக்கு முகத்தினின்று ஷோடசி, உக்தம் என்னும் இரு வேள்விகளையும், தென்முகத்தினின்று சயனம், அக்னிஷ்டோமம் என்னும் இரு வேள்விகளையும், மேற்கு முகத்தினின்று அப்தோர்யாமம், அதிராதரம் என்னும் இரு வேள்விகளையும், வடக்கு முகத்தினின்று வாஜபேயம், கோஸவம் என்னும் இரு வேள்விகளையும் தோற்றுவித்தார். (40)

வித்யை, தானம், தவம், ஒழுக்கம் என்கிற தர்மத்தின் நான்கு பாதங்களையும், நான்கு ஆசிரமங்களையும், அவற்றின் நெறிமுறைகளையும் அம்முறைப்படியே படைத்தார். (41)

பிரும்மசாரியின் கடமைகள் நான்கு. அவை உபநயனச் சடங்கு நடந்து முடிந்தது முதல் மூன்று நாட்கள் காயத்ரி மகாமந்திரஜபம் ‘ஸாவித்ரம்’ என்னும் விரதம். பின் ஒரு வருடம் முழுவதும் அனுஷ்டிக்கும் ‘பிராஜாபத்யம்’ என்னும் விரதம். பின் ஒரு வேதத்தை முழுவதும் கற்றுத் தேறுவதற்கான காலமான ‘பிராஹ்ம’ விரதம். தன் ஆயுள் முடிய பிரும்மசரியம் அனுஷ்டிக்கும் விரதம் ‘ப்ருஹத்’ என்பன. இனி இல்வாழ்வானது (கிருகஸ்தனது) கடமைகள். சாஸ்திரங்களில் கூறிய நெறிப்படிச் செய்யும் பயிர்த்தொழில். இது ‘வார்தா’ எனப்படும் வேள்வி முதலிய கர்மங்கள் செய்வித்தல் ‘ஸஞ்சயம்’ ஆகும். யாரிடமும் சென்று வேண்டிப் பெறாது தானாகக் கிடைத்தப் பொருட்களைக் கொண்டு வாழ்க்கை நடத்துதல் ‘சாலினம்’ எனப்படும். வயல்களில் அறுவடைக்குப் பிறகு யாரும் எடுத்துக் கொள்ளாமல் சிதறிக் கிடக்கும் தானியங்களைப் பொறுக்கியெடுத்து ஜீவனம் செய்யும் ‘சிலோஞ்ச விருத்தி’. இவை நான்கும் இல்வாழ்வானது நெறிகள். (42)

வானப்பிரஸ்தாசிரமத்தில் உள்ளவர்களின் நெறிமுறைகளைக் கூறுகிறார். பிறரது உடலுழைப்பின்றி உழுது பயிரடப்படாது இயற்கையில் தானாக விளையும் மூங்கிலரிசி, புல்லரிசி முதலியன கொண்டு வாழ்க்கை நடத்தும் ‘வைகானசர்கள்’; புதிய உணவு கிடைத்ததும் முன் சேர்த்து வைத்த அன்னத்தைத் தானம் செய்திடும் ‘வாலகில்யர்கள்’; காலையில் கண்விழித்தெழும் திசையின் பக்கங்களிலிருந்து கிடைக்கும் பழம்—தானியங்களைக் கொண்டு வாழ்க்கை நடத்தும் ‘ஔதும்பரர்கள்’; மரங்களிலிருந்து தானாகக் கீழே விழும் பழங்களைக் கொண்டு ஜீவிக்கும் ‘பேனபர்கள்’. இனி, துறவிகளின் நான்கு வகைகளைக் கூறுகிறார். தன் குடிசையிலே இருந்து கொண்டு துறவு நெறிகளை ஒழுங்காகக் கடைப்பிடிப்பவர் ‘குடீசகன்’; கர்மாவை முக்கியமாக எண்ணாமல் ஞானமார்க்கத்தில் செல்பவன் ‘பஹூதகன்’. ஞானயோக சித்தி பெற்றவர் ‘ஹம்ச சந்நியாசி’; அனைத்து முயற்சிகளையும் துறந்து ஜீவன்முக்தி அடைந்தவர் ‘நிஷ்க்ரியன்’ (செயலற்றவன்) அல்லது ‘பரமஹம்ச துறவி’. இவ்வாறு நான்கு துறவற நெறிகளையும் படைத்தார். (43)

இதேபோல் ஆன்வீக்ஷிகீ, த்ரயீ, வார்த்தை, தண்டநீதி என்னும் நான்கு வித்யைகளும், பூ:, புவ:, ஸுவ:, மஹ: என்கிற நான்கு வியாஹ்ருதிகளும் பிரும்மதேவரின் நான்கு முகங்களினின்றும் தோன்றின. இவரது இதயாகாசத்திலிருந்து ‘ஓம்’ என்கிற பிரணவம் தோன்றியது. (44)

[குறிப்பு:— 1. ஆன்விக்ஷிகீ — முத்தியை அடைவிக்கும் ஆன்மவித்தை. ஆன்மா எது, ஆன்மா அல்லாதது எது? என்பதைப் பிரித்துக் காட்டும் அறிவு.

2. த்ரயீ — சுவர்க்க போகங்களைத் தரும் (கர்ம விதானம்) செயல்முறை.

3. வார்த்தை — உழவுத்தொழில், வியாபாரம் பற்றிய அறிவு.

4. தண்டநீதி — நியாயம் வழங்குதல், தண்டித்தல் முதலிய அரசநெறிகள்.]

அந்தப் பிரும்மதேவரது மயிர்க்கால்களிலிருந்து ‘உஷ்ணிக்’ என்கிற சந்தமும், தோலிலிருந்து ‘காயத்ரி’ சந்தமும், மாமிசத்திலிருந்து ‘திரிஷ்டுப்’ சந்தமும், நாடியிலிருந்து ‘அனுஷ்டுப்’ சந்தமும், எலும்பிலிருந்து ‘ஜகதீ’ சந்தமும் தோன்றின. (45)

மஜ்ஜையிலிருந்து ‘பங்க்தீ’ என்கிற சந்தமும், பிராணனிலிருந்து ‘ப்ருஹதீ’ என்ற சந்தமும் உண்டாயின. அவருடைய ஜீவசக்தியிலிருந்து ‘க’ முதல் ‘மா’ முடிய மெய்யெழுத்துக்களும், உடலிலிருந்து ‘அ’ முதலான உயிரெழுத்துக்களும் தோன்றின. (46)

ஶ,ஷ,ஸ,ஹ என்கிற நான்கு ஊஷ்ம எழுத்துக்களும் அவரது பொறிகள். ய,ர,ல,வ என்கிற அந்தஸ்த எழுத்துக்கள், அவரது பலம், வலிமை என்கின்றனர். அவரது திருவிளையாடல்களில் நிஷாதம், ரிஷபம், காந்தாரம், ஷட்ஜம், மத்யமம், தைவதம், பஞ்சமம் என்கிற ஸ,ரி,க,ம,ப,த,நீ என்கிற ஏழு ஸ்வரங்களும் தோன்றின. (47)

சப்தப்பிரும்மம் என்கிற வேதமே உருவான பிரும்மா வெளிப்படையாகத் தெரியும் உயிரெழுத்து, மெய்யெழுத்து என்ற த்வனிகளாகவும் (ஒலியாகவும்), வெளிப்படையாகத் தெரியாத ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவமாகவும் இருக்கிறார். அவரிலும் மேம்பட்ட எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பரப்பிரும்மம் பலதரப்பட்ட சக்திகளைத் தாங்கி, இந்திரன் முதலியவர்கள் உருவமாக விளங்குகிறார். (48)

முன்கூறியவாறு பிரும்மா பாவச்செயலில் இச்சை கொண்ட தன் முந்திய உடலை (எதிலிருந்து ‘குஹரா’ என்னும் புகை நாற்புறமும் சூழ்ந்ததோ, அந்த உடலை) நீக்கி, வேறு உடலை ஏற்று, உலகைப் படைக்க திருவுள்ளம் கொண்டார். மகத்தான வீர்யம் படைத்த மரீசி முதலிய மகரிஷிகளாலும், படைப்பு மேன்மேலும் பெருகாததால் திரும்பவும் மனம் சிந்திக்கலானார். ‘நான் இவ்வளவு முயற்சித்தும் பிரஜைகளின் பெருக்கம் நிகழவில்லையே. இதில் ஏதோ தெய்வ குற்றம் உள்ளது. விதிதான் படைப்பு விருத்தியடையாது இடையூறு செய்கிறது. இதுதான் உண்மை.’ உரிய காலத்தில் உரிய முறைப்படி செயல் புரியும் பிரும்மதேவர், இவ்வாறு தெய்வத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்து நிற்கையில், அவரது திருமேனி இரண்டாயிற்று. ஒன்று ஆணாகவும், மற்றொன்று பெண்ணாகவும் பிரிந்தது. ‘க’ எனில் பிரும்மதேவர். அதிலிருந்து பிரிந்ததால் இவ்வுடலை ‘காயம்’ என்கின்றனர். (49—52)

அவ்வாறு பிரிந்ததில் ஆண் பகுதி ‘ஸ்வாயம்புவமனு’ என்கிற பெயரில் முதலாவது மனு சக்கரவர்த்தியாகத் தோன்றியது; பெண் பகுதி ‘சதரூபா’ என்ற பெயரில் அந்த மனுவினது ராணியாக ஆனாள். (53)

அது முதல், ஆண்—பெண் உடலுறவால் பிரஜைகள் தோன்றலாயினர். சக்கரவர்த்தியான ஸ்வாயம்புவமனு, தனது மனைவியான சதரூபையிடம் ஐந்து குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்தார். அவர்கள் பிரியவிரதன், உத்தானபாதன் என்கிற இரு ஆண் குழந்தைகளும், ஆகூதி, தேவஹூதி, பிரஸூதி என்கிற மூன்று பெண் குழந்தைகளும் ஆகும். (54—55)

அவர்களில் ஆகூதியை ருசி என்பவருக்கும், இரண்டாவதான தேவஹூதியை கர்தமருக்கும், பிரஸூதியை தக்ஷனுக்கும் திருமணம் செய்து கொடுத்தார். அவர்களது சந்ததிகளால் இந்த உலகம் நிறைந்தது. (56)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் — வராக அவதாரம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! மைத்திரேய முனிவரது புண்ணியமான சொற்களைக் கேட்ட விதுரர், பகவான் வாசுதேவரது கதைகளைக் கேட்பதில் உள்ள ஆர்வத்தால் மேலும் கேட்கலானார். (1)

விதுரர் கேட்கிறார்—— முனிவரே! பிரும்மதேவரின் அன்பு மகனான ஸ்வாயம்புவமனு சக்கரவர்த்தி, தனக்கு மிகவும் அன்பான மனைவி சதரூபையைப் பெற்று, மேற்கொண்டு என்ன செய்தார்? (2)

உலகநாயகரான பகவான் வாசுதேவனையே நம்பிய அந்த ஆதி மன்னரான மனுவின் சரிதத்தைக் கேட்க ஆவலுள்ள எனக்கு, அதைக் கூற வேண்டுகிறேன். (3)

பகவான் ஸ்ரீமுகுந்தனது சரணகமலங்களைத் தனது இதயத்தாமரையிலேயே அனுதினமும் வைத்து வழிபடும் அடியவர்களது திருக்கல்யாண குணங்களைக் கூறும் கதைகளைக் கேட்பது ஒன்றுதான், ஒருவன் ஈடுபாடு கொண்டு கற்ற கல்வியின் முக்கியமான பயன் என்று சான்றோர்கள் கூறுகிறார்களல்லவா? (4)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஆயிரக்கணக்கான முகங்கள் கொண்ட பகவானது சரணகமலங்களில் மிகுந்த பக்தி கொண்ட விதுரர், மிகவும் வணக்கத்தோடு இவ்வாறு கேட்கவே, மகிழ்ச்சியால் மயிர்க்கூச்செறிந்தவரான மைத்திரேயர் கூறலானார். (5)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— தனது மனைவியான சதரூபையுடன் பிறந்த ஸ்வாயம்புவமனு பிரும்மதேவரைக் கைகூப்பி வணங்கி மிகவும் வணக்கத்துடன் கேட்கலானார். (6)

பகவானே! நீங்கள் ஒருவர்தான் அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்து, அவர்களுக்கு வாழ்க்கையும் அளித்தவர். ஆகவே, நாங்கள் தங்களுக்கு எந்தச் செயல் செய்தால், அது தங்களுக்குப் பணிவிடை செய்ததாக ஆகும்? (7)

அனைவரும் போற்றித் துதிக்கும் தங்களை வணங்குகிறோம். எங்களால் முடிந்த எச்செயல்களைச் செய்தால், இவ்வுலகில் புகழும் மேலுலகில் நற்கதியும் எங்களுக்கு உண்டாகுமோ, அதைக் கூற வேண்டுகிறோம். (8)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— குழந்தாய்! உங்களுக்கு அனைத்து நலன்களும் உண்டாகட்டும். அரசே! கபடமற்ற மனத்தோடு எனக்குக் கட்டளையிட வேண்டுமென்று வேண்டி, அனைத்துப் பொறுப்பையும் என்னிடமே விடுத்தாயே. ஆதலால், நான் உன்னிடம் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டேன். (9)

வீரனே! பெற்றோர்களது கட்டளையைப் பொறாமையின்றி வினயத்துடனும் ஈடுபாட்டுடனும் தன் திறமைக்கேற்பச் செய்வதொன்றே அவன் தந்தைக்காற்றும் முதற்கடமை. (அதாவது மரியாதை.) (10)

உன் மனைவியான இந்த சதரூபையின் மூலம் உன்னொத்த குழந்தைகளைத் தோற்றுவித்து, அறநெறி வழுவாது இக்குவலயத்தைப் பரிபாலனம் செய். பரமபுருஷரான பகவானை வேள்விகள் ஆற்றுவதன் வாயிலாகப் பூசனை புரிந்து வா. (11)

அரசே! படைத்த மக்களைக் காத்து நிற்பதுதான் நீ எனக்குச் செய்யும் உயர்ந்த பணிவிடை. அவ்வாறு அவர்களை நீ காப்பாற்றுவதால் பகவான் ஹ்ருஷீகேசன் உன்னிடம் மகிழ்ச்சி கொள்வார். (12)

வேள்வியே வடிவெடுத்த பகவான் ஜனார்த்தனர் யாருடைய செயலைக் கண்டு மகிழ்ச்சி கொள்ளவில்லையோ, அவனது அனைத்து முயற்சிகளும் வீணே. ஏனெனில், அவன் ஒருவிதத்தில் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக் கொள்கிறான். (13)

மனு கூறுகிறார்—— “தந்தையே! தாங்கள் பாவங்களைக் களைந்தெறிபவர். தங்கள் கட்டளைப்படியே நடந்து கொள்கிறேன். ஆனால் பிரபுவே! நானும், நான் படைக்கும் மக்களும் தங்கி நிற்க இடத்தைக் காட்ட வேண்டுகிறேன். (14)

அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் தங்குமிடமான பூமி பிரளய நீரிலே மூழ்கிவிட்டது. அந்தப் பூமிப்பிராட்டியை நீரிலிருந்து மேலே கொண்டுவர முயற்சி செய்ய வேண்டுமே.” (15)

மைத்திரேயர் சொல்கிறார்—— பிரளய நீரில் பூமி மூழ்கியிருப்பது கண்டு பிரும்மதேவர், இதை எவ்வாறு மேலே தூக்கி வருவது? என்று வெகுநேரம் தீவிரமாக யோசனை செய்தார். (16)

படைப்புத் தொழிலில் இறைவன் என்னை நியமித்துள்ள இந்த நேரத்தில் பூமி பிரளய நீரில் மூழ்கி, ரஸாதலத்தை அடைந்துவிட்டதே. நான் இப்போது என்ன செய்வது? எந்த பகவானது இதயத்திலிருந்து நான் படைக்கப்பட்டேனோ, அந்த இறைவனே இதற்கொரு வழி செய்யட்டும். (17)

தூய்மையானவரே! விதுரா! இவ்வாறு பிரும்மதேவர் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தபோது, அவருடைய மூக்குத்துவாரத்தினின்றும் கைக் கட்டைவிரல் அளவுள்ள ஒரு (வெள்ளை) வராகக்கன்று வெளிவந்தது. (18)

பரதகுலத் தோன்றலே! அந்தப் பிரும்மதேவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, அது ஆகாயத்தில் ஒரு யோஜனை அளவாக வளர்ந்தது. அது காண வியப்பாக இருந்தது! (19)

மரீசி முதலிய அந்தணர்களும், ஸநகாதி முனிவர்களும், மனு சக்கரவர்த்தியும், பிரும்மதேவரும் அந்த வராகத்தின் பெருகிய திருவுருவத்தைக் கண்டு பலவாறு சிந்தித்தனர். (20)

வராக உருவத்தில் ஆகாயமெங்கும் பரவி நிற்கும் இந்த ஆச்சரியமான பிராணி என்னவாக இருக்கும்? யாராகத்தான் இருக்கும்? என் மூக்கிலிருந்து ஏன் வெளி வந்தது? வியப்பாகவன்றோ இருக்கிறது. (21)

[குறிப்பு:— பிரும்மதேவர் முகத்திலிருந்துதானே வேதங்கள் தோன்றின. அதே முகத்திலிருந்து (மூக்கிலிருந்து) தோன்றிய வராகமும் வேதமே வடிவான இறைவன்தான் என்பதைத் தெளிவுபடுத்தவே மூக்கிலிருந்து தோன்றிற்று.]

முதலில் கட்டைவிரல் அளவு காணப்பட்ட இது, இப்பொழுது ஒரு பெரிய பாறையளவாகக் காண்கிறதே! ஒரு வேளை முன்பு நம் கண் முன் தோன்றிய திருவுருவை மறைத்து, நம்மை மோகமடையச் செய்ய புதியதொரு திருமேனி தாங்கி வந்த யக்ஞபுருஷரான பகவானாக இருக்குமோ? என் மனம் குழம்புகிறதே! (22)

பிரும்மதேவரும் அவருடைய புத்திரர்களும் இவ்வாறு சிந்தனை செய்து கொண்டிருக்கும் போது, யக்ஞபுருஷரான பகவான் ஒரு மலையளவாகப் பெருகி நின்று கர்ஜனை புரிந்தார். (23)

சர்வ சக்திமானான பகவான் திக்கெட்டும் எதிரொலிக்கக் கர்ஜனை செய்தது கண்டு பிரும்மதேவரும், மற்ற அந்தண சிரேஷ்டர்களும் மகிழ்ந்தனர். (24)

ஜனோலோகம், தபோலோகம், சத்தியலோகத்தில் வசிக்கும் அந்த மகாமுனிவர்கள் தங்களது துயரத்தை நீக்கும் மாயாமயனான வராக மூர்த்தியின் ‘கர் கர்’ என்கிற கர்ஜனையைக் கேட்டு (மகிழ்ந்து), மிகமிகத் தூய்மையான மூன்று வேதங்களின் மந்திரங்களால் துதிக்கலாயினர். (25)

வேதங்கள் புகழ்ந்து பாடும் திருமேனி கொண்ட பகவான், தனது கல்யாண குணங்களைச் சாதுக்களான அந்த முனிவர்கள் துதிப்பதைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ந்து, திரும்பவும் கர்ஜித்துக் கொண்டு, தேவர்களுக்கு நலம்புரிய எண்ணி, மதயானை நீரிலிறங்கி விளையாடுவதுபோல் பிரளய நீரில் நுழைந்தார். (26)

பூமியை மேலே தூக்கப் புகும் வராக மூர்த்தியான அந்த பகவான், தன் வாலை உயரத் தூக்கி ஆகாயத்தில் சுழற்றிக் கொண்டு, பிடரிமயிர்களை உதறிக் கொண்டு, தன் குளம்புகளால் மேகக் கூட்டங்களைச் சிதறடித்தார். அவரது திருமேனி மிகவும் கடினமாக இருந்தது. தோலில் ரோமங்கள் கூர்மையாக நெட்டுக்குத்தாக நின்றன. வெளுத்த தெற்றிப்பற்களுடன் சிவந்த கண்கள் ஒளிவீச மிக அழகாக விளங்கினார். (27)

தான் வேள்வித் திருமேனி கொண்டவராக இருப்பினும், இப்பொழுது வராக உருவைத் தாங்கி நிற்பதால் பூமியுள்ள இடத்தை முகர்ந்து பார்த்துத் தேடினார். பயங்கரமான தெற்றிப்பற்கள் கொண்டிருப்பினும், தன்னைத் துதித்து வணங்கும் மகரிஷிகளைக் கருணையான (சாந்தமான) பார்வையால் அனுகிரகித்துக் கொண்டு ஜலத்தில் நுழைந்தார். (28)

வஜ்ரமலை போன்ற தன் திருமேனியோடு அந்த யக்ஞவராகர் பிரளய நீரில் குதிக்கவே, சமுத்திராஜனது வயிறுதான் கிழிக்கப்பட்டதோ! என எண்ணுமாறு நீரின் நடுவில் ஒரு பிளவு ஏற்பட்டது. அப்போது இடி இடிப்பது போன்ற பெரிய சத்தம் உண்டாயிற்று. அதனால் உயரக் கிளம்பிய அலைகளைக் கண்டதால் சமுத்திரராஜன் தன் இரு கைகளையும் யோகநித்திரை புரிய விரும்பி உயரத் தூக்கி, ‘வேள்விரூபனே! என்னைக் காத்தருள்’ என்று அலறுவது போன்றிருந்தது. (29)

அப்பொழுது யக்ஞவராகராகிற பகவான் கத்திபோல் கூர்மையான தன் குளம்புகளால் ஜலத்தைப் பிளந்து கொண்டு, நீரின் அடிவரை சென்றார். அங்கு மூன்று சவனங்களான வேள்விகளையுடைய பகவான் முகுந்தன், பிரளய காலத்தில் தன் உதரத்தில் அடக்கி வைத்துக் கொண்டிருக்கும் அனைத்து ஜீவராசிகளின் வாஸஸ்தலமான பூமியைக் கண்டார். (30)

உடனே, பகவான் நீரில் மூழ்கியிருந்த அந்த பூமியைத் தன் தெற்றிப்பற்களில் தூக்கிக் கொண்டு ரஸாதலத்திலிருந்து மேலெழுந்தார். அதைக் காண மிக அழகாக இருந்தது. அவ்வாறு ஜலத்திலிருந்து வெளியேறும்போது மிக்க பராக்கிராமம் பொருந்திய இரண்யாக்ஷன் என்னும் அசுரன் கையில் கதையுடன் அவரை வழிமறைத்தான். உடனே சீறியெழும் சுதர்சன சக்கரம் போல் பகவானது சீற்றம் பொங்கியெழுந்தது. சிங்கம் யானையைக் கொல்வது போல் பகவான் அவனை விளையாட்டாகவே கொன்றார். அந்த அசுரனுடைய ரத்தம் பகவானது கன்னங்களிலும் உதடுகளிலும் சேறுபோல படிந்திருந்தது. அது ஒரு யானை செம்மண் பூமியில் விளையாடியது போலிருந்தது! (31—32)

அப்பா விதுரா! பகவான் பூமியைத் தன் வெளுத்த தெற்றிப்பற்களின் நுனியில் தாங்கி, நீரின் உள்ளிருந்து வெளிவருவது ஒரு யானை தன் தந்தங்களில் தாமரை மலரைத் தாங்கி வருவதுபோல் இருந்தது. தமால மரத்தின் இலை போன்று நீலநிறமுடைய பகவான் வராக மூர்த்தியைக் கண்ட பிரும்மதேவர், மரீசி முதலியவர்கள் இருகரங்களையும் கூப்பி, வேதமந்திரங்களால் அவரைத் துதித்தனர். (33)

ரிஷிகள் துதிக்கிறார்கள்—— “இறைவா! வேள்விகளுக்குத் தலைவரே! எவராலும் வெற்றி கொள்ள இயலாதவரே! தங்களுக்கு வெற்றி உண்டாகட்டும். தங்கள் புகழ் பரவட்டும். வேதங்களேயான தாங்கள் திருமேனியை உதறிக் கொள்கிறீர்களே! தங்களுடைய மயிர்க்கால்களில் வேள்விகள் தங்கி நிற்கின்றன. பூமியைப் பிரளய ஜலத்திலிருந்து தூக்கியெடுக்கவே, தாங்கள் வராக அவதாரம் ஏற்றீர்கள். இறைவா! தங்களை வணங்குகிறோம். (34)

தேவனே! யாகங்களையே திருமேனியாகக் கொண்ட தங்களது இந்தத் திருமேனி ஒழுக்கமற்ற பாவிகளுக்குக் காணவியலாதது அன்றோ! தங்களுடைய திருமேனியின் தோலில் காயத்ரி முதலிய சந்தங்களும், ரோமங்களில் குசம் என்கிற தர்பங்களும், கண்களில் நெய்யும், நான்கு திருக்கால்களிலும் ஹோதா, அத்வர்யு, உத்காதா, பிரும்மா என்கிற நான்கு ரித்விக்குகளின் கர்மங்களும் விளங்குகின்றன. (35)

இறைவா! நெய்யை எடுத்து ஆகுதி செய்யும் ‘ஸ்ருக்’ என்கிற மரக்கரண்டி, தங்கள் உதடுகள்; நெய்யை ஸ்ருக்கில் எடுத்துவிட்டுக் கொள்ள உபயோகமாகும் ‘ஸ்ருவம்’ என்கிற சிறிய மரக்கரண்டி, தங்கள் மூக்கு; (முக்கிய தர்வி, ஸ்ருக்; மற்றொரு தர்வி, ஸ்ருவம்.) வேள்வியில் ஆகுதி செய்ய அன்னத்தை (சோற்றை) எடுத்து வைக்கும் ‘இடை’ என்கிற பாத்திரம், தங்கள் வயிறு; சோமபானம் செய்யும் சமஸ பாத்திரம், தங்கள் காதுத் துளைகள்; பிரும்மாவிற்கு அளிக்கவேண்டிய சாதத்தை எடுத்து வைக்கும் ‘பிராஶித்ரம்’ என்கிற பாத்திரம், தங்கள் வாய்; பெரிய பாத்திரத்திலிருந்து ஸோமரஸத்தை ‘சமஸ்’ என்கிற பாத்திரத்தில் எடுத்துவிடும் ‘க்ரஹங்கள்’ என்னும் கரண்டிகள், தங்கள் தொண்டை; பகவானே! அக்னிஹோத்திரம், தாங்கள் அசை போடும் பக்ஷணம் (உணவு). (36)

யாகத்தின் ஆரம்பத்தில் தீட்சை ஏற்றுக்கொள்ளும் போது செய்யப்படும் ‘தீக்ஷணிய இஷ்டி’, தங்களது பல திருவவதாரங்கள்; ஸோமரஸம் பிழிந்தெடுப்பதற்கு முன் செய்யப்படும் மூன்று இஷ்டிகளான ‘உபஸத்துக்கள்’ தங்கள் கழுத்து; தீட்சை செய்து கொண்டதும் செய்யப்படும் ‘ப்ராயணீய இஷ்டி’யும் வேள்வியின் முடிவில் செய்யப்படும் ‘உதயனீய இஷ்டி’யும் தங்களது கோரைப்பற்கள்; ஒவ்வொரு உபஸத்தின் ஆரம்பத்திலும் செய்யப்படும் ‘ப்ரவர்க்யம்’ என்கிற கர்மா, உள்நாக்கு; யக்ஞரூபரான தங்களுக்கு ‘ஸப்யம்’ (ஹோமமில்லாத அக்னி), ‘ஆவஸத்யம்’ (ஔபாஸன அக்னி) என்ற இரண்டு அக்னிகளும் தங்கள் தலை; வேதிகை கட்ட கற்கள் வைத்து ஐந்து அடுக்குகளைக் கட்டும் சயனங்கள், உனது ஐந்து பிராணன்கள். (37)

‘ஸோமம்’ உன்னுடைய வீர்யம்; மூன்று வேளைகளிலும் செய்யப்படும் மூன்று ‘ஸவனங்கள்’ உட்காருவது முதலிய உனது நிலைகள். சர்வேசா! அக்னிஷ்டோமம், சத்யக்னிஷ்டோமம், உக்த்யம், ஷோடசி, வாஜபேயம், அதிராத்ரம், அப்தோர்யாமம் என்கிற ஏழு யாகங்களும் தங்களது ஏழு தாதுக்கள்; ஸத்ர யாகங்கள் எல்லாம் தங்களுடைய மூட்டுக்கள்; சோமரஸம் இல்லாத வேள்விகளும், சோமரஸம் உள்ள கிரதுக்களும் தங்கள் திருவுருவிலேயே உள்ளன. வேள்விகளின் அனுஷ்டான ரூபமான இஷ்டிகள், தங்களது உடலிலுள்ள தசைநார்கள். (38)

வேள்விகளின் மந்திரங்கள், அதில் துதிக்கப்படும் தேவர்களும், பயன்படும் பொருட்களும், தந்திரங்கள் (செயல்முறைகள்) மற்றும் செயல்களனைத்தும் தாங்களே. தங்களை வணங்குகிறோம். வைராக்கியம், பக்தி மற்றும் ஒன்றுபட்ட மனம் ஆகியவற்றால் பெறப்படும் ஞானமும் தங்களது திருவுருவே. அனைத்து வித்யைகளையும் கற்றுத் தரும் குருவும் தாங்களே. தங்களை மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறோம். (39)

பூமிபிராட்டியைத் தாங்கி நிற்கும் எம்பெருமானே! மலைகள் கொண்ட இந்தப் பூமியைத் தாங்கள் தங்கள் தெற்றிப்பற்களில் தூக்கி வருவதைக் கண்டால், வனத்தில் விருப்பம் போல் சுற்றித் திரியும் கொழுத்த யானை, தாமரைப்பூத்த தடாகத்தினின்றும் இலையுடன் கூடிய தாமரை மலரைத் தாங்கி வருவதுபோல் அழகாக இருக்கிறது. (40)

இந்தப் பூமண்டலத்தைத் தெற்றிப்பற்களில் தாங்கி நிற்கும் மூன்று வேதஸ்வரூபியான தங்களது சூகரரூபம், உயர்ந்த பர்வதசிகரத்தில் மேகம் சூழ்ந்தது போல் உள்ளது. (41)

தங்களுடைய மனைவியும், அசையும்—அசையாத படைப்புகளுக்குத் தாயுமான இந்தப் பூமியைப் பிரளய ஜலத்தின் வெள்ளத்தினால் ஆடாதபடி நிலையாக வைத்தருள வேண்டுகிறோம். அப்போதுதானே எல்லாச் சிருஷ்டிகளும் சுகமாக வசிக்க முடியும். படைக்கப்பட்ட அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் தாங்கள்தானே தந்தை; பூமிபிராட்டியோ தாய். அவள் நிலையாக இருக்குமாறு தங்கள் தாரண சக்தியை அரணிக்கட்டையில் அக்னியை வைத்துள்ளதுபோல, அவளிடம் வைத்திருக்கிறீர்கள். அந்தப் பூமியில் வசித்துக் கொண்டு ஜீவராசிகள் வேள்விகள் மூலம் தங்களுக்குப் பணிவிடை செய்வார்கள். தங்களையும் பூமித்தாயையும் வணங்குகிறோம். (42)

பிரபுவே! ரஸாதலத்தில் அமிழ்ந்துள்ள பூமியைத் தங்களைத் தவிர, வேறு யார்தான் மேலே தூக்கிவர முடியும்? தாங்களோ ஆச்சரியம் அனைத்திற்கும் இருப்பிடம். இந்தப் பூமியை மேலே தூக்கி வந்ததென்னவோ, தங்களுக்கொன்றும் பெரிய காரியமல்ல. ஆச்சரியமான இந்த உலகத்தைத் தாங்கள் தங்கள் மாயையினால் படைத்ததே ஓர் ஆச்சரியமான செயலல்லவா? (43)

ஈசனே! வேதமயமான தாங்கள் தங்கள் திருமேனியைச் சிலிர்த்துக் கொண்டபோது, தங்கள் பிடரி மயிர்களிலிருந்து தெறித்த பரம பவித்திரமான குளிர்ந்த ஜலத்தால் ஜனோலோக—தபோலோக—சத்தியலோக வாசிகளான நாங்கள் மிகவும் தூய்மையடைந்தோம். (44)

பகவானே! தங்களுடைய திருவிளையாடல்களோ எல்லையற்றவை. அவ்வாறிருக்க, அதன் எல்லையைக் காண்கிறேன் பார் என்று முயற்சி மேற்கொள்பவன் புத்தியற்றவன். தங்களது மாயையின் முக்குணங்களால் இப்பிரபஞ்சமே மோகம் அடைந்துள்ளது. உலகியல் இன்பங்களில் மயங்கி நிற்கும் இவ்வுலகத்திற்குத் தாங்கள்தான் மங்களத்தைச் செய்யவேண்டும்.” (45)

மைத்திரேயர் (மேலும்) கூறுகிறார்—— விதுரா! பிரும்மத்தையே அனவரதமும் சிந்தித்திருக்கும் பிரும்மவாதிகளான அந்த முனிவர்கள் இவ்வாறு துதிக்கவே, அனைத்தையும் காத்தருளும் வராக பகவான், தனது குளம்புகள் பதிந்திருந்த இடத்தில் உள்ள தண்ணீரில் பூமியை நிலையாக வைத்தருளினார். (46)

இவ்விதம் ரஸாதலத்தில் மூழ்கியிருந்த பூமியை விளையாட்டாகவே மேலே கொணர்ந்த பகவான், தன் குளம்பு தங்கிய நீரில் அதை வைத்துவிட்டு மறைந்தார். விஷ்வக்ஸேனரான அவர் சகல ஜீவராசிகளையும் காத்தருள்பவர் அல்லவா? (47)

அனைத்து ஜீவராசிகளின் துன்பங்களையும் களைபவர் பகவான் ஸ்ரீஹரி. அவருடைய மாயாமயமான திருவிளையாடல்களை எல்லோரும் கொண்டாடுகிறார்கள். அனைத்து மங்களங்களையும் நல்கும் அவரது மனங்கவரும் திருவிளையாடல்களைக் கூறும் இந்தக் கதையை பக்தியுடன் சொல்பவன்—கேட்பவன் (சொல்லச் செய்பவன்) விஷயத்தில் பகவான் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார். (48)

அனைத்து நலன்களையும் நல்கும் அந்த பகவான் மனமகிழ்ச்சி கொள்வாரேயானால், ஒருவனுக்குக் கிடைக்கக் கூடாததென்பது எதுதான் உண்டு? ஆனால், அற்பமான அந்த காமனைகளால்தான் பயனென்ன? மற்றெதிலும் விருப்பங்கொள்ளாது அவரிடமே ஒன்றுபட்ட மனத்துடன் பக்தி செய்பவனுக்கு, அவர் தன்னைத்தானே தருகிறார். அதாவது முக்தியையே அருளுகிறார். (49)

உலகில் ஒருவன் பெறக்கூடிய நான்கு பெரும்பேறுகளின் (சதுர்வித புருஷார்த்தங்களின்) உண்மை நிலையினைப் புரிந்து கொண்டவன் எவன்தான், பகவானது எத்தனையோ பழைய திருவிளையாடல்களில் அமுதமயமான ஏதோவொரு கதையை ஒரு முறையாகிலும், தனது காதுகள் கொண்டு அள்ளிப் பருகிப் போதுமென மனநிறைவு கொள்வான்? அவ்வாறாகின், அவன் அறிவற்ற விலங்கினமாகவன்றோ இருப்பான். இறைவனது இக்கதைகள் பிறப்பிறப்புத் துன்பங்களை நீக்கவல்லனவன்றோ! (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதிநான்காவது அத்தியாயம் — திதியம்மையார் கருவுறுதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பகவானது திருவிளையாடல்களைக் கேட்பது என்கிற விரதம்பூண்ட விதுரர், பூமியை மேலேயெடுத்து வருவதற்காக வராக அவதாரமெடுத்த பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருவிளையாடல்களைக் கேட்டு மனம் நிறைவு பெறாமல், (மேலும் கேட்க விரும்பி,) இருகை கூப்பி மறுபடியும் மைத்திரேயரைக் கேட்கலானார். (1)

விதுரர் கேட்கிறார்—— முனிசிரேஷ்டரே! யக்ஞவராக மூர்த்தியான பகவான் ஸ்ரீஹரியினால்தான் தைத்தியர்களில் முதல்வனான இரண்யாக்ஷன் கொல்லப்பட்டான் என்று, முன்னர் தாங்கள் சொல்லக் கேட்டேன். (2)

பிரும்மரிஷியே! பகவான் தண்ணீரிலிருந்து பூமியைத் தன் தெற்றிப்பற்களால் விளையாட்டாகத் தூக்கி வந்தபோது, அவருக்கும் இரண்யாக்ஷனுக்கும் ஏன் போர் மூண்டது? காரணம் என்ன? (3)

மைத்திரேயர் (பதில்) கூறுகிறார்—— வீரரே! நீங்கள் கேட்ட கேள்வி மிகவும் அழகானது. ஏனெனில், மனிதர்களின் யமபயத்தை நீக்கியருளும் பகவானது திருவிளையாடல்களைப் பற்றிய கதைகளையல்லவா கேட்கிறீர்கள்! (4)

உத்தானபாதனின் புத்திரனான ஐந்து வயது குழந்தை துருவன், பகவானது திருக்கதைகளை நாரதர் கூறக் கேட்டு, அதன் மகிமையால் யமதர்மராஜனின் தலையில் கால் வைத்து ஏறி, பகவானது வைகுண்டத்தை அடைந்தார். (5)

தேவதேவரான பிரும்மதேவர் இந்தச் சரித்திரத்தை முன்பு தேவர்களுக்குக் கூறியபோது, நான் அதைக் கேட்டிருக்கிறேன். (6)

விதுரரே! ஒரு சமயம் தக்ஷப்பிரஜாபதியின் புதல்வியான திதி பிள்ளைப்பேறு பெற விரும்பி (மன்மத தாபத்தால்) காமத்திற்காட்பட்டு, மாலைவேளையில் மரீசியின் புதல்வரான தன் கணவர் கசியபரோடு உறவு கொள்ள விரும்பினாள். (7)

யக்ஞ புருஷரான பகவான் நாராயணனுக்கு அக்னிச்சுவாலையே நாக்கு. அந்த அக்னியில் மாலையில் பாலினால் ஆகுதி (அக்னிஹோத்ரம்) செய்துவிட்டு, அக்னிஹோத்ர சாலையில் (வேள்வி செய்யுமிடத்தில்) ஒருமைப்பட்ட மனத்துடன் இறைவனான நாராயணனைச் சிந்தித்தவண்ணம் கசியபர் அமர்ந்திருந்தார். (8)

திதி வேண்டுகிறாள்—— “பிரும்மரிஷியே! மதங்கொண்ட யானை வாழைமரத்தை முறிப்பது போல், இந்த மன்மதன் கையில் வில்லேந்தி, அபலையான என்னைத் தங்களோடு உறவு கொள்ளும்படி துன்புறுத்துகிறானே? (9)

என்னுடைய சக்களத்திகள் குழந்தைகளுடன் அனைத்து நலன்களுடனும் மனமகிழ்ச்சியோடு இருப்பது கண்டு, என்னுள் பொறாமைத் தீ கொழுந்துவிட்டு எரிகிறது. ஆகவே, தாங்கள் எனக்குக் கருணை காட்ட வேண்டும். தங்களுக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும். (10)

கணவனின் அன்புக்குப் பாத்திரமான பெண்களின் புகழ் உலகெங்கும் நிலவி நிற்கிறது. ஏனெனில், தங்களைப் போன்ற கணவன்தானே, அவள் உதரத்தில் புத்திரனாகப் பிறக்கிறான். (11)

நாங்கள் யுவதிகளாக இருந்தபோது குழந்தைகளிடம் மிகவும் அன்பு கொண்ட எங்கள் தகப்பனார் தக்ஷப்பிரஜாபதி, எங்களைத் தனித்தனியே அழைத்து, ‘குழந்தாய்! நீ யாரைக் கணவராக அடைய விரும்புகிறாய்?’ என்று வினவினார். (12)

தனது குழந்தைகளிடம் மிகவும் அக்கறை கொண்டிருந்த எங்கள் தகப்பனார் எங்களது கருத்தை நன்கு தெரிந்துகொண்டு, தங்களது குணம், ஒழுக்கம் — இவைகளுக்கேற்ப நடந்துகொள்ளும் பதின்மூன்று பெண்களைத் தங்களுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தார். (13)

ஆகவே! நற்குணசீலரே! அன்றலர்ந்த தாமரை மலர் போன்ற கண் படைத்தவரே! தாங்கள் எனது விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்தருள வேண்டும். ஏனெனில், துன்பத்தில் வருந்துபவர்கள் சான்றோர்களிடம் செய்யும் வேண்டுதல் ஒரு நாளும் வீண்போவதில்லை.” (14)

வீரரே! காமன்கணைக்கு ஆட்பட்டுத் தன்னை மறந்து மயங்கிய நிலையில் இவ்வாறு பலபடியாகப் பேசித் தன்னை வேண்டி நிற்கும் திதியை, கசியப முனிவர் நயமான இனிய சொற்களால் சமாதானம் செய்து கூறலானார். (15)

“பயந்த சுபாவங்கொண்டவளே! நீ விரும்பியவாறு உனது விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்து வைக்கிறேன். உன்னைப் போன்ற அன்பு மனைவியின் மூலம்தான் ஒருவன் அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் முப்பேறுகளையும் பெறுகிறான். அவ்வாறிருக்க, அந்தப் பெண்மணியின் விருப்பத்தை, எந்த கணவன்தான் நிறைவேற்றாமல் இருப்பான்? (16)

மனைவியுடன் வாழும் இல்வாழ்வான் (கிருஹஸ்தன்) பிரும்மசாரி, வானப்பிரஸ்தன், துறவி என்ற மூன்று ஆசிரமங்களைச் சேர்ந்தவர்களையும் தன்னுடன் இணைத்துக் கொண்டு, விருந்தோம்பல் என்னும் இல்வாழ்வானது உயர்ந்த கடமையைச் செவ்வனே ஆற்றி, அந்த நெறிமுறையால் (கப்பல் கொண்டு கடலைக் கடப்பதுபோல்), இந்தத் துன்பக் கடலைத் தாண்டிவிடுகிறான். (17)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. இல்வாழ்வான் என்பான் இயல்புஉடைய மூவர்க்கும்

நல்லாற்றின் நின்ற துணை.

— திருக்குறள் 41

2. யதா3 வாயும் ஸமா ஶ்ரித்ய வர்தந்தே ஸர்வஜந்தவ: ।

ததா2 க்3ருஹஸ்த2 மாஶ்ரித்ய வர்தந்தே ஸர்வ ஆஶ்ரமா: ॥

— மநுஸ்ம்ருதி 3—77

காற்றை நம்பி ஜீவராசிகள் வாழ்வதுபோல் இல்வாழ்வானை நம்பியே பிரும்மசாரி, வானப்பிரஸ்தன், துறவி என்ற மற்ற மூன்று ஆசிரமங்களைச் சார்ந்தவர்களும் வாழ்கிறார்கள்.]

பெருமையானவளே! அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் முப்பேறுகளை விரும்பும் இல்வாழ்வானின் திருமேனியில் பாதி ‘மனைவி’ என்பது அறநூல்களின் முடிவு. அவள் மேல் இல்லறச் சுமையை ஏற்றிவிட்டுக் கணவன் கவலையின்றி நிம்மதியாகத் திரிகிறான். (18)

பொறி—புலன்கள், மற்ற மூன்று ஆசிரமங்களில் உள்ளவர்களால் வெற்றிகொள்ள இயலாத பகைவர்கள். ஆனால், கோட்டைக்குள் பாதுகாப்பாக இருக்கும் தலைவன், தன்னிடம் திருட வந்த பகைவர்களையும் எளிதில் வெற்றிகொள்வதுபோல், நாங்கள் எங்கள் மனைவி (என்னும் கோட்டை)யின் பாதுகாவலால் பொறிகளாகிற பகைவர்களை வெகு எளிதில் வெற்றி கொள்கிறோம். (19)

வீட்டின் தலைவியே! உன்னைப் போன்ற மனைவி செய்கிற உதவிக்கு நாங்களோ அல்லது எங்களைப் போன்ற நற்குணசீலர்களோ, இப்பிறவியிலோ அல்லது இனிவரும் பிறவிகளிலோ எத்தனைப் பிறவிகள் எடுத்தும் ஈடுசெய்ய இயலாது. (20)

இருப்பினும் குழந்தைப்பேறு விரும்பும் உனது விருப்பத்தை என்னால் முடிந்தவரை நிச்சயம் நிறைவேற்றுகிறேன். (இப்பொழுது மாலைவேளை.) மாலை நேரத்தில் கூடுவது தவறாதலால், உலகம் என்னை நிந்திக்கும். ஆகவே, நல்ல முகூர்த்தம் வரும்வரை சற்றே பொறுமையாயிரு. (21)

இந்த மாலைவேளை மிகவும் பயங்கரமானது. பயங்கரமான உருந்தாங்கிய பூதங்கள் நடமாடும் நேரம். அந்த பூதங்கள் பகவான் ருத்ரனது பரிவாரங்கள். (22)

நன்மனம் படைத்தவளே! பகலும் இரவும் கூடும் இந்த அந்திவேளையில் சகலப் பிராணிகளையும் காத்தருளும் பூதநாதனான பரமேசுவரன், தம் பூதகணங்கள் சூழ, நந்தி மேலேறி வலம் வருகிறார். (23)

அந்த பரமேசுவரன், மயானத்தில் எழும்பும் சுழற்காற்றினால் பறக்கும் புழுதி மண்டி அவிழ்ந்து தொங்கும் பிரகாசமான செஞ்சடையுடையவர். அது இங்குமங்கும் அசையும்போது மின்னலொளி வீசும் அவரது பொன்னார் திருமேனி முழுவதும் விபூதி பூசி ஒளிரும். அவர், உனது சகோதரியின் கணவன். சந்திரன், சூரியன், அக்னி என்னும் முக்கண்களால் அவர் (அனைத்தையும்) பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். (24)

(அவர் நமக்கு உறவினர்தானே என நினைத்து விடாதே.) அவருக்கு உறவினன் என்றோ, மாற்றான் என்றோ உறவு இல்லை. கொள்ளத்தக்கவனோ, தள்ளத்தக்கவனோ இல்லை. நாம் பற்பல விரதானுஷ்டானங்களைச் செய்து, அதற்குப் பயனாக மாயையே வடிவான செல்வ சுகத்தை அடைய விரும்புகிறோம். ஆனால், அவரோ அனைத்தையும் அனுபவித்து வெறுத்து ஒதுக்கியவர். (25)

அஞ்ஞானமான திரையைக் கிழித்தெறிந்த அறிவுடைய சான்றோர்கள், பரமசிவனது பெருமைமிக்க புகழைப் போற்றிப் பாடுகின்றனர். அவருக்கு இணையானவரே இல்லை எனில், உயர்ந்தவர் எவ்வாறிருக்க முடியும்? அவரைச் சான்றோர்களே சென்றடைய முடியும். இவ்வளவு பெருமைகளிருந்தும் அவர் பிசாசர்களின் நடத்தையையே மேற்கொண்டிருக்கிறார். (அதாவது, பித்துப்பிடித்தவர் போல் வெளிக்குத் தோற்றமளிக்கிறார்.) (26)

இவ்வுடலோ நாய்க்கிரையாவது. ஆனால், உண்மையுணராத அறிவிலி, அழியும் இந்த உடலையே ‘தான்’, ‘ஆத்மா’ என்றெண்ணி, அதை நல்லாடைகள், மாலைகள், அணிகலன்கள், நறுமணப்பூச்சுகள் என அனைத்து போகப்பொருட்களாலும் அழகு செய்து, அதிலேயே மகிழ்ச்சியும் கொள்கிறான். அந்த அறிவிலிதான் ஆத்மாராமனான பகவான் பரமசிவனது நடத்தைகள் புரியாது பரிகாசம் செய்கிறான். [ஆனால், பகவானோ அந்த மூடன் தன்னுடலைப் பற்றிய உண்மைகளைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமே என்பதற்காக (என்றோ ஒருநாள் இவ்வுடல் சாம்பலாகக் கூடியது என அவன் அறிய)த்தான் சாம்பலைப் பூசிக் கூத்தாடுகிறார். என் அறிவு எவ்வளவு தெரியுமா? என்பதை அவன் அறிந்து கொள்ளவே, தன் கையில் மண்டையோட்டை ஏந்தி நிற்கிறார். உன் உடலில் உள்ள இரத்த நாளங்களெல்லாம் அழகானவை என எண்ணுகிறாயே! அவையெல்லாம் இந்தப் பாம்புகள் போன்று அழகற்றவையே எனக் காட்டவே, இறைவன் பாம்புகளை அணிந்து விளங்குகிறார்.] (27)

தேவர்கள் என்ன? பிரும்மதேவரும்கூட அறநெறிக்கு வழிகாட்டும் அவரது கட்டளைகளை மீற இயலாது. அவர்தானே இப்பிரபஞ்சத்திற்கே மூலகாரணர். மாயை அவரது வேலைக்காரி. இருந்தும் அவர் பூதப்பிரேத பிசாசங்களின் நடத்தைபோல் நடந்து கொள்கிறார். உலகம் புகழும் அந்த இறைவனது அற்புதமான திருவிளையாடல்களை ‘நம் அறிவுக்கெட்டாதனவே!’ என்பதே இதில் வியத்தற்குரியது.” (28)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தனது கணவர் (அறநெறிகளை) உணர்த்தியும் காமன் கணைக்கு இலக்காகி, பொறி—புலன்கள் வசமிழந்த திதியம்மை, ஒரு வேசிபோல் வெட்கத்தை உதறித் தள்ளி, பிரும்மரிஷியான கசியபரது மேலாடையைப் பிடித்துக் கொண்டாள். (29)

அப்பொழுது கசியபர், தம் மனைவி அறநெறிகளை விடுத்துத் தவறான செயலில் தம்மையும் பிடிவாதமாகப் பற்றியிழுப்பது கண்டு, (இது விதியின் வழி என்று நினைத்து,) இறைவனை நினைந்து வணங்கி, தனிமையில் அவளோடு கூடினார். (30)

பின் நீராடி, மூச்சையும் பேச்சையும் அடக்கி, எங்கும் நீக்கமற ஒளிமயமாக நிற்கும் தூயவரான, சனாதரான பரப்பிரும்மத்தைத் தியானம் செய்து, பிரணவப் பொருளான காயத்ரியை ஜபித்தார். (31)

விதுரரே! திதியும் தனது தவற்றை உணர்ந்து, வெட்கத்தினால் தலைகுனிந்து, பிரும்மரிஷியான கசியபர் அருகில் சென்று கூறலானாள். (32)

திதி கூறலானாள்—— “பிரும்மரிஷியே! பூதகணங்களுக்கு அதிபனான ருத்ரனுக்கு, நான் அபசாரம் செய்துவிட்டேன். அவர் அனைத்து உயிர்களுக்கும் நாயகன் அன்றோ! அவர் எனது கருவை அழிக்காமல் இருக்க வேண்டுகிறேன். (33)

அவர் அடியார்களின் துன்பம் துடைப்பவர்; எவராலும் அணுக முடியாதவர்; வேண்டுவார் வேண்டுவன அளிப்பவர்; உலகியல் காமம் வென்றவர்களுக்குப் பரம மங்கள ரூபனானவர்; எவரையும் தண்டிக்க மனங்கொள்ளாதவர்; இயல்பாக பரமசாந்தர்; ஆனால், தீயோர்களைத் தண்டிப்பதில் ஊழித்தீ போன்றவர். அந்த மகாதேவரை வணங்குகிறேன். (34)

அவர் எனது தங்கையின் கணவர்; அனைத்துமறிந்தவர். பெண்கள் எனில் கொலைத்தொழில் புரியும் வேடனும் மனமிரங்குவான். அவ்வாறிருக்க, எல்லோருக்கும் கருணைபுரியும் ஏழை பங்காளரான பகவான், எனது விஷயத்தில் அருள்புரிய வேண்டும்.” (35)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— அந்திவேளையில் ஆற்ற வேண்டிய நியமங்களை முடித்துக் கொண்ட கசியபப் பிரஜாபதி, மண்ணுலகிலும் விண்ணுலகிலும் தனது குழந்தைகளுக்கு நலனையே விரும்பும் தனது மனைவியான திதி (பயத்தினால்) நடுங்கி நிற்பது கண்டு (ஆறுதலாகப்) பேசலானார். (36)

கசியபர் கூறுகிறார்—— “மங்களம் குறைந்தவளே! காமத்தால் உன் புத்தி (எண்ணம்) கெட்டிருந்தது. அது கர்ப்ப தானத்திற்கு உரியதல்லாத அந்திவேளை. எனது அறிவுரைகளையும் நீ ஏற்கவில்லை. ருத்ரரது பணியாட்களான தேவர்களையும் (தவறு செய்ததால்) அவமதித்தாய். (37)

கோபமே வடிவானவளே! உனது வயிற்றில், அறநெறி நில்லாது தீமையே புரிந்தொழுகும் இரண்டு தீய பிள்ளைகள் பிறக்கப் போகிறார்கள். அவர்கள், தங்கள் தீயசெயல்களால் மூவுலகங்களையும், அதன் தலைவர்களையும் கதறக் கதறத் துன்புறுத்தப் போகிறார்கள். (38)

அவர்கள் குற்றம் புரியாத, கருணைக்கிடமான ஏழைகள் மற்றும் பிராணிகளைக் கொல்வார்கள். பெண்களிடம் தவறாக நடந்து கொள்வார்கள். சான்றோர்களது சினத்திற்கு ஆளாவார்கள். அது சமயம், அனைத்து உலகங்களையும் காத்தருளும் ஜகன்னாயகரான பகவான் கோபம் கொண்டு, இங்கு அவதரித்து, இந்திரன் மலைகளைத் தன் வஜ்ரப்படையால் தகர்த்தெறிந்தது போல், உன் புத்திரர்களைக் கொல்வார்.” (39—40)

திதி கேட்கிறாள்—— “பிரபுவே! இதைத்தான் நானும் வேண்டுகிறேன். என் பிள்ளைகளின் வதம் சுதர்சன சக்கரம் ஏந்தும் பகவான் நாராயணனது திருக்கரத்தாலேயே நிகழ வேண்டும். (அந்தணர்கள் பக்கல் தவறு புரிந்து, அதனால்) கோபங்கொண்ட அந்தணர்களால் சபிக்கப்பட்டு, அவர்களுக்கு மரணம் நிகழக்கூடாது. (41)

அந்தணர்களது சாபத்தால் இறந்தவர்களுக்கும், பிற பிராணிகளுக்குக் கொடுமை செய்பவர்களுக்கும், அவர்கள் இறந்தபின் எப்பிறவியில் பிறக்கினும், நரகத்தில் வாழும் பாவிகள்கூட தயை புரியமாட்டார்கள். (அவன் எந்தப் பிறவி பெறினும், அதே பிறவி எடுத்துள்ள பிராணிகள்கூட அவனிடம் கருணை காட்ட மாட்டா.)” (42)

கசியப முனிவர் கூறுகிறார்—— “தேவி! நீ செய்த செயலுக்கு வருந்தி பச்சாதாபப்படுவதாலும், அதனால் உடனே நல்லது—கெட்டது பற்றி ஆராய்ந்து சிந்தித்ததாலும், பகவான் மகாவிஷ்ணுவிடம் உள்ள மரியாதையாலும், பரமசிவன் மற்றும் என்னிடம் உள்ள ஆதரவாலும், உன் பிள்ளைகளுக்குப் பிறக்கும் பிள்ளைகளில் ஒருவன் சாதுக்களுக்கு மிகவும் அன்பனாக இருப்பான். அவனுடைய தூய்மையான மங்காத புகழை, பகவானது புகழுக்கு ஒப்பாக அனைவரும் போற்றுவார்கள். (43—44)

மாற்று குறைந்த தங்கத்தைத் தீயில் பன்முறை காய்ச்சிப் புடம்போட்டு நல்ல தூய தங்கமாக மாற்றுவதுபோல, சான்றோர்கள் அவனது நன்னடத்தை நற்குணங்களைப் பின்பற்றி ஒழுக நினைத்து, தங்களது காமம், வெகுளி, மயக்கம் முதலிய தீயகுணங்களைச் சுட்டெரித்து, தங்கள் மனத்தைத் தூய்மையாக்கிக் கொள்ளப் போகிறார்கள். (45)

இப்பிரபஞ்சமே பகவத் ஸ்வரூபம்தான். அது பகவானது கருணையினால் மகிழ்ச்சியுடன் இயங்குகிறது. அந்த பகவானே, ‘பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே சத்தியம், மற்றதெல்லாம் பொய்’ என்ற நிச்சயபுத்தி கொண்ட உனது பேரனைக் கண்டு மகிழ்ச்சி கொள்ளப் போகிறார். (46)

உன் பேரன் (மகாபாகவதன்) உயர்ந்த பகவத் பக்தன்; பரந்த மனமுடையவன் (மகாத்மா); மிக்க புகழுடையவன் (மகானுபாவன்); சான்றோர்கள் கொண்டாடும் சால்புடையவன் (நற்குணம் உடையவன்); தன் இதயத்திலே பகவானை நன்கு இருத்தித் தீவிரமான பக்தி பாவனையால் தூயவனாகி, ‘இந்த உடலே நான்’ என்ற எண்ணத்தை உதறிவிடுவான். (47)

அவன் உலகியல் இன்பங்களில் (பொறிபுலன்களின்) நாட்டமற்றவன்; ஒழுக்கமென்னும் குன்றேறி நிற்பவன்; நற்குணங்களின் கொள்கலன்; பிறரது செல்வங்கண்டு மகிழ்பவன்; பிறர் துன்புறுவது காணில் தானும் வருந்துபவன்; அவனது நினைவில் உற்றார்—மற்றார் இல்லை; பகைமையற்றவன்; கோடையின் வெம்மையை நிலவு தணிப்பதுபோல் உலக ஜீவராசிகளின் துன்பத்தை (வெம்மையை)ப் போக்குபவன். (48)

அவன் தன்னிதயத்திலும், வெளித்தோன்றும் அனைத்துப் பொருள்களிலும் மாசற்ற செந்தாமரைக் கண்ணனான பகவானையே என்றும் காண்பவன். பகவானே, தன்னடியார்கள் விருப்பத்திற்கேற்பப் பற்பல திருமேனிகளைத் தாங்கிக் காட்சியளிப்பவர்; ஒளிவீசும் மகரகுண்டலங்களை அணிந்த அழகுமிகும் திருமுகங்கொண்டவர்; பெண்மையின் அழகெல்லாம் திரண்டு உருண்டு ஓர் உருவமாகத் திகழும் திருமகளுக்கும் அழகு சேர்ப்பவர். இவ்வாறான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைத் தன்னுள்ளும் மற்றெங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவராகக் காணும் தகைமையுடையோன், உனது பேரன்.” (49)

மைத்திரேய மகரிஷி கூறுகிறார்—— தன் பேரன் சிறந்த பகவத் பக்தன் என்பதைச் செவியுற்ற திதிதேவி மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டாள். பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருக்கரங்களாலேயே, தன் பிள்ளைகளுக்கு வதம் என்பதைக் கேட்டு, மேலும் மனநிறைவு கொண்டாள். (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பதிநான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினைந்தாவது அத்தியாயம் — ஸநகாதிகள் ஜய—விஜயர்களைச் சபித்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! (‘ரிஷி கர்ப்பம் இராத் தங்காது’ என்பது பழமொழி. ஆனால்,) பகைவர்களை அழித்தொழிக்கும் கசியப முனிவருடைய வீர்யத்தைத் திதி அம்மையார், தனது வயிற்றில் நூறு வருடங்கள் தாங்கி நின்றாள். ஏனெனில், தனக்குப் பிறக்கப் போகும் பிள்ளைகளால் தேவர்களுக்கு என்ன தீங்கு நேருமோ? என்கிற பயத்தினால். (1)

திதியின் கர்ப்பத்தில் இருக்கும் (கசியப மகரிஷியின்) தேஜஸ்ஸினால் சூரியனும் சந்திரனும் தங்கள் ஒளிகுன்றிப் போனார்கள். இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் தங்கள் காந்தி இழந்தனர். அப்பொழுது அவர்கள் திசைகளனைத்தும் (எங்கும்) இருள் சூழ்ந்து நிற்பதைப் பிரும்மதேவரிடம் சென்று முறையிட்டனர். (2)

தேவர்கள் முறையிடுகிறார்கள்—— “பிரபுவே! காலத்தின் சக்தியினால் குறைவு கொள்ளாதது தங்கள் ஞானம். ஆகவே, தங்களுக்குத் தெரியாதது ஒன்றுமில்லை. அப்படியிருக்க, இந்த இருளைக் கண்டு நாங்கள் பயந்து நிற்பது தங்களுக்குத் தெரியும்தானே. (3)

தேவாதிதேவனே! தாங்கள் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்தவர். அனைத்துலக பாலகர்களுக்கும் தலைவர். உயர்ந்த மற்றும் தாழ்ந்த அனைத்து ஜீவன்களின் உட்கருத்தை அறிந்தவர். (முன்பிருந்த, பின் வரப்போகிற ஜீவராசிகளின் கருத்தையறிந்தவர் எனவும் கொள்க.) ஆகவே, திதியின் கர்ப்பம் எந்தக் காரணத்தால் வளர்கிறது? என்பதைத் தாங்கள் அறிவீர்கள். (4)

தாங்கள் ஞானத்தை மட்டுமே திறனாகக் கொண்டவர். பிரும்மதேவராகிய இந்தத் திருமேனி மாயாசக்தியினால் தாங்களாகவே ஏற்றுக் கொண்டது. அதேபோல்தான் ரஜோ குணத்தையும் ஏற்றுக் கொண்டுள்ளீர்கள். தாங்கள் தோன்றியதன் உண்மைக் காரணத்தை அறிந்தவர் யாருமே இல்லை. அவ்வாறான தங்களை வணங்குகிறோம். (5)

அனைத்து உலகங்களும் தங்கள் திருமேனியிலேயே பின்னிப் பிணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. காரிய—காரண ரூபமான அனைத்துப் பிரபஞ்சங்களும் தங்கள் திருமேனியேதான். ஆனால், உண்மையில் தாங்கள் இவற்றிற்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டவர். அனைத்து ஜீவன்களையும் படைத்தருளும் தங்களை, எவனொருவன் மூச்சு, பொறி—புலன்கள், மனம் ஆகியவற்றைத் தன்வசப்படுத்தி ஏகாந்த பக்தியுடன் தியானம் செய்கிறானோ, அவனுக்கே தாங்கள் கருணை புரிகிறீர்கள். அவ்வாறு தங்கள் கருணை பெற்றவனுக்கு, எங்கும் எதிலும் எக்காரணத்தாலும் தோல்வியே இல்லை. (6—7)

கயிற்றால் கட்டப்பட்ட மாடுகள் போல், வேதமாகிற தங்கள் வாக்குகளால் பிணிக்கப்பட்ட ஜீவராசிகள் அதற்குக் கட்டுப்பட்டு, வேதத்தில் கூறப்பட்ட கர்மங்களைச் செவ்வனே ஆற்றுவதன் வாயிலாகத் தங்களை வழிபடுகின்றனர். அனைத்தையும் வழிநடத்தும் முக்கியப் பிராணனான தங்களுக்கு வணக்கம். (8)

இறைவா! இந்த இருளினால் பகலிரவு தெரியாது பிரஜைகள், தங்கள் கடமைகளை உரிய நேரத்தில் சரியாகச் செய்ய இயலாது தவிக்கின்றனர். எங்களுக்குரிய நன்மைகளைச் செய்ய வேண்டுகிறோம். கருணை கொண்டு எங்களைக் கடாட்சிக்க வேண்டும். (9)

கட்டையை மேலே போடப் போட தீ மேன்மேலும் பெருகுகிறது. அதுபோன்று திதி அம்மையாரின் திருவுதரத்தில் கசியபரால் வைக்கப்பட்ட வீர்யம் மேன்மேலும் வளர்ந்து எண்டிசைகளையும் இருள் மயமாக்குகிறதே!” (10)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— தோள்வலி படைத்தவரே! வேதங்களால் புகழப்படும் தான்தோன்றியான பகவான் பிரும்மதேவர், தேவர்கள் தன்னைத் துதிப்பது கண்டு (மகிழ்ந்து) சற்றே புன்முறுவல் பூத்தவண்ணம் தனது இனிய மொழிகளால் அவர்களை மகிழ்வித்துக் கூறலானார். (11)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தேவர்களே! உங்களுக்கு முன் தோன்றிய என் மானஸ புத்திரர்களான ஸநகாதிகள் நால்வரும், உலகப்பற்றைத் துறந்து வான்வெளியில் சுற்றி வந்தனர். ஒரு சமயம், அவர்கள் சுத்த சத்துவ ஸ்வரூபியான பகவான் நாராயணனை வணங்க எண்ணி, அனைத்து உலகங்களுக்கும் மேலாக விளங்கும் வைகுண்டம் சென்றார்கள். (12—13)

அங்குள்ளவர்கள் அனைவரும் பகவானை ஒத்த திருமேனி கொண்டவர்கள் (ஸாரூப்யம் பெற்றவர்கள்). வேறு பயன்களில் பற்றற்றவர்களாக பகவானது சரணகமலத்தை (ஸாயுஜ்ய பதவியை) அடைவதே குறிக்கோளாக அறநெறி வழுவாது பகவானை ஆராதித்தவர்கள். (14)

அவ்வுலகத்தில் விளங்கும் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் உபநிடதங்களால் புகழப்படுபவர்; அறமே வடிவானவர்; தூய்மையான சத்துவகுண ஸ்வரூபர்; பிறப்பிறப்பற்ற ஆதிபுருஷர். தனது அடியார்களான எங்களை என்றும் மகிழ்ச்சிக் கடலில் ஆழ்த்தி நிற்பவர். (15)

அங்கு ‘மோட்சமே திருமேனி கொண்டு வந்ததோ!’ என்று எண்ணுமாறு ‘நைஶ்ரேயஸம்’ என்ற ஒரு நந்தனவனம் உள்ளது. அனைத்து விருப்பங்களையும் நிறைவுற நல்கும் கற்பகத்தருக்கள் நிறைந்தது. ஆறு பருவங்களிலும் பூத்துக் குலுங்கும் மலர்களும் கனிகளும் நிறைந்தது. (16)

அங்குள்ள தேவர்கள் விமானங்களில் தங்கள் மனைவிகளுடன் தங்கள் நாயகரான பகவானது பவித்திரமான திருவிளையாடல்களைப் பாடிக் கொண்டு உலா வருகிறார்கள். அத்திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கானம் அனைத்து ஜீவராசிகளின் பாவமூட்டைகளைச் சுட்டெரிக்கவல்லது. அதேசமயம், அங்கு நடுநடுவேயுள்ள தடாகங்களில் பூத்திருக்கும் தேனொழுகும் மாதவி பூக்களின் நறுமணம் காற்றில் கலந்து அவர்கள் பக்கம் வீசும். அந்த நறுமணம் தெய்விகமானதுதான். எனினும், அதனால் இறைவனைப் பாடிப் புகழும் கானத்திற்குத் தடையாகத் தோன்றுவதால், அதனை விரும்பாது ஏசுகின்றனர். (17)

அங்குள்ள வண்டுகள் பகவானது திருப்புகழைப் பாடி வருவதுபோல் ரீங்காரம் செய்வது கண்ட புறா, குயில், நீர்க்கோழி, சக்கரவாகம், சாதகம், அன்னம், கிளி, தித்திரிப்பறவை, மயில் முதலிய பறவைகள், தங்கள் தங்கள் கலகல ஒலியைச் சற்றுநேரம் நிறுத்தி, வண்டுகளின் இனிய கீதத்தைச் செவியாரப் பருகித் தன்னை மறந்து நின்றனவோ! என்னுமாறு இருக்கிறது. (18)

பகவான் மிக்க விருப்புடன் துளசி மாலைகளால் தன்னை அலங்கரித்துக் கொள்கிறார். அதன் நறுமணத்தையே முகர்ந்து மகிழ்கிறார். இதைக் கண்ட மந்தாரம், மல்லிகை, குரவகம், இரவில் மலரும் நீலோத்பலம், சம்பகம், கர்ணிகாரம், புன்னாகம், நாகலிங்கம், வகுளம் (மகிழம்பூ), தாமரை, பாரிஜாதம் மற்றும் கேதகீ முதலிய நறுமண மலர்களும், துளசியின் தவத்தை (பெரும்பேற்றை)த் தங்களிலும் பெருமை கொண்டதாகக் கொண்டாடுகின்றன. (வைகுண்டத்தில் அனைத்துமே சைதன்யமுடையவைகள்.) (19)

அந்த வைகுண்டவாசிகள் அனைவரும் வைரம், வைடூரியம், மரகதம், தங்கம் ஆகியவைகளால் உருவாக்கப் பெற்ற விமானங்களில் உலா வருகிறார்கள். இந்தச் செல்வங்கள் அனைத்தும் இறைவன் திருவடி பக்தியினால் பெறப் பெற்றனவேயன்றி, ஞான—வைராக்கிய—கர்ம பலன்களால் பெறப்பட்டனவன்று. அவர்கள், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது ஸ்மரணையிலேயே மூழ்கித் திளைத்திருப்பதால், அவ்விமானங்களில் அவர்களோடு உலா வரும் பேரழகு கொண்ட மங்கையரின் புன்சிரிப்பும், காதல் மயக்கமளிக்கும் நடையுடை பாவனைகளும் அவர்களிடம் காமவிகாரத்தை உண்டுபண்ண இயலவில்லை. (20)

அழகே வடிவுகொண்ட மகாலக்ஷ்மியின் திருவருள் பெற தேவர்கள் தவஞ்செய்து ஏங்கி நிற்கின்றனர். நிலைகொள்ளாத அந்தத் திருமகள், பகவானது வைகுண்டத்தில் தனது நிலையாமையைத் தவிர்த்து நிலைத்து வாசம் செய்கிறாள். அவ்வாறான மகாலக்ஷ்மி கையிலேந்திய தாமரை மலருடன் தமது திருவடித்தாமரைகளில் அணியப்பட்ட சலங்கை கலீர்கலீரென ஒலிக்க இங்குமங்கும் உலா வரும் வேளையில், தங்கமயமான அந்த மாளிகையின் ஸ்படிகமயமான சுவர்களில் அந்தத் திருமகளின் திருவுருவம் பிரதிபலிப்பதைக் கண்டால், பகவானுடைய ஆலயத்தைப் பெருக்கித் துடைப்பது போல் தோன்றுகிறது. (21)

வைகுண்டத்தில் மகாலக்ஷ்மிக்கென்று ஒரு தனி நந்தவனம் உள்ளது. அங்கு பளிங்குபோல் தெளிந்த, அமுதமயமான நீர் கொண்ட ஒரு குளம் உள்ளது. அதன் படிகள் பவழப்பாறைகளால் ஆனவை. அங்குதான் திருமகள், தன் பணிப்பெண்களுடன் தன் நாயகரான பகவான் நாராயணனைத் துளசி தளங்கள் கொண்டு அர்ச்சனை புரிவது வழக்கம். (பூஜைக்கென்று அந்தக் குளத்தில் தண்ணீர் எடுக்கையில்) அழகான கர்ண குந்தளங்கள் (முன்னெற்றி மயிர்) தன் நெற்றியில் புரள, உயர்ந்த நாசிகையுடன் கூடிய தனது திருமுகம், அந்தத் தண்ணீரில் பிரதிபலித்ததைக் கண்டு, ‘ஆகா! இந்த முகத்தை இறைவன் முத்தமிட்டு மகிழ்ந்ததால்தானே, நமக்கு இத்துணையழகு!’ என்று எண்ணிப் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டாள். (22)

பாவக்குவியல்களை எரித்தொழிக்கும் பகவானது திருவிளையாடல்களைப் பற்றிய கதைகளைக் கேட்காது, நல்லெண்ணங்களை அழித்துத் தீயபுத்தி நல்கும் பொன்னாசை, பெண்ணாசை பற்றிய தீய கதைகளைக் கேட்பவர்கள், வைகுண்டத்தை நிச்சயம் அடைய முடியாது. பாக்கியமற்ற அவர்கள் சாரமற்ற இம்மாதிரியான கதைகளைக் கேட்டுத் தங்கள் புண்ணியங்களை இழந்து, காத்தருள்வாரின்றி நரகங்களில் விழுகிறார்கள். (23)

மனிதப்பிறவி பெறுதல் அரிதினும் அரிது. பிரும்மாவான நானும், மற்ற தேவர்களும் மனிதப்பிறவியை வேண்டுகிறோம். மனிதப்பிறவியில்தான் தத்துவ ஞானம் பெறவும், நற்கர்மங்கள் செய்யவும் வாய்ப்புகள் அதிகம். அத்தகைய மனிதப்பிறவி பெற்றும் சிலர் பகவத் பிரீதியான நற்கர்மங்கள் செய்யாதொழிகின்றனரே! அந்தோ பரிதாபம்! அவர்கள் எங்கும் பரவி நிற்கும் பகவானது மாயையில் மயங்கி நிற்பவர்களே. (24)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. ‘அரிதரிது மானிடராதலரிது’ — ஔவையார்

2. து3ர்லப4ம் த்ரயமேவைதத் தை3வாநுக்3ரஹ ஹேதுகம் ।

மநுஷ்யத்வம் முமுக்ஷத்வம் மஹா புருஷஸம் ஸ்ரய: ॥

— விவேக சூடாமணி

இறைவனை அடையக் காரணமான மானிடப்பிறவி, முக்தி பெறவேண்டும் என்ற எண்ணம், சான்றோர் இணக்கம் என்னும் இம்மூன்றும் கிடைத்தற்கரிதானவாம்.]

அவ்வாறு மானிடப்பிறவி பெற்ற பெரியோர்கள் தேவதேவரான நாராயணனை பக்தியோடு சேவிப்பதால், யமனையும் வெகுதூரத்தில் நிற்கும்படி செய்கின்றனர். (யமபயத்தை அடைவதில்லை.) அவர்கள் ஒருவரோடொருவர் பகவானிடம் கொண்ட பக்தியினால் உலக நினைவு மறந்து, உடல் மயிர்க்கூச்செறிய, கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக, இறைவனது திருப்புகழைப் பாடிக் களித்துக் கூத்தாடுகின்றனர். இவ்வாறிருக்கும்போது அவர்களுக்கு யமம், நியமம் முதலிய வழி முறைகள் எதற்கு? அவ்வாறான பக்தர்களின் நிலை நமக்கு ஏற்படாதா? என்று நாம் ஏங்குகிறோம். அந்த பரம பாகவதர்கள் நம் சத்தியலோகத்திற்கும் மேலுள்ள வைகுண்டலோகத்தை அடைகின்றனர். (25)

வைகுண்டத்தில்தான் அகில உலகங்களுக்கும் நாதரான பகவான் ஸ்ரீஹரி வசிக்கிறார். அகில உலகங்களும் அந்த வைகுண்டத்தைப் போற்றுகின்றன. வியக்கத்தக்க உயர்ந்த விமானங்களில் தேவர்கள் அதைச் சுற்றிச் சுற்றி வருகின்றனர். அந்த வைகுண்டத்தைத் தங்கள் யோகசக்தியினால் சென்றடைந்த ஸநகாதி முனிவர்கள் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டனர். (பகவானையோ, பகவானது தொடர்புடையவைகளையோ கண்டால், பக்தர்களும் ஞானிகளும் பெருமகிழ்ச்சி கொள்வது இயல்புதானே!) (26)

பகவானைக் கண்டுகளிக்கும் விருப்பத்தால் சென்ற ஸநகாதிகள், அங்குள்ள அற்புதமான சிறந்த பொருள்களிலும் நாட்டங்கொள்ளாது, ஆறு பிராகாரங்களைக் கடந்து ஏழாவது பிராகாரத்தையடைய, அங்கு திருவாயிற்படியில் ஒத்த வயது, ஒத்த திருமேனி, விலையுயர்ந்த தோள்வளையங்கள், குண்டலங்கள், கிரீடங்கள் அணிந்து, கையில் கதையுடன் நிற்கும் இரண்டு தேவர்களைக் கண்டனர். (27)

அவர்கள் நீலமேனியர்கள்; நான்கு திருக்கரங்கள் கொண்டவர்கள்; தேன்வண்டு மொய்க்கும் வனமாலை அணிந்தவர்கள். அவர்களது புருவங்கள் நெறித்திருந்தன; கண்கள் சற்றே சிவந்திருந்தன; மூக்குத் துவாரங்கள் சற்றே விரிந்திருந்தன. அதனால், அவர்கள் முகம் சற்றே கடுகடுப்பாக இருப்பது தெரிந்தது. (28)

அவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், இதற்குமுன் வைரம் பதித்த தங்கக் கதவுகள் கொண்ட ஆறு பிராகாரங்களையும் கடந்து வந்ததுபோல், இங்கும் அவர்களைக் கேட்காமலேயே உட்புகுந்தனர். அவர்கள் தங்களது பார்வையில் உயர்வு—தாழ்வு என்பன போன்ற வேறுபாடான எண்ணமின்றி, எங்கும் எதிலும் ஒரே மாதிரியான (அனைத்தும் இறைவனது ஸ்வரூபமே என்ற) எண்ணம் கொண்டவர்களாகையால், எங்கும் தயக்கமின்றித் தடையின்றிச் செல்லும் மாண்புடையவர்களன்றோ! (29)

அந்த ஸநகாதி முனிவர்கள் ஆன்ம தத்துவம் அறிந்தவர்கள்; அவதூதர்கள் (அரையில் ஆடையற்றவர்கள்); பிரும்மதேவரின் படைப்பில் முதலில் தோன்றியவர்கள். ஆனால், பார்ப்பதற்கு ஐந்து வயது பாலகர்களைப் போலத் தோற்றம் அளிப்பவர்கள். அவர்களது உண்மைநிலையினையும், இறைவன் இவர்களிடம் கொண்ட அன்பையும் உணராத அந்த துவார பாலகர்கள், அவர்களது பெருமையைக் கணிக்காமல் பிரம்பு கொண்டு தடுத்தனர். இவ்வாறு தடுக்கப்பட வேண்டியவர்களா ஸநகாதி முனிவர்கள்? (30)

அனைவரும் கொண்டாடிப் புகழும் தகைமை கொண்ட அந்த ஸநகாதி முனிவர்களை, வைகுண்டத்தில் உள்ள தேவர்கள் எதிரில் அந்தத் துவார பாலகர்கள் தடுத்து நிறுத்தவே, ஸநகாதி முனிவர்கள் தங்கள் அன்பரான பகவானைத் தரிசிப்பதற்கு நேர்ந்த இடையூறுகண்டு, கோபத்தினால் கண்களும் சற்றே சிவக்க(ப் பின்வருமாறு) கூறலாயினர். (31)

முனிவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “பகவானிடம் பயன் கருதாத பக்தி புரிவோர்களுக்கே, இந்த வைகுண்டத்தில் நித்யவாஸம் கிடைக்கப் பெறும். அவ்வாறு பக்தி புரிபவர்கள் அனைத்து நற்குணங்களும் பெற்றவர்களாக இருப்பார்கள். அவ்வாறிருக்க, உங்கள் இருவருக்கு மட்டும் வேண்டியவர், வேண்டாதவர் என்ற கோணலான புத்தி எவ்வாறு ஏற்பட்டது? பகவானோ சாந்தஸ்வரூபி. அவருக்கு பகைமை என்பது இல்லையே. நீங்கள் உண்மையான பகவத் பக்தர்களாயிருந்தால் உங்களுக்கு இந்தச் சந்தேக எண்ணம் வந்திருக்காது. நீங்கள் வேடதாரிகள். ஆகவேதான் தங்களைப் போலவே பிறரிடமும் சந்தேக மனப்பான்மை. (32)

இறைவனது திருவுதரத்தில்தானே அனைத்துப் பிரும்மாண்டங்களும் இருக்கின்றன. ஆகவே, இங்கிருக்கும் ஞானிகள் அனைவரும் எங்கும் நிறைந்து விளங்கும் பகவானுக்கும்—தங்களுக்கும் இடையே எந்தவொரு வேற்றுமையையும் காண்பதில்லை. வெளியிலே இருக்கும் மகாகாசமும், குடத்திற்குள்ளிருக்கும் ஆகாசமும் ஒன்றுதானே, வேறல்லவே. அதுபோலதான் பகவானும் பக்தனும் வேறல்லர். அவர்கள் பகவானைத் தன்னுள்ளும், தன்னை பகவானுள்ளும் காண்கிறார்கள். நீங்களோ தேவர்கள். பகவானிடமிருந்து உங்களை வேறாகத் தனித்துப் பார்ப்பதால்தான் உங்களுக்கு இந்தப் பயம். (ஆகவேதான் பக்தர்களான எங்களைத் தடுக்கிறீர்கள்.) (33)

நீங்களோ வைகுண்டநாதரான பகவானது பார்ஷதர்கள். ஆனால், உங்களுடைய புத்தி மழுங்கியுள்ளது. நீங்கள் செய்த தவற்றுக்கு என்ன தண்டனை தரலாம்? என்று நாங்கள் யோசிக்கிறோம். அதனால், உங்களுக்கு நன்மையே உண்டாகும். உங்களது வேற்றுமை எண்ணத்தால் இந்த வைகுண்டத்தை விடுத்து, காமம், கோபம், லோபம் என்கிற பகைவர்கள் நிறைந்த (அசுரப்) பிறவியில் நீங்கள் பிறக்கவேண்டும்.” (34)

அந்தணர்களது சாபம், ‘எந்த ஓர் அஸ்திர—சஸ்திரங்களாலும் தடுத்து நிறுத்த இயலாதது’ என்றறிந்த பகவானது பார்ஷதர்களான அவர்கள், ஸநகாதிகளின் கடுமையான சாபத்தைக் கேட்டு மிகவும் பயந்து நடுங்கி, பாதத்தில் வீழ்ந்து வணங்கி, அவர்களது திருவடிகளைச் சிக்கெனப் பிடித்துக் கொண்டார்கள். பகவான் ஸ்ரீஹரியே அந்தணர்களது கோபத்தைக் காணில் பயந்து நடுங்குபவர்தானே. (35)

அவர்களிருவரும் வருந்திக் கூறலானார்கள்—— “ஐயன்மீர்! நாங்கள் செய்த தவறுக்கு ஏற்ற தண்டனையைத்தான் தந்தீர்கள். அது முற்றிலும் ஏற்கத்தக்கதே. பகவானது கருத்தையறியாத நாங்கள், அவரது கட்டளையை உதாசீனப்படுத்திவிட்டோம். இதனால், எங்களுக்குண்டான பாவம், தாங்கள் அளித்த சாபமாகிய தண்டனையால் பொடிப்பொடியாகட்டும். எங்களது இந்த பரிதாபமான நிலையைச் சற்றே கருணையோடு எண்ணிப் பார்த்து, அதனால், தங்களுக்கு எங்கள் மேல் கொஞ்சம் தயை பிறக்குமானால், நாங்கள் இந்த வைகுண்டத்திலிருந்து வேறு எந்தத் தாழ்ந்த உலகங்களில் எந்தவிதமான ஈனப்பிறவி பெற்றாலும், அந்தப் பிறவிகளிலும் இறைவனது நினைவை மறக்கச் செய்யும் மோகத்தை, நாங்கள் அடையாமல் இருக்க அருள்புரிய வேண்டும்.” (36)

பெரியோர்களான ஸநகாதிகளிடம் தனது பார்ஷதர்கள் தவறிழைத்ததை அறிந்த சாதுக்களுக்கு அன்பரான பகவான் பத்மநாபன், லக்ஷ்மிதேவியுடன் பரமஹம்ஸர்களான மகாமுனிவர்களும் தேடிக் காணாத தம் திருவடிகள் கொண்டு, ஸநகாதிகள் இருக்குமிடம் தேடி நடந்து வந்தார். (37)

இதுவரை தங்கள் இதயத்தாமரையில் தியான யோகத்தில் கண்டு கொண்டிருந்த பகவான், இப்பொழுது தங்கள் கண்ணெதிரிலே நிற்பதை ஸநகாதி முனிவர்கள் கண்டனர்! அவரோடு அவரது பார்ஷதர்களான அடியார்கள் வெண்கொற்றக்குடை, சாமரங்கள் ஏந்தி வருகின்றனர். அவரது இருபுறமும் ராஜஹம்ஸத்தின் இறக்கை போன்று வெளுத்த இரு சாமரங்களை வீசி வருகின்றனர். பகவானது தலைக்குமேல் பிடிக்கப்பட்டிருக்கும் வெண்குடையின் ஓரத்தில் தொங்கும் நல்முத்துக்கள், அக் காற்றினால் சற்றே அசைக்கப்பட்டு ஆடுகின்றன. இதைக் காணும்பொழுது சந்திரனது கிரணங்களால் அமுதமானது முத்துமுத்தாகச் சொட்டுவதுபோல் அழகாக இருக்கிறது. (38)

துவாரபாலகர்களோ அல்லது முனிவர்களோ யாராக இருப்பினும், வேறுபாடின்றி அனைவருக்கும் ஒருசேர அருள்புரியும் திருமுகங்கொண்ட பகவான் அனைத்து நற்குணங்களுக்கும் கொள்கலனல்லவா? அன்பொழுகும் தனது திருக்கண்களால் பக்தர்களது இதயத்தைக் குளிரச் செய்பவரல்லவா? அவரது அகன்ற நீலநிறத் திருமேனி மார்பில் தங்க ரேகை போன்று ஒளிரும் மகாலக்ஷ்மி விளங்குகிறாள்! அந்தத் திவ்விய ஒளியால் அனைத்து உலகங்களுக்கும் சூடாமணிபோல் விளங்கும் வைகுண்டத்தை மேலும் அழகுறச் செய்கிறார். (39)

பருத்து உருண்ட அழகிய இடுப்பில் பீதாம்பரம், அரையிலே கனகமேகலை (அரைஞாண்), கழுத்திலே இனிது பாடும் வண்டுகள் நிறைந்த வனமாலை, அழகான திருக்கைகளிலே கங்கணங்கள், ஒரு கையைக் கருடனது திருத்தோள்கள் மேலூன்றி, மற்றதில் அழகிய தாமரையைச் சுழற்றிக் கொண்டு வருகிறார். (40)

மின்னொளியையும் விஞ்சும் மகரகுண்டலங்களது ஒளியை மேலும் ஒளிரச் செய்யும் அழகிய கன்னங்கள், எடுப்பான அழகிய மூக்கு கொண்ட திருமுகமண்டலம், தலையிலே நவரத்தினமயமான கிரீடம், பருத்துருண்ட நீண்ட திருக்கைகளுக்கிடையில் அழகிய முத்துமாலைகள், கழுத்திலே கௌஸ்துப மணி. (41)

பகவானது வடிவழகு வர்ணனைக்கு அப்பாற்பட்டது. ‘அழகுக்குத் திருமகள்’ என்னும் பழமொழி பொய்யன்றோ! என்று எண்ணுகின்றனர், அடியவர்கள். (அதாவது, ‘தான்தான் அழகு’ என்ற திருமகளது செருக்கு அடங்கியது என்பது கருத்து.) தேவர்களே! பிரும்மதேவரான எனக்கும் பரமசிவனுக்கும் உங்களுக்கும் காட்சியளிக்கவே, பகவான் இந்த அழகிய திருமேனியைத் தாங்கி நிற்கிறாரோ? அவ்வாறு அழகிய பகவானைக் கண்ட ஸநகாதிகளின் கண்களுக்குப் போதுமென்ற நிறைவே தோன்றவில்லை. உடனே, அவர்கள் தலைதாழ்த்தி வணங்கினார்கள். (42)

செந்தாமரைக் கண்ணனான பகவானுடைய திருவடிக்கமலங்களின் மகரந்தமும், அத்திருவடிகளிலே திருமகள் அர்ச்சித்த துளசியின் வாசனையும் அங்குள்ள காற்றில் கலந்து வீச, அது ஸநகாதிகளின் மூக்கு வழியாய் உட்புகவே, ஆன்ம ஞானிகளான அவர்கள் மனதும் கலக்கமடைந்தது. அதாவது மனமகிழ்ச்சியும், உடலில் புளகாங்கிதமும் தோன்றின. (43)

[குறிப்பு:— உலகின் வாசனைகளைக் கண்டு மயங்காத முனிவர்களையும்கூட பகவானது நறுமணம் மயக்கிவிடும்!]

பகவானுடைய சிவந்த உதடுகள், நீலோத்பலம் போன்ற திருமுகமண்டலத்தை மேலும் அழகுறச் செய்தன. அவர் புன்முறுவலிடும்போது, அவரது வெளிறிய முத்து போன்ற பற்கள் மல்லிகை மொட்டுக்களை வரிசையாக அடுக்கி வைத்தாற்போல் அழகுற விளங்கின. இவ்வாறு அழகிய திருமுகத்தைக் கண்ட அவர்கள், தாங்கள் பிறந்த பயனை அடைந்ததாக மகிழ்ந்தனர். சிவப்புக்கல் பதித்தாற்போன்று சிவந்த நகங்கள் கொண்ட திருவடித்தாமரைகளைக் கண்டு வணங்கித் தியானம் செய்தனர். (44)

அஷ்டாங்க யோகங்கள் செய்து, அதன்மூலம் ஆன்ம தத்துவத்தைத் தேடுகின்ற மகான்கள் தியானிப்பது, இந்த ஸ்வரூபம்தான். இது மற்றவர்களால் அடைய இயலாத, கண்களுக்கு விருந்தான இந்த புருஷ ரூபமானது தத்துவமுணர்ந்த ஞானிகளுக்கே பெறத்தக்கது. எண்வகைச் செல்வங்களும் (அஷ்ட ஐசுவரியங்களும்) ஒருசேர என்றும் குறையாது நிறைந்து விளங்கும் அந்த பகவானை ஸநகாதி முனிவர்கள் துதிக்கலாயினர். (45)

ஸநகாதி முனிவர்கள் துதி—— “முதலும் முடிவுமற்ற இறைவா! தாங்கள் தீயோர்கள் இதயத்திலும் அந்தர்யாமியாக வீற்றிருந்தாலும், அவர்கள் கண்களுக்குப் புலனாகாமல் மறைந்து விளங்குகிறீர்கள். ஆனால், இன்று எங்கள் கண்களுக்கெதிரில் காணப்படுகிறீர்கள். தங்களிடமே தோன்றிய எங்கள் தந்தையான பிரும்மதேவர், தங்களைப் பற்றிய தத்துவங்களை எங்களுக்கு உபதேசித்தபோதே, தாங்கள் எங்கள் செவிவழியே எங்கள் இதயகமலத்தை வந்தடைந்து விட்டீர்கள். ஆனால், இன்றுதான் தங்களை நேரில் காணும் பெரும்பேறு எங்களுக்குக் கிட்டியது. (46)

பகவானே! தாங்கள் பரம தத்துவம் என்பதை இன்று நாங்கள் அறிந்தோம். தூய்மையான சுத்த சத்துவமயமான இந்தத் திருமேனியை எங்களுக்குக் காட்டி, எங்களை மகிழ்ச்சிக் கடலில் ஆழ்த்துகிறீர்கள். ஸகுண ரூபமான இந்தத் திருமேனியை, ‘யான், எனது’ என்ற அகங்காரத்தையும், விருப்பு—வெறுப்பையும் துறந்த முனிவர்கள், தங்களது கருணை கடாட்சத்தினால் பெற்ற பக்தியோகத்தின் வாயிலாகவே அடைகிறார்கள். (47)

பிரபுவே! தங்களுடைய புகழ் என்றும் எங்கும் போற்றி உகந்து பாடத்தக்கது; உலகியல் துன்பங்களைக் களைவது. தங்களது திருவிளையாடல்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்து, தங்கள் திருவடிகளையே சரணமாகப் பற்றிய சான்றோர்கள், தாங்கள் அளிக்கும் உன்னதமான முக்தியையும் துரும்பாக நினைத்து ஒதுக்குகிறார்களே? அப்படியிருக்க, தங்களது புருவ நெறித்தலுக்குப் பயந்து நடுங்கும் இந்திராதி தேவர்களின் சுவர்க்கம் முதலிய பதவிகளை, அவர்கள் கணிசிப்பார்களா என்ன? (முக்தியின்பமே துரும்பென மதிக்கும் பக்தர்களுக்கு, சுவர்க்காதி போகங்கள் எம்மாத்திரம்?) (48)

இறைவா! ஒருவேளை நாங்கள் இதற்கு முன் அறிந்தோ, அறியாமலோ செய்திருந்த ஏதாவதொரு பாவத்தினால் எங்களுக்கு நரகவாஸமே கிட்டினாலும், அதைப் பற்றிக் கவலையே இல்லை. (ஆனால், ஒரு நிபந்தனை.) எங்கள் மனம் (1)வண்டுபோல் தங்கள் திருவடித் தாமரைகளையே சுற்றிச் சுற்றி வரவேண்டும். தங்கள் திருவடிகளில் பட்டு (பக்தர்களால் அர்ச்சனை செய்யப்பட்ட) (2)துளசி மகிழ்வதுபோல், எங்கள் வார்த்தைகளும் தங்கள் திருவடிப் புகழைப் பாடியே மகிழவேண்டும். எங்கள் (3)செவிகள், தங்களது கீர்த்திமிக்கத் திருப்புகழைக் கேட்டுக் கேட்டு நிறைய வேண்டும். (49)

[குறிப்பு:— பாவமே அறியாத ஸநகாதிகள், ‘தாங்கள் பாவம் செய்திருந்தால்’ என்று கூறுவதன் கருத்து யாதெனில், இன்று தங்கள் பக்தர்களான ஜய—விஜயர்களுக்கு ‘அசுரராகப் பிறக்கக் கடவது’ என்று சற்றே சினந்து சாபமளித்ததால் உண்டான பாவம் என்று கொள்க.

(1) பூக்களில் முட்களிருந்தாலும் அதை வண்டுகள் தீமையாகக் கருதாததுபோல்.

(2) பகவானது திருவடிகளின் சேர்க்கை துளசிக்குக் கிடைத்ததுபோல், வாக்கிற்கும் எப்பொழுதும் பகவானது திருவடி சம்பந்தம் கிடைக்கவேண்டும்.

(3) செவி என்பது ஆகாய தத்துவம். குணங்களோ ஸ்வரூபம் இல்லாதது. ஆகையால், அது நிரம்பாது. ஆகவே, குணங்களைச் செவியாரப் பருகிக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பது பெறப்படுகிறது.]

எல்லையற்ற புகழுடைய இறைவா! தாங்கள் இப்பொழுது எங்களுக்குக் கிருபைகூர்ந்து காட்டிய தங்களது மனங்கவர் திருமேனியைக் கண்ட எங்கள் கண்கள், ஆனந்தத்தின் எல்லையையே அடைந்துவிட்டன. உலகியல் இன்பங்களில் மூழ்கிப் புலனடக்கமற்ற மனிதர்களுக்கு, இந்தத் திருமேனி தரிசனம் பெறுதல் மிகக் கடினமே. சாட்சாத் பகவானான தாங்கள் கருணையோடு எங்களுக்குக் காட்சி அளித்தீர்களே! (அதற்காக நாங்கள் மறுபடியும்) தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறோம்.” (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினாறாவது அத்தியாயம் — ஜய—விஜயர்கள் ஸ்ரீவைகுண்டத்தை நீத்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! அஷ்டாங்க யோகநிஷ்டர்களான ஸநகாதி முனிவர்கள் துதித்ததைக் கேட்ட வைகுண்டநாதரான பகவான் மிகவும் மகிழ்ச்சியோடு அவர்களைப் புகழ்ந்து பேசலானார்.” (1)

பகவான் பேசுகிறார்—— “முனிவர்களே! எனது பார்ஷதர்களான இந்த ஜய—விஜயர்கள், என்னையும் பொருட்படுத்தாமல் உங்களுக்கு அபசாரம் செய்துவிட்டனர். (2)

முனிவர்களே! உங்களை அவமதித்த இவர்களுக்கு, நீங்கள் விதித்த தண்டனையை நானும் ஒத்துக்கொள்கிறேன். ஏனெனில், நீங்கள் எனது பரம பக்தர்கள். உங்களுக்கிழைத்த அபசாரம் எனக்கு இழைக்கப்பட்டதே ஆகும். (3)

நான் வணங்கும் மேலான கடவுள் அந்தணர்களே. ஆகவே, எனது பணியாளர்கள் செய்த அபசாரத்தை நானே செய்ததாக எண்ணி, தங்களிடம் மன்னிப்பு வேண்டுகிறேன்; தயை புரிய வேண்டும். (4)

பொதுமக்கள், ஒரு வேலைக்காரன் செய்த தவற்றை, அவனது யஜமானனது குற்றமாகத்தான் சொல்வார்கள். அந்த வசைச்சொல் தொழுநோய் (குஷ்டரோகம்) தோலை அரித்தொழிப்பதுபோல, யஜமானனது நற்பெயரை அழித்துவிடும். (5)

அமுதத்திற்கொப்பான தூய்மையான எனது புகழைக் கேட்பவன் சண்டாளனாக இருப்பினும், அவனையும் சேர்த்து உள்ளடக்கிய அகில உலகங்களையும் பரிசுத்தமாக்குகிறது. ஆகவே, என்னை ‘விகுண்டன்’ (குற்றங்களைந்து தன்பக்கம் ஈர்த்துக் கொள்பவர்) என்கிறார்கள். ஆனால், எனக்கு இந்தப் பெருமை கிடைத்தது, தங்களைப் போன்ற அந்தணப் பெருமக்களால்தான்! ஆகவே, தங்களைப் போன்ற அந்தணர்களிடம் தவறு செய்பவர்கள் யாராக இருப்பினும், என்னுடைய கைகளாகவே இருந்தாலும், அதை உடனே வெட்டித் தள்ளுவேன். (6)

அனைத்துப் பாவங்களையும் நொடியில் அழித்தொழிக்கும் திறன், எனது திருவடிகளுக்குக் கிடைத்தது எதனால் தெரியுமா? தங்களைப் போன்ற பெரியோர்களுக்குச் செய்யும் பணிவிடைகளினால்தான். திருமகளின் கடாட்சம் தங்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டுமென்று பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் கடுமையான விரதத்தை அனுஷ்டிக்கிறார்கள். நானோ அவளை லட்சியம் செய்யாதிருந்தும், அவள் ஒரு நொடியும் என்னைவிட்டு அகலுவதில்லை. இதன் காரணம் என்ன? உங்களைப் போன்ற பக்தர்களுக்குச் செய்யும் பணிவிடைதான். (7)

வேள்விகளில் செய்யப்படும் ஆகுதிகளை எனது முகங்களில் ஒன்றான அக்னியின் மூலம் பெறுகிறேன். அந்த ஆகுதிகளால் என் மனம் நிறைவடைவதில்லை. ஆனால், கிடைத்ததைக் கொண்டு நிறைவுபெறும் பற்றற்ற பக்தனான அந்தணன் நெய் சொட்டும் உணவைப் புசித்தால், அந்த உணவின் ஒவ்வொரு பிடியையும் நானே ருசித்து உண்பது போன்ற மனநிறைவு பெறுகிறேன். (இறைவனது பல திருவாய்களில் அக்னி, அந்தணன் ஆகியவர்களும் அடங்குவர் என்பது கருத்து.) (8)

யோகமாயையின் அளவிடற்கரிய, எல்லையற்ற சக்திகள் அனைத்தும் எனது அடிமை. எனது திருவடிகளில் தோன்றிய கங்கையானது, சந்திரசேகரரான பரமசிவன் உள்ளிட்ட அனைத்துலகங்களையும் பரிசுத்தமாக்குகிறது. இவ்வாறு அனைத்துச் செல்வங்களும் பெற்ற பரமேசுவரனாக இருப்பினும், நான் அடியார்களான அந்தணர்களது (திருவடிகளில் வணங்கி, அவர்களது) திருவடித்துகள்களை என் சிரசில் தாங்குகிறேன். அவ்வாறான அந்தணர்களது செயலை, (அது தவறாகவே இருப்பினும்) எவரும் பொறுத்துக் கொள்வர். (9)

அந்தணர்கள், எனது கருணைக்குப் பாத்திரமான பசுக்கள், போக்ஷிப்பவர் இல்லாமல் திரியும் மற்ற பிராணிகள் — இவைகள் எனது திருமேனியே. தாம் செய்த முன்வினைப் பாவத்தால் நான் வேறு, அவை வேறு என்று (பாம்பைப் போல்) பிரித்துப் பார்ப்பவனை, சினம் மிகுந்த கழுகு உருவங்கொண்ட யமதூதர்கள் கொத்திக் கிழித்துக் குதறுவார்கள். அந்த யமராஜனை நியமித்தவன் நான்தான். (10)

அந்தணர்கள் சற்றே கோபத்துடன் யாரிடம் நிந்தனை புரிந்தாலும், மீண்டும் அவர்களிடம் கோபம் கொள்ளாது மனமகிழ்ச்சியோடு முகம் மலர்ந்து இனிய மொழிகள் கூறி அவர்களிடம் மரியாதையோடு நடந்து கொள்கிறார்களோ, அவர்களையும் பகவானே என்று எண்ணிக் கோபம் கொண்ட பிள்ளையைத் தகப்பன் அன்புடன் அழைப்பது போல, (அதாவது, இப்பொழுது நான் தங்களை வணங்கிச் சமாதானம் செய்வது போல,) அவர்களிடம் அன்பொழுகப் பேசி அவர்களை அமைதிப்படுத்துகிறார்களோ, அவ்வித அந்தணர்களே என்னைத் தன்வயப்படுத்தியவர்கள். (11)

எனது பார்ஷதர்களான இவர்கள், எனது மனோபாவத்தை அறியாமல் உங்களை அவமதித்துவிட்டார்கள். அவர்களது சாபவிமோசன காலம் சீக்கிரமே முடிவடைய வேண்டும். அவர்கள் தாங்கள் செய்த தவறுக்கு உரிய தண்டனையை அனுபவித்து, விரைவிலேயே என்னை வந்தடைய வேண்டும் என்று நீங்கள் கருணைகூர்ந்து அருள் புரியவேண்டும்.” (12)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! ஸநகாதி முனிவர்கள் சினம் என்னும் நச்சுப்பாம்பினால் தீண்டப்பட்டிருந்தாலும் பகவானைக் கண்ட உடனேயே அது மறைந்துவிட்டது. அவருடைய தெளிவான, மனத்தைக் கவருகின்ற, இனிய சொற்களைக் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கவேண்டும் என்ற பேராவல் உண்டாயிற்றே தவிர, ‘போதும்’ என்ற மனநிறைவு பெறவில்லை. (13)

பகவானது பொருள்பொதிந்த சொற்கள் சுருக்கமாகவும், எளிதில் புரியாததாகவும், நடையில் நின்றுயர்ந்ததாகவும் இருந்தன. அவற்றை ஊன்றிக் கேட்டு ஆலோசித்தும் அம்முனிவர்களுக்கு பகவானது பேச்சின் உட்கருத்தை அறிந்துகொள்ள முடியவில்லை. (14)

பகவான், தனது யோகமாயையின் சக்தியினால் அளவிடற்கரிய தனது பெருமையை (ஐசுவரியத்தை) வெளிப்படுத்தவே, அதைக் கண்ட ஸநகாதிகள் மகிழ்ச்சியினால் உடல் புல்லரிக்கக் கைகளைக் கூப்பியவண்ணம் பகவானைப் பார்த்துக் கூறலானார்கள்.” (15)

ரிஷிகள் (ஸநகாதிகள்) கூறுகிறார்கள்—— “பகவானே! தேவதேவா! தாங்களோ அகில உலகங்களுக்கும் தலைவர். நாங்கள் ஏதோ தங்களுக்குப் பெருத்த உபகாரம் செய்துவிட்டதாகக் கூறுகிறீர்கள். இதில் தங்களது உண்மை எண்ணம் (அபிப்பிராயம்) என்னவென்று எங்களுக்குப் புரியவில்லை. (16)

பிரபோ! தாங்கள் அந்தணர்களிடம் அன்பு கொண்டவர் என்பதால், அவர்களை மேலான தெய்வமாக தாங்கள் நினைப்பது இயற்கையே. இது உலகினர் எங்களை மரியாதையுடன் கொண்டாட வேண்டும் என்பதற்காகத் தாங்கள் நடத்திக் காட்டுவது. ஆனால், உண்மையில் அந்தணர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தேவதேவனாக விளங்கும் பிரும்மாதி தேவர்களுக்கும், தாங்கள்தான் ஆன்மநாயகரும் வழிபடும் கடவுளும். (17)

அனாதியான அறநெறி தங்களிடமிருந்துதான் தோன்றியது. அந்த தர்மத்தைக் காத்தருள வேண்டி, அவ்வப்போது பற்பல அவதாரங்களைச் செய்வதும் தாங்கள்தானே. அந்த தர்மத்தின் பயனும் தாங்களே. ஆகவே, எளிதில் புலப்படாமல் இருக்கிறீர்கள். சுவர்க்கம் முதலியன மாறுதலுக்குட்பட்டவை. தாங்களோ எவ்வித மாறுதல்களும் அற்றவர். இது அனைத்து சாஸ்திரங்களின் முடிந்த முடிவு. (18)

பற்றற்ற யோகிகள் தங்களது கருணையால் பிறப்பிறப்பு என்னும் உலகியல் கடலைச் சுலபமாகத் தாண்டிவிடுகிறார்கள். அவ்வாறிருக்க, மற்றவர்கள் (நாங்கள்) தங்களுக்கு அருள் புரிந்தோம் என்பது எப்படியோ! இது வியப்பாக இருக்கிறது. (பிறர் தங்களுக்கு என்னதான் உதவி செய்யமுடியும்?) (19)

செல்வத்தை விரும்புபவர்கள், திருமகளின் திருவடித்துகள்களைத் தத்தம் தலையில் தாங்குகிறார்கள். ஆனால் அந்த திருமகள், யாரோ ஒரு பாக்கியவான் தங்கள் திருவடிகளில் சமர்ப்பித்த துளசிமாலையை முகர்ந்து கொண்டிருக்கும் வண்டாகவாவது, தான் இருக்கக்கூடாதா? என்று ஏங்கித் தங்களுக்குப் பணிபுரிகிறாள். (20)

[குறிப்பு:— வண்டாகவாவது:— வண்டு சாரத்தை மட்டும் கிரகிக்கக் கூடியது; சஞ்சலமானது. அந்த வண்டு, பகவானுடைய திருவடிகளையடைந்த துளசியின் நறுமணத்திலும் மகரந்தத்திலும் மெய்மறந்து அசையாமல் மகிழ்கிறது. எனில், அந்தத் திருவடிகள் எத்துணை அழகாக இருக்கும்? ஆகவே, பகவானது திருமார்பில் இருந்தாலும், யோகிகளான அடியார்களைப் பெற்றிருப்பினும், ‘நாம் துளசியுடன் சக்களத்தியாகவாவது இருந்து பகவானது திருவடிகளைச் சேவிப்போமே’ என்று மகாலக்ஷ்மி நினைத்தாள் என்பது கருத்து. திருமார்பினும் திருவடியே பெருமை பெற்றது என்பது கருப்பொருள்.]

அவ்வாறு தனது இயல்பான தூய்மையான ஒழுக்கத்தினால் அனவரதமும் தங்களுக்குச் சேவை செய்யும் அந்தத் திருமகளையும் ஒருபொருட்டாக நினைக்காமல், தாங்கள் தங்கள் அடியாரிடத்தே பேரன்பு கொண்டிருக்கிறீர்கள். கொண்டாடத்தக்க அனைத்து குணநலன்களுக்கும் தாங்கள்தான் புகலிடம்! அவ்வாறிருக்க, இங்குமங்கும் சுற்றித் திரியும் அந்தணர்களது திருவடிகள் பட்ட தெருப்புழுதியும், ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மருவுமா தங்களைத் தூய்மைப்படுத்த இயலும்? இதனால் தங்களது சோபைதான் அதிகப்படக் கூடியதா? தங்களை இவை மேலும் அழகுபடுத்த இயலுமா? (21)

பிரபுவே! அறமே வடிவானவர் தாங்கள். கிருதயுகம், திரேதாயுகம், துவாபரயுகம் என்னும் மூன்று யுகங்களிலும் தாங்கள் நேருக்கு நேர் காட்சியளிக்கிறீர்கள். அந்த மூன்று யுகங்களிலும் அந்தணர்களையும் தேவர்களையும் காத்தருளவே, தவம், ஒழுக்கம், கருணை என்கிற மூன்று கால்களால் அகண்டமான இந்தப் பிரபஞ்சத்தைக் காத்தருள்கிறீர்கள். தாங்கள் தங்களது கருணையே வடிவான தூய சத்துவமயமான திருமேனியினால், இப்பொழுது எங்கள் அறநெறிக்குப் புறம்பான ரஜோகுணம் மற்றும் தமோகுணத்தை நீக்கியருள வேண்டும். (22)

தேவதேவனே! அந்தணர்களது குலம் கட்டாயம் தங்களால் காக்கப்பட வேண்டியதே. தர்மமே வடிவான தாங்கள் இனிய மொழிகளாலும் அன்பார்ந்த பூஜைகளாலும் இந்தக் குலத்தை ரட்சிக்கவில்லையெனில், தாங்கள் விதித்துள்ள சனாதனமான நற்செயல்களும் அறநெறிகளும் அழிந்துவிடும். ஏனெனில், உலகம் (தங்களைப் போன்ற) சான்றோர்களது ஒழுக்கத்தையே எடுத்துக்காட்டாகக் கொள்கிறது. (23)

[ஒப்புநோக்குக.:—

யத்3யதா3சரதி ஶ்ரேஷ்ட3ஸ்தத்ததே3வேதரோ ஜந: ।

ஸ யத்ப்ரமாணம் குருதே லோகஸ்தத3நுவர்ததே ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 3/21]

இறைவா! தாங்கள் சத்துவகுணமே வடிவானவராதலால் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நன்மை புரிவதிலேயே நாட்டமுடையவர். மறநெறியை வேருடன் களைவதற்குத் தங்கள் சக்தியோடு கூடிய அரசர்களை நியமித்துள்ளீர்கள். ஏனெனில், தொன்றுதொட்டு வரும் அறநெறிகள் அழிந்து போவதைத் தாங்கள் விரும்ப மாட்டீர்கள். அகில உலகங்களையும் அனைத்து ஜீவராசிகளையும் காத்தருளும் தலைவராக இருப்பினும், தாங்கள் அந்தணர்களிடம் இவ்வளவு வினயமாக, வணக்கமாக நடந்து கொள்வது, தங்களது பெருமைக்கு இழுக்காகாது; பெருமையை மேலும் பெருமை செய்யும்தான். இதுவும் தங்களுக்கு ஒரு லீலையே. (24)

ஈசனே! தாங்கள் இந்த பார்ஷதர்களுக்கு வேறு ஏதாவது தண்டனையளித்தாலும் அல்லது வெகுமானம் அளித்து தங்களிடமே வைத்துக் கொண்டாலும் சரி, அதில் எங்களுக்குப் பரிபூரண சம்மதமே. குற்றமற்ற இவர்களைச் சபித்ததற்காக, எங்களுக்கு என்ன தண்டனை அளித்தாலும், அதையும் நாங்கள் ஏற்கத் தயார் என்பதை விநயத்துடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.” (25)

பகவான் (பதில்) கூறுகிறார்—— “அந்தண சிரேஷ்டர்களே! நீங்கள் இவர்களுக்குக் கொடுத்த சாபம் உண்மையில் நான் முன்பே நிச்சயித்ததுதான். அவர்கள் விரைவில் அசுரப் பிறப்படைந்து, அங்கு என்னிடம் கொண்ட கோபத்தினால் ஒருநிலைப்பட்ட மனத்துடன் என்னையே நினைந்து நினைந்து நிற்றலாகிய யோக நிலையைப் பெற்று, விரைவிலேயே என்னை வந்தடைவார்கள்.” (26)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— அதற்குப் பிறகு அந்த ஸநகாதி முனிவர்கள், கண்களுக்கு விருந்தான பகவானையும், ஒளிர்ந்து விளங்கும் வைகுண்டத்தையும் தரிசனம் செய்து, பகவானை வலம் வந்து வணங்கி விடைபெற்றுக் கொண்டு, அவரது திருவிளையாடல்களைப் புகழ்ந்து பாடிக் கொண்டே திரும்பிச் சென்றனர். (27—28)

பகவானும் தன் பார்ஷதர்களைப் பார்த்து, “நீங்கள் பயமின்றிச் செல்லுங்கள்; உங்களுக்கு நன்மையே உண்டாகும். நான் எதையும் மாற்றியமைக்கத் திறனுடையவனாக இருப்பினும், அந்தணர்களது சாபத்தை மாற்ற விரும்பவில்லை. ஏனெனில், இதுவும் எனது விருப்பமே. (29)

முன்பொரு தருணம், நான் யோகநித்திரையில் இருந்தவேளையில், (என்னைக் காண) திருமகள் வந்தபோது, நீங்கள் இருவரும் (இதேபோலத்தான்) தடை செய்தீர்கள். அப்பொழுது கோபங்கொண்ட லக்ஷ்மிதேவி, உங்களுக்கு இதே சாபத்தைத் தந்தாள். (30)

நீங்கள் இருவரும் அசுரர்களாகப் பிறந்து, என்னிடம் கோபங்கொண்டு, அதனால் வேறொரு நினைப்பின்றி என்னிடமே பகைமை பாராட்டி, அந்தப் பகைமையே ஒரு யோகமாக (வழியாக) ஸநகாதிகளை அவமதித்த பாவம் நீங்கப் பெற்று, வெகுவிரைவிலேயே என்னை வந்து அடைவீர்களாக!” (31)

இவ்விதம் பகவான், தன் வாயிற்காப்போர்களுக்குக் கட்டளையிட்டு, அநேக அரண்மனை களுடனும் ஆச்சரியமான செல்வங்களுடனும் கூடிய தனது இருப்பிடத்தை அடைந்தார். (32)

தேவசிரேஷ்டர்களான அவர்கள், எவராலும் மீறமுடியாத அந்தப் பிராமண சாபத்தினால் வைகுண்டத்திலேயே தங்களது சோபையையும் பெருமையையும் இழந்தார்கள். (33)

தேவர்களே! அவர்கள் வைகுண்டத்திலிருந்து கீழே விழும்போது, விமானங்களிலிருந்த மற்ற தேவர்கள் ‘ஹா! ஹா!’ என்று கூச்சலிட்டார்கள். (34)

பகவானது பார்ஷதர்களான அந்த ஜய—விஜயர்களே இப்போது கசியபருடைய வீர்யத்தின் மூலம் திதியின் வயிற்றில் புகுந்துள்ளனர். (35)

அந்த இருவருடைய தேஜஸ்ஸால் உங்களனைவரின் தேஜசும் மங்கியுள்ளது. இது பகவானது செயலே. (ஆகவே, இதை மாற்றவோ, அழிக்கவோ ஒருவராலும் முடியாது.) (36)

அந்த பகவானே படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழில்களுக்கும் மூலகாரணர். பிறப்பிறப்பற்ற ஆதிமுதல்வர். யோகீசுவரர்களாலும் கடக்க இயலாத மாயை உடையவர். முக்குணங்களுக்கும் தலைவர். அவர் நமக்கு நிச்சயம் நலமே புரிவார். ஆகவே, நாம் இது குறித்து சிந்தனை செய்வதால் என்ன பயன்?” (37)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினேழாவது அத்தியாயம் — இரண்யகசிபு—இரண்யாக்ஷன் பிறப்பும், இரண்யாக்ஷனின் திக்விஜயமும்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! பிரபஞ்சமெங்கும் இருள் சூழ்ந்ததன் காரணத்தை பிரும்மதேவர் கூறக் கேட்ட தேவர்கள், ஐயம் நீங்கப் பெற்று சுவர்க்கலோகம் திரும்பிச் சென்றார்கள். (1)

கற்பரசியான திதிதேவி (திதியே! உனது இரண்டு பிள்ளைகளும் மூவுலகங்களையும், எட்டு திக்பாலகர்களையும் கதறடிக்கப் போகிறார்கள் என்று) தன் கணவர் கூறியதைக் கேட்டு, ‘தன் பிள்ளைகளால் தேவர்களுக்கு என்ன தீங்கு நேருமோ?’ என்று பயந்து, நூறாண்டு காலம் அந்தக் கர்ப்பத்தைத் தரித்தாள். நூறாண்டுகள் கழிந்ததும் இரு பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்தாள். (2)

அவர்கள் பிறந்தபொழுது சுவர்க்கம், பூமி, ஆகாயம் முதலிய எல்லா இடங்களிலும், அனைத்து உலகங்களுக்கும் பயத்தைத் தரும் தீய சகுனங்கள் தோன்றின; (3)

மலைகளும் பூமியும் நடுங்கின; எல்லாத் திசைகளும் தீப்பற்றி எரிவது போல் ஒளிர்ந்தன; கொள்ளிக்கட்டைகளுடன் இடிகள் விழுந்தன; கெட்ட காலத்தைத் தெரிவிக்கும் வால் நட்சத்திரங்கள் தோன்றின. (4)

பெருத்த மரங்களை வேருடன் சாய்த்துக் கொண்டு, ‘பூ’, ‘பூ’ என்ற இரைச்சலோடு தாங்க முடியாத புயல் காற்று வீசிற்று. அப்பொழுது புயல் சேனை போலவும், எங்கும் பறக்கும் புழுதி கொடி போலவும் காட்சியளித்தது. (5)

‘பளிச்’, ‘பளிச்’ என்று மின்னலடித்தது. சூரியசந்திரர்கள் மறைந்து விட்டார்களோ? என்று எண்ணுமாறு எங்கும் இருள் சூழ மேகமூட்டம் பரவியது. அப்போது எங்கும் எதுவும் கண்ணுக்குப் புலப்படவில்லை. (6)

சமுத்திரத்தின் அலைகள் உயர உயரச் சீறிப் பாய்ந்தன. இதைக் கண்டால் ஒரு மனிதன் துக்கத்தினால் கதறுவது போலிருந்தது. கடலின் அடியில் வசிக்கும் முதலை, பாம்பு முதலிய ஜீவராசிகள் பயந்து கலங்கின. கடல்கள் பொங்கிக் கரைகளைக் கடந்தன. நதிகள்—தடாகங்களில் தண்ணீர் கலங்கியதாக இருந்தது. அங்குள்ள தாமரைகள் வாடி வதங்கின. (7)

சந்திர—சூரியர்களுக்கு அடிக்கடி ராகுவால் பீடிக்கப்படும் கிரகணங்கள் தோன்றின. அவர்களைச் சுற்றி அமங்களத்தை உணர்த்தும் மண்டலங்கள் காணப்பட்டன. மேகங்கள் இல்லாமலேயே இடிமுழக்கம் தோன்றியது. மலைக்குகைளிலிருந்து தேரோடும் சப்தம் கேட்டது. (8)

கிராமங்களில் நரிகள் வாயில் தீயைக் கக்குவதுபோல் ஊளையிட்டன; ஆந்தைகளும் கோட்டான்களும் பயங்கரமாக அலறின; பெண் நரிகளும் அமங்களமாக ஊளையிட்டன. (9)

நாய்கள் கழுத்தை உயர்த்திக் கொண்டு சிலசமயம் பாடுவது போலவும், சிலசமயம் அழுவது போலவும் கத்தின. (10)

விதுரரே! கழுதைகள் தனது கடினமான குளம்புகளால் பூமியைக் கீறிக் கொண்டும், பின்கால்களை உதறிக் கொண்டும், பித்துப்பிடித்தன போல் கத்திக் கொண்டும் இங்குமங்கும் ஓடின. (11)

கழுதைகளின் சத்தத்தைக் கேட்டு பயந்த பறவைகள் கூச்சலிட்டுக் கொண்டு கூட்டைவிட்டுப் பறந்தன. தொழுவங்களிலும் காட்டிலும் இருக்கும் பசுக்கள் பயந்து மலமூத்திரங்களை விட்டன. (12)

பசுக்கள் பயம் கொண்டு பாலுக்குப் பதிலாக இரத்தத்தைச் சொரிந்தன. மேகங்கள் ஊன் நீரைப் பொழிந்தன. தெய்வீகச் சிலைகள் அழுவது போல் களையிழந்திருந்தன. மரங்கள் காற்று வீசாதிருக்கும் போதே முறிந்து விழுந்தன. (13)

புண்ணிய கிரகங்களான குருவும் சுக்கிரனும் ஒளியின்றியிருந்தன. பாவக்கிரகங்களான சனி, செவ்வாய் முதலியன மிக்க ஒளியுடன் சுபக்கிரகங்களையும் நட்சத்திரக் கூட்டங்களையும் வக்ரகதியாகத் தாண்டிச் சென்றன. மேலும் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டுக் கொண்டன. (14)

இது போன்ற துர்நிமித்தங்களைக் கண்டு, பிரும்மாவின் புதல்வர்களான ஸநகாதிகளைத் தவிர, மற்ற மக்கள் அனைவரும் உலகினுக்குப் பிரளயம்தான் வந்ததோ? என மிகவும் பயந்து நடுங்கினர். (15)

முதன்முதலில் தோன்றிய அந்த இரண்டு அசுரர்களும் பிறவியிலேயே மிக்க பராக்கிரமம் கொண்டவர்களாகவும், பாறை போன்ற தோளுடையவர்களாகவும் விரைவில் ஒரு மலை போல வளர்ந்தனர். இந்த வீரம், அவர்கள் பிறப்பதற்கு முன்பே அவர்களுக்குச் சித்தித்திருந்ததுதானே. (16)

அவர்கள் தலையில் அணிந்திருந்த கிரீடத்தின் உச்சி தேவர் உலகைத் தொட்டது. அவர்களது உடல் எண்டிசைகளையும் மறைத்தது. தோள்களில் அணிந்திருந்த தோள்வளைகள் மிகவும் ஒளிவீசின. தரையில் அவர்கள் வைக்கும் காலடி வைப்புகள் பூமியை நடுங்கச் செய்தன. அவர்கள் எழுந்து நிற்கையில் பொன் போல் ஒளிரும் அரைஞாண் அணிந்த இடை சூரியனுக்கு மேலிருந்தது. (அவர்களது உடல் அத்துணை பெரியது என்பது பொருள்.) (17)

அவர்கள் இருவரும் இரட்டைப் பிறவிகள். கசியப முனிவர் தன்னுடலிலிருந்து முதலில் திதியின் கருவறையை அடைந்தவனுக்கு இரண்யகசிபு என்றும், திதியின் கருவறையிலிருந்து முதலில் உலகில் பிறந்தவனுக்கு இரண்யாக்ஷன் என்றும் பெயரிட்டார். அவ்வாறே அவர்களை மக்கள் அனைவரும் அழைத்தனர். (18)

இரண்யகசிபு, பிரும்மதேவரிடம் பெற்ற வரத்தின் பலத்தினால் எவரிடமிருந்தும் மரணமில்லை என்பதாலும், தன் புஜ வலிமையினாலும் மூவுலகங்களையும் லோகபாலகர்களையும் தன்வயமாக்கிக் கொண்டு செருக்குற்று அலைந்தான். (19)

தம்பியான இரண்யாக்ஷன், தன் தமையனிடம் அன்பு கொண்டு அவனுக்குப் பிரியமானதையே செய்து வந்தான். போரில் விருப்பம் கொண்டதால், கைகளிலே கதையேந்தித் தன்னோடு போர் புரிபவனைத் தேடி அமரலோகம் சென்றான். (20)

அவனது வேகம் பொறுக்க முடியாதது; கால்களிலே தங்கத்தாலான வீரக்கழல்கள் ஒலிக்கின்றன; கழுத்திலோ வெற்றிமாலை; தோளிலோ பெரிய கதை. (21)

அளவு கடந்த மனவலிமையும் உடல் வலிமையும், அது தவிர பிரும்மதேவரிடம் பெற்ற வரன்களும் அவனது செருக்கை வளர்த்தன. ஆகவே, அடக்குவாரின்றி பயமற்றிருந்தான். இவனைக் கண்ட தேவர்கள் கருடனைக் கண்ட பாம்புபோல் அஞ்சி ஒளிந்தனர். (22)

தனக்கு நிகரான வலிமையின்றி, இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் ஒளிந்து மறைவது கண்ட இரண்யாக்ஷன் பெரிதாக கர்ஜனை புரிந்தான். (23)

மிகவும் பலசாலியான இரண்யாக்ஷன், சுவர்க்கத்திலிருந்து திரும்பிவந்து நீர் விளையாட்டு விளையாட எண்ணி, மிகவும் ஆழமான, ஆரவாரம் புரிகின்ற சமுத்திரத்தில் மதங்கொண்ட யானை போல் குதித்தான். (24)

அவ்வாறு அவன் குதிக்கவே, வருணதேவனுடைய படைகளான நீர்வாழ் பிராணிகள், அவன் தாக்குவதற்கு முன்பே பயந்து நடுங்கி வெகு தொலைவில் ஓடின. (25)

விதுரரே! அந்த இரண்யாக்ஷன் கடலில் பல்லாண்டுகள் சுற்றிச் சுற்றி வந்தும் தன்னை எதிர்ப்பார் யாருமின்மையால், அக்கடலில் காற்றின் வேகத்தால் பொங்கியெழும் அலைகளைத் தன் இரும்புக் கதையினால் அடித்தான். இவ்வாறு சுற்றிய அவன், கடைசியில் வருணரது தலைநகரான விபாவரி பட்டணத்தைச் சென்றடைந்தான். (26)

அங்கு அசுரர்களது பாதாள உலகின் தலைவரும், நீர்வாழ் பிராணிகளின் அரசருமான வருணதேவரைக் கண்டு, அவரைப் பரிகாசம் செய்ய எண்ணி, ஒரு பணியாளனைப் போல் வணங்கிச் சிரித்துக் கொண்டே ‘அரசே! எனக்குப் போர்ப்பிச்சை அளிக்கவேண்டும்’ என்று கேட்டான். (27)

‘பிரபுவே! முன்பொரு சமயம் உலகிலுள்ள அசுரர்களையும் தானவர்களையும் வெற்றி கொண்டு ராஜசூய வேள்வி செய்து, அதனால் லோகபாலகராகவும் அதிபதியாகவும் பெரும் புகழ் பெற்றவராகவும் ஆனீர்கள். தங்களையே மாவீரர்கள் என்று வாய்ச்சொல் கூறி, செருக்குற்றவர்களது வீரத்தை அடக்கி வெற்றி கண்டவர் தாங்கள்.’ (28)

செருக்குற்ற பகைவனான இரண்யாக்ஷன், இவ்வாறு ஏளனம் செய்யவே, வருணதேவர் பொங்கியெழுந்த கோபத்தைத் தனது அறிவு கொண்டு அடக்கி நிறுத்தி, ‘நண்பனே! நான் போர் செய்வதிலிருந்து ஓய்வு பெற்றுக் கொண்டு விட்டேனே! (உனக்குத் தெரியாதா?) (29)

சிறந்த அசுர வீரனே! உனக்குச் சமமாகப் போர் புரியும் திறமைசாலி புராண புருஷரான பகவான் மகாவிஷ்ணுவே. அவரைத் தவிர வேறெவரும் உனக்கு நிகர் ஆகார். உன்னைப் போன்ற மகாவீரர்களுமன்றோ அவரைப் புகழ்கின்றனர். நீயோ போரில் சிறந்த வீரன். ஆகவே, அவரைத் தேடிச் செல். (30)

அவர் உன்னைப் போன்ற தீயோர்களை அழிக்கவும், சாதுக்களைக் காக்கவும் அவ்வப்போது பற்பல உருவங்களை மேற்கொள்பவர். அவரை விரைவில் சென்றடை. அவர் உன் செருக்கை அழித்து உன்னைக் கொல்வார். நாய்கள் சுற்றிவர, நீ போர்க்களத்தில் விழுந்து கிடக்கப் போகிறாய்’ என்று பதிலுரைத்தார். (31)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினெட்டாவது அத்தியாயம் — இரண்யாக்ஷன் வராக பகவானுடன் போரிடல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— ஹே விதுரா! ‘உனக்கொரு போராளி உள்ளார்’ என்ற வருணரது சொல்லைக் கேட்டு மகிழ்ந்த இரண்யாக்ஷன், ‘அவர் உன்னைக் கொல்லப் போகிறார்’ என்று கூறியதை மட்டும் சிறிதும் மதியாது, நாரதர் மூலம் பகவான் ஸ்ரீஹரி இருக்குமிடத்தை அறிந்து, மிக விரைவாகப் பாதாள உலகை அடைந்தான். (1)

அங்கு அனைத்து உலகங்களையும் வெற்றிகொண்ட பகவான் ஸ்ரீஹரி, தன் தெற்றிப்பற்களின் நுனியில் பூமியைத் தாங்கி மேலே வருவது கண்ட இரண்யாக்ஷன், ‘ஆகா! இந்தக் காட்டுப் பன்றி, இங்கு கடலுக்கு எவ்வாறு வந்தது?’ என்று ஏளனமாகச் சிரித்தான். பகவானது சிவந்த கண்களின் ஒளியால் இரண்யாக்ஷனின் ஒளி குன்றியது. (2)

பகவானைக் கண்ட அவன் இவ்வாறு கூறலானான்—— “அறிவில்லாதவனே! இங்கு வா; இந்தப் பூமியை விட்டுவிடு; இந்தப் பூமி பாதாளவாசிகளான எங்களுக்காகப் பிரும்மதேவரால் தரப்பட்டது. காட்டுப்பன்றி உருவில் வந்த தேவர்களில் கடையனே! நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, நீ இந்தப் பூமியை எடுத்துக் கொண்டு சுகமாகச் செல்ல முடியுமா, என்ன? (3)

[குறிப்பு:— இந்த 2,3வது சுலோகங்களில் இரண்யாக்ஷன், பகவானை நிந்திப்பது போல் இருப்பினும், உண்மையில் அவை பகவானைத் துதிப்பதாகவே அமைந்துள்ளது காண்க.

1. வநகோசர: — காட்டுப் பன்றி — ஜலத்தில் படுத்திருப்பவர் நாராயணன்

2. ம்ருக: — விலங்கு — யோகிகளால் தேடப்படுகிறவர் (அல்லது) தீயோர்களைத் தேடித் தண்டிப்பவர்.

3. அக்ஞ: — அறிவில்லாதவனே! — எவரைக் காட்டிலும் அறிவாளி வேறொருவர் இல்லையோ! அனைத்துமறிந்தவரே!

4. ஸுராதம்: — தேவர்களில் கடையனே! — தேவர்கள் எவரைக் காட்டிலும் கடையவரோ! தேவர்களில் சிரேஷ்டரே!

5. ஆஸாதித ஸூகரமூர்த்தே — காட்டுப் பன்றி உருவில் வந்தவனே! — தன் விருப்பத்தினால் திருவிளையாட்டாகப் பன்றி உருவை எடுத்தவரே!

நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, என்னைச் சிறிதும் மதியாமல், தாங்கள் இந்த பூமியோடு அனைத்து நலன்களும் கொண்ட எங்களது பரந்த அரசையும் நிச்சயம் அடையப் போகிறீர்கள். இதில் சந்தேகமே இல்லை. ஆனாலும், எங்களிடம் தயைகூர்ந்து, இந்தப் பூமியை எங்களுக்காக தந்து விடுங்கள் என்பதுதான் இங்கு உண்மையான கருத்து. இதுபோல் இனிவரும் சுலோகங்களுக்கும் ஸ்ரீதரர் பொருள் கூறுகிறார். ஆனால், விரிவஞ்சி அவைகளை இங்கு எழுதவில்லை.]

மூடனே! நீ உண்மை உருவை வெளிக்காட்டாது மாயையில் மறைந்து நின்று அசுரர்களை வதைக்கிறாய். எங்களை அழிக்க வேண்டுமென்றுதானே எங்கள் பகைவர்களான தேவர்கள், உன்னை வளரச் செய்திருக்கிறார்கள். உண்மையில் வீரமற்ற நீ, யோகமாயையின் பலம் கொண்டுதானே இந்தக் காரியத்தைச் செய்கிறாய். ஆகவே, உன்னைக் கொன்று, எனது சுற்றத்தார்களின் கண்ணீரைத் துடைக்கிறேன். (4)

என் கையிலுள்ள கதையினால் உன் மண்டை பிளக்கப்பட்டு, நீ இறந்தால் உன்னைக் கொண்டாடி வழிபடும் தேவர்களும் ரிஷிகளும் வேரற்ற மரங்கள்போல் வீழ்ந்தழிவார்கள்.” (5)

இவ்விதம் தன் பகைவனான இரண்யாக்ஷன் சொல்லம்புகளால் தன்னைத் தாக்குவதைப் பொறுத்துக் கொண்ட பகவான், தன் தெற்றிப்பற்களின் நுனியில் தாங்கி நிற்கும் பூமிபிராட்டியார் நடுங்குவது கண்டு, முதலையால் கடிக்கப்பட்ட பெண்யானையைக் கண்டு ஆண்யானை வீறிட்டெழுவதுபோல், கடலின் மத்தியிலிருந்து வெளியே வந்தார். (6)

பொன்னிறமான செம்பட்டைத்தலை முடியையுடைய அந்த இரண்யாக்ஷன், பயங்கரமான தெற்றிப்பற்களைக் காட்டிக் கொண்டு இடிபோன்று முழங்கி கர்ஜித்து, முதலை தன்னால் கடிக்கப்பட்ட யானையைத் துரத்துவதுபோல் துரத்திக் கொண்டு, “ஓடுகிறாயே! உனக்கு வெட்கமாக இல்லையா? உண்மைதான். அஸத்துக்களுக்கு எந்தக் காரியம்தான் நிந்திக்கத்தக்கது” என்று பகவானைப் பழித்தான். (7)

பகவான், தண்ணீர் மேல் கண்களுக்குப் புலனாகுமாறு நல்ல ஓரிடத்தில் பூமியை வைத்து, தனது ஆதார சக்தியை அதனுள் புகுத்தினார். பகைவனான இரண்யாக்ஷன், இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே தேவர்கள் பூமாரி பொழிந்தனர்; பிரும்மதேவர் துதித்தார். (8)

பொன்னாலான உயர்ந்த ஆபரணங்களும் கவசமும் அணிந்து, கையிலே கதையேந்தி, இதயத்தைக் குத்தித் துளைக்கும் தீயசொற்களைப் பேசியவண்ணம் பின்தொடர்ந்து ஓடிவரும் இரண்யாக்ஷனைக் கண்டு மிகவும் சினந்த பகவான், சற்றே சிரித்தவண்ணம் பேசலானார். (9)

பகவான் கூறுகிறார்—— “அடே! உண்மையில் நாங்கள் வனவிலங்குகள்தான். ஆனால், உன்னைப் போன்ற (வீட்டில், தங்களைச் சிங்கம் என்று எண்ணிக் கொண்டு செருக்குடன் திரியும்) நாய்களைத் தேடித்தான் அலைகிறோம். நலங்கெட்டவனே! வீரர்கள் யமனது பாசங்களால் கட்டப்பட்ட உன்னைப் போன்றவர்களின் அமங்களமான தற்புகழ்ச்சியைக் காது கொடுத்துக் கேட்க மாட்டார்கள். (10)

நாங்கள் வெட்கமின்றிப் பாதாளவாசிகளது பூமியைத் திருடி வந்தவர்கள்தான். உனது கதைக்கு பயந்துதான் இங்கு வந்திருக்கிறோம். ஒப்பற்ற வீரங்கொண்ட உன்னைப் போன்றவர்களை எதிர்க்க எங்களுக்கு என்ன திறமை உள்ளது? இருப்பினும் எப்படியோ உன்னெதிரில் வந்துவிட்டோம். உன் போன்ற வீரர்களிடம் பகைமை கொண்டு, நாங்கள் எங்குதான் செல்ல முடியும்? (11)

நீயோ காலாட்படைகளின் தலைவன். ஆகவே, விரைவில் எங்களை அழிப்பதற்கான அனைத்து முயற்சிகளையும் எடு. எங்களைக் கொன்று உனது சுற்றத்தார்களின் கண்ணீரைத் துடை. வீணாக நேரத்தைக் கடத்தாதே. தனது சபதத்தை நிறைவேற்ற இயலாதவன், பெரியோர்கள் அவையில் உட்காரத் தகுதியற்றவன் இல்லையா?” (12)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! இவ்வாறு கோபத்துடன் கடுமையாகவும் இழிவாகவும் பேசிய பகவானைக் கண்ட இரண்யாக்ஷன், சீண்டிவிடப்பட்ட பாம்பைப் போல் கடுங்கோபம் கொண்டான். (13)

கோபத்தினால் பொறிகலங்கிப் பெருமூச்செறியும் அந்த இரண்யாக்ஷன் வேகமாக எழும்பி, தனது கதையினால் பகவானை அடித்தான். (14)

யோகம் கைவரப்பட்டவன், யமனது பாசத்திலிருந்து தன்னைக் காத்துக் கொள்வதுபோல், பகவானும் தனது மார்பு நோக்கி வந்த கதையின் தாக்குதலைச் சற்றே நகர்ந்து கொண்டு தவிர்த்துவிட்டார். (15)

கோபத்தால் உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டு, கதையைச் சுற்றியவண்ணம் தன்னை நோக்கி வரும் இரண்யாக்ஷனை நோக்கி, பகவான் விரைவாக ஓடினார். (16)

அமைதியே வடிவான விதுரா! பகவான் பகைவனான இரண்யாக்ஷனின் வலது புருவத்தில் கதையால் அடிக்கவே, வீரனான அவன், தன் கதையால் அதை விலக்கினான். (17)

போரில் வெற்றிகொள்ளும் விருப்பத்தால் பகவானும் இரண்யாக்ஷனும் ஒருவருக்கொருவர் மிகுந்த சினங்கொண்டு கதையால் தாக்கிக் கொண்டனர். (18)

இவ்வாறு குருதி பெருகி வழிய, ஒருவர்க்கொருவர் கூரான கதைகளால் தாக்கிக் கொள்ளவே, அந்த ரத்த வாடையால் மேலும் கோபத்தீ வளர்ந்தது. ‘தானே வெற்றி பெற வேண்டும்’ என்ற ஆசையால், இடதுசாரி—வலதுசாரியாகச் சுற்றித் திரிந்து போர்புரிவதைக் கண்டால், ஒரு பசுவிற்காக மதங்கொண்ட இரண்டு எருதுகள் சண்டையிடுவது போலிருந்தது. (19)

விதுரரே! மாயையினால் வராகத் திருமேனியேற்ற வேள்வியே வடிவான பகவானும் இரண்யாக்ஷனும் பூமிக்காகப் பகைமை கொண்டு கடும் போர் புரிவதைக் காண, ரிஷிகணங்கள் சூழ, பிரும்மதேவர் அங்கு வந்தார். (20)

மாவீரனான இரண்யாக்ஷன் பயமின்றி பகவானது தாக்குதலுக்குப் பதிலடி தந்து, மிகுந்த பராக்கிரமத்துடன் போர்புரிவதைக் கண்ட பிரும்மதேவரும் மற்ற ரிஷிகளும் ஆதிவராகரான பகவான் நாராயணனிடம் இவ்வாறு கூறினார்கள். (21)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “தேவதேவரே! என்னிடம் பெற்ற வரத்தின் பலத்தினால் இந்த அசுரன் மிகவும் பலசாலியாக இருக்கிறான். அதனால், தங்கள் திருவடிகளையே தஞ்சமாகப் பற்றிய தேவர்கள், அந்தணர்கள், பசுக்கள் மற்றும் குற்றமே அறியாத ஜீவராசிகளுக்கும் தீங்கிழைக்கிறான்; பயமுறுத்துகிறான்; துன்பம் இழைக்கிறான். இவனை எதிர்த்துப் போரிடும் திறமைசாலியைத் தேடி உலகெங்கும் அலைகிறான். (22—23)

அவனோ கொடியவன், மாயாவி, செருக்குற்று தடுப்பாரின்றி அலைகிறான். பயமறியாத குழந்தை படமெடுத்தாடும் பாம்புடன் விளையாடுவதுபோல் தாங்களும் இவனுடன் விளையாடாதீர்கள். (24)

ஈசுவரா! அச்சுதா! அசுரவேளையான மாலை நேரம் வந்தால் அசுரனான இவனது பலம் பன்மடங்காகிவிடும். அதற்குள் தீயோனான பாவி இரண்யாக்ஷனை, உங்களது தெய்விக மாயா பலத்தினால் வதம் செய்யுங்கள். (25)

பிரபோ! உலகங்களுக்கு அழிவு விளைவிக்கும் கொடிய சந்தியாகாலம் (மாலைநேரம்) இதோ வந்து கொண்டிருக்கிறது. அனைத்துமாக விளங்கும் இறைவா! தேவர்களுக்கு வெற்றியைத் தேடித் தாருங்கள். (26)

நன்மை பல நல்கும் ‘அபிஜித்’ என்கிற வேளை, இப்பொழுது பெரும்பாலும் சென்றுவிட்டது. ஆகவே, இந்த முகூர்த்தம் முடிவடைதற்குள் உங்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவர்களான எங்களுக்கு நன்மை புரியவேண்டி வெல்லமுடியாத இவனை வதம் செய்ய வேண்டுகிறோம். (27)

(எங்களுடைய நல்ல காலம்) தங்களால்தான் இவனுக்கு மரணம் என்று நிச்சயிக்கப் பட்டுள்ளது. அவனோ, தானாகவே தங்களிடம் வந்திருக்கிறான். இதுதான் தெய்வாதீனம். ஆகவே, இந்தச் சண்டையில், தாங்கள் இவனைக் கொன்று, உலகங்களுக்கு நன்மை செய்ய வேண்டும்.” (28)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — இரண்யாக்ஷனின் வதம்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— கபடு அற்றதும், அமுதம்போல் இனியதுமான பிரும்மதேவரின் சொல்லைக் கேட்ட பகவான் (காலமே ஸ்வரூபரான எனக்கே ‘அபிஜித்’ என்ற காலத்தின் பலத்தை உபதேசிக்கிறாரே என்று) சற்றே புன்னகை புரிந்து, அன்பொழுகும் தனது கடைக்கண்களால் அவரது சொல்லை ஏற்றார். (1)

பிரும்மதேவரின் மூக்கிலிருந்து தோன்றிய வராக பகவான், சற்றே எழும்பிச் சிறிதும் பயமின்றித் தன்னெதிரில் நிற்கும் பகைவனான அவ்வசுரனது கீழ்த்தாடையில் கதையினால் அடித்தார். (2)

பகவானுடைய கதையின் வீச்சை இரண்யாக்ஷன் தன் கதையினால் தடுத்தான். அந்த வேகத்தில் பகவானது கதை, அவர் கையிலிருந்து நழுவிச் சுழன்று கொண்டே பூமியில் விழுந்து ஒளிர்ந்தது. அது காண்பதற்கு அற்புதமாக இருந்தது! (3)

இப்பொழுது எதிரியான பகவானைத் தாக்க, இரண்யாக்ஷனுக்கு அரிய வாய்ப்பு கிட்டியபோதும், ‘கையில் ஆயுதமற்றவனை அடிக்கக் கூடாது’ என்ற போர் நெறியைக் கருதி, அவன் பகவானை அடிக்கவில்லை. பகவானது கோபத்தை மேலும் தூண்டிவிடவே அவன் இவ்வாறு நடந்து கொண்டான். (4)

பகவானது கதை கை நழுவி விழுந்ததும், ஆகாயத்தில் நின்றிருந்த ரிஷிகளும் தேவர்களும் ‘ஹா! ஹா!’ என்று சத்தம் போட்டனர். அப்பொழுது பகவான் (தேவர்களை ‘பயப்படாதீர்கள்!’ என்று கூறிவிட்டு,) பகைவனான அவனது யுத்த தர்மத்தைப் புகழ்ந்து கூறி, (மனத்தில்) தன் சக்கரப்படையை ஸ்மரித்தார். (5)

உடனே, சுதர்சன சக்கரம் பகவானது திருக்கரத்தை அடைந்து சுழன்றது. பகவானோ தனது முக்கிய பார்ஷதனான, தீயோனான அசுரன் இரண்யாக்ஷனுடன் சற்றே விளையாடலானார். அப்பொழுது பகவானது பெருமையறியாத தேவர்கள், ‘இறைவா! விளையாடியது போதும், சீக்கிரம் கொல்லுங்கள், தங்களுக்கு வெற்றி நிச்சயம்’ என்று கோஷமிட்டனர். (6)

செந்தாமரைக் கண்ணனான பகவான் கையில் சக்கரமேந்தித் தன் எதிரில் போர்புரிய நிற்பது கண்ட இரண்யாக்ஷன், கோபத்தால் பொறிகள் கலங்க பெருமூச்சுவிட்டுத் தன் உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டான். (7)

பயங்கரமான தெற்றிப்பற்களுடைய இரண்யாக்ஷன், பகவானைத் தன்னிரு கண்களால் சுட்டெரிப்பவன் போல வெறித்துப் பார்த்து, ‘நீ ஒழிந்தாய்’ என்று கர்ஜித்துக் கொண்டு எழும்பிக் குதித்து, பகவானை கதையால் அடித்தான். (8)

கருணையே வடிவான விதுரா! வேள்வியே திருவுருவான பகவான் வராகமூர்த்தி வாயுவேகம் மனோவேகமாக வரும் அந்த கதையை, அவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, விளையாட்டாகத் தனது இடது காலால் உதைத்துக் கீழே தள்ளிவிட்டு, ‘அசுரனே! நீ என்னை வெற்றி கொள்ள விரும்புகிறாய், இதோ கதையை எடுத்துக் கொண்டு மறுபடியும் போர் செய்’ என்று கூறினார். இதைக் கேட்ட அவன் மீண்டும் கதையைக் கையிலேந்தி பயங்கரமாகக் கர்ஜித்தான். (9—10)

அந்த கதை, தன்னை நோக்கிப் பாய்ந்து வருவதைக் கண்ட பகவான், தான் இருந்த இடத்தைவிட்டுச் சிறிதும் அசையாமல், கருடன் பாம்பைப் பிடிப்பதுபோல் விளையாட்டாகவே, அந்த கதையைப் பிடித்தார். (11)

தனது வீரம் பங்கப்பட்டுப் போனது கண்ட அவ்வசுரன், மானமிழந்து, வீரம் குன்றி, பகவான் திரும்ப அளித்த தன் கதையைப் பெற்றுக் கொள்ளவில்லை. (12)

(ஒரு மூடன், வேதமோதும்) அந்தணனுடன் நடத்தும் போரில், அவரை அழிக்க மாரணம் முதலிய அபிசாரப் பிரயோகம் செய்வதுபோல், யக்ஞவராக ரூபியான பகவானின் மேல் எறிய, கொழுந்து விட்டெரியும் தீ போல் ஒளிரும் முத்தலைச் சூலத்தைக் கையிலெடுத்தான். (13)

திதியின் மகனான இரண்யாக்ஷன், அந்த முத்தலைச் சூலத்தைத் தன் பலங்கொண்ட மட்டும் வேகமாக வீச, அது ஆகாயத்தில் ஒளிர்ந்தவண்ணம் வருவது கண்ட பகவான், அதைத் தன் கூர்மையான ஆரங்களையுடைய சக்கரப்படையினால் வெட்டித் தள்ளினார். அது கருடன் கீழே உதிர்த்த இறக்கையை இந்திரன் வெட்டியது போல் இருந்தது. (14)

[குறிப்பு:— முன்பொரு சமயம் தன் தாயான வினதையைத் தன் சித்தி கத்ருவின் அடிமைத்தளையிலிருந்து விடுவிக்க எண்ணிய கருட பகவான், அவளது கட்டளைக்கிணங்க, தேவர்களிடமிருந்து அமுதத்தைக் கவர்ந்தெடுத்து வந்தார். அது கண்டு சினந்த இந்திரன், கருடனைக் கொல்லத் தன் வஜ்ரப்படையை ஏவினான். அந்த வஜ்ரப்படை ததீசி முனிவரது முதுகெலும்பினால் ஆக்கப்பட்டதாகையால், அதை மதிக்க வேண்டி, கருடன் தனது இறக்கையிலிருந்து ஒரு சிறகை மட்டும் கீழே உதிர்த்தார். அதை இந்திரன் தனது வஜ்ரப்படையினால் வெட்டினான் என்பது மகாபாரதம்.]

பகவானது சக்கரப்படையினால் தனது சூலப்படை பலவாறாகத் துண்டிக்கப்பட்டது கண்ட அசுரன், சினம் பொங்க திருமகள் குடியிருக்கும் கோயிலான பகவானது அகன்ற திருமார்பில், தனது கடினமான முட்டியால் ஒரு குத்துவிட்டு, கர்ஜனை புரிந்து கொண்டே மறைந்து போனான். (15)

விதுரா! அந்த அசுரன் இவ்விதம் வேகமாகத் தாக்கியும் ஆதிவராகமூர்த்தியான பகவான் சிறிதும் அசையவில்லை. அவனது தாக்குதல் பகவானுக்கு, ஒரு யானையைப் பூமாலை கொண்டு அடித்தது போலிருந்தது. (16)

யோகமாயைகளுக்கெல்லாம் அதிபதியான பகவான் மேல் அந்த அசுரன் பற்பல மாயைகளை ஏவினான். அதைக் கண்டு மக்கள், ‘இவ்வுலகிற்கு இப்பொழுது பிரளயம்தான் வந்ததோ?’ என்றெண்ணி பயந்தனர். (17)

புயலடித்து, புழுதி பறந்து எங்கும் இருள் சூழ்ந்தது. கவண்களால் வீசப்பட்டது போல் நாற்புறங்களிலிருந்தும் கற்கள் வந்து வீழ்ந்தன. (18)

மேகக் கூட்டங்களால் ஆகாயம் மறைக்கப்பட்டு நட்சத்திரங்கள் தெரியாது போயின. மின்னலும் இடியும் தோன்றின. மேகங்கள், ஊன், குருதி, உரோமம், மலம், மூத்திரம், எலும்பு — இவைகளைப் பொழிந்தன. (19)

குற்றமறியாத விதுரரே! மலைகள் பலப்பல ஆயுதங்களைப் பொழிவனபோல் காணப்பட்டன. அரக்கிகள் இடையில் ஆடையின்றித் தலைவிரிகோலமாய்க் கையில் சூலமேந்திக் காணப்பட்டனர். (20)

யட்சர்களும் ராக்கதர்களும் கால்நடையாகவும், குதிரை—தேர்—யானைகள் மீது அமர்ந்து கொண்டும், ‘கொல், வெட்டு’ என்று கடுமையாகக் கூறிக் கொண்டும் வந்தனர். (21)

வேள்வியின் மூன்று ஸவனங்களையும், தனது கால்களாகவுடைய யக்ஞவராக பகவான், அசுரனது மாயைகளைத் தகர்த்தெறிய பிரியமான தனது சக்கரப்படையை ஏவினார். (22)

அப்போது திதி அம்மையாருக்கு மனம் கலங்கியது. தன் கணவன் கசியபர் கூறியன நினைவிற்கு வந்தன. மார்புத் தடத்திலிருந்து உதிரம் பெருகியது. (23)

தனது மாயைகள் அழிந்தொழிந்தது கண்ட அந்த அசுரன், எதிரிலிருக்கும் பகவானைத் தன் இரண்டு கைகளாலும் நெருக்கிப் பிடிக்க முயற்சித்தான். ஆனால் முடியவில்லை. பகவானைத் தன் கைகளுக்கு வெளியிலேயே இருக்கக் கண்டான். (24)

வஜ்ரப்படை போன்ற பலமுடைய தன்னிரு முட்டிகளால் இரண்யாக்ஷன் தாக்குவதைக் கண்ட பகவான், அவனது கன்னத்தில் ஓர் அறை அறைந்தார். அது, இந்திரன் விருத்திராசுரனை அடித்தது போலிருந்தது. (25)

அனைத்து உலகங்களையும் வெற்றிகொள்ளும் இறைவன் விளையாட்டாகத்தான் ஓர் அடி வைத்தார். ஆனால், அந்த அடி தாங்காது இரண்யாக்ஷனின் உடல் சுற்றியது; விழி பிதுங்கியது; கைகளும் கால்களும் தலைமுடியும் சிதறின. பெருங்காற்றினால் வேருடன் பிடுங்கப்பட்ட நெடுமரம் போல் கீழே விழுந்தான். (26)

பூமியில் விழுந்த இரண்யாக்ஷனது முகத்தில் ஒளி குன்றாமலிருந்தது; உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டிருக்கிறான்; பயங்கரமான தெற்றிப்பற்கள் வெளியிலே நீண்டு தெரிந்தன. யுத்தத்தைக் காண வந்த பிரும்மாதிதேவர்கள் இதைக் கண்டு, ‘ஆகா! இப்படிப்பட்ட உயர்ந்த மரணம் யாருக்குத்தான் கிட்டும்’ என்று புகழ்ந்தார்கள்! (27)

பொய்யான இந்த லிங்கச் சரீரத்திலிருந்து விடுதலைபெற வேண்டி, யோகிகள் இந்த பகவானைத் தனிமையில் யோக சமாதியில் தியானிக்கிறார்கள். அந்த பகவான், தனது திருவடியால் இந்த அசுரனை உதைத்தார். அவனோ பகவானது திருமுகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே தன்னுடலை விடுத்தான். (28)

ஸநகாதி முனிவர்களது சாபத்தால் நீசப்பிறவி பெற்ற பகவானது பார்ஷதர்களான இவர்கள், இன்னும் சில பிறவிகள் பெற்று, (விரைவிலேயே) மறுபடியும் பார்ஷதர்களாக வைகுண்டம் வரப்போகிறார்கள். (29)

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “இறைவா! அனைத்து வேள்விகளுக்கும் மூலகாரணர் தாங்கள். உலகைக் காக்கவே சுத்த சத்துவ மயமான அவதாரம் மேற்கொள்கிறீர்கள். உலகைத் துன்புறுத்தி வந்த இந்த அசுரன் இன்று கொல்லப்பட்டான். இதுவேயன்றோ மகிழ்ச்சிக்குரிய விஷயம். தாங்கள் திருவடியில் கொண்ட பக்தியால், இன்று எங்களுக்கு க்ஷேமம் கிட்டியது. பகவானே! தங்களை வணங்குகிறோம்.” (30)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரா! இவ்வாறு மகாபராக்கிரமசாலியான இரண்யாக்ஷனை வதம் செய்த ஆதிவராகமூர்த்தியான பகவான் நாராயணன் பிரும்மாதிதேவர்கள் துதிக்க, ஆனந்தமே வடிவான தனது வைகுண்டத்தை அடைந்தார். (31)

நண்பரே! வீரம் மிகுந்த இரண்யாக்ஷனை, வராக அவதாரம் ஏற்ற பகவான் ஸ்ரீஹரி, பயங்கரமான போரில் விளையாட்டாகவே வதம் செய்ததை, எனது குருக்கள் கூறியவண்ணமே நான் உனக்குக் கூறினேன். (32)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! இவ்விதம் பகவானது திருவிளையாடலை மைத்திரேயர் கூறக்கேட்டு, பரம பக்தரான விதுரர் மகிழ்ச்சிக் கடலில் மூழ்கினார். (33)

மிகத் தூய்மையாளர்களான பெரும்புகழ் பெற்ற சான்றோர்களது கதைகளைக் கேட்கவே மனம் மகிழும்போது, ஸ்ரீவத்ஸ(கௌஸ்துப)ரரான பகவானது திருவிளையாடல்களைக் கேட்க மனம் மகிழ்வதில் வியப்பென்ன? (34)

முதலை, தன் காலைக் கவ்விப் பிடிக்கத் துன்புற்ற கஜேந்திரன், பகவானின் திருவடித் தாமரைகளை ஒருமித்த மனத்துடன் தியானித்தான். பெண்யானைகளோ கதறித் துடிக்கின்றன. இது கண்ட பகவான், உடனே அங்கு வந்து அதைக் காத்தருளினார். (35)

சூதுவாதின்றி வேறெதிலும் பற்றின்றி அந்த பகவானையே துதிப்பவர்களை, இயல்பாகவே கருணையோடு காத்தருள்கிறார். ஆனால், தீயோர்கள் அவரை அண்டவும் இயலாது. அவரது கருணையை அறிந்தவன் எவன்தான் அவரைத் துதிக்காமல் இருப்பான்? (36)

அந்தணர்களே! வராக ரூபமேற்று பூமியை மேலே தூக்கிவர, இரண்யாக்ஷனை வதம் செய்த பகவானது இந்த அற்புதமான திருவிளையாடலை எவன் கேட்கிறானோ, சொல்கிறானோ, அனுமோதனம் (சொல்லச்) செய்கிறானோ, அவன் பிரும்மஹத்தி முதலிய சகல பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறான். (37)

விதுரரே! இந்தச் சரித்திரம் மிகவும் புண்ணியமானது; பவித்திரமானது; செல்வத்தையும் புகழையும் அளிப்பது; ஆயுளை வளர்ப்பது; விருப்பங்கள் அனைத்தையும் தரவல்லது; போர்க்களத்தில் புலன்களுக்கும் உடலுக்கும் வலிமை தந்து வீரத்தை வளர்ப்பது. இதைக் கேட்டவனுக்கு, இந்தப் பிறவியின் முடிவில் பகவானது வைகுண்டத்தையே நல்குவது! (38)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபதாவது அத்தியாயம் — பிரும்மதேவரது பல்வகை படைப்புகள்

சௌனகர் கேட்கிறார்—— ஸூதரே! வசிக்கக்கூடிய இடமாகப் பூமியைப் பெற்ற ஸ்வாயம்புவ மனு, பகவானிடத்தில் லயித்தபின், பிறக்கப் போகின்ற ஜீவராசிகள் பகவானிடத்திலிருந்து வெளித்தோன்றுவதற்கு என்னென்ன உபாயங்களைக் கடைப்பிடித்தார்? (1)

விதுரர் உயர்ந்த கிருஷ்ண பக்தர்; அவரது உயிருக்குயிரான நண்பர். தன் தமையனான திருதராஷ்டிரரும் அவரது பிள்ளைகளும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் மரியாதையின்றி நடந்து கொண்டதால், அவர்களை அபசாரப்பட்டவர்களாகக் கருதி, அவர்களை விட்டு விலகிச் சென்றார். (2)

வேதவியாசருக்குப் பிறந்தபடியால் பெருமையில் அவருக்குக் குறையாதவர். மனோவாக்காயங்களால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே பக்திபூண்டவர். ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தர்களையே பின்பற்றி நடப்பவர். (3)

தீர்த்தயாத்திரை செய்து சகல பாவங்களையும் போக்கிக் கொண்டவர். அவ்வாறான விதுரர் குசாவர்த்தம் (ஹரித்துவார்) என்னும் க்ஷேத்திரத்தில் தலைசிறந்த தத்துவ ஞானியான மைத்திரேயரைச் சந்தித்து என்னென்ன கேட்டார்? (4)

ஸூதரே! அவர்களுக்கிடையில் நடந்த உரையாடல், அநேகமாக பகவானது திருவடித் தாமரைகளைப் புகழும் தூய திருவிளையாடல்கள் பற்றியதாகத்தான் இருக்கும். அந்தக் கதைகள் பகவானது திருவடித்தாமரைகளில் தோன்றிய கங்கையைப் போன்று அனைத்துப் பாவங்களையும் நீக்குவனவன்றோ! (5)

ஹே ஸூதரே! உங்களுக்கு மங்களங்கள் உண்டாகட்டும். பகவானது உயர்ந்த திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதைகள்தானே வாயாரப் புகழ்ந்து பேசத்தக்கன. தூயதான அந்தக் கதைகளை எங்களுக்குக் கூறுங்கள். உண்மையான சுவையைக் கண்டவன், அமுதமெனத் தித்திக்கும் பகவானது திருக்கதைகளைக் கேட்டு போதும் என்பானா? (6)

இவ்வாறு நைமிசாரண்யவாசிகளான ரிஷிகள் கேட்கவே, பகவானிடமே மனம் பதித்தவரான ஸூதர், ‘இதோ கூறுகிறேன், கேளுங்கள்’ என்றார். (7)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— பகவான் தனது மாயையை ஏற்று வராக அவதாரம் செய்து, பூமியைப் பாதாளத்திலிருந்து மேலே கொண்டு வந்த லீலையையும், விளையாட்டாகவே இரண்யாக்ஷனை வதம் செய்ததையும் கேட்ட விதுரர், அகமகிழ்ந்து மைத்திரேயரைக் கேட்கலானார். (8)

விதுரர் கேட்கிறார்—— ஹே பிரும்மா! மரீசி முதலிய பிரஜாபதிகளின் தந்தையான பிரும்மதேவர், அந்தப் பிரஜாபதிகளைப் படைத்தபின் என்ன செய்தார்? என்பதை எங்களுக்குக் கூற வேண்டும். ஏனெனில், தாங்கள் கண்களுக்குப் புலனாகாத, மற்றவர்களால் அறிய முடியாதனவற்றையும் அறியும் திறனுடையவர் அன்றோ! (9)

மரீசி முதலிய முனிவர்களும், ஸ்வாயம்புவமனுவும் பிரும்மதேவரின் கட்டளைப்படி எவ்வாறு பிரஜைகளைப் படைத்தனர்? (10)

அவர்கள் தங்கள் மனைவிகளுடன் கூடிப் படைத்தார்களா? அல்லது தனக்குத்தானே (யாருடைய உதவியுமின்றிப்) படைப்பைச் செய்தனரா? அல்லது அனைவரும் ஒருங்குகூடி படைப்புத் தொழில் நடத்தினரா? (11)

மைத்திரேயர் (பதில்) கூறுகிறார்—— விதுரரே! பிரகிருதியின் முக்குணங்களான சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் — இவை மூன்றும் ஜீவர்களின் முன்வினைப்பயனால் சலனமடைந்தன. இந்த முன்வினைப்பயன் (பிராரப்தம்) எவ்வாறு சலனத்தை உண்டுபண்ணுகிறது? என்பதைத் தர்க்க ரீதியாய் அறிய இயலாது. பகவானோ பிரகிருதிக்கும் காலத்திற்கும் ஆதாரமானவர். ஆக பகவானுடைய சங்கல்பத்தினால் முக்குணங்களில் தோன்றிய ஏற்றத்தாழ்வு காரணமாக மஹத் தத்துவம் தோன்றியது. (12)

ரஜோகுணம் மேலிட்ட மஹத் தத்துவம் ஜீவர்களின் முன்வினைப்பயனால் சலனமடைந்து அஹங்கார தத்துவத்தைத் தோற்றுவித்தது. அந்த அஹங்காரம் சாத்விகம், ராஜஸம், தாமஸம் என மூவகைத்தது. இந்த அஹங்காரங்கள் ஐந்து ஐந்தாக பல தத்துவங்களை உண்டுபண்ணின. அவை, ஆகாயம் முதலிய பஞ்ச பூதங்கள், (சப்தம், ஸ்பரிசம் முதலிய) பஞ்ச தன்மாத்திரைகள், (வாக், பர்ணி முதலிய) ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள் (அறிவுப்புலன்கள்), (வாய், கை, கால்கள், முதலிய) கர்மேந்திரியங்கள் (செயற்புலன்கள்) மற்றும் இந்த இருவகை (ஞான, கர்ம) இந்திரியங்களின் தேவதைகள். (13)

அவைகள் அனைத்தும் தனித்தனியாகப் பிரபஞ்சத்தைப் படைக்க இயலாமல் போகவே, பகவானது சக்தியால் அவை ஒன்றுகூடி, தங்கம் போல ஒளிரும் ஒரு முட்டை வடிவத்தைப் படைத்தன. (14)

உயிரற்ற அந்த முட்டை வடிவம், பிரளய ஜலத்தில் ஆயிரம் வருடங்கள் மிதந்தது. அதன் பிறகு பகவான் அதனுள் நுழைந்தார். (15)

அவரது தொப்புளிலிருந்து ஆயிரம் சூரியன் உதித்தாற்போன்ற ஒளியுடன் ஒரு தாமரைமலர் தோன்றியது. அதுதான் ஸமஸ்த ஜீவராசிகளுக்கும் தங்குமிடம். அதிலிருந்து பிரும்மதேவர் தோன்றினார். (16)

பிரும்மாண்டத்தின் மத்தியில் உள்ள பிரளய ஜலத்தில் சயனித்திருக்கும் பகவான், பிரும்மதேவரின் இதயத்தில் பிரவேசித்தார். உடனே பிரும்மதேவர் முந்திய கல்பத்தில், தான் தீர்மானித்திருந்தவாறே பெயர், உருவம் கொண்ட முறையில் உலகைப் படைக்கத் தொடங்கினார். (17)

முதன்முதலில் தனது நிழலிலிருந்து தாமிஸ்ரம், அந்ததாமிஸ்ரம், தமஸ், மோகம், மகாமோகம் என்கிற ஐந்துவிதமான அவித்தைகளை (அஞ்ஞானங்களை)ப் படைத்தார். (18)

இந்த தமோமயமான (இரவுரூபமான) சரீரத்தை விரும்பாத பிரும்மதேவர், அதை விடுத்தார். பசிதாகங்களுக்கு உற்பத்தி ஸ்தானமான இரவு ரூபமான அந்த தேகத்தை யட்சர்களும் ராட்சஸர்களும் எடுத்துக் கொண்டனர். (19)

பசிதாகத்தால் துன்பமுற்ற அந்த யட்சர்களும் ராட்சஸர்களும் பிரும்மதேவரையே விழுங்க (எண்ணி), ‘இவரைச் சாப்பிடுங்கள், காப்பாற்றாதீர்கள்’ என்று கூச்சலிட்டவண்ணம் நான்கு புறங்களிலிருந்தும் ஓடி வந்தனர். (20)

இதைக் கண்ட பிரும்மதேவர் மிகவும் பயந்து, ‘யட்ச—ராட்சஸர்களே! நீங்கள் எனது குழந்தைகளல்லவா? ஆகவே, என்னைச் சாப்பிடலாமா? என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்’ என்று கூறினார். (21)

[குறிப்பு:— ‘சாப்பிடு’ என்று சொன்னவர்கள் யட்சர்களாகவும், ‘காப்பாற்றாதீர்கள்’ என்றவர்கள் ராட்சஸர்களாகவும் அழைக்கப்படுகிறார்கள்.]

பின் பிரும்மதேவர் சத்துவரூபமான காந்தியால் மேலும் ஒளி மிகுந்தவராய் முக்கியமான தேவர்களைப் படைத்தார். பிரும்மதேவரது பிரகாசமான அந்த தேகம் பகல் எனப்படும். தேவர்கள், ஒளிரும் அந்த தேகத்தை விளையாட்டாக எடுத்துக் கொண்டனர். (22)

காமக்கேளிக்கைகளில் ஈடுபாடு கொண்ட அசுரர்களைத் தனது இடுப்பின் முன் பகுதியிலிருந்து படைத்தார். அவர்கள் சபலம் கொண்டவர்களாதலால் புணர்ச்சிக்காகப் பிரும்மதேவரிடமே ஓடினர். (23)

இதைக் கண்ட பிரும்மதேவர் முதலில் சற்றே சிரித்தாலும், அவர்கள் வெட்கத்தை விடுத்துத் தன்னிடம் நெருங்கி வருவதைக் கண்டு சினந்து, பின் பயம் மேலிட வேகமாக ஓடிச் சென்றார். (24)

அப்பொழுது, பக்தர்கள் விரும்பியவண்ணம் தரிசனம் அளித்தருளும் பக்தவத்ஸலரான பகவான் ஸ்ரீஹரியைச் சரணமடைந்தார். பக்தர்களது துயரைப் போக்கி, வேண்டிய வரம் அளிப்பவர் அவர்தானே? (25)

சரணமடைந்த பிரும்மதேவர், “பரமனே! இறைவா! என்னைக் காத்தருள வேண்டுகிறேன். தங்கள் கட்டளைப்படிதானே நான் படைக்க தொடங்கினேன். பாவிகளான இவர்கள் என்னையே புணர்ச்சிக்காக நெருங்குகின்றனரே! (26)

துன்பமுற்றவர்களின் துன்பத்தைக் களைபவர் தாங்கள் ஒருவர்தானே. அதேபோல் தங்களது திருவடிகளைப் பற்றாதவர்களுக்குத் துன்பமளிப்பவரும் தாங்கள்தானே. (27)

பிறரது உள்ளத்தை உள்ளபடி அறியும் பகவான் நாராயணன் பிரும்மதேவரது சங்கடத்தை அறிந்து, ‘காமத்தால் அசுத்தமான இந்த உடலை (மனோபாவத்தை) விட்டுவிடு’ என்று கூறினார். பிரும்மதேவரும் அந்த உடலை விட்டுவிட்டார். (‘காமப்பித்து கொண்ட அசுரர்களைப் படைத்ததால், அந்த உடல் அசுத்தமானது’ என்பது கருத்து.) (28)

[குறிப்பு:— ‘ஸோராத்ரயோ: ஸந்திரபவத்’ என்ற சுருதிப்படி, பிரும்மதேவர் துறந்த அந்த உடல், சந்தியாதேவி என்ற அழகிய பெண் வடிவையேற்றது. காமத்தைத் தூண்டி விருத்தி செய்யும் வடிவு அது. அசுரர்கள் ரஜோ குணத்தினின்றும் தோன்றியவர்களாதலால் பெண்ணாசை கொண்டவர்கள். ஆகவே, அந்தச் சந்தியையே பெண்ணாகக் கற்பித்துக் கொண்டு, அவர்கள் அவளிடத்தில் மோகம் கொண்டனர் என்கிறார்.]

விதுரா! அந்த ‘சாயம்சந்தியை’ என்கிற பெண்ணின் தாமரை போன்ற திருவடிகளில் நூபுரம் (சலங்கை) ஒலித்தது. கண்கள் காமத்தால் சுழல்கின்றன. அரையிலே மெல்லிய பட்டாடையும் ஒட்டியாணமும். (29)

திருமார்புத்தடம் இடையீடின்றி ஒன்றோடொன்று உராய்ந்து கொண்டு நிமிர்ந்திருந்தன; அழகான எடுப்பான மூக்கு; முத்துக்கள் போன்று பல்வரிசை; அன்பு கலந்த அழகான புன்சிரிப்பு; காமத்தைக் கிளறும் பார்வை. (30)

கருமையான அடர்ந்து நீண்ட கூந்தல்; வெட்கத்தால் தன்னை மறைத்துக் கொள்பவள் போல் அங்கசேட்டைகள். விதுரரே! இவ்வாறான அவளை உண்மையிலேயே பெண்ணென நினைத்து, அசுரர்கள் காமவெறி கொண்டு மயங்கினர். (31)

ஆகா! இவளது திருமேனிதான் எத்தனை அழகு! என்ன தைரியம்! (தன்னடக்கம்) மலரும் இளமை! அவளிடம் மையல் கொண்ட நம்மிடையே, ஆசையே அற்றவள் போலன்றோ செல்கிறாள். (32)

இவ்வாறு பலவாறு சிந்தித்த தீய எண்ணம் கொண்ட அசுரர்கள், பெண்ணுருவில் தோன்றிய அந்தச் சந்தியாதேவியிடம் மரியாதையோடு இளிமையாகக் கேட்கலாயினர். (33)

‘வாழை போன்ற துடைகள் கொண்ட அழகியே! நீ யார்? யாருடைய பெண்? இங்கு ஏன் வந்தாய்? விலைமதிக்கவொண்ணாத ஒப்பற்ற உனது திருமேனியழகைக் காட்டி, அதை அனுபவிக்கக் கொடுத்து வைக்காத எங்களை ஏன் துன்புறுத்துகிறாய்? (34)

பெண்ணே! நீ யாராகத்தான் இருந்தாலென்ன? உனது தரிசனம் எங்களுக்குக் கிட்டியதே; அதுவே போதும்; மிகவும் பாக்கியம். நீ, பந்தை உருட்டி விளையாடுவதுபோல் எங்கள் மனத்தைக் கலக்குகிறாய். (35)

மெச்சத்தக்கவளே! உயரக் கிளம்புகிற பந்தை, நீ உன் உள்ளங்கையினால் அடிக்கும்போது, உன் தாமரைக் கால்கள் ஒரேயிடத்தில் நிலைக்கவில்லையே. பருத்த ஸ்தனங்களின் பாரத்தால் உன்னிடை பயந்து துவள்கிறது. உன் பார்வை மயங்குகிறது. உனது சுருண்ட கேசங்கள்தான் எத்தனையழகு!’ (36)

இவ்வாறு அழகிய பெண்ணுருவில் தோன்றிய அந்த மாலை நேர சந்தியையை அறிவு மழுங்கிய அசுரர்கள், உண்மையிலேயே பெண்ணென்று எண்ணிப் பற்றிக் கொண்டார்கள். (37)

(இதைக் கண்டு) பிரும்மதேவர் தன்னழகைத் தானே பருகுவார்போல் பொருள் பொதிந்தவாறு சற்றே முறுவலித்து, தன்னழகிய காந்தியினால் கந்தர்வ—அப்சரஸ் கணங்களைப் படைத்தார். (38)

நிலவொளிபோல் அனைவரும் விரும்பத்தக்க அழகிய தன் திருமேனியையும் பிரும்மதேவர் விட்டொழித்தார். அதை விசுவாவசு முதலிய கந்தர்வர்களும் அப்சரசுகளும் விருப்போடு எடுத்துக் கொண்டனர். (39)

பின்பு பிரும்மதேவர் தனது சோம்பலான இயல்பினால் பூதங்களையும் பிசாசுகளையும் படைத்தார். அவை தலைவிரிகோலமாய் இடுப்பில் வஸ்திரமில்லாமல் இருப்பது கண்டு, தம் கண்களை மூடிக்கொண்டார். (40)

பிரும்மதேவர் விடுத்த கொட்டாவி (சோம்பல்) உருவகமான சரீரத்தைப் பூதங்களும் பிசாசுகளும் ஏற்றன. இதை நித்திரை என்றும் கூறுவர். இதனால்தான் ஜீவராசிகளிடம் சோம்பல் தோன்றுகிறது. (அதாவது, ஜீவர்களின் பொறிகள் தன் சக்தியை இழந்து நிற்பது.) கடைவாய் ஒழுகத் தூங்குபவர்களை பூதங்களும் பிசாசுகளும் பிடித்துக் கொள்கின்றன. அதைத்தான் ‘உன்மதம்’ (பித்து) என்கின்றனர். (41)

இப்போது பிரும்மதேவர், தனது சக்தி அதிகமாகி இருப்பதை உணர்ந்து, சூட்சுமமான தனது சரீரத்தால் ஸாத்யர்களையும் பித்ருக்களையும் படைத்தார். (42)

தங்களைத் தோற்றுவித்த அந்தச் சூட்சுமச் சரீரத்தைப் பித்ருக்கள் எடுத்துக் கொண்டனர். ஸாத்யர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் பிரத்தியட்சச் சரீரம் இல்லாததால், கற்றறிந்த பெரியோர்கள் சிராத்தங்களில் பித்ருக்களுக்குப் பிண்டமும் (கவ்யமும்), வேள்விகளில் ஸாத்யர்களுக்கு ஹவிஸ்ஸையும் அர்ப்பணம் செய்கின்றனர். (43)

தனது திரோதான (மறைத்தல்) சக்தியினால் பிரும்மதேவர் சித்தர்களையும் வித்யாதரர்களையும் படைத்து, அவர்களுக்கு ‘அந்தர்தானம்’ என்கிற அற்புத உடலையும் அளித்தார். (44)

ஒரு சமயம் பிரும்மதேவர், தனது பிரதி பிம்பத்தைக் கண்டு, ‘ஆகா! என்ன அழகு’ என்று நினைத்து, அதிலிருந்து கின்னரர்களையும் கிம்புருஷர்களையும் படைத்தார். (45)

அவர்கள் பிரும்மதேவர் விடுத்த பிரதிபிம்ப ரூபமான சரீரத்தை ஏற்றனர். ஆகவே, அவர்கள், தங்கள் மனைவிகளோடுகூட விடிவோரையில் பிரும்மதேவரின் குணங்களையும் செயல்களையும் புகழ்ந்து பாடுகிறார்கள். (46)

ஒரு சமயம் பிரும்மதேவர், தனது கைகால்களை நீட்டிப் படுத்திருந்த போது, ‘நாம் இவ்வளவு செய்தும் படைப்பு இன்னும் பெருகவில்லையே’ எனச் சிந்தித்துக் கோபங்கொண்டு, அந்த போக மயமான உடலையும் விடுத்தார். (47)

ஹே விதுரா! அந்த உடலிலிருந்து கீழே விழுந்த ரோமங்கள் பாம்புகளாக ஆயின. நெளிகின்ற பிரும்மாவின் தேகத்திலிருந்து கொடிய சர்ப்பங்களும், கழுத்தைப் படமாகக் கொண்டு விரித்தாடும் நாகங்களும் தோன்றின. (48)

ஒரு சமயம் பிரும்மதேவர் தனது படைப்புத் தொழில் முடிந்ததாக எண்ணிக் கொண்டார். அப்பொழுது பிரஜைகளை விருத்தி செய்யும் மனுக்களைத் தமது மனத்திலிருந்து படைத்தார். (49)

தமது மனத்தை அடக்கியவரான பிரும்மதேவர், தனது மனித தேகத்தை அவர்களுக்கு அளித்தார். அந்த மனுக்களைக் கண்டு, இதற்குமுன் படைக்கப்பட்ட தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் பிரும்மதேவரைப் புகழ்ந்து பாடினர். (50)

உலகைப் படைத்தவரே! தாங்கள் இந்த மனுக்களைப் படைத்தது மிகமிக அழகு, உயர்ந்தது. அக்னிஹோத்ரம் முதலிய கர்மாக்கள் (வேள்விகள்) செய்யும் கடமை, இவர்களிடம்தான் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. இவர்கள் மூலம் எங்களது உணவான வேள்வியிலிடும் அவிர்பாகத்தை நாங்கள் பெறுவோம். (51)

தவம், உபாசனை, ஆசனம் முதலிய அஷ்டாங்க யோகங்கள், வைராக்கியம், ஐசுவரியம் முதலிய யோகங்கள், புலனடக்கம் ஆகியவைகள் கொண்ட பிரும்மதேவர், தனக்கு மிகவும் பிரியமான ரிஷிகணங்களைச் சிருஷ்டித்தார். (52)

பிறகு, அந்தப் பிரும்மதேவர் சமாதி, அஷ்டாங்கயோகம், ஐசுவரியம், தவம், உபாசனை, வைராக்கியம் ஆகியவைகளை உடைய தனது தேகத்தின் அம்சங்களை, அந்த ரிஷிகள் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாகப் பிரித்துக் கொடுத்தார். (53)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தோராவது அத்தியாயம் — கர்தமரது தவமும், பகவானது அருளும்

விதுரர் கேட்கிறார்—— பகவானே! கொண்டாடத்தக்க வம்சம் ஸ்வாயம்புவ மனுவினது வம்சம். ஆண்—பெண் சேர்க்கையால் அந்த வம்சத்தில் மக்கள் பெருகினர். அந்த வம்சத்தைப் பற்றிக் கூற வேண்டுகிறேன். (1)

ஸ்வாயம்புவ மனுவின் பிள்ளைகளான பிரியவிரதனும் உத்தானபாதனும் ஏழு தீவுகள் கொண்ட இந்தப் பூமண்டலத்தை அறநெறி தவறாது எவ்வாறு காப்பாற்றினார்கள்? (2)

அந்தணரே! தாங்களோ தூய்மையே வடிவானவர். அந்த ஸ்வாயம்புவமனுவின் பெண்ணான தேவஹூதி, கர்தமப் பிரஜாபதியின் மனைவி என்று தாங்கள் கூறினீர்கள். (3)

மகாயோகியான கர்தமர், யமம், நியமம் முதலிய யோக இலக்கணங்களுடன் கூடிய அந்த தேவஹூதியை மணந்து, அவளிடம் எத்தனை குழந்தைகளை அடைந்தார்? என்பதைத் தாங்கள் கூறவேண்டுகிறேன். அதைக் கேட்க மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறேன். (4)

பிரும்மன்! மேன்மை பொருந்திய ருசியும், பிரும்மாவின் புத்திரனான தக்ஷனும் முறையே மனுவின் புத்திரிகளான ஆகூதியையும் பிரஸூதியையும் மணந்து, பிரஜைகளை எவ்வாறு படைத்தனர்? என்பதையும் கூறவேண்டுகிறேன். (5)

மைத்திரேயர் (பதில்) கூறுகிறார்—— பிரஜைகளைச் சிருஷ்டி செய்யும்படி கர்தமரிடம் பிரும்மதேவர் கட்டளையிடவே, அவர் சரஸ்வதி நதி தீரத்தில் பதினாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் புரியலானார். (6)

பிறகு, கர்தமர் பூசனை புரிவதற்கு உண்டான அனைத்துப் பொருள்களுடன், தன்னை அண்டியவர்க்கு வேண்டிய வரம் நல்கும் பகவான் ஸ்ரீஹரியை, மனத்தை ஒருநிலைப்படுத்தி அன்போடு அர்ச்சித்தார். (7)

ஹே விதுரா! முதல் யுகமான கிருதயுகத்தில் கர்தமரது தவத்தால் மகிழ்ந்த தாமரைக் கண்ணனான பகவான் நாராயணன், வேதங்களால் மட்டும் அறியத்தக்கதான திருமேனி கொண்டு, அவருக்குக் காட்சியளித்தார். (8)

பகவானது அந்தத் திருமேனி சூரியனைப்போல் ஒளிர்ந்தது; கழுத்திலே வெள்ளைத்தாமரை, நீலத்தாமரை மலர்களாலான மாலை; திருமுகமோ சுருண்டு கறுத்த மென்மையான முன்னெற்றி மயிர்களால் அழகுற விளங்குகிறது; அரையிலே தூய்மையான பொன்னாடை; (9)

தலையிலே ஒளிவீசும் தங்கக்கிரீடம்; காதுகளிலே மினுமினுக்கும் மகர குண்டலங்கள்; திருக்கரங்களிலே சங்கு, சக்கரம், கதை முதலிய ஆயுதங்கள்; ஒரு கையிலே திருவிளையாடலுக்கென விளங்கும் வெண்டாமரை; மனத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் புன்னகையும் திருக்கண்நோக்கும். (10)

தாமரை மலர் போன்ற இரு திருவடிகளும் கருடனின் கழுத்திலே; திருமார்பிலே திருமகள்; கழுத்திலே கௌஸ்துபமணி. இவ்வாறு வானவீதியிலே காட்சியளித்த பகவானது அழகான திருமேனியைக் கண்ட கர்தமர், தனது விருப்பங்கள் அனைத்தும் கைவரப் பெற்றதாக நினைத்து மகிழ்ச்சிக் கடலில் மூழ்கினார். இதயம் மகிழ்ந்து பொங்க நெடுஞ்சாண்கிடையாகத் தரையில் விழுந்து வணங்கி, இரு கரங்குவித்து தழுதழுத்த குரலில் இனிமையாகத் துதிக்கலானார். (11—12)

கர்தமர் துதிக்கிறார்—— “அனைவரும் புகழும் பரமேசா! தாங்கள் சத்துவகுணமே வடிவானவர். பலப்பலப் பிறப்புகள் பலவாறாகப் பெற்றுக் கடைசியில், இம்மானிடப் பிறவி பெற்ற யோகிகள், தங்கள் தரிசனத்தையன்றோ விரும்புகின்றனர். இன்று அந்தத் தரிசனத்தைப் பெற்று கண்கள் படைத்த பயனைப் பெற்றேன். (13)

இந்தச் சம்சாரமான சமுத்திரத்தைச் சுலபமாகக் கடத்தற்கேற்ற ஒரே சாதனம் தங்கள் திருவடித் தாமரைகளே! அவ்வாறான திருவடிகளை மாயைக்காட்பட்ட மனங்கொண்டவர்கள் நொடியில் அழிந்துபோகும் அற்பமான உலகியல் இன்பத்திற்காகப் போற்றித் துதிக்கின்றனரே! ஆனால் இறைவா! இந்த அற்பமான உலகியல் இன்பத்தையும் அவர்கள் விரும்பியவாறு தருகிறீர்களே! இது நரகத்திலும்கூடத்தான் கிடைக்கும். (14)

பகவானே! தாங்கள் வேண்டியன வேண்டியனவாறு அளிக்கும் கற்பகத்தரு. தங்கள் திருவடிகளோ விரும்பியனவற்றையெல்லாம் தருவன. எனது இதயமோ காமத்தினால் கலங்கியுள்ளது. எனவே, எனக்கேற்ற இல்வாழ்க்கையின் அறநெறிகளைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் ஒழுக்கமுள்ள ஒரு பெண்ணை மனைவியாக எனக்கருள வேண்டி, நின் சரணங்களில் சரணடைந்தேன். (15)

இறைவா! தாங்களோ அகில உலகநாயகன். பலவாறான ஆசைகளில் மூழ்கியுள்ள இந்த உலகம், வேதநெறியான தங்களது வார்த்தைகளுக்குக் கட்டுப்பட்டுள்ளது. அறமே வடிவானவரே! அந்த அறநெறிகளைப் பின்பற்றியே நானும் காலரூபியான தங்களைப் பூசனை பொருட்கள் கொண்டு பூசிக்கிறேன். (16)

இறைவா! தங்களது பக்தர்கள் இவ்வுலகியல் ஆசைகளில் பற்றுடையவர்களையும், அவர்களைப் பின்பற்றிய என்னைப் போன்று கர்மங்களையே எண்ணி நிற்கும் விலங்கு போன்றவர்களையும் சட்டை செய்யாமல், தங்களது திருவடித் தாமரைகளது நிழலையே அண்டி நிற்கிறார்கள். மேலும், அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தங்களது திருக்கல்யாண குணங்களாகிற அமுதத்தையே (பேசிப்) பருகி உடலுக்கான தர்மங்களான பசி, தாகம் முதலியனவற்றைத் தணித்துக் கொள்கிறார்கள். (இறைவனது திருக்கல்யாண குணங்களைக் கீர்த்தனம் செய்வது, உலகியலை மறக்கச் செய்யும் மூப்பையும் மரணத்தையும் நீக்கும். அதன் சுவை அமுதத்தினும் உயர்ந்தது என்பது கருத்து.) (17)

பிரபுவே! உனது இந்தக் காலச்சக்கரம் மிகவும் வலிமையானது. எல்லாவற்றிற்கும் காரணமான பிரும்மமாகிற அச்சில் சுழலுகிறது. சாந்திரமான ரீதியில் வரும் பதின்மூன்று மாதங்களே இதன் ஆரங்கள். முன்னூற்று அறுபது நாட்களும் இதன் பர்வாக்கள் (கணுக்கள்). ஆறு ருதுக்களும் இதன் நேமிகள். கணக்கற்றதான லவம், க்ஷணம் என்கிற முனைகளுடையது. மூன்று சாதுர் மாதங்களும் இதன் மூன்று துளைகள். இந்த வருட உருவகமான காலச்சக்கரம் அகில உலகின், அசையும்—அசையாப் பொருட்களின் ஆயுளை வெட்டிக் கொண்டு வேகமாகச் சுழல்கிறது. ஆனால், இந்தக் காலச்சக்கரம், உனது பக்தர்களின் ஆயுளைக் குறைக்க முடிவதில்லையே? (18)

[குறிப்பு:— பயன் கருதிக் கர்மங்களை அனுஷ்டிப்பவர்களுக்கு, அந்தப் பயனை நுகர்வதற்கென்று பலப்பலப் பிறவிகள் எடுக்கவேண்டிய கட்டாயம் உண்டு. அந்தக் கர்மமோ ஒரு குறிப்பிட்ட காலம்தான் பயனளிக்கும். அதனால், பயனை அனுபவிப்பவர்கள் அந்த பயன் தரும் காலம் முடிந்துவிடுமே என்று பயப்பட வேண்டும். ஆனால், பக்திக்குப் பயன், அந்த பக்தி உறுதி பெறுவது ஒன்றே. அதில் கர்மமென்றோ, அதன் பயனென்றோ ஒன்றும் கிடையாது. பக்தியின் பயன் பக்தியேதான். கர்மமும் பயனும் அதுவே. ஆகையால், பக்தர்கள் காலத்திற்குப் பயப்பட வேண்டியதில்லை.]

பகவானே! தாங்களோ இரண்டற்றவர். பிறரது உதவியின்றித் தனித்துத் தன்னிச்சை போல் செயலாற்றுபவர்கள். ஆகையால், தாங்கள் ஒருவரே இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைக்க திருவுள்ளம் கொண்டு, தங்களிடமே ஒன்றியுள்ள யோகமாயையை ஏற்று, அதன் முக்குணங்களாகிற சக்திகளால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கிறீர்கள், காத்தருளுகிறீர்கள், பின் அழிக்கவும் செய்கிறீர்கள். இது ஒரு சிலந்திப் பூச்சித் தன் வாய் எச்சிலால் நூல் நூற்று, வலைபின்னி, அதில் தன் விருப்பப்படி ஓடியாடி, பின் அதைத் தன் வாயிலேயே விழுங்கிவிடுவது போல் உள்ளது. (19)

[ஒப்புநோக்குக:—

யதோ2ர்ணநாபி4: ஸ்ரு॒ஜதே க்3ரு॒ஹ்ணதே ச

யதா2 ப்ரு॒தி2வ்யாமோஷத4ய: ஸம்ப4வந்தி ।

யதா2 ஸத: புருஷாத்கேஶலோமாநி

ததா2க்ஷராத்ஸம்ப4வதீஹ விஶ்வம் ॥

— முண்டகோபநிஷத் 1/1/7

சிலந்திப்பூச்சி, தான் பின்னியவலையை மறுபடியும் தன்னுள் இழுத்துக் கொள்வதுபோல், பூமியில் பலவிதமான மூலிகைகள் முளைத்து முடிவதுபோல், உயிருள்ள மனிதனின் உடலில் ரோமங்கள் முளைத்தழிவது போல், அழிவற்ற பரப்பிரும்மத்தினிடமே அனைத்து உலகங்களும் தோன்றுகின்றன. (மறையவும் செய்கின்றன.]

இறைவா! தாங்கள் பக்தர்களுக்குப் புலன்நுகர்ப் பொருட்கள் மூலம் இன்பமளிப்பது, தங்களுக்கு விருப்பமில்லைதான். ஏனெனில், அவை மாயையின் தோற்றமே. உண்மையான சுகமற்றவை. ஆனால், புலன் நுகர்ப்பொருட்களில் பற்றுக் கொண்டவர்கள், புலனின்பங்களைத் தவறான முறையில் அடைய முயற்சி செய்யாமல் இருக்கவே, தாங்கள் தாங்களாகவே இவற்றை அளிக்கிறீர்கள். இவ்வின்பம் முடிவில் தங்களை அடைய ஒருவிதத்தில் உதவுவதால், இதுவும் தங்களது கருணை வெள்ளமே. பிறவி எடுத்தவர்கள் கழிக்கவேண்டிய மூன்று கடன்களையும் கழித்தபின் முக்தி கிடைக்க, இதுவும் ஒரு திருவருளே. தங்களால் நன்மை தவிர வேறெதுவும் செய்ய முடியாதல்லவா? ஏனென்றால், மாயையில் மறைந்து நில்லாமல் துளசி மாலையணிந்து ஸகுண மூர்த்தியாக, என் கண்ணெதிரில் நின்று காட்சி தந்தருளுகிறீர்கள். (20)

இறைவா! தாங்கள் உண்மையில் செயலொன்றும் அற்றவராயினும், மாயையை ஏற்று அகில உலகங்களையும் ஆட்டிப் படைக்கிறீர்கள். அற்ப விஷயங்களுக்காகத் தங்களைப் பூஜிப்பவர்களுக்கும்கூட, அவர்களது விருப்பங்களைப் போல் பன்மடங்கு இன்பங்களைப் பொழிகிறீர்கள். தங்களது திருவடிகளை உலகியல் பற்றுள்ளவர்களும் உலகியல் பற்றற்றவர்களும் வணங்குகிறார்கள். புக்தி (இவ்வுலக இன்பங்கள்), முக்தி — இவ்விரண்டையும் அளித்தருளும் தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன்.” (21)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கபடமின்றித் துதிக்கப்பட்ட பத்மநாபனான பகவான், பெரிய திருவடியாகிய கருடனின் மீது அமர்ந்தவராய், அன்பு கனிந்த பார்வையால், புருவங்கள் அசைய புன்முறுவலித்தவண்ணம் கர்தமரைப் பார்த்து, அமுதம் போன்று இனிய சொற்களால் கூறலானார். (22)

பகவான் கூறுகிறார்—— “கர்தமரே! எந்தெந்த பயன்களை விரும்பி, மனம்—பொறிகளைத் தன்வயப்படுத்தி, இவ்வளவு காலம் என்னை வழிபட்டீர்களோ, அந்த தங்களுடைய விருப்பத்தை முன்பே அறிந்த நான், அதற்கான ஏற்பாடுகளை முன்பே செய்துவிட்டேனே! (23)

பிரஜாபதியே! என்னிடமே மனத்தையிருத்தி, என்னை வழிபட்டது ஒருபோதும் வீணாகாது. அதுவும் தங்களைப் போல் ஒன்றுபட்ட மனத்துடன் என்னை வழிபட்டவர்களுக்கு, அது எப்படி பயனற்றதாக ஆகும்? (24)

பிரும்மதேவரின் புதல்வரான ஸ்வாயம்புவ மனு, தன் ஒழுக்கத்தினால் பெருமையும் புகழும் பெற்றவர். அவர் பிரும்மாவர்த்தத்தில் வசித்துக் கொண்டு, ஏழு தீவுகள் அடங்கிய இவ்வுலகைக் காத்து வருகிறார். (25)

அந்தணரே! அனைத்து தர்மங்களையும் அறிந்த அந்த ராஜரிஷி ஸ்வாயம்புவமனு, தங்களைக் காண விரும்பி, நாளை மறுநாள் தன் மனைவி சதரூபையுடன் இங்கு வரப் போகிறார். (26)

அழகு, இளமை, ஒழுக்கம், நற்குணங்கள் நிறைந்த அவரது ஒரு பெண், இப்பொழுது திருமணத்திற்கேற்ற வயதினள்; கறுத்த கண்ணழகி; தங்களுக்கேற்றவள். அவளைத் தங்களுக்குக் கன்னிகாதானம் செய்யப் போகிறார். (27)

அந்தணரே! இத்தனை வருடங்களாகத் தங்களது மனம் எவ்வாறான மனைவியைப் பெறவிரும்பியதோ, அவ்வாறான அந்த அரசகுமாரி, தங்களை அடைந்து, தங்கள் விருப்பம் போல் தங்களிடம் நடந்து கொள்வாள். (28)

தங்களது தேஜஸான வீர்யத்தைத் தங்களிடம் பெற்று, அவள் ஒன்பது பெண் குழந்தைகளைப் பெறுவாள். அந்த ஒன்பது பெண்களையும் மரீசி முதலிய மகரிஷிகள் மணந்து புத்திரர்களைத் தோற்றுவிக்கப் போகிறார்கள். (29)

தாங்களும் தூய மனத்துடன் எனது கட்டளையை நன்கு அனுஷ்டித்து, அதன் பயனை எனக்கு அர்ப்பணமாக்கி, முடிவில் என்னை வந்தடைவீராக! (30)

இல்லறத்தோனாக அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் அன்பு (தயை) காட்டி வாழ்ந்து, பின்பு ஆன்மஞானம் பெற்றுத் துறவியாகி பயமின்மையையும் அளித்து, மனத்தையடக்கி, தன்னையும் அகில உலகையும் என்னுள்ளும், அவ்வாறே என்னை உன்னுள்ளும் காணப் போகிறீர்கள். (31)

முனிவரே! நானும் எனது ஓர் அம்சத்துடன் தங்கள் மனைவி தேவஹூதியிடம் மகனாகப் பிறந்து, ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தை எழுதப் போகிறேன். (பிரகிருதி, புருஷன் பற்றிக் கூறுவது ஸாங்க்ய சாஸ்திரம்.)” (32)

மைத்திரேயர் சொல்கிறார்—— மனம், பொறி—புலன்கள் எப்பொழுது உள்நோக்கிச் செல்லுமோ, அப்பொழுதே வெளித்தோன்றும் இறைவன் ஸ்ரீஹரி, இவ்வாறு கர்தம மகரிஷியிடம் கூறிவிட்டு, சரஸ்வதி நதிக்கரையில் அவர் வசிக்கும் பிந்துசரஸ் என்கிற இடத்திலிருந்து தன்னிருப்பிடம் சென்றார். (33)

கர்தமர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே பகவான் வைகுண்டம் சென்றார். வைகுண்டம் செல்லும் வழியெங்கும் சித்தர்கள் தோத்திரம் செய்து கொண்டிருந்தனர். கருடனுடைய இரண்டு இறக்கைகளும் பிருஹத், ரதந்திரம் என்ற இரு ஸாமங்கள் (வேதங்கள்). அவற்றிலிருந்து வெளிவரும் அந்த ஸாமங்களின் ஆதாரமான ருக்குகளின் கானத்தைக் கேட்டுக் கொண்டே பகவான் வைகுண்டம் சென்றார். (34)

பகவான் சென்ற பிறகு கர்தமர் பிந்துசரஸில் உள்ள தனது ஆசிரமத்தில், பகவான் குறித்துக் கூறிய காலத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். (35)

சிறந்த வில்லாளியான விதுரரே! ஸ்வாயம்புவமனுவும் தங்கத் தகடுகள் வேய்ந்த தனது தேரில் தன் மனைவி சதரூபையையும், மகள் தேவஹூதியையும் ஏற்றிக்கொண்டு, தன் மகளுக்கு நல்ல கணவனைத் தேடி உலகத்தைச் சுற்றி வருகையில், பகவான் குறித்துக் கூறிய அதே தினத்தில் அமைதியில் திளைத்திருந்த கர்தமருடைய ஆசிரமத்தை அடைந்தார். (36—37)

அந்த பிந்துசரஸ் சரஸ்வதி நதியால் சூழப்பட்டது. முனிவர்கள் எப்பொழுதும் அங்கு வசித்து வந்தனர். அதன் நீர் பரிசுத்தமானது; புண்ணியமானது; அமுதமொத்த சுவையுடையது. பகவானையே சரணமாகப் பற்றிய கர்தமரது தவங்கண்டு, அந்த பகவானுக்கு அவரது பக்திகண்டு கருணை பொங்கவே, அதன் உந்துதலால் கண்களிலிருந்து பெருகிய ஆனந்தக் கண்ணீர்த்துளிகள் அந்த தடாகத்தில் விழுந்ததால் ‘பிந்துசரஸ்’ என்று பெயர் பெற்றது. (38—39)

அந்த பிந்துசரஸ் புண்ணியமான மரம்—செடி—கொடிகளால் சூழப்பட்டது. இனிது கூவும் பறவைகளும், நல்ல மிருகங்களும் அங்கு வசித்தன. எல்லாப் பருவங்களிலும் பூக்கும் மலர்களும் பழங்களும் நிறைந்தது. செழித்த வன அழகு மேலும் அழகைக் கூட்டியது. (40)

கொழுத்த பறவைக்கணங்கள் இனிது கூவுகின்றன. தேனுண்டு பருத்த வண்டுகள் இனிது பாடுகின்றன, ரீங்காரம் செய்கின்றன. மயக்கும் மயில்கள் தங்கள் தோகைகளை விரித்தாடுவது, ஒரு நடிகன் நடனமாடுவது போன்று இருந்தது. குயில்கள் கூவுவது ஆண்குயில் பெண்குயிலை அழைப்பது போன்று இருந்தது. (41)

அந்த ஆசிரமத்தில் கதம்பம், சம்பகம், அசோகம், கரஞ்ஜம், வகுளம் (மகிழம்பூ), முல்லை, மந்தாரம், குடஜம், குந்தம் முதலிய மலர்ச்செடி—கொடிகளும், இளம் மரங்கன்றுகளும் நிறைந்திருந்தன. (42)

காரண்டங்கள், பிலவங்கள், அன்னங்கள், கொக்குகள், நீர்க்கோழிகள், நாரைகள், சக்கரவாகம், சாதகம் முதலிய பறவையினங்கள் இனிது கூவுகின்றன. (43)

மான்கள், பன்றிகள், முள்ளம்பன்றிகள், கவயங்கள் (காட்டுப்பசு), யானைகள், கோபுச்சங்கள், சிங்கங்கள், குரங்குகள், கீரிகள், கஸ்தூரிமான்கள் முதலிய விலங்குகள், அங்கு உலா வருகின்றன. (44)

ஆதி மன்னனான மனுச்சக்கரவர்த்தி தன் மகளுடன் அங்கு சென்றபோது, கர்தம முனிவர் காலையில் செய்யவேண்டிய சமிதாதானம் முதலிய அக்னி காரியங்களைச் செய்து முடித்து அமர்ந்திருந்தார். (45)

வெகுநாட்களாக உக்கிரமான தவஞ்செய்ததனால், அவரது திருமேனி ஒளிப்பிழம்பாகத் திகழ்ந்தது. பகவானது அன்பான கருணை கடாட்சத்தினாலும், அவரது அமுதமொத்த இனிய நல்லுரைகளைக் கேட்டதனாலும், இவ்வளவு காலம் தவம் செய்த போதிலும் கர்தமரது திருமேனி சிறிதும் வாடி இளைக்கவில்லை. (46)

கர்தமரோ உயரமானவர்; தாமரை போன்று அகன்று மலர்ந்த அழகான திருக்கண்கள்; தலையிலே ஜடாமுடி; அரையிலே மரவுரி; சாணை பிடித்துத் தீட்டப்படாத மாணிக்கம் போல் அழுக்காகக் காணப்பட்டார். (47)

தனது ஆசிரமத்திற்கு வந்து தன்னை வணங்கி நிற்கும் மனுவைக் கண்ட கர்தமர், நல்வரவு கூறி, அரசருக்குரிய அனைத்து மரியாதைகளையும் செய்து ஆசி வழங்கி மகிழச் செய்தார். (48)

முனிவர் அளித்த மரியாதைகளை ஏற்ற மனு மன்னன், தனக்கிட்ட இருக்கையில் அமர்ந்ததும், பகவான் கூறியதை நினைவு கொண்ட கர்தம முனிவர், அவரிடம் இனிமையாகப் பேசலானார். (49)

அரசே! தாங்கள் பகவான் நாராயணனின் பாலன (உலகைக் காக்கும்) சக்தியைக் கொண்டவர். ஆகவே, தாங்கள் உலகைச் சுற்றி வருவது நல்லோர்களைக் காக்கவும் தீயோர்களை அழிக்கவுமே. (50)

தாங்கள் சாட்சாத் விஷ்ணுவின் அம்சமே. ஆனாலும் அவ்வப்போது சமயத்திற்கும் செயலுக்கும் ஏற்ப சூரியன், சந்திரன், அக்னி, இந்திரன், வாயு, யமன், தர்மன், வருணன் என்று பற்பல வடிவங்களையும் ஏற்கிறீர். அவ்வாறான தங்களுக்கு வணக்கம். (51)

தங்களது தேர் இரத்தினங்களிழைத்த மணிகள் கட்டியது. என்றும் எங்கும் வெற்றியே அளிப்பது. அதிலேறி உங்கள் உயர்ந்த வில்லின் நாணொலி எழுப்பவே, அது தேரொலியுடன் கூடி, தீயோர்களை அச்சமுறச் செய்கிறது. உங்களது பரந்த படைகளின் கால் தூசிகள் கிளம்ப, அச்சேனைகளை நடத்தி, உலகைத் தாங்கள் சூரியனைப் போல் அல்லவா சுற்றி வருகிறீர்கள். அவ்வாறு தாங்கள் சுற்றி வரவில்லையானால், உலகில் தீயோர்களும் திருடர்களும் மலிந்து விடுவார்கள். பகவானால் நியமிக்கப்பட்ட வருணாசிரம தர்மங்களும் அறநெறிகளும் முற்றிலும் அழிந்துவிடும். உலகியல் பற்று கொண்டவர்கள் எல்லைமீறி தீயவழியில் புகுவார்கள். எங்கும் மறநெறி சூழும். தாங்கள் இவ்வுலகைக் காப்பாற்றாது கவலை விடுத்து நின்றாலோ, இவ்வுலகம் தீயோர்களது கைகளில் சிக்கி அழிந்துவிடும். (52—55)

வீரரே! தாங்கள் இங்கு வந்ததன் காரணம் தெரியலாகுமா? நான் என்ன செய்யவேண்டும்? எனக் கட்டளையிட்டால், அதைக் கபடற்று நிறைமனத்துடன் பூர்த்தி செய்கிறேன். (56)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் — கர்தமர்—தேவஹூதியின் திருமணம்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு மனுச்சக்கரவர்த்தியின் உயர்ந்த குணங்களையும் பெருமைகளையும் கர்தமர் வாயாரப் புகழ்வது கண்டு, மன்னர் சற்றே வெட்கத்துடன் தன்னைப் புகழ்ந்து பேசி நிற்கும் கர்தமரிடம் கூறலானார். (1)

மனு மன்னர் கூறுகிறார்—— “வேதமே திருவடிவான பிரும்மதேவர், தன் வேத வடிவைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள, தவம், வித்யை, யோகம் முதலியவற்றுடன் உலகியல் பற்றுக்களைக் களைந்தவர்களான அந்தணர்களைத் தனது திருமுகத்தினின்றும் படைத்தார். (2)

அந்த அந்தணர்களைக் காக்க, ஆயிரக்கணக்கான பாதங்களுடைய விராட்புருஷரான பகவான், தனது ஆயிரக்கணக்கான கைகளிலிருந்து க்ஷத்திரியர்களான எங்களைச் சிருஷ்டித்தார். ஆகவே, அந்தணர்கள் அந்த விராட்புருஷரின் அறிவே (ஞானசக்தியே) திறனாகக் கொண்ட இதயமாகவும், செயலூக்கத் திறன் (கிரியா சக்தி) கொண்ட க்ஷத்திரியர்கள் உடலாகவும் கூறப்படுகிறார்கள். (3)

அந்தணர்களும் க்ஷத்திரியர்களும் ஒருவருக்கொருவர் தங்களைக் காத்துக் கொள்கின்றனர். ஆனால், உண்மையில் அனைத்திற்கும் காரிய—காரண ரூபமாகவும், எதிலும் பற்றின்றியும் உலாவும் இறைவன் ஸ்ரீமந்நாராயணன்தான் அனைத்தையும் காத்தருளுகிறார். (4)

தங்களைத் தரிசித்த அந்த கணத்திலேயே எனது அனைத்து ஐயங்களும் தீர்ந்தன. ஏனெனில், தாங்கள்தான் என்னைப் புகழ்ந்து பேசுவதன் வாயிலாக, மக்களைக் காத்து ரட்சிக்க விரும்பும் ஓர் அரசனது அறநெறிகள் அனைத்தையும் அன்போடு உபதேசித்துவிட்டீர்களே. (5)

மனத்தை அடக்காத பாமரர்களால் காணவியலாத தங்கள் தரிசனம், (இன்று) எனக்குக் கிடைத்தது என் பெரும் பாக்கியமே! (அதைவிடத்) தங்களது தூய்மையான திருவடித்துகள்கள் என் தலையில் தரிக்கப் பெற்றது இன்னும் உயர்ந்த பாக்கியமே! (6)

அரசனது அறநெறிகளைத் தாங்கள் எனக்கு உபதேசித்தீர்களே. அது எனது பாக்கியமல்லவா? இதைவிட வேறு என்ன அனுக்கிரகம் உண்டு? செவியாரத் தங்களது இனிமையான உபதேசங்களைக் கேட்டேனே. அதுவும் எனது பாக்கியமே! (7)

முனிவரே! மகளிடம் கொண்ட அதிகமான பாசத்தால் என் மனது மிகவும் கவலை கொள்கிறது. ஆகவே, கருணைக்குரிய எனது விண்ணப்பத்தைக் கேட்டருள வேண்டுகிறேன். (8)

இந்தப் பெண் எனது மகள்; பிரியவிரதன், உத்தானபாதன் ஆகியவர்களுடைய சகோதரி. தனது வயது, குணம், ஒழுக்கம் ஆகியவற்றிற்கேற்ற மணாளனை விரும்பித் தேடி நிற்கிறாள். (9)

தங்களுடைய ஒழுக்கம், கல்வி, அழகு, வயது மற்றும் கல்யாண குணங்களை நாரத மகரிஷி கூறக் கேட்ட இவள், தங்களையே மணாளனாக நிச்சயித்திருக்கிறாள். (10)

ஆகவே, அந்தணோத்தமரே! எனது மகளைத் தங்களுக்கு மனதார கன்னிகாதானம் செய்து கொடுக்கிறேன். இவளைத் தாங்கள் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். இல்வாழ்க்கைக்குரிய அக்னிஹோத்திரம் முதலிய காரியங்களில், இவள் தங்களுக்கு உறுதுணையாக இருப்பாள். (11)

உலகியல் பற்றற்றவனும்கூடத் தானாகத் தேடிவந்த போகப் பொருளை நிராகரிக்கக் கூடாது என்பது நியதி. அவ்வாறிருக்க, உலகியல் பற்று கொண்டவர் பற்றி என்ன சொல்வது? (12)

தானாகக் கிடைத்த சுகத்தை உதறித் தள்ளி, பின் அதற்காக வேறு ஒரு கருமியிடம் கைநீட்டுவானேயாகில், அவனது பெரும் புகழ் பாழ்படும்; பிறர் பழிப்பும் மானக்கேடும் நேரும். (13)

அறிஞரே! தாங்கள் திருமணம் செய்து கொள்ள இருப்பதாக அறிந்தேன். இதுவரை பிரும்மசரியத்தை அனுஷ்டித்து வந்துள்ளீர்கள். ஆயுள் முழுவதும் பிரும்மசரிய விரதத்தில் இருக்கவேண்டும் என்ற நியமம் ஒன்றுமில்லையே. நான், தங்களுக்கு இவளைக் கன்னிகாதானம் செய்து தருகிறேன்; (தயவுசெய்து) ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.” (14)

கர்தமர் (பதில்) கூறுகிறார்—— “(மன்னவா!) நான் திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்புவது உண்மையே. தங்கள் பெண்ணும் (என்னையே மனத்தில் நிச்சயித்திருப்பதால்) வேறொருவருக்குத் தருவதாக வாக்கினால் நிச்சயம் செய்யப்படாதவள். ஆகவே, எண்வகை திருமண முறைகளில் முதலாவதான பிராம்ம விதிப்படி, எங்கள் இருவருடைய திருமணம் நடைபெறுவது பொருத்தமானதே. (15)

[குறிப்பு:— எண்வகை திருமணங்களாவன:— 1. பிராம்மம், 2. தைவம், 3. ஆர்ஷம், 4. பிராஜாபத்தியம், 5. ஆசுரம், 6. காந்தர்வம், 7. ராட்சஸம், 8. பைசாசம் என்பது மனுஸ்ம்ருதி.]

அரசே! ‘நல்ல பிள்ளைகள் பிறக்க வேண்டுவதற்காகக் கணவனான நான், உனது திருக்கரத்தைப் பற்றுகிறேன்’ (க்3ருப்ணாமி தே ஸுப்ரஜாஸ்த்வாய ஹஸ்தம் மயா பத்யா) என்று கூறுகிறது, வேதம். தங்களது இந்த விருப்பம், நான் இவளது திருக்கரத்தைப் பற்றுவதால் நிச்சயம் நிறைவேறும். தனது திருமேனி அழகால் அணிந்துள்ள ஆபரணங்களின் ஒளியையும் விஞ்சி நிற்கும் தங்கள் மகளை, எவன்தான் ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பான்? (16)

ஒரு சமயம், தங்கள் மகள் அரண்மனையின் உப்பரிகைமேல் பந்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கும்போது, பந்து செல்லும் வழி நெடுக விழி சஞ்சரிக்க, காலிலுள்ள சதங்கை கலகலக்க, அந்த அழகைக் கண்ட விசுவாவசு என்னும் கந்தர்வன் — ஆகாயத்தில் தன் விமானத்தில் சென்று கொண்டிருந்தவன் — மயங்கிக் கீழே பூமியில் விழுந்தான். (17)

அவளன்றோ இன்று தானாக என்னைத் தேடி வந்திருக்கிறாள். புத்திசாலியானவன் எவன்தான் அந்தப் பெரும்பேற்றை வேண்டாமென்று உதறித் தள்ளுவான்? அவளோ சக்கரவர்த்தியான ஸ்வாயம்புவமனுவான தங்கள் அன்பு மகள்; உத்தானபாதனின் சகோதரி; பெண்கள் குலதிலகம். திருமகளது திருவடிகளைத் தொழுது பேறு பெறாதவன் எவனுக்கும், இவளது தரிசனம் கூடக் கிடைக்காதே. (18)

ஆகவே, இந்த உத்தமியை ஒரு நிபந்தனையுடன் என் மனைவியாக ஏற்கிறேன். இவளது வயிற்றில் ஒரு மகன் பிறக்கும் வரை இல்லற வாழ்வு மேற்கொள்வேன். அதன்பின் பகவான் எனக்கு உபதேசித்தபடி ஜீவஹிம்சையற்ற சமதமாதி நெறிகளைக் கொண்ட துறவறத்தை மேற்கொள்ள விரும்புகிறேன். (19)

வியக்கத்தக்க விசித்திரமான இந்தப் பிரபஞ்சம் எவரிடமிருந்து தோன்றியதோ, எவரால் காக்கப்படுகிறதோ, பின் எவரிடத்திலே லயிக்கப் போகிறதோ, பிரஜாபதிகளுக்கெல்லாம் பிரஜாபதியான அந்த பகவான் நாராயணன்தான் எனக்கு முக்கியமான பிரமாணம்.” (20)

[குறிப்பு:— தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் என்ற மூவரது கடன்களைத் தீர்த்த பிறகு, என் (கர்தமர்) போன்றவர்களுக்குத் துறவறம்தான் மேலானது என்று பகவான் கூறுகிறார்.]

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— சிறந்த வில்லாளியான விதுரரே! இவ்வாறு கூறிவிட்டு அந்த கர்தமர், பத்மநாபனான பகவான் நாராயணனை மனத்தில் நினைத்து தியானித்து மௌனமானார். புன்னகை தவழும் அவரது திருமுகத்தைக் கண்ட தேவஹூதி, அவரிடம் தன் மனத்தைப் பறிகொடுத்தாள். (21)

மனு மன்னவர், தன் மனைவி, மகள் ஆகிய இருவரின் எண்ணத்தையும் அறிந்துகொண்டு, நற்குணங்களின் கொள்கலனான கர்தம மகரிஷிக்கு அனைத்து வகையிலும் அவருக்கு ஒத்தவளான தேவஹூதியை மனமகிழ்ச்சியோடு கன்னிகாதானம் செய்து கொடுத்தார். (22)

பட்டமகிஷியான சதரூபை புதுமணத் தம்பதிகளுக்கு விவாக காலத்தில் கொடுக்கவேண்டிய விலையுயர்ந்த ஆபரணங்கள், வஸ்திரங்கள், குடும்பத்திற்கு வேண்டிய மற்ற உபகரணங்கள் ஆகியவற்றை மிக்க மகிழ்ச்சியோடு அளித்தாள். (23)

அரசனான மனு, தன் பெண்ணை அனைத்து விதத்திலும் ஒத்த மணாளனுக்குத் திருமணம் முடித்ததால் கவலை நீங்கப் பெற்றாலும், மகள் பாசத்தினால் அவளது பிரிவைத் தாங்கவியலாது மனம் தளர நா தழுதழுக்க, அவளை மார்போடு அணைத்தவாறு ‘அம்மா, மகளே’ என்று மனம் கலங்கக் கூறியழுதார். அக்கண்ணீர் மகளான தேவஹூதியின் கூந்தலை நனைத்தது. (24—25)

முனிவர் திலகமான கர்தமரிடம் விடைபெற்ற மனு மன்னர், தன் மனைவியுடன் தேரேறிப் பரிவாரங்கள் சூழ்ந்துவர, முனிவர்களுக்கு மிகவும் பிரியமான சரஸ்வதி நதியின் இரு கரைகளிலும் உள்ள முனிவர்களது ஆசிரமங்களின் அழகை ரசித்துக்கொண்டே, தன் நகருக்குச் சென்றார். (26—27)

பிரும்மாவர்த்தத்திலிருந்து தமது அரசன் திரும்பி வருவது கேட்ட குடிமக்கள் மேளதாளங்களுடன் வரவேற்றனர். (28)

அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்த பர்ஹிஷ்மதி நகரம், மனு மன்னரின் தலைநகரம். ரஸாதலத்திலிருந்து பூமியைத் தூக்கி வந்த யக்ஞவராக மூர்த்தி, தனது உடலைச் சிலிர்த்துக் கொண்ட போது, அவரது ரோமங்கள் இங்கு விழுந்தன. (29)

அந்த ரோமங்களே பச்சை நிறமுடைய தருப்பைகளாகவும் நாணல்களாகவும் ஆயின. அந்த தருப்பைகளையும் நாணல்களையும் கொண்டு முனிவர்கள் வேள்விகளுக்கு இடையூறு விளைவிக்கும் அரக்கர்களை முறியடித்து, யக்ஞபுருஷரான ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் பூஜித்தார்கள். (30)

பெருமைக்குரிய மனு மன்னர், தனக்கு இப்பூமியைக் கொணர்ந்தளித்த யக்ஞபுருஷரான ஸ்ரீமந்நாராயணனை, அந்தத் தர்ப்பைகளையும் நாணல்களையும் வேதிகையில் பரப்பிப் பூஜித்தார். இந்தத் தருப்பைகளையும் நாணல்களையும் ‘பர்ஹிஸ்’ என்றழைப்பர். (31)

மனு மன்னர், தன்னிருப்பிடமான பர்ஹிஷ்மதி நகரை அடைந்து, முத்தாபங்களையும் போக்கும் தன் மாளிகைக்குள் நுழைந்தார். (32)

அங்கு அவர் தன் மனைவி—மக்களுடன் அறம், பொருள், வீடு ஆகிய மூன்றுக்கு உகந்தவாறு போகங்களை அனுபவித்தார். விடிவோரையில் கந்தர்வர்கள், தங்கள் மனைவிமார்களுடன் மனு மன்னரது கல்யாண குணங்களைப் பாடித் துதித்தனர். ஆனால் மன்னன் மனு, அதில் ஈடுபாடு கொள்ளாது, பகவான் ஸ்ரீஹரியின் புகழையே மனமாரக் கேட்டு மகிழ்ந்தார். (33)

அவர், தன் விருப்பப்படி உலகியல் இன்ப போகங்களைப் பெறத் திறமை பெற்றிருப்பினும், அதில் நாட்டம் கொள்ளாது முழு மனதாகப் பகவானையே சிந்தித்திருந்தார். (34)

பகவான் விஷ்ணுவின் திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதைகளைக் கேட்பது, அதையே நினைந்து நினைந்து உருகுவது, அதைப் பற்றியே எழுதுவது, அதையே எங்கும் பரப்புவது என்றிருந்ததனால், அவரது வாழ்நாளான அந்த மன்வந்தரம் முழுவதிலும் ஒரு நிமிடங்கூட வீணாகக் கழியவில்லை. (35)

இவ்வாறு மனு மன்னர், தனது ஜாக்ரத் (விழிப்பு), ஸ்வப்னம் (கனவு), ஸுஷுப்தி (தூக்கம்) என்ற மூன்று நிலைகளிலும், சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களின் நிலைகளிலும், பகவான் வாசுதேவனிடமே பக்தி செய்து, தனது மன்வந்தர காலமான எழுபத்தோரு சதுர்யுகங்களையும் கழித்தார். (36)

வியாசரின் மகனே விதுரா! பகவான் ஸ்ரீஹரியையே சரணடைந்து இருப்பவனை உடல், மனம் பற்றியனவோ, அந்தரிக்ஷத்தில் தெய்வச் செயலால் ஏற்படுவனவோ, மானிடர்களாலோ, மற்ற ஜீவராசிகளாலோ உண்டாகக் கூடியனவோ ஆகிய துன்பங்கள் என்ன செய்ய முடியும்? (37)

அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நன்மையையே என்றும் சிந்திக்கும் ஸ்வாயம்புவ மனு, முனிவர்கள் கேட்டுக் கொண்டபடி, மனிதர்களது மற்றும் அனைத்து வருண—ஆசிரமங்களின் நன்மைக்கான அறநெறிகளை வகுத்தளித்தார். (இதுவே இன்றும் ‘மனுநீதி’ என்ற பெயரில் விளங்கி வருகிறது.) (38)

ஆதிமன்னவரான மனுவின் சரிதம் அனைவராலும் கொண்டாடப்படுவது, அற்புதமானது. அதை உங்களுக்கு இதுவரை கூறினேன். இனி, அவரது குமாரியான தேவஹூதியின் பெருமையைக் கேளுங்கள். (39)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் — கர்தமர்—தேவஹூதியின் தேனிலவு

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— தனது பெற்றோர்கள் புறப்பட்டுச் சென்றபின், கற்பரசியான தேவஹூதி, தன் கணவரின் உள்ளத்தைப் புரிந்துகொண்டு, பார்வதிப்பிராட்டி பரமசிவனுக்குச் செய்யும் பணிவிடைபோல், தன் கணவருக்குப் பணிவிடை புரிந்தாள். (1)

விதுரரே! அந்த தேவஹூதி மிகுந்த நம்பிக்கை, மனத்தூய்மை, கணவரிடம் கொண்ட அன்பு கலந்த மரியாதை, தன்னடக்கம், பணிவிடை செய்வதில் ஆவல், சிநேகபாவம், கனிந்தினிய சொற்கள் ஆகியவைகளை ஏற்று, உலகியலின்ப சுகம், கபடு, பகைமை, பேராசை, தவிர்க்க வேண்டிய கீழான ஒழுக்கம், செருக்கு, சோம்பல் ஆகியவற்றைத் துறந்து, ஒளியே திருமேனி கொண்டாற்போன்ற தன் கணவரை மனமகிழ்ச்சியோடு தனது பணிவிடைகளால் மகிழ்வித்தாள். (2—3)

தேவஹூதி, தன் கணவரை தெய்வத்திற்கும் மேலாகக் கருதினாள். அவருக்கு உகந்தவைகளையே செய்து வந்தாள். உயர்ந்த விருப்பங்களைத் தன் கணவரிடமிருந்து துய்க்க எண்ணிப் பணிவிடை செய்து வரும் தன் மனைவி, விரதங்கள், அனுஷ்டானங்கள், பதி பணிவிடை என்று அயராது உழைத்து உடல் இளைத்து மெலிந்திருப்பதைக் கண்ட தேவரிஷி கர்தமர், சற்றே மனம் வருந்தி கருணை கொண்டு, அன்பினால் நா தழுதழுக்க மெல்லிய இனிய குரலில் கூறலானார். (4—5)

கர்தமர் கூறுகிறார்—— “மனு மகாராஜனின் புதல்வியே! நீ, என்னிடம் காட்டிய மரியாதை உயர்ந்தது. உனது தன்னலமற்ற பணிவிடையையும் உயர்ந்த பக்தியையும் கண்டு நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். உயிருள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் தனது உடலே மிகவும் பிரியமானது; போற்றிக் காத்தற்குரியது. ஆனால் நீயோ, எனக்கு பணிவிடை செய்வதில் கொண்ட ஊக்கத்தினால் உனது உடல் மெலிந்ததையும் கவனிக்கவில்லையே. (6)

எனது தவம், தியானம், உபாசனை, ஒருமுகப்பட்ட மனத்தால் செய்யப்பட்ட தனது ஆசிரமத்திற்குரிய ஒழுக்க நெறிமுறைகள், இறைவனுக்குச் செய்த பூசனை முதலியனவற்றால் நான் பெற்ற பகவானது திருவருட்பிரசாதங்களைப் பார். அவற்றைக் காணும் திவ்விய திருஷ்டியை, நான் உனக்கு அளிக்கிறேன். நன்றாகப் பார். (இவை இறைவனாகவே தந்தவை. நான் விரும்பிக் கேட்கவில்லை.) இவை காலப்போக்கிலும் அழியாதவை. உலகியலின்பங்கள் போல் முடிவில் துன்பமயமானவை அன்று. இவ்வளவு காலம் நீ எனக்குப் பணிவிடை செய்ததால், உனக்கும் இதில் பங்கு உண்டு. (7)

இவை தவிர மற்ற போகங்கள் திரிவிக்ரம அவதாரமெடுத்த பகவானது புருவ அசைவில் அழிபவை. ஆகவே, அவை முன்கூறிய போகங்களுக்கெதிரில் மிகமிக அற்பங்களே. நீ, எனக்குச் செய்த பணிவிடைகளால் பிறவிப்பயனை அடைந்தாய். உனது கற்பின் பெருமையால் இவை பெறப்பட்டன. இவற்றை உன் விருப்பப்படி துய்க்கலாம். நான் அரசன். அதனால், எது வேண்டுமானாலும் எனக்குக் கிடைக்கும் என்று அதிகாரச் செருக்கினால், ஒருவன் இவற்றைப் பெறவியலாது.” (8)

இவ்விதம் கர்தமர் கூறக்கேட்ட தேவஹூதி, தன் கணவர் யோகசித்திகளிலும் சகல கலைகளிலும் வல்லவர் என்று அறிந்து சிந்தை ஒழிந்தாள். அவளது வதனம் வெட்கத்தினாலும், இனிய புன்னகையாலும் மலர்ந்தது. அன்பால் தழுதழுத்த குரலில் வணக்கமாகப் பேசலானாள். (9)

தேவஹூதி (பதில்) கூறுகிறாள்—— “அன்புக் கணவரே! அந்தணச் செம்மலே! தங்களது பயனுள்ள யோகசித்திகளாலும் தவத்தாலும் முக்குணங்களின் மீது தங்களுக்குள்ள ஆளுமையாலும் இவை பெறப்பட்டது ஒன்றும் வியப்பானதன்று. நமது திருமணத்தின்போது, தாங்கள் செய்த உடன்படிக்கைப்படி, கர்ப்பதானம் வரை என்னோடு இல்லறவின்பம் துய்ப்பதாகக் தாங்கள் கூறியதற்கான தருணம் இதுவே. ஏனெனில், கற்பரசிகட்குத் தனது அன்புக் கணவர் மூலம் குழந்தைப்பேறு பெறுதலன்றோ பெருத்தபேறு. (10)

நமது உடலுறவிற்கு அறநெறிகள் கூறும் ஒழுக்கங்கள் எவையெவையோ, அவற்றை எனக்குக் கூறுங்கள். உடலுக்கான பூச்சுக்கள், நறுமணச்சந்தனம், அறுசுவையுண்டி முதலிய தேவையான பொருட்களையும் சேர்த்து வைத்துக் கொள்ளவேண்டும். ஏனெனில், இல்லறவின்பம் துய்க்க ஏங்கும் பலமற்ற தீனமான எனதுடல், தங்களோடு இன்பம் துய்க்க ஏற்றதாக ஆக வேண்டுமே! தங்களால் வளர்ந்த காமவேதனை என்னை வாட்டுகிறது. ஆக, இதற்கேற்ற ஓர் உயர்ந்த மாளிகையையும் தாங்கள்தான் தயார் செய்யவேண்டும்.” (11)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! தனது அன்பு மனைவியின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற எண்ணிய கர்தமர், விரும்பியபடி எங்கும் செல்லக்கூடிய ஒரு விமானத்தைத் தனது யோக சக்தியினால் உண்டுபண்ணினார். (12)

அந்த விமானம் விரும்பிய சுகபோகங்களைத் தரக்கூடியது; மிகவும் அழகானது; அனைத்துவித இரத்தினங்களையும் கொண்டது; எடுக்க எடுக்கக் குறையாது நிறைந்து விளங்கும் அனைத்து செல்வங்களும் கொண்டது; இரத்தினங்கள் இழைத்த தூண்கள் கொண்டது. (13)

அதில் வீட்டிற்கு வேண்டிய அனைத்துப் பொருட்களும் நிறைந்து விளங்கியது. அனைத்து பருவகாலங்களிலும் இதமான இன்பம் அளிக்கக்கூடியது. பற்பல விசித்திரமான வண்ணங்களுடைய கொடிகளாலும் திரைச்சீலைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. (14)

இனிமையாக ரீங்காரம் செய்யும் வண்டுகள் மொய்க்கும் மாலைகள் மற்றும் வழுவழுப்பான பட்டுகள், பட்டாடைகள் ஆகியவைகளால் மேலும் அழகாக விளங்கியது. (15)

அதில் ஒன்றின்மேல் ஒன்றாகப் பலவகைகள் இருந்தன. ஒவ்வொரு அறையிலும் தனித்தனியே படுக்கைகள், கட்டில்கள், விசிறிகள், இருக்கைகள் அனைத்தும் அழகுற விளங்கின. (16)

சுவர்கள் நெடுக வண்ண ஓவியங்கள் தீட்டப்பட்டிருந்தன. தரைகள் எங்கும் பச்சை மரகதக்கற்கள். உட்காருவதற்குப் பவழத்தால் கட்டப்பட்ட திண்ணைகள். (17)

நடைபாதைகள் பவழத்தால் ஆனவை. கதவுகளும் நிலைகளும் வைரத்தால் ஆனவை. மேற்கூரைகள் இந்திரநீலக் கற்களினால் ஆனவை. அங்கு தங்கத்தாலான கோபுரக் கலசங்கள். (18)

வைரமயமான சுவர்களில் பதிக்கப்பட்ட பத்மராகக் கற்கள் கண்கள் போல் ஒளிவீசின. விதானங்களும் அழகான தங்கத் தோரணங்களும் கொண்டது. (19)

விமானங்களில் ஆங்காங்கே அன்னப்பறவைகள், மாடப்புறாக்கள், பொம்மைகள் செதுக்கப் பட்டிருந்தன. அவற்றை உண்மையென நினைந்து, உண்மையான அன்னங்களும் புறாக்களும் கூட்டம்கூட்டமாகச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து உறவாடின. (20)

அங்கு வசதிக்கேற்றவாறு விளையாட்டு மைதானங்கள், படுக்கையறைகள், ஓய்வறைகள், உள்முற்றம், வெளிமுற்றங்கள் முதலியன இருந்தன. இப்படி, தான் நிர்மாணித்த விமானமே அவருக்கு மிகுந்த வியப்பை உண்டாக்கியது! (21)

இவ்வளவு வசதிகளுடன் அமைந்த கிருஹத்தைக் கண்டும் மனம் மகிழாத தேவஹூதியைக் கண்டு, அனைத்தோர் உள்ளத்தையும் அறியும் திறன் கொண்ட கர்தமர் அவளிடம் கூறலானார். (22)

இயல்பாகவே பயந்த சுபாவமுடையவளே! இந்த பிந்துசரஸ்ஸில் நீராடி, இந்த விமானத்தில் ஏறிக்கொள். பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனால் உண்டாக்கப்பட்ட இந்த சரஸ், மனிதர்களது அனைத்து விருப்பங்களையும் பூர்த்தி செய்தளிப்பது; மிகவும் தூய்மையானது. (23)

செந்தாமரைக் கண்ணளான அந்த தேவஹூதி, தன் கணவர் கூறியவாறு சரஸ்வதி நதியின் தீர்த்தம் நிரம்பிய அந்த பிந்துசரஸ் தடாகத்தில் நீராட மூழ்கினாள். அதுசமயம் அவளது ஆடை மிகவும் அழுக்காகவும் கந்தலாகவும் இருந்தது. தலை கேசங்கள் அழுக்கடைந்து சடை போல் பின்னிக் கொண்டிருந்தன. ஸ்நானம் செய்யாமல் இருந்ததால், திருமேனி மிகவும் அழுக்கடைந்திருந்தது. மார்பகங்கள் ஒளியற்றதாய் அழகின்றி இருந்தன. (24—25)

அந்த பிந்துசரஸ்ஸில் மூழ்கியதும் அங்கு ஓர் அழகிய மாளிகை இருப்பதைக் கண்டு மிகவும் ஆச்சரியமடைந்தாள். அங்கு ஆயிரம் இளம்பெண்கள் பணிசெய்து கொண்டிருந்தனர். அவர்களது திருமேனியிலிருந்து தாமரையின் நறுமணம் வீசியது. (26)

தேவஹூதியைக் கண்டு அவர்கள் இரு கைகளையும் கூப்பிக்கொண்டு, ‘அம்மா! நாங்கள் உங்கள் பணிப்பெண்கள். தங்களுக்கு என்ன சேவை செய்யவேண்டும்? கட்டளையிடுங்கள்’ என்று வேண்டினார்கள். (27)

விதுரரே! தமது யஜமானியின் கட்டளைகளுக்கு மரியாதை செய்யும் அந்தப் பணிப்பெண்கள், உயர்ந்த வாசனை ஸ்நானப் பொடிகளால் தேவஹூதியை நீராட்டி, அணிந்துகொள்ள உயர்ந்த அழகான இரு பட்டாடைகளையும் அளித்தனர். (28)

அணிந்து கொள்ள அவள் விரும்பியவாறான விலையுயர்ந்த அழகிய ஆபரணங்களையும், உண்ண அறுசுவை உண்டியையும், இனிய நன்னீரையும் அளித்தனர். (29)

இப்பொழுது தேவஹூதி, தன் திருமேனியை நிலைக்கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொண்டாள். கழுத்து நிறைய நறுமணமிக்க மலர்மாலைகள். அரையிலே தூய்மையான மென்மையான ஆடைகள். திருமேனி அழுக்கின்றி ஒளிமிளிர்ந்தது. அந்த யுவதிகள் திருமணப் பெண்ணென அவளை அழகு செய்தனர். (30)

தலைதேய்த்து எண்ணெய் ஸ்நானம் செய்திருந்தாள். திருமேனி முழுவதும் நகைநட்டுகள்; கழுத்தில் பதக்கங்கள்; கைகளிலே வளைகள்; காலிலே தங்கச் சிலம்புகள். (31)

அரையிலே வைரம் பதித்த தங்க ஒட்டியாணம்; கழுத்திலே முத்துஹாரங்கள். குங்குமம் மற்றும் மஞ்சள் முதலிய மங்களப் பொருட்களால் திருமேனி மேலும் அழகுற விளங்கியது! (32)

முத்துப் பல்வரிசைகள், வில்போல் வளைந்த புருவங்கள். தாமரை மலரைப் பழிக்கும் கருணை நிறைந்த இனிய திருக்கண்கள், கருத்த பளபளப்பான கூந்தல் கொண்டு திருமுகம் அழகேயென விளங்கியது! (33)

இவ்வளவு அழகான தன் திருமேனியைக் கண்ணாடியில் பார்த்த தேவஹூதி, அழகிய திருனேியைத் தன் கணவரான கர்தமருக்கு அர்ப்பணம் செய்ய எண்ணி, அவரை மனத்தில் நினைத்தபோது, தனது அத்தனை பணிப்பெண்களுடனும் தனது கணவரெதிரில், தான் நிற்க கண்டாள். (34)

இவ்வாறு தன்னைத் தன் பணிப்பெண்களுடன் தன் கணவரெதிரில் இருக்கக் கண்ட தேவஹூதி, தனது கணவரின் யோக சக்தியைக் கண்டு மேலும் வியந்தாள்! (35)

காமாதி உட்பகைவர்களை வென்ற விதுரரே! திருமேனி அழுக்கெல்லாம் போகுமாறு நன்னீராடி, வாடி இளைத்திருந்த திருமேனி நீங்கி, அழகு ததும்பும் திருமேனியுடன், அழகான மெல்லிய ஆடையணிந்து, பருத்துருண்டு ஒன்றோடொன்று உராய்ந்து கொண்டு அழகுறத் திகழ்கின்ற கொங்கைகளைத் தன் மேலாடையால் அடிக்கடி மறைத்துக் கொண்டு, ஆயிரமாயிரம் வித்யாதரப் பெண்மணிகளால் பணியப் பெற்று நிற்கின்ற அந்த தேவஹூதியைக் கண்ட கர்தமர், மனத்தில் பெருத்த ஆசை கொண்டு, அவளைத் தன் விமானத்தில் ஏற்றிக் கொண்டார். (36—37)

சிறந்த யோகசக்தி கொண்ட அந்த முனிவர் அன்பிற்கிடமான மனைவி தேவஹூதியாலும், வித்யாதரப் பெண்மணிகளாலும் அன்புடன் தேகத்திற்கு உகந்தவாறு பணிவிடை செய்யப் பெற்று, அவ்விமானத்தில் ஏறியமர்ந்த கர்தமர், நட்சத்திரங்களால் சூழப்பெற்று கண்ணுக்கினியனாக விளங்கும் சந்திரன் ஆம்பல் மலர்களை மலரச் செய்து கொண்டு அழகுற விளங்குவதுபோல் விளங்கினார். (38)

கூட்டங்கூட்டமாய் பெண்களால் சூழப்பெற்று, தன் மனைவியுடன் அவ்விமானத்தில் ஏறியமர்ந்த கர்தமர், எண்டிசை லோகபாலகர்களும் விளையாடும் மேருமலையில் திகழ்கின்றவைகளும், நன்மணத்துடன் மெதுவாக வீசும் குளிர்ந்த காற்றினால் காம விகாரத்தை விளைவிப்பதும், அழகிய ஆகாயகங்கை விழுவதால் மங்களமான இனிய ஒலியுடையவைகளுமான குகைகளில் குபேரன்போல் இன்பம் துய்த்தார். (39)

மேலும், அம்முனிவர் மனத்திற்கினிய தன் மனைவியுடன் வைச்ரம்பகம், ஸுரஸனம், நந்தனம், புஷ்பபத்ரம், சைத்ரரதம் முதலிய தேவர்களது உத்தியான வனங்களிலும், மானஸசரஸ்ஸிலும் விருப்பம் மிகக் களித்தார். (40)

மிக்க ஒளியுடன் விளங்கும் மேன்மையான அந்த விமானம் நினைத்தவாறு எங்கும் தடையின்றிச் செல்லும் திறமையுடையது. அதில் அமர்ந்து உலா வரும் கர்தமர், விமானத்தில் அனைத்து உலகங்களிலும் தடையின்றிச் செல்லும் தேவர்களையும் விஞ்சி நின்றார். (41)

(விதுரரே! இம்முனிவரது மெருகைக் கண்டு வியக்க வேண்டாம். ஏனெனில்,) பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் கங்கையைப் பெற்ற திருவடி உடையவர். அத்திருவடிகள் உலகியல் தாபங்களையெல்லாம் நீக்குவன. யோகத்தினால் தூய்மையான மனதுடையவன், அந்த பகவானுடைய திருவடித்தாமரைகளைப் பற்றுவானேயாகில், அவனுக்குப் பெறக்கூடாதது எதுதான் உள்ளது? (அவர்கள் விரும்ப மாட்டார்களேயன்றி, விரும்புவராயின் பெறக்கூடாதது எதுவுமேயில்லை.) (42)

யோகசக்தி நிரம்பிய அம்முனிவர் ஜம்பூத்வீபம் முதலிய தீவுகள், பாரதவர்ஷம் முதலிய வர்ஷங்கள் ஆகியன கொண்டு வியக்குமாறு விளங்கும் இவ்வுலகங்கள் எவ்வளவு உண்டோ, அவ்வளவையும் தன் அன்பு மனைவிக்குக் காண்பித்து, மீளவும் தமது ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பி வந்தார். (43)

அம்முனிவர் மனுவின் புதல்வியான தன் மனைவியிடத்தில் ஒன்பது குழந்தைகளைப் பெற வேண்டுமென எண்ணி, தனதுடலை ஒன்பதுவிதமாக ஆக்கிக் கொண்டு, தேவஹூதி மனங்களிக்குமாறு பல வருடங்கள் ரமித்தார். அத்துணை காலமும் ஒரு முகூர்த்தம் போல் கழிந்தது. (44)

அந்த விமானத்தில் காம இச்சையை மேன்மேலும் வளரச் செய்யும் மெல்லிய பஞ்ச சயனத்தில், அழகிய அன்பரான கணவருடன் காம சுகத்தைத் துய்த்த தேவஹூதி, இத்துணை காலம் சென்றதை அறியவில்லை. (45)

இவ்வாறு யோகசக்தியால் இன்பங்களில் காலம் கழித்த தம்பதிகள் இருவரும், உலகியல் இன்பத்தை நுகர்ந்து கொண்டிருக்கையில் நூறு வருட காலமும் ஒரு நொடி போல் கடந்தது. (46)

கர்தமர் ஜீவாத்ம—பரமாத்ம உண்மையறிந்த ஓர் ஆன்ம ஞானி. அனைவருடைய எண்ணங்களையும் அறிபவர். அதிலும் தன் மனைவி, தனக்கு நிறைய மக்கட்செல்வம் வேண்டுமென விரும்புவதையும் நன்கறிந்தவர். அன்பே உருவான தன் மனைவி, தன்னுடலில் பாதி என்கிற வேதக் கருத்தையும் நன்கு நினைத்து, தனது திருமேனியை ஒன்பதாகப் பிரித்துக் கொண்டு, அவளுடைய திருவுதரத்தில் தனது வீர்யத்தை இட்டார். (47)

அதன்பிறகு உரிய காலத்தில் தேவஹூதி ஒரே நாளில் ஒன்பது பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்தாள். அழகிய அக்குழந்தைகள், செந்தாமரை மலரின் மணம் கொண்டவர்களாக இருந்தனர். (48)

இவ்வாறு பெண்பிள்ளைகள் பிறந்ததும், தன் கணவர் கர்தமர் துறவறம் மேற்கொள்ள இருப்பதைக் கண்டு, அழகிய கற்பரசி தேவஹூதி புறத்தே புன்னகை புரிபவளாக இருந்தும், அகத்தே கலங்கி வருந்தும் மனத்தோடு, தலை தரையை நோக்க, இரத்தினங்கள் போல் ஒளிரும் நகங்கள் கொண்ட தனது திருவடிகளால் தரையைக் கீறிக் கொண்டு பொங்கி வரும் கண்ணீரை மெல்ல மெல்ல அடக்கிக் கொண்டு அமைதியாகவும் மென்மையாகவும் இனிய மொழிகளால் பேசலானாள். (49—50)

தேவஹூதி பேசுகிறாள்—— “பகவானே! எனக்குத் தாங்கள் வாக்களித்தபடி அனைத்தையும் நிறைவேற்றியுள்ளீர். ஆயினும், உங்களைச் சரணடைந்த எனக்கு அபயதானம் செய்தருள வேண்டும். (அபயம் தருவதானால் என் மனக்கருத்தைக் கூறுகிறேன்.) (51)

சிறந்த அந்தணரல்லவா தாங்கள். தங்களைப் போன்று வயது, ஒழுக்கம், குணம் முதலியன நிறைந்த நல்ல கணவர்களைத் தங்கள் பெண்களுக்குக் கணவர்களாகத் தாங்கள்தானே தேடித் தரவேண்டும். தாங்கள் இல்லறத்தைத் துறந்து வனத்திற்குப் போகையில், நான் வருந்துதலின்றி இருக்க, (எனக்கு சோகம் தவிர்க்கும் சுருதிப் பொருள் ஒன்று கூறப்) பிரும்மவித்தான ஒரு புதல்வன் எனக்கு வேண்டும். (52)

பிரபுவே! உலகியல் இன்பங்களில் மனத்தைச் செலுத்தி, பகவானை உபாசிக்காது நூறு வருடங்கள் எனக்கு ஒரு நொடியெனக் கழிந்தது. அந்தோ! கடந்தகாலம் போதுமே. இனியாவது எனக்கு இறை சிந்தனை விளையட்டுமே. (53)

சப்தாதி உலக விஷயங்களில் மிகவும் பற்று கொண்ட நான் ‘தாங்கள் பிரும்மத்தை அறிந்தவர்’ என்பதை அறியாது, உலக இன்பமே பெரிதென்று எண்ணி, தங்களோடு உறவு கொண்டேனே. அந்த உறவு எனக்கு அபயமளிப்பதாக ஆக அருள்புரிவீராக! (54)

அறியாமையினால் அஸத்துக்களிடம் கொண்ட அன்புறவு, உலகியல் தளைக்குக் காரணமாகிறது. ஆனால் அதே உறவு, தங்களைப் போன்ற சாதுக்களிடத்தில் வைக்க, உலகியல் பற்றைக் களைய ஏதுவாகிறது. (55)

(இவ்வுலகில்) ஒருவன் செய்யும் செயல் கர்மயோக ரூபமான தர்மத்தையும், அந்த தர்மம் ஞானயோகத்தையும், அந்த தர்மமும் ஞானயோகமும் பரமபவித்திரமான பகவானது திருவடிகளைச் சேவிப்பதற்குக் காரணமாக ஆகாதாயின், அவன் உயிருடனிருப்பினும் மரித்தவனே. அவன் ஒரு நடைப்பிணமே. (56)

(உண்மை இதுவாகையால்) உலகியல் இன்பங்களில் மனஞ்சென்ற நான், பகவானது மாயையால் நன்கு வஞ்சிக்கப்பட்டேன். ஏனெனில், மோட்சத்தையே பெற்று தரும் தங்களைக் கணவராகப் பெற்றும், இந்த உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுபட வேண்டுமென்ற விருப்பம் உண்டாகப் பெற்றிலனே.” (57)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து நான்காவது அத்தியாயம் — கபிலதேவர் திருவவதாரம்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! உத்தமமான குணங்களுக்குக் கொள்கலனாக விளங்கும் மனு மன்னரின் புதல்வியான தேவஹூதி, இவ்வாறு மனவெறுப்புடன் பேசுவது கேட்ட கருணையே வடிவான கர்தமர், ‘உன் மனைவியின் திருவுதரத்தில் எனது அம்சத்தோடு உனது மகனாகப் பிறக்கப் போகிறேன்’ என்று பகவான் கூறியதை மனத்தில் கொண்டு, அவளுக்கு மறுமொழி கூறினார். (1)

கர்தம ரிஷி கூறுகிறார்—— “மன்னவன் மகளே! மாசற்றவளே! நீ, இவ்வாறு வருந்த வேண்டாம். உலகியல் குணங்களற்ற எல்லையற்ற கல்யாண குணநலன்கள் கொண்ட பகவான், விரைவிலேயே உனது திருவுதரத்தில் பிறக்கப் போகிறார். (2)

மடந்தையர் திலகமே! உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. நீ பகவானது சேவையாகிய விரதத்தில் நிலைநின்று மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி என்கிற வெளிப்புலன்களையும், மனமாகிய உட்புலனையும் அடக்கி, கற்புநிலைக்குரிய தவம், பொன், பொருள் முதலியவற்றைத் தானமாக அளிப்பது மற்றும் சிரத்தை ஆகியவற்றால் பகவானை வழிபடுவாயாக. (3)

சுத்த ஸ்வரூபரான பகவான் அங்ஙனம் உன்னால் ஆராதிக்கப்பட்டு, உனக்கு மகனாகப் பிறந்து, உனது அஞ்ஞானத்தைப் போக்க ஆன்ம தத்துவத்தை விளக்கி உபதேசித்து, எனது புகழையும் பரப்பப் போகிறார்.” (4)

மைத்திரேயர் (மேலும்) கூறுகிறார்—— கர்தமர் கூறிய உபதேசத்தைக் கேட்ட தேவஹூதி, அதையே தாரகமாக மரியாதையுடன் ஏற்று, அஞ்ஞான இருளகற்றும் நிர்விகாரரான பகவானைப் பூசித்தார். (5)

இங்ஙனம் வெகுகாலம் ஆராதிக்கவே, சகல குணங்களும் நிறைந்த பகவான் மதுசூதனன், கர்தமரின் வீர்யத்தில் புகுந்து, அரணியில் தோன்றும் அக்னிபோல் தேவஹூதியின் திருவுதரத்திலிருந்து அவதரித்தார். (6)

அப்பொழுது விண்ணில் தேவர்கள் மங்கள வாத்தியங்களை முழக்கினர்; மேகங்கள் மழை பொழிந்தன; கந்தர்வர்கள் புகழ் பாடினர்; அப்சரஸ் பெண்கள் மகிழ்ச்சி கொண்டு நர்த்தனமாடினர்; (7)

விண்வெளியில் தேவர்கள் பூமாரி பெய்தனர். எட்டுத் திசைகளிலும் மகிழ்ச்சி பொங்கியது. நதிகளிலும் ஓடைகளிலும் உள்ள நீர் தெளிந்தது. அனைத்து ஜீவராசிகளின் மனமும் மகிழ்ந்தன. (8)

அப்பொழுது பிரும்மதேவர் மரீசி முதலிய ரிஷிகளுடன், சரஸ்வதி நதி சூழ்ந்த கர்தமரது ஆசிரமத்திற்கு வந்தார். (9)

விதுரரே! பிரும்மதேவர் இயல்பாகவே உண்மை அறிவு பெற்றவர், பிறப்பற்றவர். பரப்பிரும்மமான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தை (பிரகிருதி, புருஷன், ஈசுவரன் என்கிற தத்துவத்தை) உலகில் பரப்ப, இயல்பான, என்றும் மாறாத, சுத்த சத்துவமான தனது அம்சத்துடன் கபில மூர்த்தியாக அவதாரம் செய்துள்ளார் என்பதை அவர் அறிந்து கொண்டார். (10)

அவரது உள்நோக்கத்தை உணர்ந்த பிரும்மதேவர், தூய்மையான மனத்துடன் அவரை வழிபட்டு, மயிர்க்கூச்செறிந்து ஆனந்தக்கண்ணீர் பொங்க, தழுதழுத்த குரலில் கர்தமர்—தேவஹூதி தம்பதிகளிடம் பின்வருமாறு மொழியலானார். (11)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “அப்பனே! சூதுவாதின்றித் தூய்மையான மனத்துடன் என்னைப் பூசித்தாய். பிறரை மதித்துப் போற்றும் தன்மையனே! நீ, நான் கூறியதைப் பெருமதிப்புடன் ஏற்று அதன்படி செய்தாய். (12)

ஒரு தகப்பனுக்குத் தமையன் செய்யவேண்டிய கடமை இதுதான். தகப்பன் கூறியதைத் தடையின்றி வணக்கமாக ஏற்று, அதன்படி நடக்க வேண்டும். (‘மக்களைப் படைப்பாய்’ என்று நான் கூறியதை அப்படியே ஏற்று, அதன்படி நடந்தாய். அதுதான் நீ எனக்குச் செய்த பூசனை.) (13)

குழந்தாய்! அழகான இடையுடைய உனது இந்தப் புதல்விகள், தங்களது பிரஜைகளால் இந்தப் படைப்பைப் பலவாறு பெருக்கப் போகிறார்கள். (14)

ஆகையால், மரீசி முதலிய முனிவர்களுக்கு உன் புதல்விகளை, அவர்களது ஒழுக்கம்—விருப்பத்திற்கேற்ப திருமணம் செய்தளித்து, உன் புகழை எங்கும் பரப்புவாயாக. (15)

முனிவரே! உனக்குப் பிள்ளையாகப் பிறந்த இந்த கபிலர் சாட்சாத் பரமபுருஷரே. அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நன்மை நல்க வேண்டி, அனைத்து விருப்பங்களையும் அளிக்கும் நிதிக்குவியல் போன்ற இந்தத் தன் திருமேனியைத் தனது மாயையால் ஏற்று, கபிலராக அவதாரம் செய்துள்ளார். இது எனக்குத் தெரியும். (16)

மனு பெற்ற மாதே! பொன்னிறமான கேசங்களுடன், செந்தாமரைக் கண்களுடன், தாமரை இலச்சினை கொண்ட திருவடிகளுடன் இப்பொழுது உனது வயிற்றில் தோன்றிய இந்த கபிலர், கைடபாசுரனை வதம் செய்த சாட்சாத் பகவான் ஸ்ரீஹரியே. ஜீவாத்ம—பரமாத்ம ஞானத்தை உபதேசித்து, ஜீவராசிகளின் புண்ணிய—பாவ ரூபமான கர்மங்களை வேருடன் களையவே அவதரித்துள்ளார். அவித்தை (தேகமே ஆத்மா என்கிற எண்ணம்), ஸம்சயம் (தானே சுதந்திரன் என்கிற பிரமை) என்கிற உனது இருவகை மயக்கத்தின் முடிச்சுகளைத் தகர்த்தெறிந்து, இந்நிலவுலகில் எங்கும் சுற்றிவரப் போகிறார். (17—18)

இவர் சித்தர்களுக்கெல்லாம் தலைவர். ஜீவாத்ம—பரமாத்ம ஞானத்தைப் போதிக்கும் ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தின் ஆசிரியர்களால் மதிக்கப்படுபவர். உனது புகழை உலகெங்கும் பரப்பி ‘கபிலர்’ என்ற திருநாமத்துடன் விளங்கப் போகிறார்.” (19)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— உலகங்களைப் படைத்த பிரும்மதேவர் கர்தமரையும் தேவஹூதியையும் நல்வார்த்தை கூறித் தேற்றரவு செய்து, ஸநக—ஸநந்தனாதி குமாரர்களுடனும் நாரதருடனும் அன்னப்பறவை மீதேறிச் சத்தியலோகம் சென்றார். (20)

விதுரரே! பிரும்மதேவர் சென்ற பிறகு, கர்தமர் அவர் கூறியபடி தன் பெண்களை, அவரவர் சீலம்—விருப்பத்திற்கேற்ப சிருஷ்டி கர்த்தாக்களான மரீசி முதலியவர்களுக்குத் திருமணம் செய்தளித்தார். (21)

அவர்களில் மரீசிக்கு ‘கலை’ என்பவளையும், அத்ரிக்கு ‘அநசூயை’ என்பவளையும், அங்கீரசுக்கு ‘சிரத்தை’ என்பவளையும், புலஸ்தியருக்கு ‘ஹவிர்பூ’ என்பவளையும் அளித்தார். (22)

புலஹருக்கு ‘கதி’ என்பவளையும், கிரது என்பவருக்குக் கற்பரசியான ‘கிரியை’ என்பவளையும், பிருகு முனிவருக்கு ‘கியாதி’ என்பவளையும், வசிஷ்டருக்கு ‘அருந்ததி’ என்பவளையும் அளித்தார். (23)

அதர்வருக்கு ‘சாந்தி’ என்பவளைத் திருமணம் முடித்தார். வேள்விகளைச் செழுமையுள்ளதாகச் செய்பவள் இவள். இவளை மணம் புரிந்த அதர்வர், வேள்விகளை ஓயாமல் செய்து கொண்டிருந்தார். கர்தமரும் விவாகம் செய்து கொண்ட அந்த முனிவர்களுக்கும், அவர்களது பத்தினிகளுக்கும் முறைப்படி உபசாரங்களைச் செய்தார். (24)

விதுரரே! திருமணங்கள் முறைப்படி நிறைவேறியதும், அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் கர்தமரிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு, தத்தம் மனைவிகளுடன் தங்கள் தங்கள் ஆசிரமம் சென்றனர். (25)

சாட்சாத் ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவானே தமக்குக் குழந்தையாகப் பிறந்துள்ளதை அறிந்த கர்தமர், ஏகாந்தத்தில் அவர் அருகில் சென்று வணங்கிக் கூறலானார். (26)

கர்தமர் சொல்கிறார்—— “தத்தமது தீவினைச் செயல்களின் பயனால் துன்பமே நிறைந்த இந்த சம்சார சாகரத்தில் விழுந்துழலும் ஜீவராசிகளிடம் நெடுநாள் கழித்துத்தான் தேவதைகள் அருள்புரிகிறார்கள். இதுதான் உண்மை. (27)

துறவிகள் பலப்பல பிறவிகளில் சாதனை புரிந்து, அதனால் அடைந்த சிறந்த பக்தி யோகத்தினால் பெறப்பட்ட சமாதி யோகத்தினால் தனிமையில் நின்று, தங்களது திருவடித் தாமரைகளைத் தியானிக்கிறார்கள். அந்த பகவானான தாங்களே, ‘இவர்கள் உலகியல் இன்பங்களிலன்றோ மனஞ்சென்றவர்கள்’ என்பதையும், எங்கள் தாழ்மையையும் சிறிதும் நினையாமல், அற்பர்களான எங்களது வீட்டில் வந்து அவதாரம் செய்தீர்களே! இறைவா! தாங்கள் அடியார்களின் அன்பரன்றோ! (28—29)

இறைவா! ‘நான் எனது அம்சத்தோடு, உன் மனைவியிடம் வந்து அவதரிக்கப் போகிறேன்’ என்று நீங்கள் முன்பு கூறியதை மெய்ப்பிக்கவே, இன்று என் வீட்டில் அவதாரம் செய்துள்ளீர்கள். பக்தர்களது பக்தியைப் பெருமைப்படுத்துகிற தாங்கள், இவ்வுலகம் நன்கு வாழ, ஜீவாத்ம—பரமாத்ம உண்மையை விளக்கும் ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தை இயற்றி, உலகில் பரவச் செய்யத்தானே அவதாரம் செய்துள்ளீர்கள்? (30)

பரம்பொருளே! நீர் கர்மத்தினால் விளையக்கூடிய தேவர், மனிதர் போன்ற உருவங்களற்றவர். நான்கு திருக்கரங்கள் கொண்டது போன்ற திருமேனியே உனக்குகந்தது. ஆனால், அது உலகோர்க்கு ஒவ்வாதது. ஆனால், தங்கள் அடியார்களுக்கோ மானிடத் திருமேனியுடன் நீ காட்சி தருவதே இன்பமாக உள்ளது. பக்தர்கள் விரும்புவதால், அந்த மானிடத் திருமேனியே உனக்கும் உகந்ததாக ஆகிறது. (31)

ஆன்மிக உண்மையறிவை அறிய விரும்பும் அறிஞர்கள், தங்களது திருவடித்தாமரைகளை அனவரதமும் தொழுது நிற்கிறார்கள். தாங்களோ, ‘ஐசுவரியம், வைராக்கியம், புகழ், அறிவு, வீரம், ஸ்ரீ என்கிற செல்வம்’ என்னும் ஆறு செல்வங்களும் நிறைந்தவர். அந்த பகவானான தங்களை நான் சரணமடைகிறேன். (32)

தாங்கள் பரம்பொருள். சக்திகள் அனைத்தும் தங்களது அடிமை. பிரகிருதி, அதற்கு அதிஷ்டானனான புருஷன், மஹத் தத்துவம், அவற்றை இயக்கும் காலம், சத்துவம்—ரஜஸ்—தமஸ் என்ற முக்குணங்களின் அஹங்காரம், அனைத்து அண்டசராசங்கள், அதனுடைய பாலகர்கள் அனைத்தும் தாங்களே. அனைத்துமறிந்த பரமபுருஷரான தாங்கள், இந்த அனைத்துப் பிரபஞ்சங்களையும் தனது சைதன்ய சக்தியின் வாயிலாகத் தன்னுள்ளே அடக்கிக் கொள்கிறீர்கள். ஆகவே, இவைகள் அனைத்தினும் பெரியவர் தாங்களே! அந்த பகவான் கபிலமூர்த்தியான தங்களைச் சரணடைகிறேன். (33)

இறைவா! தங்களது கருணையால் நான் மானிடர்களது முக்கடன்களிலிருந்தும் விடுதலை பெற்றேன். எனது விருப்பங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறப் பெற்றேன். ஆக இனி துறவறம் ஏற்று, உலகியல் இன்ப—துன்பங்களை விடுத்து, தங்களையே நினைத்துக் கொண்டு உலா வர விரும்புகிறேன். தாங்கள் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் தலைவர். ஆகவே, தங்களது அனுமதியை விரும்புகிறேன்.” (34)

பகவான் பதில் கூறுகிறார்—— “முனிவரே! வைதீக நெறியிலும் உலக நெறியிலும் இவ்வுலகினருக்கு நான் கூறியுள்ள நெறிகளே பிரமாணம். ‘நான் உனக்கு மகனாகப் பிறக்கப் போகிறேன்’ என்று முன்பு உன்னிடம் கூறியதை மெய்ப்பிக்கவே, இன்று நான் அவதாரம் செய்தேன். (35)

தீய நினைப்பு கொண்டதும், ஆன்மா என்று தவறாக எண்ணப்படுவதுமாகிய இந்த உடலை உதறித் தள்ள விரும்பும் சாதகர்களுக்குப் பிரகிருதி(மாயை)யைக் காட்டிலும் வேறான ஜீவன், பரமன் — இவர்களின் உண்மை தத்துவத்தை அறிவதற்கு உபயோகமான, பிரகிருதி முதலிய தத்துவங்களின் உண்மையை உலகோர் உள்ளபடி அறிய எடுத்துரைக்கவே, நான் அவதாரம் செய்துள்ளேன். (36)

ஆன்ம அறிவைப் பற்றிய இந்த நுண்ணிய வழி வெகுகாலம் ஆனதால் அழிந்தே போனது. இதைத் திரும்பவும் எங்கும் நிலவச் செய்யவே, நான் இந்தத் திருமேனியை மேற்கொண்டேன் என்பதை நீ தெரிந்துகொள். (37)

முனிவரே! நீ விரும்பியவாறு துறவறம் மேற்கொள். நான் உனக்கு அனுமதி அளிக்கிறேன். பயனில் பற்றில்லாமல் உனது கடமைகளைச் செய்து, அதன் பயனை எனக்கு அர்ப்பணித்து, வேறு எந்த வகையாலும் வெற்றி கொள்ளவியலாத மிருத்யுவை வெற்றிகொண்டு முக்தி பெறவேண்டி, என்னைப் பணிந்து வருவாயாக! (38)

அங்ஙனம் பணிவதனால் என்னை உன் இதயத்தில் கண்டு, என்னையடையத் தடைக்கல்லாக நிற்கும் முன்வினைப்பயன்கள் அனைத்தும் தொலையப் பெற்று, ஜீவாத்மாக்களின் இதயகுகையில் வசிப்பவனும் தனக்குத்தானே ஒளிர்பவனுமான என்னைச் சோகமற்றவனாக வந்தடைவாய். (39)

நான், எனது தாயான தேவஹூதிக்குப் பிரும்மவித்யை என்கிற ஆன்மவித்யையை உபதேசிக்கப் போகிறேன். அது அனைத்து கர்மங்களையும் அடிவேருடன் அழிப்பது. அந்த ஆன்மஞானத்தைப் பெற்று, உலகியல் துன்பங்களைத் தாண்டி, பரமானந்தமான என்னை அடையப் போகிறாள்.” (40)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இங்ஙனம் கபிலவாசுதேவமூர்த்தி கூறக்கேட்ட கர்தமர், தன் மகனான அவரை வலம் வந்து மகிழ்ச்சியோடு கானகம் சென்றார். (41)

அங்கு அகிம்சையே வேராகக் கொண்ட துறவறமேற்று, அந்த நெறியொழுகி இறைவனையே சரணமாகப் பற்றினார். இல்வாழ்வானுக்குரிய ‘ஔபாஸனம்’ முதலிய அக்னி காரியங்களையும், அதன் நெறிமுறைகளையும் துறந்து, எங்கும் எதிலும் பற்றின்றிச் சுற்றித் திரிந்தார். (42)

பரம்பொருளான இறைவன் காரிய—காரணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர். சத்துவம் முதலிய குணங்களை எங்கும் நிலவச் செய்தும், தான் அதில் படாது குணரஹிதனாக இருப்பவர். வேறு எதிலும் நாட்டமின்றி ஒருமனத்துடன் பக்தி புரிவோரது எதிரில் நிற்பவர். அந்த இறைவனிடத்தில் தன் மனத்தை நிலைநிறுத்தினார், கர்தமர். (43)

‘யான்’ என்னும் அகங்காரம், ‘எனது’ என்னும் பற்று, இன்ப—துன்பங்கள் என்னும் இரட்டைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து தன் மனத்தைத் திருப்பி, எங்கும் எதிலும் இறைவனையே காணும் நிலையான எண்ணத்துடன் தன்னிடமும் அந்தப் பரமனையே கண்டு நின்றார். அவரது அறிவு உள்நோக்கி அமைதியாக இருந்தது. அப்பொழுது, அந்த கர்தமர் அமைதியான அலைகள் கொண்ட நடுக்கடல் போல் விளங்கினார்! (44)

உயர்ந்த பக்தி பாவத்தினால் அனைத்துள்ளும் விளங்கும் அனைத்துமறிந்த பகவானிடமே தம் மனத்தை நிலைப்படுத்தி நின்றதால், அவர் அனைத்துத் தளைகளிலிருந்தும் விடுதலை பெற்றார். (45)

அனைத்து ஜீவன்களிலும் தனது ஆன்மாவான பகவானையும், அதேபோல் அனைத்து ஜீவன்களையும் ஆன்மாவான பரமாத்மாவிடமும் உள்ளதாக உணர்ந்தார். (46)

இவ்வாறு விருப்பு—வெறுப்பற்றவராக எங்கும் எதிலும் சமமான நோக்கம் கொண்டு பகவத் பக்தி நிறைவு பெற்று, கர்தமர் பகவானது பரமபதத்தை அடைந்தார். (47)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தைந்தாவது அத்தியாயம் — கபிலர், தாயாருக்கு பக்தியோகப் பெருமையைக் கூறுதல்

சௌனகர் கேட்கிறார்—— முன் செய்த கர்மத்தினால் விளையும் பிறப்பு என்பதற்ற சகல குணங்களின் கொள்கலரான பகவான், மனிதர்களுக்கு ஆன்ம ஞானத்தை ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தின் மூலம் விளக்கமாக எடுத்துரைக்கவே, கபிலராக அவதாரம் செய்தார். (1)

நான், பகவானது திருக்கல்யாண குணங்களை நிறையக் கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால், புருஷசிரேஷ்டரும் யோகிகளில் சிறந்தவருமான கபிலருடைய பெருமையைக் கேட்கக் கேட்க, எனக்கு ‘போதும்’ என்ற மனநிறைவு உண்டாகவில்லையே! (2)

தன் பக்தர்களின் விருப்பத்திற்கேற்ப, தன் மாயையால் இறைவன் பலவாறான திருமேனிகள் ஏற்கிறார். அவ்வாறு ஏற்ற திருமேனிகள் கொண்டு பலப்பல திருவிளையாடல்கள் புரிகிறார். அவை அனைத்தும் உலகைத் தூய்மையாக்குபவை; கேட்டுக் கேட்டு மகிழ்ச்சி கொள்ளத்தக்கவை. அவற்றைக் கேட்பதில் எனக்கு ஆவல் மிகுந்துள்ளது. (கருணையோடு) எனக்குத் தாங்கள் அதைக் கூறவேண்டும். (3)

ஸூதபுராணிகர் (பதில்) கூறுகிறார்—— வியாசரின் நண்பரும் அனைத்துமறிந்தவருமான மைத்திரேயரிடம் இப்பொழுது நீங்கள் கேட்டவாறுதான், விதுரரும் ஆன்ம ஞான விசாரத்தைப் பற்றிக் கேட்டார். மைத்திரேயரும் மகிழ்ச்சியோடு விதுரருக்குப் பதில் கூறினார். (4)

மைத்திரேயர் சொல்கிறார்—— தந்தையாகிய கர்தமர் வனம் சென்றபின் தாயான தேவஹூதியை மகிழ்விக்க வேண்டி, (அவள் விருப்பப்படி) பகவான் கபிலதேவர் அந்த பிந்துசரஸ் ஆசிரமத்திலேயே தங்கினார். (5)

கபில பகவான் தத்துவமார்க்கத்தின் கரை கண்டவர். பெறவேண்டியது ஒன்றுமில்லாமையால் செயலற்றவர் (கர்மத்தளையற்றவர்). ஒருநாள் அவரது தாயான தேவஹூதி (உன் மகன் சாட்சாத் பரமபுருஷரே. அவர் தத்துவோபதேசம் செய்து, உனது அஞ்ஞானத்தைப் போக்குவார் என்று) பிரும்மதேவர் கூறிய வார்த்தைகளை நினைத்து, ஆசிரமத்தில் தனித்து ஓய்வாக அமர்ந்திருக்கும் தன் மகன் கபிலவாசுதேவரிடம் கேட்கலானாள். (6)

தேவஹூதி கேட்கிறாள்—— “பிரபோ! பெருமையின் திலகமே! இவ்வுலக இன்பங்களை நுகர்ந்து நுகர்ந்து போதுமென்ற நிறைவு கொள்ளாத பொறி—புலன்களின் அடிமையாக இருந்து இளைத்து வாடி நிற்கிறேன். பொறி—புலன்களின் வேட்கையைத் தணித்து, அவைகளை மகிழ்விக்க எண்ணியே காலத்தை வீணடித்து, இன்று அஞ்ஞான இருளில் மூழ்கிக் கிடக்கிறேன். (7)

பற்பல பிறவிகள் எடுத்து நொந்து போய் முடிவில் உன்னருளால் இம்மானிடப்பிறவி பெற்ற எனக்கு, அந்த அஞ்ஞான இருளையகற்றி, ஞானமான நல்ல அருட்கண்ணை அளித்து, என்னைக் கரையேற்றிவிட நீயே மகனாகப் பிறந்துள்ளாய், அல்லவா? ஏனெனில், நீ அருட்கண்ணனன்றோ! (8)

அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நீயே தலைவன்; அனைத்திற்கும் மூலகாரணன்; நற்குணங்களின் கொள்கலன்; அஞ்ஞான இருள் சூழ்ந்து பார்வையின்றித் தவிக்கும் ஜீவராசிகளுக்கு ஒளிக்கு இட்டுச் செல்லும் சூரியன் போல், ஞானப்பாதையில் இட்டுச் சென்று, உலகைக் காக்க அவதரித்தவன். (9)

இறைவா! இந்த உடலே ‘நான்’; அதைச் சார்ந்தவை அனைத்தும் ‘எனது’ என்கிற அகந்தையையும் மமதையையும் தோற்றுவித்தவன் நீதானே! அதுதானே உனது மாயை. ஆகையால், அந்த அறியாமையைப் போக்க வேண்டியவனும் நீதான். (10)

சரணம் அடையத்தக்கவன் உனையன்றி வேறு யார் உளர்? ஆகவே, உன்னையே சரணமடைந்தேன். நீயோ அடியார்களது பிறப்பு—இறப்பு என்கிற முள் மரத்தை வேருடன் பிளந்து தள்ளும் கோடரி; அனைவரையும் காத்தருளுபவன்; அறநெறிகளும் பக்தியோகமும் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவன். ஆகவே, பிரகிருதி (மாயை), புருஷன் (இறைவன்) பற்றிய தத்துவத்தை எனக்கு உபதேசித்து அருள வேண்டி உன்னை வணங்குகிறேன்.” (11)

மைத்திரேயர் (மேலும்) கூறலானார்—— தன் தாய் வேண்டிக் கேட்டது, அனைத்து ஜீவர்களுக்கும் முக்தி பெறுவதில் ஆசையைத் தோற்றுவிப்பதாகவும், எவ்விதக் குற்றமுமின்றித் தூயதாக இருப்பதுவும் கண்டு, மனதடக்கிய சான்றோர்களுக்குப் புகலிடமான பகவான் கபிலர் புன்னகையால் முகம் மலர, தன் தாயிடம் கூறலுற்றார். (12)

பகவான் கூறுகிறார்—— “தாயே! பிரகிருதியைக் காட்டிலும் வேறான ஆன்மாவின் உண்மையை உணர்த்தும் ஞானயோகமே, உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுபட நினைக்கும் சாதகனுக்குச் சாதனமாகும் என்பது எனது எண்ணம். இதில் இன்ப—துன்பங்கள் இரண்டும் இல்லை. ஏனெனில், இவையிரண்டும் இதனால் அழிந்து விடுகின்றன. (13)

உத்தமியே! இந்த மேன்மையான ஞானயோகத்தைக் கேட்க விரும்பிய நாரதர் முதலிய மகரிஷிகளுக்கு, முன்பு அதன் பிரிவுகளோடு இதைக் கூறினேன். அதையேதான் இப்பொழுது தங்களுக்கும் சொல்லப் போகிறேன். (14)

ஒரு ஜீவன் தளையில் சிக்கிக் கொள்ளவும், அதிலிருந்து விடுபடவும் முக்கிய காரணமாக இருப்பது மனம்தான். உலகியல் இன்பங்களில் சென்றால் அது தளைப்படுகிறது. அதே மனம் இறைவனிடம் ஒன்றினால் முக்திக்கு வழியாகிறது. (15)

உண்மையற்ற பொய்யான உலகியல் விஷயங்களில் மனம் சென்றால் ஆசை, கோபம் முதலியவற்றிற்குக் காரணமாகிறது. அதே மனம், காமம் முதலிய மலங்களைத் தள்ளி ஒதுக்கி, அப்பழுக்கற்று தூய்மை பெறுமானால், இன்ப—துன்பங்களைச் சமமாகக் காணும் தகைமை பெறுகிறது. (16)

இவ்வாறான மனமுடைய சாதகன் ஆன்ம ஞானம், உலகியலில் வைராக்கியம், பக்தி ஆகியவை கொண்ட மனத்தினால் பிரகிருதியின் பரிணாமங்களாகிற உடல், பொறி—புலன்கள், மனம், பிராணன் — இவைகளைக் காட்டிலும், தனது இயல்பால் தனித்திருப்பவனும், சத்துவம் முதலிய குணங்களால் தீண்டப்பெறாது தேவர், மனிதர் என்ற பேதமற்றவனும், உடல்தோறும் (வடிவில் வேறுபட்டிருப்பினும்) ஞானம் என்கிற உடல் ஒத்திருக்கையால் வேறுபாடற்றவனும், அணுவுக்கணுவாக இருப்பினும் பிரிக்க முடியாதவனும், தனக்குத்தானே ஒளிர்பவனும், செயலொன்றுமின்றி இன்ப—துன்பங்களைக் கணிசியாது (பொருட்படுத்தாது) ஒதுங்கி இருப்பவனுமாகிய ஆன்மாவையும், உலகியல் தளையை விளைவிக்கும் திறன் குன்றி ஓய்ந்து ஒழிந்து நிற்கும் பிரகிருதியான மாயையையும் காண்பான். (17—18)

அனைத்து ஜீவன்களுக்கும் அந்தராத்மாவாக விளங்கும் பகவானிடம் விளையும் பக்தியின்றி, ‘முக்திபெற வேறோர் எளிய உபாயம் இல்லை’ என்பது யோகிகள் கருத்து. (19)

உலகியல் இன்பங்களிலோ, அதையே பெரிதென நினைத்து ஒழுகுபவர்களுடனோ கொண்ட இணக்கம், என்றும் எதனாலும் அறுக்க முடியாத பாசக்கயிறு என்றும், அதே மன இணக்கம் சான்றோர்களுடன் ஏற்படுமாயின், இடையூறின்றித் திறந்து வைக்கப்பட்ட முக்தி வாசல் என்றும் அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். (20)

(அத்தகைய சாதுக்கள் எவர்? கூறுகிறேன், கேள்.) சாதுக்கள் பூமியிலும் பொறுமைமிக்கவர்; பிறர் துன்பம் கண்டு இரங்கி பயன் நோக்காது உதவி புரியும் கருணைமிக்கவர்; ஆகவே, அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நண்பராவர்; பகைவரற்றவர்; ஐம்புலன்களையும் மனத்தையும் வெற்றி கண்டவர்; ஒழுக்கமே அவர்கட்கு பொன்நகை; பிறவற்றில் மனத்தை ஓடவிடாது, பகவானான என்னிடமே மாறாத காதல் கொண்டவர்; எனக்காக அனைத்து கர்மங்களையும் துறந்தவர்; சுற்றம் அனைத்தையும் நீக்கி, என்னையே சுற்றமாகக் கொண்டவர்; எனது திருவிளையாடல்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்து, அதையே திரும்பத் திரும்பக் கேட்பதும் சொல்வதுமாகப் பொழுது போக்குபவர். என்னிடமே நிலைநின்ற மனத்துடைய இவர்களை, ஆத்யாத்மிகம் முதலிய எண்ணிறந்த தாபங்கள் எவையும் வருந்தச் செய்ய முடியாது. (21—23)

கற்பின் சிகரமே! என் தாயே! இத்தகைய சான்றோர்களே அனைத்து பற்றுகளையும் துறந்தவர். அவர்களது இணக்கம்தான் நீ தேடிப் பெறவேண்டும். ஏனெனில், அவர்கள் உலகியலில் பற்று தோன்றக் காரணமான புண்ணிய—பாவரூபமான குற்றங்களைக் களையும் தன்மையர். (24)

அவர்களுடைய இணக்கத்தால் செவிக்கும் இதயத்திற்கும் அமுதென இனிக்கும் எனது திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதைகள் எழும். அக்கதைகளைக் கேட்பதால் முக்தி பெறுவதில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடும், என்னிடம் அன்பும் பக்தியும் முறையே தோன்றும். (25)

படைத்தல்—காத்தல்—அழித்தலாகிய எனது திருவிளையாடல்களைக் கேட்டு, அதையே சிந்தனை செய்வதன் வாயிலாக, என்னிடம் அசைவற்ற பக்தி உண்டாகும். அதனால், இவ்வுலகிலும் சுவர்க்கம் முதலிய புறவுலகிலும் கிடைக்கும் அனைத்து சுகபோகங்களிலும் பற்று நீங்கி, வெறுப்புற்று பக்தி யோகத்தால் எளிதில் மனத்தைத் தனதாக்கிக் கொள்வான். (அதாவது, மனத்தை அடக்கிவிடுவான்.) (26)

இவ்வாறு பிரகிருதியின் குணங்களால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட உலகியல் இன்பங்களைத் துறக்கவே, வைராக்கியத்தோடு இணைந்த அறிவு முதிர்ச்சியாலும், பயனை விரும்பாது செய்யும் கர்மயோகத்தினாலும், வேறு பயனையும் விரும்பாது என்னிடமே செய்யப்படும் பக்தியோகத்தினாலும், அந்த சாதகன் இந்த தேகத்தின் முடிவிலேயே பரமனான என்னை அடைகிறான்.” (27)

தேவஹூதி கேட்கிறாள்—— “மோட்சமான உன்னை வந்தடைவதற்குரிய பக்தியோகம் எத்தகையது? அதன் ஸ்வரூபம் (உண்மை) என்ன? உலகியலில் தவிக்கும் பெண்ணான நான், எந்தவிதமான பக்தியைச் செய்தால், ஆனந்தமே வடிவான உனது திருவடிகளை எளிதில் பெறுவேனோ, அவ்வாறான பக்தியை எனக்கு விளக்கி அருளவேண்டும். (28)

முக்தியே வடிவான இறைவா! இலக்கைக் குறியாக அடிக்கும் பாணம் போல், பகவானையே குறியாக அடித்துத் தருவதும், உண்மையறிவைப் புகட்டுவதுமான, நீ கூறிய யோகத்தின் தன்மை என்ன? அதன் பிரிவுகள்தான் என்ன? (எதனால் இறைவனின் உண்மையை அறிந்து, அவரை நேரில் காட்டித் தரும் உபாசனை நிறைவேறுமோ, அவ்வாறான யோகத்தை விளக்கிக் கூறுவாயாக!) (29)

நீ கூறிய பக்தியோகத்தின் இலக்கணம் அறிஞருக்கும் அறிய அரிது. நீயோ தன்னை அண்டியவர்களது பாவங்களை நீக்கும் ஸ்ரீஹரி. நானோ மந்தபுத்தியுள்ள பெண்பிள்ளை. அறியவியலாத அந்த யோகத்தை உனதருளால் எளிதில் எவ்வாறு அறியப் பெறுவேனோ, அவ்வாறு அதை எனக்குக் கூறுவாயாக.” (30)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— தான் இந்தத் திருமேனியுடன் பிறத்தற்குக் காரணமான தன்னுடைய தாய், பக்தியின் இலக்கணத்தைக் கேட்க விரும்புவதை அறிந்த கபில முனிவர், தாயிடம் கொண்ட பாசத்தால் இறைத்தத்துவத்தை உணர்த்துவதும், பக்தியை வளர்க்கும் ஞான யோகத்தை விளக்குவதுமான ‘ஸாங்க்யம்’ என்கிற சாஸ்திரத்தை உபதேசிக்கலானார். (31)

பகவான் கூறுகிறார்—— “உலகியல் விஷயங்களை இன்னதென அறிவிக்கின்ற, அதனதன் தேவதைகளின் ஆளுமைக்காட்பட்ட ஞானேந்திரியங்கள் (அறிவுப்புலன்கள்), அறநெறிகளில் கூறப்பட்ட கர்மங்களை அனுஷ்டிப்பதில் நிலைநின்ற கர்மேந்திரியங்கள் (செயற்புலன்கள்), இவற்றை ஊக்குவிக்கும் மனது ஆகிய இம்மூன்றும், எக்காரணமுமின்றி எவ்விதப் பயனையும் விரும்பாது, தூய்மையே வடிவான இறைவனிடத்தில் நிலைபெறச் செய்வதே பக்தியாம். இந்த பக்தி முக்தியைக் காட்டிலும் சிறந்தது. புசித்த அன்னபானாதிகளை வயிற்றிலுள்ள ஜடராக்னி ஜீரணம் செய்து அழிப்பது போல், அனாதி கர்மவாஸனையின் கொள்கலனான இந்த லிங்கச் சரீரத்தை விரைவில் பொசுக்கி விடுகிறது. (32—33)

எனது திருவடி சேவையிலேயே ஈடுபாடு கொண்டு அனைத்துச் செயல்களையும் எனக்காகவே செய்கிற பக்தர்கள், எனது திருக்கல்யாண குணங்களை விவரிக்கும் எனது திருவிளையாடல் கதைகளை, அன்புடனும் ஆசையுடனும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக் கொண்டே காலம் கழிப்பர். அத்தகையோர் என்னுடன் கூடிக் களித்திருக்கும் முக்தியையும் விரும்ப மாட்டார்கள். (34)

தாயே! அந்த அடியவர்கள் சிரித்த முகமும், தாமரைக்கண்களும் கொண்டு விளங்கும் அழகிய என் திருமேனியைக் கண்குளிரக் கண்டு மனங்களிக்கிறார்கள். என் திருமேனிதான் வேண்டுவார் வேண்டுவன அளிப்பதாயிற்றே. செவிக்கும் மனத்திற்கும் இனிதான எனது அழகை ஒருவருக்கொருவர் புகழ்ந்து பாடி பொழுதுபோக்குகிறார்கள். பெரிய பெரிய தவச்சீலர்களும் இதையே விரும்புகிறார்கள். (35)

எனது திருமேனியின் ஒவ்வொரு அங்கமும் அழகின் எல்லை. கவின்மிகு புன்னகை, மனத்தைக் கவரும் அழகிய பார்வை, இனிய கனிவான மொழிகள் கொண்ட எனது திருமேனியின் அழகில் அவர்கள் கவரப்பட்டு, தங்கள் மனத்தையும் பொறி—புலன்களையும் இழக்கிறார்கள். இவ்வாறான, என் மேல் கொண்ட பக்தி, அவர்கள் விரும்பாவிடினும் அவர்களுக்கு முக்தியை அளிக்கிறது. (36)

எனது பக்தர்கள் உலகியலின் அவித்யை அறவே நீங்கிய பிறகு, எனது மாயையால் படைக்கப்பட்ட பிரும்மலோகம் வரையிலான அனைத்து போகங்கள், பக்தியின் முதிர்ச்சியினால் பெறக்கூடிய அணிமாதி அஷ்டசித்திகள், ஏன், எனது வைகுண்டலோகத்தின் உயர்ந்த செல்வங்கள் ஆகியவை எவற்றையுமே விரும்புவதில்லை. ஆனால், எனது உலகை அடைந்த பிறகு அவர்களுக்கு அந்தச் செல்வங்கள் அனைத்தும் தானாகவே கிடைத்துவிடுகின்றன. (37)

சுத்த சத்துவ ஸ்வரூபமான வைகுண்டத்தில், எனது பக்தர்கள் என்னையே அனுபவித்து நிற்பதால் அவர்களுக்கோ, அந்த ஆனந்தத்திற்கோ என்றுமே அழிவில்லை. இவர்களுக்கு அன்புக்கிடமான ஆத்மா, காதலுக்கிடமான மனைவி—மக்கள், நம்பிக்கைக்கிடமான தோழன், நன்மையே நவிலும் ஆசிரியன், நன்மையே செய்யும் நண்பன், பூசனை புரிய ஏற்ற குலதெய்வம் ஆகிய அனைத்தும் நானே. என்னுடைய எண்ணமே வடிவான காலச்சக்கரமும் அவர்களைத் தீண்டாது. (38)

தாயே! இவ்வுலக, பரலோக சுகங்கள் அழியக்கூடியவையென்று நிச்சயித்து, அவற்றைத் துறந்து, இக—பர சுகங்களை ஆக்கித் தரவல்ல இவ்வுடலையும், அதைப் பற்றி நிற்கும் மனைவி, மக்கள், சுற்றம், செல்வம், பசுக்கள், வீடு—வாசல் ஆகியவற்றையும் மற்றன எல்லாவற்றையும் விட்டு உதறி, எங்கும் நிறைந்த என்னையே எல்லாமாகக் கொண்டு சேவிப்பவர்களை, நான் இந்த சம்சார சாகரத்தினின்றும் கரையேற்றுகிறேன். (39—40)

நான், அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் அந்தராத்மாவாக விளங்குபவன்; பிரகிருதி, புருஷன் — இவர்களை வழி நடத்துபவன்; சாட்சாத் பகவான். அப்படிப்பட்ட என்னை வணங்காது, மற்ற தெய்வங்களை வணங்குவதால் மரணபயம் நீங்காது. பிறப்பு—இறப்பாகிய உலகியல் துன்பங்கள் அறவே ஒழியாது. (41)

என்னிடம் பயந்தே காற்று ஓயாமல் வீசுகிறது. சூரியன் வெய்யிலாகக் காய்கிறான். இந்திரன் மழை பெய்விக்கிறான்; அக்னி எரிக்கிறான். என்னிடம் கொண்ட பயத்தினாலேயே யமன், தனது காரியங்களைச் செய்கிறான். (42)

ஆகவே, யோகிகள் ஞானம், வைராக்கியம் ஆகியவற்றுடன் கூடிய பக்தியோகத்தினால் மோட்சம் பெற, எதனாலும் எங்கிருந்தும் பயமே இல்லாத எனது சரணகமலத்தையே பற்றுகிறார்கள். (43)

இவ்வுலகில் மனிதர்கள் அனைத்து மேன்மைகளையும், முடிவில் முக்தியையும் பெற ஒரே சிறந்த வழி, அசைக்க முடியாத தீவிரமான பக்தியோகத்தால் மனத்தை இறைவனிடமே நிலையாக நிறுத்துவதுதான்.” (44)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தாறாவது அத்தியாயம் — மஹத் முதலிய தத்துவங்களின் தோற்றம்

பகவான் கூறுகிறார்—— தாயே! இப்பொழுது பிரகிருதி முதலிய தத்துவங்களின் இலக்கணத்தைத் தனித்தனியே கூறுகிறேன். இதையறிந்தால் மனிதன் பிரகிருதியின் குணங்களினின்றும் விடுதலை பெறுவான். (1)

“ஆன்மாவைப் பற்றிய உண்மையறிவே மோட்சத்திற்கு வழிகாட்டும். அதுதான் மனிதனின் ‘யான், எனது’ என்கிற அகங்காரமான பற்றைக் களைவது” என்று அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். அந்த அறிவைப் பற்றி இப்போது உனக்குச் சொல்கிறேன். (2)

இந்த அகில உலகங்களும் எந்தப் பரமனால் எங்கும் நிரம்பி வழிந்து ஒளிர்கிறதோ, அந்த ஆன்மதத்துவம்தான் புருஷன். (இந்த ஆன்ம ஸ்வரூபத்தினால்தான் புழுபூச்சி முதல் பிரும்மதேவர் வரையில் ஸ்தூலமாகவும் சூட்சுமமாகவும் உள்ள அனைத்து உலகங்களும் நிரப்பப்பட்டிருக்கிறது.) அந்தப் புருஷன் தோற்றமும் முடிவும் இல்லாதவன் (அனாதி); குணங்கள் அற்றவன்; பிரகிருதியின் வயப்படாதவன்; இதய குகையில் காட்சி தருபவன்; அவன் தனக்குத்தானே ஒளிர்பவன். (3)

பிரகிருதி வர்ணிக்க இயலாதது. சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்களுடையது. இந்தப் பிரகிருதியான மாயை உலகில் திருவிளையாடல்கள் புரிய, தானாகவே புருஷனை வந்தடைந்தது. அதைச் சர்வவியாபகனான புருஷன் தன் விருப்பம் போல் ஏற்றான். பிரகிருதிக்கு சுயமான சக்தி ஏதும் கிடையாது. பகவானுடன் இணைவதாலேயே சக்தியைப் பெற்று, செயல்களைப் புரிகிறது. (4)

[குறிப்பு:— பிரகிருதி என்பது ஆவரண சக்தி (மறைக்கும் திறன்), விக்ஷேப சக்தி (கலக்கும் திறன்) என இருவகைத்து. ஆவரண சக்தியுடன் ஜீவனைக் கூடி நின்றால், அது ‘அவித்யை’ (அறியாமை) என்று கூறப்படுகிறது. அதுவே விக்ஷேப சக்தியுடன் பகவானைக் கூடி நிற்கில் ‘மாயை’ எனப்படுகிறது. புருஷனும் ஜீவன், ஈசுவரன் என இருவகைப்படுகிறான். பிரகிருதியின் உண்மையறிவு இன்மையால் உலகியலின் இன்ப—துன்பங்களைப் பெறுகிறவன், ஜீவன். ஆனால், பிரகிருதியைத் தன்வயப்படுத்தி உலகப் படைப்பு முதலியன செய்பவன் ஈசுவரன்.]

(இனி, பிரகிருதியின் உண்மையறிவற்ற ஜீவன், உலகை வந்தடையும் முறையை ஐந்து சுலோகங்களால் கூறுகிறார்——) பற்பல திருவிளையாடல்கள் புரியும் எண்ணம் கொண்ட பிரகிருதி, சத்துவம் முதலிய தனது முக்குணங்களால் தன்னைப் போன்று திருவுருவங்கொண்ட பிரஜைகளைப் படைக்கத் தொடங்கினான். இதைக் கண்ட புருஷன் அறிவை மறைக்கும் அதன் மறைப்புத் திறனில் மயங்கி, தனது உண்மை ஸ்வரூபத்தை மறந்தான். (இதன் வாயிலாகத்தான் ஆண்—பெண்களுக்குள் ஓர் ஈர்ப்பு சக்தி தோன்றியது. அதைத்தான் ஜீவன் தனக்குள் ஏற்றுக் கொண்டான்.) (5)

இவ்வாறு தன்னிலிருந்து தனிப்பட்டு வேறான புருஷன் பிரகிருதியின் வயப்பட்டதால், அந்தப் பிரகிருதியின் முக்குணச் செயல்களனைத்தையும் தான் செய்வதாகவே எண்ணுகிறான். (6)

‘நானே செயல்களைச் செய்பவன்’ (அதாவது கர்த்தா) என்ற எண்ணத்தால்தான், செயலற்ற, சுதந்திரமான, சாட்சி மற்றும் ஆனந்தவடிவான புருஷனுக்கு (ஜீவன்), பிறப்பு—இறப்பு என்னும் தளை மற்றும் பிரகிருதிக்கு அடிமையாவது போன்றவை ஏற்படுகின்றன. (7)

செயலுருவான உடல், அச்செயலுக்குக் காரணமாகும் பொறி—புலன்கள், அச்செயலைச் செயல்படுத்துகிற பொறி—புலன்களின் அதிஷ்டான தேவதைகள் ஆகிய அனைத்திலும் தானேதான் பங்கு கொள்பவன் என்று புருஷன் எண்ணுவதன் காரணம் பிரகிருதியேதான். பிரகிருதியின் பரிணாமமாகிய உடல்புரியும் செயல்களாலும், பொறி—புலன்களின் செயல்களாலும் விளைகிற இன்ப—துன்பங்களை அனுபவிப்பதில் பிரகிருதியிலிருந்து தனிப்பட்டிருந்தும், அந்தப் பிரகிருதியிலேயே நிற்கும் புருஷனே காரணம் — என்பது அறிஞர்களுடைய எண்ணம்.” (8)

தேவஹூதி கேட்கிறாள்—— “புருஷோத்தமனே! பிரகிருதி (காணப்படும் உலகம்), புருஷன் (ஜீவன்) — இந்த இரண்டின் இலக்கணம் என்ன? என்பதை எனக்குத் தெளிவாகக் கூறவேண்டுகிறேன். (ஏனெனில்,) இவையிரண்டும்தானே பிரபஞ்சத்திற்குக் காரணம்? இவை இரண்டும் எங்கிருந்து உற்பத்தி ஆயின? இவற்றின் லட்சணம் என்ன?” (9)

பகவான் பதில் கூறுகிறார்—— “முக்குணங்களையுடையது, அவ்யக்தம் என்று கூறப்படுவது, அழிவில்லாதது, காரிய—காரண வடிவமானது எதுவோ, எது எவ்விதக் குணங்களும் இல்லாமலிருந்த போதிலும் எல்லாவிதச் செயல்பாடுகளுக்கும் நிலைக்களனாக விளங்குகிறதோ, அந்த ‘ப்ரதானம்’ என்கிற தத்துவத்தையே ‘பிரகிருதி’ என்று அழைக்கிறார்கள். (10)

ஐந்து பூதங்கள், ஐந்து தன்மாத்திரைகள், மனது, அஹங்காரம், மஹத், அவ்யக்தம் என்கிற நான்கு அந்தக்கரணங்கள், பத்து பொறிகள் (அறிவுப்பொறிகள் ஐந்து, செயற்பொறிகள் ஐந்து) ஆகிய இருபத்து நான்கு தத்துவங்கள் அடங்கிய இந்தத் திரளைப் பிரகிருதியின் காரியம் என்று அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். (11)

நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் — இவை ஐந்தும் மகாபூதங்கள். கந்தம் (நாற்றம்), ரஸம் (சுவை), ரூபம் (ஒளி), ஸ்பரிசம் (ஊறு — தொடுவுணர்ச்சி), சப்தம் (ஒலி) — இவை ஐந்தும் தன்மாத்திரைகள் என்பதே எனது கொள்கை. (12)

பொறி—புலன்கள் பத்து. காது, தோல், கண், நாக்கு, மூக்கு — இவை ஐந்தும் அறிவுப் புலன்கள் (ஞானேந்திரியங்கள்). பேச்சு (வாக்கு), கை, கால், ஜனனேந்திரியம் [உபஸ்தம் (ஜலத்துவாரம்)], புட்டம் [பாயு (மலத்துவாரம்)] — இவை ஐந்தும் செயற்புலன்கள் (கர்மேந்திரியங்கள்). (13)

மனம் (உணர்தல்), புத்தி (தெரிந்தறிதல்), அகங்காரம் (தானென்னும் எண்ணம்), சித்தம் (பகுத்தறிவு) என்ற நான்கும் அந்தர்முக இந்திரியங்கள் (அந்தக்கரணம்). இந்த அந்தக்கரணம் அதன் செயல்களான சங்கல்பம் (எண்ணுதல்), நிச்சயம் (தீர்மானம்), அபிமானம், சிந்தை என்கிற நான்கினால் குறிப்பிடப்படுகிறது. (14)

இவ்வாறு ஸகுண பிரும்மத்தின் சரீர அமைப்பு, இந்த இருபத்துநான்கு தத்துவங்களைக் கொண்டது என்று தத்துவமுணர்ந்த பெரியோர்கள் கணக்கிடுகிறார்கள். இது தவிர ‘காலம்’ என்பதை இருபத்தைந்தாவது தத்துவமாகக் கூறுகிறார்கள். (15)

சிலர் காலத்தைப் புருஷனிடமிருந்து தனி தத்துவமாகக் கருதாமல், புருஷரான பகவானது ஸம்ஹார சக்தி(அழித்தல் சக்தி)யாகக் கருதுகிறார்கள். மாயையின் செயலுருவான உடலையே ‘ஆன்மா’ என்று எண்ணி, அகங்காரம் கொண்டு மயங்கி, ‘செயல்புரிபவன் தானே’ என்று எண்ணும் ஜீவனுக்கு, இதைக் கண்டுதான் சம்சார பயம் உண்டாகிறது. (16)

மனுவின் மகளே! தனியான பெயர் மற்றும் உருவம் இல்லாததும், முக்குணங்களின் சமநிலை உடையதுமான பிரகிருதியை ஆட்டிவைக்கும் இறைவனையே காலன் என்கிறார்கள். (17)

பகவான் ஒருவரே, தன் மாயா சக்தியினால் அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் ஜீவனாகவும், வெளியே ஜீவர்களின் காலத்தைக் கணக்கிடும் காலனாகவும் விளங்குகிறார். அவர் எந்த மாறுதலையும் அடைவதில்லை. இவரே இருபத்தைந்தாவது தத்துவமாகக் கூறப்படுகிறார். (18)

முன்பு லயமடைந்த ஜீவர்களின் கர்மப்பயனது தன்மையால் பிரகிருதியின் முக்குணங்களின் சமத்துவத்தில் (ஒருநிலைப்பாட்டில்) மாற்றம் ஏற்பட்டது. அப்போது, பகவான் ‘தனது சித்சக்தி’ என்கிற வீர்யத்தை, அனைத்து ஜீவராசிகளின் தோற்றத்திற்கு இடமான (மாயையில்) பிரகிருதியில் விடுத்தான். அப்போது அங்கிருந்து ஒளிமயமான ‘மஹத் தத்துவம்’ தோன்றியது. (19)

மறைதல், மாறுதல் முதலியனவற்றதும், இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கு முளையானதுமான மஹத் தத்துவம், தன்னுள் உறங்கிக் கிடக்கும் பிரபஞ்சத்தை வெளிப்படுத்த, தனது ஸ்வரூபத்தை மறைத்து நிற்கும் பிரளய கால இருளைத் தனது ஒளியினால் அழித்தது. (20)

மஹத் தத்துவம் அத்யாத்ம ரூபத்தில் சித்தம் எனப்படுகிறது. அது அனைத்து சாஸ்திரங்களிலும் உயர்வாகக் கூறப்படும் சத்துவகுணம் நிறைந்தது; வேண்டுதல்—வேண்டாமையற்றது (ராக—துவேஷமற்றது); தூய்மையானது; பகவானை அறிய ஸாதனமானது. பகவானுடைய நான்கு வியூகங்களில் ஒன்றான வாசுதேவன் எனப்படுகிறது. (21)

[குறிப்பு:— அத்யாத்மத்தில் ‘சித்தம்’ என்றழைக்கப்படுவதே, அதிபூதத்தில் மஹத் தத்துவம் எனப்படுகிறது. சித்தத்தின் அதிஷ்டான தேவதை ‘க்ஷேத்ரக்ஞன்’ — உபாசனை தெய்வம் ‘வாசுதேவன்’. அஹங்காரத்தின் அதிஷ்டான தேவதை ‘ருத்ரன்’ — உபாசனை தேவதை ‘ஸங்கர்ஷணன்’. புத்தியின் அதிஷ்டான தேவதை ‘பிரும்மா’ — உபாசனை தெய்வம் ‘பிரத்யும்னன்’. மனத்தின் அதிஷ்டான தேவதை ‘சந்திரன்’ — உபாசனை தெய்வம் ‘அனிருத்தன்’.]

தண்ணீரானது மண் சம்பந்தப்படாத நிலையில் (நதி, குளம், ஏரி என்று உருவம் ஏற்காத நிலையில்) தன் இயல்பான குணங்களான தூய்மை, மாறுதலின்மை மற்றும் அலை—நுரை இரைச்சலின்றிச் சப்தமில்லாமல் இருக்கிறதோ, அதுபோல செயல்படும் சித்தத்தின் இயல்பான இலட்சணம், தூய்மை—மாறுதலின்மை—அமைதி என்று கூறப்படுகிறது. (22)

பகவானுடைய சித்சக்தி என்ற வீர்யத்தால், அசையும்படி செய்யப்பட்ட மஹத் தத்துவத்திலிருந்து செயலூக்கம் நிறைந்த மூன்றுவித அஹங்காரங்கள் தோன்றின. (23)

இவை வைகாரிகம் (சாத்விகம்), தைஜஸம் (ராஜஸம்), தாமஸம் என மூவகைத்தன. இவற்றிலிருந்து முறையே மனம், பொறி—புலன்கள் (இந்திரியங்கள்), ஐம்பெரும் பூதங்கள் தோன்றின. (24)

இந்த அஹங்காரமானது, மனம், இந்திரியங்கள், பூதங்கள் — இவற்றிற்குக் காரணமாக இருப்பதால், இதை ‘ஸங்கர்ஷணன்’ என்று பகவானது இரண்டாவது ரூபமாகக் கூறுகிறார்கள். இவரே ஆயிரம் பணாமுடிகள் கொண்ட அனந்தன் ஆவார். (25)

இந்த அஹங்காரமானது மனம் முதலிய இந்திரிய அபிமான தேவர்களது உருவில் கர்த்தாவாகவும், இந்திரியங்களாகக் காரணமாகவும், ஐம்பூதங்களாகச் செயலுருவாகவும் விளங்குகிறது. சத்துவகுணம் கொண்டு அமைதியாக(சாந்தமாக)வும், ரஜோகுணம் மேலிட்டு கோரமாகவும், தமோகுணம் கொண்டு மடமையாகவும் இதுதான் நிற்கிறது. (26)

சாத்விக அஹங்காரம் மாற்றமடைந்து மனஸ் தத்துவம் உண்டாயிற்று. மனத்தின் எண்ணங்களும் யோசனைகளும் காமத்தைத் தோற்றுவிக்கின்றன. (27)

இந்த மனஸ் தத்துவமே இந்திரியங்களின் அதிஷ்டான தேவதை ‘அனிருத்தன்’ என்ற பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது. சரத்கால நீலோத்பல புஷ்பம் போல், சியாமள வர்ணனான இந்த அனிருத்தனையே யோகிகள் மனத்தை அடக்கித் தியானம் செய்கின்றனர். (28)

தாயே! பின் தைஜஸ (ராஜஸ) அஹங்காரத்தில் மாறுதல் தோன்றியபோது, புத்தி தத்துவம் தோன்றியது. கண்ணுக்குப் புலனாகும் விஷயங்களைப் புரிந்துகொள்வது, இந்திரியங்களை அதனதன் தொழில்களில் ஊக்குவிப்பது, பொருள்களில் தோன்றும் சலனத்தைப் பற்றி ஆராய்வது — இவை புத்தியின் காரியங்கள். (29)

ஸம்சயம் (ஐயப்பாடு), தவறாகத் தெரிந்து கொள்வது (விபர்யயம்), உள்ளது உள்ளபடியறிவது (நிச்சயம்), ஞாபகசக்தி (ஸ்ம்ருதி), தூக்கம் (நித்திரை) — இவையும் புத்தியின் இலக்கணங்களே. இந்த புத்தி தத்துவமே, பகவானது மூன்றாவது வியூகமான ‘பிரத்யும்னன்’ எனப்படுகிறது. (30)

கர்மேந்திரியங்களும் ஞானேந்திரியங்களும் தைஜஸ அஹங்காரத்திலிருந்து தோன்றியவை. செயல், அறிவு என்ற பிரிவினால் அது கர்மேந்திரியங்கள், ஞானேந்திரியங்கள் என இரு பிரிவாயிற்று. இதில் செயல் பிராணனது சக்தி; அறிவு புத்தியின் திறன். (31)

பகவானது சைதன்ய சக்தியின் தூண்டுதலால் தாமஸ அஹங்காரம் மாறுதலடைந்து, சப்த தன்மாத்திரையைத் தோற்றுவித்தது. அந்த சப்த தன்மாத்திரையிலிருந்து ஆகாயமும், ஒலியை அறியும் ‘காது’ என்ற புலனும் தோன்றின. (32)

கண்களால் காண முடியாது மறைந்திருக்கும் பொருள்களின் தன்மையை, பெயரை புத்திக்குத் தெரிவிக்கும் தன்மையது ‘ஒலி’. ஒலி வடிவான சாஸ்திரங்கள் வாயிலாக, பகவானைக் காட்டித் தரக்கூடியது. இது ஆகாயத்தின் நுண்ணிய வடிவு மற்றும் ஒப்பற்ற தன்மை. இதுவே அறிஞர்களின் கொள்கை. (33)

அனைத்து ஜீவன்களிலும் உள்ளும் புறமும் நிரம்பியிருத்தல்; இந்திரியங்களுக்கும் ஆன்மாவிற்கும் இருப்பிடமாக இருத்தல். இது ஆகாயத்தின் ஸ்வரூபம். (34)

சப்த தன்மாத்திரையை இயல்பாகவுடைய ஆகாயம், காலத்தின் கதியினால் விகாரத்தை அடையவே, ஸ்பரிச தன்மாத்திரை (தொடுவுணர்ச்சி) உண்டாயிற்று. அதிலிருந்து வாயு தோன்றியது. தொடுவுணர்ச்சியை நமக்குக் கொடுப்பது தோல் என்கிற புலன். (35)

மென்மை, கடினம், குளிர்ச்சி, சூடு ஆகியவை தொடுவுணர்ச்சியின் சிறப்பியல்புகள். வாயுவின் நுண்ணிய சக்தியும் இதுவே. (36)

மரஞ்செடிகொடிகளை அசைத்தல்; புல் முதலியனவற்றை ஒன்றுகுவித்தல்; எங்கும் உலாவுதல்; வாசனை, நாற்றம் முதலியவற்றை மூக்கிற்கு எடுத்துச் செல்லுதல்; ஒலியைச் செவிக்கு எடுத்துச் செல்லுதல்; அனைத்துப் புலன்களுக்கும் செயலூக்கத்தை அளித்தல் — இவை வாயுவின் செயல்கள். (37)

அதன்பின் காலரூபியான தெய்வத்தினால் தூண்டப்பட்ட ஸ்பரிச தன்மாத்திரையான வாயு மாறுதலடைய, அதிலிருந்து ரூப தன்மாத்திரை (உருவம்) தோன்றியது. அதிலிருந்து ஒளியும், உருவத்தைக் காட்டித் தரும் கண்கள் என்கிற புலனும் தோன்றின. (38)

தாயே! பொருளுக்குத் தோற்றத்தை அளித்தல், அந்தந்தப் பொருளாகப் பிரித்துக் காட்சி தருதல், பொருளின் அமைப்பாகவே இருத்தல், ஒளியின் குணமாக இருத்தல் ஆகியவை ரூப தன்மாத்திரையின் இலக்கணங்கள். (39)

வெளிச்சம் தருவது, பொருள்களை வேக வைப்பது, ஜீரணிப்பது (செரிப்பது), குளிரைப் போக்குவது, உலர்த்துவது, பசிதாகம் உண்டுபண்ணுவது, அதற்காகச் சாப்பிடுவது, பருகுவது — இவை தேஜஸின் (அக்னியின்) காரியங்கள். (40)

அதன்பின் தெய்வச் செயலால் மாற்றமடைந்த ரூப தன்மாத்திரையான தேஜஸிலிருந்து, ரஸ தன்மாத்திரை (சுவை) தோன்றியது. அதிலிருந்து தண்ணீரும், சுவையறியும் ‘நாக்கு’ என்கிற புலனும் தோன்றின. (41)

ரஸம் என்பதே மதுரம் என்கிற சுவை. அது உடன் சேரும் பொருள்களின் வேறுபாட்டால் துவர்ப்பு, இனிப்பு, கசப்பு, புளிப்பு, உவர்ப்பு, கார்ப்பு என்கிற சுவைகளைப் பிரித்துக் காட்டித் தரும். (42)

பிறவற்றை நனைத்து ஈரமாக்குதல், பிரிந்திருப்பனவற்றையும் ஒன்றாகத் திரட்டித் தருதல், போதுமென்ற மனநிறைவு கொள்ளுதல், பிராணனை நிலைக்கச் செய்தல், பசி—தாகத்தால் விளையும் சோர்வை நீக்குதல், வெம்மையைக் குறைத்தல், கிணறு முதலியவற்றிலிருந்து இரைக்க இரைக்க ஊறுதல் — இவை தண்ணீரின் காரியங்கள். (43)

பகவானால் தூண்டப்பட்டுப் படைக்க முயன்ற ஜல தத்துவத்திலிருந்து கந்த (வாசனை) தன்மாத்திரை தோன்றியது. அதனின்றும் பிருதிவி (பூமி) என்னும் மகாபூதம் தோன்றியது. இந்தக் கந்தத்தை அறிவிப்பது கிராணேந்திரியம் (மூக்கு). (44)

கந்தம் (மணம்) என்பது ஒன்றாக இருந்தாலும், மற்ற பொருள்களின் சேர்க்கையால் கலப்பான மணம், துர்நாற்றம், நறுமணம், சாந்தம், சாரம் (உக்ரம்), புளிப்பு மணம் எனப் பலப்பல வேறுபாடுகள் பெறுகிறது. (45)

விக்கிரகம், பொம்மை முதலிய உருவங்களால் பிரும்மத்திற்கும் ஓர் உருவத்தைச் சமைத்துக் காட்டுவது, ஜலத்தைத் தவிர வேறு ஆதாரமற்ற போதிலும் நிலையாக நிற்றல், அசையும்—அசையாப் பொருள்கள் அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக இருத்தல், பரந்த ஆகாயத்தை ஒருநிலைக்குள் அடக்குதல், (குடத்தில் ஆகாயம் = கடாகாசம்; வீடு, அரண்மனை = மடாகாசம் முதலிய வேறுபாடுகளைக் குறித்தல்; பரிணாமக் கொள்கையால் அனைத்துப் பிராணிகள் மற்றும் அவற்றின்) குணங்களைப் பிரித்துக் காட்டுதல் — இவை பூமியின் காரியங்கள். (46)

ஆகாயத்தின் சிறப்பியல்பான ஒலியை அறிவது சுரோத்ரேந்திரியம் (செவிப்புலன்), வாயுவின் (காற்றின்) சிறப்பியல்பு தொடுவுணர்ச்சி. அதை த்வகிந்திரியம் (தோல்) எனக் கூறுவர். (47)

தேஜஸ்ஸின் (ஒளியின்) இயல்பு, உருவத்தைக் காட்டித் தருவது கண் — சக்ஷுரிந்திரியம். ஜலத்தின் இயல்பான ரஸத்தை (சுவையை)க் காட்டித் தருவது நாக்கு — ரஸனேந்திரியம். பூமியின் இயல்பான கந்தத்தை (மணத்தை)ச் சுட்டிக்காட்டுவது மூக்கு — கிராணேந்திரியம். (48)

ஒன்றிலிருந்து ஒன்று உண்டானபடியால், பின்னர் உண்டான வஸ்துவிற்கு (காரியத்திற்கு) அதன் தாயான மூலவஸ்துவின் (காரணத்தின்) குணமும் கலந்திருக்கும். அதாவது, காரணமான ஆகாயம் முதலியவற்றின் குணமான ஒலி முதலியன, அதன் காரியமான வாயு முதலியவற்றிலும் தொடர்ந்து வரும். ஆகவே, ஆகாயம் முதலிய நான்கு பூதங்களின் குணங்களும் பூமியில் காணலாம். [ஆகாயம் = ஒலி; வாயு = ஸ்பர்சம்+ஒலி; அக்னி = உருவம்+ஸ்பர்சம்+ஒலி; நீர் = சுவை+ஸ்பர்சம்+ஒலி+உருவம் (வைக்கப்பட்ட பாத்திரத்தின் உருவம்); பூமி = கந்தம்(மணம்)+ஒலி+ஸ்பர்சம்+உருவம்+சுவை. இவற்றில் ஒன்று அதன் இயல்பான குணம். மற்றவை அதன் தோற்றத்தின் காரணத்தின் குணங்கள்.] (49)

மஹத் தத்துவம், அஹங்காரம் மற்றும் ஐம்பெரும்பூதங்கள் ஆகிய இந்த ஏழு தத்துவங்களும் ஒன்றோடொன்று சேராது தனித்து அண்டத்தைப் படைக்க முடியாதிருக்கையில், காலம், கர்மம், முக்குணங்கள் ஆகியவற்றுடன் அந்த மஹத் முதலிய தத்துவங்களில் நுழைந்தார் பகவான். (50)

(குறிப்பு:— ஐந்து தன்மாத்திரைகள் ஐம்பெரும்பூதங்களிலும், ஐம்புலன்கள் அஹங்காரத்திலும் அடங்கியதால் ஏழு என்று கூறப்பட்டது.)

இந்த மஹத் முதலிய ஏழு தத்துவங்களினுள்ளும் பகவான் நுழையவே, அதனால் உந்தப்பட்ட அவை ஒன்றோடொன்று பிரிக்க இயலாதவாறும், வேறுபாடு தெரியாதவாறும் ஒன்றுசேர்ந்தன. அப்போது சைதன்யமற்ற (உயிரற்ற) முட்டை வடிவான ஓர் அண்டம் தோன்றியது. அதிலிருந்து விராட்புருஷன் தோன்றினார். (51)

இந்த அண்டத்திற்கு ‘விசேஷம்’ என்றும் ஒரு பெயருண்டு. இது நாற்புறங்களிலும் ஜலம், அக்னி, காற்று, ஆகாயம், அஹங்காரம், மஹத் தத்துவம் ஆகிய ஆறு ஆவரணங்களால் சூழப்பட்டுள்ளது. இவை மேல்நோக்கு வரிசையாக, ஒவ்வொன்றும் முன்னதைக் காட்டிலும் பத்து மடங்கு பெருகிய அளவுடையன. இந்த ஆறு மறைப்புகளையும் தாண்டி, ஏழாவதாகப் பிரகிருதி என்ற பிரதானம் சூழ்ந்துள்ளது. பகவான் ஸ்ரீஹரியின் ரூபமான பதிநான்கு உலகங்களும் இந்த அண்டத்தில் அடங்கியுள்ளன. (52)

காரணமயமான ஜலத்தில் மிதக்கும் அந்த ஒளிமயமான அண்டத்திலிருந்து வெளித்தோன்றிய விராட்புருஷன், தன் சோம்பலை விட்டொழித்து, அந்த அண்டத்தினுள் நுழைந்து இந்திரியக் கூட்டங்களைப் பலவாறாகப் பிரித்தார். (53)

இந்த விராட்புருஷனுக்கு முதலில் முகம் தோன்றியது. அதிலிருந்து ‘வாக்’ (சொல்) இந்திரியம் பிறந்தது. பின், அந்த வாக்கின் அதிஷ்டான தேவதையான அக்னி தோன்றினான். பின் மூக்குத் துளைகள் உண்டாயின. அதனின்றும் கிராணேந்திரியம் (மூக்கு) உண்டாயிற்று. இந்த சுவாச உறுப்பான மூக்கு பிராணனுக்கு அடிமையானது. இந்த மூக்கு மட்டுமின்றி அனைத்துப் புலன்களுமே பிராணனுக்கு ஆட்பட்டவைதான். (54)

மூக்கு உண்டானபின் அதன் அதிஷ்டான தேவதையான வாயு தோன்றினான். பிறகு கண்களின் துவாரங்கள் உண்டாயின. அதிலிருந்து சக்ஷுரிந்திரியமான கண்களும், அதன் தேவதையான சூரியனும் தோன்றின. பின் காதுகள் உண்டாயின. அதிலிருந்து சுரோத்திரேந்திரியமும் (கேட்கும் திறன்), அதன் தேவதையான திக் தேவதைகளும் தோன்றினர். (55)

இதற்குப்பின் அந்த விராட்புருஷனுக்குத் தோல் உண்டாயிற்று. அதில் ரோமங்களும், மீசை, தாடி, தலையில் கேசம் முதலியனவும் வந்தன. அதைத் தொடர்ந்து மூலிகைகளும், செடி—கொடிகளும் தோன்றின. (ரோமங்களின் அபிமான தேவதை இவை.) பிறகு, ஜனனேந்திரியம் (ஆண்—பெண் குறி) தோன்றியது. (56)

அதிலிருந்து பிரஜோத்பத்தி சக்தியான வீர்யமும், அதன் தேவதையான தண்ணீரும் தோன்றின. அதன்பிறகு குதம் (மலத்துவாரம்) உண்டானது. அதிலிருந்து அபானம் (பாயு) என்கிற கீழ்நோக்கிச் செல்லும் அபான வாயுவும், அதன் தேவதையான உலகங்களுக்கெல்லாம் பயத்தைத் தரும் மிருத்யுவும் (மரணதேவதையும்) தோன்றின. (57)

பிறகு கைகள் தோன்றின. அதன் பலம் (திறன்) மற்றும் அதன் தேவதை இந்திரனும் உண்டாயினர். பின் இருகால்களும், அதில் ஓடியாடும் திறனும், அதன் தேவதை மகாவிஷ்ணுவும் தோன்றினர். (58)

இதே போன்று அந்த விராட்புருஷனுக்கு நாடி—நரம்புகளும் ரத்தமும் அதன் தேவதையான நதிகளும் தோன்றின. பின், அவருக்கு வயிறு தோன்றியது. (59)

அதில் பசி—தாகம் தோன்றின. பின் அதன் தேவதையான சமுத்திரதேவன் தோன்றினான். அதன்பின் இதயமும், அதிலிருந்து மனமும் தோன்றின. (60)

மனத்திலிருந்து அதன் தேவதையான சந்திரன் தோன்றினான். பிறகு புத்தியும், அதன் அபிமானி தேவதையான பிரும்மதேவரும் தோன்றினர். பின் அஹங்காரமும், அதன் தேவனாகிய ருத்ரனும் வெளி வந்தனர். கடைசியில் சித்தமும் (பகுத்தறியும் திறனும்), அதன் அபிமான தேவதை சித்தம் என்னும் க்ஷேத்ரக்ஞனும் வெளிவந்தனர். (61)

இவ்விதம் வெளித்தோன்றிய க்ஷேத்ரக்ஞன் தவிர, மற்ற தேவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி முயற்சித்தும் விராட் புருஷனை எழுப்ப இயலவில்லை. ஆகவே, அவர்கள் தங்கள் தங்கள் இந்திரிய ஸ்தானங்களில் புகுந்து, அவரை எழுப்ப முயற்சித்தனர். (62)

பேசும் திறனுடன் அக்னி விராட் புருஷனது வாயை அடைந்தான். ஆனால், விராட் புருஷன் எழவில்லை. முகரும் சக்தியுடன் வாயுதேவன் மூக்குத்துளைகளில் நுழைந்தான். அப்போதும் விராட் புருஷன் எழவில்லை. (63)

பார்க்கும் சக்தியுடன் சூரியன் கண்களை அடைந்தான். விராட் புருஷன் எழுந்திருக்கவில்லை. கேட்கும் சக்தியுடன் திசை தேவர்கள் காதுகளில் நுழைந்தும் விராட் புருஷன் எழவில்லை. (64)

மூலிகைகளின் தேவதை ஓஷதிதேவன் தோலை அடைந்தான். ஆனால், விராட் புருஷன் எழவில்லை. ஜலதேவன் பிரஜாசிருஷ்டி சக்தியுடன் ஆண்குறியை அடைந்தும் விராட் புருஷன் எழவேயில்லை. (65)

அபான வாயு சக்தியுடன் மிருத்யு (மரண) தேவன் குதத்தையடைந்தும் விராட் புருஷன் எழுந்திருக்கவில்லை. இந்திரன் பலம் (திறமை) என்னும் சக்தியோடு கைகளில் பிரவேசித்தான். ஆனால், விராட் புருஷன் எழவில்லை. (66)

ஓடியாடும் சக்தியோடு விஷ்ணு பாதங்களில் நுழைந்தார். அப்போதும் அந்த விராட் புருஷன் எழுந்திருக்கவில்லை. நதிதேவதைகள் ரத்தக்குழாய்களில் (நாடி—நரம்புகளில்) நுழைந்தபோதும்கூட விராட் புருஷன் எழுந்திருக்கவில்லை. (67)

சமுத்திரதேவன் பசி—தாகம் என்னும் தன் இயல்புடன் வயிற்றினுள் நுழைந்தான். ஆனாலும் அந்த விராட் புருஷன் எழவில்லை. சந்திரன் மனத்துடன் இதயத்தில் நுழைந்தும் அவர் எழவில்லை. (68)

பிரும்மதேவர் புத்தியுடனும், ருத்ரன் அஹங்காரத்துடனும் அந்த இதயத்தில் நுழைந்தனர். ஆனால், அவர் எழவில்லை. (69)

ஆனால், அந்தராத்மாவான க்ஷேத்ரக்ஞன், சித்தத்துடன் (பகுத்தறியும் திறனுடன்) அதிஷ்டான தேவதையான வாசுதேவனுடன் அவர் இதயத்தில் நுழைந்ததும், அந்தக் கணமே விராட் புருஷன் பிரளய ஜலத்திலிருந்து வெளியே வந்தார். (70)

ஒருவன் தூங்கும்போது மூச்சுக்காற்று இருக்கிறது. பத்துப்புலன்களும் உள்ளன. மனம், புத்தி, பகுத்தறிவு அனைத்தும்தான் உள்ளன. இவைகள் எல்லாமிருந்தும் அவன் தூங்கிக் கொண்டுதான் இருக்கிறான். இவைகள் எதுவும் அவனை எழுப்பவில்லை. ஆகவே, உண்மையில் எழுப்புபவன் அந்தராத்மாவான பகவான் — க்ஷேத்ரக்ஞன் — தான். அதுபோலத்தான் இந்த விராட் புருஷனது விஷயத்திலும் கொள்ள வேண்டும். (71)

ஆகவே பக்தி, உலகியலில் வைராக்கியம், ஒருநிலைப்பட்ட மனது ஆகியவற்றால் விளையும் உண்மை அறிவு (பகுத்தறிவு) மூலம் அனைத்திற்கும் அந்தராத்மாவாக உடலிலேயே இருப்பினும், எதிலும் ஒட்டாதவராக விளங்கும் க்ஷேத்ரக்ஞரான பகவானை கர்ம—ஞான—பக்தி யோகங்களால் உபாசனை புரியவேண்டும்.” (72)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தேழாவது அத்தியாயம் — மோட்சத்தை அடையும் உபாயம்

பகவான் கூறுகிறார்—— “தாயே! ஜலத்தில் பிரதிபலிக்கும் சூரியன் தண்ணீரின் குளிர்ச்சி, அசைவு முதலிய குணங்களால் பாதிக்கப்படாதது போல், பரமாத்மா இவ்வுடலினுள் இருப்பினும், உடலின் இன்ப—துன்பங்கள் அவனைப் பாதிப்பதில்லை. ஏனெனில், அவன் குணங்களற்றவன். அதனால், எந்தச் செயலிலும் கர்த்தவாக ஆவதில்லை. ஆகவே, மாறுபாடு (விகாரம்) அற்றவன். (1)

ஆனால், அவன் பிரகிருதியின் குணங்களுடன் தொடர்பு கொள்வானேயாகில், அப்பொழுது அகங்காரத்தால் புத்தி மலினமடைந்து, ‘நானே செய்பவன்’ (கர்த்தா) என்று அபிமானம் கொள்கிறான். (2)

‘தானே கர்த்தா’ என்ற அபிமானம் காரணமாக, அவன் உடலின் சேர்க்கையால் செய்யப் படுகிற புண்ணிய—பாவச் செயல்களின் தோஷங்களால், தனது இயல்பான சுதந்திரத்தையும் அமைதியையும் இழந்து, தேவர் முதலான உயர் பிறவிகள், பன்றி முதலிய ஈனப்பிறவிகள், மனிதன் முதலிய இடைநிலைப் பிறவிகளிலும் பிறந்து, ஜனன—மரண ரூபமான சம்சார பந்தத்தை அடைகிறான். (3)

கனவில் தோன்றும் அச்சம், சோகம் முதலியவற்றுக்குக் காரணம் ஏதுமில்லை என்ற போதிலும், கனவில் தோன்றும் பொருள்களுக்குத் தாற்காலிகத் தோற்றம் இருப்பதால், அச்சம்—சோகங்களை அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கிறது. அதுபோலவே, அச்சம்—துயரம், நான்—எனது மற்றும் பிறப்பு—இறப்பு என்று தோற்றமளிக்கும் உலக வாழ்க்கைக்கு எவ்வித ஆதாரமும் (இருப்பும்) இல்லாதபோதிலும், அஞ்ஞானத்தின் காரணமாகப் புலனுகர் பொருள்களைப் பற்றியே நினைத்துக் கொண்டிருப்பதால், ஜீவனுக்குச் சம்சாரச் சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை கிடைப்பதில்லை. (4)

ஆகவே, உலகியலில் மிகவும் பற்று கொண்ட மனத்தை இடைவிடாத பக்தி யோகத்தினாலும் வைராக்கியத்தினாலும் மெல்ல மெல்ல தன்வயப்படுத்த வேண்டும். (5)

யமம், நியமம் முதலிய யோக சாதனங்களால் மிகவும் ஈடுபாட்டுடன் அப்பியாசம் செய்த சித்தத்தை ஒருநிலைப்படுத்தி, இறைவனைப் பற்றிய வழிகளால் ஆன்மா வேறு, பிரகிருதி ரூபமான உடல் வேறு என்று அறிய வேண்டும். பக்தியுடன் தேனினும் இனிய என் திருவிளையாடல்கள் பற்றிய திருக்கதைகளைச் செவியாரப் பருக வேண்டும். எந்த ஜீவராசியிடமும் பகைமை பாராட்டாது ஏற்றத்தாழ்வு காணாத சமபுத்தியுடன் அவைகளையும் தன்னைப் போலவே நினைத்து அன்பு காட்ட வேண்டும். எதிலும் பற்று வைக்காமல் புலனடக்கத்துடன் இறைசிந்தனை தவிர மற்றவை பற்றிச் சிந்தியாது, பகவத் அர்ப்பணமாக, உறுதியாக தனது கடமைகளைச் செய்யவேண்டும். மிதமான ஆகாரம் கொண்டு இறை சிந்தனையுடன் மற்றவர்கள் சேர்க்கையைத் துறந்து, சாதுக்களையே அண்டி, மனத்தை அமைதியாக ஒருநிலைப்படுத்த வேண்டும்; அனைவரிடமும் கருணையோடு இருக்க வேண்டும். ஆனால், இந்த தேகத்திலோ, அதைச் சார்ந்திருக்கும் மனைவி—மக்களிடமோ, ‘யான், எனது’ என்ற வீண் அபிமானம் கொள்ளாதிருக்க வேண்டும். பிரகிருதி வேறு, புருஷன் வேறு என்கிற உண்மையறிவால் ஜாக்ரத் (விழிப்பு), ஸ்வப்னம் (கனவு), ஸுஷுப்தி (தூக்கம்) என்ற மூன்று நிலைகளையும் துறக்க வேண்டும். மற்றவற்றை ஏறெடுத்தும் காணக் கூடாது. கண்களால் சூரியனைக் காண்பதுபோல் ஆன்ம அறிவு பெற்றவனாக, மனத்தால் தூயதான ஆன்மாவையே காணவேண்டும். இவ்வாறு செய்வானேயாகில், எவ்வித உபாதியுமற்ற பொய்யான அஹங்காரத்திலும், ஸத்ரூபமாக (மெய்யாக) விளங்கும் காரணமான, பிரதானத்திற்கு இருப்பிடமான மாயையான உலகை, உண்மை போல் விளங்கச் செய்கின்ற எங்கும் எதிலும் நீக்கமற நிரம்பி நிற்கும் இரண்டற்ற பிரும்ம ஸ்வரூபத்தை அடைகிறான். (6—11)

நீர் நிலைகளிலுள்ள தண்ணீரில் தோன்றும் சூரியனின் பிரதிபிம்பம், அருகிலுள்ள சுவரில் பிரதிபலிக்கும் வெளிச்சத்திலும் நிழலாடுவதைப் பார்த்து, ‘ஆகாயத்தில் சூரியன் இருக்கிறான்’ என்ற உண்மையைத் தெரிந்து கொள்கிறோம். அதுபோலவே, சத்துவம்—ராஜஸம்—தாமஸம் என்ற குணவேற்றுமைகளால், மூன்றுவிதமான அஹங்காரம், மனம்—புத்தி—புலன்கள் மற்றும் உடல் முதலியவற்றில், ‘இருப்பு’ (அவைகள் இருக்கின்றன) என்ற விளக்கம் ஏற்படுகிறது. அதிலிருந்து உண்மைப் பொருளான பரமாத்மாவைப் பற்றிய ஞானம் உண்டாகிறது. சான்றாக, ஆழ்ந்த உறக்கத்தின் போது, பூத—சூட்சுமப் புலன்கள், மனம், புத்தி ஆகியனவெல்லாம் தங்கள் தோற்றத்துக்குக் காரணமான அஹங்காரத்தில் ஒடுங்கிவிடுகின்றன. அப்போது, விழிப்பு—உறக்கம்—கனவு ஆகிய மூன்று நிலைகளிலும் சாட்சியாகவுள்ள ஜீவாத்மா மட்டும் விழிப்புடன் இருக்கிறது. அதனால்தான், ‘நான் நன்றாகத் தூங்கினேன்’ என்ற உணர்வு பின்னர் தோன்றுகிறது. (மற்ற புலன்கள் செயலற்றுக் கிடக்கும் போதும், ஜீவன் உயிர்ப்புடன் இருப்பதால்தான் உடல், உயிர்ப்பொருளாக இருக்கிறது. இல்லையென்றால் உடலின் பெயரே மாறிவிடும்.) (12—14)

விழித்துக் கொண்டிருக்கும்போது இந்திரியங்கள் செயல்படுவதால், அவற்றை இயக்கும் பகவான் (அந்தராத்மா) இருக்கிறதென்று தெரிந்தாலும், தூங்கும்போது அந்த இந்திரியங்கள் செயல்படாததால் ஆத்மாவான பகவான் அப்போது இல்லை என்று நினைக்கக் கூடாது. உண்மையில் இல்லாமல் போனது இந்திரியங்களும் அஹங்காரமும்தான். உறக்கத்தில் அஹங்காரம் செயலற்றுக் கிடப்பதால், தானே இல்லாமல் போய்விட்டதாக நினைக்கிறான். உண்மையில், காணாமற்போன பொருள் அந்த அஹங்காரம்தானே தவிர, அழிவே அடையாத ஜீவன் இல்லை. (15)

தாயே! இவ்விதம் மேற்கூறிய அனைத்தையும் ஆராய்ந்து அறிந்த விவேகமுள்ளவன், அடிப்படை தத்துவங்களுக்கும் அஹங்காரத்திற்கும் இருப்பிடமாகி, அனைத்தையும் வெளித்தோன்றக் காட்டுகின்ற பரமாத்மாவை அறிந்து கொள்கிறான்.” (16)

தேவஹூதி கேட்கிறாள்—— “பிரும்மத்தை அறிந்த ஞானியே! என் பிரபுவே! பிரகிருதியும் புருஷனும் ஒன்றையொன்று அண்டித் தழுவி நிற்கும் நித்திய வஸ்துக்கள். பிரகிருதி, புருஷனை ஒருபோதும் விட்டுப் பிரிவதேயில்லை. (17)

பூமியும் அதன் குணமான மணமும், நீரும் அதன் தன்மையான சுவையும் எவ்வாறு பிரிந்திருக்க முடியாதோ, அவ்வாறே பிரகிருதியும் புருஷனும் ஒன்றையொன்று விட்டுப் பிரிந்திருக்க முடியாது. (18)

இயற்கையில் ஆன்மா எந்தச் செயலுமற்றவனாக இருப்பினும், பிரகிருதியின் குணங்கள், அவனைச் செயலில் கட்டுப்படுத்துகின்றன. ஆகவே, பிரகிருதியோடு சம்பந்தம் உள்ள வரை ஆன்மாவிற்குச் சுதந்திரமேது? (19)

சில சமயம் உண்மை உணர்வை (தத்துவார்த்தத்தை) ஆராய்வதன் மூலம் கர்மபந்தம் என்கிற பயம் நிவர்த்தியானதாகத் தோன்றினாலும், கர்மத்தளைக்குக் காரணமான அஞ்ஞானம் நிவர்த்தி அடையாததால் (விலகாததால்), அது திரும்பவும் வந்து ஒட்டிக்கொள்ளும்.” (20)

பகவான் பதில் கூறுகிறார்—— “அக்னியை உண்டுபண்ணுவதற்கு அரணிக்கட்டையைக் கடைவது வழக்கம். எந்த அரணிக்கட்டையால் கடையப்பட்டு அக்னி உண்டாகிறதோ, அந்த அக்னி, தன் தோற்றத்திற்குக் காரணமான அரணிக்கட்டையையே எரித்துவிடுகிறது. அதுபோல் பிரகிருதியால் உண்டுபண்ணப்பட்ட புத்தி, மனம், இந்திரியங்கள் ஆகியவை பிரகிருதியை எரித்துவிடும். அது எப்படியெனில், பயனைக் கருதாது பற்றின்றிச் செய்யப்படும் ஸ்வதர்மத்தால் (அவரவர்க்கு நிச்சயிக்கப்பட்ட செயலைச் செய்வதால்) மனத்தூய்மை ஏற்படுகிறது. அதனால், இறைவனது திருவிளையாடல்களை விளக்கும் கதைகளைக் கேட்டறிவதில் ஊக்கமும், அதனால் தீவிரமான பக்தியும் தோன்றுகின்றன. அதன் மூலம் தத்துவத்தை உணரும் அறிவும், திடமான வைராக்கியமும் விரத நியமங்களுடன் செய்யப்படும் தியானயோகத்தினாலும், சித்தத்தின் ஆழ்ந்த ஒன்றிய நிலையாலும் புருஷனுடைய பிரகிருதி (அறியாமை) நாளடைவில் குறைந்து வந்து, பின் முற்றிலுமாக அழிந்துவிடுகிறது. (21—23)

ஜீவன், பிரகிருதியால் விளையும் இன்பங்களை அனுபவித்து அனுபவித்து, பின் இவை அற்பமானவை, தோஷங்கள் நிறைந்தவை, சாரமற்றவை, விரைவில் அழிபவை என்று உணர்ந்து கொண்டு, அதைத் துறந்து விடுகிறான். அவ்வாறு துறக்கப் பெற்ற பிரகிருதி இயல்பாகவே கர்மங்களுக்காட்படாத, இடையிடையே வந்த கர்மத்தளைகளும் பகவத் பக்தியால் கழியப் பெற்றுத் தன்னிலையில் சுதந்திரமாக நிற்கும் புருஷனை (ஜீவாத்மாவை)ச் சம்சார பந்தத்தில் சிக்க வைக்க முடியாது. (24)

பற்பலவிதமாகக் கனவு தோன்றித் தூங்குகிறவனைத் துன்புறுத்துகிறது. கனவில், தான் ஏதோ ஒன்றைத் தொலைத்துவிட்டதாகவும், மனைவி—மக்களுக்கு ஏதோ கெடுதி வந்ததாகவும் கண்டு துன்பம் அனுபவிக்கிறான். விழித்திருப்பவனுக்குக் கனவின்மையால் அதனால் வரும் துன்பங்களை அனுபவிப்பதில்லை. அதுபோல பிரகிருதி, புருஷன், ஈசுவரன் என்கிற தத்துவங்களின் உண்மையுணர்ந்து, பகவானான என்னிடத்திலேயே மனத்தை நிலைநிறுத்தி, அந்த ஆன்மானுபவத்தினால் மனம் மகிழ்ந்த புருஷனை, பிரகிருதியானது சம்சார பந்தத்தில் சிக்க வைக்க முடியாது. (25—26)

இவ்வாறு மனிதன் பற்பல பிறவிகள்தோறும் பகவானான என்னைப் பற்றிய நினைவாகவே வெகுகாலம் இருப்பானாகில், அப்பொழுது அவனுக்குப் பிரும்மலோகம் வரையிலான அனைத்துவிதமான போகங்களிலும் வெறுப்பு தோன்றி, வைராக்கிய நிலை கிட்டும். (அத்தனை இன்பங்களையும் துரும்பென நினைப்பான்.) (27)

இவ்வாறு வைராக்கியம் கைவரப்பெற்று துணிவு பெற்ற என் பக்தன், எனது கருணையினால் ‘காண்பதனைத்தும் பொய், மாயை, இறைவனே சத்தியம்’ என்கிற தத்துவங்களனைத்தையும் பெற்று, அதன் வாயிலாகப் பெறப்படும் ஆன்ம அனுபூதியினால் அனைத்து சந்தேகங்களும் நீங்கப் பெற்று, ‘தேகமே ஆன்மா’ என்கிற அபிமானத்தையும் துறந்து, என்னிடமே கொண்ட பக்தியோகத்தினால் பிராரப்த கர்மத்தின் முடிவில், (இந்த லிங்கதேகத்தின் அழிவில்) யோகிகள் தங்கள் சூட்சும உடலைவிட்டு எங்கு சென்றால் திரும்பி வரமாட்டார்களோ, அந்த கைவல்யம் என்கிற ஆனந்தமே வடிவான எனது உலகை அடைகிறான். (28—29)

தாயே! யோக சாதனைகளாலன்றி மற்ற வேறு எந்தக் காரணங்களாலும் கிடைத்தற்கரிய அணிமாதி அஷ்ட சித்திகளும் பக்தியோகம் கைகூடியவனுக்குத் தானே கைகூடும். அவை மாயையே உருவானவை. ஆகவே, மனத்தைத் தன்பால் இழுத்துவிடும். அவை உலகியல் தளைகளை மேன்மேலும் தோற்றுவிக்குமேயன்றி, அவற்றைக் களைய மாட்டா. அவற்றில் பற்று வைத்தால் சம்சார பந்தம் எந்நாளும் தீராது. பக்தியோகம் கைவரப் பெற்றவன், அவற்றில் மனநாட்டம் கொள்ளாதிருப்பானாயின், அவன் உலகியலைப் பற்றறத் துறந்து, இவ்வுடல் தொடர்பு நீங்கி, மரணபயமற்ற அழிவற்ற ஆனந்தமே வடிவான எனது பரமபதத்தை அடைகிறான்.” (30)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தெட்டாவது அத்தியாயம் — அஷ்டாங்கயோக சாதனை

கபில பகவான் கூறுகிறார்—— “தாயே! தாங்கள் ஓர் அரசகுமாரி. நான் இப்போது தங்களுக்குத் தியானயோகத்தைப் பற்றிச் சொல்கிறேன். தியானம் என்பது ஏதாவதொரு உருவத்தையே மனத்தில் நினைப்பது. இதனால் மனம் தெளிவுற்று மோட்ச மார்க்கமான பக்திமார்க்கத்தில் செல்லும். [இந்த பக்தியோகத்திற்கு யமம், நியமம், ஆசனம், பிராணாயாமம், பிரத்தியாகாரம், தாரணம், தியானம், சமாதி என்னும் எட்டு அங்கங்கள் (அஷ்டாங்க யோகம்) அங்கமாக இருக்கின்றன.] (1)

தன் சக்திக்கேற்ப தனது வருணாசிரம தர்மங்களைக் கடைப்பிடித்தல்; தனது வருணாசிரமங்களுக்கு ஒவ்வாத செயல்களைத் தவிர்த்தல்; இறையருளால் கிடைத்ததைக் கொண்டு மகிழ்தல்; சான்றோர்களது திருவடிகளை அண்டி நிற்றல்; அறம், பொருள், இன்பம் — இவையே பெரிதென எண்ணி அதற்காக பெருமுயற்சி மேற்கொள்ளாதிருத்தல் (அதாவது, உலகியல் சுகங்களிலேயே மனத்தை ஈடுபடுத்தும் செயல்கள் செய்யாமை); முக்தி நெறியிலிட்டுச் செல்லும் நெறிகளில் ஈடுபாடு கொள்ளல்; மிதமான தூய்மையான உணவு ஏற்றல் (இரண்டு பாகம் அன்னம், ஒரு பாகம் தண்ணீர் நிரப்பி, மீதி ஒரு பாகத்தைக் காற்று சஞ்சாரத்திற்காக மீதப்படுத்துதலே மிதமான ஆகாரம்); மக்கள் நடமாட்டம் அதிகமற்ற பாதுகாப்பான ஓர் இடத்தில் தனித்திருத்தல்; எவருக்கும் எந்தவிதத் துன்பமும் இழைக்காதிருத்தல் (அகிம்சை); சத்தியத்தையே பேசுதல்; பிறர் பொருளைக் களவாட நினையாமை; வாழ்க்கைக்கு வேண்டும் பொருளுக்கு மேல் சேர்க்காதிருத்தல்; புலனடக்கத்துடன் பிரம்மசரிய விரதம் அனுஷ்டித்தல்; அறநெறிகளைக் கடைப்பிடிக்கும்போது நேரும் துன்பங்களைப் பொறுத்தல் (தவம் செய்தல்); அகமும் புறமும் தூய்மையாயிருத்தல்; அறநெறி நூல்களைக் கற்றல்; இறைவனைப் பூசித்தல்; மிதமாகப் பேசுதலான மௌனம்; உயர்ந்த யோகாசனங்களைப் பயின்று உடல் நிமிர்ந்தபடி அசையாது உட்கார்ந்திருத்தல்; பிராணாயாமம் மூலமாக மெல்ல மெல்ல சுவாசத்தைத் தன்வயப்படுத்துதல்; மனத்தைப் புலன்வழிச் செல்லவிடாது தடுத்துத் தனதாக்கல் (இதயத்தில் நிறுத்தல்); மனத்தோடு பிராணனையும் மூலாதாரம் முதலிய ஆறு சக்கரங்களுள் ஏதேனுமொன்றில் நிலைக்கச் செய்தல்; இறைவனது படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய திருவிளையாடல்களை அனவரதமும் சிந்தித்திருத்தல்; மனத்தை ஒருநிலைப்படுத்துதல் முதலியவைகளாலும், மற்றுமுள்ள தானம், விரதம் முதலிய உபாயங்களால் உலகியல் விஷயங்களிலேயே ஈடுபாடு கொள்வதாலேயே குற்றமுள்ள மனத்தைச் சோம்பலை விடுத்து, பிராணனை வெற்றிகொண்டு, புத்தியின் துணைகொண்டு, மெல்ல மெல்ல சன்மார்க்கத்தில் ஈடுபடச் செய்யவேண்டும். (பக்தியோகத்தை விரும்புபவன் மேற்குறித்தபடி சாதனை செய்து, மனத்தை பகவானைக் குறித்து நிலைநிறுத்த வேண்டும்.) (2—7)

(பிராணனை வெற்றிகொள்வது எப்படியெனில், கேள்.) தூய்மையான ஓரிடத்தில் ஆசனத்தை அமைத்து, அதில் நெடுநேரம் அமர்ந்திருப்பினும், களைப்பு ஏற்படாவண்ணம் அசைவற்ற நிலையில் உடல் நேராக இருக்குமாறு சுகமாக ஸ்வஸ்திகாசனத்தில் அமர்ந்து, பிரணவத்தைப் பயிலவேண்டும். (பிராணாயாமம் செய்யப் பழக வேண்டும்.) (8)

பூரகம், கும்பகம், ரேசகம் என்கிற முறையிலாவது, அனுலோமம், பிரதிலோமம் முறையிலாவது சுவாசத்தைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். இதனால் சித்தம் (மனம்) அசைவற்று ஒருநிலைப்படும். (பூரகம் — வெளிக்காற்றை உள்ளிழுத்தல்; கும்பகம் — காற்றை உள்ளே அடக்கி நிறுத்திக் கொள்ளுதல்; ரேசகம் — நிறுத்தப்பட்ட காற்றை மறுபடியும் வெளியே விடுதல்.) (9)

காற்று, தீ — இவைகளால் காய்ச்சப்பட்ட தங்கம், தன்னிடமுள்ள அழுக்கு அகன்று தூய்மையாவது போல், சுவாசத்தைத் தன்வயப்படுத்திய யோகியின் மனது, ரஜோகுணமும் அதனால் நேரும் குற்றங்களும் நீங்கித் தூய்மையடையும். (10)

ஆகவே யோகியானவன், பிராணாயாமத்தால் வாதம், பித்தம், சிலேஷ்மம் (கபம்) என்கிற தாதுக்களின் வைஷம்யத்தால் (அளவு மாறுபாட்டால்) விளையும் தீமைகளையும், தாரணையால் பாவங்களையும், பிரத்தியாகாரத்தினால் உலகியல் விருப்பங்களையும், தியானத்தினால் இறைவன் பக்கத்திலிருந்து நம்மை இழுக்கும் ராகம் முதலிய தோஷங்களையும் போக்கடித்துக் கொள்ள வேண்டும். (11)

பிராணாயாமம் முதலிய யோகசாதனைகளால் மனம் தூயதாகி, பகவானிடத்திலேயே நிலைபெற்று நிற்கும்போது, பார்வையை மூக்கு நுனியில் வைத்து, பகவானுடைய திவ்விய மங்கள விக்கிரகத்தை (திருமேனியை)த் தியானிக்க வேண்டும். (12)

(தியானிக்க வேண்டிய பகவானின் திருமேனியழகை வர்ணிக்கிறார்——) மலர்ந்த செந்தாமரை போன்ற திருமுகம்; தாமரையிதழ் போல் மிளிர்ந்து செவ்வரியோடிய நீண்ட பெரிய கண்கள்; கருநெய்தல் (நீலோத்பலம்) போன்று சியாமளத் திருமேனி; கைகளிலே சங்கம், சக்கரம், கதை; அரையிலே மலர்ந்த தாமரைமலரின் மகரந்தம் போன்று பொன்னிறமான பட்டாடை; திருமார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மரு; கழுத்தில் அழகிய கௌஸ்துபமணி ஹாரம்; மார்பிலே கொழுத்த வண்டுகள் கூட்டங்கூட்டமாக வந்து மொய்க்கும் வனமாலையும், விலையுயர்ந்த முத்துமாலைகளும்; கைகளிலே கைவளைகள்; தலையிலே நவரத்தினமய கிரீடம்; மேற்கைகளிலே தோள்வளைகள்; திருவடிகளில் சிலம்புத் தண்டைகள்; அரையிலே பொன் அரைஞாண்கயிறு; பக்தர்களது இதயகமலமே ஆசனம்; பதினாயிரம் கண்கள் கொண்டு பார்த்தாலும் தெவிட்டாத சாந்தமான திருமேனி அழகு; பக்தர்கள் கண்களுக்கும் இதயத்திற்கும் உயர்ந்த சிறந்த விருந்தான அழகிய திருமேனி. பதினான்கு கோடி அண்டங்களும் அவர் திருவடியை வணங்குகின்றன; அதிசுந்தரராகையால் கண்டதுமே பக்திகொள்ளும் காட்சியான்; இளம்பருவத்தினன்; அடியார்களுக்கு அருள் செய்வதிலேயே திருக்கண்கள்; அனைவரும் புகழ்ந்து பாடும் பெரும்புகழ்; புண்ணிய சுலோகர்களாகிய பலிச்சக்கரவர்த்தி, பீஷ்மாசார்யார் போன்றோர்க்கும் புகழை (‘யஶஸ்’ஸை) அளிப்பவர் — இப்படிப்பட்ட பரிபூரணமாகிய அழகுகொண்ட அவயவங்களுடைய இந்த பகவானை, மனம் ஒருநிலைப்படும் வரை தியானிக்க வேண்டும். (13—18)

பகவானது லீலைகள் அனைத்தும் மனத்தைக் கவர்ந்திழுக்கக் கூடியன. பகவான், மனக்கண்களால் எப்பொழுதும் பார்த்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டியவன். ஆகவே, பக்தியே நிலைகொண்ட தூய மனத்தினால் அந்த பகவானை நின்ற திருக்கோலம், உலா வரும் திருக்கோலம், அமர்ந்த திருக்கோலம், சயன திருக்கோலம், இதயாகாச குகையில் இருக்கும் திருக்கோலம், இன்னும் தன் மனத்திற்கேற்ற பற்பல திருக்கோலங்களிலும் தியானிக்கலாம். (19)

தன் மனம், பகவானுடைய திவ்விய மங்களத் திருமேனியிலே காலூன்றப் பெற்று, அந்தத் திருமேனியின் அனைத்து அவயவங்களிலும் படிந்திருப்பதை அறிந்து, பின் பகவானுடைய அவயவங்களில் ஏதேனுமொன்றில் மனத்தைப் பற்ற செய்ய வேண்டும் (நிலைநிறுத்த வேண்டும்). (20)

முதலில் பகவானுடைய திருவடித் தாமரைகளை இவ்விதம் தியானிக்க வேண்டும். அத்திருவடிகள் வஜ்ரம், அங்குசம், கொடி, தாமரைமலர் முதலிய ரேகைகள் நிறைந்து, சற்றே எடுப்பான சிவந்த நகங்களின் கிரணங்கள், நிலவுபோல் அடியார்களின் மனவிருளை நீக்கியவண்ணம் அழகுற விளங்குவது. (21)

இந்தத் திருவடிகளை(த் திரிவிக்கிரமாவதாரத்தின் போது பிரும்மதேவன் தன் கமண்டலு நீரால் அபிஷேகம் செய்து,) அலம்பிய நீரே நதிகளில் சிறந்த கங்கை நதியாயிற்று. அந்த கங்கையைத் தலையில் தரித்த பரம மங்கள ரூபியான பரமசிவன், மேலும் மங்களகரனாக ஆனார். இந்திரனது வஜ்ரப்படை மலைகளைப் பொடிப்பொடியாக்கியது போல், இந்தத் திருவடிகள் தன்னை நினைந்துருகும் அடியார்களின் மலைபோன்ற பாவக்குவியல்களைப் பொடித்துத் தள்ளுவது. அந்தத் திருவடிகளை வெகுநேரம் தியானம் செய்யவேண்டும். (22)

அதன்பின் அனைத்தையும் படைத்தருளிய பிரும்மதேவரது திருத்தாயும், தேவர்கள் அனைவரும் கைதொழுது வணங்கும் செந்தாமரைக் கண்ணாளுமாகிய மகாலக்ஷ்மியைத் தனது துடைகள் மீது வைத்துக் கொண்டு, தளிர் போன்ற தன் திருக்கரங்களால் வருடி வாசனை செய்து மகிழும், பிறப்பிறப்பற்ற பகவானது முழந்தாள்களை மனத்தில் நிறுத்தித் தியானிக்க வேண்டும். (23)

காயாம்பூ நிறத்துடன் வலுவாக விளங்கும் பகவானது துடைகள், கருடாழ்வாரால் தம் தோள்களில் சுமக்கப்படுவது. அதை மனத்தில் தியானிக்க வேண்டும். பின் திருவடி வரை தொங்கும் அழகான பீதாம்பரத்தால் மறைக்கப்பட்ட இடையைத் தியானிக்க வேண்டும். அங்கு பொன்னிறமான அரைஞாண் கயிறு மிளிர்கிறது. (24)

பின் பகவானது தொப்புள் கொடியையும், அதுகொண்ட உதரத்தையும் தியானிக்க வேண்டும். அகில உலகங்களுக்கும், ஏன், பிரும்மதேவருக்குமே தோற்றுவாயான தாமரைமலர் கொடியுடன் தோன்றிய இடம் அதுதானே. அதன்பின் கழுத்தில் தொங்கும் முத்துஹாரங்களால் வெளுத்து, மரகத இரத்தினம் போல் திடங்கொண்ட இரு திருமார்புத் தடங்களையும் தியானிக்க வேண்டும். (25)

அதன்பின் அனைவரும் வணங்கித் தொழும் பகவானது திருமார்பைத் தியானம் செய்ய வேண்டும். அது திருமகளது இருப்பிடம்; நினைப்பவருக்கு மனநிறைவை அளிப்பது; தரிசிப்பவர் கண்களுக்கு விருந்தாகவும் விளங்குவது. பகவானது திருக்கழுத்து கௌஸ்துபமணிக்கு அழகு கூட்டுவது. அதைத் தியானிக்க வேண்டும். (26)

பகவானுடைய நான்கு திருக்கரங்களும் இந்திரன் முதலிய எண்டிசை லோகபாலர்களின் இருப்பிடம். மந்தரமலையைப் பாற்கடலில் மத்தாக நிலைநிறுத்தி அமுதம் கடைந்தபோது, அது உராய்ந்ததனால் மெருகிட்டதுபோல் பளபளக்கும் பொன் வளையல்கள் மிளிரும் அந்தத் திருக்கரங்களைத் தியானிக்க வேண்டும். அதில் ஒரு கரத்தில், ஆயிரம் ஆரங்கள் கொண்ட சூரியன்போல் ஒளிரும் சக்கரப்படை. மற்றொரு கரத்தில், தாமரைமலரில் வீற்றிருக்கும் ஹம்ஸமென விளங்கும் வெண்சங்கம். இவற்றையும் தியானிக்க வேண்டும். (27)

பகைவர்களின் உதிரக்கறை படிந்திருக்கும் பகவானது பிரியமான கதாயுதத்தையும், வண்டுகள் மொய்த்து இனிது பாடும் வனமாலையையும், ஜீவராசிகளின் ஆன்மதத்துவ ரூபமான கௌஸ்துபமணியையும் தியானிக்க வேண்டும். (28)

தனது அடியார்களுக்கு அருள் வழங்கவே, பகவான் தன் விருப்பம்போல் பல அவதாரங்கள் மேற்கொள்கிறார். அவரது தியானம்தான் ஜீவராசிகளுக்கு நலம் பயப்பது. காதுகளில் தொங்குமாறு அணியப்பெற்ற மகரகுண்டலங்களின் ஒளி, கண்ணாடி போன்ற கன்னங்களில் பிரதிபலிக்க, அழகு மிகுந்த மற்றும் உயர்ந்த எடுப்பான மூக்கும் கொண்ட அன்றலர்ந்த தாமரைமலர் போன்று அழகிய திருமுகத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். (29)

நெற்றியில் சுருண்டு கறுமையான முன்னெற்றி மயிர்கள் தவழ விளங்கும் பகவானது திருமுகமண்டலம், வண்டுகள் சூழ்ந்து தவழும் திருமகள் வீற்றிருக்கும் தாமரை மலரின் அழகையும் விஞ்சி நிற்கிறது. மலர்ந்த தாமரை போன்ற அவரது திருக்கண்கள், தாமரை மலரில் அசைந்து அசைந்து சுற்றி வரும் இரண்டு வாளைமீன்களின் அழகை அளப்பதுபோல் விளங்குகிறது. உயர்ந்து வளைந்து அழகுற விளங்கும் புருவங்களினால், மேலும் அழகுற விளங்கும் பகவானது திருமுகமண்டலத்தை மனத்திலிருத்திச் சோம்பலின்றித் தியானிக்க வேண்டும். (30)

பகவானது திருக்கண்களின் பார்வையை மிகுந்த பக்தியுடன் இதய குகையில் வெகுநேரம் தியானிக்க வேண்டும். கருணையினாலும் அன்பொழுகும் புன்னகையாலும் நிமிடந்தோறும் அது பெருகிக் கொண்டேயிருப்பது; அருள் மழை பொழிவது. அடியார்களது உலகியல் மூன்று வகை தாபங்களையும் முற்றிலுமாக நீக்கவே, அது கருணையோடு வழிகிறது. (31)

அதன்பின் பகவானுடைய புன்னகையைத் தியானிக்க வேண்டும். அந்தப் புன்னகை, வேறு புகலின்றிச் சோகக் கடலில் மூழ்கி, தன் திருவடிகளில் சரண்புகுந்த அனைத்து ஜீவராசிகளின் கடல்போல் பொங்கிவரும் சோகக் கண்ணீரைத் துடைப்பது; பக்தர்களது விருப்பம் எதுவாயினும் அதைக் கருணையோடு நிறைவேற்றி வைப்பது. பக்தர்களின் பாவங்களையும் துன்பங்களையும் களைபவன் என்பதனால் அவர் ‘ஹரி’ எனப் பெயர் பெற்றார். முனிவர்களை மதிமயங்கும்படி செய்யும் மீன்கொடியோனான மன்மதனையும் மயக்குவதற்காகவே, மாயையினால் பகவான் தானாக நிர்மாணித்துக் கொண்ட இரு புருவங்களையும் தியானிக்க வேண்டும். (புருவங்களின் அழகு, கொள்ளையோ கொள்ளை!) (32)

பகவானது திருமேனியின் அழகில் எளிதாகத் தியானத்தில் நிலைநிற்பது அவரது புன்சிரிப்பே. அது அத்தனை அழகானது. அதுதான் தியானிக்கத்தக்கது. சிவந்த இரு உதடுகளின் காந்தி, மல்லிகை மொட்டுப் போல் வெண்ணிறமான சிறுசிறு பல்வரிசைகளில்பட்டு, அந்தப் பற்கள் சற்றே சிவந்து அழகாகக் காணப்படுகின்றன. இவ்வாறு தியானத்திலேயே தன்மயனாகி, பகவானுடைய அழகிய திருமேனியைத் தவிர வேறெதையும் நினையாது, பக்தியினால் உள்ளமுருக, அவ்வழகிய திருமேனியைத் தியானிக்க வேண்டும். (33)

இவ்வாறு தியானம் செய்யச் செய்ய பகவானிடம் அளவிலா அன்பு (காதல்) தோன்றுகிறது. அந்த பக்தியினால் உள்ளம் உருகுகிறது. ஆனந்தத்தால் உடல் புல்லரிக்கிறது. அவரைவிட்டுப் பிரிய மனம் வராததால் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகுகிறது. இதுவரை தன் புத்தியைக் கொண்டு பகவத் ரூபத்தைப் பிடித்துக் கொண்டவன், உடல் புல்லரிப்பு, ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகுதல் போன்ற சாத்விக பாவங்கள் (நிலைகள்) ஏற்பட்டதும், தன் புத்தியையும் இழந்துவிடுகிறான். அதாவது, மீன் பிடிக்கத் துவங்கும் போது உபயோகித்த வலையை, மீன் அகப்பட்டதும் விட்டு விடுவதுபோல். (34)

விளக்கில் எண்ணெயில்லாமற்போனால், அந்தச் சுடர் தனக்குக் காரணமான தீயிலேயே லயமடைகிறது. அதேபோல், மனம் தனக்கு ஒரு புகலிடம், பற்றுகிற பொருள் (விஷயம்), பற்று ஆகிய மூன்றையும் இழக்குமானால், அப்போது தளைகள் நீங்கிவிட்ட மனது அமைதியாகப் பிரும்மத்திடமே லயமடைகிறது. இந்த நிலையை அடைந்த பின் ஜீவன், குணப்பிரவாகரூபமான இந்த தேகம் முதலிய உபாதிகளைக் களைந்தவனாக, தியானம், தியானம் செய்பவன், தியானிக்கப்பட வேண்டியவன் என்கிற பிரிவுகள் இல்லாமல், பரமாத்மா ஒருவனையே எங்கும் எதிலும் காண்பான். (35)

யோகப்பயிற்சியினால் அகண்டாகார விருத்தியான ஆன்ம சாட்சாத்காரம் பெற்ற (தன்னையே பிரும்மமாகக் காணப்பெற்ற) அந்த யோகி, இன்ப—துன்பங்களைக் கடந்து பிரும்ம ஸ்வரூபத்திலேயே நிலைநிற்கிறான். இப்பொழுது பரமாத்ம தத்துவத்தை அறிந்ததனால் அஞ்ஞான இருள் அகன்று, இதுவரை இன்ப—துன்பங்களை அனுபவித்தவன் தான்தான் என்றெண்ணியவன், ‘அது தவறு. அவை அஞ்ஞானமான அகங்காரத்தாலன்றோ ஏற்பட்டன’ என்று புரிந்து கொள்கிறான். (36)

இவ்வாறு ஆன்ம சாட்சாத்காரம் அடைந்தவன், தனது உடல் நிற்கிறதா, உட்கார்ந்திருக்கிறதா, நடக்கிறதா, சென்ற இடத்திலிருந்து திரும்பி வந்துவிட்டதா? என்றெல்லாம் தெரிந்து கொள்வதில்லை. கட்குடியன் தன்னுடலில் துணி இருப்பதையோ, அது நழுவி விழுந்ததையோ அறியமாட்டான். (ஒரு ஜீவன், தனது கர்மவினைகளை அனுபவிக்க ஓர் உடல், புலன்கள், மனம் — இவற்றை அண்டித்தான் இருக்க வேண்டும். ஆனால், பொறி—புலன்கள், மனம் — இவற்றை ஜீவபந்தத்திலிருந்து விடுவித்துக் கொண்டவன், இதுவரை தன் காது, மூக்கு என்றிருந்ததெல்லாம் இப்போது உடலுடையது; தன்னுடையதல்ல என்று அறிகிறான். இப்போது அவனுக்கு உடல் என்பது இருந்தாலும், அவன் அவ்வுடலிலிருந்து தனித்து நிற்பவன்தான்.) (37)

இவ்வுடல் முன்வினைக்கு அடிமைப்பட்டது. முன்செய்வினையால் பெறப்பட்ட இவ்வுடல், அந்தக் கர்மப்பயன் அனுபவித்து முடியும் வரை பொறிபுலன்களுடன் கூடினதாகத்தான் இருக்கும். ஆனால், பக்தியோக சமாதியை அடைந்தவன், அதாவது இறைதத்துவத்தின் உண்மை அறிந்தவன் இந்த உடலையோ, அதைச் சார்ந்த மனைவி—மக்களையோ தன்னுடையதென்று நினைப்பதில்லை. கனவுலகில் கண்ட உடலோ, அதைச் சார்ந்தவையோ, கனவு உள்ளவரை உண்மையாகத் தோன்றினாலும், விழித்தவுடன் அவற்றின் நினைப்பையிழந்து விடுகிறானல்லவா? அதுபோல்தான். (38)

அன்பு காரணமாக மனைவி—மக்கள், செல்வம் ஆகியவற்றைத் ‘தான், தனது’ என்று நினைப்பவன், அவற்றை இழந்த பின்பும் இவன் தனித்திருப்பதால், அவை தன்னிலும் வேறு என்று அறிகிறான். அதேபோல்தான், உடலிலிருந்து கொண்டே அதன் செயல்களைச் சாட்சியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பரமன், அவற்றினின்றும் வேறுபட்டவன்தான், தனித்தவன்தான். (39)

ஒரு கட்டைத் தீப்பற்றி எரியும்போது அதில் தீப்பொறியும், புகையும் உண்டாகின்றன. அவற்றை நாம் தீ என்பதில்லை. அந்த எரியும் கட்டையையும் நாம் தீ என்கிறதில்லை. அப்போது எரிகிற தீ வேறு என்று புரிகிறது. அது கட்டையைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. அதுபோலவே, இவ்வுடலில் குடியிருக்கும் ஜீவன், இவ்வுடலில் உள்ள பஞ்சபூதங்கள், பொறி—புலன்கள், அந்தக்கரணம் (புத்தி, மனம், சித்தம்) ஆகியவற்றைச் செயல்படுத்துகிறான். அவன் ஒரு சாட்சி. அவன் இவ்வுடலின்றும் வேறுபட்டவன். அந்த ஜீவனின்றும் பிரும்மம் வேறுபட்டவன். பிரகிருதி வேறு. அதை ஆட்டுவிக்கும் புருஷோத்தமரான பகவான் வேறு. (40—41)

அண்டஜம் (முட்டையிலிருந்து தோன்றியவை), ஸ்வேதஜம் (வியர்வையிலிருந்து உண்டானவை), உத்பிஜம் (விதையிலிருந்து தோன்றியவை), ஜராயுஜம் (கருவில் தோன்றியவை) என்கிற அனைத்து ஜீவராசிகளும், உருவத்தில் வேறுபட்டிருந்தாலும் பஞ்சபூதங்களில் தோன்றியனவே. அதுபோல, எல்லா ஜீவன்களிலும் தன்னையும், தன்னுள் அனைத்து ஜீவன்களையும் வேறுபாடின்றிப் பார்க்க வேண்டும். (42)

மூண்டெழும் தீ ஒன்றே ஆனாலும், அது பற்றியிருக்கும் கட்டையின் நீளம், அகலம், பருமன் ஆகியவற்றிற்குத் தக்கவாறு நீளம், அகலம் என்கிற மாறுபாட்டின்படி தெரிகிறதோ, அதேபோல் தேவன், மனிதன், விலங்கு முதலியனவற்றினுள் விளங்கும் ஆன்மா ஒன்றே, ஆனாலும் தான் அண்டியிருக்கும் குணம், உருவம் முதலிய வேறுபாட்டால் அது பலவாறாகத் தெரிகிறது. (ஒரே இனிப்பான வெல்லம், அது வார்க்கப்படும் அச்சு வேறுபாட்டால் பலவாறாகத் தெரிவதுபோல்.) (43)

பிரகிருதி என்பது பகவானது ஓர் அம்சம். அது உண்மையான பகவத் தத்துவத்தை மறைக்கும் மாயை. ஜீவனை உடலுடன் பிணைப்பது. அதுவே அனைத்துக்கும் காரணமாகவும், அதிலிருந்து தோன்றும் காரியமாகவும் இருக்கிறது. இவ்விதமானதென்று அறிய முடியாதது. ஆகவே பகவானது பக்தன், அந்த பகவானது அருளாலேயே அந்த மாயையை வெற்றிகொண்டு பிரும்ம ஸ்வரூபமாகவே ஆகிவிடுகிறான்.” (44)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — பக்தியோகத்தின் உட்கருத்தும், காலத்தின் பெருமையும்

தேவஹூதி கேட்கிறாள்—— “பிரபுவே! ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தில் கூறியவாறு மஹத் தத்துவம், பிரகிருதி, புருஷன் — இவைகளின் இலக்கணங்களும், அவற்றைத் தனித்தனியே பிரித்தறியும் வழியும், அந்த ஸாங்க்ய யோகத்தின் லட்சியமே பக்தியோகம்தான் என்றும் தங்களால் உபதேசிக்கப்பட்டது. இப்பொழுது, அந்த பக்தியோகத்தைப் பற்றி விரிவாகக் கூறவேண்டுகிறேன். (1—2)

மேலும் ஜீவராசிகள் பிறப்பு, இறப்பு என்னும் பற்பல வழிகளில் உழல்கின்றனவே, அது எதனால்? அதாவது, பற்பல பிறவிகளில் பிறக்கின்றனவே, அதெப்படி? இதைக் கேட்டறிந்தால் உலக விஷயங்களில் வெறுப்புத் தோன்றி வைராக்கியம் ஏற்படுமல்லவா? (3)

பிரும்மா முதலிய தேவர்களையும் தன்வயப்படுத்தி ஆட்சி புரிகிற உனது கால ஸ்வரூபத்தைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டும். காலனைப் பற்றிய பயத்தினால்தான் மக்கள் நற்கர்மங்களைச் சிறிதாவது செய்கின்றனர். (4)

உலகில் மக்கள் உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளாததனால் (அறியாமையினால்), பொய்யான இந்த உடல் சம்பந்தமான விஷயங்களில் ஆசை கொண்டு, அந்த ஆசைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்ள பற்பல கர்மங்களைச் செய்து, அதனால் களைப்படைந்து, ஆழங்காணவியலாத சம்சாரமான (அந்தகாரத்தில்) இருளில் வீழ்ந்து உறங்குகிறார்கள். அவ்வாறானவர்களை எழுப்புவதற்காக பக்தி—ஞான—யோகங்களை உபதேசிக்கும் சூரியனாக, நீ அவதரித்திருக்கிறாய்.” (5)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— குருகுல சிரேஷ்டரான விதுரரே! தாயாரது இனிய வார்த்தைகளையும், பொருள் பொதிந்த கேள்விகளையும் கேட்டு மகிழ்ந்த கபிலர், தாயாரை மிகவும் கொண்டாடி, ஜீவர்களிடம் கொண்ட கருணையால் மனம் நெகிழ்ந்து பதில் கூறலானார். (6)

பகவான் பதில் கூறுகிறார்—— “தாயே! பக்தியோகத்தின் வழிகள் பலவாறாக இருப்பதால், அந்த பக்தியோகமும் பலவாறாகிறது. குணங்களுக்கேற்ப அவரவர் மனக்கருத்தும் வேறுபடுகிறது. அந்த வேறுபாட்டால் பக்தியோகமும் பல பிரிவுகளைப் பெறுகின்றது. (7)

சிலர் பக்தி மார்க்கத்தில் வந்த பின்பும் நற்குணங்களை விடுத்து ஜீவஹிம்சை, கபடு, பொறாமை முதலிய குணங்களை மனத்தில் ஏற்று, என்னிடம் பக்தி புரிவான். இது தாமஸ பக்தி, கடைநிலை பக்தி. இதில் பக்தி ஒரு வியாபாரப் பொருள் போன்றது. (8)

சிலர் படம், சிலை ஆகியவற்றில் நான் இருப்பதாக நினைத்துப் பூஜிப்பார்கள். உலகியல் இன்பங்கள், புகழ், செல்வம் வேண்டுமென விரும்பிச் செய்யும் பூஜை அது. பகவான், தனது அந்தராத்மா என்றறியாது ஏதோ ஒரு தேவதையாக நினைத்துப் பூஜித்தலால், இது ராஜஸ பக்தி. இவனது வேண்டுதலில் ஏற்படும் பலனது குறைவுக்கேற்ப பக்தியும் குறையும். (9)

‘தனது பாவங்கள் தொலையவேண்டும்; செய்யும் பூசனையின் பயனையும் பகவானுக்கே அர்ப்பணம் செய்து, அதனால் பகவான் மகிழவேண்டும்; இது பகவான் செய்த அறநெறி வழி. ஆகவே, அதைச் செய்வது நமது கடமை’ என்று நினைத்து, தன்னிலிருந்து பகவான் வேறானவன் என்கிற எண்ணத்துடன் செய்யும் பக்தி சாத்விகம்தான். ஆனால், இது ஏதோ கட்டாயத்திற்காகச் செய்வதே தவிர, பகவானிடம் ஒட்டுதல் இல்லையே. (10)

பெருக்கெடுத்து ஓடும் கங்கை நதி நடுவில் வரும் எத்தனையோ தடைகளையும் மீறிக் கடலைக் குறித்தே ஓடிவருகிறதல்லவா? அதுபோலவே, என்னுடைய திருக்கல்யாண குணங்களைக் கேட்டவாறே, அனைவருடைய இதயத்திலும் வாஸம் செய்யும் புருஷோத்தமரான என்னை நோக்கி, எவ்விதச் சலனமும் பயன் எதிர்நோக்குதலுமின்றி, அவன் மனம் ஓடி வரவேண்டும். அது எண்ணெய் ஒழுக்குபோல் இடையீடின்றி இருக்க வேண்டும். இதுவே நிர்குண பக்தியோகத்தின் இலக்கணம். (11—12)

இவ்வித பக்தியோகத்தைச் செய்யும் பக்தன் எனது சேவையைத் தவிர, வைகுண்டத்திலே வசிப்பதான ஸாலோக்யம், என்னைப் போலவே அனைத்துச் செல்வங்களையும் பெற்றிருத்தலான ஸார்ஷ்டி, எனது அருகிலேயே இருப்பதான ஸாமீப்யம், என்னைப் போன்ற திருமேனி பெற்றிருப்பதான ஸாரூப்யம், என்னையே அடைதலாகிற (என்னுள் லயமடைவதான) ஸாயுஜ்யம் என்கிற இந்த எந்த நிலைகளையும், நானே வலிந்து வந்து தந்தாலும் ஏற்றுக் கொள்ளமாட்டான். (13)

பகவானான எனது சேவைக்காக முக்தியையும் வேண்டாமென ஒதுக்கும் இந்த பக்தியே பெறுவனவற்றுள் உயர்ந்தது. அடைய வேண்டியதும் அதுதான். இதனால் மனத்தின் முக்குணங்களையும் தாண்டி, அன்பே வடிவான எனது ஸ்வரூபத்தை (பிரும்மபாவத்தை) அடைகிறான். (14)

(பகவானது திருக்கல்யாண குணங்களைக் காதுகளால் கேட்டவுடனேயே பக்தி எவ்வாறு ஏற்பட முடியும்? என்றால் அதற்கு பதில் கூறுகிறார், இனி.) ஒருவன் தன்னுடைய நித்திய நைமித்திக கர்மங்களை (ஸாமான்ய, விஷேச தர்மங்களை)ப் பயன்கருதாது செய்தல் வேண்டும். தினமும் எவருக்கும் எவ்விதத் துன்பமும் தராமல், உயர்ந்த நற்செயல்களையே செய்ய வேண்டும். பாஞ்சராத்ரம் முதலிய சாஸ்திரங்களில் சொல்லியவாறு பகவானைத் தினமும் பூஜிக்க வேண்டும். எனது அர்ச்சை ரூபமான விக்கிரகத்தைத் தரிசித்தல், தொட்டு நீராட்டுதல், அர்ச்சனை செய்தல், துதித்தல், வணங்குதல்; உலகரீதியான விஷயங்களில் பற்றை விடுதல்; அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் நான் இருப்பதாக உணர்தல்; தைரியத்தையும் வைராக்கியத்தையும் கைக்கொள்ளுதல்; பெரியோர்களிடம் மரியாதையோடு நடத்தல்; ஏழை—எளியோர்களிடம் கருணை கொள்ளுதல்; தனக்குச் சமமானவர்களோடு நட்பு, யமம், நியமம் முதலிய யோகசாதனை புரிதல்; உட்புலன்கள்—வெளிப்புலன்களை அடக்குதல்; வேதாந்த நூல்களைப் படித்தல், கேட்டல்; எனது திருநாமங்களை அனவரதமும் போற்றி உரக்கச் சொல்லி மகிழ்தல்; மனத்தை ஒடுக்குதல் (புலன்வழிச் செல்லாது மனத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல்); சான்றோர்களோடு இணங்குதல் (சத்சங்கம்); ‘நான்’ என்னும் அகங்காரத்தை விடுதல் — இவையனைத்தும் பக்தியோகத்தின் அங்கங்கள். இந்த குணங்களை ஒருவன் கைக்கொள்வானாயின், அவனது மனம் தூய்மை அடைந்து, எனது திருக்கல்யாண குணங்களைக் கேட்ட தருணத்திலேயே, எவ்வித முயற்சியுமின்றி எளிதாக என்னிடம் பற்றிவிடும். (15—19)

காற்று செல்லும் வழியில் சென்று பரவும் தன்மையுடைய வாஸனை (கந்தம்), புஷ்பம் முதலியவற்றிடத்தினின்றும் வெளியேறி, கிராணேந்திரியமான மூக்கை எவ்வித முயற்சியுமின்றிச் சென்றடைவது போல், யோகத்தையே ரதமாக (சாதனையாக)க் கொண்டு உலகியல் பொருள்களினால் எவ்வித விகாரமும் (மாறுதலும்) அடையாது நிற்கும் உறுதியான மனம் பரமாத்மாவை அடைகிறது. (20)

அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் ‘நான் ஆத்மாவாக இருக்கிறேன்’ என்பதை உணர்ந்து மதியாது, சிலையில் மட்டும் இருப்பதாக நினைத்து வழிபடுகிறானே, அது என் ஸ்வரூபமான ஜீவராசிகளை அவமதிப்பது போலல்லவா இருக்கிறது? ஜீவர்களிடம் நான் இருப்பதை நம்பி உணராதவன் சிலையில் இருப்பதாக எவ்வாறு நம்பி உணர்வான்? (21)

அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் நான் இருப்பதை மறந்து, சிலையில் மட்டும் இருப்பதாக என்னை ஆராதிப்பவன், அக்னியில் நெய் ஆகுதி செய்யாமல் சாம்பலில் ஆகுதி செய்பவனுக்கு ஒப்பானவன். (22)

‘தான்’ என்ற மதங்கொண்டவன், தன்னை பகவானிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காண்கிறான். அதனால், அவன் பிற ஜீவராசிகளிடம் பகைமை பாராட்டுகிறான். இதனால் அவன், அவனுள்ளும் விளங்கும் பரமனான என்னிடமே (ஆன்மாவிடமே) பகைமை கொள்கிறான். அதனால், அவன் மனத்தில் அமைதி பெறுவதில்லை. (23)

தாயே! பிற ஜீவர்களை அவமதித்து நடப்பவன் எவ்வளவுதான் உயர்ந்த பெரிய பொருட்களைக் கொண்டு நெறிமுறை தவறாது எனது மூர்த்தியை ஆராதனை செய்தாலும், அது எனக்கு உகப்பாகாது. அதனால், நான் மகிழ்வதில்லை. (24)

சிலையில் நான் இருப்பதாகப் பாவித்து பூசனை புரிவதன் நோக்கமே, ‘நான் அந்தர்யாமியாக அவனது இதயத்திலும், மற்ற ஜீவராசிகளின் இதயத்திலும் வாஸம் செய்கிறேன்’ என்கிற எண்ணம் ஏற்படுவதற்குத்தான். அந்த எண்ணம் ஏற்படும் வரை தனது நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களை முறைப்படி செய்து கொண்டு, விக்கிரக ஆராதனையும் செய்ய வேண்டும். (25)

எவன், தனக்கும் பிறனுக்கும் கொஞ்சமேனும் வேற்றுமை பாராட்டுவானோ, அவனுக்கு நான் ‘யமன்’ உருவில் மிகவும் பயத்தை (மரணபயத்தை)க் கொடுக்கிறேன். (26)

ஆகையால், அனைத்துப் பிராணிகளின் இதயத்தையும் தனது இருப்பிடமாகக் கொண்டு, அந்தப் பிராணியின் ஸ்வரூபமாகவே விளங்கும் பரமாத்மாவான என்னைச் சக்திக்கேற்றவாறு தானம், தவம், மரியாதையுடன் நடத்தல், நட்புடன் இருத்தல், அனைத்திலும் சமமான நோக்கு (ஏற்றத்தாழ்வு காணதிருத்தல்) என்று இவைகளைக் கொண்டு பூசிக்கவேண்டும். (27)

மங்களமானவளே! தாயே! கல் முதலிய உயிரற்றவைகளைக் காட்டிலும் மரம் முதலிய உயிருள்ளவைகள் சிறந்தவை. அதைவிட காற்றைச் சுவாசிக்கும் பிராணிகள் சிறந்தன. அதைவிட அறிவுள்ளவைகளும், அதைவிட பொறி—புலன்களின் செயலூக்கம் கொண்டவைகளும் சிறந்தன. (28)

அவற்றிலும் தொடுவுணர்ச்சியறியும் மலைகளும், அதனினும் சுவையுணர்ச்சியறியும் மீன் முதலியனவும், அதைவிட மணத்தையறியும் வண்டு முதலியனவும் சிறந்தன. மணமறியும் வண்டுகளிலும் சத்தத்தை (ஒலியை) அறியும் பாம்பு முதலியன சிறந்தன. (29)

இவற்றைவிட ரூபத்தையறியும் காகம் முதலிய பறவையினமும், அதைவிட மேலும் கீழும் வரிசையாகப் பற்கள் கொண்ட பிராணிகளும் (குதிரை முதலியவை) உயர்ந்தன. பல கால்களுடைய (மரவட்டை முதலிய) ஜீவன்களிலும் நான்கு கால் விலங்குகளான பசு முதலியன சிறந்தன. அவற்றிலும் இருகால்கள் கொண்ட மனிதன் சிறந்தவன். (30)

அவர்களுள் நான்கு வருணத்தவர்களும், அவர்களுள் அந்தணனும் சிறந்தவர்கள். அந்தணர்களிலும் வேதம் அறிந்தவனும், அவனினும் அதன் பொருளறிந்தவனும் சிறந்தவன். (31)

அவ்வாறு பொருள் உணர்ந்தவர்களிலும் அப்பொருளில் விளையும் ஐயங்களைத் தீர்க்கும் திறனுடைய மீமாம்ஸகர் மேற்பட்டவர். அவரைக் காட்டிலும் தமது வருணாசிரம நெறிமுறைகளைச் செவ்வனே ஆற்றுபவன் சிறந்தவன். பற்றுதலையொழித்துச் செய்பவன் அவனினும் சிறந்தோன். இவனினும் பயனில் விழையாது இறைவனுக்கு அர்ப்பணமாகச் செய்பவன் சிறந்தவன். அந்த முக்தஸங்கன் தனக்கென எதையும் செய்யான். (32)

முன் சொன்னவர்களைவிட தனது அனைத்துச் செயல்களையும், அதன் பயன்களையும், ஏன், தன்னுடலையும்கூட எனக்கே அர்ப்பணித்து, தனக்கும் எனக்கும் வேறுபாடு காணாது என்னை உபாசிப்பவன் மிகவும் உயர்ந்தவன். இவ்விதம் தனது மனம், புத்தி, செயல் அனைத்தையும் என்னிடமே ஒப்படைத்துவிட்டு, ‘தன்னால் ஆவது ஒன்றுமில்லை’ என்று எங்கும் சமநோக்குடன் இருப்பவனைவிட உயர்ந்தவன் இதுவரை ஒருவனையும் நான் கண்டதில்லை. (33)

சர்வ சக்தனான பகவானே ஜீவர்களின் கலையாக, அந்தர்யாமியாக அனைத்து ஜீவர்களிடமும் பரந்துள்ளான் என்றெண்ணி, எல்லாப் பிராணிகளையும் மனதார மதித்து வணங்க வேண்டும். (34)

மனுவின் மகளே! தாயே! இதுவரை பக்தியோகம், அஷ்டாங்க யோகம் இரண்டையும் உனக்குக் கூறினேன். இவற்றில் ஏதாவதொன்றைக் கைக்கொண்டே சாதனை புரிந்து, மனிதன் இறைவனை அடையலாம். (35)

பகவானை வேதாந்தி ‘பரப்பிரும்மம்’ என்கிறான். யோகி, பரமாத்மா என்கிறான். பக்தன், பகவான் என்கிறான். இவன்தான் புருஷனும் பிரகிருதியும். ஆனால், இறைவன் இவையிரண்டுக்கும் அப்பால் உள்ளவன். ஜீவர்களுக்கு அவரவர் கர்மவினைக்கேற்ப பயனளிப்பதால், இவனையே ‘விதி’ என்றும் சொல்வர். (36)

பகவானுக்கு ‘காலம்’ என்றும் பெயருண்டு. ஜீவர்களிடம் (வளர்தல்—குறைதல் என) பல மாறுதல்களை உண்டுபண்ணும் மிகுந்த சக்தி கொண்டது, இது. ஜீவர்களுக்கு மிகுந்த பயத்தைத் தருவது. தான் வேறு, பகவான் வேறு என்கிற பேதபுத்தியுடன் தன் பெருமையையே பேசித் திரியும் வீணனுக்குத்தான் இதனிடம் பயம். இவன் பிரகிருதியின் குணங்களுக்கு ஆட்பட்டவனாதலால் இந்த பயம். (37)

காலஸ்வரூபரான பகவான், அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் புகுந்து, அவற்றைக் கொண்டே அவற்றை அழிக்கிறார். ஸமஸ்த ஜகத்திற்கும் ஆதாரமான பகவான் விஷ்ணுதான் காலம் என்பதும். இந்த காலம்தான் வேள்வி முதலிய அனைத்து கர்மங்களும், எல்லாவற்றையும் தங்கள் ஆளுமைக்குக்கீழ் கொண்டிருக்கும் பிரும்மாதி தேவர்களுக்கும் தலைவர். (அதாவது, பிரும்மாதி தேவர்கள் இதன் வயப்பட்டவர்.) (38)

காலரூபரான பகவானுக்கு நண்பன், பகைவன், உற்றார்—உறவினர் என்று எவருமே இலர். காலன் சிறிதும் சோம்பலின்றி மிகவும் ஊக்கத்துடன், பகவானை மறந்து, போகத்திலே பற்று கொண்டு, ஊக்கமற்றிருப்பவர்களை அழிக்க, நோயாக அவருள் நுழைகிறார். (39)

இவரிடம் கொண்ட பயத்தினால் காற்று வீசுகிறது; சூரியன் காய்கிறான்; மேகம் மழை பெய்கிறது; நட்சத்திரங்கள் பிரகாசிக்கின்றன. (40)

இவரிடம் பயந்தே மரங்கள், செடி—கொடிகள், மூலிகைகள் அனைத்தும் அதனதன் பருவங்களில் புஷ்பங்களும் காய்களும் பழங்களும் தருகின்றன. (41)

இவரிடம் கொண்ட பயத்தால் நதிகள் பாய்கின்றன. கடல், கரை கடக்காதிருக்கிறது. அக்னி சுடர்விட்டு எரிகிறது. மலைகளுடன் கூடிய பூமியும் கடலில் மூழ்காது மிதக்கிறது. (41—42)

இவருடைய கட்டளையால்தான் ஆகாயம், பிராணிகள் சுவாசிக்க வேண்டிய இடைவெளியைத் தருகிறது; அஹங்கார தத்துவங்களை விஸ்தரிக்கிறது. இவரது பயத்தால்தான் மஹத் தத்துவம் அஹங்கார ரூபச் சரீரமான இந்தப் பிரபஞ்சத்தை (பூமி, நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம், அஹங்காரம், பிரகிருதி என்ற) ஏழு ஆவரணங்களுடன் விரிவாக்குகிறது. (43)

காலரூபியான பகவானுக்கு பயந்துதான் சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்கிற குணங்களுக்கு நியாமகர்களான விஷ்ணு, பிரும்மா, ருத்ரன் மூவரும், உலகின் சராசரங்களுக்கு அதிபதிகளாக இருந்து படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய முத்தொழில்களையும் யுகந்தோறும் அந்தந்தக் காலங்களில் செய்து வருகின்றனர். (44)

அழிவற்ற காலரூபியான பகவான் அனாதியாக இருந்து பிரபஞ்சத்திற்கு ஆதியாய் (படைப்பவராக) இருக்கிறார்; முடிவு அற்றவராக இருந்து உலகிற்கு முடிவைத் தருகிறார்; பிறப்பற்றவராக இருந்து தந்தை—தனயன் என்று ஒரு ஜீவன் மூலம் மற்றொரு ஜீவனைப் படைக்கிறார்; மரணபயத்தைப் போக்குபவராக இருந்து மரணதேவனான யமனையும் அழித்துப் பிரபஞ்சத்தையும் அழிக்கிறார்.” (45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

முப்பதாவது அத்தியாயம் — உலகியல் பற்றில் சிக்கியவர்கள் அடையும் கீழ்நிலை (சம்சாரக்கடலின் கொடுமைகள்)

கபிலர் கூறுகிறார்—— “மேகக் கூட்டங்களை இங்குமங்கும் அலைக்கழிக்கும் காற்றின் வலிமையை மேகம் அறிகிறதா? இல்லையே! அதேபோல் காலரூபியான பகவான் ஜீவன்களைப் பற்பல பிறவிகளில் தள்ளி, பற்பல நிலைகளில் அலைக்கழித்த போதிலும், ஜீவன்கள் காலத்தின் திறனை அறிந்து கொள்வதில்லை. (1)

ஜீவன், தான் சுகப்படுவதற்கென்றே பலவிதமான பொருள்களைச் சேர்த்து வைத்துக் கொள்கிறான். ஆனால், காலரூபியான பகவான் அவையனைத்தையும் பாழ்படுத்தி அழிக்கிறார். இதைக் கண்டு ஜீவன் மிகவும் துக்கப்படுகிறான். (2)

அறிவிலியான ஜீவன் அஞ்ஞானத்தினால் இந்த உடல், அதைச் சார்ந்த மனைவி—மக்கள், அவர்களுக்காகச் சம்பாதித்த வீடு, நிலம், செல்வம் ஆகியவைகள் நிலையற்றனவானாலும், நிலையானவை என்றெண்ணி மயங்குவதாலேயே, இவன் இவ்வாறு சோகப்படுகிறான். (3)

ஒரு ஜீவன், இந்த சம்சாரத்தில் தேவர், மனிதன், விலங்கு முதலிய பற்பல பிறவிகளில் எந்தப் பிறவி அடைந்தாலும், அப்பிறவிகளால் துன்பமே அடைந்திருந்தாலும், அவனுக்கு உலக வாழ்க்கையில் வெறுப்புத் தோன்றுவதில்லை. (4)

ஒரு ஜீவன், நரகத்தில் வேதனையடைந்த போதிலும் பகவானது மாயையினால் மதிமயங்கி, அங்கு கிடைக்கும் அன்னபானாதிகள் என்கிற சுகத்தால், நரக அனுபவத்திற்காக ஏற்பட்ட பாவமான யாதனா சரீரத்தையும் விட்டுவிட விரும்புவதில்லை. இதுதான் பகவானது மாயை. (5)

தன் உடல், மனைவி, மக்கள், வீடு, பசு, செல்வம், உற்றார்—உறவினர் என்று இவர்களிலேயே மனம் ஆழமாக வேரூன்றிவிட்ட ஜீவன், தான் பெறவேண்டிய பேறுகள் அனைத்தும் பெற்றுவிட்டதாக நினைத்துக் கொள்கிறானே! (6)

அறிவிலியான ஜீவன், மனைவி—மக்களைக் காத்துப் பரிபாலிக்கும் கவலைகொண்டு, உடல் நலிய நலிய உழைக்கிறான். அதற்காக அறநெறிக்குப் புறம்பான காரியங்களையும் செய்ய துணிகிறான். (7)

உலகியலின்பமே பெரிதென நினைத்து, மாதர்கள் தனிமையில் தரும் உடலின்பத்தைக் கண்டு மயங்கியும், மழலை பேசும் குழந்தைகளின் இனிய சொற்களில் மனத்தையும் புலன்களையும் பறிகொடுத்து, உலகியலில் மேன்மேலும் பற்று கொள்கிறான். ஆகவே, இந்த இல்வாழ்க்கையைச் சரிவர நடத்தப் பலவிதமான தவறான செயல்களைச் செய்ய வேண்டியுள்ளது. இவ்வாறான செயல்களில் ஈடுபடும்போது நேரும் துன்பங்களுக்குப் பரிகாரமாக, ஏதோ சில செயல்களைச் சோம்பலின்றிச் செய்து கொண்டு, அதனால், தான் சுகம் அனுபவிப்பதாக நினைத்துக் கொள்கிறான். (8—9)

இவ்வாறு, தன் குடும்பத்தைக் காக்க இங்குமங்குமாக அலைந்து திரிந்து, பலரைத் துன்புறுத்திப் பொருள் தேடுகிறான். அந்தப் பொருளைக் கொண்டு குடும்பத்தைக் காத்து, அதில் மீதமானதைத் தான் பெற்று, அதை அனுபவித்து, பின் நரகத்தை அடைகிறான். இவ்வாறாக குடும்பத்தைப் போஷிப்பவன் கீழ்நிலையைப் பெறினும், குடும்பத்தையே போற்றிப் புகழ்கிறான். (10)

தனது குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காக, இவன் செய்யும் முயற்சிகள் வீணாகி, வாழ்க்கை நடத்த முடியாமல் போகவே, இவன் பேராசை கொண்டு, மனவலிமை தளர்ந்து, பிறர் செல்வத்தைப் பறிக்கும் முயற்சியில் ஈடுபடுகிறான். (11)

விதிவலியால் மந்தபுத்தி கொண்ட இவனது முயற்சிகள் வீணாகி, கைப்பொருள் ஏதுமின்றித் தன் குடும்பத்தைக் காக்க முடியாது தவித்து நிற்கும் இவன், மிகுந்த கவலை கொண்டு பரிதாபமாகப் பெருமூச்சு விடுகிறான். (12)

தனது பெண்டு—பிள்ளைகளைக் காக்கவும் சக்தியற்ற இவனைக் கண்டு, இவனது மனைவி—மக்களே முன் போல் மரியாதையுடன் நடந்து கொள்வதில்லை. கிழட்டுமாட்டை உழவன் லட்சியம் செய்யாததுபோல், இவனையும் லட்சியம் செய்வதில்லை. (13)

இவ்வாறு துன்பமடைந்தும் உலகியலில் வெறுப்பு கொள்வதில்லை. என்னால் வளர்ந்தவர்களே, இப்போது என்னைக் காப்பாற்றுகிறார்கள்; மூப்பினால் உடல் விகாரமடைந்துள்ளது; அப்போதைக்கப்போது நோய் வேறு; அதனால் உண்ட உணவு சரிவரச் செரிப்பதில்லை; உணவும் குறைந்துவிட்டது; செயலூக்கம் குன்றி எந்தவொரு சிறுவேலையையும் சரிவரச் செய்ய இயலவில்லை; முன்போல் ஓடியாட முடியவில்லை என எண்ணி, வீட்டிலேயே அடைப்பட்டுக் கிடக்கிறான். மரணவாயிலையும் நெருங்கியாயிற்று. மனைவி—மக்களால் மரியாதையின்றிப் போடப்படும் சோற்றை நாய் போல் உண்டு காலம் கழிக்கிறான். (14—15)

மரணம் நெருங்கியபோது பிராணன் வெளியேறுகையில் இரு கண்விழிகளும் பிதுங்குகின்றன. சுவாசக்குழாய்கள் கபத்தினால் அடைப்பட்டுவிடுகின்றன. இருமுவதும் மூச்சுவிடுவதும்கூட கஷ்டமாகிறது. கபம் அதிகமானதால் தொண்டையில் ‘குரு குரு’வென்று சத்தம் எழுகிறது. (16)

இவ்வாறு இவன் மரணப்படுக்கையில் கிடக்கும்போது சுற்றத்தார்கள் துக்கத்துடன் இவனைச் சுற்றி உட்கார்ந்து கொண்டு, ‘அப்பா! அண்ணா! ஐயோ!’ என்று பலவாறு அழைத்துப் பேசினும், காலபாசத்தின் வயப்பட்டதால், இவனால் பதில் கூற முடிவதில்லை. (17)

இவ்விதம் ஆசைகளைக் குறைக்காது, தன் மனைவி—மக்களைக் காப்பதற்கென்றே தன் வாழ்நாளை முழுவதுமாக வீணடித்து, சுற்றத்தார் சூழ்ந்து நின்று கதற, மரணவேதனையால் நினைவு தவறி, கடைசியில் மரணத்தைத் தழுவுகிறான். (18)

அப்பொழுது, இவனை அழைத்துச் செல்ல வந்துள்ள கொடூரமான சிவந்த கண்களை உடைய இரண்டு யமதூதர்களைக் கண்டு பயந்து, (படுத்தபடியே) மலமூத்திரங்களைக் கழிக்கிறான். (19)

அந்த யமபடர்கள் இறந்த இவனது யாதனா சரீரத்தைக் கழுத்தில் பாசக்கயிற்றால் வலுவாகக் கட்டி, குற்றவாளியை அரசு சேவகர்கள் தண்டனையளிக்க இழுத்துச் செல்வதுபோல், யமலோகத்திற்கு நீண்ட தூர வழியில் இழுத்துச் செல்கின்றனர். (20)

அவ்வாறு செல்கையில், வழியில் அந்த யமதூதர்களின் பயமுறுத்தலால் இதயம் பிளக்க, உடல் நடுங்க, நாய்கள் கடித்துதற, தன் பாவச் செயல்களை நினைந்து நினைந்து வருந்துகிறான். (21)

வழியில் பசிதாகத்தால் தவிக்கிறான். நான்கு பக்கங்களிலும் கொளுத்தும் வெய்யில். காட்டுத்தீயின் நெருப்புக்காற்று வீசுகிறது. வழியில் நிற்க நிழலோ, தாகத்திற்குத் தண்ணீரோ இல்லை. இவ்வாறான சுடுமணற்பாங்கான வழியில் ஓரடிகூட நடக்கத் திறனற்றவனாக நிற்க, யமதூதர்கள் சாட்டையினால் அடிக்கவே, மிகவும் துன்பத்தோடு அவ்வழியில் நடக்க வேண்டியுள்ளது. (22)

ஆங்காங்கே களைத்து மூர்ச்சையாகி விழுகிறான். மூர்ச்சை தெளிந்ததும் எழுந்து நடக்கிறான். இவ்வாறு இருளடர்ந்த துன்பமயமான வழியாக, யமதூதர்கள் இவனை யமலோகம் அழைத்துச் செல்கின்றனர். (23)

இந்த யமலோக மார்க்கம் தொண்ணூற்றொன்பதாயிரம் யோஜனை தூரம் உள்ளது. (அதாவது 7,92,000 மைல்கள்) இந்தத் தூரத்தை இரண்டு அல்லது மூன்று முகூர்த்தத்தில் இவன் கடக்குமாறு இழுத்துச் செல்லப்பட்டு, அங்கு நரகத்தில் பலவிதமான துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான். (24)

அங்கு அவனைச் சுற்றிக் கட்டைகளை அடுக்கி, தீ வைத்துக் கொளுத்தப்படுகிறான். சிலசமயம் தனது உடலைத் தானோ அல்லது பிறரோ வெட்டித் தர, அதைச் சாப்பிடவேண்டும். (25)

யமபுரியில் நாய்களும் கழுகுகளும் இவனது யாதனா சரீரத்தின் குடலை உயிருடன் பிடுங்கித் தின்னும். பாம்புகளும் தேள்களும் காட்டு ஈக்களும் கடிக்கும்; கொட்டித் துன்புறுத்தும். (26)

அவனது உடலைத் துண்டுதுண்டாக வெட்டுவார்கள்; யானை முதலியவைகளைக் கொண்டு மலையுச்சியிலிருந்து கீழே தள்ளுவார்கள்; தண்ணீரில் மூழ்கடிப்பார்கள்; கைகால்களைக் கட்டி ஆழமான குழியில் தள்ளுவார்கள். (27)

ஆணோ, பெண்ணோ பாவச்செயல்களில் ஈடுபட்டவர்கள் யாராகவிருப்பினும் பாவத்தின் சம்பளத்தை அனுபவிப்பதற்கென்றே உண்டுபண்ணப்பட்ட தாமிஸ்ரம், அந்ததாமிஸ்ரம், ரௌரவம் என்னும் நரகவேதனையை அனுபவித்தே ஆகவேண்டும். (இந்த யாதனா சரீரத்திலிருந்து உயிர் போகவே போகாது. கடைசி வரை அனுபவித்துத்தான் தீரவேண்டும்.) (28)

தாயே! இந்நிலவுலகிலேயே சுவர்க்கமும் நரகமும் இருப்பதாகச் சிலர் சொல்கிறார்கள். நரகத்தில் அனுபவிக்கப்படும் துன்பங்கள் இங்கேயே காணப்படுகின்றனவே. (29)

இவ்வாறு குடும்பத்தையும் தன்னையும் அல்லது குடும்பத்தைக் குலைய வைத்துவிட்டுத் தன்னை மட்டிலும் காப்பாற்றிக் கொள்பவன் யாராயினும், இவ்வுலகிலேயே குடும்பத்தையும் தன்னுடலையும் விட்டுவிட்டு, இறந்தபின் நரகத்தில் இவ்வாறான துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான். (30)

மற்ற ஜீவராசிகளைத் துன்புறுத்தி வளர்க்கப்பட்ட இந்த உடலை, இந்நிலவுகிலேயே விட்டுவிட்டு, தான் செய்த பாவமூட்டைகளையே சோற்றுமூட்டையாகக் கட்டிக் கொண்டு, (தான் செய்த புண்ணிய—பாவங்களையே துணையாகக் கொண்டு,) தானொருவனாகவே நரகத்தை அடைகிறான். (31)

மனிதன், தன் மனைவி—மக்களைக் காப்பதற்காகச் செய்த தவறான செயல்களுக்காக, இறைவன் தந்த பயனான துன்பங்களை நரகத்தில் சென்று அனுபவிக்கிறான். பெருத்த முயற்சியினால் கஷ்டப்பட்டுச் சம்பாதித்த பொருளை இழந்தவன் தவிப்பது போல் தவிக்கிறான். (32)

தவறான வழியிலேயே பணம் திரட்டித் தன் குடும்பத்தைக் காப்பதில் ஈடுபட்டவன், துன்பத்தின் எல்லையான அந்ததாமிஸ்ரம் என்னும் நரகத்தை அடைகிறான். (33)

இம்மானிட தேகத்தை அடைவதற்கு முன், பலவிதமான நரக வேதனைகளையும், நாய், பன்றி முதலிய ஈனப்பிறவிகளையும் முறையே அடைந்து, அதன் மூலம் தனது பாவபலன்களை அனுபவித்துக் கழித்துத் தூய்மை பெற்று, பின் மனிதப்பிறவியை அடைகிறான்.” (34)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் முப்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

முப்பத்தோராவது அத்தியாயம் — மானிடப்பிறவி பெற்ற ஜீவனது கதி

கபில பகவான் கூறுகிறார்—— “தாயே! ஒரு ஜீவன் முற்பிறவியில், தான் செய்த புண்ணிய—பாவங்களுக்கேற்ப நரகத்தில் வாழ்ந்து முடிந்தபின், இவ்வுலகில் மீளவும் பிறவியெடுக்க வேண்டி, பகவானது நியமனப்படி, ஒரு புருஷனது வீர்யத்தின் விந்து மூலமாய் ஒரு பெண்ணினுடைய கருப்பையை அடைகிறான். (1)

[குறிப்பு:— ‘கர்மங்கள் அனைத்தையும் அனுபவித்துப் பரிசுத்தனாகித் திரும்பி வருகிறான்’ என்று முன்பு கூறினாய். இப்பொழுது ‘முற்பிறவியில் தான் செய்த கர்மவினைக்கேற்ப உடல் பெறுவதற்காகப் பெண்ணின் கருப்பையை அடைகிறான்’ என்கிறாய். கர்மங்கள் கழிந்தன என்பதும், கர்மத்தினால் மீளவும் தேகம் பெறுகிறான் என்பதும் முரண்பாடாக இருக்கின்றன. பகவானுடைய பதில்—— “நரகானுபவம் செய்ய வேண்டிய கர்மங்களெல்லாம் தொலைந்தன என்றும், அதனால் பரிசுத்தனாகித் திரும்புகிறான் என்றும்தான் கூறினேன். ‘கர்மங்கள் முழுவதும் தொலைந்தன’ என்று கூறவில்லை. மீளவும் பிறவியடைந்து அனுபவித்தால்தான், சில கர்மங்கள் அழியும். நரக அனுபவத்தால் கழிந்து போவன, சில தீயகர்மங்களின் பயன் மட்டுமே. ஆகவே, முரண் ஏதுமில்லை.”]

அங்ஙனம் பெண்ணின் வயிற்றில் புகுந்த வீர்யம் ஓரிரவில் ரத்தத்துடன் கலக்கிறது. ஐந்து நாட்களில் நீர்க்குமிழ்போல் உண்டாகிறது. பத்து நாட்களில் ஓர் இலந்தைப்பழ அளவு உள்ளதாக ஆகிறது. பின் சில நாட்களில் மாமிசப்பிண்டமாகவோ, பறவை முதலிய பிறவிகளில் முட்டை வடிவமாகவோ ஆகிறது. (2)

ஒரு மாதத்தில் தலையும், இரண்டு மாதங்களில் கைகால்களும், மூன்றாவது மாதத்தில் நகங்கள், எலும்பு, தோல், தோலின் மேல் உரோமங்கள், ஆண்—பெண் குறிகள், கண், காது, மூக்கு முதலிய துவாரங்கள் ஆகியவை உண்டாகின்றன. (3)

நான்காவது மாதத்தில் ஏழு தாதுக்களும், ஐந்தாவது மாதத்தில் பசி—தாகம் முதலியனவும் தோன்றுகின்றன. ஆறாவது மாதத்தில் தொப்புள் கொடியுடன் கூடிய ஜவ்வு கருவைச் சுற்றிக் கொள்கிறது. இப்பொழுது ஆணாக இருந்தால் வலதுபுறமாகவும், பெண்ணாக இருந்தால் இடதுபுறமாகவும் வயிற்றில் வளைய வருகிறது. (4)

[குறிப்பு:— ஏழு தாதுக்களாவன:— குடலில் இருக்கும் வெள்ளையான திரவம், ரத்தம், மாமிசம், கொழுப்பு, எலும்பு, மஜ்ஜை (எலும்பிற்குள்ளிருக்கும் ஜவ்வு), சுக்லம் (விந்து) அல்லது சோணிதம் (ரத்தம்).]

தாய் உட்கொள்ளும் அன்னபானாதிகளால் ரத்தம், மாமிசம் முதலிய தாதுக்கள் வளரப் பெற்று, மலமூத்திரங்கள் நிறைந்ததும், புழு—பூச்சிகள் உண்டாவதுமான மலமூத்திரக்குழியில் தனக்கு விருப்பமில்லாமலே படுத்துக் கிடக்கிறது. (5)

அங்குள்ள புழுக்கள் பசி தோன்றியதும் அந்த ஜீவனுடைய மிருதுவான உடலைக் கடிக்கின்றன. அதனால், அந்த ஜீவன் (சிசு) மிகுந்த வேதனைக்காட்பட்டு வருந்தி மயக்கம் அடைகிறது. (6)

தாயார் உட்கொள்ளும் கசப்பு, உரப்பு, உப்பு, புளிப்பு முதலிய நெடியுள்ள காரமான பதார்த்தங்களால் உடல் நலியப் பெற்று வேதனைப்படுகிறது. (7)

கரு, தொப்புள் கொடியால் சுற்றப்பட்டு, ஜவ்வினால் மூடப்பட்டு, முதுகும் கழுத்தும் வளைந்து மேல்வயிற்றிலும், தலை அடிவயிற்றிலுமாக இருக்க கருப்பைக்குள் வசிக்கிறான். (8)

கூண்டில் அடைப்பட்ட பறவைபோல் கைகால்களைக்கூட அசைக்கவும் முடியாது, நெடுமூச்சுவிடவும் இயலாது கருப்பையில் இருக்கிறான். அப்பொழுது தெய்வாதீனமாய் பற்பல பிறவிகளில் இவன் செய்த கர்மங்களின் நினைவு வருகிறது. அதனால், நெடுமூச்சுகூட விடமுடியாதபடி தவிக்கும் இந்த ஜீவன், என்ன சுகம்தான் அடைவான்? பாவம்! (9)

ஏழாவது மாதம் முதல் சுகதுக்கங்களைப் பற்றிய அறிவு தோன்றியவனாகக் கருப்பையில் உள்ள சூதிகா வாயுவினால் (பிரசவக் காற்றினால்) மிக வருந்தி, அந்த வயிற்றிலேயே புழுபோல் ஓரிடத்திலே நில்லாமல் சுழன்று கொண்டிருப்பான். (10)

இவ்வாறு ஏழு தாதுக்களால் உண்டான தேகத்தில் கட்டுண்ட ஜீவன், ‘உடல் வேறு, உயிரான ஆன்மா வேறு’ என்ற உண்மையை அறிந்து கொண்டபின், “இனி என்னதான் பிறவி வருமோ? என்னென்ன துன்பங்கள் அனுபவிக்க வேண்டி வருமோ?” என்று பயந்து, “இனிக் கருப்பை வாஸமே வரக்கூடாது” என்று வேண்டுபவனாக, இரு கைகளையும் கூப்பி வணங்கி, தன்னை இந்தக் கருப்பையில் இட்டவனான பகவானைத் தழுதழுத்த சொற்களால் துதிக்கிறான். (11)

ஜீவன் துதிக்கிறான்—— “என்னைப் போன்ற பாவி யாருமே இல்லை. இந்த துர்கதியை (கருப்பை வாஸத்தை) பகவான் எனக்கு அளித்தது முற்றிலும் சரியே. நான் அவரது திருவடிகளைச் சரணம் புகவில்லையே! தன்னைச் சரணம் பற்றிய அழியும் இந்த உலகைக் காக்கவே, அவர் தன் விருப்பப்படி பல்வேறு அவதாரங்களை மேற்கொள்கிறார். கல், முள் நிறைந்த இந்நிலவுகில் தன் திருப்பாதங்கள் நோக அலைகிறார். அத்திருவடிகளை அண்டுபவனுக்கு உலகியல் பயமேது? அவ்வாறான திருவடிகளை நான் சரணமடைகிறேன். (12)

நானோ மாயைக்கு ஆட்பட்டு பஞ்சபூதங்கள், கர்மேந்திரியங்கள், ஞானேந்திரியங்கள், மனம் — இவைகளால் கட்டப்பட்டு, இந்தக் கர்ப்பவாஸத்தில் இருக்கிறேன். இதற்குக் காரணம் எனது முற்பிறவியின் நல்வினை—தீவினைப் பயன்களே. ஆனால், அவரோ மாயைக்கு ஆட்படாதவர். பிறப்பு—இறப்பு என்ற மாற்றம் ஏதுமற்றவர். எதனாலும் தடுக்க முடியாத பூரணமான ஞானமே வடிவானவர். அவ்வாறான இறைவன், சம்சார தாபங்களால் பரிதவிக்கும் எனது இதயத்திலும் வாஸம் செய்கிறார். அந்த பகவானை நமஸ்கரிக்கிறேன். (13)

ஜீவனான நான் உண்மையில் தேகமற்றவன். இருப்பினும் பஞ்சபூதங்கள், இந்திரியங்கள், முக்குணங்கள், பஞ்ச தன்மாத்திரைகள், அஹங்காரம் ஆகியனவற்றால் மூடப்பட்ட உடலை உடையவன் போலிருக்கிறேன். அனைத்தும் அறிந்தவரும், பிரகிருதி—புருஷனை அடக்கி ஆள்பவரும், எதனாலும் மறைக்கப்படாத பெருமை உடையவருமான பகவானான புருஷனை வணங்குகிறேன். (14)

பகவானது மாயையால் தனது உண்மையான ஸ்வரூபம் மறைக்கப்பட்டு, ஜீவன், ஜனன—மரண ரூபமான சம்சாரம் என்கிற வழியில் பற்பல துன்பங்களையடைந்து அலைகிறான். அந்த சம்சார வழியோ சத்துவம் முதலிய குணங்கள் பற்பலவிதமான கர்மவினைகள் நிறைந்து பிறரைக் கட்டுகிறது. அவ்வாறிருக்க, அந்த பரமாத்மாவின் அல்லது சான்றோர்களின் அருளின்றி, அவன் எவ்வாறு தன் உண்மை ஸ்வரூபத்தைத் தெரிந்து கொள்ளமுடியும்? (15)

நானோ எனது முற்பிறவியின் நல்வினை மற்றும் தீவினைப்பயனால் இப்போது ஒரு ஜீவனாகப் பிறந்திருக்கிறேன். முக்காலத்தையும் உணரும் சக்தியை எனக்களித்தவர் அந்த பகவான்தானே. வேறு யாரால் அவ்வாறு செய்யமுடியும்? ஏனெனில், அசையும்—அசையாப் பொருள்கள் அனைத்திலும் அந்தராத்மாவாக விளங்குபவர் அவர்தானே. ஆகவே, கர்மவினைகளால் ஜீவனாகப் பிறந்திருக்கிறார். நாம், நமது மூன்றுவிதமான தாபங்களையும் தொலைத்து அமைதி பெற, அந்த பகவானையே சேவிப்போமாக! (16)

பகவானே! தாய் என்ற பெயரில் வேறொருத்தியின் உடலில் உள்ள ரத்தம், மலம், மூத்திரம் நிரம்பிய கருப்பை என்கிற குழியில் விழுந்து, அவளது ஜடராக்னியினால் சுடப்படும் இந்த ஜீவன், அங்கிருந்து வெளிவர எண்ணி, உகந்த காலத்தை எதிர்நோக்கிக் கணக்கிடுகிறான். இறைவா! தரித்திரனான இந்த ஜீவன், இந்தச் சிறையிலிருந்து எப்போதுதான் விடுதலை பெறுவானோ? எப்போதுதான் அவனை அங்கிருந்து வெளிக்கொண்டு வருவாயோ? (17)

ஈசனே! பத்துமாதங்களே ஆன இந்த ஜீவனுக்கு இப்படிப்பட்ட தத்துவ ஞானத்தை அளித்தாயே! உன்னைத் தவிர யார்தான் இப்படிச் செய்வார்கள்? உனது கருணையே கருணை! ஏழைப்பங்காளனே! நீ எனக்குச் செய்த உபகாரத்திற்கு, நான் உனக்கு என்ன கைம்மாறு செய்ய முடியும்? இருகைகளையும் கூப்பி வணக்கம்தான் செய்யமுடியும். அதை நினைத்துதான் நீ சந்தோஷப்பட வேண்டும். (18)

பறவைகள், விலங்குகள் முதலிய ஜீவன்கள், தங்களது அற்ப புத்தியினால் தங்களுக்கு வேண்டியது—வேண்டாதது என்பதையும், இன்ப—துன்பங்களையும் இயற்கையின் தூண்டுதலின்பேரில் அறிந்து கொள்கின்றன. நானோ தங்களது கருணையினால் சமம், தமம் முதலிய சாதன சம்பத்துகளை அறியும் சக்தி படைத்த உடலோடு கூடியவன். ஆகவே, தங்களால் அருளப்பட்ட பகுத்தறிவு கொண்டு புராண புருஷரான தங்களை, என் உள்ளும் புறமும் நேருக்குநேராகக் காண்கிறேன். (19)

எம்பெருமானே! அளவிட முடியாத துன்பங்கள் நிறைந்த இந்தக் கருக்குழியில் இருந்து கொண்டு, நான் மிகுந்த கஷ்டங்கள் அனுபவித்தாலும், அதிலிருந்து வெளிவர விரும்பவில்லை. ஏனெனில், அதிலிருந்து வெளிவந்தால் சம்சாரமாகிய இருள் நிறைந்த பாழுங்கிணற்றில் விழ வேண்டியதுதான். அங்கு உனது மாயையால் சூழப்பட்டு, இந்த உடலிலே ‘யான், எனது’ என்று ஒரு பொய்யான எண்ணம் உண்டாகி, முடிவில் இந்த உலகியல் சூழலிலேயே விழ வேண்டியதுதான். (20)

ஆகவே, நான் இந்தக் கலக்கத்தை விடுத்து, துன்பங்கள் நிறைந்த சம்சாரச்சூழல் திரும்பவும் நேராவண்ணம் உயிர் நண்பனான எனது புத்தியைக் கொண்டு, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவடிகளை என் இதயத்திலே நிறுத்தி, உபாசனம் செய்து, அதன் வாயிலாக இந்த சம்சாரக் கடலைக் கடப்பேன்.” (21)

கபிலர் கூறுகிறார்—— தாயே! இவ்வாறு உறுதிபூண்டு கருக்குழியில் துதித்து நிற்கும் ஜீவன், பத்து மாதங்கள் கழிந்ததும் பிரசவத்தைத் தூண்டும் சூதிகா வாயுவினால் (தாயின் கருப்பையிலிருந்து) தலைகீழாகத் தள்ளப்படுகிறது. (22)

திடீரென்று கருப்பையிலிருந்து கீழ்நோக்கித் தள்ளப்பட்ட ஜீவனான சிசு, மிகுந்த துன்பத்துடன் தலைகீழாக வெளியே வருகிறது. அந்த சமயம், அதனுடைய மூச்சுக்காற்று தடைபடுகிறது; முன்பிருந்த அறிவும் போய்விடுகிறது. (23)

தாயின் ரத்தத்திலும் மூத்திரத்திலும் இருந்த அந்த சிசு, பூமியில் விழுந்தாலும் மலத்தில் உள்ள புழுபோல் துடிக்கிறது. கருப்பத்தில் இருந்தபோது, அதனிடமிருந்த முன்பிறவி ஞானம் மறைந்து, ‘தேகமே ஆன்மா’ என்னும் பொய்யான அறிவினால் மூடப்பட்டு அழுகிறது. (24)

குழந்தையின் எண்ணத்தை அறிந்து வளர்க்கத் தெரியாதவர்களால் வளர்க்கப்படும் அந்தக் குழந்தை பசியால் அழும்பொழுது ‘குழந்தைக்கு வயிற்றுவலி’ என நினைத்து வேப்பெண்ணையையும், வயிற்றுவலியால் அழும்பொழுது ‘பசியினால் அழுகிறது’ என எண்ணி தாயார் கொடுக்கும் பாலையும் பருகி, ‘இது வேண்டாம், இது வேண்டும்’ என்று சொல்லவும் தெரியாமல் பரிதாபமாகக் கஷ்டப்படுகிறது. (25)

வியர்வையினால் உண்டாகும் புழு—பூச்சிகள் நிறைந்த படுக்கையில், அவை கடிக்கும் பொழுது உடலைச் சொறிந்துகொள்ளவோ, புரண்டு படுக்கவோ, எழுந்திருந்து உட்காரவோ சக்தியற்றதாகக் கதறுகிறது. (26)

கருக்குழியில் இருந்தபோது ஜீவனிடமிருந்த அறிவு முற்றிலுமாக அழிந்த நிலையில், மென்மையான தோலையுடைய அந்தக் குழந்தையை ஈ, எறும்பு, கொசு, மூட்டைப்பூச்சி முதலிய பூச்சிகள், இறந்துபோன பெரிய பூச்சியைச் சிறிய பூச்சிகள் கடிப்பதுபோல் கடிக்கின்றன. இந்த நிலையில் ‘என்ன செய்கிறது?’ என்று சொல்லத் தெரியாமல் அழுகிறது அந்தக் குழந்தை. (27)

இவ்வாறு (ஐந்து வயது வரையிலான) குழந்தைப் பருவமும், (பௌகண்டம் — ஐந்து வயது முதல் பதினாறு வயது வரையிலான) சிறுபிள்ளைப் பருவமும் கழிகிறது. பின் யௌவனமான காளைப்பருவத்தில், இவன் விரும்பியது கிட்டாமல் கோபமடைகிறான்; கோபத்தாலும் சாதிக்க முடியாமற்போகவே துக்கமடைகிறான். (28)

வயது ஆக ஆக கர்வமும் கோபமும்தான் வளர்கிறது. பலவிதமான சுகபோகங்களைத் தேடி அலைகிறான். இதனால், இவனைப் போன்றே சுகபோகங்களைத் தேடியலையும் மற்றவருடன் பகைமை கொள்கிறான். அது அவனது அழிவிற்கே காரணமாகிறது. (29)

அறியாமையினால் உண்மையற்ற விஷயங்களைப் பற்றிக் கொண்டு புத்தி மாறாட்டம் கொண்ட அந்த ஜீவன், பஞ்ச பூதங்களாலான இந்த உடலையே தானென்றும் தனதென்றும் நம்புகிறான். (30)

இந்த உடல் கிழட்டுத்தனம் முதலிய பல துன்பங்களைத் தருகிறது. அறியாமை மற்றும் கர்மத்தினால் கட்டப்பட்டுள்ளது. ஆனாலும் இந்த ஜீவாத்மா, அந்த உடலைப் பற்றிக் கொண்டு நிற்கிறது. அதைக் காப்பாற்ற பல கர்மங்களைச் செய்கிறது. கர்மங்களைச் செய்தபின் பயனாகக் கிடைத்த இந்த உடலைக் காக்க, மறுபடியும் பல கர்மங்களைச் செய்வதனால், அந்தக் கர்மங்களாலேயே கட்டப்பட்டுத் திரும்பத் திரும்பப் பிறவித்தளையில் சுழல்கிறது. (31)

அறநெறியில் செல்லும் இந்த ஜீவன், வயிற்றுக்காகவும், இன்ப சுகத்திற்காகவும் பாடுபடும் பாவாத்மாக்களோடு நட்புக் கொள்வானேயானாலும், அல்லது இவனே அதில் ஈடுபாடு கொண்டு அதற்காகப் பாடுபடுவானேயானாலும், திரும்பவும் முன்போல நரகத்தையே அடைவான். (32)

உண்மையுணர்த்தல், அகமும் புறமும் தூய்மையாக இருக்கும் சௌசம், தயை, நாவடக்கம், பரமபுருஷார்த்தத்திலேயே செல்லும் மனம், தனதான்யமாகிற செல்வம், தவறான செயல்களைக் கண்டு வெட்கம், புகழ், பொறுமை, மனவடக்கம், புலனடக்கம், மேன்மையைப் பற்றிய சிந்தனை ஆகிய நற்குணங்கள் அனைத்தும் தீயோர் இணக்கத்தால் பாழ்படும். (33)

ஆகவே தீயவை செய்வார், அறிவிலிகள், உடலே ஆன்மா என்று நினைக்கும் உடற்பற்று உடையார், மறநெறி ஒழுகுவார், வருந்தத்தக்கார், பெண்கள் பின்னே அலைவார் (பெண்களின் கைப்பாவை போன்றார்), மனநிறைவற்றவர் ஆகிய அஸத்துக்களுடன் ஒருபோதும் நட்பு கொள்ளக் கூடாது. (34)

மற்றவர்களின் சேர்க்கையால் ஏற்படும் தீமையைக் காட்டிலும், பெண்வழிச் சேர்க்கையாலும், பெண்வழிச் செல்வார் சேர்க்கையாலும் ஏற்படும் தீமை அதிகமாகும். (35)

பிரும்மதேவர், தன் பெண்ணின் அழகிலே மயங்கி மோகங்கொண்டு, பெண்மானுருவை ஏற்ற அவளை, ஆண்மானுருவை எடுத்து வெட்கமின்றித் துரத்திச் சென்றார். (36)

அந்தப் பிரும்மதேவரால் படைக்கப்பட்ட மரீசி முதலியவர்கள், மரீசி முதலியவர்களால் படைக்கப்பட்ட கசியபர் முதலியவர்கள், அவர்களால் படைக்கப்பட்ட தேவர்கள், மானிடர்கள் ஆகியவர்களில் பெண்ணுருவான மாயையில், மகரிஷியான பகவான் நாராயணனைத் தவிர மனத்தைப் பறிகொடாதவர் யார்? (37)

தாயே! பெண்ணுருவான எனது மாயையின் திறமையைப் பார். இவளது புருவநெறித்தலே அனைத்து திசைகளையும் வெற்றிகொண்ட மாமன்னர்களான வீரர்களையும் தன் காலடியில் விழச் செய்யும். (38)

யோகமார்க்கத்தில் சாதனை செய்து சித்தி பெற விரும்புவனும், பக்திமார்க்கத்தால் ஆன்மதத்துவம் அறிந்தவனும் யுவதிகளுடன் சேர்க்கை வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. ஏனெனில், பெண்களிடம் கொள்ளும் பற்றுதல் நரகத்திற்கிட்டுச் செல்லும் வழியென யோகிகள் கூறுகிறார்கள். (39)

பெண் என்பாள் இறைவனால் படைக்கப்பட்ட மாயையினது திருவுருவம். பணிவிடை செய்கிறேன் என்கிற நோக்கில் ஆணைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து அணைப்பாள். புற்கள் மூடிய பாழுங்கிணறு போன்று இவள்தான் நமக்கு காலன், யமன் என எண்ண வேண்டும். (இவ்வாறு மோகத்தில் பற்றுடைய ஆண்மகன், பெண்களிடம் மனப்பற்று செய்யலாகாது என்று கூறி, இனி மோகத்தை விரும்பும் பெண்கள், ஆண்களிடம் மனப்பற்று செய்யலாகாது என்பதைக் கூறுகிறார்.) (40)

முற்பிறவியில் பெண்களிடம் பற்றுக் கொண்டவன், இறக்கும் தறுவாயில் பெண்களை நினைத்ததால் பெண்ணாகப் பிறந்து, ஆண் மகனைப்போல் தோற்றமளிக்கும் எனது மாயையைத் தனக்குப் பதி என்றும், பொருள் கொடுப்பவன், பிள்ளைப்பேறு தருபவன், வீடு—வாசல் தருபவன் என்றும் எண்ணி மயங்குகிறாள். (41)

(விவேகமுள்ள) பெண் இவ்வாறு தனக்கு பொன், பொருள், வீடு, பிள்ளைப்பேறு தருபவனாக நினைக்கும் அந்த மாயையான ஆண் மகனை, விலங்குகளைப் பிடிக்க நினைத்து பாடும் வேடனது இசைபோல் விதியினால் தனக்கு உண்டுபண்ணப்பட்ட யமன் (மிருத்யு) என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். (வேடனது இசை கேட்க இனிமையாக இருப்பினும், அது விலங்குகளுக்கு யமன் போன்றதல்லவா!) (42)

ஜீவனானவன் இதுவே ஆத்மாவென்று நினைத்திருப்பதும், ஐந்து பூதங்கள், இந்திரியங்கள், மனது ஆகிய இவை அடங்கியதுமான சூட்சுமச் சரீரத்துடன் ஒரு ஸ்தூலச் சரீரத்தினின்று மற்றொரு ஸ்தூலச் சரீரத்தை அடைந்து, முன்பிருந்த ஸ்தூலச் சரீரத்திலிருக்கும் பொழுது செய்த கர்மவினைகளின் பயனை அனுபவித்துக் கொண்டே, மற்றொரு சரீரத்தை விளைவிக்கும்படியான கர்மங்களை இடைவிடாமல் செய்து கொண்டே இருக்கிறான். (43)

ஜீவனது உபாதி ரூபமான லிங்கச் சரீரம் (சூட்சுமச் சரீரம்) முக்தியடையும் வரை அந்த ஜீவனுடன் கூடவே தொடர்ந்திருக்கும். ஐந்து பூதங்கள், இந்திரியங்கள், மனம் ஆகியவற்றின் செயலுருவான ஸ்தூலச் சரீரம், இதற்கு போகங்களை அனுபவிக்கும் இடமாகும். இவையிரண்டும் ஒன்றுசேர்ந்து செயல்படாதிருப்பின், அதுவே ஜீவனது மரணம். அவையிரண்டும் ஒன்றுகூடி வெளித்தோன்றுவதே பிறப்பு. (ஆக ஆத்மாவின் தொடர்பின்மையால் இவற்றிற்குக் காணும் திறன் இல்லை; ஸ்தூலச் சரீரம் அழிந்தால் லிங்கச் சரீரமும் அழிகிறது. அதுதான் ஜீவனின் மரணம்.) (44)

பொருள்களை அறிவதற்கான இடம் இந்த ஸ்தூலச் சரீரம். இதில் பொருள்களை அறிவதற்கான திறன் இல்லாமற்போவதே மரணம். ஸ்தூலச் சரீரம், நான் என்கிற உணர்வுடன் பொருள்களை அறிவானாயின், அதுவே பிறப்பு. (ஆக சக்ஷுஸ் என்கிற புலன் தனக்குத்தானே காணும் திறனற்றதாகையால், அது ஆன்மாவல்ல. அதேபோல் இந்த உடலும் ஆன்மாவல்ல. உடல் ஸ்தூல—சூட்சும தசைகளை அடைவதால் மாறும் தன்மையது. ஆனால், ஆன்மா என்றுமே மாறாதவன். பிறப்பும் இறப்பும் உடலுக்கு நேரிடையாகவே நேர்வன; ஆன்மாவிற்கு உடலின் மூலமாக உண்டாகின்றன.) (45)

ஏதோ சில தோஷங்களினால் எதிரிலுள்ள பொருள்களைக் காணும் திறன் கண்களுக்கு இல்லாமல் போகும்பொழுது, அதை அண்டி நிற்கும் கண் என்கிற புலனுக்கும் காணும் சக்தி இல்லாமற்போகிறது. எப்பொழுது கண்ணும் அதைச் சார்ந்து நிற்கும் புலனுக்கும் பொருளைக் காணும் திறனற்றுப் போகின்றனவோ, அப்பொழுது இவையிரண்டிற்கும் சாட்சியான ஜீவனுக்கும் காணும் சக்தி இல்லாமற்போகிறது. (46)

ஆகையால், முக்திநிலை பெற விரும்புவோன் உடலின் பிறப்பு—இறப்பு கண்டு வருந்தலாகாது. ‘ஐயோ’ என்ற பரிதவிப்போ, அதனால் ஒருவிதக் கலக்கமோ கொள்ளக்கூடாது. இன்ப—துன்பங்களைச் சமமாகக் கருதி, பிரகிருதி—புருஷனைக் காட்டிலும் வேறுபட்டதான ஆன்ம ஸ்வரூபத்தை அறிந்து, உலகியலில் பற்றின்றித் துணிவுடன் தன் குறிக்கோளிலேயே குறியாக இருக்க வேண்டும். (47)

ஆன்மாவின் உண்மையைப் பற்றிய அறிவு, பகவானைத் தவிர மற்ற உலகியலில் பற்றின்மையாகிற வைராக்கியம், சாஸ்திரங்களை ஆராய்ந்து அறிவதால் கலக்கமற்ற புத்தி ஆகிய இவற்றினால், பகவானுடைய மாயையால் தோன்றிய இவ்வுலகத்திலும் இந்த உடலிலும் எவ்விதப் பற்றுமின்றி இவ்வுலகிலேயே ஓடித் திரிய வேண்டும், வாழவேண்டும்.” (48)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் முப்பத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

முப்பத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் — தூம மார்க்கம் மற்றும் அர்ச்சிராதி மார்க்கங்களில் செல்வோரின் நிலையும், பக்தியோகத்தின் பெருமையும்

கபில வாசுதேவர் கூறுகிறார்—— “தாயே! இல்வாழ்வான் என்பான், தனது இல்வாழ்க்கைக்கு உண்டான அறநெறிகளைக் கடைப்பிடித்தொழுகி, பொருள் தேடி, அதன் வாயிலாக இன்பங்களைப் பெற்று வாழ எண்ணி, அதற்கான காரியங்களைச் செய்துகொண்டு, உலகியலில் பற்று வைத்து, மதிகலங்கி, பகவானை ஆராதிப்பதான முக்கிய தர்மத்தை (கடமையை)க் கைகழுவி விடுகிறான். ஆனால், உலகியல் பயனைப் பெறும் ஆசையால், மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் வேள்விகளால் தேவர்களையும் பித்ருக்களையும் ஆராதிக்கிறான். (1—2)

இவ்வாறு பித்ருக்களையும், இந்திரன் முதலிய தேவர்களையும் சேவிப்பதில் ஈடுபாடு கொண்டவன் அவர்களை மகிழ்விக்க, பல விரதங்களை மேற்கொள்கிறான். அதன் பயனாக தூமம், இரவு, அபரபட்சம் (தேய்பிறை), தட்சிணாயனம், பித்ருலோகம், ஆகாயம், சந்திரலோகம் என்னும் கிரமத்தில் சந்திரலோகம் சென்று, அங்கு அமுதம் அருந்தி, பின் தனது புண்ணியம் குறைந்ததும், மீண்டு ஆகாயம், வாயு, தூமம், மேகம் என்கிற வரிசையில் இந்தப் பூவுலகமே வந்து சேர்கிறான். (3)

ஆதிசேஷனைத் தன் படுக்கையாகக் கொண்ட பகவான் ஸ்ரீஹரி பகலிரவு என்கிற நித்தியப் பிரளய காலத்தில், தன் சேஷனாகிற படுக்கையில் படுக்கும்போது, இல்லறநெறிகளை வழுவாமல் கடைப்பிடித்தொழுகுவார் அடையும் புண்ணிய உலகங்களெல்லாமல் அழிந்து விடுகின்றன. (4)

அறிவுள்ள மனிதன், தனது கடமைகளைச் செய்கையில் அதன் பயனை எதிர்பார்த்துச் செய்வதில்லை. உரியமுறையில் தன் கடமைகளைப் பகவதர்ப்பணமாகவேதான் செய்கிறான். செல்வம் வேண்டியோ, உடல் இன்பத்திற்காகவோ செய்வதில்லை. அம்மாதிரியான புருஷர்கள் சாந்தமான மனத்துடன் தூய்மையான இதயத்துடன், உலகியல் நெறிகளிலிருந்து மனத்தைத் திருப்பி துறவு மனமுடையவராக, அந்த நெறியில் ஈடுபாடு கொண்டு, உடல்—பொன்—பொருள்களில் என்னுடையது என்கிற பற்றின்றி, அகந்தையை விடுத்து, அறநெறி வகுத்த தமது கடமைகளைச் செய்வதான சத்துவகுணத்தின் பாற்பட்டு, எவ்வகையிலும் தூய்மையான மனத்தை உடையவராகிறார்கள். (5—6)

அவர்கள் முடிவில் ‘அர்ச்சிஸ் அல்லது தேவயானம்’ என்கிற சூரியன் வழியாக, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து நிற்கும் பூரண புருஷரான பகவான் ஸ்ரீஹரியையே அடைகிறார்கள். அவர் காரிய—காரண ரூபமான இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கு ‘நியாமகன்’ (வழி நடத்திச் செல்பவர்). அவர், அதன் உபாதான (தோன்றுவதற்கான அடிப்படை) காரணமும், அதைப் படைத்துக் காத்து அழிப்பவரும், நிமித்த காரணமும் ஆவார். (அர்ச்சிராதி மார்க்கம்:— அர்ச்சிஸ் (ஒளி), அஹஸ் (பகல்), வளர்பிறை, உத்தராயணம், ஸம்வத்ஸரம் (வருடம்), வாயு, சூரியன், சந்திரன், வித்யுத் (மின்னல்), வருணன், இந்திரன், பிரும்மதேவர் என்கிற வரிசைக்கிரமத்தில்.) (7)

ஹிரண்யகர்ப்பரான பிரும்மதேவரை ‘பரம புருஷன்’ என்கிற எண்ணத்தில் உபாசிப்பவன், அவரது உலகான சத்தியலோகத்தில் அவரது ஆயுட்காலமான இரண்டு பரார்த்தங்கள் வரையில் வசிப்பான். (பின், மகாப்பிரளய காலத்தில் பிரும்மாவுடன் இவனும் கரைந்து விடுகிறான்.) (8)

தேவர்களிலேயே சிறந்தவரான பிரும்மதேவர், தனது ஆயுட்காலமான இரண்டு பரார்த்தங்கள் முடிந்ததும், பூமி, ஜலம், காற்று, தீ, ஆகாயம், மனம், இந்திரியங்கள், சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம் என்கிற விஷயங்கள், அஹங்காரம் ஆகியவற்றால் சூழப்பட்ட பிரபஞ்சத்தை அழிக்க எண்ணி, சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குண வடிவான பிரகிருதியோடு கலந்து, நிர்விசேஷமான பரப்பிரும்மத்தில் லயமடைகிறார். (9)

அப்போது பிராணனையும் (சுவாசத்தையும்), மனத்தையும் வெற்றிகொண்ட (தன்வயப்படுத்திய) பற்றற்ற யோகிகள் இவ்வுடலை விடுத்து, அந்தப் பிரும்மதேவரிலே கலந்து, அவரோடு கூடவே புராண புருஷரும், ஆனந்தமே வடிவானவருமான பரப்பிரும்மத்தில் லயமடைகின்றனர். இதற்கு முன் அவர்களுக்கு அகங்காரம் கொஞ்சம் மீதியிருந்ததால், பகவானை அடைய முடியவில்லை. (10)

ஆகவே தாயே! தாங்களும் மிகவும் பக்தியுடன் ஸ்ரீமந்நாராயணனையே சரணமடையுங்கள். அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதயமே அவர் குடியிருக்கும் கோயில். அவரது பெருமைகளைத்தான் நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன். (11)

வேதங்களைத் தனது உள்ளத்திலேயே கொண்ட அசையும்—அசையாத அனைத்து ஜீவராசிகளின் படைப்புக்குக் காரணமான பிரும்மதேவர், மரீசி முதலிய ரிஷிகள், ஸநத்குமாரர் முதலிய யோகிகள், மற்றுமுள்ள யோகாசார்யார்கள், சித்தர்கள் ஆகியோர் பயனில் பற்றின்றிச் செய்த கர்மங்களின் வாயிலாக ஆதிபுருஷரான ஸகுணபிரும்மத்தை அடைந்தாலும், ‘ஜீவனும் பிரும்மமும் தனித்தனி; ஒன்றல்ல’ என்கிற பேத எண்ணத்தாலும், செய்பவன் ‘தானே’ என்கிற அபிமானத்தாலும், பகவானது இச்சையினாலும், பிரளய காலம் வந்தபோது காலமே வடிவான பகவானது தூண்டுதலினால் முக்குணங்களில் கலக்கம் தோன்றவே, முன்போல மறுபடியும் பிரும்மபதத்தின் அதிகாரத்தோடு பிறக்கிறார். அதேபோல மரீசி முதலிய ரிஷிகளும், ஸநத்குமாரர் முதலிய சித்தர்களும், தங்களது கர்மங்களின் வாயிலாகப் பெற்ற பிரும்மலோகச் செல்வங்களை அனுபவித்து, பரமபுருஷரையும் அடைந்து, பின் குணங்கள் வேறுபாடு அடையும்போது, முன்போலவே தங்கள் தங்கள் அதிகாரத்துடன் இவ்வுலகுக்கு வருகிறார்கள். (12—15)

இவ்வுலகியல் விஷயங்களில் பற்றுடையவர்கள் மற்றும் சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்ட கர்மங்களைச் செய்வதிலே ஊக்கம் கொண்டவர்கள், வேதங்களிலே கூறப்பட்ட காம்ய (விருப்பங்களை நிறைவேற்றித் தரும்) கர்மங்களையும், தினந்தோறும் செய்யவேண்டிய நித்திய கர்மங்களையும் (கடமைகளையும்) முறைதவறாது செய்து வருவதிலேயே ஊக்கமுடையவர்கள் ஆவார்கள். (16)

ரஜோகுணத்தின் தாக்கத்தால் அவர்கள் அறிவு மங்கி, இதயத்தில் காமத்தின் பாற்பட்ட பெருத்த வலை ஒன்றை விரித்து, பொறி—புலன்களைத் தன்வயப்படுத்தாது அதன் வயத்தில் தான் நின்று, மனைவி—மக்கள், வீடு—வாசல் என்ற பற்றுதல் கொண்டு, தினமும் பித்ருக்களைப் பூஜிப்பதிலேயே ஈடுபடுகின்றனர். (17)

அவர்கள் அறம், பொருள், இன்பம் — இம்மூன்றிலேயே ஊக்கமுடையவர்களாக இருப்பதால், அனைவராலும் புகழத்தக்க லீலாவினோதங்களையுடைய பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவிளையாடல்களைக் கேட்பதிலும் சொல்வதிலும் விருப்பமற்று இருக்கிறார்கள். (18)

‘பகவத் குண சிரவணம்’ பக்தி—முக்தியை அளிப்பது; பிறப்பு—இறப்பு துன்பத்தைத் துடைப்பது. இறைவனைப் பற்றிய அவ்வாறான கதைகளைச் செவியாரப் பருகாது, வாயாரப் புகழாது, வீணான உலகியலின் கவர்ச்சியான செய்திகளைப் படிப்பது, கேட்பது என்றுள்ளவர்கள் சீரியதை (சிறப்பானதை) விடுத்து, மலத்தைத் தேடித் திரியும் பன்றி போல் ஆவாரே. அவர்களைப் போல் பேறு கெட்டவர்கள் யார்? அவர்கள் விதியின் கொடுமைக்கு ஆளானவர்களே. (19)

கர்ப்பாதானம் முதல் இறுதி யாத்திரை வரையிலான அனைத்து கர்மங்களையும் நெறிமுறை தவறாது செய்யும் இயல்புள்ள இவர்கள், பயனில் விருப்புடன் செய்வதால் சூரியனுக்குத் தெற்கிலுள்ள ‘பித்ருயானம்’ என்கிற தூமமார்க்கத்தின் வழியே, ‘அர்யமா’ என்கிற பித்ருதேவனின் உலகை அடைகிறார்கள். பின், திரும்பவும் தனது வம்சத்திலேயே பிறக்கிறார்கள். (20)

தாயே! பித்ருலோகத்தில் உள்ள போகங்களை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவர்களது புண்ணியம் குறைந்ததும், தேவர்கள் அவர்களை போகங்கள் அனுபவிப்பதிலிருந்து விலக்கவே, அவர்களும் தன்வயமிழந்து, முற்பிறவியின் கர்மத்திற்கேற்றவாறு மீளவும் இவ்வுலகில் வந்து விழுகிறார்கள். (இவர்கள் பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சக்கரத்தில் சிக்கி உழல்பவர்களே தவிர, சம்சாரத்திலிருந்து விடுபடுபவர்களல்ல.) (21)

ஆகையால் தாயே! பகவான் வாசுதேவரது திருவடிகளே எப்பொழுதும் நினைத்துப் போற்றத்தக்கன. அவரது திருக்கல்யாண குணங்களைக் கேட்டதுமே பக்தி பெருகும். அந்த பக்தியின் பெருக்கால் மனோவாக்காயங்களை அவரிடமே அர்ப்பணம் செய்து, மிகுந்த ஆவலுடன் அவரையே பஜனை செய்யுங்கள். (22)

(பக்தியோகத்திற்கு வைராக்கியம் இன்றியமையாதது. அதில்லாமல் எனக்கு பக்தியோகம் எப்படி உண்டாகும்? என்று நீ சிந்திக்க வேண்டாம்.) பகவான் வாசுதேவரது குணங்களை ஆசையோடு கேட்கக் கேட்க பக்தியும், அதனால் உலகியல் விஷயங்களில் வைராக்கியமும் தானாகவே வரும். அந்த வைராக்கியம் பக்தியோகத்தை அளிக்கும். அதனால் பிரும்ம சாட்சாத்காரமான அறிவு தோன்றும். பின் பகவானை நேரில் காணலாம். (23)

உண்மையில், எல்லாப் பொருள்களும் பகவானின் தோற்றமானதால் சமமானவை. அதனால், பகவத்பக்தனின் மனம்—புலன்களின் செயல்களாலும், அவைகளில் பிரியம்—பிரியமின்மை என்ற வேற்றுமையைக் காண்பதில்லை. எல்லாவற்றையும் சமமாகவே காண்கிறான். அந்தத் தருணத்தில், பற்றற்ற, எல்லாவற்றையும் சமமாகவே பார்க்கிற, குண—தோஷங்கள் இல்லாத, தன்னுடைய மகிமையின் காரணமாக, தன்னுடைய ஆத்மாவைப் பிரும்மத்துடன் இணைந்து காண்கிறான். (24—25)

அந்த பகவான்தான் அறிவே வடிவானவர், பரப்பிரும்மம், பரமாத்மா, அனைத்துக்கும் ஈசுவரன், புருஷன். அந்த பகவானே ஜீவன், உடல், உலகியல் விஷய சுகங்கள், பொறி—புலன்கள் என்று பலவாறான உருவங்களில் காணப்படுகிறார். (26)

இவ்வுலகில் எங்கும் எதிலும் பற்றற்று இருப்பது ஒன்றே யோகிகள், தங்கள் யோக சாதனைகள் மூலம் பெறும் உயர்ந்த பேறு ஆகும். (27)

பிரும்மம் ஒன்றுதான். அது, ஞானமே வடிவானது; குணங்களற்றது. இருப்பினும் வெளிவிஷயங்களிலேயே உலாவி வரும் பொறி—புலன்கள் வாயிலாகப் பிரமைக்கு ஆட்பட்டு (அறியாமைக்காட்பட்டு), சப்தம், ஸ்பரிசம் முதலியவற்றையே இயல்பாகவுடைய பற்பல வஸ்துக்களாகக் காட்சியளிக்கிறது. (மனிதன், பிராந்தியினால் (மயக்கத்தினால்) பிரும்ம ரூபத்தையே வெளியுலகப் பொருட்களாகக் காண்கிறான்.) (28)

அந்த பகவான்தான் பரப்பிரும்மமும், மஹத் தத்துவமும். வைகாரிகம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் மூன்றுவித அஹங்கார ரூபரும் அவரே. ஐம்பெரும் பூதங்களும், பதினோரு இந்திரியங்களும் அவரே. ஸ்வயம்பிரகாசரான அந்த பகவானே முன்கூறிய மஹத் முதலியவற்றுடன் சேர்ந்ததும் ‘ஜீவன்’ எனப்படுகிறார். அப்படியே, இந்த ஜீவாத்மாவின் உடலாக இருக்கும் இந்தப் பிரும்மாண்டமும் பிரும்மமே. ஏனெனில், அந்தப் பிரும்மத்திலிருந்துதானே இவையனைத்தும் தோன்றின. (29)

சிரத்தை (ஈடுபாடு), பக்தி, வைராக்கியம் ஆகியவைகளால் மனவூக்கம் உண்டாகப் பெற்று, விஷய சுகங்களில் பற்றின்றி விரக்தனாக ஒருவன் இருப்பானேயாகில், அவன்தான் (பிரும்மமே அனைத்தும் என்கிற) இந்த உண்மைகளை அறிய முடியும். (30)

போற்றுதற்குரிய என் தாயே! இதுவரை நான் பிரும்ம ஸ்வரூபத்தை அறிந்து கொள்ளும் ஞானம் பற்றிய விளக்கத்தைத் தங்களுக்குக் கூறினேன். இதன் மூலம் பிரகிருதி, புருஷன் — இவர்களைப் பற்றிய உண்மை நிலையினைத் தெரிந்து கொள்ளலாம். (31)

நிர்குணப் பிரும்மத்தைப் பற்றி விளக்கும் ஞானயோகம், என்னையே பற்றி நிற்கும் பக்தியோகம் ஆகிய இவையிரண்டினுடைய குறிக்கோள் ‘என்னையடைவது’ என்ற ஒன்றேதான். அதுதான் ‘பகவான்’ என்பதை ஞாபகப்படுத்துவது. (32)

எவ்வாறு உருவம், சுவை, சூடு, குளுமை முதலிய பல இயல்புடைய ஒரே பொருள், அந்தந்தப் புலன்களுக்கு அந்தந்தச் சுவையாகக் காட்சியளிக்கிறதோ, அதேபோல் ஒரே இறைவன் பலப்பல சாஸ்திரங்களில் கூறப்படும் பற்பல வழிகளால் பலவாறாகத் தோற்றமளிக்கிறார். அதாவது, பால் கண்ணுக்கு வெண்மையாகவும், நாக்கிற்குத் தித்திப்பாகவும், தோலிற்கு (தொடுவுணர்ச்சி) சூடு அல்லது குளிர்ச்சியாகவும் இருப்பதுபோல், பகவான் ஒருவரே பூஜிக்கத்தக்கவராகவும் அடையத்தக்கவராகவும் அடைவிப்பவராகவும் இருக்கிறார். (33)

(சாஸ்திரங்களில் கூறப்படும் வழிகள்தான் என்ன? என்று கேட்பீராகில், இதோ கூறுகிறேன்.) தாயே! சகல ஜீவராசிகளுக்கும் உதவுமாறு குளம்—கிணறு வெட்டுதல் என்கிற கிரியைகள்; வேதத்தின் முற்பகுதியில் கூறப்பட்ட வேள்விகள்; ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்டபடி அனைத்து ஜீவராசிகளையும் பகவத் ஸ்வரூபம் என நினைத்து, அவைகளுக்கு முடிந்தவரை உதவி செய்தல் (தானம்); சாந்திராயணம் முதலிய விரதங்கள்; பிறர்க்கின்னா செய்யாமையாகிற தவம்; வேதமோதுதல்; அதன் திரண்ட பொருளை ஆராய்தல்; மனத்தையும் பொறிபுலன்களையும் தன்வயப்படுத்துதல்; செய்யும் செயல்கள் அனைத்தையும் பற்றின்றிப் பகவதர்ப்பணமாகச் செய்தல்; யமம், நியமம் முதலிய கட்டுப்பாடுகளோடு கூடிய யோகப் பயிற்சி செய்தல்; பக்தியோகம்; பயன் கருதிச் செய்யும் தர்மமான இல்லறம் (பிரவிருத்தி தர்மம்); பயன் விரும்பாது செய்யும் தர்மமான (நிவிருத்தி தர்மம்) துறவு; ஆன்ம தத்துவத்தை அறிவதான ஞானயோகம்; எதிலும் பற்றற்ற திடமான வைராக்கியம் — இவை முதலான பற்பல மார்க்கங்களில் எதை ஏற்றுச் செய்தாலும், ஸகுண—நிர்குண ஸ்வயம்பிரகாசரான பகவானை அடையலாம். (34—36)

சாத்விகம், ராஜஸம், தாமஸம், நிர்குணம் என்னும் நான்குவித பக்தியோகத்தைப் பற்றிக் கூறினேன். ஜீவராசிகளுக்குப் பிறப்பு—இறப்பு முதலியவைகளைச் செய்வதும், நமது சிற்றறிவால் அறிய முடியாததுமான காலத்தின் கதியையும் கூறினேன். (37)

தாயே! ஜீவன், அஞ்ஞானத்தின் பாற்பட்டு பலவித கர்மங்களைச் செய்து, அதன் விளைவாகப் பற்பல பிறவிகளில் பிறக்கிறான். அப்பிறவிகளில் அவன், தனது உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறிவதில்லை. (மறந்துவிடுகிறான்.) (38)

நான், ஞானத்தைப் பற்றி உங்களுக்குக் கூறிய இந்த உண்மைகளைப் பிறருக்குத் தீங்கு நினைக்கும் தீயோன்; பெரியோர்களிடமும் அவர்கள் சொல்லிலும் வினயமற்றவன்; கர்வம் கொண்டவன்; தீயபழக்கமுடையவன்; தன்னைப் பற்றிப் பறைசாற்றிக் கொள்ளும் டாம்பீகன்; உலகியல் விஷயங்களிலேயே விருப்புற்றவன்; வீடு—வாசல், மனைவி—மக்களே அனைத்தும் என நினைக்கும் இல்லறத்தான்; என்னிடம் பக்தியற்றவன்; எனது அடியார்களிடம் பகைமை கொள்பவன் ஆகியவர்களுக்கு எக்காலத்திலும் உபதேசிக்கக்கூடாது. (39—40)

ஆனால் சிரத்தையுள்ளவன், பக்தன், வினயமுடையவன், பேராசையற்றவன், ஜீவராசிகளிடம் அன்புகொண்டவன், பகவானைப் பற்றிக் கேட்பதில் ஆர்வமுள்ளவன், சான்றோர்களுக்குச் சேவை செய்வதில் ஆவலுடையவன், உலகியல் விஷயங்களில் பற்றற்றவன், அமைதியான சித்தம் உடையவன், பொறாமையற்றவன், உள்ளும் புறமும் தூய்மையானவன், இவையனைத்திற்கும் மேலாக என்னையே அனைத்தினும் உயர்வாகக் கொண்டு அன்பு செய்பவன் ஆகிய இவர்களுக்கெல்லாம் இதை நிச்சயமாக உபதேசிக்க வேண்டும். (41—42)

தாயே! எவன், என்னையே மனத்தில் கொண்டு இதை ஈடுபாட்டுடன் கேட்பானோ, பிறருக்குச் சொல்வானோ, அவன் நிச்சயம் எனது பரமபதத்தை அடைவான்!” (43)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் முப்பத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

முப்பத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் — தேவஹூதி தத்துவஞானம் அடைந்து முக்தி பெறுதல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! இவ்வாறு கபிலரின் ஞானோபதேசத்தைக் கேட்ட கர்தமரின் மனைவியும், கபிலரின் தாயாருமான தேவஹூதி அஞ்ஞானமாகிற திரை நீங்கப் பெற்று, பிரகிருதி, புருஷன், பகவான் என்கிற தத்துவங்களின் உண்மையை உணர்த்தும் ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தின் ஞானத்திற்குப் புகலிடமான கபிலவாசுதேவரை வணங்கித் துதிக்கலானார். (1)

தேவஹூதி துதிக்கிறாள்—— “(குழந்தாய்! நீ சொன்ன ஞானோபதேசத்தைக் கேட்டுத் தெளிந்தேன். அதிலிருந்து நான் அறிந்தது என்ன தெரியுமா? இதோ!) பிறப்பில்லா பிரும்மதேவர், விராட்ஸ்வரூபனான உன் நாபி கமலத்தில் தோன்றியவர். அவர் பிரளய காலத்தில் பொங்கி வரும் தண்ணீரில் சயனித்துக் கொண்டிருந்த உன் விராட் ஸ்வரூபத்தை — பஞ்சபூதங்கள், பத்து இந்திரியங்கள், சப்தம் முதலிய விஷயங்கள், மனம் ஆகிய அனைத்துக்கும் இருப்பிடமானதும், குணக்கடல், காரிய—காரணங்கள் அனைத்திற்கும் வித்தாகியதுமான உனது ஸ்வரூபத்தை — தியானம்தான் செய்தார். ஆனால், கண்டுகளிக்க இயலவில்லையே? (2)

உனக்கென்று எந்தவொரு செயலும் இல்லை. ஆனால், உனது தீர்மானமான எண்ணமே முடிவானது. நீ, எண்ணியதை எண்ணியபடி செய்பவன்; அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் தலைவன்; அவற்றை நடத்திச் செல்பவன். உனது சக்திகளை எண்ண முடியாது, எல்லையற்றது. உனது சக்தியை முக்குணங்களுக்கேற்பப் பிரித்து, அதன் வாயிலாக இவ்வுலகைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறாய். (3)

கல்பாந்த கால பிரளயத்தின் போது, இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதையும் உன் திருவயிற்றில் அடக்கிக் கொண்டு, தன் கால் கட்டைவிரலைச் சுவைத்தவண்ணம் ஓர் ஆலிலைமேல் பள்ளிகொண்டு மாயக் குழந்தையாய் சயனித்திருந்தாயே! அந்த நீ, என் வயிற்றில் சயனித்திருந்தது எப்படியோ? (4)

பிரபோ! தீயோர்களை அழிக்கவும், உனது அறநெறிகளைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் அடியார்களைக் காத்து மேனிலைக்கு உயர்த்தவுமல்லவா, நீ விரும்பியபடி அவதாரம் செய்கிறாய். தீயோனான இரண்யாக்ஷனை அழிக்க, வராக அவதாரம் மேற்கொண்டதுபோல், உலகின் அஞ்ஞானத்தை அழித்து, ஆன்ம ஞானமார்க்கத்தைப் பரப்பவே, நீ இந்த கபில அவதாரத்தை ஏற்றாய் இல்லையா? (5)

உனது திருநாமத்தை எப்போதாவது காது கொண்டு கேட்டாலோ, நாவினால் நவின்றாலோ, அறிந்தோ அறியாமலோ வணங்கினாலோ, மனத்தினால் ஒருமுறை நினைத்தாலோ சண்டாளனும்கூட ஸோமயாகம் செய்த அந்தணனுக்குச் சமமாகப் பூசனை ஏற்கத் தகுதி பெறுகிறான். அவ்வாறிருக்க, உன்னை நேரில் காணப் பெற்றவன் பிறவிப்பயனைப் பெறுகிறான் என்பதில் ஐயமேது! (6)

அது மட்டுமா? உனது நாமத்தை நாவின் நுனியில் வைத்திருப்பவன் புலைஞனாயினும், அவன் மகானே. உன் திருநாமத்தை ஓதுபவர்கள் முற்பிறவியில் பெருத்த தவம் புரிந்தவர்கள்; சிறந்த வேள்விகள் செய்தவர்கள்; புண்ணிய தீர்த்தங்களில் நீராடியவர்கள்; அறநெறிவழுவா தவச்சீலர்கள்; வேதமோதியவர்கள். (இதனால், பகவானது திருநாமத்தின் பெருமை தெரிகிறது.) (7)

கபிலா! சாட்சாத் பரப்பிரும்மமும் பரமபுருஷனும் நீயே. மனத்தை வெளி விஷயங்களிலிருந்து திருப்பி உள்முகமாக்கினால்தான் உன்னை அறிய முடியும். மாயையின் செயல்களான முக்குணங்களினால் தோன்றும் இந்த உலகியல் தளையிலிருந்து விடுதலை தருபவன் நீயே. வேதங்களனைத்தும் உனது திருவுதரத்தில்தான் உள்ளன. நீதானே சாட்சாத் ஸ்ரீமந்நாராயணன். உன்னை வணங்குகிறேன், அப்பா!” (8)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! தன் தாயார் துதித்ததைக் கேட்ட பரமபுருஷரான பகவான் கபில வாசுதேவர், தாயிடம் கொண்ட அன்பினால் கம்பீரமாகக் கூறலானார். (9)

கபிலர் கூறுகிறார்—— “தாயே! நான் கூறிய இந்த எளிய வழியை மேற்கொண்டு விரைவில் நீ முக்தி பெறுவாய். (10)

நான் கூறிய இந்த ஸாங்க்ய யோகம் பிரும்மத்தைப் பற்றியே நினைந்துருகும் சான்றோர்கள் கடைப்பிடிப்பது. இதில் நம்பிக்கை வைத்து, அதன்படி நீ நடப்பாயேயாகில் பிறப்பிறப்பற்ற என்னை நீ அடையலாம். இதையறியாதவர்கள் பிறப்பிறப்பு என்னும் சூழலில் சிக்கித் தவிக்கின்றனர்.” (11)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்விதம் கபில பகவான் உயர்ந்த ஆன்ம தத்துவத்தைத் தன் தாயாருக்கு உபதேசித்துவிட்டு, பிரும்மஞானியான தன் தாயாரது அனுமதி பெற்றுச் சென்றார். (12)

சரஸ்வதி நதிக்கு மலர் கிரீடம் வைத்ததுபோல் விளங்கும் பிந்துசரஸில் உள்ள தனது ஆசிரமத்தில், கபிலரது தாயான தேவஹூதி, தன் மகன் உபதேசித்த யோகசாதனம் மூலம் புலன்களை அடக்கி, யோகாப்பியாஸம் செய்து சமாதி நிலையில் இருந்தாள். (13)

அடிக்கடி ஸ்நானம் செய்ததால், அவளது சுருண்ட அழகிய கூந்தல் பழுப்பு நிறமாகி சடை பின்னியது போலாயிற்று. மரவுரி தரித்த அவளது திருமேனி உக்கிரமான தவத்தினால் இளைத்துவிட்டது. (14)

தன் கணவரான கர்தம பிரஜாபதியின் சீரிய தவத்தாலும் யோகத்தாலும் பெற்ற — தேவர்களுக்கும் பெறுதற்கரிய — ஒப்புயர்வற்ற இல்லற சுகத்தைத் துறந்தாள். (15)

அவளது ஆசிரமத்தில் தங்கப் பூண்கள் போடப்பட்ட தங்கக் கட்டில்கள்; அதன்மேல் பால் நுரைபோல் வெளுத்த மென்மையான படுக்கைகள்; மிருதுவான விரிப்புகளுடன் கூடிய தங்க ஆசனங்கள்; மரகதப்பச்சைக் கற்கள் பதித்த ஸ்படிகத்தாலான சுவர்கள்; நவரத்தினங்களாலான தீபங்கள்; அந்த தீபங்களைத் தாங்கி நிற்கும் அழகான பெண்மணிகள்; மலர்மாரி சொரிகின்ற கற்பகத் தருக்கள்; அத்தருக்கள் நிறைந்த உய்யானவனத்தில் ஒன்றுகூடி மகிழ்ச்சியோடு கூவுகின்ற அழகான ஆண்—பெண் பறவைகள்; மலர்களிலுள்ள தேனைப் பருகி, மதங்கொண்டு ரீங்காரம் செய்யும் கருவண்டுகள்; நீலத்தாமரைகள் நிறைந்த வாவிகள். இங்குதான் கர்தமர் தேவஹூதியோடு இன்புற்றிருப்பார். தேவஹூதி இவ்வுத்தியான வனத்தில் விளையாடி மகிழும் போது, தேவதைகளுக்குப் பணிவிடை செய்யும் கின்னரர்கள், அவளைப் புகழ்ந்து பாடுவார்கள். விண்ணுலக இன்பத்தைப் பெற்ற தேவதாஸ்திரீகளும் இதைக் கண்டு பொறாமை கொள்வார்கள். இவ்வாறான அழகிய மாளிகை, நந்தவனம், உயர்ந்த போகங்கள் ஆகிய அனைத்தையும் துறந்து, ‘யான், எனது’ என்கிற பற்றையும் துறந்திருந்தாள். இவ்வளவையும் துறந்திருந்தும், புத்திரனான கபிலரை விட்டுப் பிரிந்த துன்பத்தை அவளது வாடிய முகம் காட்டிவிட்டது. (16—20)

தனது கணவர் கர்தமர் இல்லறம் துறந்து வனம் சென்ற பின்பு, புதல்வனான கபிலரையும் பிரிந்ததால், பிரகிருதி, புருஷன், ஈசுவரன் என்கிற தத்துவங்களின் உண்மையை உணர்ந்தவளாயினும், அந்த தேவஹூதி கன்றைப் பிரிந்த காராம்பசு போல் வருந்தினாள். (21)

அன்பனே விதுரா! தனது மகனான கபில வாசுதேவராகத் திருவவதாரம் செய்த பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனையே இடைவிடாது தியானம் செய்ததனால், சில காலத்திலேயே சகல சம்பத்துக்களும் நிறைந்த தனது மாளிகை முதலியவற்றிலும் பற்று நீங்கி வெறுப்படைந்தாள். (22)

அழகான திருமுகத்தையுடைய பகவானது திருமேனியைத் தனது மகனான கபிலர் எவ்வாறு தியானம் செய்யவேண்டுமெனக் கூறினாரோ, அவ்வாறே அந்தந்தத் திருமேனியை ஒவ்வொரு அங்கமாகவும் (பாதாதிகேசமாக) முழுமையாகவும் தியானம் செய்யலானாள். (23)

பகவானிடம் கொண்ட பக்தி வெள்ளம், அதனால் உண்டான வைராக்கியம், தனக்கென்று விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களை அறநெறி தவறாது ஆற்றுதல் ஆகியவை வாயிலாகப் பெற்ற பிரும்மத்தைக் காட்டித் தரும் ஞானம் மூலம் சித்தமானது தூய்மையடையவே, எங்கும் எதிலும் ஒருபுடையாகப் பரவி நிற்கும் ஆன்மாவையே தியானிக்கலானாள். அந்தத் தியான யோகமே மாயையினால் நம்மைச் சூழ்ந்து நிற்கும் ஆவரணங்களை (திரைகளை)ப் போக்கவல்லது. (24—25)

இவ்வாறு சூழ்ந்துள்ள திரைகள் விலகவே, அவளது மனது அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ஆச்சரியமான (தங்குமிடமான) பரப்பிரும்மத்தில் லயித்தது. அப்போதுதான் ஒரு ஜீவாத்மா என்ற எண்ணமும் மறைந்தது. உடனே, உலகியல் கிலேசங்கள் (துன்பங்கள்) அனைத்தினின்றும் விடுதலை பெற்று, பரமானந்த வெள்ளத்தில் மூழ்கினாள். (26)

இப்பொழுது ஆழ்ந்த அந்த சமாதி யோகத்தைப் பெற்றதால், உலகியல் விஷயங்கள் அனைத்தும் மெய் என்ற தவறான எண்ணம் (பிரமை—மயக்கம்) நீங்கிப் பொய்யென்று உணர்ந்தாள். தனது தேகம் இருப்பதையும் மறந்தாள். அயர்ந்த தூக்கத்தில் கனவில் கண்ட தேகத்தை விழித்ததும் காணாததுபோல் தன்நிலை மறந்தாள். (27)

இதுவரை கர்தமரால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட கின்னரப் பெண்களால் சீராட்டப் பெற்ற தேவஹூதியின் திருமேனி, இப்பொழுது அழுக்குற்று புகைமண்டிய தீப்போல் ஒளிர்ந்தது, இளைக்கவில்லை. ஏனெனில், அவள் மனம் உலகியல் துன்பங்களிலிருந்து விடுபட்டு பகவத் சிந்தனையிலேயே லயித்திருந்ததாலன்றோ! (28)

அவளுடைய எண்ணமெல்லாம் இறைவனையே சுற்றி வந்தது. செய் தவம், யோகம் ஆகியவற்றால் தனதுடல் என்னும் நினைவும் மறைந்தது. தலை முடி அவிழ்ந்து கிடந்தது. ஆடை போன இடம் தெரியவில்லை. இருப்பினும் உடலுணர்வு இல்லை. முன் செய் தவமே அவளைக் காத்தது. (29)

விதுரரே! இவ்வாறு தேவஹூதி கபில வாசுதேவர் உபதேசித்த நெறிமுறையில் நின்று, சில நாட்களிலேயே நித்யமுக்தரான பரமாத்மாவான பகவானை அடைந்தாள். (30)

வீரனே! தேவஹூதி சித்தியடைந்த பரம பவித்ரமான அந்த இடம் ‘சித்தபதம்’ என்று மூவுலகிலும் கொண்டாடப் பெறும் புண்ணிய க்ஷேத்திரமாயிற்று. (31)

நல்லியல்புகளுடைய விதுரா! அவள் செய்த யோக சாதனைகளால், அவளது திருமேனி மலங்கள் யாவும் அகன்று தூய்மை பெற்று, ஒரு நதியாகப் பெருகிற்று. சித்தர்களால் சூழப்பட்டு விளங்கும் அப்புண்ணிய நதி அனைத்து சித்திகளையும் தரவல்லது. (32)

மகாயோகியான பகவான் கபிலர், தன் தாயாரிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு, தனது தந்தையான கர்தமருடைய ஆசிரமத்திலிருந்து வடகிழக்கு திசை நோக்கிச் சென்றார். (33)

அங்கு சித்தர்கள், சாரணர்கள், முனிவர்கள், அப்சரஸ் பெண்கள் ஆகிய எல்லோரும் திரள்திரளாக வந்து கபில பகவானைத் துதித்துக் கொண்டு பின்தொடர்ந்தனர். கபிலரும் வடகிழக்கு எல்லையை அடைய, அங்கு சமுத்திரராஜன் அவரை வரவேற்று உபசரித்து தங்குவதற்கு இடம் அளித்தார். அங்கு ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தைத் தோற்றுவித்த யோகிகள் துதிசெய்ய, உலக நலனிற்காக மனவூக்கத்துடன் தானும் யோகம் மேற்கொண்டு விளங்கி வருகிறார். (34—35)

மாசற்ற விதுரா! நீ என்னிடம் வேண்டிக் கொண்டபடி, பகவான் கபிலருக்கும், அவரது தாய் தேவஹூதிக்கும் நடந்த பாவனமான உரையாடலைப் பற்றி உனக்குக் கூறினேன். (36)

ஆன்ம யோகத்தைப் பற்றிய கபிலருடைய இந்தக் கொள்கைகள் மிகவும் ரகசியமானவை. ஒன்றுபட்ட மனதோடு இதைக் கேட்பவனும் சொல்பவனும் கருடக்கொடியுடைய ஸ்ரீமந்நாராயணனிடம் பக்தி உண்டாகி, விரைவிலேயே அவரது திருவடித் தாமரைகளை அடைவான். (37)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில் முப்பத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

மூன்றாவது ஸ்கந்தம் முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

நான்காவது ஸ்கந்தம்

முதலாவது அத்தியாயம் — ஸ்வாயம்புவ மனுவினது பெண்களின் வம்ச வர்ணனை

மைத்திரேயர் கூறலானார்—— ஸ்வாயம்புவ மனுவிற்கு அவர் மனைவியான சதரூபையிடம் ஆகூதி, தேவஹூதி, பிரஸூதி என்று மூன்று பெண்கள் பிறந்தனர். (1)

மன்னன் ஸ்வாயம்புவ மனு, தன் மனைவி சதரூபையின் சம்மதத்துடன் உடன்பிறந்தானுடன் கூடிய ஆகூதி என்கிற தன் மகளை, புத்ரிகா தர்மத்தை ஏற்று, ருசி என்கிற பிரஜாபதிக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்தார். (2)

[குறிப்பு:— புத்ரிகா தர்மமாவது, பெண்ணை மட்டும் பெற்றவன் தன் மகளைக் கன்னிகாதானம் செய்துகொடுக்கும்போது மாப்பிள்ளையை நோக்கி, “சகோதரனில்லாத, நிறைந்து அலங்கரித்துக் கொண்ட என் மகளை, உமக்குத் தாரை வார்த்துத் தருகிறேன். இவளுக்குப் பிறக்கும் புத்திரன் எனக்குப் புத்திரனாக வேண்டும்” என்ற நிபந்தனை வைத்து (உறுதிமொழி கூறி,) கன்னிகாதானம் செய்வதாகும். இங்கு மனுவிற்குப் பிள்ளைகள் அதாவது ஆகூதிக்குச் சகோதரர்கள் இருந்தபோதிலும், தன் குடும்பத்திற்குப் பிள்ளைகள் அதிகம் வேண்டுமென்ற ஆசையால், அவ்வாறு கன்னிகாதானம் செய்தார்.]

பகவானையே அனவரதமும் தியானம் செய்து வந்தமையால், பிரஜாபதியான ருசி பிரும்மதேஜஸ்ஸின் உச்சநிலையில் விளங்கினார். அவர் ஆகூதியிடம் ஆண் ஒன்று, பெண் ஒன்று என இரட்டைக் குழந்தைகளைத் தோற்றுவித்தார். (3)

அவ்விருவருள் ஆண் மகனாய் பிறந்தவர், ‘யக்ஞன்’ என்ற பெயர் கொண்ட, வேள்வியே திருமேனியான பகவான் விஷ்ணுவே. பெண்மகவாய்த் தோன்றியவள் ஸ்ரீமந்நாராயணனை என்றுமே விட்டகலாத லக்ஷ்மிதேவியின் அம்சமான ‘தக்ஷிணை’ என்பவள். (4)

மனு, மகள் ஆகூதியின் மிகுந்த அழகுடைய புதல்வனைப் பெருமகிழ்ச்சியோடு, தன் வீட்டிற்கு எடுத்து வந்தார். பிரஜாபதியான ருசி, ‘தக்ஷிணை’ என்கிற பெண்ணைத் தன்னிடமே வைத்துக் கொண்டார். (5)

திருமணப் பருவமெய்திய தக்ஷிணை, தன்னை விரும்புவதையறிந்த யக்ஞன், அவளை மணந்து பன்னிரண்டு மகன்களைப் பெற்றார். (6)

அவர்கள் திருப்பெயர்களாவன—— தோஷன், ப்ரதோஷன், ஸந்தோஷன், பத்ரன், சாந்தி, இடஸ்பதி, இத்மர், கவி, விபு, வந்ஹி (ஸ்வஹ்னன்), ஸுதேவன், ரோசனன் என்பன. (7)

ஸ்வாயம்புவ மனுவின் காலத்தில், அவர்கள் ‘துஷிதர்கள்’ என்ற தேவர்களாக இருந்தனர். மரீசி முதலியவர்கள் சப்தரிஷிகளாக இருந்தனர். விஷ்ணுவின் அம்சமான யக்ஞன் இந்திரனாக இருந்தார். (8)

மனு புத்திரர்களான பிரியவிரதன், உத்தானபாதன் இருவரும் மகாவீரர்கள். அவர்களுடைய பிள்ளைகள், பேரன்கள், கொள்ளுப்பேரன்கள் மற்றும் அவர்கள் வம்சத்தினர்கள் மன்வந்தர அரசர்களாய் இருந்தனர். (9)

விதுரரே! மனுவின் மகளான தேவஹூதியைக் கர்தமர் மணந்தார். அந்தச் சரித்திரம் முழுவதும் நான் கூற, நீங்கள் கேட்டீர்களல்லவா? (10)

பகவானான மனு, தன் மகள் பிரஸூதியைப் பிரும்மாவின் புதல்வனான தக்ஷனுக்குத் திருமணம் முடித்தார். அவர்களது வம்ச பரம்பரைதான் மூவுலகும் பரவி நிற்கிறது. (11)

கர்தமரின் ஒன்பது பெண்களும், ஒன்பது பிரும்மரிஷிகளை மணந்தார்கள் என்று முன்பு கூறினேன். இப்பொழுது அவர்களது வம்ச பரம்பரையைக் கூறுகிறேன், கேள். (12)

கர்தமரின் பெண் ‘கலை’ என்பவள் மரீசியை மணந்தாள். அவள் கசியபர், பூர்ணிமான் என்ற இரு பிள்ளைகளைப் பெற்றாள். அவர்கள் வம்சமே மூவுலகிலும் பரவியது. (13)

பகைவர்களை வெல்பவனே விதுரா! பூர்ணிமானுக்கு விரஜன், விச்வகன் என இரண்டு பிள்ளைகளும், தேவகுல்யை என்ற ஒரு பெண்ணும் பிறந்தனர். இந்த தேவகுல்யைதான் பகவானது திருவடிகளைக் கழுவின தேவநதியான கங்கையாக அடுத்த பிறவியில் தோன்றினாள். (14)

தத்தர், துர்வாசர், சந்திரன் என்று புகழ்பெற்ற மூன்று புதல்வர்கள் முறையே, மகாவிஷ்ணு, பரமசிவன், பிரும்மதேவர் அம்சங்களாக, அத்ரி மாமுனிவரின் பத்தினியான அனசூயா தேவியின் திருவுதரத்தில் தோன்றினர். (15)

விதுரர் கேட்கிறார்—— குருநாதரே! உலகைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கும் இந்த மூன்று தேவசிரேஷ்டர்களும் என்ன செய்ய நினைத்து, அத்ரி மகரிஷியின் ஆசிரமத்தில் அவதாரம் செய்தனர்? தயவுசெய்து, இதை எனக்கு விளக்கமாகக் கூறவேண்டுகிறேன். (16)

மைத்திரேயர் (பதில்) கூறுகிறார்—— பிரும்மஞானிகளில் சிறந்தவரான அத்ரி மகரிஷி, பிரஜைகளைப் படைக்குமாறு பிரும்மதேவரால் தூண்டப்பட்டுத் தன் மனைவி அனசூயா தேவியுடன் மலைகளில் சிறந்ததான ருக்ஷ பர்வதத்திற்குச் சென்றார். (17)

அங்கு பலாச மரங்கள், அசோக மரங்கள் நிறைந்த பெரிய வனம் ஒன்றிருந்தது. அம்மரங்கள் கொத்துக்கொத்தாகப் பூத்திருந்தன. அங்கு பாயும் ‘நிர்விந்த்யா’ என்ற நதியின் கலகல இரைச்சல் எங்கும் பரவி ஒலித்தது. அந்த வனத்தில் அத்ரி மகரிஷி பிராணாயாமத்தால் மூச்சையடக்கிக் குளிர்—வெப்பத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், காற்றையே ஆகாரமாகக் கொண்டு நூறு வருடகாலம் ஒற்றைக் காலிலே நின்று தவஞ்செய்தார். (18—19)

அப்பொழுது அவர், ‘மூவுலகங்களுக்கும் தலைவரான பகவானையே நான் சரணம் அடைகிறேன். அவர் தனக்கொப்பான ஒரு புத்திரனை எனக்குத் தந்தருள வேண்டும்’ என்று மனதார வேண்டித் தவம் புரிந்தார். (20)

அத்ரி முனிவரின் சிரசிலிருந்து வெளிக் கிளம்பிய தேஜஸ், பிராணாயாமம் என்கிற எரிபொருளால் மேலும் எரிக்கப்பட்டு, ஒளியுடன் மூவுலகங்களையும் தவிக்கச் செய்வது கண்ட பிரும்மா, விஷ்ணு, சிவன் என்கிற மும்மூர்த்திகளும், அப்சரப் பெண்கள், முனிவர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், நாகர்கள் முதலியவர்கள் புகழ்ந்துபாட, அத்ரி முனிவரின் ஆசிரமத்திற்கு வந்தார்கள். (21—22)

மும்மூர்த்திகளும் ஒரே சமயத்தில் தன்னெதிரே நிற்பது கண்ட அத்ரி முனிவர் மனம் மகிழ்ந்தார். அவரது மனம் தெளிந்து நின்றது. ஒற்றைக்காலில் நின்றபடியே அவர்களைக் கண்ட அவர், எட்டு அங்கங்களும் பூமியில் படியுமாறு கீழே ஒரு தண்டம் போல் விழுந்து வணங்கி, அர்க்கியம், பாத்யம், புஷ்பங்கள் கையிலேந்தி முறைப்படி பூஜித்தார். அம்மும்மூர்த்திகளும் தங்களுக்கே உரித்தான கமண்டலு, சுதர்சன சக்கரம், திரிசூலம் முதலிய அடையாளங்களைக் கையிலேந்தி, அன்னப்பறவை, கருடன், ரிஷபம் ஆகிய வாகனங்களில் அமர்ந்தவண்ணம் காட்சி தந்தனர். (23—24)

அவர்களது திருக்கண்களிலே கருணை வெள்ளமெனப் பொங்கி வழிகிறது. அவர்களது அழகிய புன்முறுவலிலிருந்து அவர்கள் மகிழ்ந்துள்ளது நன்கு தெரிகிறது. அத்ரி மகரிஷி அவர்களது ஒளியைக் காணவியலாது தனது கண்களை மூடிக்கொண்டார். அவர் தனது சித்தத்தை அம்மும்மூர்த்திகளிலேயே நிலைக்கச் செய்து, அனைத்து உலகங்களிலும் தலைசிறந்தவர்களாகிய அவர்களை இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம் இனிமையும் கம்பீரமும் பொருள் பொதிந்தவையுமான துதிகளால் துதிக்கலானார். (25—26)

அத்ரி மகரிஷி துதிக்கிறார்—— ஒவ்வொரு கல்பத்தின் தொடக்கத்திலும் இவ்வுலகைப் படைத்துக் காத்து அழிக்க மாயையின் (பிரகிருதியின்) முக்குணங்களையும் ஏற்று, பிரும்மா, விஷ்ணு, பரமசிவன் என மூன்றாகத் தங்களைப் பிரித்துக் கொண்ட உங்களை, நான் வணங்குகிறேன். உங்கள் மூவரில் இப்பொழுது நான் யாரை அழைத்தேன்? (27)

இப்பொழுது நான் குழந்தை வரம் வேண்டி, அனைத்து தேவர்களிலும் சிறந்த ஒரு பகவானைத்தானே தியானம் செய்தேன்? நீங்கள் மூவரும் மனிதர்களது மனத்திற்கும் எட்டாதவர்களாயிற்றே! அப்படியிருக்க, நீங்கள் மூவரும் தயையோடு இப்போது வந்தது என்ன காரணம் பற்றியோ? இது எனக்கு மிகவும் வியப்பாக உள்ளது. தயவு செய்து தாங்கள் இதன் காரணத்தை எனக்குக் கூறவேண்டும். (28)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! இவ்வாறு அத்ரி முனிவர் கேட்கவே, தேவர்களில் சிறந்தவர்களான அந்த மூவரும் சற்றே சிரித்தவண்ணம் கனிந்த இனிமையான வார்த்தைகளால் பதிலுரைத்தனர். (29)

முத்தேவர்களும் கூறுகிறார்கள்—— அந்தணச் செம்மலே! நீங்கள் நினைத்தவண்ணம்தானே நடக்கும்? வேறாக எப்படி நடக்க முடியும்? நீங்கள் உண்மையாக எந்த ஜகதீசனைத் தியானம் செய்தீர்களோ, அந்த ஜகதீசன்தான் நாங்கள் மூவரும். (30)

மகரிஷியே! எங்களுடைய அம்சங்கள் பொருந்திய மூன்று பிள்ளைகள் உங்களுக்குப் பிறக்கப் போகிறார்கள். அவர்கள் மூவரும் மிகவும் புகழ்பெற்றவர்களாக, உங்களது புகழையும் உலகில் பரவச் செய்வார்கள். (31)

இவ்வாறு அவர் விரும்பிய வரத்தையளித்து, அவர்கள் தந்த உபசாரங்களை ஏற்று, அத்தம்பதியினர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, தாங்கள் தங்கள் உலகம் புகுந்தனர். (32)

பிரும்மதேவரின் அம்சமாக சந்திரனும், விஷ்ணுவின் அம்சமாக யோகநிஷ்டரான தத்தரும், சிவனது அம்சமாக துர்வாசரும் தோன்றினர். இனி, அங்கிரஸ் மகரிஷியின் வம்சாவளியைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். (33)

அங்கிரஸ்ஸின் மனைவியான சிரத்தா என்பவள் ஸினீவாலீ, குஹூ, ராகா, அனுமதி என நான்கு பெண்களைப் பெற்றெடுத்தாள். (34)

[குறிப்பு:— ‘ஸினீவாலீ’ தேய்பிறை சதுர்த்தசிக்கும், ‘குஹூ’ அமாவாசைக்கும், ‘ராகா’ பௌர்ணமிக்கும், ‘அனுமதி’ வளர்பிறை சதுர்த்தசிக்கும் அதிதேவதைகள்.]

இவர்களைத் தவிர, அங்கிரஸ் மகரிஷிக்கு பகவானைப் போன்ற பெருமையுடைய உதத்யர், பிரும்மஞானியான தேவகுரு பிருஹஸ்பதி என இரு புதல்வர்களும் உண்டு. அவர்கள் ‘ஸ்வாரோசிஷ’ மன்வந்தரத்தில் மிகவும் புகழ் பெற்று விளங்கினார்கள். (35)

புலஸ்தியரின் மனைவி ஹவிர்புக் என்பாள் முதலில் அகஸ்தியரையும், பின் சிறந்த தபஸ்வியான விஶ்ரவஸ் என்பவரையும் பெற்றெடுத்தாள். இந்த அகஸ்தியர் மறுபிறவியில் ஜடராக்னியாகப் பிறக்கப் போகிறார். (36)

அந்த விஶ்ரவஸின் மனைவியான இடபிடை என்பவளிடம் யட்சர்களின் தலைவனான குபேரன் பிறந்தான். இன்னொரு மனைவியான கைகஸி என்பவள் இராவணன், கும்பகர்ணன், விபீஷணன் ஆகிய மூவரைப் பெற்றெடுத்தாள். (37)

அறிஞரே! புலஹருடைய மனைவி கதி. பதிவிரதையான அவள் கர்மசிரேஷ்டன், வரீயான், ஸஹிஷ்ணு என்னும் மூன்று புதல்வர்களைப் பெற்றாள். (38)

கிரது என்பவரின் மனைவியான கிரியை என்பவள் பிரும்மதேஜஸுடன் விளங்கும் ‘வாலகில்யர்கள்’ என்னும் அறுபதினாயிரம் முனிவர்களை ஈன்றாள். (39)

பகைவர்களை வெல்பவரே! வசிஷ்டரது மனைவி ஊர்ஜை (அருந்ததி) என்பவள் சித்ரகேது முதலிய ஏழு பிள்ளைகளைப் பெற்றாள். அவர்கள் பாவமே அறியாத சப்தரிஷிகள் ஆனார்கள். (40)

அவர்கள் பெயர்கள்:— சித்ரகேது, ஸுரோசி, விரஜன், மித்ரன், உல்பணன், வஸுபிருத்யானன், த்யுமான் ஆகும். அவரது மற்றொரு மனைவியின் புதல்வர்கள் சக்தி முதலியவர்கள். (41)

அதர்வா என்கிற முனிவரின் பத்தினி சித்தி தபோநிஷ்டரான ததீசி முனிவரைப் பெற்றாள். அவரை அசுவசிரஸ் என்றும் அழைப்பார்கள். இனி, பிருகு மகரிஷியின் பரம்பரையைக் கேள். (42)

பெரும்பேறு பெற்ற பிருகு மகரிஷியின் மனைவி கியாதி என்பவள் தாதா, விதாதா என்ற இரு புதல்வர்களையும், பகவானிடமே ஈடுபாடு கொண்ட லக்ஷ்மி என்கிற பெண்ணையும் பெற்றாள். (43)

மேரு என்கிற மகரிஷி ஆயதி, நியதி என்கிற தன் புதல்விகளை, தாதா—விதாதாவிற்கு மணம் முடித்தார். அவர்களுக்கு மிருகண்டு, பிராணன் என இரு புதல்வர்கள் பிறந்தார்கள். (44)

மிருகண்டுவின் மகன் மார்க்கண்டேயர்; பிராணனின் மகன் வேதசிரஸ். பிருகுவின் மற்றொரு புதல்வரான கவியின் மகன், பகவான் உசனஸ் என்கிற அசுரகுருவாகிய சுக்ராசார்யார். (45)

விதுரரே! இந்த ஒன்பது முனிவர்களும் பிரஜைகளைப் படைத்து உலகத்தைப் போஷித்தார்கள். இதுவரை நான் கூறியது கர்தமரது புதல்விகளின் பரம்பரை. இந்த வரலாற்றைச் சிரத்தையுடன் கேட்பவனது பாவங்கள் உடனே நீங்கும். (46)

பிரும்மதேவரின் மகன் தக்ஷன், மனுவின் மகள் பிரஸூதியை மணந்தார். கண்ணழகிகளான பதினாறு புதல்விகள் அவர்களுக்குப் பிறந்தனர். (47)

பெருமை பெற்ற தக்ஷன், தன் பதின்மூன்று புதல்விகளைத் தர்மதேவதைக்கும், அக்னிக்கு ஒரு பெண்ணையும், பித்ரு கணங்களுக்கு ஒரு பெண்ணையும், பிறப்பு—இறப்பான சம்சார பந்தத்தைப் போக்கும் பரமசிவனுக்கு ஒரு பெண்ணையும் திருமணம் செய்து கொடுத்தார். (48)

சிரத்தை, மைத்ரீ, தயை, சாந்தி, துஷ்டி, புஷ்டி, கிரியை, உன்னதி, புத்தி, மேதை, திதிக்ஷை, ஹ்ரீ, மூர்த்தி ஆகிய பதின்மூன்றுபேரும் தர்மதேவனின் மனைவிகள். (49)

சிரத்தை சுபனையும், மைத்ரீ பிரஸாதனையும், தயை அபயனையும், சாந்தி ஸுகனையும், துஷ்டி முதனையும், புஷ்டி செருக்கையும் பெற்றெடுத்தார்கள். (50)

கிரியை யோகனையும், உன்னதி தர்ப்பனையும், புத்தி அர்த்தனையும், மேதை ஸ்ம்ருதியையும், திதிக்ஷை க்ஷேமனையும், ஹ்ரீ ப்ரச்ரயனையும் பிள்ளைகளாகப் பெற்றார்கள். (51)

எல்லா நற்குணங்களுக்கும் கொள்கலனான மூர்த்தி என்பாள் நரன், நாராயணன் என்னும் இரு ரிஷிகளையும் பெற்றெடுத்தாள். (52)

இவ்விருவர்களும் பிறந்தபோது உலகெங்கும் செழித்து மகிழ்ந்தது. மக்களின் மனம், திசைகள், காற்று, நதிகள், மலைகள் எங்கும் அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் பொங்கியது. (53)

விண்ணில் மங்கள வாத்தியங்கள் முழங்கின; விண்ணவர் மலர்மாரி பொழிந்தனர்; முனிவர்கள் மனம் மகிழ்ந்து துதித்தனர்; கந்தர்வர்களும் கின்னரர்களும் பாடினர்; (54)

அப்சரஸ் பெண்கள் நர்த்தனமாடினர்; எங்கும் ஆனந்தமும் மங்களங்களும் நிறைந்தன. பிரும்மா முதலிய தேவர்களனைவரும் பகவானைத் துதித்தனர். (55)

தேவர்கள் துதிக்கிறார்கள்— ஆகாயத்தில் வானவில் போன்ற பற்பல காட்சிகள் தோன்றி மறைவதை ‘கந்தர்வ நகரம்’ என்பர். அது வெறும் மாயையேயன்றி உண்மையல்ல. அதுபோலவே, பகவான், தன் மாயையால் இவ்வுலகைத் தன்னுள்ளேயே படைத்து, அந்த உலகமான தன் ஸ்வரூபத்தை அதன் உண்மையைப் பலரும் அறியும்வண்ணம் இவ்வுலகில் பிரகாசப்படுத்த வேண்டியே, தர்மதேவதையின் இல்லத்தில் நாராயண ரிஷியாக அவதரித்துள்ளார். பரமபுருஷரான அந்த பகவானுக்கு வணக்கம். (56)

உலகில் அறநெறிக் கோட்பாடுகளில் எவ்விதமான மாற்றமும் சிக்கல்களும் உருவாகக் கூடாது என்பதற்காகவே, தேவர்களாகிய எங்களை பகவான் சத்துவகுணம் வாயிலாகப் படைத்தருளினார். அவரது உண்மை தத்துவத்தைச் சாஸ்திரங்கள் மூலம்தான் நாங்களும் சற்றே அனுமானிக்கலாமேயொழிய, நேரிலே கண்டுணர வகையில்லை. அவரது திருக்கண்கள், திருமகள் நித்தியவாஸம் புரியும் அழகு நிறைந்த தூய்மையான தாமரை மலரை விட அழகு மிகுந்தவை. அத்திருக்கண்கள் கொண்டு பகவான் கருணையோடு எங்களைக் கடாட்சித்தருள வேண்டும். (57)

அன்பனே! விதுரா! இவ்வாறு தேவர்கள் பகவானை நேரில்கண்டு துதித்துப் பூசனை புரியவே, அதையேற்ற மகரிஷிகளான நர—நாராயணர்கள், அங்கிருந்து கந்தமாதனமலை நோக்கிப் புறப்பட்டுச் சென்றனர். (58)

பகவான் மகாவிஷ்ணுவின் அம்சமாக அவதாரம் செய்த அந்த நரநாராயணர்களே, பூபாரத்தைத் தீர்க்க வேண்டி, இப்பொழுது யதுவம்சம், குருவம்சம் இரண்டையும் பெருமைப்படுத்துவதற்காக, ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகவும் அர்ஜுனனாகவும் பிறந்துள்ளனர். (59)

அக்னிதேவனின் மனைவியான ஸ்வாஹாதேவி அக்னிக்கும் பிரியமான பாவகன், பவமானன், சுசி என்னும் மூன்று பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்தாள். அவர்கள் வேள்விகளில் ஹோமம் செய்யப்படும் பொருள்களையே புசிப்பவர்கள். (60)

இந்த மூவர்களிடமிருந்து நாற்பத்தைந்துவிதமான அக்னிகள் தோன்றினர். தாத்தாவான அக்னி, அவரது மகன்களாகிய மூன்று அக்னிகள், இவர்களிடமிருந்து தோன்றிய நாற்பத்தைந்து அக்னிகள் என இவர்கள் மொத்தம் நாற்பத்தொன்பது பேரும் அக்னிகளே. (61)

வேதமோதும் அறிஞர்கள், வேதங்களில் கூறப்பட்ட வேள்விகள் செய்யும்போது, இந்த நாற்பத்தொன்பது அக்னிகளின் திருப்பெயர்களைக் கூறித்தான், அந்த இஷ்டிகளை (வேள்விகளை)ச் செய்கின்றனர். (62)

அக்னிஷ்வாத்தர்கள், பர்ஹிஷதர்கள், ஸோமபர்கள், ஆஜ்யபர்கள் என பித்ருதேவதைகள் நால்வகைப்படுவர். இவர்களில் அக்னியில் ஹோமம் செய்யப்படும் அவியுணவை உண்பவர்கள் ‘ஸாக்னிகள்’ என்றும், அந்தணர்களின் திருக்கரங்களில் இடப்படும் ஆகுதியை உண்பவர்கள் ‘அனக்னிகள்’ என்றும் கூறப்படுவர். இந்தப் பித்ருதேவர்களின் மனைவி தக்ஷனின் மகளான ‘ஸ்வதா’ என்பவள். (63)

இவர்களது குழந்தைகள் வயுனா, தாரிணி என்னும் இருபெண்கள், இந்த இருவர்களும் வேதமோதியவர்கள். அதன் திரண்ட கருத்தான ஆன்மஞானத்தையும் உணர்ந்தவர்கள். தான் பெற்ற ஆன்மஞானத்தைப் பிறருக்கும் எடுத்துக் கூறுபவர்கள். (ஆதலால், இவர்களுக்குச் சந்ததி இல்லை.) (64)

பரமேசுவரனின் பத்தினி சதீதேவி, எப்பொழுதும் எவ்வகையிலும் தன் கணவரான பரமசிவனுக்குத் தொண்டு புரிவதிலேயே ஈடுபட்டிருந்ததால், தன் நற்குணங்களுக்கும் நற்சீலங்களுக்குமேற்ற ஒரு புத்திரனையும் பெற்றுக் கொள்ளவில்லை. (65)

ஏனெனில், குற்றத்தையும் குணமாகக் கொள்ளும் சிவபெருமானிடம், தனது தந்தை தக்ஷன் வீணாகப் பகைமை கொண்டது கண்டு கோபமுற்று, தன் இளம்பருவத்திலேயே யோகத்தீயில் தன்னைத் தானே மாய்த்துக் கொண்டாள். (66)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இரண்டாவது அத்தியாயம் — தக்ஷப்பிரஜாபதி பரமசிவனிடம் பகைமை கொள்ளுதல்

விதுரர் கேட்கிறார்—— தக்ஷன், தன் மகளிடம் மிகவும் அன்பு கொண்டவன். அவ்வாறிருக்க, தன் மகள் சதீதேவியை அவமரியாதை செய்து, நற்குண—நல்லொழுக்கங்களே கொண்ட பரமசிவனிடம் ஏன் பகைமை கொண்டார்? (1)

பரமசிவனோ, சகலவிதமான அசையும்—அசையா ஜீவராசிகளுக்கும் பிதா போன்றவர்; யாரிடமும் பகைமையோ (நட்போ) கிடையாது; வேண்டுதல்—வேண்டாமை இல்லாதவர்; அமைதியே வடிவானவர்; ஆன்ம ஸ்வரூபமான தன்னிலையிலேயே மனம் ஈடுபட்டு மகிழ்பவர் (ஆத்மாராமன்). அனைத்து உலகங்களும் அவரைப் பாடி மகிழ்கின்றன. அவரிடம்கூட ஒருவன் பகைமை பாராட்டுவானா? (2)

பிரும்மரிஷியே! மாமனாருக்கும் மாப்பிள்ளைக்கும் ஏன் பகைமை தோன்றியது? இதன் காரணமாகத் திரும்பப் பெறமுடியாத தன் உயிரையே கூட சதீதேவி விடுத்தாளே! இதைப் பற்றி எனக்குச் சொல்ல வேண்டும். (3)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— முன்பொரு சமயம் விச்வஸ்ருஜ்கள் என்கிற பிரஜாபதிகள் நடத்திய ஸத்ரயாகத்தில் மகரிஷிகள், தேவர்கள், முனிவர்கள் மற்றும் அக்னிதேவர்கள் ஆகிய அனைவரும் தங்கள் தங்கள் பரிவாரங்களுடன் வந்து ஒன்றுகூடினர். (4)

மகிமை மிக்க பெரியோர்கள் நிறைந்திருந்த அந்த அவையிலிருந்த இருளைப் போக்குவான் போல், சூரியனைப்போல் தேஜோமயனான தக்ஷன் நுழைந்தான். அவனது ஒளி அங்குள்ள அனைவரது மனத்தையும் கவர்ந்தது. அதனால் அனைவரும் — பிரும்மாவையும் பரமசிவனையும் தவிர மற்றவர்கள் — தங்கள் ஔபாஸனாக்னியுடன் எழுந்து நின்று மரியாதை செய்தனர். (5—6)

அவையில் உள்ளவர்களது மரியாதையை ஏற்று, தக்ஷன் உலகங்களனைத்தையும் படைத்த தன் தந்தையாகிய பிரும்மதேவரைப் பணிந்து வணங்கி, அவரது அனுமதி பெற்று, தன் இருக்கையில் அமர்ந்தான். (7)

தன்முன் அமர்ந்திருக்கும் சிவபெருமான் மட்டும் எழுந்திருந்து, தனக்கு மரியாதை செய்யாததைக் கண்ட தக்ஷன், தன் கண்களால் அவரை எரித்துவிடுவான் போல் பார்த்துக் கொண்டு பேசலானான். (8)

மகரிஷிகளே! தேவர்களே! அக்னிதேவர்களே! சான்றோர்களது ஒழுக்கத்தைப் பற்றி நான் கூறும் எனது கருத்தைச் சற்றே கேளுங்கள். அறியாமையினாலோ, பொறாமையினாலோ நான் கூறுவதாக எண்ண வேண்டாம். (9)

வெட்கமில்லாத இந்த பரமசிவன், லோகபாலகர்கள் அனைவரின் தூய்மையான புகழை மண்ணிலே புதைத்துவிட்டான். சான்றோர்கள் கடைப்பிடித்து வந்த அப்பழுக்கில்லாத அறநெறி (சன்மார்க்கம்) கர்வம் பிடித்த இவனால் மாசுபடுத்தப்பட்டது. (10)

நல்லவன் போன்ற இவன், அந்தணச் சான்றோர்கள் முன்னிலையில் அக்னி சாட்சியாக, சாவித்திரி (வேதமாதாவான காயத்ரி) தேவியைப் போன்ற மான்விழியாளான என் மகளைப் பாணிக்கிரகணம் செய்து கொண்டான். ஆகவே, ஒருவிதத்தில் இவன் எனது மகன்; சீடன் போன்றவன். அதனால், இவன் எழுந்திருந்து வணங்கி, எனக்கு மரியாதை செய்திருக்க வேண்டும். ஆனால், குரங்கு போன்று கண் படைத்த இவன் வெற்று வார்த்தையால்கூட எனக்கு மரியாதை செய்யவில்லையே! (11—12)

விருப்பமின்றி ஒருவன் நான்காம் வருணத்தவனுக்கு வேதத்தைச் சொல்லிக் கொடுத்தது போல், நானும் விருப்பமின்றியே இவனுக்கு என் மகளை மணம் முடித்தேன். இவனோ நற்செயல்களற்றவன்; தூய்மையற்றவன்; அகங்காரம் பிடித்தவன்; உலக மரியாதைகளை மதிக்காதவன். (13)

பூதங்களும் பிரேதங்களும் நிறைந்த பயங்கரமான மயானங்களில் அவைகளோடு சேர்ந்து ஆடிப்பாடித் திரிகிறான். பித்தனைப் போல் தலைவிரி கோலமாய் ஆடையின்றித் திகம்பரனாய் சுற்றுகிறான்; சிலசமயம் அழுகிறான்; சிலசமயம் சிரிக்கிறான்; கூத்தாடுகிறான். (14)

சிதையிலுள்ள அசுத்தமான சாம்பலை உடல் முழுக்கப் பூசிக் கொள்கிறான். பூதங்கள் அணியும் மண்டை ஓடுகளை மாலையாகவும், எலும்புகளை ஆபரணங்களாகவும் அணிகிறான். பெயரளவில்தான் இவன் சிவன் (மங்களமானவன்); உண்மையில் அசிவன் (மங்களமற்றவன்). இவன் பித்தன். ஆகவே, பித்தர்களே இவனுக்குப் பிடித்தமானவர்கள். தமோகுணம் நிறைந்த பூதங்கள், பிரேதங்கள், பிரமதகணங்கள் போன்றவர்களுக்கு இவன் தலைவனாம். (15)

ஆசார விதிகளைப் பின்பற்றாத, தீயஎண்ணம் படைத்த பிசாசுகளுக்குத் தலைவனான இவனுக்கு, பிரும்மதேவர் பரிந்துரையால் கற்பரசியான என் மகளைத் திருமணம் செய்து கொடுத்தேனே! அந்தோ பரிதாபம்! (16)

[குறிப்பு:— தக்ஷன், பரமசிவனை நிந்தித்ததாகவுள்ள 13 முதல் 16 வரை உள்ள சுலோகங்களின் உண்மைக் கருத்து—— இவனே பரப்பிரும்மாவாகையால் தனக்கென்று எந்தச் செயலுமற்றவன்; இவனைவிடத் தூய்மையானவன் இன்மையால், இவன் தூய்மையானவன்தானே; வேண்டியது—வேண்டாதது இலான். ஆகவே, ஆன்மாவே என்றிருப்பவன்; இவனிலும் மேம்பட்டவனும், ஒத்தார்—மிக்காரும் இன்மையால் உலகமரியாதைகளை விடுத்தவன்; நான்காம் வருணத்தவன்; சூத்ரன்; சோகத்தைப் போக்கடிப்பவன் (‘சோகம் த்ராவயதீதி சூத்ர:’); ஆன்மாவிலேயே கருத்துடைய ஆன்மநிஷ்டன்; வேதத்தைக் கற்பது போன்றதும், கர்மகாண்டத்தை உபதேசிப்பது போன்றதுமான அனைத்து நற்குணங்களுக்கும் கொள்கலனான பகவானுக்கு (சிவனுக்கு) மனிதனான என் மகள் எவ்வாறு பொருந்துவாள்? என்கிற வெட்கத்தினால் மனமின்றியேயானாலும், அவனது சேர்க்கை இணக்கம் கிடைக்கின்றதே, ‘அதுவன்றோ எனக்கு லாபம்’ என்று எண்ணி மணம் முடித்தேன். மயானங்களில் ஆடிப்பாடித் திரிகிறான் என்பதில் முனிவர்கள் உலகப் பற்றுக்களைப் பொசுக்கித் தள்ளுமிடம் மனமேயாகையால் அங்கு வசிப்பவன்; பித்தனைப் போல் பொய்யான உலகை மெய்யென எண்ணும் பித்தர்களும் இவனிடம் பித்து கொள்வதால், இவன் பித்தன்; அசிவன் — இவனைக் காட்டிலும் மங்களமானவன் எவருமிலர் என்பதால், அசிவன்; அமத்தன் — மதம் இல்லாதவர்களிடமும் அன்புள்ளவன்; பிரமதகணங்களின் தலைவன்; தமோகுணமுள்ளவர்களாயினும் பக்தர்களிடம் கொண்ட கருணையால், அவர்களது தோஷங்களைக் களைந்து காக்கிறான்; அவர்களும் தூய்மை பெறுகிறார்கள். ‘துர்ஹ்ருதே’ (தீய எண்ணம் படைத்த) தீயவனாயினும் அவனிடமும் கருணையுள்ளம் கொண்டவன். ஆக, பிரும்மதேவர் கூறியதாலும், பிரும்ம உபதேசம் பெற்றதாலும் வெட்கம், பயம் ஆகியவற்றை விடுத்து, தக்ஷன் நிந்தித்தது அனைத்தும், துதியாகவே ஆயிற்று என்பது கருத்து. இதை ‘நிந்தாஸ்துதி’ என்பர் புலவர்கள்.]

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தக்ஷன், பரமசிவனைப் பலவாறு நிந்தித்த போதும், அவர் அதற்குப் பிரதியாக எதுவும் செய்யவில்லை. எப்பொழுதும் போலவே சஞ்சலமற்று இருந்தார். இதனால் தக்ஷனது சினம் எல்லை மீறியது. அவன் கையில் தண்ணீர் ஏந்திச் சாபம் தரலானான்—— “இந்தப் பரமசிவன் தேவர்களிலேயே மிகவும் தாழ்ந்தவன். ஆகவே, இவன் இந்திரன், உபேந்திரன் ஆகிய தேவர்களுக்குச் சமமாக வேள்வியில் அவிர்பாகம் பெறமாட்டான்.” (17—18)

குருகுலத்திலகமே! அந்த வேள்விச்சாலையில் அமர்ந்திருந்த பெரியோர்கள் எல்லோரும் எவ்வளவோ தடுத்தும் கேட்காத தக்ஷன், சினத்தின் சிகரத்திலிருந்து பரமசிவனுக்குச் சாபமளித்துவிட்டுத் தன்னிருப்பிடம் சென்றான். (19)

பகவான் பரமசிவனுக்கு தக்ஷன் சாபம் தந்ததைக் கேட்ட சிவகணங்களின் தலைவரான நந்தியெம்பெருமான், கோபக்கனல் கண்களில் தெரிய, தக்ஷனுக்கும், அவன் பேசிய நிந்தனைகளை அனுமதித்த அந்தணர்களுக்கும் கொடூரமான சாபத்தை அளித்தார். (20)

“கேவலம் அழிந்துபோகும் இந்த மானிடச்சட்டை தாங்கிய தக்ஷன், பகைமை என்பதேயறியாத பகவான் பரமசிவனிடம் பகைமை கொண்டான். இவன் அறிவிலியாகவும், ஆன்மா வேறு, பரமான்மா வேறு என்கிற பேத ஞானம் கொண்டவனாகவும், அதனால் பரமார்த்த ஞானம் அற்றவனாகவும் ஆகட்டும். (21)

வேதங்களில் கர்மங்களைப் பற்றிப் புகழ்ச்சியாகக் கூறும் வாக்கியங்களை மட்டும் கேட்டு மதிமயங்கி, சிற்றின்பத்தில் ஆசை கொண்டு பொய்யான நெறிமுறைகள் கொண்ட இல்லற வாழ்க்கையில் மூழ்கிக் கர்மகாண்டத்தையே பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறான். (22)

இவனுடைய புத்தி உடலையும், அதனைச் சார்ந்தவைகளிலும் ஆன்மா என்கிற எண்ணம் உடையதாய் இருக்கிறது. அதனால், அவன் உண்மையான ஆன்ம தத்துவத்தை மறந்தான். இவன் விலங்குகளைப் போலவே பெண்ணாசை மிகுந்து, விரைவிலேயே தன் மனிதத்தலையை இழந்து ஆட்டின் தலையைப் பெறட்டும். (23)

அறிவிலியான இவன் பொய்யான கர்மங்களையே மெய்யான வித்தை என்று எண்ணுகிறான். அதாவது, கர்மங்களைச் செய்வது என்கிற அஞ்ஞானத்தை ஞானமென எண்ணுகிறான். பகவான் சங்கரனை அவமதித்த இவனும், இவனைச் சார்ந்தவர்களும் பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சம்சார சக்கரத்தில் விழுந்து தவிக்கட்டும். (24)

அர்த்தவாதங்களான சில வேதவாக்கியங்கள் என்னும் கொடிகள், அதனால் பெறலாகும் பயனைக் கூறும் புஷ்பங்களால் அழகாக உள்ளன. மனத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் வாசனை போன்றது அந்தக் கர்மங்களின் பயன்கள். அதனால், இவன் மனம் மிகவும் கலங்கியுள்ளது. பகவானது துரோகியான இவன் கர்மகாண்ட வலையிலேயே சிக்கித் தவிக்கட்டும். (25)

இவன் செய்த நிந்தனைகளை அனுமதித்த அந்தணர்கள் அத்தனை பேரும் உண்ண வேண்டியது எது? தள்ள வேண்டியது எது? என்னும் வேறுபாடின்றிக் கிடைத்ததை உண்டு, பிழைப்பிற்காகவே வேதாத்யயனம், தவம், விரதங்கள் ஆகியன கைக்கொண்டு, செல்வம், உடல், பொறிபுலன்கள் ஆகியவற்றின் இன்பத்தையே உண்மை இன்பமெனக் கொண்டு, அவற்றின் அடிமைகளாக, இவ்வுலகில் பிச்சையெடுத்து உண்பவர்களாகத் திரியட்டும்.” (26)

இவ்வாறு அந்தணர்கள் குலத்திற்கே சாபமளித்த நந்திகேசுவரரது சொல்லைக் கேட்ட பிருகு முனிவர், எவராலும் தவிர்க்க இயலாத பிரும்மதண்டத்தைப் போன்ற எதிர் சாபத்தை விடுத்தார். (27)

“சிவனடியார்களும், அவர்களது வழியைப் பின்பற்றுவோர்களும் வேதத்தில் கூறப்பட்ட அறநெறிகளுக்குப் பகைவர்களாய்க் கடமைகளைக் கைவிட்டு நாத்திகர்களாக ஆகட்டும். (28)

ஆசாரம் அற்றவர்களாக, அவர்கள் அறிவிலிகளாய் சடை தரித்து, சாம்பல் பூசி, எலும்பு மாலையணிந்து, கள்—சாராயமே தெய்வமெனக் கொண்டு, சிவதீட்சை ஏற்பார்களாக. (29)

மனிதர்களுக்கு, ‘இதைச் செய், இதைச் செய்யாதே’ எனக் கட்டுப்பாடு அமைக்கும் அணை போன்ற வேதத்தையும், அதனைப் போற்றிக் காக்கும் அந்தணர்களையும் நிந்தனை புரிந்ததால், நீங்கள் பாகண்டர்களாக (வெளிவேடதாரிகளாக)ப் போங்கள். (30)

இந்த வேதமார்க்கம் தொன்றுதொட்டு உலகிற்கு நன்மை பயக்கும் சன்மார்க்கம். சான்றோர்கள் கைக்கொண்டதும் இதுவே. இதன் மூலகாரணம் பகவான் மகாவிஷ்ணு. (31)

சான்றோர்கள் ஏற்ற தூய்மையான, என்றுமே அழியாது நிலைத்து நிற்கும் இந்த வேதநெறிகளை நீங்கள் அற்பமாகப் பேசியதால், பூதப்பிரேதங்களுக்குத் தலைவனான சிவனையே தெய்வமாக (பாஷண்டர்களாக — புற மத சமயக் கொள்கை உடையவர்களாக)க் கடவீர்.” (32)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பிருகு மகரிஷி எதிர் சாபமளித்ததைக் கண்ட பகவான் பரமசிவன், (இவ்வாறு ஒருவருக்கொருவர் சபித்துக் கொள்வதைக் கண்டு) சற்றே வருந்தியவர் போல, தன் பரிவாரங்களுடன் அங்கிருந்து வெளியேறினார். (33)

சிறந்த வில்லாளியான விதுரா! பிரஜாபதிகள், தாங்கள் ஆரம்பித்த ஆயிரம் வருடங்கள் தொடர்ந்து செய்யவேண்டியதும், நாராயணனையே தேவதையாகவுடையதுமான ஸத்ரவேள்வியை முடித்துக் கொண்டு, கங்கையும் யமுனையும் கூடுமிடமான பிரயாகை க்ஷேத்திரத்தில் அவபிருதஸ்நானம் செய்து, மனமகிழ்ச்சியோடு தங்கள் இருப்பிடம் அடைந்தனர். (34—35)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

மூன்றாவது அத்தியாயம் — தந்தையின் வேள்வியைக் காண விரும்பிய சதீதேவி, பரமனை வேண்டுதல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு மாமனாரான தக்ஷனுக்கும், மாப்பிள்ளையான பரமசிவனுக்குமிடையே பகைமை வெகுகாலம் நீடித்தது. (1)

பிரும்மதேவர், பிரஜாதிபதிகள் அனைவருக்கும் தலைவனாகத் தன் மகன் தக்ஷனுக்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்யவே, அவனது கர்வம் மேலும் தலைதூக்கியது. (2)

அந்த தக்ஷன் பரமசிவனையும் பிரும்மநிஷ்டர்களையும் அவமதித்து, வாஜபேயம் என்னும் வேள்வியைச் செய்து முடித்து, ‘பிருஹஸ்பதிஸவம்’ என்னும் சிறந்த யாகத்தைச் செய்ய ஆரம்பித்தான். (3)

அந்த வேள்வியில் பிரும்மரிஷிகள், தேவரிஷிகள், பித்ருக்கள், தேவர்கள் ஆகிய அனைவரும் அவரவர் பத்தினிகளுடன் மரியாதை செய்யப்பட்டனர். (4)

அப்பொழுது தக்ஷன் மகளான சதீதேவி, ஆகாய மார்க்கத்தில் தேவர்கள் பேசிக் கொண்டதிலிருந்து, தன் தந்தை செய்யும் வேள்வி மகோத்ஸவத்தைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்டாள். (5)

தன்னிருப்பிடமான கயிலைமலைக்குச் சமீபத்திலிருந்து நல்ல நல்ல பட்டாடைகள் உடுத்தி, கழுத்து நிறைய ஆபரணங்கள் அணிந்து, காதுகளில் அழகிய குண்டலங்கள் ஒளிர, கண்கள் இங்குமங்குமாகப் பார்க்க, தங்கள் தங்கள் கணவர்களுடன் விமானமேறிச் செல்லும் கந்தர்வப் பெண்களைக் கண்ட சதீதேவி, தானும் வேள்வி காண விரும்பி, பூதநாதரான தன் கணவர் பரமசிவனிடம் கூறலானாள். (6—7)

சதீதேவி கூறுகிறாள்—— “பரமேசுவரா! தங்கள் மாமனாரான தக்ஷப்பிரஜாபதி இப்பொழுது ஒரு யாகம் நடத்துகிறாராம். தேவர்களெல்லாம் அங்குதான் செல்கிறார்கள். தாங்கள் விரும்பினால் நாமும் செல்லலாமே! (8)

அந்த வேள்விக்குச் சுற்றத்தார் அனைவரையும் காண விரும்பி, என் சகோதரிகள் தங்கள் கணவர்களுடன் வருவார்கள். நானும் அவர்களைக் கண்டு, என் தந்தையளிக்கும் சீர்வரிசைகளைத் தங்களுடன் சேர்ந்து பெற விரும்புகிறேன். (9)

அங்கு தங்கள் கணவர்களால் கொண்டாடப்படும் எனது சகோதரிகளையும், எனது தாயாரின் சகோதரிகளையும், அனைத்திற்கும் மேலாக என்னிடம் மிகவும் பிரியம் கொண்ட என் தாயாரையும் காண வெகு நாட்களாகவே எனக்கோர் ஆசை இருந்தது. இறைவா! இது மட்டுமின்றி மகரிஷிகள் சிறந்த முறையில் நடத்தும் அந்த உயர்ந்த யாகத்தையும் காண விரும்புகிறேன். (10)

பிறப்பற்ற இறைவா! ஆச்சரியம் நிரம்பிய முக்குணவடிவான இந்தப் பிரபஞ்சம், தங்களது மாயையாலே தோற்றுவிக்கப்பட்டுத் தங்களாலேயே தங்களிடமே நிலைத்து விளங்குகிறது என்பது எனக்குத் தெரியும். இருப்பினும், நானும் ஒரு பெண்தானே? அதனால், உண்மை ஸ்வரூபத்தை முற்றிலுமாக அறியாத பேதை. கருணைக்குப் பாத்திரமானவளல்லவா? நான் பிறந்தகத்துக்குப் போக பேராவலுடன் இருக்கிறேன். (11)

பிறப்பற்றவரே! நீலகண்டரே! இதோ பாருங்கள், என் தந்தை தக்ஷனுக்கு உறவு முறையற்றவர்களும்கூட நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு, தங்கள் கணவர்களுடன் கூட்டம் கூட்டமாக அன்னப்பறவைகள் போன்று வெளுத்த அழகிய விமானங்களில் செல்கின்றனரே! அந்த விமானங்களால் ஆகாயம் என்ன அழகாகக் காட்சியளிக்கிறது, பாருங்கள்! (12)

தேவதேவரே! ‘தந்தை வீட்டில் ஒரு பெரிய விழா நடக்கிறது’ என்று ஒரு பெண் கேள்விப்பட்டால், அங்கு சென்று அதைக் கண்டுகளிக்க, அவள் ஆசை கொள்ளாமலிருப்பாளா? அவள் உடல்தான் அதைப் பொறுத்துக் கொள்ளுமா? உயிர் நண்பன், கணவன், ஆசிரியர், பெற்ற தந்தை ஆகியவர்கள் வீட்டிற்கு, அவர்களது அழைப்பின்றியே செல்லலாம் (என்பது சாஸ்திரம்) அல்லவா? (13)

ஆகவே, இறைவா! தயவு செய்யுங்கள். கருணைக்கடலான தாங்கள்தானே என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி வைக்க இயலும். பெரிய ஞானியாக இருப்பதாலன்றோ, தாங்கள் உங்கள் திருமேனியின் பாதியில் என்னை ஏற்றுக் கொண்டீர்கள். எனது இந்த வேண்டுகோளைக் கருணைகூர்ந்து, தாங்கள் நிறைவேற்றி வைக்கவேண்டும்.” (14)

ரிஷி (மைத்திரேயர்) கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தனது அன்பான மனைவி சதீதேவி வேண்டவே, அடியார்களிடம் கருணையுள்ளம் படைத்த பகவான் சங்கரன், பிரஜாபதிகளின் முன்னிலையில் சொல்லம்பு கொண்டு, தக்ஷன் கடுமையாகத் தன்னைத் தாக்கியதை மனத்தில் நினைத்து, சற்றே சிரித்தவண்ணம் பதில் கூறலானார். (15)

பகவான் கூறுகிறார்—— “மங்களரூபிணியே! உறவினர்கள் அழைக்காவிடினும், அவர்கள் வீட்டிற்குச் செல்லலாம் என்று நீ கூறியது உண்மைதான். ஆனால், அது எப்பொழுது? அவர்கள் ‘நான்’ என்கிற வலுவான அகங்காரத்தினாலும் கோபத்தினாலும் பிறர் குற்றம் காணாதவர்களாய் இருந்தால்தான். (16)

வித்யை, தவம், செல்வம், அழகிய உடல், இளமை, உயர்ந்த நற்குடிப்பிறப்பு என்னும் இந்த ஆறும் சான்றோர்களுக்கு ஆபரணங்கள். ஆனால், அவை தீயோர்களுக்குத் தீமையானது. ஏனெனில், இதனால் அவர்களுக்குச் செருக்குண்டாகிறது; எண்ணத்தில் மாசுபடுகிறது; அறிவு மழுங்குகிறது. ஆகவே, சான்றோர்களின் பெருமையை உணர்வதில்லை. (17)

தங்களைத் தேடிவந்தவர்களைத் தீய எண்ணத்துடன் புருவம் நெறித்துக் கோபமாகச் சந்தேகக் கண்களுடன் காணும் நிலையற்ற புத்தியுள்ளவர்கள் இல்லறத்திற்கு, ‘இவர்கள் நம் உறவினர்தானே’ என்று எண்ணி ஒருக்காலும் போகக்கூடாது. (18)

தேவி! வில்லம்பு கொண்டு அடித்த புண்ணைவிடச் சொல்லம்பினால் தோன்றும் புண் கொடிய வேதனை தரும். வில்லம்பினால் உடல் புண்பட்டாலும், சில சமயம் எப்படியோ அவனைத் தூக்கம் தழுவிக் கொள்ளும். ஆனால், சொல்லம்பினால் புண்பட்டவன் எப்போதும் அதை நினைத்துப் புழுங்கியவண்ணம் உறக்கமின்றித் தவிப்பான். (19)

புருவ அழகியே! தக்ஷனோ உயர்ந்த பதவியில் இருக்கிறான். அவனுடைய பெண்களில் நீ மிகவும் பிரியமானவள் என்பது உண்மைதான். எனக்கு உன்னைத் திருமணம் செய்து கொடுத்து விட்டேனே என நினைத்து, அவன் இப்போது வருந்துகிறான். ஆகவே, நீ அங்கு சென்றால், உன் தந்தையிடமிருந்து அன்பையோ, மரியாதையையோ பெறமாட்டாய். (20)

சான்றோர்கள் விரும்பாவிடினும் பேரும் புகழும் அவர்களைத் தேடி வந்தடைகின்றன. இதைக் கண்டு பொறாமையும் கோபமும் கொள்கிறான் கயவன். ஆகவே, சான்றோர்களின் புகழுக்கு மாசு கற்பிக்க எண்ணி, அவர்களை நிந்தனை புரிகிறான். பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை அசுரர்கள் பகைப்பது போல, என்னை (உன் தந்தை) தக்ஷன் பகைக்கிறான். (ஏனெனில், என்னுடைய நிலையை அவன் அடைய முடியாததே காரணம்.) (21)

அழகிய இமையுடையவளே! ‘பிரஜாபதிகள் நிறைந்த அவையில் என் தந்தைக்குத் தாங்கள் ஏன் எழுந்திருந்து மரியாதை செய்யவில்லை?’ என்று நீ கேட்கலாம். எதிர்கொண்டழைத்தல், வினயத்துடன் வணங்குதல் முதலிய மரியாதைகள் உலகியல் நடைமுறையில் உள்ளதுதான். உண்மையறிந்த ஞானிகள், இதை இன்னும் அழகாகச் செய்கின்றனர். அவர்கள் அனைவரது உள்ளத்தும் நிறைந்து விளங்கும் பகவானுக்குத்தான் மனத்தாலேயே மரியாதை செய்கின்றனரேயன்றி, இவ்வுடலே ‘நான்’ என்று எண்ணும் கயவர்களுக்கன்று. (22)

தெளிந்த உள்ளமே ‘வசுதேவன்’ என்று கூறப்படுகிறது. ஏனெனில், அங்குதான் பகவான் வாசுதேவன் எவ்வித மறைப்புமின்றித் தெளிவாக விளங்குகிறார். புலன்களுக்கெட்டாது அந்த சத்துவகுணத்தில் விளங்கும் பகவான் வாசுதேவனைத்தான் நான் மனத்தால் வழிபடுகிறேன். (23)

ஆகவே, அழகியவளே! அந்த தக்ஷன் உனது தந்தையேயானாலும், அவனையோ அவனைச் சார்ந்தவர்களையோ நீ சென்று பார்க்க வேண்டும் என்றுகூட நினைக்கக் கூடாது. ஏனெனில், அவன் பிரஜாபதிகளின் சபையில் ஒரு குற்றமும் அறியாத என்னைத் தகாத சொற்களால் அவமதித்தவன்; என்னிடம் பகைமை கொண்டவன். (24)

என் சொல்லைக் கேளாது நீ செல்வாயேயானால், உனக்கு அங்கு பெருமை கிடைக்காது (துன்பமே அடைவாய்). நல்ல நிலையில் உள்ளவனுக்குத் தன் உற்றார்—உறவினர் வாயிலாக அவமானம் நேருமானால், அதுவே அவனது திடீர் மரணத்திற்குக் காரணமாகும்.” (25)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நான்காவது அத்தியாயம் — சதீதேவி வேள்வி காணச் செல்லுதலும் தீக்குளித்தலும்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பகவான் சங்கரர் இவ்வாறு சொல்லி நிறுத்திக் கொண்டார். தன் மனைவி சதீதேவி பிறந்தகம் சென்றாலும் அல்லது போகாமல் இங்கேயே இருந்தாலும், அவள் உடல் அழிவு நிச்சயம் என்பதை பகவான் நிச்சயித்தார். உற்றார்—உறவினர்களைக் காணும் ஆவலில் வெளியே செல்வதும், ‘பகவான் பரமசிவன் கோபிப்பாரோ’ என்றெண்ணி உள்ளே வருவதுமாக, அவள் மனம் ஊசலாடியது. (1)

தன் சுற்றத்தாரைக் காணும் ஆசை தடைப்பட்டதால் மனம் வெதும்பினாள். அவர்களிடம் கொண்ட அன்பினால் கண்களில் நீர் பெருகியது, உடல் நடுங்கியது. தன்னிகரற்ற பகவான் பரமேசுவரனைக் கோபக்கனலால் எரிப்பவள்போல் பார்த்தாள். (2)

துயரத்தினாலும் கோபத்தினாலும் மனம் கலங்கிய சதீதேவி, பெண்மையின் காரணமாக அறிவிழந்து, சான்றோர்கள் கொண்டாடும் பகவான் பரமசிவனை (அன்பினால் தன் பாதி திருமேனியை அளித்தவராயிருப்பினும்) விட்டுவிட்டுப் பெருமூச்செறிந்து கொண்டு, தன் பிறந்தகம் சென்றாள். (3)

இவ்வாறு சதீதேவி, தனித்து விரைவாகச் செல்வதைக் கண்ட பரமசிவனது அணுக்கத் தொண்டர்களான மணிமான், மதன் முதலிய ஆயிரக்கணக்கான பார்ஷதர்கள் நந்தியெம்பெருமானை முன்னிட்டுக் கொண்டு, பயமின்றி அவளைப் பின்தொடர்ந்து சென்றனர். (4)

சதீதேவியை நந்தியெம்பெருமான் மேல் ஆரோகணிக்கச் செய்து, பெண்கிளிகள், பந்து, கண்ணாடி, தாமரைமலர், வெண்கொற்றக்குடை, சாமரம், பூமாலைகள் ஆகியவைகளை ஏந்தி, நாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட பேரி, சங்கு, புல்லாங்குழல் முதலியவற்றை முழக்கிக் கொண்டு சென்றனர். (5)

இவ்வாறு சதீதேவி தனது பணியாட்கள் புடை சூழ, தக்ஷனது வேள்விச் சாலையில் நுழைந்தாள். அங்கு நாற்புறமும் வேதகோஷம் எதிரொலித்தது. பிரும்மரிஷிகளும் தேவர்களும் கூடியிருந்தனர். வேள்விக்கு வேண்டிய மட்கலங்கள், மரத்தட்டுகள், இரும்பினால் செய்த தமனி (ஊதுகுழல்), இடுக்கிகள், தங்கத்தாலான அர்க்கிய கிண்ணங்கள், தருப்பைகளால் பின்னப்பட்ட ஆசனங்கள், மான் தோல் ஆசனங்கள் ஆகியவனைத்தும் அங்கு நிரம்பியிருந்தன. (6)

தன் வீட்டை நாடி வந்த தன் பெண்ணை, ‘வா’ என்று கூட அழைக்காமல் தக்ஷன் அவமதித்தான். அவனிடம் கொண்ட அச்சத்தால் வேள்விபுரியும் வேதியர்களும் அவளை வரவேற்கவில்லை. ஆனால், அவளது உடன்பிறந்தவர்களும் தாயும் அன்பினால் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பொங்க, அவளைக் கட்டித் தழுவி மகிழ்ந்தனர். (7)

தந்தையால் அவமானப்பட்ட சதீதேவி, தன் சகோதரிகளின் அன்புகனிந்த நலன் விசாரித்தலையும், தன் தாயார் மற்றும் சித்திகள் அளித்த சீர்வரிசைகளையும் ஆசனத்தையும்கூட ஏற்கவில்லை. (8)

வேள்வியில் பரமசிவனுக்கு அவிர்பாகம் அளிக்காமல் அவமானம் செய்வதைக் கண்டு, தகப்பனாரால் அவமரியாதையுண்ட பரதேவதையான சதீதேவி, கண்கள் சிவக்க மூவுலகங்களையும் எரிப்பாள் போலச் சினங்கொண்டாள். (9)

தேவியின் கோபத்தைக் கண்டு (தக்ஷனைக் கொல்ல) எழுந்திருந்த பூதகணங்களைத் தன் தேஜஸ்ஸினால் கையமர்த்தித் தடுத்து நிறுத்திய தேவி, கர்மநெறிகளில் தவறாது நின்று வேள்வி செய்கிறோம் எனச் செருக்கடைந்தவனான சிவத்துவேஷி தக்ஷனைக் கண்ட கோபத்தால் உதடு துடிக்க, வேள்விச் சாலையில் உள்ள அனைவரும் கேட்குமாறு கரகரத்த குரலில் உரக்கப் பேசலானாள். (10)

தேவி கூறுகிறாள்—— “தந்தையே! இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் பகவான் சங்கரரை விட உயர்ந்தவர்கள் யாருமேயில்லை. அவர், ஜீவராசிகள் அனைத்தினுள்ளும் ஆன்மாவாக விளங்குபவர்; சாரசரங்கள் அனைத்திலும் அன்பு கொண்டவர். அவருக்கு வேண்டியவரோ, வேண்டாதவரோ இல்லை. எங்கும் எதிலும் அவருக்குப் பகைமையில்லை; அனைத்திற்கும் காரணமானவர். அனைத்துமானவரும் அவரே. அவ்வாறான பகவானிடம் உன்னைத் தவிர யார்தான் பகைமை கொள்வர்? (11)

அந்தணரே! தங்களைப் போன்றவர்கள்தான் மற்றவர்களின் நற்குணங்களிலும் குற்றமே காண்பார்கள். ஆனால், சாது மகாத்மாக்கள் அவ்வாறில்லை. அவர்கள் பிறரது சிறிய நற்குணங்களையும் கூடப் பெரிதாக்கி மகிழ்வர். உண்மையில் அவர்கள்தானே சான்றோர்கள். அவ்வாறான சான்றோர்களிடமும் தாங்கள் குற்றம் காண்கிறீர்களே! அந்தோ பரிதாபம்! (12)

பிணமாகப் போகிற இவ்வுடலையே ஆன்மா எனக் கொண்டாடும் கயவன், பொறாமையினால் சான்றோர்களை நிந்திப்பது ஒன்றும் வியப்பில்லை. சான்றோர்கள் பொறுமைக்கடல். அவனது நிந்தனையைப் பொருட்படுத்துவதில்லை. ஆனால், இதைப் பொறுக்காத அவர்களது திருவடித்துகள்கள், அவனது கொஞ்சம் மீதியிருக்கும் புகழையும் அழித்துவிடும். சாதுக்களை நிந்தித்தல் போன்ற கடைநிலைச் செயல்கள் அந்த கயவனுக்குத்தான் அழகுசேர்க்கும். (அதாவது, அது அவனைப் பிறர் ஏளனத்திற்கு ஆளாக்கும்.) (13)

இரண்டே எழுத்துக்கள் கொண்ட ‘சிவ’ என்னும் திருநாமம் மிகமிக உயர்ந்தது. அதை ஒரே ஒருமுறை அறிந்தோ, அறியாமலோ சொல்லிவிட்டால், சொல்பவனுடைய பல பிறவிப் பாவங்கள் அனைத்தும் ஒரு நொடியில் தொலைந்து பரம மங்களங்களும் உண்டாகும். அந்தத் திருநாமத்தை உடைய பகவானிடம் நீ பகைமை பாராட்டுகிறாய்! அவர் மங்களமே உருவானவர். அவரது தூய்மையான புகழ் ஈடு இணையற்றது. அவரது கட்டளையை எதிர்க்கும் வல்லமையுடையார் யாருமிலர். ஆனால், அமங்களனான நீ இருக்கிறாயே! அந்தோ பரிதாபம்! (14)

பிரும்மானந்தம் என்னும் தேனைப் பருக விரும்பும் சான்றோர்களது மனமாகிற வண்டுகள், இவருடைய திருவடிகளை மொய்க்கின்றன. வேண்டுவார் வேண்டுவன அனைத்தையும் தருவது அத்திருவடி. அவரே, அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் உற்ற உறவினர்; அந்த பகவானிடம் தாங்கள் பகைமை கொள்கிறீர்களே! (15)

சிவன் (மங்களன்) என்ற பெயர் கொண்ட பரம மங்கள ரூபியான பரமசிவனை, அமங்களன் என்று உன்னைத் தவிர பிரும்மாதி தேவர்களும்கூடத் தெரிந்துகொள்ளவில்லை! இல்லையா? ஏனெனில், மயானத்தில் விழுந்து கிடக்கும் பூமாலைகள், அந்த பிணச்சாம்பல், மண்டை ஓடு — இவற்றை அணிந்து சடைவிரி கோலமாகப் பூதங்களுடன் நர்த்தனமாடும் பரமசிவனது திருவடித் துகள்களை (புழுதியை)ப் பிரும்மா முதலிய தேவர்கள், தங்கள் தலைகளில் தரிக்கிறார்கள். (16)

[கருத்து:— உன்னைத் தவிர மற்ற அனைத்து தேவர்களும் அவரை ‘சிவன்’ (பரம மங்களமானவர்) என்று கூறுகிறார்கள். நீ ஒருவன் மட்டும்தான் அவரை அமங்களன் என்கிறாய்.]

தர்மரட்சகரான பகவானை அறநெறியறியாத அறிவிலி ஒருவன் நிந்திப்பானேயாகில், அவனைத் தடுத்து நிறுத்தித் தண்டிக்கத் திறனற்றவன், காதுகளைப் பொத்திக் கொண்டு அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்து சென்றுவிட வேண்டும். அவனைத் தண்டிக்கும் திறனுடையவனோ, கயவனான அவனது நாக்கை வெளியே இழுத்து அறுத்துவிடவேண்டும். இதன் காரணமாகத் தன் உயிரை விடவேண்டி வந்தாலும் சரி, அதைச் செய்தாக வேண்டும். இதுதானே உண்மையான அறநெறி. (17)

நீங்கள் நீலகண்டனான பகவானை நிந்தனை புரிகிறீர்கள். ஆகையால், உங்களால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட இந்த உடலை நான் இனிமேலும் வைத்துக்கொள்ள விரும்பவில்லை. உடலுக்கு ஒத்துக்கொள்ளாத உணவை ஒருவன் தவறுதலாகச் சாப்பிட்டுவிட்டால், வாந்தி எடுத்தாவது அதை வெளியே தள்ளிவிட வேண்டும். இல்லையெனில், அது உடலுக்குத் தீமையே தரும் என்பது பெரியோர்கள் கருத்து. (18)

ஆன்மாவைப் பற்றிய உண்மையுணர்ந்து, அதிலேயே மனம் லயித்து மகிழும் முனிவர்களது அறிவு (செய்—செய்யாதே என்ற) விதி—நிஷேத ரூபங்களில் வேதங்களில் கூறிய கர்ம காண்டத்தைப் பின்பற்றிச் செல்லாது. தேவர்களின் நடவடிக்கை ஆகாயத்தில்; மனிதர்களோ பூமியில். தேவர்கள் பூமியிலோ, மனிதர்கள் விண்ணிலோ இருக்க இயலாது. அதுபோல் ஞானியின் நடைமுறையும், அஞ்ஞானியின் நடைமுறையும் ஒன்றுபோல் இருக்காது. ஆகவே, மனிதன் தனக்கிட்ட அறநெறிகளிலே நின்று, தன் கடமைகளைச் செய்வதுதான் முறை. மற்றவர்களது நடவடிக்கைகளைக் குறை கூறக் கூடாது. (19)

வேள்வி முதலிய கர்மங்கள் செய்வது மற்றும் பிராணாயாமம்—புலனின்பம் வெறுத்தல் ஆகிய இரண்டும் வேதத்தில் கூறப்பட்டதுதான். ஒன்று இவ்வுலக வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டவனுக்கு. மற்றது உலகவாழ்வை வெறுத்தவனுக்கு. முதலாவது பிரவிருத்தி தர்மம்; மற்றது நிவிருத்தி தர்மம். ஒன்றுக்கொன்று மாறுபட்ட இவ்விரண்டும் ஒரே சமயத்தில் ஒருவனிடமே இருக்க முடியாதல்லவா? இவ்விரண்டும் மானிடர்களுக்கான நடைமுறை. பகவான் சங்கரரோ நிர்குண பிரும்ம வடிவானவர். அவருக்கு இவ்விரண்டில் எது ஒன்றையும் செய்யவேண்டிய நியதியில்லை. இவையனைத்தையும் கடந்து நிற்பவர் அவர். (20)

தந்தையே! எங்களைப் போன்ற பக்தர்கள் அடையும் பதவி (ஸ்தானம்) உங்களுக்குக் கிடைக்காது. உங்களைப் போன்று வேள்விகளே கதி என்றிருப்பவர், பயனைப் பெற்று இருள்வழியான தட்சிணாயன மார்க்கத்தில் செல்பவர். நாங்கள் அனுபவிக்கும் பதவி எந்தக் காரண—காரியத்தால் கிடைக்கிறது என்று கூற இயலாது. வருணாசிரம நிலைகடந்த துறவிகளால் மட்டுமே அது அனுபவிக்கத்தக்கது. [கர்ம மார்க்கத்தில் இருப்பவனும், பக்தி மார்க்கத்தில் இருப்பவனும் எதிரெதிர் அணியினர்கள். கர்ம மார்க்கத்தில் இருப்பவன் அதன் பயனை அனுபவிக்க தட்சிணாயன (தெற்கு) மார்க்கத்தில் செல்கிறான். பக்தி செய்பவன் பகவத் ஸ்மரணையால் கிடைக்கும் ஆனந்தத்தை அனுபவித்துக் கொண்டு (வடக்கு) உத்தராயண மார்க்கத்தில் செல்கிறான்.] (21)

நீங்கள், பகவான் பரமசிவனிடம் தவறு புரிந்தவர். ஆகவே, உங்களால் உண்டுபண்ணப்பட்ட நிந்திக்கத்தக்க இந்த உடலால் எனக்கு ஆகவேண்டியது எதுவுமில்லை. உங்களைப் போன்ற தீயோனது சேர்க்கையால் கிடைத்த இந்த உடலைக் கண்டு எனக்கே வெட்கமாய் இருக்கிறது. சான்றோர்களுக்குத் தவறு புரிந்தவனிடமிருந்து பெற்ற இவ்வுடலைச் சுட்டெரிக்க வேண்டும். (22)

பகவான் பரமேசுவரன், சிலசமயம் என்னை ‘தாக்ஷாயணீ’ என்று அழைப்பார். அப்போது நான் வேடிக்கையாகப் புன்னகை பூத்து நிற்பேன். ஆனால், சிவ துவேஷியான உனது சம்பந்தத்தால் பெற்ற தாக்ஷாயணீ என்ற பெயரால் இனி அவர் அழைத்தால், நான் வெட்கித் தலைகுனிந்து வருந்த வேண்டியதுதான். அவ்வாறு அவர் அழைத்து, நான் வருந்துவதற்கு முன் உன்னால் பெற்ற பிணத்திற்கொப்பான இவ்வுடலை விட்டொழிக்கப் போகிறேன்.” (23)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— காமம், கோபம் முதலிய உட்பகைவர்களை வெற்றிகொண்ட விதுரரே! வேள்விச்சாலையில் இவ்விதம் தக்ஷனிடம் கூறிய சதீதேவி மஞ்சள் ஆடையணிந்து, மௌனம் மேற்கொண்டு, ஆசமனம் செய்து, இருகண்களையும் மூடி வடக்கு நோக்கி யோகாசனத்தில் அமர்ந்தாள். (24)

உடலை வறுத்தாத ஆசனத்தில் அமர்ந்து கொண்ட சதீதேவி பிராணன், அபானன் என்ற இரு வாயுக்களையும் நாபி சக்கரத்தில் சமமாக நிற்கச் செய்து, உதானன் என்ற வாயுவை நாபி சக்கரத்திலிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மேலே கொண்டு சென்று, புத்தியோடு சேர்த்து இதயச்சக்கரத்தில் நிறுத்தினாள். பின், அந்த உதான வாயுவைக் கழுத்து வழியாகப் புருவங்களின் மத்தியில் கொண்டு வந்து நிறுத்தினாள். (25)

இவ்வாறு மனவுறுதி பூண்ட சதீதேவி, மகான்களால் கொண்டாடப்படும் பகவான் மகாதேவனால் அடிக்கடி அன்புடன் தன் மடிமீது ஏற்றி வைத்து லாலனை செய்யப்பட்ட தன் உடலை, தக்ஷன் மீது கொண்ட கோபத்தால் விடத்துணிந்து, தீவிரமான தியானயோகத்தால் தன் உடல் முழுவதும் காற்றையும் யோகத்தீயையும் நிறைத்துக் கொண்டாள். (26)

அனைத்து உலகங்களுக்கும் நாதனான தன் பதி பரமசிவனது திருவடித்தாமரைகளின் மகரந்தத்தேனையே மனத்தில் நினைத்தவளாய் உலகத்தையே மறந்தாள். திருவடிகளைத் தவிர வேறெதையும் நினைத்தாளில்லை. இதனால், அவள் தூய்மைக்கும் தூய்மையானாள். தான், தக்ஷனின் மகள் என்கிற அபிமானம் நீங்கியவளானாள். இப்பொழுது அவளது திருமேனி முழுவதும் யோகத்தீ சூழ்ந்தது. (27)

அப்பொழுது அங்கு வந்திருந்த தேவர்கள் முதலியோர் சதீதேவி, தன்னுடலைத் தீக்கிரையாக்குவது கண்டு வியந்து ‘ஹா ஹா’ என்று கூக்குரலிட்டனர். பயங்கரமான அக்கூக்குரல் ஆகாயம், பூமி எங்கும் பரவியது. ‘அந்தோ! தக்ஷனது தகாத செயலினால் தேவாதிதேவரான பகவான் பரமசிவனது அன்பு மனைவி சதீதேவி, தன் பிராணனையே விடுத்தாளே’ என்னும் பேச்சே எங்கும் கேட்கலாயிற்று. (28)

அனைத்து சராசர ஜீவராசிகளும் தக்ஷனது சந்ததியே. அப்படியிருக்க, இவன் செய்த கொடுமையைப் பாருங்கள். சதீதேவி இவனது மகள்; மரியாதைக்குரியவள். இருந்தும் அவன் செய்த அவமரியாதையால், மானமே பெரிதென நினைக்கும் சதீதேவி, அவன் கண்ணெதிரிலேயே உயிரை நீத்தாள்! (29)

உண்மையில் இவன் நெஞ்சழுத்தக்காரன்; பிராமணத் துவேஷி. இவனது அவமரியாதையால் உயிரைவிடத் துணிந்தபோதும், தன் மகளான சதீதேவியை இவன் தடுத்து நிறுத்தவில்லையே! இதனால், இவ்வுலகில் இவனது புகழ் அழியப் போகிறது; பழியைத்தான் சுமக்கப் போகிறான்; இகழ்ச்சிக்கு ஆளாகப் போகிறான். (30)

வேள்விச் சாலையிலிருந்த மக்கள் இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, சதீதேவி அற்புதமான தன் பிராணனை விடுவதைக் கண்ட சிவகணங்கள், தக்ஷனைக் கொல்ல ஆயுதங்களைக் கையிலேந்தி எழுந்தனர். (31)

இவ்வாறு எழுந்து வருகின்ற அவர்களது வேகத்தைக் கண்ட பிருகுரிஷி, வேள்வியைக் கெடுப்பவர்களைக் கொல்லும்பொருட்டு, அதற்கான மந்திரங்களைக் கூறி, தட்சிணாக்னியில் (யாகவேதியில் தென்புறமுள்ள அக்னியில்) ஹோமம் செய்தார். (32)

இவ்வாறு அத்வர்யுவான பிருகு முனிவர் ஹோமம் செய்தபோது, அந்த வேள்விக் குண்டத்திலிருந்து ‘ருபுக்கள்’ என்ற வலிமைமிக்க தேவதைகள் ஆயிரக்கணக்கில் எழுந்தனர். தங்கள் தவவலிமையால் சந்திரலோகம் சென்று ஸோமபானம் செய்தவர்கள் இவர்கள். (33)

பிரும்மதேஜஸ்ஸால் ஜ்வலிக்கும் அந்த ருபுக்கள் கையில் கொள்ளிக்கட்டைகளை ஏந்தி எதிர்க்கவே, பிரமத கணங்கள் யட்சர்களோடு நாற்புறமும் சிதறியோடினர். (34)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — வீரபத்திரன் தக்ஷனது வேள்வியை அழித்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— தக்ஷன் அவமதித்ததால் சதீதேவி தன்னுயிரை மாய்த்துக் கொண்டதையும், அந்த வேள்வியில் தோன்றிய ருபுக்கள் என்ற தேவர்களால் பிரமதகணங்கள் விரட்டப்பட்டதையும் நாரதர் மூலம் அறிந்த பரமேசுவரன் எல்லையற்ற கோபமடைந்தார். (1)

உடனே, அவர் கோபத்தால் உதடுகளைக் கடித்துக் கொண்டு, மின்னல் மற்றும் அக்னியின் ஜ்வாலை போன்று ஒளிரும் தன் சடைக்கற்றையிலிருந்து ஒரு சடையைப் பிடுங்கியெடுத்துப் பயங்கரமாக அட்டகாசம் செய்து கொண்டு எழுந்திருந்து, அதைத் தரையில் ஓங்கியடித்தார். (2)

உடனே அதிலிருந்து மேகம்போல் கறுத்தத் திருமேனி, சூரியன் போல் ஒளிரும் மூன்று கண்கள், கொழுந்துவிட்டெரியும் தீப்பிழம்பு போன்ற தலைகேசங்கள், பயங்கரமான பற்கள், மண்டையோட்டு மாலை, ஆயிரம் கைகளிலும் பலவிதமான ஆயுதங்கள் ஏந்தியவண்ணம் வானளாவிய திருமேனியுடன் வீரபத்திரன் தோன்றினார்! (3)

அவ்வாறு தோன்றிய அந்த வீரபத்திரன், இரு கைகளையும் கூப்பியவண்ணம் பூதநாதரான பகவான் பரமேசுவரனை (வணங்கி), ‘நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்று உத்தரவிடுங்கள், செய்து முடிக்கிறேன்’ என வேண்டவே, அவரும் ‘போர்த்திறன் கொண்ட ஹே ருத்ரனே! நீ என்னுடைய அம்சம்தான். என் பிரமதகணங்களுக்குத் தலைவனாக இருந்து, தக்ஷனையும் அவனது வேள்வியையும் அழித்துவா’ என்று கூறினார். (4)

விதுரரே! பரமசிவன் சினங்கொண்டு இவ்வாறு கட்டளையிடவே, வீரபத்திரன் தேவதேவரான ஈசுவரனை வலம் வந்து வணங்கி அங்கிருந்து புறப்பட்டார். அப்பொழுது வீரபத்திரன் தனக்கு வலிமையிருப்பதை உணர்ந்து, ‘இவ்வுலகில் என்னை எதிர்ப்பவன் யார் உளன்? எந்த வீரனது வலிமையையும் தாங்கும் திறன் எனக்குள்ளதே’ என்று எண்ணினார். (5)

மிகவும் ஆர்ப்பரிக்கும் ருத்ரகணங்கள் சூழ, உலகங்களை அழித்தொழிக்கும் யமனையும் அழிக்கும் திறன் கொண்ட முத்தலைச்சூலத்தைக் கையிலேந்தி, காலில் உள்ள வீரக்கழல் மணிகள் ஒலிக்க, பயங்கரமாகக் கர்ஜித்துக் கொண்டு (வேள்விச்சாலையை நோக்கி) ஓடினார். (6)

அப்போது வேள்விச் சாலையிலிருந்த ரித்விக்குகள், வேள்வி செய்யும் தக்ஷன், அங்கு கூடியிருந்த அந்தணர்கள், அவர்களது மனைவிமார்கள் ஆகிய அனைவரும் வடக்கு திசையில் கிளம்பியெழும் புழுதியைக் கண்டு, ‘இது என்ன ஒரே இருள். இந்தப் புழுதி வெள்ளம் எங்கிருந்து கிளம்பியது?’ என்ற சிந்தையிலாழ்ந்தனர். (7)

புயற்காற்றோ வீசவில்லை. தீயோர்களைக் கடுமையாகத் தண்டிக்கும் பிராசீனபர்ஹிஸ் அரசனாக இருக்கிறான். அதனால் திருடர்கள் பயமுமில்லை. பசுக்கள் மேய்ச்சலிலிருந்து திரும்பும் வேளையும் இல்லை. பின் எப்படி இந்தப் புழுதி? ஒருவேளை உலகத்தை அழிக்கும் பிரளயம்தான் தோன்றப் போகிறதா, என்ன? (என்று சிந்தித்தனர்.) (8)

(எல்லாமறிந்த ஆண்கள் இவ்வாறு கற்பனைகள் செய்து கொண்டிருந்தபோது, ஏதுமறியாத பெண்கள் உண்மையை உணர்ந்தனர்.) தக்ஷனுடைய மனைவி பிரஸூதி முதலிய பெண்கள் நெஞ்சம் படபடக்க, ‘அந்தோ! இது தக்ஷன் செய்த பாவத்தின் விளைவுதான். பிரஜாபதியான அவர் தன் மற்ற பெண்களுக்கெதிரே ஒரு குற்றமுமறியாத தன் பெண் சதீதேவியை அவமதித்தாரல்லவா? அந்த பாவம்தான்’ என்று கூறிக் கவலை கொண்டனர். (9)

(ஒருவேளை அனைத்தையும் ஸம்ஹரிக்கும் பகவான் ருத்ரனை அவமதித்ததன் விளைவாக இருக்குமோ?) பிரளய காலத்தில் தன் சடைக்கற்றைகள் நாற்றிசைகளிலும் விரிந்து நெளிய, ஆயுதங்களேந்திய தன் கரங்களைக் கொடிகள் போல் விரித்துத் தாண்டவமாடும் போது, அவரது முத்தலைச்சூலத்தின் நுனியில் எட்டு திக்குகளிலும் உள்ள யானைகள் குத்தப்பட்டு வருந்துகின்றன. இடியிடிப்பது போன்ற அவரது கர்ஜனையால் எண்டிசைகளும் சிதறுகின்றன. (10)

அப்பொழுது அவரது தேஜஸை எவராலும் தாங்க முடியாத கோபக்கனல் வீசுகிறது. புருவநெறிப்பைக் கண்டால் அணுக அஞ்சும் தோற்றம். பயங்கரமான தெற்றிப்பற்களைக் கண்டு நட்சத்திரங்களின் ஒளி மறைகின்றது. இவ்வாறு கோபங்கொண்ட ஈசுவரனை மேன்மேலும் கோபங்கொள்ளச் செய்பவர் பிரும்மதேவனாகவே இருப்பினும், அவருக்கு நன்மையா உண்டாகும்? நிச்சயமாக உண்டாகாது. (11)

இவ்வாறு அங்குள்ள மக்கள் பயத்தால் கண்கள் கலங்க பேசிக் கொள்வதைக் கேட்டு, மிகவும் தைரியசாலியான தக்ஷனுக்கும் பயத்தைக் கொடுக்கும் பல்வகை தீயநிமித்தங்கள் மண்ணிலும் விண்ணிலும் நாற்றிசைகளிலும் தோன்றின. (12)

விதுரரே! இதற்குள் அங்கு ஓடிவந்த ருத்ர கணங்கள் வேள்விச் சாலையை நாற்புறங்களிலும் சூழ்ந்து கொண்டனர். அவர்கள் கைகளில் பலவிதமான ஆயுதங்கள் தாங்கியிருந்தனர். சிலர் குள்ளர்கள். மஞ்சள் நிறத்தவர் சிலர். சாம்பல் நிறத்தவர் சிலர். சிலர் முதலைபோல் வயிறும் வாயும் படைத்தவர்கள். (13)

சிலர் கிழக்கு மேற்காகப் போடப்பட்டிருந்த தூலங்களை முறித்தனர். வேள்விச் சாலையில் இது ‘ப்ராகவம்சம்’ என்கிற இடம். சிலர் மேற்குப்புறமுள்ள பத்னிசாலையை அழித்தனர். சிலர் வேள்விச்சாலையின் முன்புள்ள சபா மண்டபத்தையும், வேறு சிலர் ஆக்னீத்ர சாலையையும், யஜமானனது அறையையும், போஜனசாலை—பாகசாலைகளையும் அழித்தனர். (14)

சிலர் வேள்விக்குண்டங்களையும், வேள்விக்கான பாத்திரங்களையும் உடைத்தெறிந்தனர். வேள்வித்தீயை அழித்தனர். வேள்விக் குண்டங்களில் சிறுநீர் கழித்தனர். சிலர் வேதிகையைச் சுற்றியுள்ள மேகலை என்கிற நூல்களை அறுத்தனர். (15)

சிலர் அங்குள்ள முனிவர்களைத் துன்புறுத்தினர். சிலர் அங்குள்ள பெண்களை பயமுறுத்தினர். சிலரோ, பயந்தோடும் தேவர்களைப் பிடித்துக் கொண்டனர். (16)

மணிமான், பிருகு மகரிஷியைப் பிடித்துக் கட்டினார். வீரபத்திரன் தக்ஷனையும், சண்டீசர் பூஷாவையும், நந்திகேசர் பகனையும் பிடித்துக் கொண்டனர். (17)

கற்களால் பிரமதகணங்கள் அடிப்பது கண்ட ரித்விக்குகளும், ஸதஸில் இருந்த பெரியோர்களும் தேவர்களும்கூட நாற்புறமும் சிதறியோடினர். (18)

முன்பு பிரஜாபதிகளின் சபையில் மீசை துடிக்கச் சிரித்து, பரமசிவனைக் கேலி செய்தவர் பிருகு முனிவர். இப்பொழுது ஸ்ருவம் என்னும் ஹோமக் கரண்டியைக் கையிலேந்தி ஹோமம் செய்துகொண்டிருக்கும் அவரது மீசையை வீரபத்திரன் பிய்த்தெறிந்தார். (19)

நடுச்சபையில் தக்ஷன் பரமசிவனை இகழ்ந்து பேசியபோது, பகன் தன் கண்களினால் ஜாடை காட்டி, அவனை ஊக்குவித்தான். வீரபத்திரன், அந்த பகனைப் பூமியில் தள்ளி, கோபத்தோடு அவனது இருகண்களையும் பிடுங்கியெறிந்தார். (20)

தக்ஷன் பரமசிவனை நிந்தித்தபோது பூஷா என்பவன் பற்கள் வெளியே தெரியச் சிரித்தான். ஆகவே, இப்போது வீரபத்திரன், அவனது பற்களைப் பிடுங்கி எறிந்தார். அனிருத்தனுடைய திருமணத்தில் பலராமர் பகடையாடும் போது, கலிங்க மன்னன் சிரிக்கவே, கோபங்கொண்ட பலராமர் அவனது பற்களைப் பிடுங்கியெறிந்தது போலிருந்தது, இது. (21)

பின்பு முக்கண்ணரான வீரபத்திரன், (தக்ஷனைக் கீழே தள்ளி,) அவனது மார்பில் ஏறி நின்று, கூரிய வாளால் அவனது தலையை அறுக்க முயன்றும் இயலவில்லை. (22)

எவ்விதமான அஸ்திர—சஸ்திரங்களாலும் தக்ஷனுடைய தோள் வெட்டமுடியாதது கண்ட வீரபத்திரன், மிகுந்த வியப்புடன் சிந்திக்கலானார். (23)

பின், வேள்விச்சாலையில் வேள்விக்கான பசுவை வதம் செய்யும் முறையைக் கைக்கொண்டு, யஜமானனான தக்ஷனையே வேள்விப் பசுவாக்கி, அவனது தலையை உடலிலிருந்து தனிப்படுத்தினார். (24)

வீரபத்திரனுடைய இச்செயலைக் கண்டு பூதங்கள், பிரேதங்கள், பிசாசுகள் ஆகிய கணங்கள் ‘ஆகா! ஆகா!’ என்று கொண்டாடின. தக்ஷனைச் சேர்ந்தவர்கள் ‘ஹா ஹா’ என்று கதறினர். (25)

கோபங்கொண்ட வீரபத்திரன் தக்ஷனது தலையைத் தட்சிணாக்னியில் ஹோமம் செய்து, வேள்விச்சாலையைத் தீக்கிரையாக்கிக் கயிலைமலை சென்றார். (26)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஆறாவது அத்தியாயம் — பிரும்மாதி தேவர்கள் கயிலை சென்று பரமசிவனைத் துதித்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— ருத்ரகணங்கள் வேள்விச் சாலையிலுள்ள தேவர்களையும் மற்றவர்களையும் வென்று, சூலம், பட்டிசம், வாள், கதை, உலக்கை, குண்டாந்தடி முதலியவைகளால் அவர்களது உடலைச் சின்னாபின்னமாக்கியது கண்டு, அதனால் பயந்த தேவர்கள், புரோகிதர்கள் ஆகிய அனைவரும் பிரும்மதேவரிடம் சென்று வணங்கி நடந்ததை விளக்கினார்கள். (1—2)

தாமரை மலரில் தோன்றிய பிரும்மதேவரும், சர்வ பிரபஞ்சங்களின் உயிரான ஸ்ரீமந்நாராயணனும் இத்தகைய நிகழ்ச்சியை முன்பே எதிர்பார்த்திருந்ததால், தக்ஷனுடைய வேள்விக்கு அவர்கள் செல்லவில்லை. (3)

தேவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட பிரும்மதேவர் அவர்களை நோக்கி, “தேவர்களே! வலிமைமிக்க ஒருவன் தனக்கு எதிரானவனுக்குத் தீமை உண்டாகட்டும் என்று எண்ணுவானேயானால், அதற்குமாறாக, அப்படி எண்ணுகிற அவனுக்கே தீமைகள் உண்டாகும். (4)

(சொல்லப் போனால்) முறைப்படி வேள்விகளில் அவிர்பாகம் பெறவேண்டிய ஈசுவரன் பரமசிவனுக்கு, அவரது பாகத்தைத் தந்திடாமல் பெரும் தவறு இழைத்துவிட்டீர்கள். அவரோ எளிதில் அருள்புரியும் வள்ளல். ஆகவே, தூய்மையான மனத்துடன் அவரது திருவடித் தாமரைகளைப் பற்றிக் கொண்டு மன்னிப்புக் கோருங்கள். (5)

நீங்கள் தொடங்கிய வேள்வி சரிவர முற்றுப் பெற வேண்டுமேயானால், உடனே சென்று பரமசிவனிடம் மன்னிப்பு வேண்டுங்கள். ஏற்கனவே அவர், தக்ஷனுடைய சொல்லம்புகளால் புண்பட்டவர். இப்போது தன் அன்பு மனைவியையும் இழந்தவர். ஆகவே, அவர் கோபம் கொள்வாரேயாகில், அனைத்து உலகங்களும் உலக பாலகர்களும் அழிவது உறுதி. (6)

ஈசுவரன் சங்கரனது பலம், பராக்கிரமம் ஆகியவற்றின் அளவையும், உண்மை நிலையையும் நானோ, இந்திரனோ, நீங்களோ, மற்றுமுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளோ, முனிவர்களோ கூட அறியமாட்டார்கள். இந்த நிலையில் அவரை அமைதிப்படுத்துவதான உபாயத்தை, எவர் (தனித்துச்) செய்ய இயலும்? (அவர் திருவடிகளில் தஞ்சம் புகுவதைத் தவிர, வேறு ஓர் உபாயம் இல்லை.)” (7)

இவ்வாறு தேவர்களுக்குக் கட்டளையிட்ட பிரும்மதேவர், தேவர்கள், பிரஜாபதிகள், பித்ருக்கள் சூழ, முப்புரமெரித்த பகவான் பரமேசுவரனுக்குப் பிரியமான வாஸஸ்தானமான கயிலைமலை என்னும் உயர்ந்த மலையை அடைந்தார். (8)

அந்தக் கயிலைமலையானது மூலிகைகள், தவம், மந்திரம், யோகம் முதலிய உபாயங்களால் சித்தி பெற்ற மற்றும் பிறவியிலேயே சித்தி பெற்ற தேவர்கள் நித்தியவாஸம் செய்வது. மேலும், கின்னரர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரப் பெண்டிர் நிறைந்தது. (9)

பல வர்ணமுள்ள தாதுக்கள் நிறைந்து மணிமயமான ஒளிகொண்ட கொடுமுடியுடையது. பற்பலவிதமான மரங்கள், செடி—கொடிகள், புதர்கள் மண்டியது. அங்கு காட்டு விலங்குகள் கூட்டம் கூட்டமாகச் சஞ்சரிக்கும். (10)

பளிங்கு போன்ற நீரோடைகளும் அருவிகளும் கொண்டது. உயர்ந்த கொடுமுடிகளும் குகைகளும் தாழ்வரைகளும் நிரம்ப இருப்பதால், அது சித்தர்களும் அவர்களது மனைவிமார்களும் விளையாடி மகிழ விளையாட்டுத் தோட்டமாக விளங்குகிறது. (11)

மயில்கள் ‘கே, கா’ என்று அகவும் சத்தமும், தேனுண்டு மதம் கொண்ட வண்டுகளது ரீங்காரமும், குயில்களின் ‘கூக்கூ’ என்கிற பஞ்சமஸ்வர நாதமும் மற்றும் பல்வேறு பறவைகளின் ‘கல கல’ சத்தமும் எங்கும் எதிரொலிக்கும். (12)

அங்குள்ள கற்பகத்தருக்களின் கிளைகள் அசைவதைக் கண்டால், பறவைக் கூட்டங்களைத் தன்னருகில் ‘வா வா’ என்று அழைப்பது போன்றிருக்கும். அங்கு யானைகள் இங்குமங்கும் செல்வதைக் கண்டால், ‘கயிலைமலைதான் நடந்து செல்கிறதோ?’ எனத் தோன்றும். நீரருவிகள் இடும் சத்தம், கயிலையே பேசுவது போலிருக்கும். (13)

மந்தாரம், பாரிஜாதம், ஸரவம் (PINE), தமாலம், தேக்கு, பனை, கோவிதாரம், அசனம், மருதம், மா, கதம்பம், வேம்பு, நாகம், புன்னாகம், சம்பகம், பாடலம், அசோகம், மகிழம், குந்தம், மருதோன்றி முதலிய மரங்கள், நூறு இதழ்கள் கொண்ட பொற்றாமரைகள், ஏலக்காய், மாலதிக் கொடிகள், குடை மல்லிகை, மல்லிகை, பிச்சி ஆகியவைகளால் அதன் அழகு மேலும் பெருகி நிற்கிறது. (14—16)

பலா மரங்கள், அத்தி, அரசு, ஆல், குக்குலம் (சாம்பிராணி), பூவரசு, மருந்துகளாகப் பயனாகும் மரங்கள், வாழை, பாக்கு, கமுகு, நாவல், பேரீச்சை, ஆம்ராதகம் என்னும் ஒட்டு மாமரம், மாமரம், பிரியாலம், மதுகம், இலந்தை முதலிய பலவித மரங்களாலும், மூங்கில், குழல் மூங்கில் முதலிய மரங்களாலும், அந்த கைலாச பர்வதம் அழகுறக் காட்சியளித்தது! (17—18)

அங்குள்ள தடாகங்களில் குமுத மலர்கள், நீலோத்பல மலர்கள், கல்ஹார மலர்கள், தாமரை மலர்கள் (சதபத்ரம்) முதலியன மலர்ந்து காண்கின்றன. இதைக் கண்டு மகிழ்ந்து, இரைச்சலிடும் பறவைகளின் கூட்டம் ஆகியவற்றால் மேலும் அழகுற விளங்குகிறது. (19)

அந்த மலையில் மான்கள், வானரங்கள், காட்டுப் பன்றிகள், சிங்கங்கள், கரடிகள், முள்ளம்பன்றிகள், கவயம் என்கிற நீலநிறப்பசுக்கள், சரபங்கள், புலிகள், புள்ளிமான்கள், காட்டெருமைகள், கர்ணமிருகங்கள், செம்மறியாடுகள், பிளவுபடாத குளம்புள்ள பிராணிகள், செந்நாய்கள், கஸ்தூரி மான்கள் ஆகிய விலங்குகள் இங்குமங்குமாகத் திரிந்து வருகின்றன. அங்குள்ள தாமரை ஓடைகளைச் சுற்றி வாழைத் தோட்டங்கள் மிகவும் ரம்மியமாக விளங்கின. அங்கு நாற்புறமும் சூழ்ந்துபாயும் தூய்மையான நந்தா (கங்கை) நதியில் சதீதேவி தினமும் நீராடுவதால், மேலும் தூய்மை பெற்று நாற்புறமும் நறுமணம் வீசிப் பாய்கிறது. பூதகணங்களின் தலைவரான ஈசுவரன் பரமசிவனது வாஸஸ்தானமான இந்த கயிலைமலையின் அழகைக் கண்டு தேவர்கள் மிகவும் வியந்தனர்! (20—22)

அங்கு அவர்கள் மனங்கவரும் அலகாபுரியைக் கண்டனர். அங்கே ஸௌகந்திகம் என்னும் தாமரைப்பூக்கள் நிறைந்த ஸௌகந்திக வனத்தைக் கண்டனர். (23)

அலகாபுரிக்கு வெளியில் பகவான் நாராயணனது திருவடித் தாமரைகளின் மகரந்தத் துகள்பட்டு மிகவும் பவித்திரமான புண்ணியமான நந்தா, அலகநந்தா என்ற இருநதிகள் ஓடுகின்றன. (24)

விதுரரே! காமன் கணைகள் துன்புறுத்தப் புணர்ச்சியின்பம் கண்டு மெலிந்த தேவமாதர்கள், தங்கள் இருப்பிடத்திலிருந்து இங்கு வந்து, இந்த நதிகளில் நீராடி, தங்கள் அன்புக் கணவர்கள் மீது நீரை வாரியிறைத்து நீர்விளையாட்டு விளையாடுகின்றனர். (25)

இவ்வாறு அவர்கள் நீராடுகையில், அவர்களது திருமார்புத் தடங்களில் பூசியிருந்த குங்குமப்பூச்சாந்து அழிந்து, அதனால், அந்த நதித் தண்ணீர் மஞ்சள் கலந்ததாகக் கலங்கியிருந்தும், அதன் வாசனையால் கவரப்பட்ட களிறுகள் (ஆண்யானைகள்) தாகம் இல்லாமலிருந்தும், அதைத் தானும் பருகித் தங்கள் பிடிகளையும் (பெண்யானைகளையும்) பருகச் செய்கின்றன. (26)

பொன், வெள்ளி, நவமணிகள் இழைத்துச் செய்யப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான விமானங்களில் யட்சர்களது பெண்டிர்கள் உலா வந்தனர். இதனால், விஸ்தாரமான அந்த அலகாபுரி மின்னல்களுடன் கூடிய மேகத்தால் சூழப்பட்ட ஆகாயம் போல் காட்சியளித்தது. (27)

யட்சர்களின் தலைவனான குபேரனது அலகாபுரியைத் தாண்டி, தேவர்கள் ஸௌகந்திக வனம் வந்தனர். அந்த வனம் பலவண்ணமுடைய புஷ்பங்கள், இலைகள், பழங்கள் கொண்ட கற்பகத் தருக்கள் நிறைந்தது. (28)

அங்கு குயில் முதலிய பறவைகள் இனிது கூவுகின்றன; வண்டுகள் ரீங்காரம் செய்கின்றன; தாமரைகள் நிறைந்த தடாகங்களில் ராஜஹம்ஸங்கள் மகிழ்ந்து விளையாடுகின்றன. (29)

அங்குள்ள சந்தன மரங்களில் காட்டு யானைகள் உராய்ந்து செல்வதால் உண்டான சந்தன நறுமணம் காற்றுடன் கலந்து வீசி, யட்சப் பெண்டிர்களுக்கு மன்மத தாபத்தைத் தோற்றுவித்தது. (30)

அங்குள்ள தடாகங்களின் படிக்கட்டுகளில் வைரம், வைடூரியம் முதலிய இரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்டிருந்தன. தடாகங்களில் ஏராளமான நீலத்தாமரை மலர்கள் பூத்திருந்தன. மகிழ்ந்து விளையாடுவதற்காக கின்னர—கிம்புருஷர்கள் அந்த இடத்திற்கு வருவார்கள். இவ்வாறு அங்குள்ள வனத்தின் அழகைக் கண்டு மகிழ்ந்தவண்ணம் தேவர்கள் மேலும் செல்லவே, அருகில் ஒரு பெரிய கல்லால மரத்தைக் கண்டனர். (31)

அந்த ஆலமரம் நூறு யோஜனை உயரமுள்ளது. எழுபத்தைந்து யோஜனை தூரம் அதன் கிளைகள் படர்ந்திருந்தன. அதனால், அங்கு எப்போதும் நிழல் நிரம்பியிருந்தது. வெய்யிலின் கொடுமை என்பதேயில்லை. மேலும் பறவைகளின் கூடுகளோ அதில் இல்லை. (32)

அந்த மரத்தடியில் வசித்தால் மனம் ஒன்றுபடும். முக்தியின்பம் பெற விரும்புவோர் வந்து தங்குமிடம் அது. அந்தக் கல்லால மரத்தடியில், ‘சினம் தவிர்த்த யமனோ?’ என்னுமாறு வீற்றிருக்கும் சிவபெருமானைத் தேவர்கள் கண்டனர். (33)

அமைதியே வடிவெடுத்த பெரிய பெரிய சித்தர்களான ஸநகர், ஸநந்தனர் முதலியவர்களும், யட்சர்கள், ராட்சஸர்கள் ஆகியவர்களது அரசனும் நண்பனுமான குபேரனும் சேவை செய்ய, பரமசிவன் அமர்ந்திருந்தார். (34)

உலகங்கள் அனைத்திற்கும் தலைவரான பரமசிவன் ஏழைபங்காளன்; நண்பர்; அன்புள்ளத்தினால் எல்லோருக்கும் அருள் செய்பவர்; உலக நன்மைக்காக உபாசனை, தவம், தியானயோகம் முதலிய சாதனைகளைக் கடைப்பிடித்து வருபவர். (35)

அவரது திருமேனி, மாலைவேளை மேகம் போல் செவ்வண்ணம் கொண்டது — பொன்னார் திருமேனி. தபோதனர்கள் விரும்பி ஏற்கும் அடையாளங்களான விபூதி, தண்டம், சடைமுடி, மான்தோல் முதலியனவற்றைத் திருமேனியில் தரித்து, தலையில் சந்திரகலையையும் சூடியிருந்தார். (36)

தர்ப்பையினால் அமைந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து, தான் கூறுவதைக் கேட்க விரும்பி, நாற்புறமும் சூழ்ந்து நிற்கும் மகரிஷிகள் மத்தியில் நாரதர் கேட்க, ஸநாதனமான பிரும்மத் தத்துவத்தை உபதேசம் செய்து கொண்டிருந்தார். (37)

தனது இடது பாதத்தை வலது துடையில் வைத்து, இடது முழங்காலில் இடது திருக்கரத்தை ஊன்றி, வலது முன்னங்கையில் ருத்திராட்ச மாலை ஏந்தித் தர்க்க முத்திரை காட்டி அமர்ந்திருந்தார். (கட்டை விரலை உயர நிமர்த்தி, ஆள்காட்டி விரலைக் கீழே மடக்கிக் கட்டை விரலின் நுனியைத் தொட்டு, மற்ற மூன்று விரல்களையும் ஒன்றாக நிமிர்த்தி வைத்துக் காட்டும் முத்திரை தர்க்கமுத்திரை — ஞான முத்திரை, உபதேச முத்திரை என்பர் யோகநூல் வல்லுனர்கள்.) (38)

பிரும்மானந்த நிலையில் மூழ்கி, யோகாசனத்தில் அமர்ந்து விளங்கும் பரமசிவன் முனிவர்களுக்கெல்லாம் முனிவர். அந்த ஈசுவரனை, தேவர்கள், லோகபாலகர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரும் இரு கைகூப்பி வணங்கினார்கள். (39)

தேவர்களும் தானவர்களும் தங்கள் தங்கள் தலைவர்களுடன் பரமசிவனது திருவடிகளில் விழுந்து வணங்குவர். பரமசிவன், பிரும்மதேவர் வந்தது கண்டு எழுந்திருந்து கைகூப்பி வணங்கினார். வாமனாவதாரத்தில் லோகபூஜ்யரான பகவான் மகாவிஷ்ணு, கசியப முனிவரை வணங்கவில்லையா! (40)

அப்போது பரமசிவனைச் சுற்றியிருந்த மகரிஷிகளும் சித்தர்களும்கூடப் பிரும்மதேவரை வணங்கினர். இவ்வாறு வணங்கப் பெற்ற பிரும்மதேவர், தேவர்கள் வணங்கி நிற்கும் பரமசிவனிடம் புன்முறுவலித்துப் பேசலானார். (41)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “சங்கரா! அகில உலகங்களுக்கும் தாயான (பிரகிருதியான) சக்திக்கும், தந்தையான (புருஷரான) சிவனுக்கும் மேலான பரிபூர்ண பரப்பிரும்மம் (அனைத்திற்கும் காரணமானவர்) தாங்களே என்பதை நானறிவேன். (42)

இறைவா! இணைபிரியாத சிவசக்தி ரூபமாக இருந்து, சிலந்திப் பூச்சிபோல் விளையாட்டாகவே, இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறீர்கள். (43)

தர்மமும் அர்த்தமும் (பொருளும்) அருளும் வேதமார்க்கத்தைக் காப்பாற்ற எண்ணி, தக்ஷன் மூலம் இந்த வேள்வியை உருவாக்கியது தாங்கள்தானே? விரதங்கள், அனுஷ்டானங்கள் வாயிலாக, மிகுந்த சிரத்தையோடு அந்தணர்கள் கடைப்பிடிக்கும் வருணாசிரம தர்மங்களைத் தோற்றுவித்தவரும் தாங்களேதான். (44)

மங்களமேனியரே! புண்ணிய கர்மங்களைச் செய்பவருக்குச் சுவர்க்கத்தையும் முக்தியையும் கூடத் தருகிறீர்கள். அதேபோல் தீயகாரியம் செய்பவனுக்குக் கொடிய நரகத்தை அளிக்கிறீர்கள். ஆனால், சிலருக்கு இந்தப் பலன் முற்றிலும் முரணாக மாறிவிடுகிறதே. அதெப்படியோ? (45)

சாதாரணமான பாமரனைக் கோபம் அடிமைப்படுத்துவது இயல்பு. ஆனால், தங்கள் திருவடிகளிலேயே மனத்தை லயிக்கச் செய்தவர்கள், சகல ஜீவராசிகளிடத்தும் தங்களையே காண்பவர்கள், அதேபோல் சகல ஜீவராசிகளும் தங்களிடமே உள்ளதாகக் காண்பவர்கள் ஆகிய அவ்வாறான உத்தமர்களைக் கோபம் எவ்வாறு அடிமைப்படுத்த முடியும்? (46)

எங்கும் எதிலும் வேற்றுமையுணர்ச்சி கொண்டவர்கள்; கண்மூடித்தனமாக (உண்மை உணராது) கர்மமார்க்கத்திலேயே உழல்பவர்கள்; தீயஎண்ணம் கொண்டவர்கள்; பிறர் மேன்மை கண்டு எப்பொழுதும் பொறாமைத் தீயில் வெந்து போகிறவர்கள்; பிறரைத் துன்புறுத்தும் இயல்புடையவர்கள்; கொடுஞ்சொற்களால் பிறர் மனத்தைப் புண்படுத்துபவர்கள் ஆகியவர்களை அவர்களது நடத்தையே கொன்றுவிடுமே! அவ்வாறிருக்க, தங்களைப் போன்ற பெரியோர்கள் அவர்களைக் கொல்லத் தேவையேயில்லை. (47)

பகவான் பத்மநாபனது மாயை வெல்ல முடியாதது. அநேகமாக எல்லோரும் அதன் அடிமைகள்தான். அதனால், அவர்கள் மனமாறாட்டம் அடைந்து (மனம் பேதலித்து) வேற்றுமை பாராட்டுகிறார்கள். அந்த நேரத்தில், அந்த இடத்தில், ‘இது விதியின் வலிமையேயன்றி, இவனாகச் செய்யவில்லை’ என்று சான்றோர்கள் கருணை கொள்வார்களே தவிர, தன் வலிமையைக் காட்டுவதில்லை. (48)

பரமபுருஷனது மீற இயலாத அந்த மாயையைக் கடந்தவர் தாங்கள்; அனைத்துமறிந்தவர். ஆகவே, இறைவா! அந்த மாயைக்காட்பட்டு மனங்கலங்கி கர்மமூடர்களாக இருக்கும் இவர்கள் குற்றமே புரிந்திருப்பினும், அவர்களிடம் தாங்கள் கருணை புரியவேண்டும். (49)

மந்திரங்களே திருமேனியானவரே! அனைத்திற்கும் மூலகாரணமானவர் தாங்கள். வேள்வியின் பயனைத் தருபவரும் தாங்களே. வேள்விகளில் தங்களுக்கு அவிர்பாகம் உண்டு என்பது நியதி. ஆனால், வேள்வி செய்யும் அறிவிலிகளான இந்த புரோகிதர்கள், தங்களுக்கு அவிர்பாகம் அளிக்காமல், தக்ஷனது வேள்வியை நடத்தியது தவறுதான். அதனால், தாங்கள் இந்த வேள்வியை அழித்ததும் நியாயமே. ஆகவே, பாதியில் நின்றுபோன இந்த யாகத்தைப் பூர்த்தி செய்து முடித்துவிட கருணை புரியவேண்டும். (50)

ஆகவே, இறைவா! வேள்வியைச் செய்யும் இந்த தக்ஷன் உயிருடன் எழட்டும்; பகன் கண்களைப் பெறட்டும்; பிருகு முனிவரது மீசைகள் முளைக்கட்டும்; பூஷா முன்போலவே பற்களைப் பெறட்டும். (51)

ருத்ரரே! ஆயுதங்கள், கற்கள் ஆகியவைகளால் உடல் நொறுங்கிய தேவர்களும் ரித்விக்குகளும் தங்கள் கருணையால் விரைவில் குணமடையட்டும்; நன்மை பெறட்டும். (52)

தக்ஷனது வேள்வியை அழித்த ருத்ரரே! வேள்வியில் எஞ்சிய பொருள்களனைத்தும் தங்களது பாகமாக இருக்கட்டும். இப்பொழுது தாங்கள், தங்கள் பாகத்தை ஏற்று, தக்ஷனது இந்த வேள்வியைப் பூர்த்தி செய்து தரவேண்டும். (தாங்கள் பாகத்தை ஏற்பதனாலேதான், இந்த வேள்வி நிறைவு பெறவேண்டும்.)” (53)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஏழாவது அத்தியாயம் — தக்ஷனது வேள்வி நிறைவு பெறுதல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— வலிமைமிக்க விதுரரே! இவ்வாறு பிரும்மதேவர் வேண்டவே, மகிழ்ச்சி கொண்ட பரமசிவன் ‘கேளுங்கள்’ என்று சிரித்தவண்ணம் கூறினார். (1)

மகாதேவர் (பரமசிவன்) கூறுகிறார்—— “பிரும்மதேவரே! பகவானது மாயையில் மயங்கிய தக்ஷனைப் போன்ற புத்தியற்றவர்களின் செயலைப் பற்றி, நான் சிந்திப்பதோ, பேசுவதோ இல்லை. ஆனால், தவறு செய்பவர்களுக்குப் பாடம் கற்பிக்க வேண்டாமா? அதனால்தான் இந்தச் சிறிய தண்டனை. (2)

தக்ஷனது தலை எரியுண்டதால், அவன் ஆட்டின் முகத்தைப் பெறட்டும். மித்ரன் என்ற தேவனின் கண்களால், பகன் தனது யக்ஞபாகத்தைப் பார்க்கட்டும். (3)

மாவுப்பண்டங்களைச் சாப்பிடும் பூஷா, வேள்வி செய்யும் யஜமானனுடைய பற்களால் மென்று சாப்பிடட்டும். வேள்விகளில் எஞ்சிய பண்டங்களை எனக்கு அளித்த தேவர்களது உடலுறுப்புகள் முன்போல் குணமடையட்டும். (4)

வேள்வி செய்பவர்களில் கையிழந்த அத்வர்யு முதலியவர்கள், அசுவினி தேவர்கள் மற்றும் பூஷா என்கிற தேவன் ஆகியோரின் கைகள் வாயிலாகத் தங்கள் காரியங்களைச் செய்து கொள்ளட்டும். பிருகு முனிவர், ஆட்டுக்கடாவின் மீசையைப் பெறட்டும்.” (5)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— அன்பனே விதுரா! பரமசிவன் கூறியதைக் கேட்டு, அனைத்து ஜீவராசிகளும் மனமகிழ்ந்து ‘நன்று, நன்று’ என்று கொண்டாடினார்கள். (6)

பிறகு, பரமசிவனிடம் விடைபெற்றுக் கொண்ட தேவர்களும் முனிவர்களும், அவரோடு பிரும்மதேவரையும் அழைத்துக் கொண்டு மீண்டும் வேள்விச்சாலைக்கு வந்தனர். (7)

அங்கு பரமேசுவரன் கூறியவாறே செய்து முடித்த தேவர்கள், ‘ஸவனீயம்’ என்னும் யாகப்பசுவான ஆட்டின் தலையைத் தக்ஷனது உடலுடன் பொருத்தினர். (8)

தலையைப் பொருத்தியதும் பரமசிவன் கடாட்சிக்கவே, தக்ஷன் தூங்கியெழுந்தவன்போல் எழுந்தான். முதலில் தன்னெதிரில் பரமசிவன் இருக்கக் கண்டான். (9)

முன்பு சிவனிடம் கொண்ட பகைமையால் மனம் கலங்கியிருந்த தக்ஷன், இப்பொழுது அவரது கடாட்சத்தினால் ‘சரத்’ (இலையுதிர்) காலத்து தடாகம்போல் தெளிவாக இருந்தான். (10)

பரமசிவனைத் துதிக்க நினைத்தபோதிலும், தன் மகள் சதீதேவியின் மரணத்தை நினைத்து, அன்பினாலும் துக்கத்தினாலும் கண்களில் நீர் ததும்பப் பேசவும் இயலாது நின்றான். (11)

சிறந்த அறிவாளியான தக்ஷன் அன்பினால் மனம் கசிந்தவனாயினும், பொங்கி வரும் இதயத்தை எப்படியோ கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு மனதாரச் சிவனைத் துதிக்கலானான். (12)

தக்ஷன் துதிக்கிறான்—— “இறைவா! நான் தங்களைப் பலவாறு அவமதித்த போதிலும், (தாங்கள் அதைப் பொருட்படுத்தாமல்) எனக்குத் தண்டனை என்ற பெயரில் மிகப்பெரிய அனுக்கிரகமே செய்தீர்கள். ஒருவன் ஆசார—அனுஷ்டானம் ஏதுமின்றிப் பெயரளவில் அந்தணனாக இருப்பினும், தாங்களும் மகாவிஷ்ணுவும் அவனைப் புறக்கணிப்பதில்லை. (அசட்டை செய்வதில்லை.) அவ்வாறிருக்க, வேள்வி முதலிய விரதானுஷ்டானங்கள் செய்பவர்களை எவ்வாறு அலட்சியம் செய்வீர்கள்? (13)

எங்கும் நீக்கமற நிற்கும் பரம்பொருளே! தாங்களே பிரும்மதேவராக இருந்து, ‘பிரும்மமே ஜீவன்’ என்கிற ஆன்ம தத்துவத்தை உணர்ந்து உபதேசிப்பதற்காக, பிரும்மஞானம் (வித்யை), தவம், விரதங்கள் — இவற்றை அனுஷ்டிக்கும் அந்தணர்களைத் தன் முகத்திலிருந்து படைத்தீர்கள். மாடுமேய்ப்பவன் கையில் கோல் கொண்டு பசுக்களை ஒருமுகப்படுத்திக் காப்பதுபோல், அந்த வேதியர்களைச் சாஸ்திரங்களாகிற கோல் கொண்டு ஒருமுகப்படுத்தி, சகல ஆபத்துகளினின்றும் காத்தருள்கிறீர்கள். (14)

தங்களது பெருமையறியாத நான், பிரஜாபதிகளின் அவையில் கீழ்மையான சொல்லம்புகளால் தங்களைத் தாக்கியது உண்மைதான். ஆனால், தாங்கள் எனது அபராதத்தைப் பொருட்படுத்தவே இல்லை. தங்களைப் போன்ற பெரியோர்களைப் பழித்தலால், நரகம் என்கிற படுகுழியில் விழ இருந்த என்னை, தங்களது கருணா கடாட்சத்தால் கைகொடுத்துத் தூக்கியருளினீர்கள். அவ்வாறான தங்களுக்கு, நான் எவ்விதக் கைம்மாறும் செய்ய இயலாதவன். ஆதலால், தாங்கள் செய்த கருணைச் செயலாலேயே தாங்கள் என் மேல் மகிழ்ச்சி கொள்ள வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்கிறேன்.” (15)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்விதம் விரைவிலேயே மனம் மகிழும் (ஆசுதோஷியான) பரமசிவனை தக்ஷன் துதித்து, மன்னிப்புக்கோரி, பிரும்மதேவரின் அனுமதி பெற்று, ரித்விக்குகள், புரோகிதர்கள் ஆகியவர்களின் உதவியுடன் வேள்வியைத் (திரும்பவும்) தொடங்கினான். (16)

அந்த அந்தணர்கள் வேள்வியைத் திரும்பத் தொடங்கவும், பிரமதகணங்களுடைய (வேள்வி குண்டத்தில் சிறுநீர்க்கழித்தல் முதலிய) அட்டகாசத்தால் ஏற்பட்ட தோஷங்கள் நீங்கவும், பகவான் விஷ்ணுவின் பிரீதிக்காக ‘புரோடாசம்’ என்ற ஹவிஸை மூன்று பாத்திரங்களில் தயார் செய்தனர். (17)

அத்வர்யு என்கிற பிரதான புரோகிதர் ஹவிஸைக் கையிலேந்திக் கொண்டு நிற்க, யஜமானனாகிய தக்ஷன் தூய மனத்துடன் பகவான் ஸ்ரீஹரியைத் தியானிக்கவே, அவன் தியானித்தவாறே பகவான் கண்ணெதிரில் தோன்றினார். (18)

தனது திருமேனி ஒளியால் அங்குள்ள அனைவரது அழகையும் மங்கச் செய்து, அதே சமயம் பத்து திசைகளையும் ஒளிரச் செய்துகொண்டு, ‘பிருஹத்’, ‘ரதந்திரம்’ என்கிற இரு ஸாமவேத மந்திரங்களையும் இறக்கைகளாகக் கொண்ட கருடபகவான்மேல் ஆரோகணித்து, அங்கு காட்சியளித்தார். (19)

நீலமேக சியாமள வண்ணத் திருமேனி; இடுப்பில் பீதாம்பரம்; அதன்மேல் இரத்தினக் கற்கள் பதித்தத் தங்க ஒட்டியாணம்; சூரிய ஒளிபோல் கண்களைப் பறிக்கும் கிரீடம்; தாமரை மலர் போன்ற திருமுகம்; அதில் மொய்க்கும் கருவண்டுகள் போன்ற கருத்த கூந்தல்; காதுகளில் மகரகுண்டலங்கள்; பக்தர்களைக் காப்பதற்கென்றே தனது எட்டுக் கைகளிலும் சங்கு, தாமரைப்பூ, சக்கரம், அம்பு, வில், கதை, வாள், கேடயம் முதலிய ஆயுதங்கள்; கர்ணிகார மரம் போன்ற உறுதியான திருமேனி; (20)

திருமார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மருவும், திருமகளும்; கழுத்தில் வனமாலை; தனது அழகான புன்சிரிப்பு; கருணை தவழும் கடாட்சம் ஆகியவைகளால் பிரபஞ்சத்தையே மகிழச் செய்துகொண்டு, அன்னப்பறவை போல் வெளுத்த சாமரம் மற்றும் விசிறி கொண்டு இருபுறமும் பார்ஷதர்கள் வீச, பூரண சந்திரன் உதித்தது போன்ற வெண்கொற்றக் குடையுடன் பகவான் தோன்றினார்! (21)

பகவான் அங்கு தோன்றியதைக் கண்ட தேவர்களும், அவர்களுக்குத் தலைவர்களான பிரும்மதேவர், இந்திரன், பரமசிவன் ஆகியோரும் விரைவாக எழுந்திருந்து வணங்கினார்கள். (22)

பகவானுடைய தேஜஸ்ஸால் அவர்களது தேஜஸ் குறைந்தது, நாதழுதழுத்தது. பரபரப்பாகத் தங்கள் தலைமேல் இருகரங்களையும் கூப்பியவண்ணம் பகவான் எதிரில் வந்து நின்றனர். (23)

பகவானுடைய பெருமையை உள்ளபடி வர்ணிக்க இயலாதவர்களாயினும், பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் தங்கள் புத்திக்கெட்டியவாறு, அருள்புரிவதற்கென்றே அங்குவந்து தோன்றிய பகவானைத் துதித்தனர். (24)

முதலில் தக்ஷப்பிரஜாபதி சிறந்த பாத்திரங்களில் பூஜைக்குரிய பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு, நந்தன், ஸுநந்தன் முதலிய பார்ஷதர்கள் சூழ, பிரஜாபதிகள் அனைவருக்கும் தலைவரான வேள்விகளின் நாயகராக விளங்கும் பகவான் திருவடிகளை அடைந்து, இருகரங்குவித்து வணங்கித் துதித்தவண்ணம் சரணடைந்தான். (25)

தக்ஷன் துதிக்கிறான்—— “பகவானே! தாங்கள் தூய்மையான ஞானவடிவினர்; இரண்டற்றவர்; ஆகவே, பயமற்றவர்; புத்தியின் விழிப்பு, உறக்கம் என்கிற நிலைகளற்றவர். மாயையை ஒழித்துத் தானாகவே இருப்பினும், அந்த மாயையையே ஏற்றுப் பலவித ஜீவர்களாக, மாயைக்காட்பட்டவர் போல் தோற்றமளிக்கிறீர்!” (26)

ரித்விக்குகள் துதிக்கிறார்கள்—— “உபாதியற்ற இறைவா! ஈசுவரன் சிவனின் முக்கிய கணமான நந்தியெம்பெருமானின் சாபத்தால், கர்மமே கதியென நினைந்து, நாங்கள் தங்கள் உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறியவில்லை. வேள்வி முதலிய கர்மானுஷ்டானத்திற்காகவே, அந்தந்தக் கர்மங்களுக்கு அந்தந்த தேவதை என்று பாகுபாடுகள் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளன. மூன்று வேதங்களிலும் தர்மம் என்று கூறப்பட்ட யாகமே, தங்கள் ஸ்வரூபம்தான் என்று நாங்கள் அறிந்தோம்.” (27)

சபையோர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “அனைவருக்கும் அபயம் அளிப்பவரே! அறிவற்ற இந்த ஜனங்கள் உடலின்பத்தையே பெரிதாக நினைத்து, அதில் ஆசைகொண்டு, இந்த உடலையே தானென்றும், இதன் தொடர்பு கொண்ட வீடு—வாசல், மனைவி—மக்கள் ஆகியவற்றைத் தனதென்றும் எண்ணி, அந்த பாரத்தையே சுமந்துகொண்டு, பிறப்பு—இறப்பு ரூபமான சம்சாரம் என்னும் காட்டில் சுற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனரே! இந்தக் காட்டில் ஒரு நிமிடம் உட்கார்ந்து இளைப்பாற இடமுண்டா? செல்லும் வழியே கரடுமுரடானது. காலன் என்கிற மலைப்பாம்பு வாயைப் பிளந்து கொண்டிருக்கிறது. புலனின்பம் என்கிற கானல்நீர் வேறு. இன்ப—துன்பங்கள், குளிர்—வெப்பம் என்கிற ஏராளமான குழிகள். தீயோர்கள் என்னும் கொடிய விலங்குகள் பயமுறுத்துகின்றன. துக்கம் என்கிற காட்டுத்தீ நான்குபுறமும் சூழ்ந்துள்ளது. இந்தக் கொடூரமான காட்டில் சிக்கித் தவிக்கும் அறிவிலிகளான இந்த மக்கள், எப்போதுதான் உன் திருவடித் தாமரைகளைச் சரணம் பற்றப் போகிறார்களோ?” (28)

ருத்ரர் துதிக்கிறார்—— “வரதா! தங்கள் திருவடிகள் உலகியல் விஷயங்களில் ஆசை கொண்டுள்ளவர்களது எல்லா விருப்பங்களையும் முழுமையாக நிறைவேற்றி வைக்கின்றன. ஆகவே, அவர்களும் பூசிக்கிறார்கள். எவ்வித ஆசைகளுமற்ற முனிவர்களும் பக்தியோடு பூசனை புரிகிறார்கள். அந்தத் திருவடிகளையே நினைத்துருகும் என்னை, அறிவிலிகளான சிலர் ஆசாரமற்றவன் என்று கூறுகிறார்கள். கூறட்டுமே! தங்களது பரமானுகிரகத்தால் நான் அதைப் பற்றிக் கவலை கொள்வதில்லை; அதைப் பொருட்படுத்துவதேயில்லை.” (29)

பிருகு மகரிஷி துதிக்கிறார்—— “எவராலும் அறிதற்கரிய தங்களுடைய மாயையால் ஆன்மஞானமான அறிவையிழந்த, தமோ குணம் நிரம்பிய பிரும்மதேவர் முதலிய ஜீவர்கள் அஞ்ஞானத்திலேயே உறங்குவதால், அவர்களுக்குள்ளேயே எப்பொழுதும் வாஸம் செய்யும் தங்களது உண்மை ஸ்வரூபத்தை இன்னும் அறிந்தாரில்லை. தன்னடியார்களுக்கு ஆன்மாவும், உற்ற உறவினனுமாகிய தாங்கள்தான் அவர்களுக்கும் அருள்புரிய வேண்டும்.” (30)

பிரும்மதேவர் துதிக்கிறார்—— “பகவானே! பொருள்களைப் பிரித்துக் காட்டும் இந்திரியங்கள் வாயிலாக, மனிதன் காண்பதெல்லாம் உண்மையில் தங்களுடைய ஸ்வரூபம் அல்ல. ஏனெனில், அறிவு, சப்தம், ஸ்பரிசம் முதலிய விஷயங்கள், செவி, கண் முதலிய இந்திரியங்கள் ஆகிய அனைத்திற்கும் தாங்கள்தானே அடித்தளம்? இவையனைத்தும் தங்களிடம் பொய்யாக ஏற்றிவைக்கப்பட்டனவே. ஆகவே, தாங்கள் மாயையே உருவான இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் ஒட்டாதவரே. இதற்கு அப்பாற்பட்டவரே!” (31)

இந்திரன் துதிக்கிறான்—— “அச்சுதா! பிரபஞ்சத்தைக் காட்டித் தரும் தங்கள் திருமேனி, தேவர்களது பகைவர்களாகிய அசுரர்களை அழிப்பதற்கென்றே பற்பல ஆயுதங்களை ஏந்தி நிற்கும் எட்டுத் திருக்கரங்களுடன் காட்சியளிப்பது; மனத்திற்கும் கண்களுக்கும் மிகவும் மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது.” (32)

வேள்வி செய்யும் ரித்விக்குகளின் மனைவியர் துதிக்கின்றனர்—— “வேள்வித் திருமேனியரே! தங்களைப் பூஜிப்பதற்கென்றே இந்த வேள்வி, முன்பு பிரும்மதேவரால் உண்டாக்கப்பட்டது. தக்ஷன் மீது கொண்ட கோபத்தால், இப்பொழுது அந்த வேள்வி பரமேசுவரனால் அழிக்கப்பட்டது. மயானம் போல் சோபையிழந்து காட்சியளிக்கும் எங்களுடைய இந்த வேள்வியை, தங்களது தாமரைக் கண்களால் குளிர நோக்கிப் புனிதமாக்கித் தரவேண்டும்.” (33)

ரிஷிகள் துதிக்கின்றனர்—— “எம்பெருமானே! உனது செயல்களனைத்தும் ஒன்றுக்கொன்று முரணாகவன்றோ இருக்கிறது. உமது இஷ்டப்படி படைத்தல் முதலிய கர்மங்களைச் செய்கிறீர்கள். ஆனால், அதில் எந்தப் பற்றுதலும் வைப்பதில்லை. செல்வம் வேண்டுமென அனைவரும் திருமகளை வேண்டுகிறார்கள். ஆனால், அந்தத் திருமகள் தங்களைவிட்டு அகலாது, தங்களையே சேவிக்கிறாள். ஆயினும், தாங்கள் திருமகளைப் பொருட்படுத்துவதேயில்லை. இது என்ன செயலோ?” (34)

சித்தர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “பகவானே! எங்களது மனமாகிய யானை, உலகியல் துன்பமென்னும் காட்டுத்தீக்கு இரையாகி, தாகம் மிகுந்து, தங்களுடைய திருவிளையாடல்களைக் கூறும் கதையென்னும் தூய்மையான அமுத நதியில் மூழ்கிக் கிடக்கிறது. பிரும்மானந்தமான சுகம் அனுபவிப்பது போலிருப்பதால் எங்கள் மனம், காட்டுத் தீ போன்ற உலகியல் துன்பங்களைப் பற்றிச் சிந்திப்பதுமில்லை; தங்கள் சரிதம் என்னும் அமுத நதியினின்றும் வெளியேறவும் விரும்புவதில்லை.” (35)

வேள்வி புரியும் யஜமானனது (தக்ஷனது) மனைவி துதிக்கிறாள்—— “சர்வேசுவரரே! தங்கள் வரவு நல்வரவாகுக; தங்களை வணங்குகிறேன். திருமகள் திருமார்பா! தங்கள் மனைவியான திருமகளோடு கூடி, எங்களைக் காக்க வேண்டும். வேள்வியின் நாயகரே! தலையில்லாத முண்டமான உடல் அழகாக இருக்குமா? அதுபோல மற்ற அங்கங்கள் எல்லாமிருப்பினும், தாங்களின்றி அந்த வேள்விக்கு அழகிருக்காது. அதாவது நிறைவு பெறாது.” (36)

திக்பாலகர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “எல்லையற்ற பரம்பொருளே! தாங்கள்தான் எல்லா ஜீவராசிகளின் அந்தக்கரணங்களுக்கும் ஒரே சாட்சியாக இருப்பவர். தங்கள் வாயிலாகத்தான் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைக் காண முடிகிறது. உலகின் மாயையாகிய பொருட்களையே கண்டு பழகின இந்த ஊனக்கண்களால் தங்களைக் காணவா முடியும்? உண்மையில், தாங்கள் இந்த பஞ்சபூதங்களின்றும் தனித்திருப்பவர். ஆனால், இந்த பாஞ்சபௌதிகமான உடலுக்குள் இருக்கும் ஜீவன்போல் (ஆறாவது பொருள் போல்) தோற்றமளிக்கிறீர்கள். இதுதானோ, தங்களது மாயை!” (37)

யோகிகள் துதிக்கிறார்கள்—— “எம்பெருமானே! சர்வ ஸ்வரூபரான தங்களிடத்திலேயே அனைத்து ஜீவராசிகளும் இருப்பதாகக் காண்பவனைவிடத் தங்களுக்குப் பிரியமானவன் யாருமேயில்லை. இருப்பினும், தன்னடியார்களிடம் அன்புகொண்ட இறைவா! தங்களையே தலைவனாகக் கருதி, அனன்ய பக்தியுடன் தங்களை வழிபடுபவர்களுக்கும் அருள்புரிய வேண்டுமல்லவா? (38)

ஏதோ தெய்வாதீனமாகச் சத்துவம் முதலிய குணங்களால் ஜீவர்களிடம் வேற்றுமை காணப்படுகிறது. அது தங்கள் மாயையின் செயலே. அந்த மாயையின் மூலமாகவே, இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கப் பிரும்மதேவர் முதலிய பல ரூபங்களையேற்று, அதனால் பலவாறாக இருப்பதுபோல் காட்சியளிக்கிறீர்கள். ஆனால், உண்மையில் தாங்கள் பலவாறான அந்த ரூபங்கள், அதற்குக் காரணமான சத்துவம் முதலிய குணங்கள் ஆகியவற்றின் தொடர்பே இல்லாதவர். அவ்வாறான தங்களுக்கு வணக்கம்.” (39)

சப்தப் பிரும்மமான வேதம் துதிக்கிறது—— “உலகின் அறநெறிகளைக் காக்கவே, சுத்தமான சத்துவ குணத்தைத் தாங்கள் ஏற்கிறீர்கள். ஆனால், தாங்கள் குணங்களற்றவர் (நிர்குணர்). அதனால், தங்களது உண்மையினை நாங்களோ, பிரும்மா முதலியவர்களோ அறிந்தோமில்லை. தங்களை வணங்குகிறோம்.” (40)

அக்னிதேவர் துதிக்கிறார்—— “இறைவா! தங்களுடைய தேஜஸ்ஸால் மேலும் ஜ்வாலை விட்டெரியும் நான், முறைப்படி அனுஷ்டிக்கப்படும் யாகங்களில் அளிக்கும் நெய் கலந்த அவியுணவையேற்று, தேவர்களுக்கு அளிக்கிறேன். வேள்விகளைக் காப்பவரும், அந்த வேள்வியாக இருப்பவரும் தாங்களே. அக்னிஹோத்திரம், தர்சபூர்ணமாஸங்கள், சாதுர்மாஸ்யங்கள், பசுபந்தம், ஸோமயாகம் என்கிற ஐந்து வேள்விகளும் தங்கள் ஸ்வரூபமே. ‘ஆஶ்ராவய’, ‘அஸ்து ஶ்ரௌஷட்’, ‘யஜ’, ‘யேயஜாமஹே’, ‘வௌஷட்’ என்கிற ஐந்து யஜூர் வேத மந்திரங்களால் தங்களையேதான் பூஜிக்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட தங்களுக்கு நமஸ்காரம்.” (41)

தேவர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “பகவானே! தாங்களே ஆதிபுருஷர். (தோற்றம் தெரியாதவர்.) சென்ற கல்பத்தின் முடிவில் (பிரளயத்தில்) தங்களது செயலுருவான இந்தப் பிரபஞ்சத்தைத் தங்கள் திருவுதரத்திலே அடக்கிக் கொண்டு, பிரளய ஜலத்தில் சேஷ சயனத்தில் யோகத்துயில் புரிந்தவர் தாங்களேயன்றோ! ஜனோலோகத்தில் வசிக்கும் சித்தர்கள், தங்களது உண்மையான தெய்விக ஸ்வரூபத்தைத் தங்கள் இதயகமலத்திலே தியானம் செய்து வருகிறார்கள். அந்த பகவானான தாங்களே, இன்று அடியார்களான எங்கள் கண்ணெதிரில் தோன்றி, எங்களைக் காத்தருள்கிறீர்கள்.” (42)

கந்தர்வர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “தேவதேவனே! மரீசி முதலிய மகரிஷிகள், பிரும்மதேவர், இந்திரன், ருத்ரன் முதலிய தேவர்கள் அனைவரும், தங்களது கலையின் ஓர் அம்சமே. இறைவனே! இந்த உலகமனைத்தும் தங்களது விளையாட்டு பொம்மையன்றோ! தலைவனே! அந்த பகவானான தங்களை வணங்குகிறோம்.” (43)

வித்யாதரர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “இறைவா! அனைத்து புருஷார்த்தங்களையும் சாதித்துத் தரக்கூடிய இந்த மானிட உடலையடைந்த பின்பும், இந்த ஜீவன் தங்களது மாயையில் சிக்கி மயங்கி, தன் உடலையே ‘நான், எனது’ என்று செருக்குக் கொள்கிறான். ஆனால், அறிவுகெட்டுத் தன்னைச் சேர்ந்தவர்களால் நிந்திக்கப்படுகிறான். இருந்தும் பொய்யான உலகியல் இன்பங்களை விரும்புகிறான். இந்நிலையிலும் தங்களது திருவிளையாடல்களைப் பற்றிய கதையமுதினைப் பருகுபவர்கள், முன்கூறிய இந்த மயக்கத்தை உதறித் தள்ளுகின்றனர்.” (44)

அந்தணர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “பகவானே! தாங்கள்தான் வேள்வி. அதில் ஹோமம் செய்யப்படும் ஹவிஸ்ஸும் தாங்களே. வேள்வியில் விளங்கும் அக்னியும் தாங்களே. சொல்லப்படும் மந்திரங்கள், அதில் இடப்படும் சமித்துக்கள், சுற்றி வைக்கப்படும் தருப்பைகள், அதற்கான பாத்திரங்கள், அங்கு குழுமியிருக்கும் சபையோர்கள், வேள்வி இயற்றும் புரோகிதர்கள், வேள்வி செய்யும் யஜமானன், அவரது தர்மபத்தினி, வேள்வியின் தேவதை மற்றும் அக்னிஹோத்ரம், ஸோம மந்திரமான ‘ஸ்வதா’, ஸோமலதையின் ரஸம், நெய், வேள்விக்கான பசு ஆகிய அனைத்தும் தாங்களே. (45)

வேதஸ்வரூபியே! யாகஸ்வரூபியும் கிரதுஸ்வரூபியும் தாங்களே. முன்பொரு சமயம் பெருத்த ‘வராகத் திருமேனி’ ஏற்று, பெருத்த யானை தாமரைக்கொடியை எடுத்து வருவதுபோல், ரஸாதலத்தில் மூழ்கியிருந்த இந்தப் பூமியைத் தங்கள் தெற்றிப்பற்களால் கர்ஜனை புரிந்துகொண்டு தூக்கி வந்தீர்கள். அப்பொழுது, இந்தத் திருமேனியைக் கண்டுவியந்த யோகியர்கள் தங்களைத் துதித்துப் போற்றினர். (46)

யாகங்களின் தலைவரே! நாங்களோ ஸத்கர்மங்கள் செய்யாது நழுவியவர்கள். ஆனாலும், தங்களைத் தரிசிக்க ஆசைப்படுகிறோம். எங்களுக்குத் தாங்கள்தான் அருள்புரிய வேண்டும். தங்கள் பெயரை உச்சரித்தாலே வேள்விகள் செய்வதற்கு நேரும் இடையூறுகள் தானாக மடிந்தொழிகின்றன. (இப்பொழுது எங்கள் வேள்விக்கு நேர்ந்த இடையூறுகளை விலக்கி, அதைப் பூர்த்தி செய்து தரவேண்டும் என்பது கருத்து.) இவ்வாறு அருள்புரியும் தங்களை வணங்குகிறோம்.” (47)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— வேள்விகளைக் காத்தருளும் ஹ்ருஷிகேசரான பகவானை இவ்வாறு துதித்தபோது, விதுரரே! நல்லறிவு பெற்ற தக்ஷன், ருத்ரனால் அழிக்கப்பட்ட வேள்வியை மீண்டும் செய்யத் தொடங்கினான். (48)

குற்றங்களைந்த விதுரா! வேள்வியில் எல்லா தேவர்களின் அவிர்பாகத்தையும், அந்தந்த தேவதைகள் திருவுருவிலிருந்து கொண்டு ஏற்று அனுபவிப்பவராகிய ஸ்ரீமந்நாராயணன், தனக்கான பாகத்தையும் பெற்று மேலும் மகிழ்ந்து, தக்ஷனை அழைத்துக் கூறலானார். (49)

பகவான் கூறுகிறார்—— “தக்ஷனே! ஜகத்திற்கு ஆதிகாரணனான நான்தான் பிரும்மா; சிவனும் நான்தான். அனைத்தின் ஆன்மாவும், தலைவனும், அவர்கள் செயலுக்குச் சாட்சியும் நானே. ஸ்வயம்பிரகாசனான நான் எதனுடனும் தொடர்பற்றவன். (50)

அந்தணரே! (கற்றறிந்தவரே!) அந்த நானே சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களுடைய மாயையை ஏற்று, உலகைப் படைத்து, காத்து, அழித்து வருகிறேன். அந்தந்தச் செயலுக்கேற்ப பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் என்ற பெயர்களையும் ஏற்று விளங்குகிறேன். (51)

இரண்டற்ற தூய்மையான பரமாத்மாவான என்னிடம் அறிவிலியானவன் பிரும்மா, ருத்ரன் மற்ற பலப்படியான ஜீவன்கள் என்று பிரித்துப் பார்க்கிறான். (52)

எந்த மனிதனாவது அவனது தலை, கைகால்கள் முதலியவற்றில், ‘இது எனதன்று, வேறு ஒருவனுடையது’ என்று எண்ணுவானா? அதேபோலத்தான் எனது பக்தன், தன்னிடமும் என்னிடமும் மற்ற ஜீவராசிகளிடமும் வேற்றுமை பாராட்டுவதில்லை. (53)

பிரும்மஞானியே! நாங்கள் மூவரும் ஒருவரே. அனைத்து ஜீவராசிகளாக விளங்குபவர்களும் நாங்களே. ஆகவே, எங்களுள் வேற்றுமை காணாதவன் அமைதி நிலையைப் பெறுகிறான்.” (54)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பகவான் கட்டளையிடவே தக்ஷப்பிரஜாபதி, திரிகபால இஷ்டி மூலம் பகவான் விஷ்ணுவை ஆராதித்து, அங்கங்கள்—பிரதானங்களுடன் அந்தந்த இஷ்டி மூலம் முறைப்படி மற்ற தேவர்களையும் பூசித்தான். (55)

வேள்வியில் எஞ்சிய பாகம் ருத்ரனைச் சேர்ந்ததாகையால், அதைக் கொண்டு ஒருநிலைப்பட்ட மனத்துடன் ருத்ரனை ஆராதித்தான். வேள்வியை நிறைவு செய்யும் ‘உத்வாஸனம்’ என்ற கர்மாவினால் ஸோமபானம் செய்யும் தேவர்களையும், மற்ற தேவர்களையும் ஆராதித்தான். இவ்வாறு வேள்விக்கான அனைத்து கர்மாக்களையும் செய்து முடித்து, ரித்விக்குகளுடன் ‘அவபிருதஸ்நானம்’ செய்தான். (56)

[குறிப்பு:— அவபிருதஸ்நானம் என்பது வேள்வியைச் சுபமாக முடித்து, அதன்பின் செய்ய வேண்டிய மங்களகரமான ஸ்நானம்.]

தனது மகிமையினாலேயே அனைத்து சித்திகளையும் பெற்ற தக்ஷனைப் பார்த்து, ‘உனது எண்ணங்கள் எப்பொழுதும் தர்மநெறியிலேயே செல்லட்டும்’ என்று ஆசீர்வாதம் செய்து, தேவர்களனைவரும் தம் உலகுக்குச் சென்றனர். (57)

இவ்வாறு தக்ஷன் மகளான (தாக்ஷாயணீ) சதீதேவி, தனது திருவுடலை யோகாக்னியில் விடுத்து, அடுத்த பிறவியில் இமவானுடைய மனைவியான மேனையிடம் பார்வதியாகத் திருவவதாரம் செய்தாள் என்று கேள்விப்படுகிறோம். (58)

பிரளய காலத்தில் ஒடுங்கியிருந்த சக்தி தத்துவம் படைப்பின் தொடக்கத்தில் வெளிப்பட்டு, பகவானை அடைவதுபோல், வேறு எதையும் புகலாகப் பற்றாத பார்வதிதேவி, தனக்குப் பிரியமான ஒரே புகலிடமான பகவான் பரமசிவனையே கணவராக வரித்தாள். (59)

தக்ஷ யாகத்தை அழித்த பகவான் சிவபெருமானது இந்தச் சரிதத்தை, பிருஹஸ்பதியின் சிஷ்யனும் பரமபாகவதனுமான உத்தவரிடமிருந்து நான் கேட்டறிந்தேன். (60)

குருவம்சத் தோன்றலே விதுரா! மகாதேவரான பரமசிவனது புண்ணியமான இந்தச் சரிதம் புகழையும் ஆயுளையும் பெருக்கக் கூடியது; பாவமூட்டைகளை அழித்தொழிப்பது. இதை தினமும் பக்தியோடு தானும் கேட்டுப் பிறருக்கும் சொல்பவன் தனது பாவத்தைப் போக்கிக் கொள்கிறான். (அவனது சம்சார துக்கம் நீங்கும்.) (61)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் ஏழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எட்டாவது அத்தியாயம் — துருவன் காட்டிற்குச் செல்லுதல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பிரும்மாவின் புதல்வர்களான ஸநகாதிகள், நாரதர், ரிபு, ஹம்ஸர், ஆருணி, யதி முதலியவர்கள் பிரும்மசரிய விரதம் பூண்டவர்கள். ஆகவே, அவர்கள் இல்லறத்தை ஏற்கவில்லை. அதனால், அவர்கள் சந்ததியற்றவர்கள். (1)

பிரும்மாவின் வேறொரு பிள்ளையான அதர்மன் மனைவி ம்ருஷா (பொய்). அவளுக்கு தம்பன் என்கிற மகனும், மாயை என்கிற பெண்ணும் இரட்டையர்களாகப் பிறந்தனர். பகைவர்களை அழிக்கும் விதுரரே! பிள்ளையில்லாத நிர்ருதி (தென்மேற்கு திக்கின் தலைவன்) அவர்களைத் தன் குழந்தைகளாக ஏற்றான். (2)

அறிஞனே! தம்பன், மாயை தம்பதிகளுக்கு லோபன் (பேராசை), நிக்ருதி (வஞ்சகம்) என்பவர்கள் பிறந்தனர். அவர்களது குழந்தைகள் குரோதனும் ஹிம்ஸையும். இவர்களது குழந்தைகள் கலியும் (கலகமும்), அவனது சகோதரி துருக்தியும் (கெட்ட சொல்லும்). (3)

சாதுவே! துருக்தி—கலியின் குழந்தைகள் பயம், மிருத்யு (மரணம்) இருவரும். அவர்களுக்கு நிரயன் (நரகம்), யாதனா (நரகத்தை அனுபவிக்கும் உடல்) என்கிற இரட்டையர் பிறந்தனர். (4)

குற்றமற்றவனே! இதுவரை பிரபஞ்ச நாசத்திற்குக் காரணமான (தர்மத்திற்கு எதிரிடையான) அதர்மனது வம்சத்தைச் சுருங்கச் சொன்னேன். புனிதமான இந்தச் சரிதத்தை மூன்றுமுறை கேட்பவனுடைய பாவம் முற்றிலும் அழியும். (அதாவது, இவற்றினுடைய உட்பொருளை அறிந்து நடப்பவனின் பாவங்கள் அழிகின்றன.) (5)

குருகுலத்திலகமே! இப்பொழுது பகவான் ஸ்ரீஹரியின் அம்சமான பிரும்மதேவரின் அம்சமாகத் தோன்றிய புண்ணிய கீர்த்திமானான ஸ்வாயம்புவ மனுவின் வம்சத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். (6)

மகாராணி சதரூபையின் பதியான ஸ்வாயம்புவ மனுவுக்கு பிரியவிரதன், உத்தானபாதன் என இரண்டு புத்திரர்கள். மகாவிஷ்ணுவின் அனுக்கிரகத்தால் பிறந்தவர்களாதலால், உலகத்தைக் காத்து ரட்சிப்பவர்களாக (பேரரசர்களாக) இருந்தார்கள். (7)

உத்தானபாதனுக்கு ஸுநீதி, ஸுருசி என இரு மனைவியர். அவர்களுள் ஸுருசி கணவருக்கு மிகவும் பிரியமானவள். துருவனின் தாயான ஸுநீதி அவ்வளவு பிரியமானவள் அல்ல. (8)

ஒரு சமயம் மன்னன், ஸுருசியின் புதல்வனான உத்தமனை மடியில் ஏற்றி வைத்துக் கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தான். அவ்வாறே, தந்தையின் மடியில் ஏறியமர விரும்பி வந்த (ஸுநீதியின் மகன்) துருவனை மன்னன் வரவேற்கவில்லை. (அவனைத் தன் மடியில் ஏற்றி வைத்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை.) (9)

அவ்வாறு ஏறி அமர விரும்பி வந்த தன் சக்களத்தி மகனான துருவனைக் கண்ட கர்வங்கொண்ட ஸுருசி, அரசன் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே பொறாமையுடன் அந்தத் துருவனைப் பார்த்து அதட்டிக் கூறினாள். (10)

‘குழந்தாய்! நீயும் அரசனது மகன்தான். ஆனால், என் வயிற்றில் பிறக்காததனால், உனக்கு அரச சிங்காதனத்தில் அமர்வதற்குத் தகுதியில்லை. (11)

பாவம், நீ சிறு குழந்தைதானே! கிட்டாத பொருளுக்கு ஆசைப்படுகிறாய். நீ, வேறு ஒரு பெண்ணின் கருப்பையில் வளர்ந்தவன் என்பது உனக்குத் தெரியாது. (12)

நீ, அரச சிங்காசனத்தில் அமர விரும்பினால், பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைக் குறித்துத் தவமியற்றி, அவரருளால் என் வயிற்றில் வந்து பிறக்க முயற்சி செய்.’ (13)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! தன் சிற்றன்னை கூறிய கொடுஞ்சொல்லம்புகளால் புண்பட்ட துருவன், தடிகொண்டு அடிபட்ட பாம்புபோல் கோபத்தால் பெருமூச்செறிந்தவாறு, இவ்வளவு கேட்டும் வாய்திறவாது மௌனமாக இருக்கும் தன் தந்தையை விடுத்து, அழுது கொண்டே தன் தாயிடம் சென்றான். (14)

உதடுகள் துடிக்கப் பெருமூச்செறிந்து வரும் தன் குழந்தை துருவனைக் கண்ட ஸுநீதி, அவனைத் தூக்கித் தன் மடியில் வைத்துக் கொண்டாள். சக்களத்தியான ஸுருசி சொன்ன கொடுஞ்சொற்களை அந்தப்புரத்து ஜனங்கள் வாயிலாகக் கேட்டறிந்து மிகவும் துக்கமடைந்தாள். (15)

காட்டுத்தீயில் வெந்த பூங்கொடிபோல் துக்கத்தால் பீடிக்கப்பட்ட ஸுநீதி, தைரியத்தை இழந்து புலம்பினாள். சக்களத்தி கூறிய கொடுஞ்சொற்களை நினைக்க நினைக்க தாமரை போன்ற அவளது கண்கள் குளமாயின. (16)

துயரத்தின் எல்லை காணாத ஸுநீதி பெருமூச்செறிந்தவாறே தன் மகனிடம் கூறினாள். குழந்தாய்! மறந்தும் (பகைவனானாலும்) பிறருக்குத் தீங்கு நினையாதே. ஏனெனில், பிறருக்குத் தீமை செய்பவன், அதை முதலில் தானே அனுபவிக்கிறான். (17)

செல்வமே! உன் சிற்றன்னை கூறியது முற்றிலும் உண்மையே. ஏனெனில், (உன் தந்தையான) அரசன், என்னைத் தன் மனைவி என்று கூற வெட்கப்படுகிறார். பாக்கியமற்ற என் வயிற்றில் நீ பிறந்தாய். மேலும், என்னுடைய பாலைப் பருகி வளர்ந்தாய். (18)

குழந்தாய்! ஸுருசி, உனது சிற்றன்னையாக இருப்பினும், அவள் கூறியது சரியானதே. நீயும் உத்தமனைப்போல் அரசனது சிங்காதனத்தில் அமர விரும்பினால், பகைமையையும் பொறாமையையும் விட்டுவிட்டு, அவள் சொன்னபடி செய். அதோக்ஷஜனான (குறையொன்றும் இல்லாத) பகவான் வாசுதேவனது திருவடிக்கமலங்களைப் பூசனை புரிவாய். (19)

உலகத்தைக் காத்தருள்வதற்காக சத்துவ குணத்தை மேற்கொண்ட பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவடித்தாமரைகளைப் பூசனை புரிந்ததாலேயே, உனது தாத்தாவின் தகப்பனரான பிரும்மதேவர், ‘பாரமேஷ்ட்யம்’ என்ற உயர்ந்த பிரும்மபதவியை அடைந்தார். மனத்தையும் சுவாசத்தையும் தன்வயப்படுத்திய மகான்களும், அந்தப் பதவியைக் கொண்டாடுகிறார்கள். (20)

அதேபோல் உனது பாட்டனார் ஸ்வாயம்புவமனுவும் பகவானைக் குறித்து ஏராளமான தட்சிணைகள் தந்து, உயர்ந்த வேள்விகளை ஒரே மனதாகச் செய்து, அதன் பயனாக வேறு எவராலும் பெறுதற்கரிய இவ்வுலக இன்பங்களையும் புகழையும், பின் மேலுலகத்தில் சுவர்க்காதி போகங்களையும், முடிவில் மோட்சத்தையும் பெற்றார். (21)

ஆகவே குழந்தாய்! நீயும் பக்தர்களிடம் அன்புகொண்ட அந்த பகவானையே சரணமாகப் பற்று. சம்சார சாகரத்திலிருந்து விடுதலை பெற ஆசை கொண்டவர்கள், பகவானுடைய பாதகமலங்களைத்தான் தேடியலைகிறார்கள். ஆகையால், நீயும் உனது தர்மங்களைக் கடைப்பிடித்து ஒழுகுவதால் தூய்மையடைந்த உனது இதயத்தில், பகவானை இறுகக் கட்டி நிறுத்தி, வேறு எந்தவொரு நினைப்புமின்றி அவரையே போற்றுவாயாக. (22)

குழந்தாய்! பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் மகாலக்ஷ்மியின் அருளைத் தேடி அலைகிறார்கள். ஆனால், அந்த மகாலக்ஷ்மி கையிலே தாமரை மலரையேந்தி, பகவானைத் தேடி அலைகிறாள். தாமரை மலர் போன்ற திருக்கண்களுடைய நாராயணனைத் தவிர, உன் துயர் துடைப்பவர் வேறு எவரையும் நான் காண்கிலேன். (23)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்விதம் தனக்கு நன்மையே புரியும் தாயின் சொற்களைக் கேட்ட துருவன், தனது அறிவுகொண்டு, தன் மனத்தைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு, தந்தையின் நகரிலிருந்து வெளியேறினான். (தாயின் உபதேசம் தான் விரும்பிய பொருளை (குறிக்கோளை) நிறைவேற்றி வைப்பது என்பதை உணர்ந்தான் துருவன். ஆகவே, வெளியேறினான்.) (24)

(பகவானை பஜிக்க வேண்டுமென்று நாம் மனதார நினைக்க வேண்டுவதே, நமது கடமை. இறைவனே அதற்கான ஏற்பாடுகளைக் கவனித்துக் கொள்வார். அதற்கென்றே பகவான் மகான்களது உருவத்தில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.) அந்தச் செய்திகள் அனைத்தையும் கேள்விப்பட்ட நாரத மகரிஷி, துருவனது விருப்பத்தை உய்த்தறிந்து, வியந்து, மகிழ்ந்து, அவனெதிரில் தோன்றிப் பாவங்களனைத்தையும் (நொடியில்) நீக்கவல்ல தனது திருக்கரத்தினால் அவனது தலையைக் கோதியவாறே கூறலானார். (25)

‘ஆகா! க்ஷத்திரியர்களின் மனவுறுதியே உறுதி. அவர்கள் சிறு அவமானத்தையும் பொறுக்க மாட்டார்கள். இதோ! இந்த துருவனோ சிறுகுழந்தை. இருந்தாலும் இவனது சிற்றன்னை கூறிய கடுஞ்சொற்கள், இவனது இதயத்தில் தைத்துள்ளதே.’ (26)

(இவ்வாறு எண்ணிய) நாரதர் கூறுகிறார்—— “குழந்தாய்! நீயோ சிறுவன். விளையாட்டில் பொழுதுபோக்க வேண்டியவன். இந்தச் சிறுவயதில் உனக்கு மானமோ, அவமானமோ ஏற்படுவதற்கான காரணமேயில்லையே. எனக்கு எதுவும் புரியவில்லையே! (27)

உலகில் மனிதர்களுக்கு மான—அவமானம் இருக்கலாம். ஆனால், குழந்தாய்! மனிதர்களின் மகிழ்ச்சியின்மைக்கு உண்மையான காரணம் அவர்களது மயக்கமே (மோகமே). இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் மனிதன், தனது முன்வினைக்கேற்பவே இன்ப—துன்பங்களையும், மான—அவமானங்களையும் அடைகிறான். (28)

ஆகவே குழந்தாய்! அறிவாளியான ஒருவன் ‘எல்லாம் ஈசன் செயல்’ என்பதை நன்குணர்ந்து, தெய்வாதீனமாகக் கிடைப்பதைக் கொண்டு மனம் நிறைவு பெறவேண்டும். (29)

நீ, உனது தாயாரது உபதேசப்படி, எந்த பகவானுடைய அருளைப் பெற விரும்புகிறாயோ, அந்த பகவானை ஆராதிப்பது என்பது அவ்வளவு சுலபமில்லை என்பது எனது எண்ணம். (30)

பலப்பல பிறவிகளாகப் பற்றற்ற நிலையில், பலவிதமான தீவிர யோக சமாதியில் இருக்கும் முனிவர்களும், பகவானுடைய உண்மை நிலையினை அறிந்தாரில்லை. (31)

ஆகவே, இந்த வீண்பிடிவாதத்தை விடுத்து, வீட்டுக்குச் செல். நீ பெரியவனாக ஆகித் தவத்திற்குரிய காலம் வரும்போது முயற்சி செய்யலாம். (32)

இன்பமோ, துன்பமோ எது எவனுக்கு முன்வினைப் பயனால் நேருமோ, அது கொண்டு அவன் மனம் நிறைவு பெறவேண்டும். அவ்வாறு இருப்பவன் மோகமயமான இந்த சம்சாரக் கடலைக் கடந்து முக்தி நிலை பெறுகிறான். (33)

தன்னைவிட உயர்ந்த நிலையிருப்பவனைக் கண்டு மனம் மகிழவேண்டும்; பொறாமை கொள்ளக்கூடாது. தன்னைவிடத் தாழ்ந்த நிலையில் இருப்பவனைக் கண்டு இரக்கப்பட வேண்டும்; ஏளனமாகப் பேசக்கூடாது. தனக்குச் சமமாக இருப்பவனைக் கண்டு, அவனோடு நட்புகொள்ள வேண்டும்; பகைமை பாராட்டக்கூடாது. இவ்வாறு நடப்பவனுக்குத் துன்பமேயில்லை.” (34)

துருவன் கூறுகிறான்—— “தாங்கள் உபதேசித்த இந்த அமைதியான மார்க்கம் இன்ப—துன்பங்களுக்கு ஆட்பட்டவர்களுக்கே. கருணையால் நீங்கள் இதை உபதேசித்தீர்கள். ஆனால், என்னைப் போன்றவர்களுக்கு (க்ஷத்திரியர்களுக்கு) இது ஒத்துவராததே. (35)

நானோ க்ஷத்திரியன். அதனால் வினயமில்லாதவன். எனது சிற்றன்னை கூறிய கொடுஞ்சொல் அம்புகள், என் மனத்தைப் புண்ணாக்கியுள்ளன. ஆகவே, தங்களது இந்த உபதேசம் என் மனத்தில் நிற்கவில்லை. (36)

பிரும்மரிஷியே! மூவுலகங்களிலும் உயர்ந்ததும், எனது முன்னோர்களாலும் அடையப் படாததுமான ஓர் உயர்ந்த இடத்தை அடைய விரும்பும் எனக்கு, ஏற்ற ஒரு நல்ல மார்க்கத்தை உபதேசிக்க வேண்டுகிறேன். (37)

தாங்கள் பிரும்மதேவரின் புத்திரரான நாரதர்தானே! உலகின் நன்மைக்காகவே கையில் வீணையை ஏந்தி மீட்டிக் கொண்டு, (பகவந்நாமங்களைக் கானம் செய்தவாறே) சூரியனைப் போல் மூவுலகங்களிலும் சுற்றி வருகிறீர்கள். இல்லையா?” (38)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— துருவன் இவ்வாறு கூறக் கேட்ட பகவான் நாரதர் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டு, கருணை பொங்க அந்தக் குழந்தைக்கு நல்லுரை கூறலானார். (39)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “குழந்தாய்! உன் தாயார் உபதேசித்த மார்க்கம்தான் உனக்கு உயர்ந்த நன்மையைத் தரக்கூடியது. அந்த உபாயம் பகவான் வாசுதேவன்தான். ஆகவே, நீ மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, அவரையே பஜிப்பாயாக. (40)

அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்ற நான்கு புருஷார்த்தங்களில் எதை அடைய வேண்டுமானாலும், அதற்கு அவன் செய்யவேண்டிய முக்கியமான காரியம், பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் பஜிப்பதேயாகும். (41)

குழந்தாய்! உனக்கு அனைத்து மங்களங்களும் உண்டாகட்டும். பரிசுத்தமான யமுனை நதிக்கரையில் மிகவும் புண்ணியமான மதுவனம் என்கிற இடமுள்ளது. அங்கு பகவான் ஹரி நித்தியவாஸம் செய்கிறார். ஆகவே, அங்கு செல். (42)

அங்கு சென்று புனிதமான அந்த யமுனையில் மூன்று வேளை நீராடி, தினமும் செய்யவேண்டிய நித்திய கர்மானுஷ்டங்களை முடித்துக் கொண்டு, மனத்தை அலையவிடாமல் தருப்பை முதலிய ஓர் ஆசனத்தில் முறைப்படி நிலையாக அமர்ந்து கொள். (43)

அவ்வாறு அமர்ந்து கொண்டு ரேசகம் (மூச்சை உள்ளிழுத்தல்), பூரகம் (நிலைநிறுத்தல்), கும்பகம் (வெளியிடுதல்) என்கிற பிராணாயாம முறைப்படி, மெதுவாக பிராணன், பொறிபுலன்கள், மனது — இவைகளின் அழுக்கை விலக்கி, மனத்தில் உறுதியுடன் லோககுருவான ஸ்ரீமந்நாராயணனை (பின்வருமாறு) தியானம் செய்யவேண்டும். (44)

குழந்தாய்! அந்த பகவானது மலர்ந்த திருமுகமும் கண்களும் எப்பொழுதும் பக்தர்களுக்கு அருள்புரிவதற்கென்றே தெளிவாக விளங்குகின்றன. அழகிய புருவங்கள் மற்றும் கன்னங்களின் அழகைச் சொல்ல வார்த்தைகளே இல்லை; உன்னதமான மூக்கு; தேவர்களும் கண்டு மயங்கும் அழகு; இளம் வயது; ரமணீயமான திருமேனி; கோவைப்பழம் போல் சிவந்த உதடுகள்; செந்தாமரைக் கண்கள்; தன்னடியார்களுக்குப் புகலிடம்; இன்பமே வடிவானவர்; சரணாகத வத்ஸலன்; கருணைக்கடல்; மார்பிலே ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மரு; நீலமேகச் சியாமளன்; கோமளன்; புருஷலட்சணத்தின் முடிவான நிலை; அவன் கழுத்திலே வனமாலை; நான்கு திருக்கரங்களிலும் சங்கு, சக்கரம், கதை, தாமரைமலர்; தலையிலே இரத்தினக் கிரீடம்; காதுகளில் மகரகுண்டலங்கள்; கைகளிலே தோள்வளை, கங்கணங்கள்; கழுத்திலே கௌஸ்துப ஹாரம்; இடுப்பிலே பொன்னாடை; அரையிலே சுவர்ணமேகலை; திருவடிகளிலே மின்னும் சுவர்ண பாதசரங்கள். பகவானுடைய இந்தத் திருமேனி மனத்திற்கு அமைதியளிப்பது. மனம்—கண்களுக்கு விருந்து, பார்த்துப் போதும் என்ற நிறைவு தோன்றாதது. இவ்வாறு, பகவானது திருமேனியை மனத்தில் நினைத்து, மானஸபூஜை செய்பவனது இதயகமலத்தில், இரத்தினம் போல் ஒளிரும் நகங்கள் கொண்ட தன் திருவடிக்கமலங்களைத் தோன்றச் செய்கிறார். புன்சிரிப்பும் கருணை பார்வையும் கொண்ட வரமளிக்கும் வள்ளலான அந்த பகவானை, ஒருமுகப்பட்ட நிலைத்த மனத்தோடு இவ்வாறு தியானிக்க வேண்டும். (45—51)

பகவானது மங்களமயமான இந்தத் திருமேனியை இவ்வாறு எப்பொழுதும் தியானம் செய்து வருவோமானால், அப்பொழுது மனம் வெகுவிரைவில் ஆனந்தக் கடலில் மூழ்கித் திளைக்கும்; பின் அதிலிருந்து எழுந்து வெளிவராது. (52)

அரசகுமாரனே! இந்தத் தியான யோகத்தைத் தவிர, இப்பொழுது மிகவும் ரகசியமான ஒரு மந்திரத்தை, நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். இந்த மந்திரத்தை ஏழு நாட்கள் தொடர்ந்து ஜபிப்பவன் விண்வெளியில் உலா வரும் சித்தர்களையும் (தேவர்களையும்) தரிசிக்கலாம். (53)

மந்திரம்:— ‘ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய’. இடம், காலம், பொருள் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தும் முறை அறிந்த அறிவாளி, பூசனைக்குரிய பலவகை பொருட்களைக் கொண்டு இந்த மந்திரத்தை உச்சரித்தவாறே இறைவனைப் புறநோக்கில், சிலைவடிவமாகத் தன்னெதிரில் இருப்பதாகக் கொண்டு பூசனை புரியவேண்டும். (54)

தூய்மையான தெளிந்த நீர், காட்டில் கிடைக்கும் பூக்கள், பழங்கள், கிழங்கு, மரவுரி, அருகம்புல், பகவானுக்கு மிகவும் பிரியமான துளசி முதலியன கொண்டு பூஜை செய்ய வேண்டும். (55)

கல் அல்லது வேறு உலோகத்தினாலான சிலை (விக்கிரகம்) கிடைத்தால், அதில் பகவானை ஆவாகனம் செய்து பூஜிக்கலாம். அல்லது மண்ணினால் செய்தும் பூஜிக்கலாம். அல்லது செம்பில் நீர் நிரப்பி கலசம் வைத்து, அந்த நீரில் ஆவாகனம் செய்தும் பூஜிக்கலாம். காட்டில் இயற்கையாகக் கிடைக்கும் காய், கிழங்கு, பழம், இலை ஆகியவற்றை அளவாக சாப்பிட்டு, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, மௌனவிரதமேற்று அமைதியாக பகவானைத் தியானிக்க வேண்டும். (56)

மேலும், புண்ணியமான பெரும்புகழைப் பெற்றவனான பகவான் சொல்லுக்கடங்காத தனது மாயையை ஏற்றுத் தன் விருப்பப்படி பல அவதாரங்களை மேற்கொண்டு, மனத்தைத் தன்னிடம் ஈர்க்குமாறு பல திருவிளையாடல்கள் புரிகிறார் அல்லவா? அந்தத் திருவிளையாடல்களை மனதார நினைத்துத் தியானம் செய்யவேண்டும். (57)

நமது முன்னோர்கள் பகவானைப் பலவிதமாகப் பூசித்துள்ளனர். அதற்கான பல வழிமுறைகளையும் கூறியுள்ளனர். அந்த வழிமுறைகளைப் பின்பற்றி, மந்திரமே திருமேனியாகக் கொண்ட பகவான் வாசுதேவனை, முன்பு நான் கூறிய (பன்னிரண்டு எழுத்துக்கள் கொண்ட) வாசுதேவ மந்திரத்தை உச்சசரித்துக் கொண்டே பூசனை புரியவேண்டும். (58)

இதயத்திலே என்றும் நிலைத்து வாஸம் செய்யும் நாராயணனை மனம், வாக்கு, காயம் என்னும் முக்கரணத் தூய்மையோடு, அன்பு—பக்தியோடு பூஜை செய்து வருபவனுக்கு பகவான், அவனது பக்தி பாவத்தை மேன்மேலும் வளரச் செய்கிறார். அவன் விரும்பியவாறு அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற பெரும் பேறுகளையும் அளிக்கிறார். (59—60)

அவ்வாறு பகவானை உபாசிப்பவனுக்கு உலகியல் இன்பங்களில் வைராக்கியம் ஏற்படுமேயானால், அப்பொழுது அவன் முக்திநிலை பெற (மோட்சம் அடைய) மேலும் இடையறாத அன்பு—பக்தியுடன் பூசனை புரியவேண்டும்.” (61)

இவ்வாறு நாரதரிடம் உபதேசம் பெற்ற துருவன், அவரை வலம் வந்து வணங்கி, பகவானது திருவடிகள் தோய்ந்த புனிதமான மதுவனத்தை அடைந்தான். (62)

அரசகுமாரனான துருவன் தவம் செய்ய மதுவனம் சென்றதும், நாரதமுனிவர் உத்தானபாத மன்னனின் அரண்மனைக்குச் சென்று, மன்னன் முறைப்படி அளித்த உபகாரங்களை ஏற்று, சுகமாக ஓர் ஆசனத்தில் அமர்ந்து அரசனோடு பேசலானார். (63)

நாரதர் கேட்கிறார்—— “அரசே! உங்கள் முகம் வாடியிருக்கிறதே! வெகுநேரமாக எதையோ சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் போலிருக்கிறதே! அறம், பொருள், இன்பம் — இதில் ஏதாவது குறையா? (இதில் ஏதாவது இழப்பு வந்ததா?)” (64)

அரசன் பதில் கூறுகிறார்—— “பிரும்மரிஷியே! எனது மகன் துருவன் ஐந்து வயது பாலகன்; மிகுந்த அறிவாளி; குணக்குன்று. பெண்பித்து பிடித்த நான், அவனை அவனது தாயாருடன் இரக்கமின்றி விலக்கி வைத்தேன். (65)

நாரதரே! காட்டில் ஆள்துணையில்லாமல் பசியால் வருந்திக் களைத்து முகம் வாடிப் படுத்திருக்கும் அந்தக் குழந்தையை ஓநாய்கள் வந்து கடிக்காமல் இருக்க வேண்டுமே! (66)

அந்தோ! அந்தச் சிறுவன் அன்போடு என் மடியில் ஏறி உட்கார வந்தான். ஆனால், இழிந்தவனான நான், அவனை மடியில் அமர்த்திக் கொள்ளவில்லை. என்னைப் போலத் தீயமனம் படைத்தவன் யாராவது உண்டா? பெண்பித்து பிடித்தவன்தான் உண்டா? யோசித்துப் பாருங்கள்.” (67)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “அரசனே! நீ, உனது குழந்தையைப் பற்றிக் கவலைப்படத் தேவையில்லை. பகவான் அவனைக் காப்பாற்றுகிறார். அவனது பெருமையை நீ அறியமாட்டாய். அவனது புகழ் உலகெங்கும் பரவியுள்ளது. (68)

மன்னவா! உனது புதல்வன் திறமைமிக்கவன். இந்திரன் முதலிய லோக பாலகர்களாலும்கூட செய்யமுடியாத செயற்கரிய செயலைச் செய்து முடித்து, விரைவில் உன்னிடம் வருவான். அவனது செயலால் உனது புகழ் நாற்றிசைகளிலும் பரவும்.” (69)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தேவரிஷி நாரதர் கூறியதைக் கேட்ட அரசன் உத்தானபாதன், அரசாட்சியைச் சற்றும் கவனியாமல் தன் மகனையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தான். (70)

துருவன், மதுவனம் சென்று யமுனையில் நீராடி, அன்றைய இரவு உபவாசமேற்று, நாரதர் உபதேசித்தபடி மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை உபாசிக்கலானான். (71)

முதல் ஒரு மாதத்தை உடலைக் காப்பாற்ற வேண்டி மூன்று தினங்களுக்கு ஒருமுறை விளாம்பழம், இலந்தைப்பழம் — இவைகளை உணவாகக் கொண்டு, பகவானைப் பூசித்தவண்ணம் கழித்தான். (72)

சிறுவனான துருவன் இரண்டாவது மாதத்தில் ஆறு நாட்களுக்கு ஒருமுறை, தானாக உலர்ந்து விழும் இலைகளையும் சருகுகளையும் புற்களையும் உணவாகக் கொண்டு, பகவானை ஆராதித்தான். (73)

மூன்றாவது மாதத்தில் ஒன்பது நாட்களுக்கு ஒருமுறை யமுனையின் நீரை மட்டும் பருகி, மனவடக்கத்தோடு உத்தமசுலோகரான பகவானைப் பூசித்தான். (74)

இதேபோல் நான்காவது மாதத்தில் பன்னிரண்டு நாட்களுக்கு ஒருமுறை காற்றை மட்டும் ஆகாரமாகக் கொண்டு, மூச்சையடக்கித் தியான யோகத்தினால் பகவானைப் பூசித்தான். (75)

ஐந்தாவது மாதம் வந்ததும் அரசகுமாரனான துருவன் மூச்சை முற்றிலுமாக அடக்கி, ஒற்றைக்காலை ஊன்றித் தூண்போல் அசையாது நின்று, பரமாத்மாவான பகவானைத் தியானிக்கலானான். (76)

அப்பொழுது சப்தம் முதலிய விஷயங்களுக்கும் இந்திரியங்களுக்கும் உறைவிடமான மனத்தை உலகியல் விஷயங்கள் அனைத்தினின்றும் தன்வசம் திருப்பி, இதயத்தில் பகவானுடைய திவ்விய மங்கள விக்கிரகத்தைத் தியானித்தான். (77)

மஹத் முதலிய தத்துவங்களுக்கு ஆதாரமான மற்றும் பிரகிருதி, புருஷன் — இவைகளுக்குத் தலைவனுமான பிரும்மஸ்வரூபத்தை, இவ்வாறு துருவன் தியானித்தபோது, அவனது தவத்தின் கடுமை தாங்கவியலாது மூவுலகங்களும் நடுங்கின. (78)

ராஜகுமாரனான துருவன் ஒற்றைக்காலில் நின்றுகொண்டு தவம் செய்தபோது, அவனுடைய கால் கட்டை விரலால் அழுத்தப்பட்ட பூமி ஒருபக்கமாகச் சாய்ந்தது. பெரிய யானையைப் படகில் ஏற்றிச் சென்றால், அந்தப் படகு இடதுபுறமும் வலதுபுறமும் மாறிமாறிச் சாய்வதுபோல் இருந்தது அது. (79)

துருவன் பொறிபுலன்களின் வழிகளையும் மூச்சையும் அடக்கி, வேறு எந்தவொரு நினைப்புமின்றி பகவானையே தியானித்தான். இவ்வாறு அவனது பிராணன் வெளியிலுள்ள அனைத்துப் பிராணன்களுடன் வேறுபாடின்றி ஒன்றியதும், சகல ஜீவராசிகளின் மூச்சு தடைப்பட்டு மூச்சுத்திணறல் உண்டாயிற்று. லோகபாலர்களுக்கும் இதே கதிதான். ஆகவே, அனைவரும் துன்பமடைந்து, பகவான் மகாவிஷ்ணுவைச் சரணமடைந்தனர். (80)

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “பகவானே! அசையும்—அசையாத அனைத்து ஜீவராசிகளின் உடலிலும் மூச்சுத்திணறல் உண்டானதன் காரணம் எங்களுக்குப் புரியவில்லை. இதற்கு முன் இவ்வாறு வந்ததில்லை. தாங்களோ அடைக்கலமென்று வந்தவர்களைக் காத்து அருள்புரிபவர். ஆகவே, தங்களையே சரணம் புகுந்த எங்களை இந்தத் துன்பத்திலிருந்து விடுவிக்க வேண்டுகிறோம்.” (81)

பகவான் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! பயப்பட வேண்டாம். உத்தானபாதனது புதல்வன் துருவன் மூச்சை நிறுத்தி வெற்றி கொண்டு, மனத்தை வேறு சிந்தனையின்றி என்னிடமே ஒருமுகப்படுத்தித் தவம் செய்வதால் உங்களுக்கும் இந்த மூச்சுத்திணறல் ஏற்பட்டது. இந்த அரிய தவத்தினின்றும் அந்தச் சிறுவனைத் திருப்பி விடுகிறேன். நீங்கள் உங்களிடங்களுக்குச் செல்லுங்கள்.” (82)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் எட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் — துருவன் பகவானிடம் வரம் பெற்று வீடு திரும்புதல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! இவ்வாறு பகவான் கூறக்கேட்ட தேவர்கள் பயம் நீங்கப்பெற்று தேவலோகம் சென்றனர். ஆயிரமாயிரம் தலைகள் கொண்ட விராட் ஸ்வரூபரான பகவானும், தன் பக்தனான துருவனைக் காண கருடாரூடனாக மதுவனம் சென்றார். (1)

இதுவரை தீவிரமான பக்தியோகத்தால் ஒருநிலைப்பட்ட மனத்தில் (இதயத்தில்) மின்னொளி போல் பிரகாசிக்கும் எந்த பகவானை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தானோ, அந்த பகவத் ஸ்வரூபம் திடீரென மறையவே சமாதிநிலை கலைந்து பயந்து கண் விழித்தான். அப்பொழுதுதான் இதயத்தில் இதுவரை தியானித்து வந்த அதே சுந்தர ஸ்வரூபம், தன் கண்ணெதிரில் நிற்பதைக் கண்டான். (2)

அந்த ஸ்வரூபத்தைத் திடீரென கண்ணெதிரில் கண்டதும் துருவன் பரபரப்புடன் எழுந்திருந்து, ஒருகோல் (கம்பு) போல் நெடுஞ்சாண்கிடையாகக் கீழே விழுந்து வணங்கினான். கண்களால் முற்றப் பருகுபவன் போலும், வாயினால் முத்தமழை பொழிபவன்போலும், கைகளால் இறுகக்கட்டித் தழுவுபவன் போலும், அன்பு நிறைந்த தன்னிரு கண்களாலும் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தான். (3)

அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதயத்திலும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் அந்த பகவான் ஸ்ரீஹரி, இருகை கூப்பி நிற்கும் சிறுவனான அந்த துருவன் தன்னைத் துதிக்க விரும்புவதையும், அவ்வாறு துதிக்கத் தெரியாது விழிப்பதையும் உணர்ந்து, வேதமே வடிவான பாஞ்சஜன்யம் என்னும் தன் திருச்சங்கினால் அன்போடு அவனது கன்னத்தைத் தொட்டார். (4)

அந்த நொடியிலேயே துருவனுக்குத் தெய்விகமான பேசும் திறன் ஏற்பட்டது. பரமாத்மா—ஜீவாத்மாக்களின் உண்மை தத்துவத்தைப் புரிந்து கொண்டான். என்றுமே அழிவற்ற நிலையான துருவ ஸ்தானத்தைப் பெறப் போகிறவனல்லவா? ஆகவே, பரபரப்பின்றி, பக்தி பொங்கி வழிய, எட்டு திசைகளிலும் பரவி நிற்கும் புகழ்கொண்ட பகவானைத் துதிக்கலானான். (5)

[குறிப்பு:— இங்கு ஸ்ரீதர ஸ்வாமி துருவன் துதித்ததைச் சுருங்கக் கூறுகிறார். பகவத் அனுக்கிரகத்தால் பெற்ற வாக் (சொல்) முதலிய அற்புதமான செயல்களால், பன்னிரண்டு சூரியன் தோன்றினாற்போல் பன்னிரண்டு சுலோகங்களால் பகவான் ஸ்ரீஹரியை துருவன் துதிக்கிறான். அதாவது, ஒரு சூரியன் தோன்றினாலே உலகில் இருள் நீங்குகிறது. பன்னிரண்டு சூரியன் தோன்றினால் எப்படி? பன்னிரண்டு சூரியன் போன்று பன்னிரண்டு ஸ்துதிகளால் துதிக்கிறான் என்றால் புற இருள் நீங்க சூரிய ஒளியும், பலப்பல பிறவிகளில் தொடர்ந்து வரும் அகவிருள் நீங்க, துருவனது பன்னிரண்டு ஸ்துதிகளும்தான் நமக்கு கதி (புகலிடம்) என்கிறார், ஸ்ரீமத்பாகவத உரையாசிரியர் ஸ்ரீதர ஸ்வாமி.]

துருவன் துதிக்கிறான்—— “எம்பெருமானே! தாங்கள்தான் அனைத்து சக்திகளையும் பெற்றவர். தாங்கள்தானே எனது அந்தக்கரணத்திற்குள் நுழைந்து தங்களது சித்சக்தியால் செயலற்று உறங்கிக் கொண்டிருந்த எனது வாக் சக்தியையும், கை, கால், காது, தோல் முதலிய பொறிபுலன்களையும், மேலும் பிராணனையும் உயிர்ப்பித்து, அவைகளைச் செயலாற்றும்படி செய்தவர். அந்தர்யாமியாக இருந்து இவ்வாறு செயல்புரியும் பகவானான தங்களுக்கு வணக்கம். (6)

[குறிப்பு:— இந்த துருவ ஸ்துதி வேதாந்தத்தின் சாரம். ‘அந்த ப்ரவிஶ்ய’ என்று பகவானின் அந்தர்யாமித்வம் கூறப்படுகிறது. நம் உயிருக்குயிராய் நம் ஜீவநாடியாய் இருப்பது இந்த அந்தர்யாமித்வம்தான். உயிரினங்களைப் பற்றிச் சொல்லும் உயிர் நூலில் (BIOLOGY) உயிர் (LIFE) என்று அழைக்கப்படுவது இதுதான். இதன் உண்மை புரியாதார் ஏதோ விஞ்ஞான முறையில் தேடிக் காணப்படும் பொருளோ அது. ‘ஜீவபூ4தாம் மஹாபா3ஹோ யயேத3ம் தா4ர்யதே ஜக3த் ॥’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 7/5) — எனது ஜீவரூபமான (உயிரான) ‘பரா’ என்கிற சேதன பிரகிருதியால் இந்த உலகமனைத்தும் தாங்கப்படுகிறது. தைத்திரிய உபநிடதத்தில் இந்த அந்தர்யாமித்வத்தை ‘அநுப்ரவிஶ்ய’ என்கிறது. ‘தத்ஸ்ரு॒ஷ்ட்வா । ததே3வாநுப்ராவிஶத் । தத3நுப்ரவிஶ்ய ।’ — அதாவது இப்பிரபஞ்சத்தைப் படைத்து அதனுள் நுழைந்தார் என்று. ஆக அனைத்து அவயவங்களும் உள்ளபடி நலமாகவே இருப்பினும், அவைகள் செயல்படுவதற்கு உயிரான பகவத் சக்தி அதனுள் நுழைந்தால்தான் செயல்படும்.]

பகவானே! தாங்கள் (இரண்டற்ற) ஒருவரே. ஆனால், அளவற்ற குணங்கள் கொண்ட ‘மாயை’ என்னும் தங்களது சக்தியினால் மஹத் முதலிய அனைத்துப் பிரபஞ்சங்களையும் படைத்து அந்தர்யாமியாக அதனுள் நுழைந்து, பின் பொறிபுலன்கள் முதலிய (இல்லாத) பொய்யான ‘அஸத்’ குணங்களில் அதனதன் அதிஷ்டான தேவதைகளின் உருவில் நின்று, பல ரூபங்களுடையவர் போல் தோற்றமளிக்கிறீர்கள். வெவ்வேறு கட்டைகளில் எரியும் அக்னி, தான் எதில் பற்றி எரிகிறதோ, அந்தக் கட்டையின் உருவில் காட்சியளிக்கிறதல்லவா? அதுபோலத்தான். (7)

[குறிப்பு:— மாயை என்பது பரமாத்மாவின் சக்தி. அது இருவிதமாகச் செயல்படுவது. இருப்பதை மறைக்கும் போது, அது ‘ஆவரண சக்தி’. உள்ளதை வேறொன்றாகக் காட்டும்போது அது ‘விக்ஷேப சக்தி’. இந்த விக்ஷேப சக்திதான் முதன்முதலாகப் படைப்புக்குக் காரணமாகிறது. விஞ்ஞானிகள் முதன்முதல் ஏற்பட்ட மின்னணு சலனங்களுக்கு BIG BANG என்ற ஒன்றைக் காரணமாகக் கூறுகிறார்கள். இதற்குமுன் என்ன இருந்தது? என்ன நடந்தது? என்கிற வினாவிற்கு அவர்களிடம் விடையில்லை. ஆனால் வேதாந்தம், மாயையின் விக்ஷேப சக்திதான் அனைத்திற்கும் காரணம் என்கிறது. TIME எனப்படும் காலமே இதன் விளைவுதான். மாயை உலகத் தோற்றத்தை உண்டாக்கும் ‘ஸத்’ அல்ல, ஆனால் அஸத்தும் இல்லை. உண்மைபோல் தோற்றமளிப்பது. தோன்றுமளவுதான் அது உண்மை. இதுவும் பரம்பொருளின் தோற்றமே. ஒரே பரம்பொருள் இப்படிப் பலதரமான பொருள்களாகக் காட்சியளிக்க முடியுமா? முடியும். இதன் உதாரணத்தைத்தான் துருவன் கூறுகிறான்.

அக்3நிர்யதை2கோ பு4வநம் ப்ரவிஷ்ட:

ரூபம் ரூபம் ப்ரதிரூபோ ப3பூ4வ ।

ஏகஸ்ததா2 ஸர்வபூதாந்தராத்மா

ரூபம் ரூபம் ப்ரதிரூபோ ப3ஹிஶ்ச ॥

— கடோபநிஷத் 2/2/9

ஒரே அக்னி உலகில் கட்டை முதலிய பொருளில் நுழைந்து (பற்றிக் கொண்டு) அந்தந்தக் கட்டை முதலியவற்றின் உருவத்தை ஒத்து விளங்குவதுபோல், அனைத்தினுள்ளும் விளங்கும் ஆத்மா ஒன்றேயாயினும், ஒவ்வொரு உடலிலும் அந்தந்த உடலின் அமைப்புபோல் காட்சியளிக்கிறது. ஆனால், எதிலும் ஒட்டுவதில்லை.

தனக்கென்று உருவமற்ற பகவானும் பல உருவங்களாகக் காட்சியளிப்பது, இந்த அக்னி போலத்தான். அவர் உள்ளே அனுப்பிரவேசம் செய்யவில்லையானால், அக்னி எரியுமா?

யதா3தி3த்யக3தம் தேஜோ

ஜக3த்3பா4ஸயதேகி2லம் ।

யச்சந்த்3ரமஸி யச்சாக்3நௌ

தத்தேஜோ வித்3தி4 மாமகம் ॥

ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 15/12]

நாதனே! படைப்பின் தொடக்கத்தில் பிரும்மதேவர் தங்களைச் சரணமடைந்து, தாங்கள் அருளிய அறிவு கொண்டு, தானே தூங்கியெழுந்தவன் அனைத்தையும் காண்பதுபோல், இந்தப் பிரபஞ்சத்தைக் கண்டார். ஏழைபங்காளனே! முக்தி பெற்றவர்களும்கூட அந்தத் திருவடிகளைச் சரணமடைகிறார்கள் என்னும்போது, நற்பிறவி அளிக்கப்பட்டுள்ள நன்றியுணர்வுடைய எவன்தான் பகவானை மறப்பான்? எப்படித்தான் மறக்கமுடியும்? (8)

இறைவா! பிறப்பு—இறப்பு வடிவான இந்த உலகியல் சுழற்சியிலிருந்து விடுதலையளிப்பவர் தாங்களே. அப்படியிருக்க, முக்தி முதலிய அனைத்தையும் அளிக்கும் கற்பகத்தருவான தங்களை உலகியல் சுகங்களைப் பெற பூசனை புரிபவர்கள், உண்மையில் தங்களது மாயையில் மயங்கி மோசம் போனவர்களே. அவர்கள் மனது அவ்வாறானது, என் செய்வது? பாவம்! இந்த உடலே சவத்திற்கொப்பானது. அதனால், பொறிபுலன்களால் பெறக்கூடிய இந்தக் காமசுகம் என்ன நிரந்தரமா? அழிவதுதானே! இந்தப் பொறிபுலன்களில் இன்பம் எனக் கருதும் விஷய சுகம் நரகத்திலும் கூடத்தான் கிடைக்கிறது. (9)

।குறிப்பு:— ‘பெறற்கரிய முக்தியின்பத்தையளிக்கும் பகவானிடம் அழியும் அற்பமான சுகங்களை வேண்டி, இந்த மானிடப்பிறவியை வீணடித்துக் கொள்கிறோமே’ என்று வருந்துகிறான் துருவன். இவ்வாறு நம்மை மயக்குவது அந்த பகவானது மாயைதானே. அது நம்மை மூன்று வகையில் தளைப்படுத்துகிறது. முதலாவது ‘நான் செய்கிறேன்’ என்கிற கர்த்ருத்வ பந்தம். இதனால் செயலைப் பொறுத்து, நாம் நம்மைப் புண்ணியவானாகவோ, பாவியாகவோ கருதுகிறோம். இதற்கு மாறாக, இந்த உடல், மனம், புத்தி ‘நானில்லை’ என்ற வேதாந்த பாவனையில் மூழ்கியிருந்தால், ‘நான் செய்பவனில்லை—செய்வித்தவன் வேறு’ என்ற எண்ணம் வரும். அப்பொழுது அந்த செய்கையில் சொந்தம் கொண்டாட முடியாது. அதன் பலன்கள் (பாவமோ, புண்ணியமோ) உடம்பு—மனம்—புத்தியைத்தான் சாருமேயொழிய, ‘நான்’ என்ற என்னைச் சாராது.

இரண்டாவது பந்தம் (தளை) ‘நான் இதை அனுபவிக்கிறேன்’ என்கிற போக்த்ருத்வ பந்தம். இதனால், நாம் சுகம் அனுபவிப்பவனாகவோ, துன்பப்படுவனாகவோ நினைத்துக் கொள்கிறோம். ‘வேண்டுதல் வேண்டாமை’ என்று வேற்றுமையற்ற எண்ணம் வந்துவிட்டாலோ, இந்த சுகம் அனுபவித்தலோ, துன்பப்படுதலோ, உடம்பு—மனம்—புத்திகளைத்தான் தீண்டுமேயன்றி, ‘நான்’ என்ற என்னைத் தொடாது.

கர்த்ருத்வ பந்தம், போக்த்ருத்வ பந்தம் என்ற இந்த இரண்டு தளைகளுக்கும் மூலகாரணம் நமது அறியாமையே. இதற்குக்காரணம் இந்த உடல்—மனம்—புத்தியும், ‘நான்’ என்கிற எண்ணமும். ‘இவ்வாறானவர்கள் தனது ஆன்மாவைத் தானே கொன்றவர்கள். சூரியனில்லாத இருள் உலகத்திற்குத்தான் இவர்கள் செல்வார்கள்’ என்கிறது, ஈசாவாஸ்ய உபநிஷத்.]

எம்பெருமானே! உலகில் மக்களுக்குத் தங்களது திருவடித்தாமரைகளைத் தியானம் செய்வதாலும், போற்றிப் பாடுவதாலும், தங்கள் அடியார்களது புண்ணியமான இனிய சரித்திரங்களைக் கேட்பதாலும் கிடைக்கக் கூடிய உயர்ந்த மகிழ்ச்சி (ஆனந்தம்), ஆனந்தமே வடிவான பிரும்மத்தின் அனுபவத்திலும்கூடக் கிடைக்காது. (பிரும்மானுபவ ஆனந்தத்தைக் காட்டிலும், பகவானுடைய அடியார்களது செவிக்கினிய செஞ்சொற்கதைகள் இன்னும் அதிக ஆனந்தத்தைத் தரவல்லது என்பது கருத்து.) அவ்வாறிருக்க, காலம் என்கிற அந்த தனது கத்தியினால் வெட்டப்பட்டு, சுவர்க்காதி போகங்களிலிருந்து (சுவர்க்கமான விமானங்களிலிருந்து) கீழே விழுந்து கொண்டிருப்பவர்களான சாதாரண மக்களுக்கு, அந்த ஆனந்தம் எப்படிக் கிட்டும்? (கிட்டாது என்பது கருத்து.) (10)

(ஆகவே,) அழிவற்றவரே! தங்களுடைய பக்தி வெள்ளத்தில் மூழ்கித் திளைக்கும் நிர்மலமான இதயமுடைய சான்றோர்களது நெருங்கிய உறவு, எனக்கு என்றென்றும் ஏற்படவேண்டும். அவ்வாறான நல்லாரிணக்கத்தால், தங்களது கல்யாண குணங்களைப் பற்றிய கதைகளாகிய அமுதத்தைப் பானம் செய்து, அதனால் மனநிறைவு பெற்று மதம் கொண்டவனாக துன்பங்கள் நிறைந்த இந்த பவமாகிய (உலக) சாகரத்தை வெகு எளிதாகக் கடந்துவிடுவேன். (அதாவது, இந்த சம்சாரக் கடலைக் கடக்க எளிய வழி, உமது அமுதமொத்தத் திருக்கதைகளைக் கேட்பதே. அது கிடைக்குமிடமோ சான்றோர்களது சத்சங்கத்திலேயே என்பது கருத்து.) (11)

திருவுந்திக் கமலனே! இறைவனே! தங்கள் திருவடித்தாமரைகளின் நறுமணத்தில் ஆசை கொண்ட சான்றோர்களது இணக்கம் கிடைக்கப் பெற்றவர்கள் மிகவும் அன்பிற்குப் பாத்திரமான, ஆனால், அழிந்தொழியக்கூடிய இந்த உடலைப் பற்றி நினைப்பதேயில்லை. மேலும், இதன் தொடர்புடைய மனைவி—மக்கள், வீடு—வாசல், நண்பர், சொத்து—பணம் ஆகிய எதனையும்கூட நினைப்பதில்லை. (12)

இறைவா! தாங்களோ பிறப்பற்றவர். விலங்குகள், தாவரங்கள், பறப்பன, ஊர்வன, தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் ஆகிய இவைகள் நிறைந்த மஹத் முதலிய அநேக காரணங்களால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட, ஸத் (உண்மைப்பொருள்), அஸத் (பொய்ப்பொருள்) என்கிற தனிப்பட்ட நிலைகளுடைய இந்தப் பிரும்மாண்டமான தங்களுடைய ஸ்தூலரூபமான விராட் ஸ்வரூபத்தைத்தான் நான் அறிவேன். ஆனால், இந்த விராட் ஸ்வரூபத்திற்கப்பாலான, சொல்லுக்கப்பாற்பட்ட தங்கள் சூட்சும ஸ்வரூபத்தை நான் அறியேன். (13)

பகவானே! பரம புருஷரான தாங்கள் கல்பமுடிவான பிரளய காலத்தில் அகில உலகங்களையும் தன் வயிற்றிலே அடக்கிக் கொண்டு, ஆதிசேஷனைத் தன் துணைவராகக் கொண்டு, அவரது திருமடியில் ஆத்மானுபவத்தில் திளைத்தவராகப் படுத்திருக்கிறீர்கள். தங்களது திருவுதரக் கடலில் முளைத்தெழுந்த பொற்றாமரையின் நடுவில் ஒளிவடிவான பிரும்மதேவர் தோன்றினார். அந்தப் பொற்றாமரையிலிருந்துதானே பதினான்கு உலகங்களும் படைக்கப்பட்டன. அவ்வாறான பகவான் தங்களை வணங்குகிறேன். (14)

எம்பெருமானே! தாங்கள் எதற்கும் கட்டுப்படாதவர்; சுதந்திரன்; எவ்விதத் தோஷமுமற்றவர். ஆகவே, பரிசுத்தன். தாங்களோ அனைத்துமறிந்த ஞானஸ்வரூபர்; ஸர்வக்ஞர்; பரமாத்மா. தங்களைவிடப் பெரியவர் எவருமிலர். எவ்வித மாறுபாடுமற்ற ஆதி புருஷர். அதனால், தங்களுக்கு முன்பு இருந்தவர் யாருமேயில்லை. தாங்கள் பகவான் முக்குணங்களையுடைய மாயையை அடக்கியாள்பவர். பரந்து விரிந்த தங்கள் பார்வையால், விழிப்பு—கனவு—உறக்கம் என்னும் மூன்று நிலைகளையும் பார்க்கிறீர்கள். நீங்கள் உங்கள் சித்சக்தியினால் சகல ஜீவர்களின் உள்ளத்தை உள்ளபடி உணர்ந்தவர். அனைத்து உலகங்களையும் காத்து ரட்சிக்க யக்ஞரூபியான மகாவிஷ்ணுவாக விளங்குகிறீர்கள்; வேள்விகளால் கொண்டாடப்படுபவர். இவ்வளவு இருந்தும் ஜீவாத்மாக்களிலிருந்து தனித்து நிற்பவர். (ஆனால், ஜீவாத்மனோ தளைப்பட்டவன்; அழுக்கானவன்; அஞ்ஞானி; ஜடன்; மாறுதலுக்கு உட்பட்டவன்; பிறப்பு—இறப்புள்ளவன்; ‘பகம்’ என்கிற ஐசுவரியமற்றவன்; முக்குணங்களுக்கு அடிமை.) (15)

அவித்யை, வித்யை முதலான பலவிதச் சக்திகள் ஒன்றுக்கொன்று நேர்மாறான சுழற்சியான போக்கை உடையன. ஆனால், அவை தங்களையே ஆதாரமாகக் கொண்டு ஆற்றொழுக்குப்போல் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தோன்றுகின்றன. இந்த அகில ஜகத்திற்கும் ஆதிகாரணர் தாங்களே. ஒன்றேயானவர்; எல்லையற்றவர்; ஆனந்தமே வடிவானவர்; விகாரமற்றவர் (மாறுதலற்றவர்). அந்த பரம்பொருளான தங்களை நான் சரணமடைகிறேன். (16)

பகவானே! ‘பகவான் ஆனந்தமே வடிவானவர்’ என்ற எண்ணத்துடன், உலகியல் இன்பங்களில் எவ்விதப் பற்றுமின்றித் தங்களையே பஜிப்பவர்களுக்கு அரசபோகம் முதலிய அனைத்து போகங்களை அருள்கிறீர்கள். ஆனால், தங்களது திருவடித்தாமரைகளைப் பெறுவதே பஜித்ததன் உண்மையான உயர்ந்த பயன் ஆகும். ஈசனே! தலையீற்றுப் பசு அப்பொழுது ஈன்ற தன் கன்றுக்குட்டியைப் பாலூட்டி, நரி முதலிய விலங்குகளிடமிருந்து பாதுகாப்பதுபோல், பக்தர்களைக் காப்பதிலேயே முழு எண்ணங்கொண்ட தாங்களும் உலகப்பற்று கொண்ட எளியவர்களாகிய எங்களது விருப்பங்களைப் பூர்த்தி செய்து, உலகியல் பயத்தையும் நீக்கி அருள்புரிகிறீர்கள்.” (17)

[குறிப்பு:— துருவனுக்கு நாரதர் உபதேசித்தது ‘துவாதசசாக்ஷரி’ என்கிற பன்னிரண்டு எழுத்துக்கள் கொண்ட வாசுதேவ மந்திரம். அட்சர லட்சம் ஜபம் செய்தால், அந்த மந்திரதேவதை நேரில் தோன்றித் தரிசனமளிப்பார் என்பது பெரியோர் கொள்கை. அதன்படி துருவனுக்கு ஸ்ரீமந்நாராயணன் நேரில் காட்சி தந்தார். துருவன் பன்னிரண்டு லட்சம் ஜபம் செய்திருக்க வேண்டும். மேலும், அவனது தவம் ஐந்தே ஆண்டான இந்த இளம் வயதில் மிகவும் உக்கிரமானது; கடுமையானது. அவனது துதியும் பன்னிரண்டு சுலோகங்களே. அவன், நாரதர் மூலம் உபதேசம் பெற்ற அந்தத் துவாதசசாக்ஷரி மகாமந்திரமே பன்னிரண்டு சுலோகங்களாக ‘துருவ ஸ்துதி’யாகி, அவன் திருவாக்கிலிருந்து வெளிவந்தன.]

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! எடுத்தக் காரியத்தைச் சரிவர முடிப்பதிலேயே நோக்குடைய மேதாவியான துருவன் இவ்வாறு துதிக்கவே, பக்தர்களிடம் தனிப்பட்ட அன்பு கொண்ட பகவான் மகிழ்ந்து, அந்தத் துருவனைப் பாராட்டிக் கூறலானார். (18)

பகவான் கூறுகிறார்—— “சத்திய சங்கல்பமாகிற உயர்ந்த விரதத்தை உரியவாறு நிறைவேற்றுவதில் திறமை கொண்ட அரசர் குலத் திலகமே! உனது எண்ணத்தை நானறிவேன். அந்த நிலையைப் பெறுவது உண்மையில் மிகவும் கஷ்டமே, எளிதல்ல. இருப்பினும், அதை நான் உனக்கு அளிக்கிறேன். உனக்கு அனைத்து மங்களங்களும் உண்டாகுக! (19)

கல்யாண குணங்கள் நிரம்பிய நம்பியே! இதுவரை எவராலும் அடையப்படாத ஒளிமயமான அழிவற்ற ஒரு ஸ்தானத்தை உனக்குக் கொடுக்கப் போகிறேன். நெற்கதிர்களைப் போரடிக்கும் மாடுகள், அந்தக் களத்தின் மத்தியில் நாட்டப்பட்டுள்ள முளையில் கட்டப்பட்டுச் சுற்றி வருவது போல், கிரகங்கள், அசுவினி முதலிய நட்சத்திரங்கள், வேறு சில நட்சத்திரங்கள் முதலிய ஜோதி சக்கரங்கள் அனைத்தும் உன்னிருப்பிடத்தைச் சுற்றிச் சுற்றி வரும். அவாந்தர கல்பம் வரையிலும் இருக்கும் வேறுலகங்கள் அழிந்தாலும், உனது ஸ்தானம் அழியாது. தர்மர், அக்னி, கசியபர், சுக்ரர் முதலிய நட்சத்திரங்கள், சப்த ரிஷிகள் முதலிய யாவரும் உனது இந்த துருவ ஸ்தானத்தைப் பிரதட்சிணம் செய்து போவார்கள். அந்த துருவ ஸ்தானத்தைத்தான் உனக்களிக்கப் போகிறேன். (20—21)

உனது தந்தை இந்தப் பூவுலகை உனக்களித்துவிட்டுக் கானகம் சென்றபின், நீ முப்பத்தாறாயிரம் ஆண்டுகள் மிக்க வலிமையுடன் இவ்வுலகை தர்ம நெறி தவறாது ஆட்சி செய்யப் போகிறாய். (22)

உனது தம்பி உத்தமன் வேட்டைக்குக் காட்டிற்குச் செல்கையில், அங்கு ஒரு யட்சனால் கொல்லப்படுவான். அப்பொழுது, அவனிடம் அன்பு கொண்ட அவன் தாயார் ஸுருசி காட்டில் அவனைத் தேடிச் சென்று, காட்டுத்தீயில் அகப்பட்டுக் கொள்ளப் போகிறாள். (23)

வேள்வியே திருமேனியாகக் கொண்ட யக்ஞநாராயணனான என்னை நிறைய தட்சிணைகள் அளித்து, உயர்ந்த வேள்விகளால் ஆராதனை செய்து, இவ்வுலக இன்பங்களையும் விருப்பம்போல் அனுபவித்து, பின்பு கடைசியில் என்னை நினைக்கப் போகிறாய். (24)

பின், அனைத்துலகத்தாலும் வணங்கிப் போற்றும் எனது இடமான வைகுண்டத்தை அடையப் போகிறாய்! அந்த இடம் ஸப்தரிஷி மண்டலத்திற்கும் மேலாக உள்ளது. அங்கு சென்றவன் மறுபடியும் இந்த உலகிற்குத் திரும்பமாட்டான்.” (25)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— கருடனைக் கொடியில் கொண்ட பகவான், இவ்வாறு சிறுவனான துருவனால் பூசிக்கப்பட்டுத் தனது வைகுண்டத்தில் அவனுக்கு ஓரிடமளித்து, அவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே தன்னிருப்பிடம் சென்றார். (26)

பகவானது திருவடிகளைத் தொழுதமையால், தனது விருப்பங்களனைத்தும் கிடைத்தும் மனநிறைவு பெறாத துருவன், நிரம்பித் ததும்பும் மகிழ்ச்சி இல்லாமல் தன் நகரம் திரும்பினான். (27)

[குறிப்பு:— நிறைந்த மகிழ்ச்சி அடையாததற்கான காரணம், ‘நான் பகவானின் திருவடிகளில் ஒன்றிப்போகும் பேற்றைப் பெறாமல், உலகியல் இன்பங்களையே அடைந்தேனே?’ என்ற தாபம்.]

விதுரர் கேட்கிறார்—— துருவனுக்கு மாயையைக் கடந்த பகவான் கொடுத்த பதவியோ, பலப்பல பிறவிகளிலும் முறையாக பகவதாராதனம் செய்தும் கிடைத்தற்கரிது. அவ்வாறிருக்க, துருவன் இந்த ஒரே பிறவியில், அதிலும் ஆறுமாத கால அளவிலேயே, அந்த உயர்ந்த துருவ ஸ்தானத்தைப் பெற்றான். துருவனோ சாரம் எது? சாரமற்றது எது? என அறிந்தவன்தானே! அப்படியிருக்க, மனம் நிறைவு பெறாது தன் நகர் செல்வதற்கு என்ன காரணம்? (28)

மைத்திரேயர் (பதில்) கூறுகிறார்—— துருவன், தன் சிற்றன்னையின் சொல்லம்புகளால் மனத்தில் அடிபட்டு, அதையே கருத்தில் கொண்டு, பகவான் கண்ணெதிரில் தோன்றிய போதும் முக்தியின்பத்தை வரமாகப் பெற்றானில்லை. இப்பொழுது, பகவானைத் தரிசனம் செய்தவுடன் மனவழுக்கு நீங்கவே, தான் செய்த தவறை எண்ணி வருந்தினான். துருவன் (தன் மனதுக்குள்ளேயே நினைத்துப் பார்த்து, இதைக்) கூறுகிறான். (29)

துருவன் தனக்குள் பேசிக் கொள்வது—— ‘புலனடக்கம் கொண்ட நித்திய பிரும்மசாரிகளான ஸநகாதி யோகிகள், அநேகப் பிறவிகளில் செய்த தவத்தின் பயனாகவே, பகவானது திருவடித்தாமரைகளை அறிந்தார்கள். ஆனால், நானோ ஆறே மாதங்களில் அந்தத் திருவடித் தாமரைகளின் நிழலைப் பெற்றேன். இருந்தும் உலகியல் வாஸனைகளின் காரணமாக பேதபுத்தியடைந்த நான், பகவானிடமிருந்து வெகுதூரம் தள்ளப்பட்டேனே. (30)

அந்தோ பரிதாபம்! பாக்கியமற்ற எனது அறியாமையைப் பாருங்கள்! சம்சார பந்தத்தை வேரோடு களைந்தெறியும் பகவானது திருவடிகளை (நேருக்குநேர்) பெற்றும், நிலையற்ற, அழியக்கூடிய பொருளை (ஸ்தானத்தை) அல்லவா வேண்டிக் கொண்டேன். (31)

தேவர்களோ சுவர்க்கம் முதலிய புண்ணிய லோகங்களின் போகத்தை அனுபவித்துப் புண்ணியம் குறைந்ததும், அங்கிருந்து கீழே விழுபவர்கள்தானே. ஆகவே, பகவானை அடைதலாகிற உயர்ந்த ஸ்தானத்தை நான் பெறுவது கண்டு, பொறாமையால் என் புத்தியைக் கெடுத்துவிட்டார்கள். அதனால்தானே அறிவிலியான நான், நாரதருடைய உண்மையான உபதேசத்தை நம்பாமல் இருந்துவிட்டேன். (32)

தூங்குபவன் கனவில் பயங்கரமான விஷயங்களைக் கண்டு (அது உண்மையில்லை என்றறிந்தும்) பயப்படுகிறான். அது இவன் கனவில் செய்த கற்பனைதானே! அதேபோல் நானும் பகவானது மாயையில் மயங்கி, எனது தம்பியையே எனது பகைவனாக எண்ணி, பகைமைத்தீயில் எனது இதயம் கருகும்படிச் செய்து கொண்டேனே. உண்மையில் எங்குமுள்ள ஆத்ம தத்துவம் ஒன்றுதானே. ஒவ்வொருவருக்கும் வேறுவேறல்லவே! (33)

தவம் முதலியவைகளாலும் சந்தோஷப்படுத்த முடியாத பகவானை மகிழும்படி செய்து, நான் எதைப் பெற்றேனோ, அது முற்றிலும் வீணானதே. சவத்திற்குச் சிகிச்சை செய்தால் அது பயனளிக்குமா? அது போலன்றோ என் முயற்சி வீணானது. என்னைப் போன்று பாக்கியமற்றவன் யாருளர்? சம்சார பந்தங்களைத் தொலைத்தெறியும் பகவானிடம் திரும்பவும் அந்த சம்சார பந்தத்தையே (வரமாக) வேண்டினேனே! அந்தோ பரிதாபம்! (34)

என்னைப் போன்று பாக்கியமற்றவன் யாராவது இருக்க முடியுமா? பொருளற்ற அறிஞன் ஒருவன், சக்கரவர்த்தியிடம் சென்று அவனை மகிழ்வித்து, வெகுமதியாக உமி கலந்த நொய்யரிசியினை யாசித்தானாம். அதுபோலன்றோ ஆத்மானந்தத்தை வாரிவழங்கும் பகவான் ஸ்ரீஹரியிடம் முட்டாளான நான், வீணாகக் கர்வத்தையே வளர்க்கும் உயர்ந்த பதத்தை (வறட்டு கௌரவத்தை) அன்றோ வேண்டினேன். அந்தோ பரிதாபம்!’ (35)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! தானாகவே கிடைத்ததைக் கொண்டு மனநிறைவு கொள்ளும் தங்களைப் போன்ற பக்தர்கள், பகவானது திருவடிக்கமலங்களின் மகரந்தத்தையே உண்டுகளிக்கும் வண்டு போன்றவர்கள். பகவானிடம் அவரது பாதசேவையைத் தவிர, வேறு ஏதொன்றையும் வேண்டுவதில்லை. (36)

யமனுலகு சென்றவன் திரும்பி வந்தானாம் — இதை யாராவது நம்புவார்களா? அதேபோல், தன் மகன் காடு சென்றவன் திரும்பி வருகிறான் என்பதைக் கேள்விப்பட்டும் உத்தானபாதன் அதை நம்பவில்லை. ஏனெனில், ‘பாக்கியமற்ற பாவியான எனக்கு அந்த பாக்கியம் கிட்டுமா?’ என்று நினைத்தானாம். (37)

ஆனால், முன்பு நாரதர் கூறியது நினைவு வரவே, மனம் மகிழ்ச்சி கொண்டு வேகமாக எழுந்திருந்து, ‘துருவன் (நகரம் நோக்கி) வந்து கொண்டிருக்கிறான்’ என்ற செய்தியை வந்து கூறியவனுக்கு விலையுயர்ந்த ஒரு ஹாரத்தைப் பரிசாக அளித்தான். (38)

திரும்பி வருகிற தன் மகனைக் காண ஆவல்கொண்ட உத்தானபாத மன்னன், அந்தணர்கள், தன் குலத்து மூத்தோர், மந்திரிப்பிரதானிகள், உற்றார்—உறவினர் புடைசூழ, பெரிய குதிரைகள் பூட்டிய தங்கத்தேரில் ஏறிக்கொண்டு நகரிலிருந்து வெளிக் கிளம்பினான். அப்பொழுது அந்தணர்கள் வேதமோதிக் கொண்டு முன் செல்ல, சங்குகள், பேரிகள் முழங்க, புல்லாங்குழல் முதலிய மங்கள வாத்தியங்கள் ஒலிக்க அனைவரும் சென்றனர். (39—40)

அவனது பத்தினிகளாகிய ஸுநீதியும் ஸுருசியும் அனைத்து ஆபரணங்களையும் அணிந்தவர்களாக, தன் மகன் உத்தமனுடன் தங்கப்பல்லக்கில் சென்றனர். (41)

நகரத்தின் அருகிலுள்ள பூங்காவின் அருகில் துருவன் வருவது கண்ட உத்தானபாதன், குழந்தையைக் காணவேண்டுமென்ற ஆவல் பிடித்துந்த ரதத்திலிருந்து வேகமாகக் கீழேயிறங்கி, பெருமூச்செறிந்தவனாக முன்சென்று, மகனை அன்பொழுக மார்போடு ஆரத்தழுவிக் கொண்டான். இப்பொழுதுள்ள துருவன் முன்பிருந்த துருவனல்லவே! பகவானது திருவடித்தாமரைகளைத் தீண்டியதால் பாவங்களனைத்தும் தொலைந்து பரமபவித்திரமானவனன்றோ! (42—43)

தனது விருப்பம் நிறைவேறப் பெற்ற உத்தானபாத மன்னன், தன் மகனது உச்சியைப் பலதரம் முகர்ந்து பார்த்தான். மகிழ்ச்சி வெள்ளமிட, அன்பின் மிகுதியால் ஆனந்தக் கண்ணீர் வெளியேற, அதனால் தன் மகனை நீராட்டினான். ஆனந்தக்கண்ணீர் குளுமையாகவும் இனிப்பாகவும், துன்பத்தினால் வரும் கண்ணீர் சூடாகவும் உவர்ப்பாகவும் இருக்கும். (44)

இவ்வாறு நன்கு வரவேற்கப்பட்ட துருவன், தன் தந்தையின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி ஆசி பெற்றான். அன்பொழுக நலன் விசாரித்தபின், தன் தாய்மார் இருவரையும் வணங்கினான். சாதுக்களில் சிறந்தவனல்லவா, துருவன்! (45)

தன் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கிய துருவனைத் தன்னிரு கரங்களாலும் தூக்கி வாரியெடுத்த ஸுருசி, அன்பொழுக மார்போடு அணைத்து ஆனந்தக் கண்ணீரால் அவனை நனைத்துத் தழுதழுத்த குரலில் ‘நீடு வாழ்க’ என வாழ்த்தினாள். (46)

தண்ணீர் பள்ளத்தை நோக்கித்தானே செல்லும். அதேபோல் அனைத்து மக்களும் அந்த துருவனிடம் தாங்களாகவே வந்து வணங்கி நின்றனர். காரணம், அனைத்துப் பிராணிகளும் அன்புடனும் நட்புடனும் பழகவேண்டும் என்கிற நட்பு குணத்தைக் கொண்டவன். ‘அதனால்தானே பகவான் ஸ்ரீஹரியே அவனுக்குப் பிரசன்னமானார்!’ (47)

(சகோதரர்களான) துருவனும் உத்தமனும் அன்பு மிகுந்து ஒருவருக்கொருவர் மார்போடு கட்டியணைத்து ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக்கினார்கள். (48)

தாயான ஸுநீதி தன்னுயிர்க்குயிரான புதல்வனை மகிழ்ச்சியால் உடல் சிலிர்க்க மார்போடு கட்டியணைத்து, இதுவரை அவனைப் பிரிந்திருந்த துன்பம் நீங்கப் பெற்றாள். (49)

விதுரரே! நீர் சிறந்த வீரரல்லவா! வீரனைப் பிள்ளையாகப் பெற்ற ஸுநீதியின் திருமார்பு, புனிதமான அவளது ஆனந்தக் கண்ணீரால் நனைக்கப் பெற்று, தாயன்பால் பாலைப் பெருக்கியது. (50)

அப்பொழுது அந்நகர மக்கள் அவளைப் புகழ்ந்தவண்ணம், “தாயே! வெகு நாட்களாகக் காணாமற்போன தங்கள் புதல்வன் தெய்வாதீனமாக இன்று திரும்பி வந்துள்ளான். நமது துன்பங்கள் அனைத்தையும் அவன் நீக்கப் போகிறான். வெகுகாலம் இந்தப் பூமண்டலத்தைக் காத்து ரட்சிக்கப் போகிறான். (51)

பகவானைத் தியானம் செய்யும் தீரபுருஷர்கள், வெற்றிகொள்ள முடியாத மரணத்தையே வென்றவர்கள் ஆவர். அந்த பகவானோ தன்னடியார்களின் அனைத்துத் துன்பங்களையும் நீக்குபவர். அவரையன்றோ நீங்கள் மனதாரப் பூசனை புரிந்துள்ளீர்கள். இதுவன்றோ உண்மை” என்று கூறிக் கொண்டாடினர். (52)

இவ்வாறு மக்கள் துருவனைப் புகழ்ந்து பேச, உத்தானபாதன் மிகவும் மகிழ்ச்சியோடு துருவனையும், அவன் தம்பி உத்தமனையும் ஒரு பெண்யானை மீது ஏற்றிக் கொண்டு அனைவரும் துதிக்கத் தன் நகரம் சென்றான். (53)

அந்நகரமெங்கும் மகர தோரணங்கள், குலையுடன் கூடிய வாழை மரங்கள், பாக்குக் குலைகள் மற்றும் தென்னங்குலைகள் கட்டப்பட்டு, மாவிலைத்தோரணங்கள் தொங்க, ஒவ்வொருவர் வீட்டுவாசல்களிலும் குத்து விளக்குகள் எரிய, மாவிலை வைத்தும், வஸ்திரம் சுற்றப்பட்டும், முத்து மாலைகள் சாத்தப்பட்டும் உள்ள பூரண கும்பங்கள் வைக்கப்பட்டு அழகாக விளங்கின. அங்குள்ள வீடுகளில் கோபுரங்கள் தங்கமயமாக ஒளிவீசின. உயரமான மதிற்சுவர்கள். வீடுகளில் உள்ள பொருள்களனைத்தும் தங்கத்தாலானவை. மாடவீதிகளனைத்தும் மற்ற வீதிகளும் நீர் தெளித்து நன்கு தூய்மையாக்கப்பட்டுச் சந்தன மணம் கமழ விளங்கின. வழியெங்கிலும் பொரி, அரிசி, தானியங்கள், புஷ்பங்கள், பழங்கள் என எல்லாம் வாரி இறைக்கப்பட்டிருந்தன. (54—57)

வீதி வழியே வரும் துருவனைக் கண்ட பெண்மணிகள் ஆங்காங்கு நின்று கொண்டு வெண்கடுகு, அட்சதை, தயிர், நீர், அருகம்புல், புஷ்பங்கள், பழங்கள் ஆகியவற்றை அவன் மீது வாரியிறைத்தனர்; மனதார ஆசி வழங்கினர். அவர்களது இனிய கானங்களைக் கேட்டுக் கொண்டே துருவன், தன் தந்தையின் அரண்மனையினுள் நுழைந்தான். (58—59)

இரத்தினங்களிழைத்த அந்த சிறந்த அரண்மனையில் தந்தை பாராட்ட, துருவன் சுவர்க்க உலகில் தேவர்கள் வசிப்பதுபோல் இன்பமாக வசித்தான். (60)

அந்த அரண்மனையில் தங்கமிழைத்துச் செய்யப்பட்ட தந்தக்கட்டில்கள், பால் நுரைபோல் வெளுத்த மென்மையான படுக்கைகள், விலையுயர்ந்த சிங்காதனங்கள், தங்கத்தாலான பாத்திரங்கள் (ஆகியவை அழகுற விளங்கின). (61)

மரகத மணிகள் பதிக்கப்பெற்ற படிகத்தாலான சுவர்களில் உள்ள இரத்தினங்களாலான பெண் பதுமைகளின் கைகளில் மணிமயமான தீபங்கள் ஒளிவீசுகின்றன. (62)

அந்த அரண்மனையைச் சுற்றி நாற்புறங்களிலும் பூத்துக்குலுங்கும் பலவிதமான மரங்கள் நிறைந்ததும், ஆண்—பெண் பறவைகள் ஒன்றுகூடி இனிமையாகக் கூவுகின்றதுமான உத்தியான வனங்கள் இருந்தன. மேலும், வண்டுகள் இனிதுபாடும் பூஞ்சோலைகள் நிறைந்து அழகாகவும் விளங்குகின்றன. (63)

அந்த நந்தவனங்களில் உள்ள வாவிகள், வைடூரியம் பதிக்கப் பெற்ற படிக்கட்டுகளுடன் செந்தாமரைகளும் வெண்டாமரைகளும் நீலோத்பலமும் மலர்ந்து அழகாகக் காணப்பட்டன. அங்கு சக்கரவாகம், அன்னம், வாத்து, நீர்க்கோழி முதலிய பறவைகள் விளையாடுகின்றன. (64)

ராஜரிஷியான உத்தானபாதன், தன் புதல்வனது பெருமைகளை நாரதர் கூற முன்பே கேட்டிருக்கிறான். அதை இப்பொழுது நேரில் கண்டு மிகவும் வியப்புற்றான். (65)

இப்பொழுது துருவன் பட்டங்கட்டிக்கொள்ள ஏற்ற பருவமும், மக்களது அன்பும் பெருமதிப்பும் பெற்றுள்ளது கண்ட உத்தானபாதன், மந்திரிப்பிரதானிகளின் ஆலோசனையின்பேரில், அவனை இந்த அகில பூமண்டலத்திற்கும் அரசனாகப் பட்டாபிஷேகம் செய்வித்தான். (66)

தனக்கும் வயோதிகம் வந்தது கண்ட உத்தானபாதன், வைராக்கியம் கொண்டு தான் நற்கதி பெறவேண்டித் தவஞ்செய்ய கானகம் சென்றான். (67)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தாவது அத்தியாயம் — உத்தமன் மரித்தலும், சினந்த துருவன் யட்சர்களோடு போரிடுதலும்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— துருவன், சிம்சுமாரன் என்கிற பிரஜாபதியின் மகளான பிரமியை மணந்து கொண்டான். அவளுக்கு கல்பன், வத்ஸன் என இரண்டு குமாரர்கள். (1)

மிகவும் பலவானான துருவன் வாயுவின் குமாரியான ‘இளை’ என்பவளையும் மணந்து, உத்கலன் என்ற மகனையும், ஓர் அழகிய மகளையும் பெற்றெடுத்தான். (2)

உத்தமன் திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை. மலைப்பகுதியில் வேட்டையாடுகையில் வலிமைமிக்க ஒரு யட்சனால் கொல்லப்பட்டான். அவனோடு, அவன் தாயாரான ஸுருசியும் மரணமடைந்தாள். (3)

தன் தம்பி கொல்லப்பட்டதைக் கேள்வியுற்ற துருவன், ஆற்றொணாத் துயரத்துடன் மிக்க கோபங்கொண்டு வெற்றியைத் தேடித் தரும் உயர்ந்த தேரில் ஏறிக்கொண்டு, யட்சர்களது நகரமான அலகாபுரி சென்றான். (4)

மன்னனான துருவன், பரமசிவனது பார்ஷதர்கள் சூழ்ந்துள்ள வடதிசை நோக்கிச் சென்று, இமயமலைச்சாரலில் யட்சர்கள் நிறைந்துள்ள அலகாபுரியைக் கண்டான். (5)

விதுரரே! திண்தோளுடைய துருவன் விண்ணும் மண்ணும் எண்டிசைகளும் எதிரொலிக்க சங்கநாதம் செய்தான். அங்குள்ள மருண்ட பார்வை கொண்ட யட்ச மகளிர் அதைக் கேட்டு மிகவும் பயந்து நடுங்கினர். (6)

இந்த சங்கநாதத்தைச் செவியுற்ற யட்ச வீரர்கள் மனம் பொறாமல் கைகளில் ஆயுதம் தாங்கி வெளிவந்து எதிர்த்தனர். (7)

சிறந்த வில்லாளியும் மகாரதனுமான துருவன், எதிர்த்து வந்த அந்த யட்சர்கள் அனைவரையும் ஒரே சமயத்தில் ஒவ்வொருவரையும் மும்மூன்று பாணங்களால் அடித்தான். (8)

தங்கள் ஒவ்வொருவர் தலைகளிலும் மும்மூன்று பாணங்கள் தைத்துள்ளதைக் கண்ட அந்த யட்சர்கள், தமக்குத் தோல்வி நிச்சயம் என்றெண்ணினாலும் அவனது திறத்தைக் கண்டு வியந்து பாராட்டினர். (9)

பிறர் காலால் மிதிக்கப் பொறாமலேயே பாம்புகள் கோபங்கொண்டு சீறுவதுபோல், துருவனது செயலைக் கண்டு பொறுக்காத அந்த யட்சர்கள், ஒரே சமயத்தில் இருமடங்கு (ஆறு) பாணங்களால் துருவனை அடித்தனர். (10)

பின் மிக்க கோபங்கொண்ட ஒரு லட்சத்து முப்பதினாயிரம் யட்சர்கள் துருவனுக்குப் பதிலடி தரவிரும்பி, உலக்கைகள், கத்திகள், ஈட்டிகள், சூலங்கள், கண்டகோடாலிகள், வேல்கள், தடிக்கம்புகள், புசுண்டிகள், விசித்திரமான இறக்கைகள் கொண்ட பாணங்கள் ஆகியவைகளால் துருவனையும் தேர்ப்பாகனையும் தேர்க்குதிரைகளையும் தாக்கினர். (11—12)

பெருத்த மழை பொழிவில் மறைந்த மலைபோல் உத்தானபாத மன்னனின் மகனான துருவன், அம்பு மழையால் மறைக்கப்பட்டான். துருவன் எங்குளன்? என்று தேடுமாறு ஆயிற்று. (13)

அப்பொழுது விண்வெளியில் நின்று போரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சித்தர்கள், ‘சூரியன் கடலில் மறைவது போல், மனுவின் பேரனான துருவன் யட்சர்களாகிய கடலில் மூழ்கிவிட்டானே’ என்று பேசியவண்ணம் ஹாஹாகாரம் செய்தனர். (14)

தாங்கள் வெற்றி பெற்றதாக எண்ணி மகிழ்ந்த யட்சர்கள் கூச்சலிடும் சமயம், பனி மூட்டத்திலிருந்து சூரியன் வெளிவருவதுபோல், பாணங்களின் மூட்டத்திலிருந்து துருவன் தேருடன் வெளித்தோன்றினான். (15)

துருவன், தனது உயர்ந்த வில்லில் நாணொலி எழுப்பி, அந்த ஒலியில் பகைவர்கள் பயந்து நடுங்க, காற்று மேகக் கூட்டங்களை அடித்துக் கலைப்பதுபோல், எதிரிகளின் பாணக்கூட்டத்தைக் கலைத்தொழித்தான். (16)

துருவனுடைய வில்லிலிருந்து வெளிக்கிளம்பிய பாணங்கள், இந்திரனின் வஜ்ரப்படை மலைகளைத் துளைத்துப் பொடிப்பதுபோல், யட்சர்களின் கவசங்களைப் பிளந்து கொண்டு, அவர்கள் மார்பில் பாய்ந்தன. (17)

பல்லம் என்ற பாணங்களால் அறுக்கப்பட்டு அழகிய குண்டலங்களுடன் விளங்கும் தலைகள், தங்கப் பனைமரம் போன்ற துடைகள், வளையல்களணிந்த அழகிய கைகள், ஹாரங்கள், தோள்வளைகள், தலைப்பாகை, கிரீடம் என்று இவைகளால் அந்தப் போர்க்களமே நிறைந்து விளங்கியது. இந்தக் காட்சி வீரர்கள் மனத்தைக் கவர்வதாக இருந்தது. (18—19)

க்ஷத்திரிய சிரேஷ்டனான துருவனது பாணங்களால் இறந்தவர்கள் போக, சின்னாபின்னமாக்கப்பட்ட மேனியர்களான மீதமுள்ள சில யட்சர்கள், சிங்கத்தினிடம் சிக்கித் தவித்த யானைகள் போல ஓட்டம் பிடித்தனர். (20)

அந்தப் போர்க்களத்தில் ஆயுதமெடுத்துத் தன்னை எதிர்ப்பவன் ஒருவரும் இல்லாததைக் கண்ட மனுகுலத்திலகனான துருவன், பகைவர்களது நகரினுள் நுழைய விரும்பினவனாயினும் உள்ளே நுழையவில்லை. ‘மாயையில் வல்லவர்களான அந்த யட்சர்கள், அடுத்ததாக என்ன செய்வார்கள்? என்பதை மனிதன் அறிய முடியாது.’ (21)

அழகிய தேரில் நிற்கும் துருவன், இவ்வாறு தன் தேரோட்டியிடம் கூறிக்கொண்டு, பகைவர்களின் எதிர்ப்பை எதிர்நோக்கித் தயாராக இருந்தான். அப்போது கடலொலிப்பது போன்ற பெருத்த ஒலி கேட்டது. நாற்றிசைகளிலும் புழுதிப்படலம் தென்பட்டது. (22)

ஒரே கணத்தில் ஆகாயம் மேகக் கூட்டங்களால் மறைக்கப்பட்டது. இடியும் மின்னலும் நாற்றிசைகளையும் நடுங்கச் செய்தன. (23)

குற்றமேயறியாத விதுரா! உதிரம், கபம், சீழ், மலமூத்திரம், மாமிசம் ஆகியவை மழைபோல் விழுந்தன. விண்ணிலிருந்து தலையற்ற முண்டங்கள் துருவன் எதிரில் வந்து விழுந்தன. (24)

அப்போது விண்ணில் ஒரு மலை தோன்றியது. நாற்றிசைகளிலிருந்தும் கல்மழை பெய்தது. இரும்பு கதைகள், கத்திகள், உலக்கைகள் ஆகியவைகளும் விழுந்தன. (25)

இடிமுழக்கம் போல் சீறிக்கொண்டு, கண்களில் தீப்பொறி பரக்க, விஷத்தைக் கக்கிக் கொண்டு பெருத்த சர்ப்பங்கள் ஓடி வந்தன. மதங்கொண்ட யானைகளும் சிங்கங்களும் புலிகளும் ஓடி வந்தன. (26)

ஊழிக்காலம்தான் வந்ததோ! என்று எண்ணுமாறு பேரிரைச்சலுடன், அலைகளால் பூமியை மூழ்கடிப்பதுபோல் கடல் பொங்கியெழுந்தது. (27)

கொடியவர்களான யட்சர்கள், இவ்வாறு அசுர மாயையினால் கோழைகளே கண்டு பயப்படும் படியான பற்பல நிகழ்ச்சிகளைப் படைத்தனர். (28)

எவராலும் எதிர்க்க முடியாத அந்த அசுர மாயையை, யட்சர்கள் துருவன் மேல் ஏவியதைக் கண்டு, அங்கு வந்திருந்த முனிவர்கள் துருவனுக்கு மங்களத்தை வேண்டினார்கள். (29)

முனிவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “உத்தானபாத மன்னன் புதல்வனே! துருவனே! தன்னடியார்களின் துன்பங்களைக் களைபவன் சார்ங்கமென்னும் வில்லுடையானான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன். அவரது திருநாமத்தைக் கேட்டாலும் பாடினாலும் சரி, எவராலும் வெற்றிகொள்ள இயலாத மரணபயத்தை மக்கள் சுலபமாக வென்றுவிடலாம். அந்த பகவான் உனது பகைவர்களை அழித்தொழிக்கட்டும்.” (30)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினோராவது அத்தியாயம் — ஸ்வாயம்புவமனு துருவனிடம் போரை நிறுத்தக் கூறல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு முனிவர்கள் கூறும் ஆசிமொழிகளைக் கேட்ட துருவன், ஆசமனம் செய்து, தூய்மை பெற்று நாராயணாஸ்திரத்தை வில்லில் தொடுத்தான். (1)

விதுரரே! ஆன்மஞானம் தோன்றியதும் அவித்யையால் தோன்றும் துன்பங்கள் மறைவது போல், துருவன் நாராயணாஸ்திரத்தைத் தொடுத்தவுடன் யட்சர்களால் உண்டாக்கப்பட்ட மாயைகள் தானாகவே மறைந்தன. (2)

துருவன், நாராயணாஸ்திரத்தை வில்லில் பூட்டியதும், தங்கப்பூண்கள் பூட்டி அன்னப் பறவைகளின் இறக்கைகள் போல் வெளுத்த இறக்கைகள் கொண்ட பாணங்கள் வெளிப்பட்டு, பயங்கரமான சத்தத்துடன் அக்னிக்கட்டிகள் (காட்டுத்தீ) காட்டில் நுழைவதுபோல், பகைவர்களின் சேனைகளினூடே நுழைந்தன. (3)

[குறிப்பு:— ‘ஶிகண்டிந:’ என்கிற வடமொழிச் சொல்லுக்கு மயில், அக்னி எனப் பல பொருள்கள் இருந்தாலும், பொதுவாக பாகவத ஆசார்யர்கள் ‘ஶிகண்டிந:’ என்ற சொல்லிற்கு ‘மயில்’ என்றே பொருள் கொள்கிறார்கள். இங்கு ‘தீ’ (அக்னி) என்கிற பொருளே உகந்தது. தீ காட்டினுள் நுழைந்தால், அது எரியும்போது பயங்கரமான சத்தத்துடன் காட்டையே அழிக்கும். துருவனது பாணமும் பகைவன் கூட்டமான வனத்தினுள் நுழைவது, அதை அழிக்கவே. மயிலினது சத்தம் பயங்கரமானது அன்று. அது சங்கீதத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட ஓர் உயர்ந்த நாதம். மேலும், மயில் காட்டுக்குள் விருப்பம்போல் ஓடியாடி விளையாடி மகிழும். அது காட்டை அழிக்காது. இங்கு துருவனது பாணம், பகைவர் கூட்டமாகிய சேனாவனத்தை அழிக்க நுழைகிறது. ஆக, இங்கு ‘ஶிகண்டிந:’ என்பதற்கு ‘மயில்’ எனப்பொருள் கொள்வதைவிட, ‘அக்னி’, ‘தீ’ எனப் பொருள் கொள்வதே சாலச்சிறந்தது.]

அந்தக் கொடிய போரில் துருவனது கூரிய அம்புகளால் விரட்டியடிக்கப்பட்ட யட்சர்கள், கருடனால் துன்புறுத்தப்பட்ட பாம்புகள் படம் விரித்து கருடனையே எதிர்ப்பதுபோல், கைகளில் ஆயுதங்கள் ஏந்தி, துருவனை எதிர்க்க நாற்புறத்திலிருந்தும் ஓடிவந்தனர். (4)

போர்க்களத்தில் அவ்வாறு தன்னை எதிர்த்து ஓடிவரும் யட்சர்களது கைகால்கள், கழுத்து ஆகியவைகளைக் கூரிய பாணங்களால் வெட்டி வீழ்த்தி, யோகிகளான முனிவர்கள் சூரிய மண்டலத்தைத் தாண்டி எந்த லோகத்திற்குச் செல்கிறார்களோ, அந்த உலகிற்கு, அவர்களை அனுப்பி வைத்தான். (5)

ஒரு குற்றமும் அறியாத அநேக யட்சர்களை, விசித்திரமான அழகிய ரதத்திலே இருந்து கொண்டு துருவன், இவ்வாறு வதம் செய்வதைக் கண்டு, கருணையுள்ளம் கொண்ட துருவனது பாட்டனார் ஸ்வாயம்புவமனு, ரிஷிகணங்கள் சூழ அவனிடம் வந்து கூறலானார். (6)

மனு கூறுகிறார்—— “குழந்தாய்! கட்டுக்கடங்காத இந்தக் கோபத்தை விட்டுவிடு. கோபத்தால்தான் மனிதன் பாவத்தைச் செய்து நரகம் சென்றடைகிறான். நீ, உன் கோபத்தினால் குற்றமற்ற எத்தனை யட்சர்களைக் கொன்று குவித்திருக்கிறாய், பார். (7)

குழந்தாய்! குற்றமற்ற யட்சர்களை நீ வதம் செய்ய ஆரம்பித்தது, நம் குலத்துக்கு ஏற்றதல்ல; பெரியோர்கள் இந்தக் கொடிய செயலைத் தூற்றுவர்களேயன்றிப் போற்ற மாட்டார்கள். (8)

குழந்தாய்! உனக்கு உன் சகோதரனிடம் மிகுந்த அன்புள்ளது நியாயமே. ஆனால், அவனது வதத்திற்காக வருத்தமடைந்த நீ, யாரோ ஒரு யட்சன் செய்த குற்றத்திற்காக, குற்றம் செய்யாத எத்தனை யட்சர்களைக் கொன்றுவிட்டாய், பார்த்தாயா? (9)

ஜடமான இந்த உடலையே ஆத்மாவாக எண்ணி, அதற்காக ஒரு விலங்கு மற்ற விலங்குகளைத் துன்புறுத்திக் கொல்வதுபோல, மற்ற ஜீவர்களைக் கொல்வது பகவானையே சேவித்து வரும் சான்றோர்களுக்கு அழகல்ல; அது அவர்களது வழியுமல்ல. (10)

பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஆராதிப்பது என்பது எளிதான செயலன்று. ஆனால், நீயோ இந்தச் சிறிய வயதில் அவரை ஆராதித்து, மேலான துருவ பதத்தைப் பெற்றாய். இது எதனால் தெரியுமா? ‘சகல ஜீவர்களுக்கும் ஒரே புகலிடம் அந்த பகவான்தான்; சகல ஜீவராசிகளினுள்ளும் அந்த பகவான்தான் நீக்கமற நிறைந்துள்ளார்’ என்ற சீரிய எண்ணத்துடன், நீ அந்த பகவானை ஆராதித்ததுதான். (11)

உன்னைத் தனது உயர்ந்த அடியவனாக பகவான் ஏற்றுக் கொண்டுள்ளார். பகவானது அடியவர்களும் அப்படியே உன்னைக் கொண்டாடுகின்றனர். மேலும், நீ அனைத்து சாதுக்களுக்கும் வழிகாட்டியாக இருக்கிறாய். அப்படியிருக்க, நீ இவ்வாறான தவறான செயலை எப்படிச் செய்தாய்? (12)

தன்னைவிட மூத்தோர்களிடம் பொறுமை (அடக்கமாக வினயமாக இருத்தல்), இளையவர்களிடம் (தீனர்களிடம்) கருணை, சமமானவர்களிடம் நட்புரிமை மற்றும் அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் ஒரேமாதிரியான கழிவிரக்கம், அன்பு பாராட்டல் ஆகியவைகளால்தான் பகவான் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார். (13)

பகவான் மனமகிழ்ச்சி அடைந்துவிட்டால் மனிதன் பிரகிருதியின் குணங்களான சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களினின்றும், இந்த லிங்கச் சரீரத்தினின்றும் விடுதலையடைந்து, பரமானந்த ஸ்வரூபமான (சுகஸ்வரூபமான) பிரும்மத்தை அடைகிறான். (14)

உடல், பொறி—புலன்கள் என்கிற பரிணாமம் பெற்ற பஞ்சபூதங்களிலிருந்து ஆண்—பெண் என்பன உற்பத்தியாகின்றன. பின் அவர்கள் ஒருவரோடொருவர் இணைவதால் மறுபடியும் ஆண்—பெண் படைப்பு ஏற்படுகிறது. (15)

மன்னவா! இவ்வாறு பகவானுடைய மாயை என்கிற சக்தியால் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களிலும் ஏற்றத்தாழ்வு ஏற்படவே, படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்கிற முத்தொழில்கள் உண்டாகின்றன. (16)

படைத்தல் முதலிய அந்தச் செயல்களுக்கு நிர்குண ஸ்வரூபரான பகவான் நிமித்த காரணமாகிறார். அவரையே ஆதாரமாகக் கொண்டு காரிய—காரண ரூபமான இந்தப் பிரபஞ்சம் சுற்றி வருகிறது. காந்தக்கல்லின் சமீபத்தில் இரும்பு ஊசி தானாகவே இயங்குகிறதல்லவா? அதேபோலத்தான். (17)

பகவானது காலசக்தியின் மூலம் முறையே சத்துவம் முதலிய முக்குணங்களிலும் ஏற்றத்தாழ்வுகள் ஏற்படும்போது, பகவானது திருவிளையாடல் என்கிற சக்தியும், படைத்தல் முதலிய ரூபமாகப் பிரிகிறது. ஆகையால், பகவான் உண்மையிலேயே செய்பவராக இல்லாமலிருப்பினும் உலகைப் படைப்பவர் போலும், அழிப்பவராக இல்லாமலிருந்தாலும் அழிப்பவர் போலும் காட்சி அளிக்கிறார். உண்மையில் எல்லையற்ற பெருமையுடைய அந்த பகவானின் திருவிளையாடல் எத்தகையது என்பதை அறியமுடியாது! (18)

அந்த பகவான் காலஸ்வரூபர்; அழிவற்றவர்; அனைத்தினுள்ளும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள பரமன். முடிவற்ற அவர் இந்தப் பிரபஞ்சத்தை முடித்து வைக்கிறார். அவர் அனாதி (தோற்றம் தெரியாதவர்). ஆனால், அனைத்தையும் முதலில் படைத்தவர். அவர்தான் ஒரு ஜீவனிலிருந்து மற்றொரு ஜீவனைப் படைத்து, இந்த உலகின் படைத்தலைச் செய்கிறார். அதாவது, உலகை விருத்தி செய்கிறார். இறக்க வேண்டியவர்களை மரணதேவனைக் கொண்டு இறக்கச் செய்து, அழிக்கும் செயலையும் செய்கிறார். (19)

காலரூபியான இந்த பகவான் படைக்கப்பட்ட அனைத்து வஸ்துக்களிலும் ஒரே மாதிரியாக நீக்கமற நிறைந்துள்ளார். அவர் வேண்டுதல் வேண்டாமையிலார். காற்று வேகமாக வீசும்போது, அதைப் பின்தொடர்ந்து புழுதியும் பறந்தோடுகிறதல்லவா? அதேபோலத்தான், அனைத்து ஜீவன்களும் தங்கள் தங்களது முன்வினைக்கேற்ப, காலத்தின் கதியைப் பின்தொடர்ந்து செல்கின்றன. அந்த முன்வினைக்கேற்பத்தான் இன்ப—துன்பங்களையும் பெறுகின்றன. (20)

பகவான் வியாபகன் (எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவர்); வளர்தல், குறைதல் என்ற மாறுபாடற்றவர்; ஸ்வதந்திரர். செயற்கரிய செயல்புரிபவர். நாராயணன்தான் கர்ம பந்தத்திற்காட்பட்ட (முன்வினைத் தளைக்காட்பட்ட) ஜீவர்களின் ஆயுளை வளர்த்தலையும் குறைத்தலையும் செய்கிறார். (அதாவது, ஜீவர்களுக்குக் கால மிருத்யுவையும் அகால மிருத்யுவையும் செய்கிறார்.) (21)

துருவனே! இந்த பரமாத்மாவைத்தான் மீமாம்சகர்கள் கர்மா என்றும், சார்வாகர்கள் ஸ்வபாவம் (இயற்கை) என்றும், வைசேஷிகர்கள் காலம் என்றும், சோதிடர்கள் தெய்வம் என்றும், காமநூல் வல்லுனர்கள் ஆசை (காமம்) என்றும் கூறுகிறார்கள். (22)

குழந்தாய்! பகவான் புலன்கள் கொண்டு அறிய இயலாதவர். எந்தப் பிரமாணங்களைக் கொண்டும் இவ்வளவுதான் என அறிய முடியாதவர். மஹத் முதலிய அனைத்து சக்திகளும் அவரிடமிருந்து தோன்றினவையே. ‘அவரது நோக்கமென்ன? எதைச் செய்ய விரும்புகிறார்?’ என்பதை இவ்வுலகில் எவரும் கணிக்க முடியாது. அப்படியிருக்க, நம் அனைத்திற்கும் மூலகாரணரான அந்த இறைவனை யார்தான் முற்றிலுமாக அறிவர்? (23)

மகனே! குபேரனது இந்தப் பணியாளர்கள், உனது தம்பியைக் கொல்லவில்லை. ஏனெனில், குழந்தாய்! மனிதனது பிறப்பிற்கும் இறப்பிற்கும் தெய்வமே (விதியே) காரணம். (24)

அந்த விதி என்கிற பரமாத்மாதான் உலகமனைத்தையும் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறார். இருப்பினும், எதிலும் அஹங்காரம் (பற்றுதல்) இன்மையால், அவர் குணங்களிலோ, அதன் செயல்களிலோ ஒட்டுதலின்றி விளங்குகிறார். (25)

சகல ஜீவராசிகளின் ஸ்வரூபத்தில் விளங்குபவர் அவரே. சகல ஜீவராசிகளையும் அறநெறிக்குட்பட்டுச் செயல்புரியுமாறு அடக்கி ஆள்பவரும் அவரே. அவைகளைக் கருணையோடு ஆட்கொண்டு அருள்பவரும் அவரே. அவர், தனது மாயாசக்தியுடன் கூடியே படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்கிற முத்தொழில்களையும் செய்கிறார். (26)

குழந்தாய் துருவா! பக்தியற்றவர்களுக்கு இவர்தான் மரணதேவதை. பக்தர்களுக்கு அமுதம் போன்றவர். அகில உலகங்களுக்கும் ஒரே புகலிடம். ஆகவே, அவரையே நீ தஞ்சமாகப் பற்று. மூக்கணாங்கயிறு கொண்டு பிணைக்கப்பட்ட மாடுகள், தங்கள் யஜமானனது பாரங்களைச் சுமந்து, அவருக்கு அடங்கி வேலை செய்வதுபோல்தான், உலகைப் படைத்தல் முதலிய செயல்கள் புரியும் பிரும்மா முதலிய தேவதைகள், அந்தந்த பெயர்கள் என்கிற கயிற்றால் கட்டப்பட்டு, அவரவர்களது வேலையை அவரது கட்டளைப்படி செய்கிறார்கள். (27)

சிற்றன்னையின் சொல்லம்புகளால் மனம் புண்பட்ட ஐந்து வயது பாலகனாயிருந்த நீ, பெற்ற தாயையும் விடுத்து வனம் சென்று, கடுந்தவமியற்றி பகவானை ஆராதித்து, மூவுலகங்களுக்கும் மேலான துருவபதத்தைப் பெற்றாயல்லவா? (28)

குழந்தாய்! பகைமை எண்ணமற்ற தூய இதயத்தில் கருணையோடு குடியிருப்பவர், அந்த இறைவன். அவர் முக்குணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவர். ஒத்தார்—மிக்கார் இலையாய மாமாயன் (தோற்றமற்றவர். ஆகவே) அழிவற்றவர். வேண்டுதல், வேண்டாமையிலான். ஆகவே, நித்திய முக்தன் (எதிலும் ஒட்டாதவர்). வெளிப்பார்வையை உட்புறம் செலுத்தி, அந்த இறைவனை உள்ளத்தில் தேடு. பலவிதமான வேறுபாடுகள் கொண்ட இந்த உலகம், உண்மையில் பொய். ஆனால், மெய்போல் காட்சியளிப்பது அவராலேயே அன்றோ! (29)

அவ்வாறு நீ தேடும் போது, முடிவற்ற ஆனந்தமே வடிவான, அனைத்து சக்திகளும் பொருந்திய, அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் நீக்கமற நிறைந்த அந்த பகவானிடத்தில், உனக்கு நிலையான ஆழ்ந்த பக்தி தோன்றும். அதன் பயனாக நீ ‘யான், எனது’ என்கிற (அவித்தையின்) அஞ்ஞான சிக்கலான முடிச்சை மெல்ல மெல்ல அறுத்துவிடுவாய். (30)

மருந்து கொண்டு நோயைப் போக்கிக் கொள்வது போல், நான் இதுவரை உனக்கு உபதேசித்த அறநெறிகளை உன் படிப்பறிவினால் ஆராய்ந்தறிந்து, உனது கோபத்தை நீக்கிக் கொள். மங்களமான நல்வழிக்குக் கோபமே பகைவன். வெற்றிவேண்டின் வெகுளியை விடு. உனக்கு அனைத்து மங்களங்களும் உண்டாகுக. (31)

கோபத்திற்கு ஆட்பட்டவனைக் கண்டு அனைவரும் பயங்கொள்கின்றனர். ஆகவே, அறிவாளி தன்னால் மற்ற ஜீவராசிகளுக்கோ, மற்ற ஜீவன்களால் தனக்கோ பயம் ஏற்படக் கூடாது என்றே விரும்புவான். அறிவாளி என்றுமே கோபத்திற்காட்படக் கூடாது. (32)

பரமசிவனது தோழனான குபேரனிடம் நீ தவறு செய்து விட்டாய். ஏனெனில், உன் தம்பியை இந்த யட்சர்கள் கொன்றார்கள் என(த் தவறுதலாக எண்ணி)க் கோபங்கொண்டு, அவர்களைக் கொன்றுவிட்டாயே! (33)

குழந்தாய்! நீ, குபேரனை வணங்கி விநயமான சொற்களால் (அவரது கோபத்தைத் தணித்து,) அவரை மகிழ்ச்சிகொள்ளச் செய். ஏனெனில், சான்றோர்களது கோபம் நம் குலத்தையே அழித்துவிடும்.” (34)

இவ்வாறு ஸ்வாயம்புவமனு, தன் பேரனான துருவனுக்குக் கட்டளையிட்டார். அதன்பின் துருவன், அவரை வணங்கினான். அவர், அவனுக்கு ஆசிவழங்கி முனிவர்கள் சூழ, தன் நகருக்குச் சென்றார். (35)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பதினோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் — துருவன் குபேரனின் அருள் பெறுதலும், விஷ்ணுலோகம் செல்லுதலும்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— (ஸ்வாயம்புவமனுவின் உபதேசங்களைக் கேட்டு,) துருவன் சினம் தணிந்து போரை நிறுத்தினான் என்பதறிந்த குபேரன், சாரண—யட்ச—கின்னரர்கள் சூழநின்று துதிக்க, இருகை கூப்பி நிற்கும் துருவனிடம் வந்து கூறலுற்றார். (1)

குபேரன் கூறுகிறார்—— “குற்றமேயறியாத க்ஷத்திரியக் குமாரனே! உன் பாட்டனாரது கட்டளையை ஏற்று, எளிதில் விடஇயலாத பகைமையை விட்டுவிட்டாயே! மிகவும் மகிழ்ச்சி. (2)

உண்மையில் யட்சர்களை நீ கொல்லவில்லை. யட்சர்களும் உன் தம்பியைக் கொல்லவில்லை. அனைத்து ஜீவராசிகளின் தோற்றத்திற்கும் அழிவிற்கும் உண்மையான காரணம் கால வடிவான பகவானே. (3)

மனிதனுக்கு ‘நான், நீ’ என்ற வேறுபாடு அஞ்ஞானத்தால் தோன்றுவது. அஞ்ஞானமும் இவ்வுடலையே ‘நான்’ என்று நினைப்பதால் வருவது. இதுவும் கனவில் காணும் நிகழ்ச்சிகள் போல்தான். இதனால்தான் மக்களுக்கு தளை (பந்தம்) மற்றும் துன்பம் என்கிற விபரீதமான அவஸ்தைகள் (நிலைகள்) தோன்றுகின்றன. (4)

துருவனே! பகவான், உனக்கு சர்வ மங்களங்களையும் அருளட்டும். இப்பொழுது நீ சென்று வா. நீ இந்த உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டுமானால், அனைத்து ஜீவராசிகளையும் வேறுபாடின்றி ஒரே மாதிரியாகக் காண வேண்டும். அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் இருப்பவர் அந்த பகவான்தான் என்கிற எண்ணத்துடன் அவரை வழிபடு. இந்த உலகியல் பந்தங்களை வேருடன் களைபவர் அவர்தானே. இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து அழிப்பதற்காக, அவர் முக்குண உருவான அவரது மாயையாகிற சக்தியை ஏற்றுக் கொள்கிறார். ஆனால், அவர் அவை எவையிலும் ஒட்டி நிற்பதில்லை. அவரது திருவடிக்கமலங்கள் என்றும் எங்கும் எப்பொழுதும் வணங்கி வழிபடத்தக்கன. (5—6)

மன்னன் உத்தானபாதனின் மகனே! துருவனே! நீ என்றும் பகவான் பத்மநாபனின் திருவடிகளுக்கு அருகிலேயே இருப்பவன் (அதாவது, பகவானது சரணகமலங்களையே அனவரதமும் சிந்தித்திருப்பவன்) என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆகவே, வரம்பெறத் தகுதி உனக்குத்தான் உள்ளது. நீ விரும்பும் வரத்தைக் கேள். சந்தேகமோ, சங்கோசமோ வேண்டாம்.” (7)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— அரசர்க்கரசனான குபேரன் வரம் கேட்கும்படி கூறவே, பரமபக்தனும் அறிஞனுமான துருவன், கடத்தற்கரிதான மாயையை எளிதில் கடத்தற்கு ஒரே வழியான அசஞ்சலமான விஷ்ணு பக்தியையே வரமாக வேண்டினான். (8)

பிறகு, துருவனுக்கு அவன் வேண்டியபடி நிலையான பகவத் பக்தி உண்டாகும்படி வரமளித்து மகிழ்ந்த குபேரன், அவனெதிரிலேயே மறைந்தார். துருவனும் வரம் பெற்றுத் தன் நகரம் சென்றான். (9)

அங்கு வேள்வியையே திருமேனியாகக் கொண்ட யக்ஞ புருஷரான பகவானை, நிறைய தட்சிணைகள் அளித்து பல வேள்விகளால் ஆராதித்தான். அந்த வேள்விகளில் பயன்படுத்தப்படும் திரவியங்கள், செயல்கள், தேவதைகள் சம்பந்தமான அனைத்துச் செயல்களும், அதன் பயன்களும் அனைத்தும் அந்த பகவான்தானே? அந்த வேள்விகளுக்கான பயனை அளிப்பவரும் அவர்தானே? (10)

அனைத்து வஸ்துக்களாக விளங்குபவரும், உபாதி (மறைப்பு, தொடர்பு) அற்றவருமான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடம் கொண்ட இடையறாத தீவிரமான பக்தியோகத்தினால், துருவன் தன்னுள்ளத்தில் விளங்கும் பகவானை அனைத்துப் பிராணிகளினுள்ளும் விளங்குபவராகக் கண்டான். (‘ஸர்வம் விஷ்ணு மயம்’ என்பது துருவனது எண்ணம்.) (11)

துருவன் நன்னடத்தையின் நாயகன்; அந்தணர்களின் அடியவன்; வேதத்தின் பொளுணர்ந்த வேதியன்; ஏழை பங்காளன்; அறநெறிக் காவலன். ஆகவே மக்கள், அவனைத் தந்தையெனப் போற்றினர். (12)

உலகியல் சுகங்களை அனுபவிப்பதன் வாயிலாக, தான் செய்த புண்ணிய கர்மங்களின் பயனையும் போகங்களையும் துறந்து, வேள்வி முதலிய கர்மானுஷ்டானங்களைச் செய்வதன் வாயிலாக, பாவங்களையும் அழித்து, இந்தப் பூமண்டலத்தை முப்பத்தாறாயிரம் வருடங்கள் ஆண்டு வந்தான். (13)

பொறிபுலன்களைத் தன்வயப்படுத்திய பெருமனத்தனாகிய துருவன் அறம், பொருள், இன்பம் — இவைகளை ஈட்டுவதிலே பல்லாயிரக்கணக்கான வருடங்களைக் கழித்து, (பின் கானகம் செல்ல விரும்பித்) தன் மகன் உத்கலனிடம் அரசாட்சியை ஒப்படைத்தான். (14)

இந்தப் பிரபஞ்சமே உண்மை போல் காட்சியளிக்கும் பொய்யுருவம்; மாயையினால் உண்டாக்கப்பட்டது; கனவுலகத்தில் காணும் காட்சிகள் போன்றது; ஆகாயக் கோட்டை போன்று மாயையால் நம்மேல் கற்பனையாக ஏற்றி வைக்கப்பட்டது. இந்த உடல், அதன் தொடர்புடைய மனைவி—மக்கள், உற்றார்—மற்றார், பரந்த சேனை, நிறைந்த பொக்கிஷங்கள், அந்தப்புரம், அழகான உத்தியான வனங்கள், விளையாட்டுத் திடல்கள், கடல் சூழ்ந்த இந்தப் பூமண்டலம் ஆகிய இவையனைத்தும் காலவரையறைக்குட்பட்டன, நிலையற்றன (இருக்கும்போது சில சமயங்களிலும், இறக்கும்போது நிலையாகவும் நம்முடன் தொடராதன) என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு பதரிகாசிரமம் சென்றான். (15—16)

அங்கு தூய்மையான புண்ணிய நதியில் நீராடிப் பொறிபுலன்களைத் தூய்மையாக்கி, அமைதியாக ஸ்திர ஆசனத்தில் அமர்ந்து, பிராணாயாமத்தினால் மூச்சுக்காற்றை அடக்கி, மனத்தை வெளியுலகிலிருந்து இழுத்து நிறுத்தி, பகவானது ஸ்தூல ரூபமான விராட் ஸ்வரூபத்தில் பதியச் செய்தான். அந்த விராட் ஸ்வரூபத்தையே நினைந்து நினைந்து முடிவில், தியானிப்பவன்—தியானம் செய்யப்படுபவன் என்கிற பேதம் நீங்கி, நிர்விகல்ப சமாதியில் ஒன்றுபட்டு, பின் அந்த நிலையில் ஆத்ம ஸ்வரூபத்திலேயே நிலைத்து நின்றான். (17)

இவ்வாறு பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடம் பக்தி வெள்ளம் ஆறாகப் பெருகவே, அவனது கண்களின்றும் ஆனந்தக்கண்ணீர் ஊற்றெடுத்தது; இதயம் உருகலாயிற்று; உடல் மயிர்க்கூச்செறிந்தது; உடல் மறந்தது; தான் என்பதையும் தன்னையுமே மறந்தான். (18)

அப்போது பூரண நிலவு உதித்தாற்போல் பத்து திசைகளையும் ஒளிமயமாக்கியவண்ணம் சிறந்த ஒரு விமானம் விண்ணிலிருந்து மண்ணுக்கு இறங்கி வருவதைக் கண்டான், துருவன். (19)

அந்த விமானத்தில் நீலமேக சியாமளராகச் செந்தாமரைக் கண்களுடன் அழகிய இளம் வயதினராகக் கையில் கதையேந்தி, அரையில் பொன்னாடை, கழுத்தில் முத்துமாலைகள், கைகளில் தோள்வளைகள், தலையில் கிரீடம், காதுகளில் குண்டலங்கள் தரித்த இரண்டு தேவசிரேஷ்டர்களைக் கண்டான். (20)

அவர்கள் இருவர்களையும் புண்ணிய சுலோகரான பகவானுடைய அடியார்கள் என்றறிந்த துருவன், அவர்களுக்குச் செய்யும் மரியாதை முறைகளையும் மறந்து பரபரப்புடன் எழுந்திருந்து, ‘இவர்கள் பகவானது முக்கியமான அடியவர்களாக இருப்பர்’ என்றெண்ணி, பகவான் மதுசூதனனது திருநாமங்களைக் கீர்த்தனம் செய்து கொண்டே இருகை கூப்பி வணங்கினான். (21)

பகவானது அணுக்கத் தொண்டர்களான ‘ஸுநந்தன்’, ‘நந்தன்’ என்கிற அந்த இருவர்களும் பகவானது திருவடிகளிலேயே மனத்தைப் பதித்தவண்ணம் விநயத்துடன் இருகை குவித்துத் தலைவணங்கி நிற்கும் அந்த துருவன் அருகே வந்து, சற்றே சிரித்தவண்ணம் அன்புடன் கூறலானார்கள். (22)

ஸுநந்த—நந்தர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “அரசே! தாங்கள் ஐந்து வயது பாலகனாயிருந்தபோதே தவத்தினால் பகவானை மகிழச் செய்தவர். உமக்கு அனைத்து மங்களங்களும் உண்டாகுக. நாங்கள் கூறுவதைச் சற்றே கவனமாகக் கேளுங்கள். (23)

அகில உலக ரட்சகரான பகவான் மகாவிஷ்ணுவின் அணுக்கத் தொண்டர்களான நாங்கள் இருவரும், தங்களை அந்த பகவானது இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லவே (இப்பொழுது) இங்கே வந்திருக்கிறோம். (24)

பகவானது அந்த ஸ்தானத்தை சப்தரிஷிகளும் மேனோக்கிப் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்களே தவிர அடைய முடியவில்லை. அந்த இடத்தை சந்திரன், சூரியன் முதலிய கிரகங்கள், அசுவினி முதலிய பிரதான நட்சத்திரங்கள், மற்றுமுள்ள நட்சத்திரங்கள் ஆகிய அனைத்தும் பிரதட்சிணமாகச் சுற்றித்தான் வருகிறார்கள். அவ்வாறு எவராலும் வெற்றிகொள்ள முடியாத பகவானது அந்த வைகுண்டம், உம்மால் சுலபமாகப் பெறப்பட்டது. ஆகவே, அங்கு தாங்கள் வரவேண்டும். (25)

துருவனே! உமது முன்னோர்களோ, மற்றவர்களோ இதுவரை யாரும் அந்த இடத்தைப் பெற்றாரில்லை. அனைத்துலகங்களும் போற்றிக் கொண்டாடும் அந்த விஷ்ணுபதத்தை தாங்கள் அடையலாம். (26)

நீண்ட ஆயுள் பெற்றவரே! புண்ணிய சுலோக சிகாமணியான உமக்காக, இந்தச் சிறந்த விமானத்தை பகவானே அனுப்பியுள்ளார். இதில் அமரத்தக்கவர் தாங்கள்தான்.” (27)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பகவானது பார்ஷதர்களின் தேனொழுகும் இனிய சொற்களைக் கேட்ட பகவத் பிரியனான துருவன், நீராடித் தூயவனாய் தினமும் செய்யவேண்டிய கடமைகளை முறைப்படி செய்து முடித்து, அங்குள்ள முனிவர்களை வணங்கி ஆசிபெற்றான். (28)

அந்த உயர்ந்த விமானத்தை மும்முறை வலம் வந்து பூசித்து, விஷ்ணு பார்ஷதர்களையும் வணங்கிய துருவன், பொன்போல் ஒளிரும் திவ்வியத் திருமேனியைப் பெற்று, அந்த விமானத்தில் ஏறி உட்கார நினைத்தான். (29)

அப்போது உத்தானபாதனது புத்திரனான துருவன், மரணதேவதையான யமதர்மராஜன் அங்கு வந்ததைக் கண்டான். உடனே, அவரது தலையில் காலூன்றி, அந்த உயர்ந்த விமானத்தில் ஏறி அமர்ந்தான். (30)

அப்போது துந்துபி, பேரி, பணவம் முதலிய வாத்தியங்கள் முழங்கின; கந்தர்வர்கள் பாடினர்; பூமாரி பொழிந்தது. (31)

விண்ணுலகம் செல்ல விரும்பி விமானத்தில் ஏறியமர்ந்த துருவன், புறப்படும் சமயம் தன் தாயார் ஸுநீதியை நினைத்தான். ‘வணக்கத்திற்குரிய தாயாரை இங்குவிட்டுப் பெறற்கரிய வைகுண்டத்தை நான் மட்டும் அடைவதா?’ என எண்ணினான். (32)

துருவனுடைய இந்த எண்ணத்தை உணர்ந்த இருபார்ஷதர்களும் வேறொரு விமானத்தில், அவன் தாயார் இவனுக்கு முன்னால் செல்வதைக் காண்பித்தனர். (33)

வழியெங்கிலும் ஆங்காங்கே விமானத்தில் செல்லுகின்ற தேவர்கள், துருவனைப் புகழ்ந்து பாடிப் பூமாரி பொழிந்தனர். துருவன், சூரியன் முதலிய கிரகங்களின் மண்டலத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே சென்றான். (34)

பின் துருவன் தேவயானமாகிய உத்தராயணம் வழியாக மூவுலகங்களையும், சப்தரிஷி மண்டலங்களையும் கடந்து, அனைத்து உலகங்களுக்கும் மேலான ஸ்ரீஹரியின் அழிவற்ற வைகுண்டத்தை அடைந்தான். (35)

அந்த வைகுண்டம் தன்னொளியாலே ஒளிர்வது. இதன் ஒளியால்தான் மூவுலகங்களும் விளங்குகின்றன. அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் ஒருபுடை நோக்காகக் கருணை கொண்டவர்கள் மட்டுமே இதை அடைய முடியும். அனவரதமும் நற்செயல்களையே செய்தொழுகும் சான்றோர்கள் இந்த உலகை அடைகிறார்கள். (36)

கோபத்தை வென்ற சாந்தமூர்த்திகள்; அனைத்தையும் வேறுபாடின்றி ஒன்றாகக் காணும் பண்பாளர்கள்; புறத்தூய்மை—அகத்தூய்மை உடையார்; அனைத்து ஜீவன்களிடமும் அன்பு கொண்டவர்கள்; உற்றார்—உறவினர் அனைத்தும் பகவானே என்ற சிந்தையர் — இவ்வாறான சாதுக்களே, அந்த அச்சுதனுடைய வைகுண்டத்தை நேரிடையாக அடைகிறார்கள். (37)

பகவானையே கதியாக அடைந்த உத்தானபாத மன்னனின் புதல்வனான துருவன், இவ்வாறு மூவுலகங்களுக்கும் மேல் வைக்கப்பட்ட நாயகக்கல் போல் (சூடாமணி போல்) பிரகாசித்தான். (38)

குருகுலத் திலகமே விதுரா! போரடிக்கும் மாடுகள் களத்தின் நடுவில் நாட்டப்பட்ட முளையைச் சுற்றிச் சுற்றி வருவதுபோல், ஆகாயத்தில் உள்ள ஜோதிற்கணங்கள் (ஒளிவட்டங்கள்), அந்த துருவனது நிலையான மண்டலத்தை வேகமாகச் சுற்றிச் சுற்றி வருகின்றன. (39)

இவனது புகழைக் கண்ட தேவரிஷி நாரத பகவான், பிரசேதஸர்களின் வேள்விச்சாலையில், இவனது சரித்திரத்தை வீணையில் இசைத்துப் பாடினார். (40)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “பதிவிரதா சிரோமணியான ஸுநீதியின் புதல்வனான துருவன், கடுந்தவத்தினால் எந்த உயர்ந்த துருவஸ்தானத்தைப் பெற்றானோ, அந்த ஸ்தானத்தை பாகவத தர்மங்களின் மர்மமறிந்த வேதமோதிய அந்தணர்களும் பெறமுடியாது என்றிருக்க, க்ஷத்திரியர்களான அரசர்கள் பெறுவது என்பது இயலக்கூடியதா? (41)

அந்தோ! ஐந்து வயது பாலகனாக இருந்தபோதே, சிற்றன்னையின் சொல்லம்புகளால் மனம் புண்பட்ட துருவன் கானகம் சென்று, நான் உபதேசித்தவண்ணமே பகவானைப் பூசித்து, எவராலும் வெற்றிகொள்ள இயலாத பகவானையே தன்னவராகக் கொண்டான். பகவானையே தன்வசம் செய்து கொண்டானே! (42)

ஐந்தாறு வயது க்ஷத்திரியச் சிறுவனான துருவன், கடுந்தவத்தின் மூலம் சில தினங்களிலேயே பகவானை மகிழ்வித்து, அவரது பரமபதத்தைப் பெற்றான். அவன் அடைந்த அந்தப் பரமபதத்தை, இப்பூவுலகில் வேறு எந்த க்ஷத்திரியனாவது பல்லாண்டுகள் தவஞ்செய்தாவது அடைய இயலுமா?” (43)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! சான்றோர்கள் கொண்டாடும் துருவனது புகழ்வாய்ந்த மேலான இந்தச் சரித்திரத்தைத் தாங்கள் வேண்டிக் கேட்டுக் கொண்டதால், இப்பொழுது தங்களுக்குக் கூறினேன். (44)

துருவனது சரித்திரம் பொருளை வாரி வழங்கும்; புகழைப் பரப்பும்; நீண்ட ஆயுளைத் தரும்; மிகவும் பவித்திரமானது; மங்களமளிப்பது. இதை ஓதுவதால் சுவர்க்கம் முதலிய உலகங்களும் அழியாத வைகுண்டமும் கிடைக்கும்; அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கும்; சான்றோர்கள் கொண்டாடி மகிழ்வது. (45)

பகவத் பக்தனான துருவனது இந்தத் தூய்மையான சரித்திரத்தை ஈடுபாடு கொண்டு அடிக்கடி கேட்பவன், பகவானிடம் இடையறாத பக்தி கொள்வான். அதனால், அவனது துக்கங்கள் அனைத்தும் தீயினிற்தூசாகும். (46)

இந்தச் சரித்திரத்தைச் சிரவணம் செய்பவனுக்கு சீலம் (ஒழுக்கம்) முதலிய நற்குணங்கள் உண்டாகும். மேன்மையை விரும்புபவர்கள் மேன்மை பெறுவர். வலிமையை (தேஜஸை) விரும்புபவர்கள் வலிமை பெறுவர். மானமே பெரிதென எண்ணுவார் உயர்ந்த மதிப்பைப் பெறுவர். (47)

அந்தணர்கள் (சான்றோர்கள்) கூடிய அவையில் புனிதமானதும் கீர்த்தி வாய்ந்ததுமான துருவனது சரித்திரத்தைக் காலையும் மாலையும் பக்தியோடு கூறவேண்டும். (48)

பகவானது பரமபவித்திரமான திருவடிகளிலே பக்திபூண்ட அடியவன், பலனில் பற்றுகொள்ளாது பௌர்ணமி, அமாவாசை, துவாதசி, திருவோண நட்சத்திரம், மாலை வேளை, தினக்ஷயம் (ஒரு நட்சத்திரம் சூரியோதயத்திற்குப் பின் தொடங்கி, மறுநாள் சூரியோதயத்திற்கு முன் முடியும் தினம்), வியதீபாதம், சங்கிராந்தி (மாதப்பிறப்பு), ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆகிய நாட்களில் கேட்பதிலே ஈடுபாடுடையவர்களுக்கு, பகவானையே உள்ளத்திலிருத்திக் கூறுபவன் தனக்குத்தானே மகிழ்ச்சி கொள்வான். அவன்தான் சித்தபுருஷனாகிறான், பூரணனாகிறான். (49—50)

தத்துவ (உண்மை) விளக்கம் புரியாத, ஆனால் அதையறிய ஆவல் கொண்டவனுக்கு முக்தியின்பத்தை அளிக்கும் ஆன்மஞானத்தை முழுமனத்துடன் அருளும் கருணையுள்ளம் கொண்ட ஏழைபங்காளனுக்கு தேவர்கள் அருள்புரிகிறார்கள். (51)

கௌரவ திலகமே விதுரா! சிறுவனான துருவன் அந்தச் சிறுவயதிலேயே விளையாட்டுப் பொருள்களை விட்டு, பெற்றெடுத்த தாயாரை விட்டு, வீடுவாசலை விட்டு, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனையே சரணமடைந்தான். துருவனது தூய்மையான இந்தச் செயல் எங்கும் புகழப் பெற்றது. பரமபாவனமான அவனது சரித்திரத்தை உனக்குக் கூறினேன். (52)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் — துருவனது வம்சாவளியும், அங்கனது சரித்திரமும்

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— துருவன் வைகுண்டத்தை அடைந்த வரலாற்றை மைத்திரேயர் கூறக் கேட்ட விதுரர், பகவானிடம் பக்தி மேலிட்டு மேலும் கேட்கலானார். (1)

விதுரர் கேட்கிறார்—— சிறந்த விரதமுடைய முனிவரே! நீங்கள் கூறிய அந்தப் பிரசேதஸர்கள் என்பவர் யாவர்? எவருடைய குமாரர்கள்? யாருடைய வம்சத்தில் பிறந்து புகழ் பெற்றார்கள்? அவர்கள் எங்கு யாகம் செய்தனர்? (2)

மகாவிஷ்ணுவின் பூஜாவிதானத்தை (‘பாஞ்சராத்திரம்’ என்கிற ஆகம விதியை)க் கூறிய நாரதர், பகவானை நேருக்குநேர் அனுபவிக்கும் சிறந்த பக்தரென நினைக்கிறேன். (3)

பிரசேதஸர்கள் தங்கள் அறநெறி வழுவாது பகவான் யக்ஞ புருஷரை வேள்விகளால் ஆராதித்தபோது, பரமபக்தரான நாரதர் அங்கு துருவனது கல்யாண குணங்களை வர்ணித்தார். (4)

அந்தணகுலதிலகமே! அங்கு வேள்விச்சாலையில் நாரதர் கூறிய பகவத் கதைகளை முழுமையாக நான் கேட்க விரும்புகிறேன். கருணை புரிந்து தாங்கள் கூறவேண்டும். (5)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— துருவனது புதல்வனான உத்கலன், தன் தந்தை வனம் சென்ற பின்பு, ஸார்வபௌமஸ்ரீயையும் (அரசர்க்கு அரசச் செல்வத்தையும்), சிங்காதனத்தையும் விரும்பவில்லை. (6)

அவன் பிறவி முதலே மனவடக்கமுள்ளவன்; பற்றற்றவன்; எங்கும் எதிலும் சமநோக்குடையவன். அவ்வாறான உத்கலன் அனைத்து ஜீவராசிகளைத் தன்னுள்ளும், தன்னை அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் ஒருபுடையாக நீக்கமற நிறைந்துள்ளதாகக் கண்டான். (7)

தீவிரமான நீடித்த யோகப் பயிற்சியினால் அவனுடைய கர்மபந்தங்களும், உள்ளத்தின் வாஸனாமலங்களும் எரிந்து சாம்பலாயின. அதனால், அவன் தனது ஆத்மாவைச் சுகஸ்வரூபமாகவும், பரமசாந்த வடிவாகவும், ஞானமே வடிவானதாகவும், எங்கும் நிறைந்ததாகவும் காண ஆரம்பித்தான். இரண்டற்ற பரமசாந்தமான பிரும்மஸ்வரூபமே ‘தான்’ என்பதை உணர்ந்தான். அதனால், தனது ஆத்மாவைத் தவிர, தனித்த வேறொன்று உள்ளதாக, அவன் எதையுமே காணவில்லை! (8—9)

வெளித்தோற்றத்திற்கு ஜடன் போலும், குருடன், செவிடன், பைத்தியம், ஊமை போலும் காணப்பட்டாலும், உண்மையில் அந்தக் குறைகள் ஏதுமற்றவனாகவும், ஆனால், இந்த உண்மை அறியாத பாமரர்களுக்கு ஜ்வாலையடங்கிய அக்னி போலவும் தென்பட்டான். (10)

அதனால், அவனை அறிவீனன் — பைத்தியம் என்று நினைத்த அக்குலத்து மூத்தோர்கள், மந்திரி பிரதானிகளுடன் கலந்தாலோசித்து, துருவனின் பத்தினி பிரமியின் இளைய குமாரனாகிய வத்ஸரனை அரசனாக்கினர். (11)

வத்ஸரனது அன்பு மனைவி ஸ்வர்வீதி என்பவள் புஷ்பார்ணன், திக்மகேது, இஷன், ஊர்ஜன், வஸு, ஜயன் என்னும் ஆறு புதல்வர்களைப் பெற்றெடுத்தாள். (12)

புஷ்பார்ணனுக்கு பிரபை, தோஷை என இரு மனைவியர். பிரபைக்கு மூன்று பிள்ளைகள். அவர்கள் பிராதன், மத்யந்தினன், ஸாயன் என்பவர்கள். (13)

தோஷா என்பவளின் புதல்வர்கள் பிரதோஷன், நிசிதன், வியுஷ்டன் என்கிற மூவரும். வியுஷ்டன் மனைவி புஷ்கரிணி. இவர்களது புதல்வன் ஸர்வதேஜஸ் என்பவன். (14)

ஸர்வதேஜஸ்ஸின் மனைவி ஆகூதி. இவர்களது மகன் சக்ஷூஸ் என்கிற மனு. அவனது மனைவி நட்வலா. இவர்களது புதல்வர்கள் புரு, குத்ஸன், த்ரிதன், தியும்னன், ஸத்யவந்தன், ரிதன், விரதன், அக்னிஷ்டோமன், அதிராத்ரன், பிரத்யும்னன், சிபி, உல்முகன் என்கிற பன்னிரண்டு பேர்கள். இவர்கள் குற்றமேயறியாத தூய்மையானவர்கள். (15—16)

உல்முகன், புஷ்கரிணி என்பவளை மணந்து அங்கன், சுமனஸ், கியாதி, கிரது, அங்கிரஸ், கயன் என ஆறு புதல்வர்களைப் பெற்றெடுத்தான். (17)

அங்கனது மனைவி ஸுநீதை என்பவள் கொடியவனான வேனனை ஈன்றாள். இவனது கெட்ட செயல்களைக் கண்டு வருந்திய ராஜரிஷியான அங்கன், நாடு நகரத்தைத் துறந்து சென்றான். (18)

விதுரரே! முனிவர்களது சாபம் வஜ்ரப்படை போன்றது; என்றும் வீணாகாதது. அவர்கள் (வேனனது கொடுஞ்செயல்களைக் கண்டு) கோபங்கொண்டு அவனைச் சபிக்கவே, அவன் இறந்தான். அப்பொழுது உலகம் காவலன் இல்லாததாக ஆகவே, திருடர்கள் மக்களைத் துன்புறுத்தலாயினர். இதைக் கண்டு, முனிவர்கள் வேனனது வலது கரத்தைக் கடைந்தனர். அதனின்றும், பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது அம்சாவதாரமாக பிருது மகாராஜன் தோன்றினார். அவர்தான் முதல் சக்கரவர்த்தி. (19—20)

விதுரர் கேட்கலானார்— “முனிவரே! அங்க மகாராஜன் ஒழுக்கத்தின் கொள்கலன்; பரமசாது; அந்தணர்களிடம் பெருமதிப்பு கொண்ட மகான். அவருக்கு இவ்வாறான கெட்ட மகன் (வேனன்) எவ்வாறு பிறந்தான்? இவன் காரணமாகத்தானே மனம் நொந்து வனம் சென்றார், அவர். (21)

முனிவர்கள் அறநெறி அறிந்தவர்கள். குற்றவாளிகளைத் தண்டிக்கும் பொறுப்பு அரசனுடையதன்றோ? அப்படியிருக்க, அரசனான வேனனையே முனிவர்கள் தண்டித்தார்கள் எனில், அதற்கான காரணமென்ன? அவன் அப்படி என்ன குற்றம் செய்தான்? (22)

அரசன் தவறே செய்திருந்தாலும், மக்கள் அவனை அவமதிக்கக் கூடாதன்றோ? ஏனெனில், அவன் தனது சக்தியோடு, எண்டிசை லோகபாலகர்களுடைய சக்தியையும் ஒருங்கே தாங்கப் பெற்றவனாயிற்றே! (23)

அந்தணோத்தமரே! தாங்கள் முக்காலங்களையும் உணர்ந்த பெரியோர்களில் சிறந்தவர். ஸுநீதையின் புதல்வனான வேனன் புரிந்த அனைத்துத் தீயசெயல்களையும் கேட்கத் துடிக்கும் எனக்குக் கூறவேண்டும். நான் தங்கள் பக்தனல்லவா? (24)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— சிறந்த அரசனான அங்கன் சிறந்த யாகமான அசுவமேத வேள்வியைச் செய்தான். அதில் வேதமந்திரங்கள் கூறியழைத்தும் தங்கள் அவிர்பாகத்தைப் பெற்றுக் கொள்ள தேவர்கள் வரவில்லை. (25)

இதைக் கண்டு வியந்த ரித்விக்குகள் (புரோகிதர்கள்) யஜமானனான அங்க மன்னனிடம், “மந்திரபூர்வமாக வேள்வியில் அளிக்கப்பட்ட உமது அவிர்பாகத்தைப் பெற்றுக் கொள்ள தேவர்கள் வரவில்லையே. (26)

அரசே! தங்களது அவிர்பாகத்தில் யாதொரு குறையுமில்லை. இதைத் தாங்கள் மிகுந்த ஈடுபாட்டோடு சேர்த்து வைத்துள்ளீர்கள். சொல்லப்படுகின்ற வேதமந்திரங்களிலும் திறமை குறைவில்லை, வலிமைமிக்கதே. ஏனெனில், இங்கு இந்த மந்திரங்களைக் கூறி வேள்வி செய்யும் ரித்விக்குகள் அனைவருமே, அவர்களது ஒழுக்க நெறி தவறாது அனுஷ்டிப்பவர்கள். (27)

இந்த வேள்வியான கர்மாவிற்குச் சாட்சி அந்த தேவர்களே. வேதமோதுவதிலோ, அவர்களுக்குரிய அவிர்பாகத்தைத் தருவதிலோ, எந்தவித அபசாரமும் நிகழவில்லை. மரியாதை குறைவும் நிகழவில்லை. அப்படியிருக்க, அவர்களுக்குரிய அவிர்பாகத்தைப் பெற அவர்கள் ஏன் வரவில்லை? என்பதுதான் புரியவில்லை” என்று கூறினர். (28)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு வேதியர்கள் கூறக் கேட்ட யஜமானனான அங்கன், மிக வருந்தி, தேவர்கள் அவிர்பாகத்தைப் பெறாததன் காரணத்தை அறிய விரும்பி, சபையோர்களின் அனுமதி பெற்று, தான் ஏற்ற மௌன விரதத்தை விடுத்து, அவர்களை நோக்கிக் கேட்கலானான். (29)

‘சபையோர்களே! மந்திரங்கள் கூறி, தேவர்களை வேள்வியில் ஆவாகனம் செய்தும், அவர்கள் வரவில்லையே! அவிர்பாகத்துடன் அளிக்கப்பட்ட ஸோமபானத்தையும் பெற்றுக் கொள்ளவில்லையே! அவ்வாறு நான் என்ன தவறு செய்தேன்? என்று சொல்லுங்கள்’ எனக் கேட்டார். (30)

அவையோர்கள் (பதில்) கூறுகிறார்கள்—— ‘மன்னவா! தாங்கள் இப்பிறவியில் எந்தப் பாவமும் இதுவரை செய்யவில்லை. ஆனால், நிச்சயமாக முன்வினைப்பயன் ஒன்று உள்ளது. அதன் காரணத்தால் தங்களுக்குப் பிள்ளைப்பேறில்லை. (31)

அரசே! தேவர்கள் அவியுணவைப் பெறுமாறு நீர், நல்லதொரு குமாரனைப் பெறுவதற்கு முயற்சி செய்யுங்கள். நீர் பூசிக்கும் அந்த ஸ்ரீமந்நாராயணன், புத்திரனை விரும்பும் உங்களுக்கும் நல்லதொரு மகனை அருள்வார். (32)

புத்திர சந்தானம் வேண்டித் தாங்கள் அந்த யக்ஞபுருஷரான பகவானை ஆராதித்தால், அப்பொழுது தேவர்கள் தாங்களாகவே, தங்கள் தங்கள் பாகங்களை ஏற்க வருவார்கள். (33)

மனிதன் எதையெதை விரும்பிப் பூசனை புரிகிறானோ, அதையெல்லாம் அருளுபவர் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன். உபாஸகன் எந்த ஈடுபாட்டுடன் சேவிக்கிறானோ, அதன்படியே அந்த உபாஸகன் பயனைப் பெறுகிறான்.’ (34)

இவ்வாறு அந்தப் புரோகிதர்கள், அரசனுக்குக் குழந்தை பாக்கியம் வேண்டும் என்று நிச்சயித்து, அதற்காக வேள்விக்கான பசுவின் உடலில் வேள்வி உருவாக விளங்கும் மகாவிஷ்ணுவைப் பூசிப்பதற்காக, புரோடாசம் என்கிற ஹவிஸை (நிர்வாபனம்) செய்தார்கள்; அவியுணவை வேள்வியிலிட்டார்கள். (35)

உடனே, அந்த வேள்வித் தீயிலிருந்து கழுத்தில் தங்கஹாரமும், அரையில் தூய்மையான பொன்னாடையும் அணிந்த யக்ஞபுருஷன், தங்கப்பாத்திரத்தில் பாயஸத்தை ஏந்தியவண்ணம் வெளிவந்தார். (36)

பெருமனம் படைத்த அங்க மன்னன், வேதியர்களின் அனுமதியுடன் இருகைகளாலும் அந்த பாயஸ பாத்திரத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு, முகர்ந்து பார்த்து மகிழ்ச்சியோடு, அதைத் தன் மனைவியிடம் அளித்தான். (37)

மகப்பேறற்ற அந்த அரசி பிள்ளைப்பேறு அளிக்கவல்ல அந்த பாயஸத்தைத் தன் கணவரிடமிருந்து பெற்று, உண்டு, கருத்தரித்தாள். உரிய காலத்தில் அவள் ஓர் ஆண்மகவைப் பெற்றெடுத்தாள். (38)

அதர்மத்தின் அம்சத்திலிருந்து தோன்றிய மிருத்யு, இவனது தாய்வழி தாத்தா. ஆகவே, இவன் சிறுவயது முதற்கொண்டே தன் தாத்தாவைப் பின்பற்றியவனாகத் தீயவழியில் செல்பவன் ஆனான். (39)

தீயவனான அவன் கையில் வில்லேந்தி வேட்டையாடக் காட்டிற்குச் சென்று, எளிய விலங்குகளைக் கொன்றான். அதைக் கண்டு மக்கள் ‘கொடியவன்’ என்னும் பொருள் கொண்ட ‘வேனன்’ என்ற பெயரால் அழைக்கலாயினர். (40)

விளையாட்டுத் திடலில் விளையாடும் போது, தன்னொத்த சிறுவர்களைப் பலவந்தமாகப் பிடித்துச் சிறிதும் தயவில்லாமல் விலங்குகளைக் கொல்வது போல் கொன்றுவிடுவான். (41)

மன்னன் அங்கன், தன் தீய மகனைப் பலவிதங்களில் தண்டித்தும், அவனைத் தீய செயல்களின்றும் தடுத்து, நல்வழிப்படுத்த இயலாது மிகவும் வருந்தினான். (42)

இவ்வாறு வருந்திய அரசன், ‘பிள்ளைப்பேறற்றவர்கள் உண்மையில் மிகவும் புண்ணியம் செய்தவர்களே. அவர்கள் பகவானைப் பெரும்பாலும் உண்மையாகவே ஆராதித்தவர்கள். ஏனெனில், அவர்களுக்குத் தீயபுத்திரனது கொடுஞ்செயல்கள் கண்டு வருந்தும் நிலை இல்லையல்லவா!’ என்று மனத்திற்குள் நினைத்தான். (43)

தீயபிள்ளையின் செயலால் பெற்றோர்களது புகழ் மண்ணோடு மண்ணாகிறது; அதர்மத்தில் பங்கு பெறுவதாகிறது; அனைவரிடமும் பகை மூள்கிறது; முடிவற்ற மனவேதனை உண்டாகிறது; வீடே ஒரு நரகமாகிறது. பெயரளவில் பிள்ளை என்கிற இம்மாதிரியான பிள்ளைக்காக அறிவுள்ளவன் ஆசைப்படுவானா? ஆன்மாவைத் தளையிடும் ஒரு மோகவலையன்றோ, இது? (44—45)

‘ஒருவிதத்தில் நல்ல பிள்ளையைவிட, கெட்ட பிள்ளையே தேவலாமோ? ஏனெனில், நல்ல பிள்ளை பற்றுக்குக் காரணமாவான். அதனால், அவனைத் துறத்தல் பெருத்த துன்பத்தைத் தரும். கெட்ட பிள்ளையெனில் வீடே நரகமாகிவிடும்; துறவு ஏற்கும் மனப்பான்மை விரைவில் கிட்டும்; எளிதில் வீட்டைத் துறந்துவிடலாம்.’ (46)

இவ்வாறு சிந்தனையில் ஆழ்ந்து வருந்திய அரசன், இரவில் உறக்கமின்றிச் செல்வம் நிறைந்த தனது அரண்மனை, ஆழ்ந்து உறங்குகின்ற தன் மனைவியான வேனனின் தாய் ஆகியவற்றின் மேல் கொண்ட மோகத்தைத் துறந்து, நடுநிசியில் ஒருவரும் அறியாதவண்ணம் கானகம் சென்றான். (47)

அரசன் வெறுப்படைந்து, அரசைத் துறந்து சென்றதையறிந்த புரோகிதர்கள், மந்திரிகள், மற்றுமுள்ள உற்றார், சுற்றார், மக்கள் ஆகிய அனைவரும் துன்பமுற்று, பூமி முழுவதும் அவனைத் தேடியலைந்தனர். யோக மார்க்கத்தின் உண்மை வழியறியாதவன், தன்னுள் மறைந்து விளங்கும் பகவானை வெளியே தேடுவது போன்றிருந்தது, அது. (48)

குருகுலத் தோன்றலே! அரசன் சென்றவிடத்தைக் காண இயலாது, தங்கள் தேடும் முயற்சியும் பயனின்றிப் போனது கண்ட மக்கள், நகரத்திற்குத் திரும்பி வந்து, அங்கு கூடியிருந்த முனிவர்களை வணங்கி, கண்களில் நீர் மல்க, அரசனைக் காணாத செய்தியைத் தெரிவித்தனர். (49)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதிநான்காவது அத்தியாயம் — மன்னன் வேனனது வரலாறு

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— வீரரே! பிரும்மத்தின் உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறிந்த பிருகு முதலிய முனிவர்கள் எப்பொழுதும் உலக நலனையே எண்ணுபவர்கள். மக்களைக் காக்க அரசன் ஒருவன் இல்லாவிடில், அவர்கள் விலங்குகள் போல் ஒருவருக்கொருவர் அடித்துக் கொண்டு அழிந்துவிடுவார்கள் என்றெண்ணி, மந்திரி பிரதானிகள் விரும்பாவிடினும் வேனனின் தாயான ஸுநீதையின் அனுமதியின் பேரில், வேனனை இந்நிலவுலகின் அரசனாகத் திருமுடிசூட்டினர். (1—2)

கொடுமையாகத் தண்டிக்கும் குணமுடைய வேனன் அரியணை ஏறியதைச் செவியுற்ற திருடர்களும் கொள்ளையரும், பாம்பைக் கண்ட எலிகள்போல் ஆங்காங்கே ஒளிந்துகொண்டனர். (3)

அரியணை ஏறிய வேனன் அஷ்டதிக் பாலகர்களின் செல்வங்களையும் திறனையும் பெற்றதனால், மேலும் திமிர் கொண்டு கர்வத்தினால் தன்னைத்தானே மிகவுயர்வாக நினைத்து, சாதுக்களையும் சான்றோர்களையும் அவமதிக்கலானான். (4)

அடக்குவாரின்றிச் செல்வச்செருக்கால் குருடாகி, தேரில் ஏறிக்கொண்டு, கட்டுக்கடங்காத யானைபோல் மண்ணும் விண்ணும் அதிர நாற்றிசைகளிலும் சுற்றித் திரிந்தான். (5)

அந்தணர்களே! எங்கும் எவரும் வேள்விகள் செய்வதோ, தானமளிப்பதோ, பூசனை புரிவதோ கூடாது என்று முரசறைந்து அறிவித்து, அனைத்து தர்ம கர்மங்களையும் தடுத்து நிறுத்தினான். (6)

வேனனுடைய தீய செயல்களையும், அதனால் மக்களுக்கு உண்டாகும் துன்பங்களையும் கண்டு, ஸத்ரயாகம் செய்து கொண்டிருந்த முனிவர்கள் யாவரும் ஒன்றுகூடி கருணையோடு கூறலானார்கள். (7)

“அந்தோ பரிதாபம்! இரு புறங்களிலும் எரியும் விறகுக் கட்டையின் நடுவில் இருக்கும் எறும்புகள் எங்கும் செல்ல இயலாது துன்புறுவதுபோல், மக்களனைவரும், ‘ஒருபுறம் திருடர்கள், மற்றொருபுறம் அரசன்’ என இரு புறங்களிலிருந்தும் துன்பமடைகின்றனர். (8)

தகுதியற்றவனாயினும் அரசனில்லாது நாடு படும் துன்பங்களை நினைத்தன்றோ, நாம் ஒன்றுகூடி இவனை அரசனாக்கினோம். இப்பொழுது பயம் இன்னும் அல்லவா அதிகரித்துவிட்டது, என்ன செய்வது? இப்போது மக்களுக்கு நன்மை ஏற்படுவது எப்படி? (9)

ஸுநீதையின் மகன் வேனன் இயற்கையிலேயே துஷ்டன். பாம்பிற்குப் பாலூட்டி வளர்த்தாற்போல், இவனை அரசனாக்கியது நமக்கும் தீமையாகிவிட்டது. (10)

மக்களைக் காத்து ரட்சிக்க வேண்டி, இவனை நாம் அரசனாக்கினோம். இப்போது அவனே மக்களைக் கொடுமைப்படுத்துகிறான். ஆகவே, இவனைச் சமாதானமாக நல்வழிப்படுத்துவோம். அப்பொழுதுதான் இவன் செய்த பாவங்கள் நம்மைத் தீண்டாமலிருக்கும். (11)

நாம் தெரிந்துதானே தீயவனான இந்த வேனனை அரசனாக்கினோம். அதனால் சமாதானப்பேச்சுப் பேசிப் பார்க்கலாம். நல்வழிக்கு வந்தால் நல்லது. இல்லையேல், மக்களைப் புறக்கணித்ததால், ஏற்கனவே சீரழிந்து நிற்கும் தீயவனான இந்த வேனனை, நமது தவ வலிமையால் எரித்து விடுவோம்.” இவ்வாறு ஒன்றுகூடி நிச்சயித்த முனிவர்கள், தங்கள் கோபத்தை வெளிக்காட்டாது வேனனிடம் சென்று, அவனை நல்வழிப்படுத்தப் பின்வருமாறு இனிமையாகப் பேசலாயினர். (12—13)

முனிவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “அரசே! நாங்கள் கூறும் நல்லுரைகளைச் சற்றே கேளுங்கள். இதனால் தங்களது ஆயுள், செல்வம், பலம், புகழ் அனைத்தும் பெருகும். (14)

தூய்மையான மனம், வாக்கு, உடல், புத்தி ஆகியவைகளால் ஒரு மனிதன் தர்மத்தைத் தழுவினால் துன்பமற்ற உத்தமமான உலகங்களை அடையலாம். அதே தர்மத்தை பயனில் பற்றின்றிச் செய்தால் மோட்சமே கிடைக்கும். (15)

வீரனே! அறநெறி பிழையானால் அரசனது செல்வங்கள் பாழ்படும். ஆகவே, மக்களுக்கு நன்மை அளிக்கக்கூடிய அந்த தர்மம் உம்மால் அழிந்துபோகக் கூடாது. (16)

தீயமந்திரிகள் மற்றும் திருடர்களிடமிருந்து மக்களைக் காத்து, முறைப்படி கப்பம் வசூலித்து, அரசு புரியும் அரசன், இம்மையிலும் மறுமையிலும் அனைத்து நன்மைகளையும் பெற்று மகிழ்கிறான். (17)

மகாபாக்கியசாலியே வேனா! சர்வஸ்வரூப வேள்வியே திருமேனியாகக் கொண்டவரும், சகல ஜீவராசிகளையும் ரட்சித்தருளுபவருமான பகவானை, வருண—ஆசிரமத்தின் நெறி தவறாது ஒழுகும் மக்கள், எந்த மன்னனுடைய தேசத்திலும் தலைநகரிலும் முறைப்படி பூசனை புரிகின்றனரோ, அந்த அரசனது ஆட்சி கண்டு பகவான் மகிழ்ச்சி அடைகிறார். (18—19)

பகவான் அரசர்க்கரசர். லோகபாலகர்களான இந்திராதி தேவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த ஆதரவுடன் அவருக்குக் காணிக்கை செலுத்துகின்றனர். அவர் மகிழ்ச்சியுற்றால் அடையமுடியாதது என்ன உண்டு? (20)

பகவான்தான் மூன்று வேதஸ்வரூபர். அனைத்துப் பொருட்களாகவும் தவமாகவும் விளங்குபவர். அனைத்து ஜீவராசிகளையும் தேவர்களையும் வேள்விகளையும் வழி நடத்திச் செல்பவர். ஆகவே, தங்களுடைய தேசத்தில் வசிக்கும் நாங்கள், உங்களது நன்மைக்காகவே பலவித வேள்விகளால் பகவானைப் பூசிக்கிறோம். தாங்கள் அதற்கு அனுகூலராக, நன்மை செய்பவராக, இடையூறு செய்யாதவராக இருக்கவேண்டும். (21)

அந்தணர்கள், உங்கள் நலனைக் கருதி வேள்விகளை முறைப்படி செய்து வருவார்களானால், பகவானது அம்சபூதர்களான தேவர்கள், அதனால், தாங்கள் ஆராதிக்கப்பட்டு விட்டதாக மனம் மகிழ்ந்து, மக்கள் விரும்பியவைகள் அனைத்தையும் அளிக்கிறார்கள். வீரரே! நீங்கள் அவர்களை அவமதிக்கக்கூடாது.” (22)

வேனன் (பதில்) கூறுகிறான்—— “அந்தோ பரிதாபம்! முனிவர்களே! நீங்கள் அறிவிலிகளே. மறநெறியை அறநெறி என்கிறீர்களே! உங்களுக்கு வேண்டிய ஜீவனோபாயத்தைத் தரும் தலைவனான என்னை விடுத்து, கவடு சூது நிரம்பிய பிரபுவையன்றோ வேண்டுகிறீர்கள்! கட்டிய கணவனை விடுத்துக் கள்ளக்காதலனை அணுகுவது போலுள்ளது உங்கள் செயல்! (23)

மூடர்களான நீங்கள் அரச வடிவு கொண்ட கடவுளை அவமதிக்கிறீர்கள். உங்களுக்கு இம்மையிலோ மறுமையிலோ எவ்வாறு நலன் கிட்டும்? (24)

தீயநடத்தையுள்ள பெண், கட்டிய கணவனிடமே அன்பு செலுத்தாது, வேறோர் ஆடவனிடம் அன்பு செலுத்துவது போல, நீங்கள் இவ்வளவு பக்தியோடு கொண்டாடும் அந்த யக்ஞபுருஷன்தான் யார்? (25)

மகாவிஷ்ணு, பிரும்மதேவர், பரமசிவன், இந்திரன், வாயு, யமன், சூரியன், பர்ஜன்யன், குபேரன், சந்திரன், இந்த பூமிதேவி, அக்னி, வருணன் மற்றும் வரமும் சாபமும் அருளும் திறன் கொண்ட தேவர்கள் ஆகிய எல்லோரும் அரசனது திருமேனியில் வாஸம் செய்கிறார்கள். ஆகவே, அனைத்து தேவர்களது ஸ்வரூபன் அரசனல்லவா? (26—27)

ஆகவே, வேதியர்களே! பொறாமையை விட்டொழித்து, வேள்வி முதலிய உங்களது அனைத்துச் செயல்களாலும் என்னைப் பூசனைப் புரியுங்கள். காணிக்கையை என்னிடமே எனக்கே செலுத்துங்கள். முதன்முதலாக அவிர்பாகத்தை என்னைத் தவிர, வேறு யாரும் பெறக் கூடாது. என்னை விடுத்து முதல் மரியாதையைப் பெற எவனுக்குத் திறனுண்டு?” (28)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தீயபுத்தி கொண்டு தவறான பாதையில் செல்லும் பெருத்த பாவியான வேனன் புண்ணியமிழந்ததால், முனிவர்கள் பலவாறு நயந்து பேசியதைக் கேட்கவில்லை. (29)

விதுரரே! தன்னை மிகவும் அறிவாளியாகக் கருதிய வேனன், முனிவர்களை இவ்வாறு அவமதிக்கவே, தங்களது வேண்டுகோள் நிராகரிக்கப்பட்டது கண்ட முனிவர்கள் மிக்க கோபங்கொண்டனர். (30)

கொல்லுங்கள். தீயவனான இந்தப் பாவியைக் கொல்லுங்கள். இவன் உயிருடன் இருப்பானாகில், சிலநாட்களிலேயே இந்தப் பூமியை நிச்சயம் சாம்பலாக்கிவிடுவான். (31)

வேள்விகளுக்கெல்லாம் இறைவனான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை வெட்கமின்றி நிந்திக்கிறானே! துன்மார்க்கனான இவன் எவ்வகையிலும் அரச சிங்காதனத்திற்கு ஏற்றவனல்லன். (32)

அந்தோ! எந்த பகவானது திருவருளால் இவனுக்கு இத்தனை செல்வங்களும் கிடைத்தனவோ, அந்த பகவானையே நிந்தனை புரிபவன், பாவியான வேனனைத் தவிர வேறு யாராக இருக்க முடியும்? (33)

மிகவும் கோபம் கொண்ட முனிவர்கள், வேனனை இவ்வாறு வதம் செய்வதுதான் நல்லதென்று நிச்சயித்து, ‘ஹும்’ என்று அதட்டலால் அவனைக் கொன்றொழித்தனர். பகவான் அச்சுதனை நிந்தனை புரிந்ததால், அவன் முன்பே இறந்ததற்கொப்பானவன்தானே! (34)

(இவ்வாறு வேனனை வதம் செய்த) முனிவர்கள் சினம் தணிந்து, தங்கள் ஆசிரமம் சென்றனர். துக்கத்தினால் துன்புற்ற வேனனின் தாய் ஸுநீதை, தனது தவவலிமையாலும், வேறு யுக்திகளாலும் வேனனது உடலைக் காத்து வந்தாள். (35)

(இவ்வாறிருக்க,) ஒரு சமயம் அந்த முனிவர்கள் எல்லோரும் சரஸ்வதி நதியில் நீராடி, அக்னிஹோத்திரம் முதலிய நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களைச் செவ்வனே முடித்து, அந்த நதிக்கரையிலேயே பகவானது திருவிளையாடல்களைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். (36)

அப்பொழுது உலகத்திற்கே தீமை புரியும் துர்நிமித்தங்கள் தோன்றுவதைக் கண்டு, அரசனில்லாத இந்த பூமிக்கு (மக்களுக்குத் திருடர்களினால்) துன்பம் வராமலிருக்க வேண்டுமே? என அவர்கள் தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டனர். (37)

அந்த முனிவர்கள் இவ்வாறு சிந்தித்திருக்கையில், கொள்ளையடித்துக் கொண்டு திருடர்கள் ஓடுவதால் தோன்றிய புழுதி நாற்றிசைகளிலும் பரவியது. (38)

இதைக் கண்டதும், ‘மன்னன் வேனன் இறந்ததால் உலகில் அராஜகம் சூழ்ந்தது; அரசு பலவீனமடைந்தது; கொள்ளையர்களும் திருடர்களும் மிகுந்தனர். இந்தத் துன்பங்களுக்கெல்லாம் காரணம் மக்களது செல்வத்தைக் களவாடும் திருடர்களும், மக்களது உதிரத்தை உறிஞ்சும் கொள்ளையர்களுமே’ என்று நிச்சயித்தனர் (முனிவர்கள்). தங்களது தவவலிமையால் இந்தத் துன்பங்களிலிருந்து மக்களைக் காக்கும் திறம் பெற்றிருந்தாலும், அவ்வாறு செய்வதில் ஜீவஹிம்சை முதலிய தோஷங்கள் தோன்றுவது கண்டு, அந்த முனிவர்கள் அவ்வாறு செய்யவில்லை. (அதாவது, திருடர்களைத் தடுக்கவில்லை.) (39—40)

அந்தணன் அனைத்திலும் ஒரே மாதிரியான நோக்கம் கொண்டவனாயினும், அமைதியே வடிவெடுத்தவனாயினும், தீனர்களது துன்பங்கண்டு அதை நீக்க வழி செய்யாது வாளா இருப்பானேயானால், அவனது தவம், ஓட்டைப் பானையில் நீர் வைத்தாற்போல் சிறிது சிறிதாகக் குறைந்துவிடும். (41)

ராஜராஜனான அங்கனுடைய வம்சம் வேனனோடு அழிந்துவிடக் கூடாது. இந்த வம்சத்தரசர்கள் அளவற்ற வீரமுடையவர்கள்; பகவானையே நம்பியவர்கள். (42)

இவ்வாறு தீர்மானித்த முனிவர்கள், இறந்த அரசனது துடையை வேகமாகக் கடைந்தனர். அதிலிருந்து பாகுகன் என்கிற குள்ளமான ஒரு மனிதன் தோன்றினான். (43)

அவன் காக்கை போல கருப்பானவன்; குட்டையான உடலும்; குட்டையான கைகால்களும் உடையவன்; அகன்ற கன்னங்களும், உயரமான மூக்கும், ரத்தம் போல் சிவந்த கண்களும், செம்பட்டை கேசங்களும் உடையவன். (44)

‘நான் பாகுகன். தங்களுக்கு நான் என்ன (உதவி) செய்ய வேண்டும்?’ என்று வினயமாக வணங்கி வேண்டிய அந்த எளியவனைப் பார்த்து, அந்த முனிவர்கள், ‘குழந்தாய்! நிஷீத! (உட்கார்)’ என்று கூறினார்கள். அதனால் அவன் பெயர் ‘நிஷாதன்’ என்றாயிற்று. (45)

அந்த பாகுகன் (நிஷாதன்) பிறந்த போதே வேனனது பாவங்களைச் சுமந்து பிறந்ததால், அவனது வம்சத்து நிஷாதர்கள், இம்சை, திருட்டு முதலிய பாவச்செயல்களில் ஈடுபாடு உடையவர்களாய் கிராமம், நகரம் முதலியவைகளில் வாஸம் செய்யாது, மலைகளிலும் வனங்களிலும் வசிக்கலாயினர். (46)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பதிநான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினைந்தாவது அத்தியாயம் — பிருது மன்னரின் திருவவதாரமும் பட்டாபிஷேகமும்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! இதற்குப் பிறகு அந்த அந்தணர்கள் பிள்ளைப்பேறற்ற அந்த அரசனுடைய கைகளைக் கடையவே, அங்கிருந்து ஓர் ஆணும் ஒரு பெண்ணும் தோன்றினார்கள். (1)

பிரும்மத்தின் தத்துவத்தை அறிந்த அந்த ரிஷிகள் அவ்விருவரையும் கண்டு, அவர்கள் பகவானுடைய அம்சம் என்றறிந்து மகிழ்ச்சி பொங்கக் கூறலானார்கள். (2)

ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— “இந்த ஆண்மகன் உலகங்களைக் காக்கின்ற பகவான் விஷ்ணுவினுடைய அம்சம். இவளோ, அந்த பகவானை விட்டகலாத திருமகளின் அவதாரம். (3)

ஆண்மகனான இவன் உலகெங்கும் தன் புகழைப் பரப்புவான். ஆகவே, இவனது பெயர் ‘பிருது’. அரசர்க்கரசன். இவன்தான் முதல் அரசனும்கூட. (4)

இந்தப் பெண் நற்குணங்களை அணிகலனாகக் கொண்ட அழகி. இவள் முத்துப் பல்லழகியும்கூட. இவள் பெயர் ‘அர்சிஸ்’. பிருதுவை இவள் மணப்பாள். (5)

உலகங்களை எல்லாம் காத்தருளவே, சாட்சாத் பகவானின் அம்சமாகத் தோன்றியவன் இந்த பிருது. என்றுமே பகவானை விட்டகலாது, அவருக்குப் பணிவிடை புரியும் மகாலக்ஷ்மியே, இந்த ‘அர்சிஸ்’ என்ற பெயரில் தோன்றியுள்ளாள்.” (6)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்கள் அந்த பிருதுவைப் புகழ்ந்தனர்; சிறந்த கந்தர்வர்கள் கானமிசைத்தனர்; சித்தர்கள் பூமாரி பொழிந்தனர்; தேவருலக அப்சரசுகள் நர்த்தனம் புரிந்தனர். (7)

விண்ணில் சங்கு, தூரியம், மிருதங்கம், துந்துபி முதலிய வாத்தியங்கள் முழங்கின. தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் ஆகியோர் கூட்டங்கூட்டமாக அங்கு வந்தனர். (8)

உலகபிதாவான பிரும்மதேவர் தேவர்களுடன் அங்கு வந்து, வேனனது மகனான பிருதுவின் வலது திருக்கரத்தில் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது போன்ற ரேகைகளும், திருவடிகளில் தாமரைமலர் ரேகையையும் கண்டு, இவர் பகவான் ஸ்ரீஹரியின் அம்சமே என்று எண்ணினார். எவருடைய கைகளில் வேறு ரேகைகளின் தொடர்பில்லாமல் சக்கர ரேகை மட்டும் தனித்துள்ளதோ, அவர் பகவான் ஸ்ரீஹரியின் அம்சமே. (9—10)

வேதமறிந்த அந்தணர்கள் பிருதுவிற்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்ய முனைந்தபோது, மக்கள் பலவிடங்களிலிருந்தும் பட்டாபிஷேகத்திற்கான பொருள்களை ஏந்தி வந்தனர். (11)

நதிகள், கடல்கள், மலைகள், சர்ப்பங்கள், பசுக்கள், பறவைகள், விலங்குகள், ஆகாயம், பஞ்சபூதங்கள் மற்றும் அனைத்து ஜீவராசிகளும் பலவிதமான காணிக்கைகளைக் கொண்டு வந்தன. (12)

பட்டாபிஷேகம் செய்யப் பெற்று அழகிய பொன்னாடை உடுத்தி, ஆபரணங்களால் நன்கு அலங்காரம் செய்துகொண்ட பிருது மகாராஜன், நன்கு அலங்காரம் செய்துகொண்டு விளங்கும் பட்டமகிஷி அர்சிஸ் என்ற தன் மனைவியோடு, ‘மற்றொரு அக்னியோ!’ என்னுமாறு ஒளிர்ந்தார். (13)

வீரரே விதுரா! குபேரன் அவருக்குத் தங்க சிங்காதனம் அளித்தான். வருணன் நீர்த்திவலைகள் தெளிப்பதுபோல் குளிர்ந்த வெண்கொற்றைக் குடையைக் கொடுத்தான். (14)

வாயு பகவான் இரண்டு வெண்சாமரங்களையும், தர்ம தேவதை புகழ்பரப்பும் மலர் மாலையையும், இந்திரன் உயர்ந்த இரத்தின கிரீடத்தையும், யமன் அனைவரையும் அடக்கியாளும் தண்டத்தையும் அளித்தனர். (15)

பிரும்மதேவர் வேதமயமான கவசத்தையும், சரஸ்வதிதேவி அழகிய ஹாரத்தையும், மகாவிஷ்ணு சுதர்சன சக்கரத்தையும், அவரது மனைவி மகாலக்ஷ்மி குறைவற்ற செல்வங்களையும் கொடுத்தனர். (16)

ருத்ரன் பத்து சந்திர பிம்பங்கள் பொறிக்கப்பட்ட கூரிய வாளையும், அம்பிகை நூறு சந்திர பிம்பங்கள் பொறித்த உயர்ந்த கேடயத்தையும், சோமன் (சந்திரன்) அமுதமயமான குதிரைகளையும், தேவசிற்பியான துவஷ்டா அழகிய ரதத்தையும் அளித்தனர். (17)

அக்னி பகவான் ஆஜகவம் என்ற பெயருடைய உறுதியான வில்லையும், சூரியன் தன் கிரணங்கள் போன்ற ஒளிமிக்க பாணங்களையும், பூமிபிராட்டி நினைத்தவாறு நினைத்த இடத்திற்குக் கொண்டு செல்லக்கூடிய யோகசக்தி வாய்ந்த பாதுகைகளையும் தந்தனர். ஆகாயமோ தினந்தோறும் அணிந்துகொள்ள தேவருலகப் பூக்களை அளித்தது. (18)

ஆகாயத்தில் சஞ்சரிக்கும் சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள் ஆடல்பாடல்களையும், வாத்தியங்கள் இசைப்பதையும், திடீரென மறையும் அந்தர்தான வித்தையையும் அளித்தனர். ரிஷிகள் மனதார ஆசி வழங்கினர். சமுத்திரம் தன்னிடம் தோன்றிய சங்கத்தை அளித்தது. (19)

மகாத்மாவான பிருதுவிற்கு கடல்கள், மலைகள், நதிகள் முதலியன தேரோடும் வீதிகளை நல்கின. ஸூதர்கள், மாகதர்கள், வந்திகள் முதலிய துதிபாடகர்கள் துதிசெய்ய வந்தனர். (20)

வேனனது திருக்குமாரனான மகாபராக்கிரமசாலியான பிருது, ஸூத—மாகத—வந்திகள் துதிசெய்ய வந்துள்ளதைக் கண்டு, புன்சிரிப்போடு மேககர்ஜனை போன்ற கம்பீரமான குரலில் இவ்வாறு கூறினார். (21)

பிருது கூறுகிறார்—— “அன்பு மிக்க துதி பாடகர்களே! இவ்வுலகில் எனது குணங்கள் பற்றிய புகழ் எங்கு பரவியுள்ளது? நீங்கள் புகழ்ந்து பாட, இல்லாத குணங்களைப் பற்றி நீங்கள் பாடி, அந்த கானம் வீணாக வேண்டாமே! ஆகவே, என்னை விடுத்து தகுதியுள்ள ஒருவரைப் பற்றிப் பாடுங்கள். (22)

இனிமையாகப் பாடுபவர்களே! இனி வரப்போகும் காலங்களில், ஒருவேளை, எனது குணங்களின் புகழ் எங்கும் பரவுமேயானால், அப்பொழுது அதை மனதார இனிமையாகப் பாடிப் புகழுங்கள். நிறைந்த புகழ்கொண்ட ஸ்ரீமந்நாராயணனது கல்யாண குணங்களைப் பாடி மகிழக் கிடைத்த நேரத்தை, அற்ப மனிதர்களைப் புகழ்வதில் பெரியோர்கள் மனங்கொள்ள மாட்டார்கள். (23)

ஒருவன் அரசனாகவும் இருக்கலாம். தன்னிடமில்லாத குணங்களை இருப்பதாகக் கூறி துதிபாடகர்களைக் கொண்டு பாடச் செய்யும் திறமையும் இருக்கலாம். ஆனால், அவன் அவ்வாறு செய்யலாமா? இனி, அந்த நற்குணங்கள் கட்டாயம் உண்டாகும் என்று நம்பித்தான் பிறரைக் கொண்டு துதிக்கச் செய்வானா? அப்படிச் செய்தால் அவனை அறிவிலி என்றுதானே பெரியோர்கள் கேலி செய்வார்கள். தனக்கு அவ்வாறான நற்குணங்கள் இனி கட்டாயம் ஏற்படும் என்று அவன் நம்பினால், உண்மையில் அவன் ஏமாற்றம்தான் அடைவான். (24)

பெருந்தன்மையும் பரந்த மனப்பான்மையும் கொண்ட சான்றோர்கள் உண்மையில் தாங்கள் புகழுக்குப் பாத்திரர்களாக இருந்த போதிலும், பிறர் தங்களைப் புகழ்வதை விரும்ப மாட்டார்கள். தான் புகழப்படுவதைக் கேட்டு வெட்கப்படுவார்கள். பணிவு, கொடை முதலிய நற்குணங்கள் உடையவர்கள் பிறர் வெறுக்கும் ஆணவம் அல்லது தீயசெயல்களைச் செய்வார்களா? செய்ய மாட்டார்களல்லவா! (25)

துதிபாடகர்களே! உலகில் சிறந்த நற்செயல்களைச் செவ்வனே செய்து முடித்து, இன்னும் நான் எந்தப் புகழையும் பெறவில்லையே! அப்படியிருக்க, சிறுபிள்ளை மாதிரி உங்களைக் கொண்டு, எனது புகழ் என்று எதைப் பாடச் சொல்வது? எப்படிப் பாடச் சொல்வது?” (26)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பதினைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினாறாவது அத்தியாயம் — துதிபாடகர்கள், மன்னர் பிருதுவைத் துதித்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— அமுதம் போன்று இனிமையான பிருது மன்னரது வசனங்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்த துதிபாடகர்கள், முனிவர்கள் ஊக்கப்படுத்தவே, மேலும் மகிழ்ச்சி கொண்டு பிருது மன்னரைத் துதிக்கலாயினர். (1)

(துதிபாடகர்கள் துதிக்கிறார்கள்——) “மன்னவா! தாங்கள் சாட்சாத் ஸ்ரீமந்நாராயணனே! தாங்கள் மாயையையேற்று, இங்கு மன்னராகத் திருவவதாரம் செய்துள்ளீர்கள். தங்களது பெருமைகளை உள்ளபடி வர்ணிக்க, எங்களுக்கு உண்மையில் திறமையில்லைதான். மன்னன் வேனனது உயிரற்ற உடலிலிருந்து தோன்றிய தாங்கள், உண்மையில் சிவம் (மங்களமானவர்). தங்களது பௌருஷத்தை வர்ணிப்பதில் பிரும்மதேவர் முதலிய அறிவாளிகள்கூட மயக்கம் அடைகின்றனர். (2)

இருப்பினும், தங்களது திருவிளையாடல்களான கதாமிருதத்தைச் சுவைக்க மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு, முனிவர்களது கட்டளையை ஏற்றுத் தங்களது புகழ்மிக்க உயர்ந்த செயல்களை இயன்றவரை கொஞ்சம் விவரிக்க விரும்புகிறோம். (இறைவா!) தாங்கள் பகவான் மகாவிஷ்ணுவின் அம்சாவதாரம். தங்களது புகழோ எல்லையற்றது. (3)

இவர் தர்மம் புரிபவர்களிலேயே மிகச்சிறந்தவர். மக்களை அறநெறிகளில் செலுத்தி, அந்த நெறிமுறைகளை நெறி தவறாது காப்பவர். அதற்கு ஊறுபுரிபவர்களைத் தண்டிப்பவரும்கூட. (4)

இவர் ஒருவராகவே அந்தந்தச் சமயத்திற்கேற்ப மக்களைக் காப்பது, போஷிப்பது, மகிழ்விப்பது முதலிய செயல்களையொட்டித் தனது திருமேனியில் அந்தந்த லோகபாலகர்களுடைய சக்தியைத் தரிப்பவர். வேள்விகளைச் செய்வதன் வாயிலாக சுவர்க்கம் முதலிய விண்ணுலகங்களையும், மழை பெய்வதை ஒழுங்குபடுத்துவதன் மூலம் இம்மண்ணுலகையும் காத்து நன்மை புரிகிறார். (5)

இவர் சூரியனைப் போல உலகியலிற்கு அப்பாற்பட்ட பெருமை படைத்தவர். அனைத்தையும் ஒருபுடையாகவே கண்டவர். சூரியன் எட்டு மாதங்கள் காய்ந்து நீரை உறிஞ்சி எடுத்து, பின் வர்ஷருதுவான மழைக்காலத்தில் அதை மழையாகப் பொழிகிறாரல்லவா! அதேபோல, சுபிட்சமான காலத்தில் வரிவசூல் செய்வதன் மூலம் தனத்தைச் சேகரித்து, பின் பஞ்சம் முதலிய காலங்களில் மக்கள் நலனுக்காகச் செலவிடுகிறார். (6)

இவர் ஓர் ஏழைப்பங்காளன். தன் தலையில் காலை வைத்து நடக்கினும், அசுத்தமே செய்யினும் பூமி பிராட்டி அவற்றையெல்லாம் பொறுத்துக் கொள்வதுபோல், இவரும் தன்னைத் தகைப்பவர்களையும், தனக்கு எதிர் செய்பவர்களையும்கூடப் பொறுத்தருள்வார். (7)

இந்திரன் மழை பொழியவிடாது, மக்கள் சங்கடங்களை அடைய நேரிட்டால், அப்பொழுது அரசவேடம் தரித்த ஸ்ரீஹரியான இந்த பிருது மன்னன், இந்திரனைப் போல் அனாயாசமாக மழை பெய்வித்து, மக்களைக் காத்தருள்வார். (8)

இவர் அமுதம் பொழியும் நிலவொத்த அழகான தனது முகத்தாலும், மலர்ந்த தாமரையொத்த அழகிய புன்சிரிப்பாலும், கருணை பொழியும் பார்வையாலும், மக்களை மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் ஆழ்த்துவார். (9)

இவருடைய செயல்முறை எவரும் அறியவியலாதபடி ரகசியமானது; நடைமுறையோ புரியாதது; எண்ணமோ எவராலும் ‘இப்படித்தான்’ என்று நிச்சயிக்க முடியாதது. இவரது செல்வப்பெருக்கு எவராலும் களவு செய்ய இயலாதவாறு பாதுகாப்பானது. பெருமைக்கும் நற்குணங்களுக்கும் ஒரே கொள்கலன். பெருமனத்தனாகிய பிருது இவ்வாறு வருணனுக்கு ஒப்பானவர். (10)

இவர், வேனன் என்கிற அரணிக்கட்டையினின்றும் தோன்றிய பெருந்தீ. பகைவர்களால் அணுக முடியாதவர்; அடக்க முடியாதவர். அரசநீதி நன்றாக அறிந்தவர். அவர்களுக்கு அருகிலிருப்பினும் சேனைகள் சூழ்ந்து நிற்பதால், வெகுதூரத்தில் இருப்பவரே. இவரை எதிர்த்துப் போர் செய்து யாரும் வெற்றி கொள்ள இயலாது. (11)

பிராணிகளின் உள்ளும் புறமும் இருக்கும் பிராணரூபமான பகவான் அவைகளின் உள்ளம், வெளிச்செயல்கள் ஆகிய அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போதிலும், அவற்றில் ஒட்டாமல் தனித்து நிற்பதுபோல், இவர் ஒற்றர்கள் வாயிலாக மக்களது மனத்திலுள்ள மற்றும் வெளிப்படையான எண்ணங்களையும் செயல்களையும் தெரிந்து கொண்டபோதிலும், தன்னைப் பற்றிய நிந்தனைகளையோ, புகழ்ச்சியையோ செவிமடுப்பதில்லை. அதைப் பெரிதாகக் கொள்வதில்லை. (12)

அறநெறி தவறாது ஒழுகும் இவர், தன் பகைவனின் புதல்வனேயானாலும், தவறு புரியாதவனாக இருப்பின், அவனைத் தண்டிக்க மாட்டார். தவறு புரிந்தவன் தன் மகனேயானாலும் தண்டிக்காமல் இருக்க மாட்டார். (‘தன் மகன்தானே?’ என்று நீதி நழுவிச் செல்லமாட்டார்.) (13)

பகவான் சூரியன், மானசோத்தரபர்வதம் வரை (தான் உதித்து மறையும் உதயாஸ்தமன பர்வதம் வரை) உள்ள எத்தனை பிரதேசங்களைத் தனது கிரணங்களால் பிரகாசப்படுத்துகிறாரோ, அந்தப் பிரதேசம் வரை இவரது அரசாட்சியும் பகைவர்களற்றதாக நிலைத்திருக்கும். (14)

இவர், தனது நற்செயல்களால் அனைத்து ஜீவராசிகளையும் மகிழ்ச்சியுறச் செய்வார். ஆதலால், மனங்குளிரும்படிச் செய்யும் அவரது செயல்களால், மக்கள் இவரை ‘ராஜா’ (ரஞ்ஜயிஷ்யதி ராஜா = மனம் மகிழச் செய்பவர்) என்றழைப்பார்கள். (15)

இவர் உறுதியான, திடமான எண்ணம் படைத்தவர்; அசைக்க முடியாத கொள்கை உடையவர்; சத்தியத்தைக் கைவிடாதவர்; வேதமோதும் அந்தணர்களிடம் அன்பு பூண்டவர்; மூத்தோரைப் பணிபவர்; அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் அடைக்கலமானவர்; அவற்றை மதிப்பவர்; ஏழை—எளியவர்களிடம் அன்பு கொண்டவர்; ஆதரவு காட்டுபவர். (16)

பிறர் மனைவிகளைத் தாய் என மதிப்பவர்; மனைவி தன்னில் பாதி என்று உணர்ந்து கொண்டு அன்பு பாராட்டுபவர்; குடிமக்களைத் தன் மக்கள் போல் பாவிப்பவர்; பிரும்மமறிந்த ஞானிகளுக்குத் தொண்டர். (17)

பிறவுயிர்களைத் தன்னுயிர்போல் பாவிப்பவர். அவைகளும் தன்னுயிர்போல் இவரிடம் அன்பு புரியும். நண்பர்களை மகிழ்ச்சிக் கடலில் ஆழ்த்துவார். துறவிகளிடம் அன்பு பாராட்டும் இவர், தீயவர்களுக்கு யமன் போன்றவர். (18)

முக்குணங்களுக்கும் (மூவுலகிற்கும்) மூன்று வேதங்களுக்கும் நாயகரான பகவான் ஸ்ரீஹரி விகாரமற்றவர் (மாறுதலற்றவர்); ஆத்மஸ்வரூபமானவர். அவரே அம்சாவதாரமாகப் பிருது மகாராஜனாகத் தோன்றியுள்ளார். ஆனால், பண்டிதர்களும் அவித்யையினால் பலவாறாகத் தோற்றமளிக்கும் இவரது தன்மையைப் பொய் என்கின்றனரே? அதாவது, இவரைச் சாதாரண மன்னன் என்று நினைக்கின்றனர். (19)

தனக்கொப்பில்லாத சிறந்த வீரரான இவர், ஒரே வெண்கொற்றக் குடைக்குக்கீழ் ஒப்பற்ற சக்கரவர்த்தியாக விளங்கி, தானொருவனாகவே சூரியன் உதித்து மறையும் வரையிலான அனைத்து பூமண்டத்தையும் காக்கப் போகிறார். கைகளில் வில்லேந்தி, வெற்றியே அளிக்கும் தனது தேரில் ஏறி, சூரியனைப் போல் எங்கும் தடையின்றி நாற்றிசையிலும் சஞ்சரிப்பார். (20)

அப்பொழுது எண்டிசை லோகபாலகர்களும், ஆங்காங்குள்ள புவியரசர்களும் இவருக்குக் கப்பம் கட்டுவார்கள். அவர்களது மனைவிமார்கள், முதலரசரான இவரை ‘சாட்சாத் மகாவிஷ்ணுவே’ என்று எண்ணி, அவரது புகழைப் பாடுவார்கள். (21)

இவர் பிரஜைகளைக் காக்கும் ராஜாதிராஜன். பிரஜைகளின் ஜீவனோபாயத்திற்காகப் பசு வடிவம் தாங்கிய பூமியிலிருந்து அனைத்துப் பொருட்களையும் கறக்கப் போகிறார். தனது வில்லம்புகள் கொண்டு, இந்திரனைப் போல் மலைகளைப் பிளந்து, மேடுபள்ளமின்றிப் பூமியைச் சமன் செய்யப் போகிறார். (22)

போர்க்களத்தில் இவரது வேகத்தை எவராலும் தாங்கவொண்ணாது. சிங்கம் கானகத்தில் வாலை உயர்த்திக் கொண்டு திரிவதுபோல், ஆஜகவம் என்ற தன் வில்லில் நாணொலி கிளப்பி, பிருது மன்னர் பூமி முழுவதும் சுற்றி வருகையில், திருடர் முதலிய தீயவர்கள் இருக்கவே மாட்டார்கள். (23)

இவர் சரஸ்வதி நதி உற்பத்தியாகுமிடத்தில் நூறு அசுவமேத யாகங்களைச் செய்யப் போகிறார். நூறாவது அசுவமேத யாகத்தின்போது, இந்திரன், இவரது வேள்விக் குதிரையைக் கவர்ந்து செல்வான். (24)

ஒரு சமயம் இவர், தன் அரண்மனைப் பூங்காவில் பகவான் ஸநத்குமாரரைச் சந்திப்பார். அங்கு, இவர் ஒருவராகவே பரமபக்தியோடு அவருக்கு பணிவிடைகள் செய்து, பரப்பிரும்மத்தை அடையும் உயர்ந்த ஞானத்தைப் பெறப் போகிறார். (25)

இவ்வாறு, இவரது பராக்கிரமம் உலகமெங்கும் பரவிப் புகழ்க்கொடிநாட்டி நிற்கும்போது, அதைப் பற்றியே மக்கள் அனைவரும் மெச்சிப் பேசுவதை, இவர் காதாரக் கேட்பார். (26)

இவரது ஆக்ஞா சக்கரத்தை எவரும் தடைசெய்ய இயலாது. இவர் நாற்றிசைகளையும் வென்று, தனது பராக்கிரமத்தால் மக்களது துன்பங்கள் களைந்து, அனைத்து பூமண்டலத்திற்கும் ஏக சக்கராதிபதியாக விளங்குவார். அப்பொழுது தேவர்களும் அசுரர்களும் இவரது எல்லையற்ற பெருமைகளைப் புகழ்வார்கள்.” (27)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பதினாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினேழாவது அத்தியாயம் — பிருது பூமியைக் கடிதல்; பூமிதேவி அவரைத் துதித்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தனி நற்குண—நற்செயல்களினால் எங்கும் புகழ் பெற்ற பிருது மன்னர், தன்னைப் புகழ்ந்து பாடிய அந்த துதிபாடகர்களைத் தான் புகழ்ந்து, அவர்கள் விரும்பி வேண்டிய சன்மானங்களையும் தந்து கௌரவப்படுத்தினார். (1)

அந்தணர் முதலிய நால்வருணத்தோர், பணியாளர்கள், மந்திரிப் பிரதானிகள், புரோகிதர்கள், கிராம—நகரமாந்தர்கள் மற்றும் தேசத்தவர்கள், பற்பல தொழில் செய்வோர், தனக்குப் பணிசெய்வோர் ஆகிய அனைவருக்கும் சன்மானங்கள் அளித்துக் கௌரவித்தார். (2)

விதுரர் கேட்கிறார்—— முனிவரே! இந்தப் பூமி, பல்வகை வளங்களும் கொண்டவள்; பல வடிவமுடையவள். அவள் ஏன் பசு வடிவமேற்றாள்? மன்னர் பிருது, அவளைக் கறந்தபோது கன்று எது? கறக்கும் பாத்திரம் எது? கறக்கப்பட்ட பொருள்கள்தான் எவையெவை? (3)

இயற்கையிலேயே மேடுபள்ளங்கள் நிறைந்தது இந்தப் பூமி. அதைப் பிருது எவ்வாறு சமப்படுத்தினார்? இந்திரன் அவரது யாகப்பசுவான குதிரையை எக்காரணத்தினால் அபகரித்தான்? (4)

அந்தணசிரேஷ்டரே! ராஜரிஷியான பிருது மன்னர், பிரும்ம ஞானிகளுக்குள் உத்தமரான பகவான் ஸநத்குமாரரிடமிருந்து ஆன்மஞானத்தைப் பெற்று, என்ன கதியை (லோகத்தை) அடைந்தார்? (5)

பிரும்மரிஷியே! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனேயல்லவா பிருது மன்னர் வடிவில் வந்து தோன்றியுள்ளார்! ஆகவே, பரம புண்ணியமான கீர்த்தியுடைய பகவான் ஸ்ரீஹரியின் அவதாரமான பிருது மன்னரின் புண்ணியமான சரித்திரத்தை முற்றிலுமாக எனக்குச் சொல்லவேண்டும். நான் தங்களிடத்திலும் பகவானிடத்திலும் அன்பும் பக்தியும் கொண்டவனல்லவா! (6—7)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— விதுரர், பகவான் வாசுதேவரது கதைகளைக் கூறுமாறு வேண்டவே, மைத்திரேயர் மனமகிழ்ந்து அவரைக் கொண்டாடிக் கூறலானார். (8)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! அந்தணர்கள் பிருதுவிற்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்து, ‘மக்களின் காவலன்’ என்று அழைக்கலாயினர். அந்நாட்களில் பூமி வளம் வற்றிப் போய் பயிர்பச்சைகளை விளைவிக்கவில்லை. அதனால், மக்கள் பட்டினியில் வாடி இளைத்தனர். அவர்கள், தங்கள் மன்னரான பிருதுவிடம் வந்து முறையிட்டனர். (9)

“மன்னவா! மரப்பொந்தில் தோன்றிய தீ மரத்தையே எரிப்பதுபோல், எங்கள் வயிற்றில் பட்டினித்தீ எங்களை எரிக்கிறது. தாங்கள் அண்டியவர்களைக் காப்பவர். எங்களுக்குப் பிழைப்பதற்கான வழி செய்பவரும் தாங்களே. ஆகவே, நாங்கள் தங்களைச் சரணடைந்தோம். (10)

அனைத்து உலகங்களையும் காப்பவர் தாங்கள். எங்கள் பிழைப்பிற்கும் தாங்கள்தானே தலைவர்? ஆகவே, மன்னர் மன்னவா! பசிக்கொடுமையால் வாடித் தவிக்கும் எங்களது பசியைப் போக்க உடனே வழி செய்யுங்கள். இல்லையேல், அன்னம் கிடைப்பதற்கு முன்பே எங்கள் உயிர் போய்விடும்.” (11)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— கௌரவத் திலகமே! மக்களின் பரிதாபமான அழுகுரலைக் கேட்ட மன்னர், வெகுநேரம் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார். கடைசியில், அன்னம் கிடைக்காததன் காரணத்தைப் புரிந்து கொண்டார். (12)

‘பூமி, பயிர்ப்பச்சைகளையும் மூலிகைகளையும் தானாகவே தன்னுள் மறைத்துக் கொண்டது’ என்று தன் அறிவு கொண்டு ஆராய்ந்த பிருது மன்னர், முப்புரமெரிக்கக் கிளம்பிய சிவபெருமான் போல் கோபம் கொண்டு, பூமியின்மேல் எய்வதற்காகத் தனது வில்லில் பாணத்தைத் தொடுத்தார். (13)

ஆயுதமெடுத்த மன்னரைக் கண்டு நடுங்கிய பூதேவி, பசு வடிவம் தாங்கி, வேடனால் துரத்தப்படும் பெண்மான் போல் பயந்து ஓடினாள். (14)

கோபத்தால் கண்கள் சிவக்க வில் ஏந்திய பிருதுவும், பசு உருவம் தாங்கிய பூமிதேவி ஓடுமிடமெங்கும் அதைத் தொடர்ந்து ஓடினார். (15)

நாற்றிசைகளிலும் அதனூடே உள்ள அக்னி முதலிய லோகபாலகர்களின் திசைகளிலும், ஆகாயம், பூமி முதலிய இடங்களிலும், எங்கெங்கெல்லாம் இந்தப் பசுரூபம் தாங்கிய பூமிதேவி ஓடினாளோ, அங்கெங்கெல்லாம் வில்லேந்திய இந்த மன்னரையும் கண்டாள். (16)

மரணதேவனின் பிடியிலிருந்து மக்களைக் காப்பார் உண்டோ? அதேபோல பிருது மன்னரிடமிருந்து மூவுலகிலும் தன்னைக் காப்பாரின்றி, இந்தப் பிருதிவிதேவி மிக்க பயம் கொண்டு வருந்தி, பிருதுவிடமே திரும்பி வந்து கூறலானாள்—— “தர்மநெறி அறிந்தவரே! துன்பம் அடைந்தவரைக் காப்பவரே! ஜீவராசிகளைக் காக்கும் மன்னவரான தாங்கள் என்னையும் காக்க வேண்டும். (17—18)

காத்தருள் புரியவேண்டிய தாங்கள், குற்றம்புரியாத பேதையான என்னை ஏன் கொல்ல விரும்புகிறீர்கள்? தர்மநெறி அறிந்தவன் பெண்ணைக் கொல்ல முயற்சிப்பானா? (19)

குற்றமே செய்யினும் பெண்பிள்ளையைப் பாமரர்கள்கூட அடிக்க மாட்டார்கள். அவ்வாறிருக்க, அரசே! கருணை உள்ளமும், எளியவர்களிடம் பரிவு காட்டும் தகைமையும் உடைய உம் போல்வார் பெண் கொலை செய்யலாமா? (20)

நானோ உறுதியான ஒரு படகு போன்றவள். அனைத்துலகங்களும் என் மேல்தானே நிலையாக நிற்கின்றன. அவ்வாறிருக்க, என்னை அழிப்பீர்களேயானால், தாங்கள் உங்கள் மக்களை நீரின்மேல் வைத்துக் கொண்டு எவ்வாறு காப்பாற்றுவீர்கள்?” (21)

பிருது கூறுகிறார்—— “பூமிதேவியே! என் கட்டளையை மீறுகிற உன்னை (இப்போதே) கொல்லப் போகிறேன். ஏன் என்கிறாயா? வேள்வியில் அவிர்பாகம் பெறுகிறாய். ஆனால், எங்களுக்கு ஆதாரமான தானியங்களைத் தருவதில்லையே! (22)

நீ, பசு உருவில் தினமும் புல் தின்கிறாய். ஆனால், உன் மடியிலிருந்து பாலை மட்டும் கறக்க விடுவதில்லை. ஆகவே, இந்நிலையில் கொடியவளான உன்னைத் தண்டிப்பது குற்றமாகாது. (23)

நீ ஒரு அறிவிலி. முன்பு பிரும்மதேவரால் உண்டாக்கப்பட்ட அன்னங்களின் (உணவு வகைகளின்) தானிய மணிகளை (விதைகளை) உன்னுள் ஒளித்து வைத்துக் கொண்டு, மன்னனான என்னை ஒரு பொருட்டாகவே நினைக்காமல், அவ்விதைகளை வெளியிடாமல் வைத்திருக்கிறாயே! (24)

இப்பொழுது என் பாணங்களால் உன்னைக் கொன்று, உன் கொழுப்பினால் பசியால் வாடித் துடிக்கும் இந்த மக்களது அழுகுரலைத் தணிக்கப் போகிறேன். (25)

எந்தத் தீயவன், தன்னை மட்டும் போஷித்துக் கொண்டு, மற்ற ஜீவராசிகளிடம் கருணையின்றிக் கீழ்மையாக நடந்து கொள்கிறானோ, அவன் ஆணாகிலும் பெண்ணாகிலும் அல்லது இரண்டுங்கெட்டானாகிலும் அரசர்கள் அவனைக் கொல்வது கொலையாகாது. (26)

நீ மாயையினால் பசுவடிவம் தாங்கினும், திமிரும் செருக்கும் பிடித்த உன்னை, என் அம்புகளால் துண்டு துண்டுகளாக வெட்டி, எனது யோக சக்தியினால் மக்களைக் காப்பாற்றுவேன்.” (27)

இவ்வாறு கோபமே உருக்கொண்டு யமனைப்போல் விளங்கும் பிருது மன்னரை, இரு கைகூப்பி வணங்கிய பூமிதேவி நடுங்கியவண்ணம் கூறலானாள். (28)

பூமிதேவி கூறுகிறாள்—— “தாங்கள் சாட்சாத் பரமபுருஷரே! தாங்கள் மாயையை ஏற்றுப் பலவிதமான உருவம் கொள்கிறீர்கள். அதனால், குணத்திற்காட்பட்டவர் போல் தோன்றுகிறீர்கள். உண்மையில் ஆத்மானுபவத்தில் (அனுபூதியில்) ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதிதைவிகம் ஆகியவற்றின் தொடர்பு கொண்ட அபிமானமோ, அதன் விளைவுகளான விருப்பு—வெறுப்பு ஆகியவைகளின் தொடர்போ அற்றவர். (அதாவது பொருள், செயல், கருவி என்கிற வேற்றுமை அலைகள் அற்றவர்.) தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன். (29)

சகல ஜீவராசிகளுக்கும் இருப்பிடமான என்னைப் படைத்தவரும், என்னில் வசிப்பதற்காகவே சகல ஜீவராசிகளையும் படைத்தவர் தாங்களே. தங்களிடமிருந்துதானே குணங்களின் படைப்பும் லயமும் ஏற்பட்டன? அந்த பகவானே ஆயுதமேந்தி, என்னைக் கொல்ல வந்தால், நான் யாரிடம் சரண்புகுவது? (30)

மாயையின் திறன் இப்படித்தான் என்று ஊகித்தறிய முடியாதது, பகவானையே அண்டியுள்ளதும்கூட. அதைக் கொண்டு படைப்பின் தொடக்கத்தில் அசையும்—அசையாப் பொருள்கள் கொண்ட இந்த உலகத்தைப் படைத்தார். அந்த மாயையினாலேயே காத்தருளவும் செய்கிறார். தர்மமே வடிவான அந்த இறைவன் இப்போது என்னை ஏன் கொல்ல வேண்டும்? (31)

பிரும்மதேவரைப் படைத்தவர் அவரே. அவரைக் கொண்டு, இந்தச் சராசரங்களைப் படைத்தார். உண்மையில் அவர் ஒருவரே. ஆனால், மாயையினால் அநேகனாகத் தோற்றமளிக்கிறார். அவரது மாயையை எவரும் வெற்றிகொள்ள இயலாது. அதிலும் மாயைக்காட்பட்ட அறிவிலிகள், எவ்வகையிலும் அறிந்துகொள்ள முடியாது. (32)

தாங்களே ஐம்பூதங்கள், பொறி—புலன்கள், அதற்கான தேவதைகள், புத்தி மற்றும் அஹங்காரம் ஆகிய தனது சக்திகளால் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்கிற முத்தொழில்களையும் செய்கிறீர்கள். வெவ்வேறான காரியங்களுக்காக அந்தந்த சமயங்களில், தங்களது சக்திகள் தோன்றுகின்றன; மறைகின்றன. உலகை நடத்திச் செல்பவரும், பரமபுருஷரான பகவானும் தாங்களே! தங்களை வணங்குகிறேன். (33)

இறைவா! நீர் எங்கும் நிறைந்தவர்; பிறவியற்றவர்; பூதங்கள், இந்திரியங்கள், அந்தக்கரணம் — இவைகளின் ஸ்வரூபமான இந்த உலகைப் படைத்து, அதை நன்கு நிலையாக வைப்பதற்காக, அன்று ஆதிவராகமூர்த்தியாகத் தாங்கள் சமுத்திரத்தின் அடியிலிருந்து என்னை மேலே தூக்கி வந்தீர்கள்! இல்லையா? (34)

முன்பு இவ்வாறு ஒருதரம் என்னைத் தூக்கி நிறுத்தி ‘தராதரன்’ (பூமியைத் தாங்கியவன்) என்ற பெயர் பெற்றீர்கள். அந்த வீர வராகமூர்த்தியான தாங்களே, தண்ணீர் மேல் ஓடம் போல் நிற்கும் என்மீது வசிக்கும் மக்களைக் காக்க, ‘பால் கறக்கவில்லை’ என்பதற்காகக் கொடிய அம்பு கொண்டு என்னை வதைக்க விரும்புகிறீர்களே. இது சரியா? (35)

முக்குணவடிவான படைத்தலைச் செய்யும் தங்களது மாயையில் என்னைப் போன்ற பாமரர்களின் மனம் மயக்கமடைகிறது. அதனால், தங்களது அடியார்களது திருவிளையாடல்களைக் கூட, எங்களால் அறியமுடியவில்லையெனில், தங்களது திருவிளையாடல்களை அறிவது என்பது எங்ஙனம்? இதிலே வியப்பொன்றுமில்லையே! ஆகவே, புலனடக்கம் வாயிலாகப் பெருத்த செயல்களைச் செய்து புகழ் பரப்பும் தங்களது அடியார்களுக்கும் வணக்கம் செய்கிறேன்.” (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பதினேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினெட்டாவது அத்தியாயம் — பிருது பூமிதேவியைக் கறத்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— கோபத்தால் உதடுகள் துடிக்க நிற்கும் பிருது மன்னனை இவ்வாறு துதித்த பூமிப்பிராட்டி, தன்னைத்தானே அமைதி செய்துகொண்டு பயத்தோடு கூறலானாள். (1)

“அரசே! என் மேல் கொண்ட கோபத்தைச் சற்றே அடக்கிக் கொண்டு, நான் கூறுவதைக் கேளுங்கள். அறிவாளி என்பவன் வண்டுபோல எங்கும் எதிலும் நல்லதை(சாரத்தை)த்தான் ஏற்றுக்கொள்வான். (வண்டுக்கு நல்ல மகரந்தமுள்ள தாமரை என்றோ, கள்ளிப்பூ என்றோ வேறுபாடு கிடையாது. அது மகரந்தமுள்ள தேனை மட்டும்தானே ஏற்கிறது.) (2)

உண்மையறிந்த முனிவர்கள், இம்மண்ணுலகிலும் விண்ணுலகிலும் மக்கள் நன்மை பெறும் பொருட்டு விவசாயம், அக்னிஹோத்ரம் முதலிய வேள்விகளைப் பற்பல உபாயங்களை ஏற்படுத்தி, அவற்றை நடைமுறையிலும் கொண்டு வந்துள்ளனர். (3)

இப்பொழுதும் முன்னோர்களான அந்த ரிஷிகள் கூறிய உபாயங்களை ஏற்று, ஈடுபாட்டோடு அதன்படி தவறாது நடப்பானேயானால், அவன் வெகு எளிதில் தனது விருப்பம் நிறைவேறப் பெறுகிறான். (4)

ஆனால், அவர்கள் கூறியுள்ள உபாயங்களில் நம்பிக்கை கொள்ளாத மூடன், தனது விருப்பப்படி ஏதாவது தனிவழியைக் கைக்கொள்வானேயானால், அவனது அந்த சொந்த உபாயங்களும் முயற்சிகளும் நிச்சயமாகப் பயனளிப்பதில்லை, வீணாகிறது. (5)

அரசே! முன்பு பிரும்மதேவரால் படைக்கப்பட்ட தானியங்கள் முதலியனவற்றை யமநியமம் முதலிய நன்னடத்தையற்ற தீயோர்களே உண்டு மகிழ்வதை நான் கண்டேன். (6)

அப்போது மன்னர்கள் அறநெறிப்படி என்னைக் காத்து ஆதரிக்கவில்லை. ஆகவே, உலகெங்கும் திருடர்கள் நிரம்பினர்; திருட்டு நிலவியது. அதனால், எதிர்கால வேள்விகளுக்கு வேண்டியே தானியங்களை நான் என்னுள் மறைத்து வைத்தேன். (7)

அவ்வாறு நான் மறைத்து வைத்து, இப்பொழுது அதிக காலமானபடியால், அவை முற்றிலுமாக என்னுள் மக்கி மறைந்துவிட்டன. நம் முன்னோர்கள் கூறிய அறநெறிப்படி, இப்பொழுது நீங்கள் அதைப் பெற ஆவன செய்யுங்கள். (8)

உலகைக் காக்கும் வீரரே! அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் வேண்டிய பலத்தைத் தரும் அன்னத்தை (உணவை = மூலிகைகளை), நீங்கள் அவர்களுக்கு அளிக்க விரும்பினால், கறப்பதற்கு ஒரு கன்றுக்குட்டி, பாத்திரம் மற்றும் கறப்பவனைத் தயார் செய்யுங்கள். நான் அந்தக் கன்றுக்குட்டியிடம் கொண்ட அன்பினால், பாலுருவில் தங்களது விருப்பங்கள் அனைத்தையும் பொழிந்துவிடுகிறேன். (9—10)

அரசே! மேடுபள்ளமின்றி நதிப்பாசன நிலம்போல் என்னைச் சமன் செய்யுங்கள். அதனால், மழைக்காலம் சென்றாலும் (வறண்ட காலத்திலும்), இந்திரன் மாரிக்காலத்தில் பெய்வித்த மழை என்னுள் தங்கி நிற்கும். அது தங்களுக்கு அனைத்து நன்மைகளையும் தரும்.” (11)

இவ்வாறு பூமிதேவி கூறவே, அந்த இன்சொற்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்த பிருது மன்னர், ஸ்வாயம்புவமனுவைக் கன்றாகக் கொண்டு, அனைத்துவிதமான பயிர்களையும் தன் கைகளிலேயே கறந்து ஏந்திக் கொண்டார். (12)

பிருது மன்னரைப் போலவே, மற்ற அறிவாளிகளும் எங்கும் சாரத்தையே கிரகித்தனர். பின், மற்றவர்களும் பிருதுவின் வசத்திலுள்ள பூமியிடமிருந்து, தங்கள் தங்களது விருப்பங்களைக் கறந்து கொண்டார்கள். (13)

ரிஷிகள், பிருஹஸ்பதியைக் கன்றாகக் கொண்டு, பொறி—புலன்கள் என்கிற பாத்திரங்களில் வேதங்களாகிற பாலைக் கறந்தனர். (14)

தேவர்கள், இந்திரனைக் கன்றாக அமைத்து, தங்கப்பாத்திரத்தில் மனவலிமை, பொறி—புலன்களின் வலிமை, உடல்வலிமை, அமிர்தம் ஆகியவற்றைப் பாலாகக் கறந்தனர். (15)

அசுரர்களும் அரக்கர்களும் அசுரசிரேஷ்டனான பிரகலாதனைக் கன்றாகக் கொண்டு, இரும்புப் பாத்திரத்தில் கள்ளையும் மதிரத்தையும் (போதை தரும் பானங்கள்) கறந்தனர். (16)

கந்தர்வர்களும் அப்சரசுகளும் விசுவாவசு என்கிற கந்தர்வனைக் கன்றாக வைத்து, தாமரை மலர் பாத்திரத்தில் ‘சங்கீதம்’ என்கிற தேனையும், ‘அழகு’ என்கிற பாலையும் கறந்தனர். (17)

கொண்டாடத் தகுந்த சிராத்த தேவர்களான பித்ருக்கள் அர்யமா என்கிற பிதிர்தேவதையைக் கன்றாக ஆக்கி, சூளையில் சுடாத மண்பாத்திரத்தில் பிதிர் தேவதைகளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படும் ‘கவயம்’ என்னும் ஹவிஸைப் பாலாகக் கறந்தனர். (18)

சித்தர்கள், கபிலமுனிவரைக் கன்றாகக் கொண்டு அணிமா முதலிய எண்வகை சித்திகளையும், வித்யாதாரர்கள் மறைதல் (அந்தர்தானம்) போன்ற வித்தைகளையும் ஆகாயமான பாத்திரத்தில் கறந்து கொண்டனர். (19)

மாயையில் வல்ல கிம்புருஷர்கள், மயன் என்கிற அசுர சிற்பியைக் கன்றாகக் கொண்டு திடீரென்று மறைதல், பலவிதமான மாயாரூபமேற்றல் முதலிய விருப்பமான மாயைகளைக் கறந்தனர். (20)

இவ்வாறே, மாமிசம் உண்ணும் யட்சர்கள், ராட்சஸர்கள், பூதப்பிரேத பிசாசர்கள் முதலியவர்கள், பூதநாதனான ருத்ரனைக் கன்றாகக் கொண்டு, மண்டை ஓட்டில் ரத்தமான கள்ளைக் கறந்தனர். (21)

மேலும், படமெடுக்காத சாதாரண பாம்புகளும், படமெடுக்கும் நச்சுப்பாம்புகளும், தேள் முதலியனவும், கத்ருவின் வம்சத்திலுண்டான தெய்விகமான நாகப்பாம்புகளும் தக்ஷகனைக் கன்றாக அமைத்து, தத்தம் வாய் என்ற பாத்திரத்தில் விஷமான பாலைக் கறந்தனர். (22)

பசுக்கள், ருத்ரனது வாகனமான காளையைக் கன்றாக ஆக்கி, வனமாகிற பாத்திரத்தில் புல்லைப் பாலாகக் கறந்தன. தெற்றிப்பற்களுடைய மாமிச பட்சிணிகளான விலங்குகள், சிங்கத்தைக் கன்றாக அமைத்து, தங்கள் உடலான பாத்திரத்தில் மாமிசமான பாலைக் கறந்தன. பறவைகள் கருடனைக் கன்றாக அமைத்து, புழுபூச்சி முதலிய அசையும் உணவுகளையும், பழங்கள் முதலிய அசையாத பதார்த்தங்களையும் பாலாகக் கறந்தன. (23—24)

மரங்கள் ஆலமரத்தைக் கன்றாக வைத்து பலவிதமான ரஸரூபமான பாலைக் கறந்தன. மலைகள் இமயமலையைக் கன்றாகக் கொண்டு தங்களது தாழ்வரைகளான பாத்திரத்தில் பற்பலவிதமான தாதுப்பொருட்களைக் கறந்தன. (25)

பிருது மன்னரின் அனுமதி கொண்டு விரும்பியதெல்லாம் அளிக்கக்கூடிய பூமிதேவியிடமிருந்து, அவரவர்கள் தங்கள் தங்கள் தலைவர்களைக் கன்றுகளாகக் கொண்டு, தங்களுக்குரிய பாத்திரங்களில் தங்கள் விருப்பங்களைக் கறந்து கொண்டனர். (26)

குருவம்சத் தோன்றலே! இவ்வாறு பிருது முதலியவர்கள், தங்களுக்கு வேண்டிய ஆகாரங்களைப் பலவிதமான பாத்திரங்களில், தங்களுக்குரிய கன்றுகளைக் கொண்டு பாலுருவில் (பூமிதேவியிடமிருந்து) கறந்து கொண்டனர். (27)

விரும்பியதெல்லாம் அளித்த பூமிதேவியிடம் தன் மகள் போன்ற அன்பு தோன்றவே, பிருது மன்னர் அவளைத் தன் மகளாகவே ஏற்றார். (28)

பின் அரசருக்கரசரான பிருது, தன் வில்லின் நுனியால் மலைகளைப் பிளந்து, இந்தப் பூமண்டலத்தைப் பெரும்பாலும் சமன் செய்தார். (29)

அவர் ஒரு தந்தைபோல மக்களுக்கு வாழ்க்கை தரத்தை அமைத்துத் தந்தார். மேடுபள்ளமற்ற சமமான தரையில் மக்கள் வசிப்பதற்கு ஏற்றவாறு வீடுகளையும் அமைத்துக் கொடுத்தார். (30)

கிராமங்கள், பட்டணங்கள், நகரங்கள், பலவகையான கோட்டைகள், வேடுவச்சேரிகள், இடைச்சேரிகள், சேனைகளுக்கான கூடாரங்கள், சுரங்கங்கள், வேளாண்மக்கள் வசிக்கும் சிறுசிறு கிராமங்கள், காட்டுவாழ் மக்கள் வசிக்கும் மலைச்சாரல் பக்கமான கிராமங்கள் முதலியனவற்றை அமைத்தார். (31)

மன்னர் பிருதுவிற்கு முன்பு, இப்பூமண்டலத்தில் கிராமங்கள், பட்டணங்கள் என்கிற அமைப்பு இருந்ததில்லை. மக்கள் எவ்வித அச்சமுமின்றி, தங்கள் தங்கள் வசதிக்கேற்ப இன்பமாக வாழ்ந்தனர். (32)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பதினெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — பிருது நூறு அசுவமேத வேள்விகள் செய்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— சரஸ்வதி நதி கிழக்கு நோக்கிப் பாயும் ‘பிரும்மாவர்த்தம்’ என்னும் பிரதேசம் மனுச்சக்கரவர்த்தியின் புனிதத்தலம். இங்குதான் மன்னர் பிருது, நூறு அசுவமேத யாகங்களைச் செய்வதாகச் சங்கல்பம் செய்து தீட்சை மேற்கொண்டார். (1)

இந்திரன் நூறு அசுவமேத யாகங்கள் செய்தவன். தனக்குச் சமமாக பிருது மன்னரும், நூறு அசுவமேத வேள்விகள் செய்ய முயற்சிப்பதை அறிந்து பொறாமை கொண்டான். (2)

பிருது மன்னரது இந்த வேள்வியில், அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் ஆன்மாவாக விளங்கும் அனைத்துலகத்தினரும் வணங்கி மகிழும் அகில உலக நாயகரான பகவான் ஸ்ரீஹரி, யக்ஞ நாராயணனாக நேரிடையாகத் தரிசனம் அளித்தார். (3)

அவரோடுகூட பிரும்மதேவரும், பரமசிவனும், தத்தம் பரிவாரங்களுடனும், எண்டிசைப் பாலகர்களும் மற்றும் அனைவரும் வந்தனர். அப்பொழுது கந்தர்வர்கள், முனிவர்கள், அப்சரசுகள் அனைவரும் பகவானது திருப்புகழை இசைத்தனர். (4)

சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், அசுரர்கள், அரக்கர்கள், யட்சர்கள், பகவானது அணுக்கத் தொண்டர்களான ஸுநந்தன், நந்தன் மற்றும் பகவானுக்குப் பணிவிடை செய்வதிலேயே எப்போதும் ஈடுபாடு கொண்ட கபிலர், நாரதர், தத்தாத்திரேயர், ஸநகாதி யோகிகள் ஆகிய அனைவரும் பகவானைப் பின்தொடர்ந்து வந்தனர். (5—6)

விதுரா! பூமிதேவி, இந்த வேள்வியில் வேள்விக்கு வேண்டிய அனைத்துப் பொருட்களையும் காமதேனு உருவில் வழங்கி, யஜமானனாகிய பிருது மன்னரின் விருப்பங்கள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றினாள். (7)

திராட்சை ரஸம், கரும்புச்சாறு, பால், தயிர், அன்னம், நெய் முதலியனவற்றை நதிகள் பெருக்கின. மரங்கள் தேன் சிந்தும் பெரும்பழங்களை அளித்தன. (8)

கடல்கள் இரத்தினங்களைக் கொண்டுவந்து குவித்தன. பக்ஷ்யம் (கடித்து உண்பவை), போஜ்யம் (மென்று உண்பது), சோஷ்யம் (உறிஞ்சிக் குடிப்பவை), லேஹ்யம் (நக்கிச் சாப்பிடுபவை) என நான்குவித உணவுகளை மலைகள் பரிமாறின. எண்டிசைப் பாலகர்கள் தங்களிடம் உள்ள உயர்ந்த பொருள்களையும், மன்னர்கள் மற்றும் மக்கள் காணிக்கைகளையும் அளித்தனர். (9)

பகவானையே நம்பியுள்ள பிருது மன்னருக்கு ஏற்பட்டுள்ள பெருத்த செழிப்பைக் கண்டு மனம் பொறாத இந்திரன், வேள்விக்கு இடையூறு செய்ய முற்பட்டான். (10)

பிருது மன்னர் (தொண்ணூற்று ஒன்பது அசுவமேத வேள்விகளை முடித்து) கடைசியான நூறாவது அசுவமேத யாகம் செய்து பகவானை ஆராதிக்கையில், பொறாமை கொண்ட இந்திரன், மறைந்து வந்து வேள்விப் பசுவான குதிரையைக் கவர்ந்து சென்றான். (11)

மறநெறியை (அதர்மத்தை) அறநெறியாக (தர்மமாக)க் காட்டுவது நாத்திகம். அதைப் பாகண்டம் (பாஷண்டம்) என்பர் அறிஞர். இந்த வேடத்தில் தீயவனும் நல்லோனாகக் காட்சி தருவான். இந்திரன், தன்னைக் காத்துக் கொள்ள அந்த நாத்திக வேடம் தரித்து, வேள்விக்கான குதிரையைக் கவர்ந்து கொண்டு, விண்வழியே செல்வதைப் பரமஞானியான அத்ரி முனிவர் கண்டார். (12)

உடனே அவர், பிருது மன்னரது வீரப்புதல்வனிடம் கூறவே, அவன் சினங்கொண்டு இந்திரனைக் கொல்ல எண்ணி, ‘நில் நில்’ என்று கூறிக் கொண்டு, அவனைத் துரத்திச் சென்றான். (13)

தலையில் சடைமுடியுடன் விபூதி பூசிய திருமேனியுடன் இருந்த இந்திரனைக் கண்ட பிருதுவின் மகன், ‘தர்மதேவதையே இவ்வாறு உருவெடுத்து வந்ததோ’ எனக் கருதி, அவன்மேல் பாணம் எய்யவில்லை. (14)

இவ்வாறு இந்திரனைக் கொல்லாது திரும்பிய பிருதுவின் புதல்வனைக் கண்ட அத்ரி முனிவர், ‘குழந்தாய்! தேவர்களுக்குள் மிகக் கீழான எண்ணங்கொண்ட அதமனான இந்திரன், உனது வேள்வியைத் தடுக்க வந்தவன். ஆகவே, அவனைக் கொல்’ என்று அவனிடம் கூறினார். (15)

அத்ரி முனிவர் இவ்வாறு கூறவே, அதனால் ஊக்கங்கொண்ட பிருதுவின் புதல்வன் மிகவும் சினந்து, வான்வழியே தப்பியோடும் இந்திரனை, சீதையைக் கவர்ந்து செல்லும் இராவணனைத் தொடர்ந்து துரத்தியோடும் ஜடாயுவைப் போல பின்தொடர்ந்து ஓடினான். (16)

இதைக்கண்ட தேவர்கோனாகிய இந்திரன், தான் ஏற்ற வேடத்தைக் கலைத்துக் கொண்டு, வேள்விக் குதிரையையும் விட்டுவிட்டு மறைந்தான். வீரனான பிருதுவின் புதல்வன், அந்த வேள்விக் குதிரையை அழைத்துக் கொண்டு தந்தையின் வேள்விச்சாலைக்கு வந்தான். (17)

விதுரரே! அவனது அற்புதமான வீரச்செயலைக் கண்ட மகரிஷிகள், அவனை ‘விஜிதாஶ்வன்’ (குதிரையை வென்றவன்) எனப் பெயரிட்டழைத்தனர். (18)

மிகவும் சக்தி கொண்ட இந்திரன் அடர்ந்த இருளைத் தோற்றுவித்து, அதில் மறைந்திருந்து ‘சஷாலம்’ என்னும் யூப (வேள்வி)த் தம்பத்திலிருந்து, தங்கக் கடிவாளம் பூட்டிய அந்த வேள்விக்குதிரையை மீண்டும் கவர்ந்து சென்றான். (19)

கையில் கபாலமும், கட்வாங்கம் என்னும் தண்டமும் ஏந்தி ‘காபாலிகன்’ வேடத்தில் குதிரையுடன் விண்வழியில் தப்பியோடும் இந்திரனை அத்ரி முனிவர் சுட்டிக்காட்டியும், இந்திரன் சிவபக்தனாக வேடமணிந்திருந்ததால் பிருதுவின் புதல்வனான விஜிதாஶ்வன் அவனை ஒன்றும் செய்யவில்லை. (20)

அத்ரி முனிவர் மீண்டும் (அவனைக் கொல்லத்) தூண்டவே, கோபங்கொண்ட விஜிதாஶ்வன் அவனைக் கொல்ல வில்லில் பாணத்தைத் தொடுத்தான். உடனே, தேவர்கோனாகிய இந்திரன், தான் ஏற்ற வேடத்தையும் வேள்விக்குதிரையையும் விட்டுவிட்டு மறைந்தான். (21)

வீரனான பிருது குமாரன் குதிரையை அழைத்துக் கொண்டு வேள்விச்சாலைக்கு வந்தான். அறிவிலிகள் (இந்திரனின்) அந்த நாத்திக வேடத்தைத் தாமே ஏற்றுக் கொண்டனர். (22)

வேள்விக்குதிரையைக் கவர, இந்திரன் மேற்கொண்ட அனைத்து வேடங்களும் பாவத்தின் சின்னங்களே! அந்தப் பாவச் சின்னங்கள்தான் ‘பாகண்டம்’ எனப்படுகிறது. (23)

இவ்வாறு இந்திரன், பிருதுவின் வேள்விக்கு இடையூறு செய்யக் கருதி, வேள்விக் குதிரையைக் கவர்ந்து செல்லும்போது என்னென்ன வேடங்களையேற்று பின்பு துறந்தானோ, அந்த திகம்பரன், செவ்வாடை அணிந்தவன், காபாலிகன் போன்ற பாஷண்ட (நாத்திக) வேடங்கொண்ட ஆசாரங்களில் மக்களது மனம் மிகவும் ஈடுபாடு கொண்டு மயங்கியது. ஏனெனில், அந்த நாத்திகக் கொள்கைகள் செவிக்கு மிக இனிமையாக இருக்கும். அவர்கள் பலவித இனிய உத்திகளால் தங்களது கொள்கைகளை நிலைநிறுத்துவார்கள். உண்மையில், அவை போலி தர்மங்களே. ஆனால், உலகோர் அதை உண்மை என நம்பி, அதில் மனத்தைப் பறிகொடுக்கின்றனர். (24—25)

இந்திரனது இந்தத் தீயசெயலின் உண்மையறிந்த பிருது மிகவும் சினங்கொண்டு, (அவனைக் கொல்லத்) தன் வில்லில் பாணத்தைத் தொடுத்தார். (26)

சினத்தினால் பொங்கியெழும் பிருது மன்னரைக் காண கண்கள் கூசின. மிகுந்த பராக்கிரமமுள்ள பிருது மன்னர், இந்திரனை வதம் செய்ய முனைந்துள்ளதைக் கண்ட ரித்விக்குகள், அவரைத் தடுத்து நிறுத்திப் பின்வருமாறு கூறினர்—— ‘மன்னவா! பேரறிஞரே! வேள்விக்கான தீட்சையேற்ற பின், அந்த வேள்விப் பசுவைத் தவிர, வேறெந்த ஜீவனையும் வதம் செய்யக்கூடாது. இதுதான் சாஸ்திரங்களின் முடிவு. (27)

இந்த வேள்விக்கு அது இடையூறு செய்யும். அதனால், தங்கள் பகைவனான இந்திரன் தங்களுடைய புகழ் என்னும் ஒளிக்கெதிரில் பொறாமையின் காரணமாக ஒளியிழந்தவனானான். நாங்கள் மந்திரவலிமையால் அவனை இங்கே இழுத்து வந்து, வலுவில் இந்த வேள்வித்தீயில் அவனையும் ஹோமம் செய்து விடுகிறோம்.’ (28)

விதுரரே! வேள்வி செய்யும் யஜமானனாகிய பிருதுவிடம் இவ்வாறு கூறிய ரித்விக்குகள் கோபங்கொண்டு, ஸ்ருக் என்னும் வேள்விக்கரண்டியில் நெய்யெடுத்து, இந்திரனை அதில் ஆவாகனம் செய்து ஹோமம் செய்யத் துணியவே, பிரும்மதேவர் அங்கு எழுந்தருளி அதைத் தடுத்தார். (29)

“ரித்விக்குகளே! இந்திரனை நீங்கள் வதம் செய்வது சரியல்ல. யக்ஞநாராயணனான பகவானது ஓர் அம்சம்தான் இந்திரன். நீங்கள், எவர்களைக் குறித்து இந்த வேள்வி செய்கிறீர்களோ, அந்த தேவர்கள் இந்த இந்திரனின் திருமேனியன்றோ! அந்த இந்திரனையே வேள்வி மூலம் கொல்ல எண்ணலாமா? (30)

பிருதுவின் இந்த அசுவமேத வேள்விக்கு இடையூறாக, இந்திரன் எந்தெந்த நாத்திகத்தைப் பரப்பினானோ, அவையனைத்தும் உண்மையான தர்மத்தைக் குலைப்பனவே! இதையும் சற்று சிந்தியுங்கள். அவனிடம் அதிக பகைமை கொள்ளாதீர்கள். ஏனெனில், அவன் மேலும் இந்த நாத்திகத்தைப் பரப்புவதில் ஈடுபடுவான். (31)

ஆகவே, மிக்க புகழ்கொண்ட பிருதுவிற்குத் தொண்ணூற்றொன்பது அசுவமேதம் செய்தவர் என்ற புகழே போதுமானது. [‘ஶதக்ரது’ என்பது இந்திரனுக்குப் பெயர். இந்திர பட்டத்திற்கு வரும் அனைவருக்குமே இந்த ‘ஶதக்ரது’ என்கிற பெயர் தானாகவே வழங்கி வரும். ஆனால், ‘ஏகோந ஶதக்ரது’ (ஒன்று குறைய நூறு) என்ற பெயர் பிருது ஒருவருக்குத்தான்.] அரசே! நீங்கள் இதுவரை அறநெறி தவறாது செய்த தொண்ணூற்றொன்பது வேள்விகளே போதுமானது. இனி செய்யத் தேவையில்லை. ஏனெனில், நீங்களோ மோட்ச தர்மத்தில் ஈடுபாடு கொண்டவர்; இந்திரப்பதவிக்கு ஆசை கொள்ளாதவர். (32)

நீங்களும் இந்திரனும் பகவானது அம்சங்களே. ஆகவே, உங்களது மற்றொரு திருமேனியான இந்திரனிடம் நீங்கள் கோபம் கொள்ளலாமா? உங்களுக்கு அனைத்து மங்களங்களும் உண்டாகட்டும். (33)

‘உங்களது இந்த வேள்வி தடைப்பட்டதே’ என்று கவலை கொள்ள வேண்டாம். இது தெய்வத்தினால் வந்த இடையூறு. நான் சொல்வதைச் சற்றே கேளுங்கள். தெய்வத்தினால் தடைப்பட்ட செயலை, மீண்டும் தான் சரிவரச் செய்வதாக நினைத்து முயற்சிப்பவனது மனமானது சினத்தினால் மேலும் மயக்கம் கொள்கிறது; பாவத்தைச் செய்கிறது. (34)

ஆகவே, தேவர்களுக்கு விரோதமான இந்த வேள்வியை இதோடு நிறுத்துங்கள். இந்த வேள்வியைத் தடுத்து நிறுத்த இந்திரன் கொண்ட போலி வேடங்களால் அறநெறிகள் பாழ்படுகின்றன. (35)

உங்களது வேள்வியைத் தடுக்க, வேள்விக்குதிரையை இந்திரன் கவர்ந்தபோது, அவன் ஏற்ற கவர்ச்சியான (போலியான) வேடங்களால் மக்கள் ஈர்க்கப்பட்டுக் கெடுக்கப்படுவதைப் பாருங்கள். (36)

வேனனது மகனான பிருதுவே! வேனனது கொடுங்கோல் ஆட்சியால் மக்களது தர்மானுஷ்டானங்கள் முற்றிலுமாக அழிந்துவிட்டன. அந்த அறநெறியைத் திரும்பவும் உலகில் நிலைநிறுத்தவே, பகவான் மகாவிஷ்ணுவின் அம்சமாக, நீங்கள் திருவவதாரம் செய்துள்ளீர்கள். (37)

பிருதுவே! நீங்கள் மக்களைக் காப்பதற்காகவே பிறந்தவர். ஆகவே, உங்களது அவதார காரணத்தை மனத்தில் கொண்டு பிருகு முதலிய பிரஜாபதிகளின் ஆவலைப் பூர்த்தி செய்யுங்கள். இந்திரனின் மாயையான இந்த நாத்திகக் கொள்கைகள் மறநெறிகளின் பிறப்பிடம். நீங்கள்தான் இதை அழித்தொழிக்க வேண்டும்.” (38)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு லோக பிதாவான பிரும்மதேவர், பிருது மன்னரைச் சமாதானம் செய்யவே, பராக்கிரமம் வாய்ந்த பிருது மன்னர் ‘வேள்வியை முடிக்கத்தான் வேண்டும்’ என்கிற பிடிவாதத்தை விடுத்து, இந்திரனோடு நட்புக் கொண்டார். (39)

பிருது மன்னர் வேள்வி நிறைவுற்றதற்கான அவபிருத ஸ்நானத்தைச் செய்து முடிக்கவே, அந்த வேள்வியில் ஆராதிக்கப்பட்ட தேவர்கள், அவர் விரும்பிய வரங்களை அளித்தனர். (40)

ஆதி மன்னவரான பிருது வேள்வி செய்த அந்தணர்களுக்கு மனம் நிறைவுறும்வண்ணம் மிகுந்த பக்தியோடு தட்சிணைகள் அளித்தார். அவரது உபசரிப்பில் மகிழ்ந்த அந்தணர்களும் மனதார அவருக்கு ஆசி வழங்கினர். அந்தணர்களது ஆசிகள் என்றுமே வீணாகாது பயன் தருவனவன்றோ! (41)

(அந்தணர்கள் கூறுகிறார்கள்——) “தடக்கையனே! நீங்கள் அழைக்க வேள்விக்கு வந்த பிதிர்தேவதைகள், தேவர்கள், முனிவர்கள், மானிடர்கள் ஆகிய அனைவரையும் தாங்கள் தானமளித்தல், மரியாதை செய்தல் வாயிலாக முறைப்படி மிகவும் நன்றாகப் பூசனை புரிந்தீர்கள். (மெத்த மகிழ்ச்சி.)” (42)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபதாவது அத்தியாயம் — பிருதுவின் வேள்விச்சாலையில் பகவான் விஷ்ணு காட்சியளித்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! பிருது மன்னரது தொண்ணூற்றொன்பது அசுவமேத வேள்விகளினாலே மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்ட யக்ஞேசுவரரான பகவான் நாராயணன், இந்திரனையும் உடன் அழைத்துக் கொண்டு வேள்விச்சாலைக்கு வந்து பிருதுவிடம் கூறலானார். வேள்விகளின் அதிபரும், அவிர்பாகத்தை ஏற்பவரும், அந்த வேள்வித் திருமேனியரும் நாராயணன்தானே! (1)

பகவான் கூறுகிறார்—— “(அரசே!) நூறு அசுவமேத வேள்விகள் செய்வது என்று நீ விரும்பி எண்ணியதை நிறைவுறாவண்ணம் இடையூறு விளைவித்தவன், இந்த இந்திரனல்லவா! இப்போது அவன் உன்னிடம் மன்னிப்பு வேண்டுகிறான். ஆகவே, அவனை மன்னித்துவிடு. (2)

மக்களின் காவலனே! சான்றோர்கள் என்றுமே ஆராய்ந்தறிபவர்கள், பிறருக்குத் தீங்கு எண்ணாத சாதுக்கள். அவர்கள் பிற ஜீவராசிகளிடம் பகை கொள்ள மாட்டார்கள். ஏனெனில், இந்த உடல்தான் ஆன்மா என்று அறிவிலிகள் போல் எண்ணாதவர்கள். (3)

உன்னைப் போன்றவர்களும் எனது மாயையில் மயங்குவார்களாயின், இவ்வளவு காலம் பெரியோர்களுக்குச் செய்த பணிவிடையின் பயன்தான் என்ன? அவ்வளவும் வீண்சிரமம் என்றல்லவா ஆகிவிடும்? (4)

இவ்வுடல், அஞ்ஞானம் (முற்பிறவி வாஸனைகள்), பயனை நோக்கிச் செய்த கர்மங்கள் ஆகியவற்றால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு பொம்மையே என்பது ஞானிகளின் முடிவு. ஆகவே, தன் உடல் மேல் அவர்கள் பற்று வைப்பதேயில்லை. (5)

இவ்வாறு தன்னுடலிலேயே பற்று கொள்ளாதவன், இவ்வுடலுக்கென உறவு கொண்டாடும் வீடு, மனைவி, மக்கள், சொத்து ஆகியவற்றின் மேல் பற்று கொள்வானா? அப்படி பற்று வைப்பானாகில், அவன் அறிவுள்ளவன்தானா? (6)

ஆன்மா ஒன்றுதான் (இரண்டற்றவன்); தூய்மையானவன்; தனக்குத்தானே ஒளிர்பவன்; குணமற்றவன்; நற்குணங்களுக்கெல்லாம் கொள்கலன்; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவன்; எதனாலும் மறைக்கப்படாதவன்; அனைத்தையும் ஒருபுடையாகக் காண்பவன்; உருவமற்றவன்; உடலினுள் இருந்தாலும் அதனுடன் தொடர்பற்றவன். (7)

இவ்வாறு உடலிலேயே இருப்பினும், அதன் தொடர்பற்று விளங்கும் ஆன்மாவை உடலினின்றும் பிரித்து அறிகிறவன். பிரகிருதியின் மாயையாகிற உலகியலில் தொடர்பு உடையவனாக இருப்பினும், அதன் குணங்களில் ஒட்ட மாட்டான். ஏனெனில், அவன் என்னிடமே நிலைகொண்டவனல்லவா? (தன்னையும் பிறவற்றையும் பகவத்ஸ்வரூபமாகவே அறிந்தவனல்லவா, அவன்.) (8)

மன்னவா! தனக்கென்று நியமிக்கப்பட்ட தர்மங்களைப் பயனில் பற்று கொள்ளாது, சிரத்தையுடன் எனக்காகவே செய்து, என்னை வழிபடுபவனது மனம், சிறிதுசிறிதாக நாளடைவில் தெளிவு பெறுகிறது. (9)

இவ்வாறு மனம் தெளிவு பெறவே உலகியல் பற்று அறுந்து போகிறது. இந்த உடல் ஆன்மா அல்ல என்கிற உண்மையறிவு உண்டாகிறது. அதனால், எனது திருமேனி போன்ற அமைதியான நிலையை அடைகிறான். இதுதானே அழிவற்ற நிலையான சாந்தநிலை! இதுதான் ‘கைவல்யம்’ என்கிற முக்தி நிலையும். (10)

பரம்பொருளான ஆத்மா இவ்வுடலிலேயே இருந்தவண்ணம் உடல், கர்மேந்திரியங்கள் (செயற்புலன்கள்), ஞானேந்திரியங்கள் (அறிவுப்புலன்கள்) ஆகியவைகளை ஆட்டி வைப்பவன். ஆனால், இவற்றின் தொடர்பற்றவன் என்கிற உண்மையை அறிந்தவன் அனைத்து நலன்களையும் பெறுகிறான்; மோட்சத்தையுமே பெறுகிறான். (11)

ஐம்பெரும்பூதங்கள், பொறி புலன்கள், அதன் அபிமானியான தேவதைகள், சிதாபாசனான புத்தி — இவைகளின் ஒட்டுமொத்த உருவகமான லிங்க (சூட்சும)ச் சரீரத்திற்குத்தான் உலகியல் தளை (பிறப்பிறப்பு என்பது) உண்டு. சர்வ சாட்சியான ஆன்மாவிற்கு இதன் தொடர்பு கிடையாது. என்னிடம் பக்தி செலுத்தும் புத்திமான்களான என் அடியார்களுக்கு உயர்வு—தாழ்வென்பது இல்லையாதலால், அவர்கள் இன்ப—துன்பங்களுக்கு ஆட்படுவதில்லை. அதனால், மகிழ்ச்சியோ துக்கமோ கொள்வதில்லை. (12)

ஆகவே, வீரனே! உயர்ந்தவர், தாழ்ந்தவர், இரண்டுமற்றவர் என்ற வேறுபாடுகள் கொள்ளாது, அனைவரையும் ஒருபுடையாகக் கொண்டு இன்ப—துன்பங்களையும் ஒரேமாதிரி நினை. மனத்தையும் புலன்களையும் வெற்றி கொள். நான், உனக்கு நியமித்துக் கொடுத்த மந்திரி பிரதானிகளைக் கொண்டு அனைத்து உலகங்களையும் காத்து வா. (13)

மக்களைக் காத்துப் பரிபாலிப்பதுதான் அரசனுக்கு நலமளிப்பது. ஏனெனில், மக்கள் செய்யும் நற்செயல்களின் புண்ணியத்தில் ஆறில் ஒரு பங்கை அரசன் பெறுகிறான். இதற்குமாறாக, மக்களைக் காத்து ரட்சிக்காமல் அரசன் வரிவசூல் செய்வானாகில், அவனது புண்ணியங்கள் அனைத்தையும் மக்கள் பெறுகிறார்கள். மக்கள் செய்யும் தீவினைகளின் பயனை அரசன் அடைகிறான். (14)

தொன்றுதொட்டு அந்தணச் சான்றோர்கள் கைக்கொண்டு வரும் அறநெறிகளையே நீயும் பின்பற்றி, பற்றின்றி தர்மநெறி வழியே உலகைக் காத்து வா. அப்பொழுது, மக்கள் உன்னிடம் அன்பு கொண்டு உன்னைப் போற்றிப் புகழ்வார்கள். சிறிது காலத்திலேயே ஸநகாதி மகாயோகிகள் உன்னைக் காண வரப்போகிறார்கள். (15)

அரசனே! உனது நற்குணங்களும் நன்னடத்தையும் என்னைக் கட்டிவிட்டன. அதனால், ஒரு வரம் கேள், தருகிறேன். அனைத்தையும் ஏற்றத்தாழ்வின்றிச் சமமாக எண்ணுபவனின் இதயத்தில் நான் கட்டுண்டிருக்கிறேன். யாகம் செய்வதாலோ, தவமிருப்பதாலோ, யோக சமாதியில் நிற்பதாலோ என்னை எளிதாக அடையமுடியாது. நற்குண—நற்சிந்தை—நல்லொழுக்கமில்லாதவன் தவமோ, வேள்வியோ, யோகமோ செய்வதால் என்னைப் பெற முடியாது.” (16)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— அனைத்து உலகங்களுக்கும் தலைவரான பகவான் ஸ்ரீஹரி இவ்வாறு கூறவே, அனைத்து உலகங்களையும் வெற்றி கொண்ட பிருது மன்னர், அவரது கட்டளையை அப்படியே தலைமேல் ஏற்றார். (17)

தேவர்கோனாகிய இந்திரன், தான் செய்த செயலுக்கு வெட்கி, வருந்தி, பிருதுவின் திருவடிகளில் வணங்க முற்படவே, பிருது மன்னர் பகைமையை விடுத்து, அவனைக் கட்டியணைத்து மகிழ்ந்தார். (18)

பிருது மன்னர், அகில உலக நாதனான (பக்தவத்சலான) பகவான் ஸ்ரீஹரியை மனம் நெகிழப் பூசனை புரிந்து, பொங்கிவரும் அந்த பக்தியினால் பகவானது திருவடித்தாமரைகளைப் பற்றிக் கொண்டார். (19)

பகவான் அங்கிருந்து புறப்பட நினைத்தார். ஆனால், அவர் கால்கள் எழவில்லை. பிருதுவிடம் அவர் கொண்ட அன்பு, அவரைத் தடுத்து நிறுத்தியது. தன் தாமரைக் கண்களால் பிருதுவைப் பார்த்துக் கொண்டே நின்றார்; நகரவில்லை. (20)

ஆதி மன்னரான பிருது இரு கைகள் கூப்பியவண்ணம் கண்களில் ஆனந்தக்கண்ணீர் பெருக, பகவானைப் பார்க்க முடியாமல் நின்றார். அன்பு மேலிட்டதால் தொண்டை தழுதழுக்கப் பேச முடியாது, இதயத்தில் பகவானை இருத்தி, அகக்கண்களால் கண்டுகொண்டு, இரு கைகள் கூப்பியவண்ணம் தியானத்தில் ஆழ்ந்தார். (21)

தன்னிரு திருவடித்தாமரைகளும் பூமியில் தோய, அருகில் நிற்கும் கருடனது உயர்ந்த திருத்தோள் மேல் கையூன்றி நிற்கும் பகவானைத் தன்னிரு கண்களினின்றும் பெருகும் ஆனந்தக்கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு, பார்த்தது போதுமென்ற நிறைவுபெறாத நோக்குடன், அவரை நோக்கியவண்ணம் பிருது மன்னர் துதிக்கலானார். (22)

பிருது துதிக்கிறார்—— “இறைவா! எங்கும் நிறைந்தவரே! வரங்கள் அளிக்கும் பிரும்மாதி தேவர்களுக்கும் வரமளிக்கும் தாங்கள், தன்னடியார்கள் வேண்டும் வரத்தை வேண்டியவாறு அளிப்பவரல்லவா! உடலில் பற்றுக்கொண்டவன் நுகர விரும்பும் உலகியல் இன்பங்கள், நரகத்தில் கூடக் கிடைக்கின்றன. முக்தி இன்பமளிக்கும் தங்களிடம் அற்பமான உலகியலின்பங்கள் நல்கும் அவ்வாறான வரங்களை அறிவுள்ளவன் எவனாவது கேட்டுப் பெறுவானா? ஆண்டவரே! நான் நிச்சயமாக அவ்வாறான அற்ப வரங்களைக் கேட்கவே மாட்டேன். (23)

பகவானே! நான் அந்த முக்தியின்பத்தையும் விரும்பவில்லை. அங்கு தங்களது திருவிளையாடல்கள் பற்றிய அமுதக் கதைகளைக் கேட்க முடியாதே! ஏனெனில், உன்னடியார்கள் அன்பினால் தங்கள் இதயங்கனிந்து ஊனுருகி அமுதமொத்த உனது திருக்கதைகளை இங்குதானே கூறுகிறார்கள். ஆகவே, அந்த அமுதத் திருவிளையாடல்களைக் கேட்டுக் கொண்டேயிருக்க, எனக்குப் பத்தாயிரம் காதுகளைத் தாருங்கள். இதுதான் எனது வேண்டுகோள். (24)

எங்கும் பரவிய புகழுடையோரே! தங்களது திருவடித் தாமரைகளின் மகரந்தத் தேனமுதத் துளிகளை ஏந்தி வரும் காற்றல்லவா, சான்றோர்களின் திருமுகங்களிலிருந்து வெளிவருவது. அதன் திறமையை யாரறிவர்? உண்மை அறநெறிகளை அறியாத மூடர்களான, வழிதவறித் தவறான பாதைகளில் செல்லும் கசடர்களான எங்களுக்குமல்லவா உண்மையறிவை அளிக்கிறது. ஆகவே, எனக்கு வேறு வரம் வேண்டாம். (25)

மங்களமான புகழ் வாய்ந்தவரே! பிரும்மாதி தேவர்கள் அனைத்துச் செல்வங்களையும் பெற மகாலக்ஷ்மியை வேண்டுகின்றனர். ஆனால், அந்தத் திருமகளோ சகல புருஷார்த்தங்களையும் வேண்டி, அதாவது அனைத்துப் புருஷார்த்த ரூபியான தங்களைப் பெறவேண்டி, தங்களையே வேண்டி நிற்கிறாள். தங்களது புகழ் வாய்ந்த கதையமுதினையே பருக விரும்புகிறாள். அப்படியிருக்க, உமதடியார்கள் அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்கும் உமது புகழைச் சான்றோர்கள் அவையில் பாடிக் கொண்டிருப்பதைத் தற்செயலாக ஒருமுறையேனும் ஒருவன் கேட்பானேயாகில், ‘கேட்டது போதும்’ என்று நினைப்பானா? மேலும் மேலும் கேட்கவன்றோ விரும்புவான். அவன் விலங்கு குணம் படைத்தவனாயின் நிச்சயம் போதும் என்பான். (26)

அனைத்து கல்யாண குணசீலரான தங்களுக்குத் திருமகள் போல் ஆவலோடு சேவை புரிய விரும்புகிறேன். தாங்கள்தான் புருஷோத்தமராயிற்றே! மேலும், ‘ஒரே புருஷனுக்கு இரு பெண்கள் சேவை செய்ய முற்பட்டால் போட்டியில் கலகமேற்படுமே’ என்று தாங்கள் நினைக்க வேண்டாம். ஏனெனில், நாங்கள் இருவரும் விரும்புவது உன் சரணசேவைதானே. ஆகவே, எங்களுக்குள் கலகம் ஏற்படாது. (27)

லோகநாயகரே! லோகநாயகியாக மகாலக்ஷ்மிக்கு எங்களிடம் பகைமை ஏற்பட வாய்ப்புண்டு. ஏனெனில், அந்தத் திருமகள் விரும்பிச் செய்யும் தங்கள் சேவையைத்தானே நாங்களும் செய்ய விரும்புகிறோம். தாங்களோ, தீனர்களிடம் அன்பு கொண்ட ஏழைபங்காளன். நாங்கள் தினையளவு செய்யினும், தாங்கள் பனைத்துணையாகக் கொள்பவராயிற்றே! ஆகவே, எங்களுக்குள் போட்டி ஏற்படுமானாலும், தாங்கள் எங்கள் பக்கம்தானே இருப்பீர்கள். மேலும், தாங்கள் தங்கள் ஸ்வரூபத்திலேயே லயித்து மகிழ்ந்திருக்கக் கூடியவர். ஆகவே, அந்த மகாலக்ஷ்மியின் தயவால் தங்களுக்கு ஆகவேண்டியது என்ன இருக்கிறது? (28)

அதனால்தான் பற்றற்ற சான்றோர்கள், ஆன்மீக ஞானம் முழுமையாகப் பெற்ற பின்பும் தங்களையே துதிக்கின்றனர். மாயையின் குணங்களால் தோன்றும் காமம், வெகுளி, மயக்கம் ஆகியன எவையும் தங்களிடமில்லை. தங்களது திருவடித்தாமரைகளை அல்லும் பகலும் அனவரதமும் சிந்தித்திருப்பதேயன்றி, வேறு எந்தச் சாதனமும் சாது ஜனங்களான அடியார்களுக்கு இருப்பதாக நான் கருதவில்லை. (29)

நானோ எந்தப் பற்றுதலுமின்றித் தங்களைப் பஜிப்பவன். ஆனால், என்னிடம் ‘உனக்கு வேண்டிய வரத்தைக் கேள்’ என்று தாங்கள் கூறிய சொல், ‘உலகையே ஆசை மயக்கத்தில் தள்ளிவிடும் சொல்’ என நான் நினைக்கிறேன். இதுமட்டுமென்ன? தங்களது வேதரூபமான வாக்கும் மக்களை மயக்கத்திலே கட்டிப்போடுவதாகத்தானே இருக்கிறது. இல்லையேல், அவர்கள் ஆசையோடு பயனை எதிர்பார்த்துக் கர்மங்களை ஏன் செய்கிறார்கள்? (30)

ஈசனே! உண்மையில் மக்கள் தங்கள் மாயையில் கட்டுண்டவர்களே. இல்லையேல், அவர்களுக்கு உயிருக்குயிரான ஆத்மாவாக விளங்கும் தங்களையே வேண்டுமென்று கேட்காது, மனம் மயக்கமுற்று அறியாமையினால் மனைவி, மக்கள், பணம் என்று வேறு எவற்றையோ அல்லவா வேண்டுகிறார்கள். ஒரு தந்தை, தன் தனயனுக்கு வேண்டியதை அவன் கேட்டபின்பா செய்கிறார்? இல்லையே. தானேயல்லவா அவனுக்கு நன்மையானதைச் செய்கிறார். அதேபோல், அகில உலகங்களுக்கும் தந்தையான தாங்கள், நாங்களாகக் கேட்காவிட்டாலும், தாங்களாகவே எங்களுக்கு வேண்டிய நலனைச் செய்ய வேண்டாமா?” (31)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பிருது மன்னர் வணங்கித் துதிக்கவே, எல்லா உலகங்களுக்கும் சாட்சியான பகவான், “அரசே! உனக்கு என்னிடம் இடையறாத பக்தி உண்டாகட்டும். உனது மனம், என்னிடமே ஈடுபாடு கொண்டது உண்மையில் தெய்வச்செயல்தான். இதனால், எவராலும் கடக்க முடியாத மாயையை நீ எளிதில் கடந்து விட்டாய்! (32)

ஆகவே, அரசே! நான் உனக்குக் கட்டளையிட்டவாறு ஈடுபாட்டோடு அந்தந்தக் காரியங்களைச் செய்துவா. நான் சொன்னவாறு செய்பவன், எங்கும் என்றுமே நன்மையைத்தான் அடைவான்” என்று கூறுகிறார். (33)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! பிருது மன்னரின் பொருள் பொதிந்த வசனங்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்த பகவான், பிருது செய்த பூஜைகளையேற்று, அவருக்கு அருள்புரிந்து (வைகுண்டம்) புறப்பட எண்ணங்கொண்டார். (34)

மன்னர் பிருது, வேள்விக்கு பகவானுடன் வந்திருந்த தேவர்கள், பித்ரு தேவதைகள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், நாகர்கள், கின்னரர்கள், அப்சரசுகள், மனிதர்கள், பறவையினத்தைச் சேர்ந்த கருடன் முதலியவர்கள், மற்றுமுள்ள ஜீவராசிகள், பகவானது பார்ஷதர்கள் ஆகிய அனைவரையும் ‘பகவானே அவர்கள்’ என்ற எண்ணத்துடன், நிறைந்த தட்சிணைகள், தேனொழுகும் இன்சொல், திரும்பத் திரும்ப வணங்குதல் ஆகியவைகளால் பக்தியொன்றையே செல்வமாகக் கொண்டு, இரு கைகள் கூப்பியவண்ணம் பூசனை புரிந்தார். பூசனையேற்ற அவர்களும் பகவானைப் பின்தொடர்ந்து, தங்கள் தங்கள் இருப்பிடங்களுக்குச் சென்றனர். (35—36)

பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனும் பிருது மற்றும் அங்குள்ள புரோகிதர்கள் அனைவரது உள்ளங்கவர்ந்தவராக வைகுண்டம் சென்றார். (37)

தன் ஊனக்கண்களின் பார்வைக்கு மறைந்தாலும், என்றென்றும் உள்ளத்தின் அகக்கண்களுக்கு மறையாதவாறு அருள்புரிந்து சென்ற, எளிதில் அறிய முடியாத, தேவதேவரான பகவானை மனத்தால் வணங்கிய பிருது மன்னர், தன் நகரம் திரும்பினார். (38)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தோராவது அத்தியாயம் — மன்னர் பிருது தன் மக்களுக்கு உபதேசித்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! பிருது மன்னரது தலைநகரம் (பிருது திரும்பி வருவது கேட்டு மக்களால்) முத்துச்சரங்கள், வாசனை மிகுந்த புஷ்பமாலைகள், பல வண்ணங்கள் கொண்ட பட்டுத்தோரணங்கள், தங்கத்தோரணங்கள் ஆங்காங்கே தொங்கவிடப்பட்டு, மிகுந்த வாசனையுள்ள சாம்பிராணி மணம் எங்கும் கமழ அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. (1)

ராஜவீதிகளும், தேரோடும் வீதிகளும், நாற்சந்திகளும் சந்தனம், அகில், பன்னீர் தெளிக்கப்பட்டு, நல்ல மணமுள்ள புஷ்பங்கள், அக்ஷதை, பொரி, முளைப்பாரி முதலிய மங்கள திரவியங்கள் இறைக்கப்பட்டு, தீபங்கள் எங்கும் ஒளிர அழகாக விளங்கின. (2)

குலைகளுடன் கூடிய வாழைமரங்கள் ஆங்காங்கே கட்டப்பட்டு, பாக்கு, கமுகுக்குலைகள் தொங்க, மாவிலைத் தோரணங்களும் புஷ்பமாலைகளும் கட்டப்பட்டு, அழகாக அலங்காரம் செய்யப்பட்டிருந்தது. (3)

நகர மக்கள் காணிக்கைகளுடனும், அழகிய குண்டலங்கள் அணிந்த கன்னிகைகள் கைகளில் தீபங்களையும் மங்கள திரவியங்களையும் ஏந்தி வந்து, நகரப் பிரவேசம் செய்யும் மன்னரை வரவேற்றனர். (4)

அப்பொழுது சங்கம், துந்துபி முதலிய மங்கள வாத்தியங்கள் முழங்கின; வேத பண்டிதர்கள் வேதகோஷம் செய்தனர்; துதிபாடகர்களும் வந்திகளும் தோத்திரம் செய்தனர். பிருது மன்னர், இவையனைத்தையும் கண்ணாரக் கண்டு கொண்டும், காதாரக் கேட்டுக் கொண்டும், மக்கள் அனைவரும் புகழ்ந்து பாட, தன் அரண்மனையினுள் நுழைந்தார். இத்துணைச் சிறப்புகள் இருந்தும் மன்னர் பிருது சிறிதும் செருக்கடையவில்லை! (5)

வழியெங்கிலும் உள்ள கிராம மக்களும் நகர மக்களும் புகழ்பெற்ற மன்னர் பிருதுவை முறைப்படி உபசரித்தனர். வேண்டும் பொருளை வேண்டியவாறு நல்கும் மன்னவரும், அவர்களை ஏற்றவாறு சிறப்பித்தார். (6)

சக்கரவர்த்தியான பிருது, சான்றோர்கள் மற்றும் ஆன்றோர்களால் புகழப்பட்டவர். பற்பல நற்காரியங்கள் செய்தவண்ணம் அனைத்து திசைகளிலும் தன் புகழ் பரவ, இப்பூமண்டலத்தை ஆண்டு, முடிவில் பகவானது பரமபதத்தை அடைந்தார். (7)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனக முனிவரே! நற்குணங்கள் நனி (பெருமை) சொட்டச் சொட்ட, மகான்களால் கொண்டாடப்பட்ட அந்த ஆதிராஜரான பிருது மன்னரின் புகழை, மைத்திரேயர் கூறக் கேட்ட பரம பாகவதரான விதுரர், மைத்திரேயரைப் புகழ்ந்து மேலும் கேட்கலானார். (8)

விதுரர் கேட்கிறார்—— அந்தணர்களால் பட்டாபிஷேகம் செய்யப்பட்ட பிருது மன்னர் தேவர்களால் காணிக்கை தரப்பெற்றவர். பகவான் மகாவிஷ்ணுவின் பாலனசக்தியைக் கைகளில் ஏற்று, இந்தப் பூமியிலிருந்து அனைத்துப் பொருட்களையும் கறந்தவர். (9)

அவ்வாறு பிருது மன்னர் பூமியிடமிருந்து வாரி வழங்கிய பொருட்களையன்றோ, இந்திராதி லோகபாலகர்களும் மற்ற அரசர்களும் மனம்போல் இன்று வரை அனுபவித்து வருவது. அவ்வாறு, புகழ்பெற்ற அந்தப் பிருதுவின் சரிதத்தை, அந்தக் கதையமுதின் சுவையறிந்தவன் எவன்தான் விருப்புடன் கேட்காமல் இருப்பான்? ஆகையால், அவரது சரித்திரத்தை (சிறந்த செயல்களை) எனக்குக் கூற வேண்டுகிறேன். (10)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— அவனவன் தான் செய்த நல்வினை—தீவினைகளின் பயனை அனுபவித்துக் கழிக்காத வரை, சம்சார பந்தத்திலிருந்து விடுபட முடியாது. ஆகவே, பிருது மன்னர், கங்கை—யமுனை நதிகளுக்கிடையே உள்ள புண்ணியக்ஷேத்திரத்தில் வசித்துக் கொண்டு, தனது புண்ணியகர்மங்களின் பயனைக் குறைக்க எண்ணி, பிராரப்த கர்மத்தால் கிடைத்த போகங்களை மட்டும் அனுபவித்துக் கொண்டு காலத்தைக் கழித்தார். (11)

அந்தணர்களையும், பகவானது அடியார்களையும் தவிர, ஏழு தீவுகள் அடங்கிய அகில பூமண்டலத்திலும், அவரது ஆணை கொடிகட்டிப் பறந்தது. (12)

உத்தமனே விதுரா! ஒரு சமயம் மன்னர் பிருது ‘மஹாஸத்ரம்’ என்கிற வேள்வி செய்ய தீட்சை ஏற்றார். அங்கு தேவர்கள், பிரும்மரிஷிகள், ராஜரிஷிகள் ஆகிய அனைவரும் ஒன்றுகூடினர். (13)

அவ்வாறு அனைவரும் கூடியிருந்த அந்தச் சபையில், அங்கு வந்திருந்த சான்றோர்கள் அனைவரையும் முறைப்படி உபசரித்த பிருது மன்னர், நட்சத்திரங்களின் மத்தியில் சந்திரன் உதயமானது போல் எழுந்திருந்தார். (14)

நெடிதுயர்ந்த திருமேனி, உருண்டு திரண்ட கைகள், பொன்னென ஒளிரும் உடலழகு, தாமரையொத்த திருக்கண்கள், உயர்ந்த மூக்கு, அழகிய முகம், வசீகரமான தோற்றம், திரண்ட தோள்கள், அழகான முத்துப்பற்கள், கவர்ந்திழுக்கும் புன்சிரிப்பு, பரந்த மார்பு, பருமனான பின் தட்டு, ஆலிலை போன்ற வயிறு அதில் மூன்று மடிப்புகள், சுழல் போன்ற தொப்புள், நல்ல காந்தி, ‘தங்கத்தூண்களோ!’ என எண்ணுமாறான துடைகள், நுனியுயர்ந்த பாதங்கள், மெல்லிய சுருண்ட கருத்த பளபளப்பான கேசங்கள், சங்கு போன்ற கழுத்து, அரையில் விலையுயர்ந்த பட்டாடை, தோளில் உயர்ந்த பொன்னாடை — இவ்வாறு உடல் முழுவதும் அழகு ஜொலிக்க, ஆனால் வேள்வி தீட்சை மேற்கொண்டுள்ளதால், ஆபரணங்கள் அணியாத திருமேனியில் மான்தோல் தரித்து காந்தியுடையவராய் கையில் தர்பத்தைத் தரித்துகொண்டு, நற்காரியங்களைச் செய்து முடித்துவிட்டு (அரசர்) எழுந்து நின்றார். (15—18)

இவ்வாறு விளங்கிய பிருது மன்னர் கருணையும் அன்பும் ததும்பி வழியும் தனது திருக்கண்களால் சபையின் நாற்புறமும் குளிரக் குளிர நோக்கினார். பின், அவையிலுள்ளோர் மனங்குளிருமாறு அழகாகச் சொல்லழகு மிளிர, அனைவரும் எளிதில் புரிந்து கொள்ளுமாறு, ஐயந்திரிபற உண்மைப் பொருளை விளக்கும் ஆழ்ந்த கருத்துக்கள் கொண்டு எல்லோருக்கும் பயன்படும்படியாகப் பேசலானார். (19—20)

பிருது மகாராஜன் கூறுகிறார்—— “அவையோர்களே! உங்கள் அனைவருக்கும் மங்களம் உண்டாகட்டும். சாதுக்களான நீங்கள் அனைவரும் நான் கூறுவதைச் சற்றே கேட்கவேண்டும். அறநெறிகளை அறிய விரும்புபவன் முதலில் தன் எண்ணத்தைச் சான்றோர்களிடம் கூறி, அவர்களது ஒப்புதலைப் பெறவேண்டும். (21)

தீயவர்களைத் தண்டிக்கவும், மக்களைக் காக்கவும், அவர்களது வாழ்க்கைக்கு வேண்டியன செய்யவும், அவரவர்கள் தங்கள் தங்கள் கடமைகளைச் சரிவர நிறைவேற்ற ஆவன செய்யவுமே என்னை அரசனாக நியமித்துள்ளீர்கள். (22)

ஒருவன் தனது கடமைகளை அறநெறி வழுவாது ஆற்றுவானாகில், அவனைக் கண்டு அனைத்துச் செயல்களுக்கும் சாட்சியாக விளங்கும் பகவான் மகிழ்ச்சி கொண்டு, அவனுக்கு உயர்ந்த உலகங்களை அளிப்பதாக வேதமறிந்தோர் கூறுகிறார்கள். முன்பு, நான் கூறிய மக்களைக் காப்பது முதலிய எனது கடமைகளைச் சரிவரச் செய்வதால், எனக்கும் அந்த புண்ணிய உலகங்கள் கிடைக்க வேண்டும். (23)

எந்த அரசன், தன் மக்களை நல்வழியில் நடத்திச் செல்லாது, கப்பம் மட்டும் பெறுகிறானோ, அவன் பிரஜைகளின் பாவப்பயனை அனுபவிக்கிறான். தன் புண்ணியத்தையும் இழக்கிறான். (24)

ஆகவே, எனது அன்பான மக்களே! உங்கள் அரசனான எனக்கு மறு உலகில் நற்கதி கிடைக்க வேண்டி, நீங்கள் அனைவரும் பகைமை எண்ணத்தையும், குற்றம் காண்கையையும் விடுத்து, இதயத்தில் இறைவனை நிறுத்தி, அறநெறிப்படி தங்கள் தங்கள் கடமைகளைத் தவறாது செய்து வாருங்கள். இதனால், நம் இருவருக்கும் நன்மையுண்டு. எனக்குப் பெருத்த உதவி செய்தவராவீர்கள். (25)

தூய்மையான மனமுடையவர்களே! பிதிர்தேவதைகளே! முனிவர்களே! நீங்கள் என்றுமே புனிதமானவர்கள். எனது வேண்டுகோளை நீங்கள் அனைவரும் ஏற்க வேண்டும். ஏனெனில், எந்தச் செயலானாலும் மரணத்திற்குப்பின் அதைச் செய்தவன், செய்யத் தூண்டியவன், அதற்கு உடந்தையாயிருந்தவன் மூவருக்கும் கிடைக்கப் போகும் பலன் ஒன்றுபோலத்தானே. (ஏற்றத் தாழ்வு கிடையாது என்பது கருத்து.) (26)

பெரியோர்களே! செய்த கர்மங்களுக்குப் பயனளிப்பவர், பகவான் யக்ஞ நாராயணனே என்பது சில சான்றோர்களின் கருத்து. அதனால்தான், இவ்வுலகிலும் அவ்வுலகிலும் சில சில இடங்கள் மட்டும் போக பூமியாகச் சிறப்புற்று விளங்குகின்றன. (27)

ஸ்வாயம்புவமனு, பிரியவிரதன், உத்தானபாதன், மகாராஜா துருவன், எனது தாத்தா அங்கன் மற்றும் பிரும்மதேவர், சிவபெருமான் முதலிய பெரியோர்கள், பிரகலாதன், பலி முதலிய அசுர சிரேஷ்டர்கள் ஆகிய அனைவரும், அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நால்வகைப் பெரும்பேறுகளையும் அளிப்பவர்; சுவர்க்கம், மோட்சம் — இவைகளுக்கும் ஒப்பற்ற தனித்தலைவர் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே என்று தீர்மானம் செய்திருக்கிறார்கள். மரணதேவனான மிருத்யுவின் பெண்வயிற்றுப் பேரனான எனது தந்தை வேனன் போன்ற உண்மை நெறியறியாத வருந்தத்தக்க சிலரே பகவானை நம்ப மறுத்தவர்கள். அதனால், அதில் எந்தவொரு சிறப்புமில்லை. (28—30)

பகவானது திருவடித்தாமரைகளில் தீவிர பக்தி வெள்ளமெனப் பெருக்கெடுத்து ஓடுமானால், அது அவரது திருவடிகளிலிருந்து தோன்றிய கங்கை நதியைப்போல், இந்த சம்சாரத்தளையில் சிக்கித் தவிக்கும் மக்களின் பல பிறவிகளில் சேர்த்து வைத்த மன அழுக்கை அந்த நொடியிலேயே நீக்கிவிடும். (31)

பகவானது திருவடித்தாமரைகளின் நிழலில் இருப்பவன், மன அழுக்கு முற்றிலுமாக நீங்கப் பெற்று, வைராக்கியம், பகவானைப் பற்றிய உண்மையறிவு ஆகிய அரிய சக்திகளைப் பெறுகிறான். அதற்குப் பிறகு, அவன் துன்பமயமான இந்த சம்சாரத்தளையில் சிக்க மாட்டான். அவனுக்குப் பிறப்பிறப்பில்லை. (32)

பகவானது திருவடிக் கமலங்களோ மனவிருப்பங்கள் அனைத்தையும் விரும்பியவாறு முடித்துத் தரவல்லது. அந்த இறைவனை, நீங்கள் அனைவரும் மனத்தில் சூதுவாதின்றிப் பகட்டான புத்தியின்றி வேதமோதுதல், ஓதுவித்தல், தியானம் செய்தல், துதி செய்தல், பூசனை புரிதல் முதலிய அவரவர்களுக்கு நியமித்த கடமைகளைத் தவறாது மனம், வாக்கு, உடல் மூன்றினையும் ஒருமுகப்படுத்திச் செய்யுங்கள். அவ்வாறு செய்வதால், நம் தகுதிக்கேற்ப நற்பயன்களை நாம் பெறுவது நிச்சயம் என்கிற திடமான எண்ணமும் கூடவே இருக்க வேண்டும். (33)

உண்மையில் பகவான் நித்யசுத்தமுக்தன்; அறிவே வடிவானவர்; சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களும் அற்றவர். ஆனால், கர்மயோகமான வேள்வி முதலியவைகளில் பயன் பெறும் நெல், யவம் முதலிய தானியங்கள், வெள்ளை முதலிய நிறத்தின் குணங்கள், நெல் குத்துதல் முதலிய செயல்கள், வேள்வியில் கூறப்படும் மந்திரங்கள், அந்தச் செயல்களின் வாயிலாகப் பெறப் பெறும் பயன்கள், பொருள்களின் திறன், ஜோதிஷ்டோமம், அக்னிஹோத்ரம் முதலிய பல பெயர்கள் ஆகிய அனைத்தும் அந்த பகவான்தான். (34)

விறகுக்கட்டையில் பற்றி எரியும் தீ, அந்தக் கட்டையின் நீளம், பருமன் முதலியவற்றின் அளவு போன்ற அளவைப் பெறுகிறதல்லவா! அதே போலத்தான் சர்வவியாபியான பகவானும், பரமானந்த வடிவமேயானாலும் பிரகிருதி (மாயை), காலம், வாசனை, அதிர்ஷ்டம் ஆகியவைகளால் தோன்றிய இவ்வுடலில், விஷயங்களாகிற புத்தியில் உணர்வு பெற்று, வேள்வியின் பயனாகப் பலவித ரூபங்களில் காட்சியளிக்கிறார். (35)

உண்மையில் நானே பாக்கியவான். ஏனெனில், இப்பூவுலகில் வசிக்கும் என் மக்கள், வேள்விகளில் அவிர்பாகம் பெறும் தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவரான யக்ஞநாராயணன் சாட்சாத் ஸ்ரீஹரியைத் தங்கள் வருணாசிரம நியமப்படி ஒன்றுபட்ட இதயத்துடன் இடையீடின்றி பூசனை புரிகிறார்களே! அவர்கள் என்மேல் எத்தனை கருணை வைத்துள்ளனர். ஆகா! (36)

அரசர்கள் (க்ஷத்திரியர்கள்) தங்களது செல்வம், ஆள்பலம் முதலிய அதிகாரம் காரணமாக, அந்தணர்களை அடக்கியாள நினைக்கக்கூடாது. ஏனெனில், அவர்கள் பொறுமை, தவம், ஞானம் (உண்மையறிவு), பகவானிடம் கொண்ட பக்தி ஆகியவற்றால் பெருமை பெற்று ஒளிர்பவர்கள். (37)

அவ்வாறான அந்தணர்களின் திருவடிகளில் பக்தி செய்வதனாலேயே, புராண புருஷரான பகவான் ஸ்ரீஹரி, ‘பிரும்மண்யதேவன்’ (அந்தணர்களைத் தெய்வமாகக் கருதுபவர்) என்கிற பெயர் பெற்றார்; தேவதேவராக இருக்கிறார். அவரைவிட்டு திருமகளும் அகலாது விளங்குகிறாள். உலகம் புகழும் பெருமை பெற்றதும் அந்த பக்தியால்தான். (38)

நீங்களோ உலக நன்மைக்காக பகவான் கூறிய அறநெறிகளைக் கடைப்பிடித்து ஒழுகுபவர்கள். பகவானோ சர்வாந்தர்யாமி; ஸ்வயம்பிரகாசர்; அந்தணர்களுக்குச் செய்யும் சேவையினாலேயே மனநிறைவு கொள்பவர்; மகிழ்பவர். ஆகவே, பகவத் தர்மத்தை அடியொட்டி நீங்களும், அந்த பகவத் பக்தர்களான அடியவர்களான அந்தணர்களையும், அவர்களது குலத்தையும், மனோவாக்காய சுத்தியுடன் மிகவும் வினயத்துடன் பூசனை புரியுங்கள். (39)

தினமும் இவர்களுக்குப் பூசனை புரிவதாலேயே மனம் விரைவில் தூய்மை பெறுகிறது. அதனால், மனிதன் ஞானப்பயிற்சி முதலிய எவ்வித முயற்சியுமின்றி விரைவிலேயே அமைதியே வடிவான முக்தியைப் பெறுகிறான். ஆகவே, உலகில் அந்தணர்களிலும் சிறந்தவர் எவருமிலர். ஏனெனில், அவியுணவு பெறும் தேவர்களுக்கும் இவர்கள்தானே முகம். (40)

உபநிடதங்களினால் புகழ்ந்து போற்றப்படும் பகவான், உண்மையறிந்த சான்றோர்களால் பரம நம்பிக்கையோடு இந்திரன் முதலிய தேவர்களின் பெயர்களைக் கூறி, சைதன்யமற்ற அக்னியில் ஹோமம் செய்வதை அவ்வளவாக விரும்புவதில்லை; உண்மையான மகிழ்ச்சியும் கொள்வதில்லை. ஆனால், அதே அவிர்பாகம் அந்தணர்கள் திருவாயில் ஆகுதி செய்யப்படுமானால், பகவான் அதையேற்று மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறார். (41)

வேதம் என்பது அப்பழுக்கற்ற ஒரு கண்ணாடி. அந்த கண்ணாடியில் இந்தப் பிரபஞ்ச தத்துவம் முழுவதையும் தெளிவாகக் காணலாம். அழிவற்ற மாசற்ற அனாதியான அந்த வேதத்தில் உள்ள உண்மைப் பொருளை அறிய ஆவல் கொண்டு பெருத்த ஈடுபாடு, சிறந்த தவம் (உழைப்பு), நல்லொழுக்கம், அந்த வேதமோதுதலுக்கு எதிரிடையான வீண்வார்த்தைகளைப் பேசாதிருத்தல், மனவடக்கம் ஆகிய சாதனைகளை மேற்கொண்டு, மன ஒருமையுடன் அந்த வேதத்தை அனவரதமும் ஓதுகிறார்கள். அந்த அந்தணர்களின் திருவடித்துகள்களை எனது ஆயுள் பர்யந்தம் (வரையில்), எனது திருமுடியில் தாங்குவேனாக! அவ்வாறு தரிப்பதால் அவனது பாவங்களனைத்தும் ஒரு நொடியில் தீயினில் தூசாகின்றன. அவன் அனைத்து நன்மைகளையும் பெறுகிறான். (42—43)

நற்குணசீலன், நல்லொழுக்கமே செல்வம் எனக் கொண்டவன், நன்றி மறவாதவன், பெரியோரை மதிப்பவன் என்றிருப்பவனைச் செல்வம் தானாக வந்தடையும். ஆகவே, அந்த அந்தணர்கள், பசுக்கள், அடியார் குழாங்களுடன் விளங்கும் பகவான் ஆகியோர் எனக்கு என்றென்றும் அருள் புரியட்டும்.” (44)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பேசிய அரசனை அங்கு கூடியிருந்த பித்ருக்கள், தேவர்கள், அந்தணர்கள் மற்றுமுள்ள சான்றோர்கள் ஆகிய அனைவரும் மனம் மகிழ்வுற்று ‘நன்று நன்று’ என்று கொண்டாடினார்கள். (45)

‘நல்ல மகனைப் பெற்றவன், நல் உலகங்களை அடைகிறான்’ என்கிறது வேதம். அது முற்றிலும் உண்மையே. ஏனெனில், பிராமண சாபத்தினால் தண்டிக்கப்பட்ட பாவியான வேனனும் நரகத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றானே! (46)

பகவானை நிந்தித்ததால் நாசம் புரிகின்ற இரண்யகசிபுவும், புதல்வனான பிரகலாதனது பெருமையால் (பக்தியால்) நரகம் செல்லாது மீண்டானல்லவா! (47)

அகில உலக நாயகரான பகவானிடம் உமக்கு இவ்வளவு உயர்ந்த பக்தி ஏற்பட்டதே! இந்தப் பூமிக்கு நாயகனாக, நீர் நீடுழி வாழவேண்டும். நீர் சிறந்த வீரனாயிற்றே. (48)

அரசே! உமது புகழ் எங்கும் பரவட்டும். சொல்லொணா புகழ்கொண்ட ஸ்ரீஹரியின் உயர்ந்த கதையமுதை எங்களுக்குக் கூறினீர்கள். தங்களை மன்னராகப் பெற்ற நாங்கள் பகவானது வைகுண்டத்தில் இருப்பதாகவே நினைக்கிறோம். உண்மையில் நாங்களே பாக்கியசாலிகள். (49)

அரசே! தங்களை அண்டி நிற்கும் எங்களுக்கு இவ்வாறான நல்ல உபதேசங்களைச் செய்தது ஒன்றும் வியப்பில்லை. ஏனெனில், தங்களை அண்டியவர்களிடம் கருணை மழை பொழிவது சான்றோர்களுக்கு இயற்கையன்றோ! (50)

மன்னவா! முன்வினைப்பயனாக நல் அறிவிழந்து, நாங்கள் குருடர்களாக வழி தெரியாது அலைந்து நின்றோம். ஆனால், இன்று தாங்கள் அந்த அறியாமை இருளை அகற்றிக் கரையேற்றினீர்கள். (51)

நற்குண நல்லொழுக்கங்களின் கொள்கலனான தாங்கள், அந்தணர் திருமேனியில் க்ஷத்திரியர்களான எங்களுக்கு நல்ல உபதேசம் செய்தல், க்ஷத்திரிய உருவில் அரசராக அந்தணர்களைக் காத்தல், இவ்வாறு இந்த இரு உருவங்களையும் ஏற்று, இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் பரிபாலித்தல் (என்கிற முத்தொழில்களையும்) செய்கிறீர்கள். அந்த மகாபுருஷரான தங்களை வணங்குகிறோம். (52)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் — ஸநத்குமாரர் பிருதுவிற்கு உபதேசித்தல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— மிகுந்த பராக்கிரமசாலியான பிருது மன்னனை மக்கள் இவ்வாறு புகழ்ந்து கொண்டிருந்தபோது, சூரியனைப் போல் ஒளிவீசும் ஸநகர், ஸநந்தனர், ஸநத்குமாரர், ஸநத்சுஜாதர் என்கிற நான்கு முனிவர்களும் அங்கு வந்தனர். (1)

ஆகாயத்திலிருந்து (பூமி நோக்கி) இறங்கி வருகிற ஒளிமிக்க அவர்களைக் கண்ட அரசரும், அவரது பரிவாரங்களும், ‘தங்கள் தவ ஒளியால் அனைத்து உலகங்களையும் பாவக்கடலிலிருந்து கரையேற்றுபவர்களான ஸநகாதி முனிவர்கள் இவர்கள்’ என்பதை அறிந்து கொண்டனர். (2)

அவ்வாறு ஸநகாதிகளைக் கண்ட மன்னர் பிருதுவும் அவரது பரிஜனங்களும், உலகியல் இன்பங்களை நுகரத் துடிக்கும் ஜீவாத்மா அவ்வின்பங்களை நோக்கி விரைந்து ஓடுவதுபோல், அந்த ஸநகாதிகளை நோக்கி விரைந்து எழுந்தனர். அவ்வாறு அவர்கள் எழுந்தது, ‘அந்த இன்பங்களினின்றும், அந்த ஜீவாத்மாவைத் தடுத்து நிறுத்தத்தானோ?’ என்னுமாறு இருந்தது. நம்மைவிடப் பெரியவர்களைக் காண, நமது ஜீவன் அவர்களோடு ஒன்றுபட மேலே கிளம்புகிறது. அப்பொழுது நாம் எழுந்திருந்து அப்பெரியோர்களை வணங்கவே, அந்த ஜீவனான பிராணன், நம்முள்ளேயே தங்குகிறது என்பது மனுஸ்மிருதி. (3)

அந்த முனிவர்களது பெருமையில் பூரித்துப்போன பிருது சக்கரவர்த்தி, அதிதிகளை உபசரிக்கும் முறையறிந்தவராகையால், வணங்கிய சென்னியராய் அர்க்கியம், பாத்யம், ஆசமநீயம் முதலியனவற்றை முறைப்படி அளித்து, அவர்களைத் தகுந்த ஆசனத்தில் அமர்த்திப் பூசனை புரிந்தார். (4)

சான்றோர்களது ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் பிருது மன்னர், அவ்வொழுக்கத்தை நடைமுறையில் காட்டித் தருபவராக, அந்த மகான்களின் திருவடிகளைக் கழுவிய புண்ணிய தீர்த்தத்தைத் தன் தலையில் தரித்தார். (5)

ஸநகாதி முனிவர்கள், பகவான் பரமசிவனுக்கும் முன் தோன்றியவர்கள். தங்கச் சிங்காதனத்தில் அமர்ந்து தட்சிணாக்னி முதலிய மூவக்னிகளும் தத்தம் இடத்தில் வீற்றிருந்து காட்சியளிப்பதுபோல் காட்சியளிக்கும் அந்த ஸநகாதிகளிடம் மனவடக்கமும் சிரத்தையும் உடைய மன்னர் பிருது அன்பொழுகக் கூறலானார். (6)

பிருது கூறுகிறார்—— “மங்களங்களே திருவுருவான முனிவர்களே! யோகிகளுக்கும் கிடைத்தற்கரிதான தங்களது தரிசனம் எனக்குக் கிடைத்ததே! அம்மாதிரி நான் என்ன புண்ணியம் செய்தேனோ? ஆகா! (7)

வேதியர்கள், தம் பரிவாரங்களுடனான பரமசிவன் மற்றும் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஆகிய மூவரும் எவரிடம் கருணை கொண்டு அருள் புரிகிறார்களோ, அவருக்கு இவ்வுலகிலோ (மண்ணுலகிலோ), அவ்வுலகிலோ (சுவர்க்கம் முதலிய புண்ணிய உலகங்களிலோ) கிடைத்தற்கரிதானவை எவைதான் உள்ளன? (8)

கண்களுக்குப் புலனாகும் இப்பிரபஞ்சம், அனைத்திற்கும் காரணமான மஹத் முதலிய தத்துவங்கள் எங்கும் பரவியிருந்தாலும், அனைத்திற்கும் சாட்சியாக விளங்கும் ஆத்மாவைக் காண இயலவில்லை. அதேபோல தாங்கள் அனைத்துலகங்களிலும் நீக்கமறச் சுற்றி வந்தாலும், அதற்கான தகுதியற்றவர்கள் தங்களைக் காண்பதில்லையே! ஆன்மாவைக் காண இயலாததுபோல், தங்களையும் காண இயலாது என்பதே உண்மை. (9)

எவர்களுடைய வீட்டில் தங்களைப் போன்ற சான்றோர்கள் விரும்பி ஏற்கும் தூய்மையான தண்ணீர், தருப்பைப் புல்லாலாகிய ஆசனம், அமர்வதற்கான தூய்மையான நிலம், நன்மனம் படைத்த இல்வாழ்வான், நல்ல பணியாட்கள் இருந்து, அவற்றுள் ஏதாவது ஒன்றை அந்த மகான்கள் ஏற்பாராகில், அந்த இல்வாழ்வான் உலகினர் பார்வைக்குத் தரித்திரனேயாகிலும், உண்மையில் அவனே சிறந்த செல்வந்தன். (10)

இல்வாழ்வான் ஒருவனது திருமாளிகையில் அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்து விளங்குகின்றன. ஆனால், பகவானது அடியார்களது திருவடிக் கமலங்களின் புண்ணியமான தீர்த்தத்தால் அந்த இல்லம் தூய்மையாக்கப் படவில்லையெனில், அது பாம்புகள் குடியிருக்கும் வீட்டுக்கு ஒப்பாகும். (11)

அந்தணச் செம்மல்களே! உங்கள் வரவு நல்வரவாகுக! (தோற்றத்திலே நீங்கள் சிறுவயதினர். ஆனாலும், அந்தச்) சிறுவயது முதற்கொண்டே, முக்தி பெற விரும்பும் சான்றோர்களின் அடியொட்டி, மனத்தை ஒருநிலைப்படுத்தி, பிரும்மசர்யம் முதலிய விரதங்களை மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் கடைப்பிடித்து வருகிறீர்கள். (12)

நாங்களோ கர்மவினைகளுக்கு ஆட்பட்டு, துன்பங்களின் விளைநிலமான இவ்வுலகில் நிலவி வரும் புலன் இன்பங்களையே பேரின்பமாகக் கருதி, அவற்றையே நுகர்ந்து வருகிறோம். எங்களுக்கும் நற்கதி கிடைக்க உபாயமுண்டோ? (13)

தாங்களோ எப்போதுமே ஆத்மானந்தத்திலேயே திளைத்து நிற்பவர்கள். ‘இது நல்லது, இது தீயது’ என்கிற வேறுபாடான எண்ணமே தங்களிடம் இல்லையே. ஆகவே, தங்களிடம் நலன் விசாரித்தல் என்பது ஒவ்வாததுதான். (14)

இவ்வுலகியலான காட்டுத் தீயில் வெந்து மடியும் மக்களுக்குத் தாங்கள் உற்ற நண்பன். ஆகவே, (எனக்கும் நன்மை கிடைக்கும் என்ற) நம்பிக்கையோடு நான் தங்களிடம் ஒன்று கேட்க விரும்புகிறேன், ‘இவ்வுலக மக்களுக்கு நன்மை பெறுதற்கான சிறந்த, ஆனால் எளிய வழிதான் என்ன?’ (15)

பிறப்பற்ற பகவான், சான்றோர்களின் இதய கமலத்தில் ஆன்ம ஸ்வரூபராக விளங்குகிறார். அவரையே உபாசனை செய்யும் அடியவர்களின் இதயத்திலே, தனது திருமேனியைக் காட்டித் தருகிறார். அந்த இறைவன் நாராயணனே, தனது அடியார்களுக்குத் திருவருள் புரிய எண்ணித் தங்களைப் போன்ற சித்தபுருஷர்கள் வடிவத்தில், இவ்வுலகில் ஆங்காங்கு சஞ்சரித்து வருகிறார் என்பதுதான் முற்றிலும் உண்மை.” (16)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பிருது பேசியது மிக அழகாகவும், சுருக்கமாகவும், யுக்திக்குப் பொருத்தமாகவும், ஆழ்ந்த கருத்துக்கள் கொண்டதாகவும், செவிக்கினிய செஞ்சொல்லாகவும் இருந்ததுகண்ட ஸநத்குமாரர், பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு சிறிதே புன்னகையோடு பேசலானார். (17)

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— “அரசே! அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நலன் கிட்ட வேண்டுமென்ற ஆசையால் தாங்கள் கேட்டது முற்றிலும் உண்மையே, மிகவும் மெச்சத் தகுந்ததும்கூட. தாங்கள் அறிந்ததைத்தான் கேட்டிருக்கிறீர்கள். தங்களுக்கு நன்கு தெரிந்திருந்தாலும், அதைப் பெரியோர்களின் திருவாய்மொழியாகக் கேட்பதாலேயே, உலகம் நன்மை பெறும் என்கிற திடமான நம்பிக்கை. சான்றோர்களின் வழியும் இதுதான். (18)

சான்றோர்கள் இருவர் ஒன்றுகூடி பேசுவார்களானால், அவர்களது அந்த உரையாடல் கேட்பவர், சொல்பவர் மற்றும் அனைத்து மக்களுக்குமே நன்மை பயப்பதாகவே அமையும். (19)

அரசே! பகவான் மதுசூதனனது திருவடித்தாமரைகளின் கல்யாண குணங்களைப் பற்றிய புகழைக் கேட்பது என்பது கிடைத்தற்கரியதே! ஆனால், அது தங்களுக்கு இயற்கையிலேயே வாய்த்துள்ளது. வேறு எந்தவொரு சாதனையினாலும் எளிதில் நீக்கவொண்ணாத கர்ம வாஸனையாகிய மலம், பகவானது புகழைக் கேட்பதினால் இதயத்திலிருந்து விரைவில் நீங்குகிறது; மனமும் மாசற்றதாகிறது. (20)

சாஸ்திரங்கள் என்றும் மக்களது மேன்மைக்கான விஷயங்களைப் பற்றியே அலசி ஆராய்ந்து, அதன் முடிவைக் கூறுபவை. அவ்வாறு அவை கூறிய முடிவு, ‘ஆன்மாவைத் தவிர உடல் முதலியவற்றில் வெறுப்பும், நிர்குணப் பிரும்மமான பகவானிடம் உறுதியான பற்றும் கொள்வதே’ ஆகும். (21)

பகவானிடம் உறுதியான பற்றுதல், தீவிரமான ஈடுபாடு, பகவானைப் பற்றிய தர்ம நெறிகளைக் கைக்கொள்ளுதல், ஆன்மஞானம் பெறத் துடிப்பு, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்துதல் என்னும் யோகப் பயிற்சி, பகவானையே உபாசித்தல், எப்பொழுதும் பகவத் கதைகளைச் செவியாரப் பருகுதல் என்பதாலும், (22)

உலகியல் செல்வங்களிலும் பொறிபுலன் இன்பங்களிலும் ஈடுபாடு கொண்டு திரிவோருடன் இணக்கம் கொள்ளாமை; அவர்கள் விரும்பும் இன்பங்களில் வெறுப்புக் கொள்ளுதல்; அவர்களது கொள்கைகளைத் தாமேற்றுக் கொள்ளாதிருத்தல்; பகவத்குண கானாமிர்தத்தைப் பருகும் நேரம் தவிர, மற்ற நேரங்களில் தனித்திருந்து பகவானையே சிந்தித்திருத்தல்; (23)

பிறருக்குத் தீங்கு இழைக்காமல் இருத்தல் (அகிம்சை); துறவு மனப்பான்மை; ஆன்மாவிற்கு இன்பம் பயக்கும் பகவத்கதா சிரவணம், பயன் கருதாது யமம்—நியமம் முதலியவைகளையும் விரதங்களையும் மேற்கொள்ளுதல்; பிறர் மனம் புண்படும்படி பேசாதிருத்தல்; தன்னலம் கருதிப் பொருள் சேர்க்க நினையாமை; வெம்மை—குளுமை என்கிற இரட்டைகளைப் பொறுத்தல்; (24)

அடியவர்கள் செவிக்கின்னமுதாகிய பகவத் குணங்களை வாயாரக் கீர்த்தனம் செய்தல் ஆகிய இவைகளால், பகவானிடம் பக்தி வெள்ளம் தானாகவே பெருக்கெடுத்துப் பாயும். அதனால், மனிதனுக்குக் காரிய—காரணரூபமான இந்த ஜடப்பிரபஞ்சம் குறித்து வைராக்கியம் உண்டாகும். பின் ஆத்மஸ்வரூப, நிர்குண பரப்பிரும்மமான பகவானிடம் அனாயாசமாகவே தீவிரமான பக்தி ஏற்படும். (25)

இவ்வாறு பரப்பிரும்மமான பகவானிடம் தீவிர பக்தியேற்பட்டதும், மனிதன் ஒரு சத்குருவை நாடி அடையவேண்டும். அவரது உபதேசத்தால் பெற்ற ஞானம், வைராக்கியம் — இவைகளின் வேகத்தால் அவித்தை முதலிய ஐந்துவிதமான துன்பங்கள் (கிலேசங்கள்) நிறைந்த பஞ்சபூத ஸ்வரூபமும், ஜீவனுக்கு மறைப்பைத் தோற்றுவிக்கும் அஹங்காரமும், வாஸனையுமற்றதாகிய ஜீவனது இருப்பிடமான இதயத்தை (லிங்கச் சரீரத்தை), அரணிக்கட்டையிலே தோன்றிய தீ, அந்த அரணிக்கட்டையையே எரிப்பதுபோல் எரித்துவிடுகிறது. (26)

இவ்வாறு லிங்கதேகமான இவ்வுடல் அழிந்த பிறகு, மனிதன் அதன் செயலான ‘நான் செய்கிறேன்’ முதலிய அனைத்து குணங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான். அதன்பின், கனவுலகில் தான் கண்ட பொருட்களையோ, கனவு கண்ட தன்னையோ, கனவு கலைந்த நிலையில் பார்க்காததுபோல், வெளியுலகில் காணும் பொருட்களையோ, தன்னுள் அனுபவிக்கும் இன்ப—துன்பங்களையோ அவன் காண்கிறதில்லை. இந்நிலை அடைவதற்கு முன்பு வரை ‘நான் செய்கிறேன்’ என்பது முதலான குணங்களே ஜீவாத்மா, பரமாத்மா இரண்டிற்கும் நடுவே ஒரு மெல்லிய திரையாக இருந்து, அவற்றினுள் வேற்றுமையைக் கற்பித்துக் கொண்டிருந்தது. அதாவது, பார்ப்பவன், பார்க்கின்ற பொருள் என்கிற வேறுபாடு இருந்தது. (27)

மனம் என்கிற உபாதிப்பொருள் (கூட்டுப்பொருள்) இருக்கும்வரை மனிதன், ஜீவாத்மாவான ‘தான்’, புலன்களுக்குப் புலப்படும் விஷயங்கள், இவ்விரண்டிற்கும் தொடர்பைக் கொடுக்கும் அஹங்காரம் — இம்மூன்றையும் காண்கிறான். மனம் செயலற்றுவிடின் அவன் இவற்றை உணர்வதில்லை. (28)

ஜலம் அல்லது முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி என்கிற பிரித்து காட்டும் பொருள் இருந்தால்தான் ஒருவன், தான் மற்றும் தனது பிரதிபிம்பம் என்கிற வேறுபாடு காணமுடிகிறது. அதுபோல் மனம் என்கிற கண்ணாடி இஷ்டம்போல் செயல்படும்போதுதான், தானல்லாத பிறபொருள்களைக் காண்கிறான். அந்த மனமாகின்ற கண்ணாடி உடைந்து போகுமேயானால், அப்போது அவன் அந்த வேறுபாட்டைக் காண முடிவதில்லை. (29)

உலகியல் விஷயங்களைத் தேடி அலையும் பொறிபுலன்களால் கவரப்பட்ட மனது, அந்தப் புலன் நுகர்ப்பொருள்களையே சிந்தித்திருப்பவர்களின் புத்தியை (இது நல்லது, இது தீயது என்று பகுத்தறியும் சக்தியை) அழித்துவிடுகிறது. குளம் முதலிய நீர்நிலைகளின் கரையில் வளரும் தருப்பை முதலிய புற்கள், தனது அடித்தண்டுகள் வாயிலாக, அந்த நீர்நிலைகளிலுள்ள நீரை உறிஞ்சிவிடுவதுபோல், பொறிபுலன்களில் ஈடுபாடு கொண்ட மனம், புத்தியின் ஆராய்ந்தறியும் சக்தியைப் படிப்படியாகக் கவர்ந்துவிடுகிறது. (30)

இவ்வாறு பகுத்தறியும் திறன் அழிந்துபோகுமேயானால், முன்பு நடந்த செயல் முதலியவற்றின் ஞாபக சக்தி அழிகிறது. ஞாபக சக்தி அழியுமேயானால் அறிவு (ஞானமும்) நாசமடைகிறது. இவ்வாறு ஞானம் (அறிவு) அழிந்து போவதைத்தான் பெரியோர்கள், ‘தனக்குத்தானே தன்னை அழித்துக் கொள்ளுதல்’ என்கிறார்கள். (31)

ஆன்மா என்று ஒன்று இருப்பதால்தான் மற்ற அனைத்துப் பொருட்களிலும் அன்பு (என்கிற அறிவு) ஏற்படுகிறது. அந்த ஆன்மாவிற்குத் தன்னாலேயே அழிவு ஏற்படுமானால், அதுதான் ஆத்மஹத்தி (தற்கொலை) ஆகும். இதைக் காட்டிலும் இவ்வுலகில் ஒரு ஜீவனுக்குப் பெரிய இழப்பு வேறு ஒன்று உண்டா? (அதாவது, ஆன்மாவை அறிவது தவிர, மற்றவை அனைத்தும் வீணே.) (32)

செல்வம், புலன்நுகர்ப் பொருட்கள், அதனால் வரும் இன்பம் என்று இவைகளையே அனவரதமும் சிந்தித்திருப்பவன், தனது உயர்ந்த புருஷார்த்தங்களை அழித்துகொள்பவன் ஆகிறான். ஏனெனில், இவற்றையே சிந்தித்திருப்பதனால் அவனது பகுத்தறிவும் சிற்றறிவும் அழிந்துபோய், அந்த பகுத்தறிவற்ற செடிகொடிமரங்களாய்ப் பிறவி பெறுகிறான். (33)

ஆகவே, அஞ்ஞானமான இந்தப் பெருத்த இருளைக் கடக்க விரும்புபவன், இவ்வுலகியல் இன்பங்களில் மனத்தைச் செல்லவிடாமல் தடுக்கவேண்டும். ஏனெனில், தர்மம், அர்த்தம் (பொருள்), காமம், மோட்சம் என்கிற நால்வகைப் புருஷார்த்தங்களையும் பெறுவதற்குத் தடைக்கல்லாக இருப்பது, இந்த உலகியல் விஷயங்களில் கொள்ளும் பற்றுதலேயாகும். (34)

இந்த நான்கு புருஷார்த்தங்களிலும் முக்தியின்பமே சிறந்தது. மேலான லட்சியமும்கூட. ஏனெனில், மற்ற அறம்—பொருள்—இன்பம் என்கிற மூன்றும் எப்பொழுது அழிந்துவிடுமோ? என்கிற பயம் கொண்டது. அதாவது காலத்திற்குக் கட்டுப்பட்டவை. (35)

முக்குணங்களின் ஏற்றத்தாழ்வுகளால் கிடைக்கப் பெற்ற மனிதன் முதலிய உயர்ந்த பிறவிகள், புழுபூச்சி முதலிய தாழ்ந்த பிறவிகள் எதுவானாலும், அதற்கு அழிவு நிச்சயம் உண்டு. அவற்றிற்கு நன்மையே இல்லை. ஏனெனில், காலதேவன் அவைகளை விழுங்குகிறான். (36)

ஆகவே, மன்னவா! இவ்வுடல், பொறி—புலன்கள், பிராணன், புத்தி, அஹங்காரம் — இவைகளால் சூழப்பட்ட தாவர—ஜங்கமமான (அசையும்—அசையாத) அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதயத்திலும் அவ்வனைத்தையும் அடக்கியாள்பவராகவும், நீக்கமற நிறைந்தவராகவும், அறிவு வடிவாகவும் விளங்கும், ‘அந்த பகவான்தான் நான்’ என்கிற வேறுபாடற்ற எண்ணத்தைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். (இதுதான் அபேதோபாசனை என்பது.) (37)

பகவான் நித்யமுக்தன். அவருக்கு ‘தளை’ என்பதே கிடையாது. உள்ளும் புறமும் தூய்மையானவர். ஆகவே நித்யசுத்தன். அவர் ஸ்வயம்பிரகாசன். அவரைக் காட்டித் தர வேறு வெளிச்சம் தேவையில்லை. இந்தப் பிரபஞ்சம் தோன்றக் காரணமானவர். முன் செய்த கர்மவினை, அதனால் தோன்றும் பிறவி என்பது அவருக்கு இல்லை. பஞ்சபூத தேகமற்றவர். அவர் திருமேனியோ ஸத் சித் ஆனந்தமயமானது. அவரது மாயைக்கு ஆட்பட்டவர்களுக்கு, இந்தப் பிரபஞ்சம் ‘என்ன, எப்படிப்பட்டது’ என்பது புரியாது. இருட்டில் பூமாலையைக் கண்டவன் ‘ஐயோ! பாம்பு’ என்று பயம் கொள்கிறான். ஆனால், வெளிச்சம் வந்ததும், ‘இது பாம்பல்ல. பூமாலைதான்’ என்று தெரிந்து பயத்தை விடுகிறான். அதுபோல, பகவானுடைய திருவருளால் பகவானைப் பற்றிய உண்மை ஞானம் பெற்றவன், இந்த மாயைக்கு ஆட்படுவதில்லை. (ஆகவே, அந்த மாயை அகல) சர்வவியாபியான பகவானைச் சரணமடைகிறேன். (38)

பகவான் வாசுதேவனது பாதகமலங்களில் கொண்ட பக்தியினால் சாதுக்களான மகான்கள், கர்ம பந்தத்தினால் ஏற்பட்ட அஹங்காரம் என்கிற கட்டை அறுத்தெறிகிறார்கள். மனத்தை ஒன்றுமில்லாததாகச் செய்து கொண்டு, எந்தவித எண்ணமுமின்றி கண், காது, மூக்கு முதலிய பொறிகளானது ரூபம், சத்தம், கந்தம் முதலியவைகளைப் பற்றாமல் தடுத்துக் கொண்டு, யோகப்பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கும் யோகிகள்கூட, அந்த பக்தனைப்போல் அஹங்காரமான தளையை அறுத்தெறிய முடிவதில்லை. அவ்வாறான பகவத் பக்தி பெறவேண்டி, அந்த வாசுதேவனையே சரணம் பற்றுவாயாக. (39)

ஐந்து புலன்கள் மற்றும் மனம் என்கிற ஆறு பகைவர்களாகிய ஆறு கொடிய முதலைகள் சுற்றிச் சுற்றி வரும் இந்த சம்சாரமான ஆழ்கடலைச் சிலர், பகவானது சரணகமலங்களாகிற ஓடமின்றியே நீந்திக் கடக்க முனைகின்றனர். அவர்கள், அவ்வாறு நினைக்கக் காரணம் யோகம், கர்மம் முதலிய சாதனங்களே. இந்தச் சாதனங்கள் மிகுந்த தொல்லையைத்தான் தருவனவேயன்றி எளிதில் கடக்க உதவாது. அவர்கள் செய்யும் முயற்சியும் வீண்தொல்லையே! ஆகவே, அனைவராலும் எளிதில் சேவித்து வணங்கக்கூடிய பகவானது திருவடிக் கமலங்களையே தெப்பமாகப் பற்றிக் கொண்டு, கடக்க முடியாத இப்பிரபஞ்சமான துயரக்கடலை நீங்கள் தாண்டுவீராக.” (40)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பிரும்மத்தை அறிந்தவரும், பிரும்மதேவரது குமாரருமாகிய ஸநத்குமாரர், இவ்வாறு ஆன்ம ஞானத்தை உபதேசிக்கவே, (அதைச் செவியாரப் பருகிய) பிருது மன்னர், அவரை வாயாரப் புகழ்ந்து பேசலானார். (41)

பிருது மன்னர் கூறுகிறார்—— “பிரும்மரிஷியே! துன்புற்றவர்களுக்கு அருள்புரியும் ஏழை பங்காளனான பகவான், முன்பு நேரில் காட்சியளித்து அருள்புரிந்தார். பகவானான தாங்களோ இப்பொழுது அதை முழுவதுமாகத் தந்தருள நேரில் வந்தருளினீர்கள். (42)

கருணைக்கடலாகிய நீங்கள் பகவானுடைய திருவருளைப் பரிபூரணமாக எனக்குக் கிடைக்குமாறு செய்தீர்கள். அதற்குக் கைம்மாறாக (குருதட்சிணையாக) நான் என்ன செய்வதோ? அறியேன். ஏனெனில், எனது உடல்—பொருள்—ஆவி ஆகிய அனைத்தும் தங்களைப் போன்ற மகான்கள் எனக்களித்த பிரசாதம். (அதாவது, நீங்கள் அளித்ததையே உங்களுக்குத் திரும்பத் தருவது அழகல்லவே.) (43)

பிராமணோத்தமரே! என்னுடைய உடல், மனைவி, மக்கள், வீடு—வாசல், தோட்டம்—துரவு, இந்த அகண்டமான ராஜ்யம், சேனைகள், பூமி, பொக்கிஷம் ஆகிய அனைத்தும் தங்களுடையதே. அவற்றையே திரும்பத் தங்களிடம் அர்ப்பணிக்கிறேன். (44)

படைகளின் தலைமைப் பொறுப்பு, அரசுரிமை, சட்டம் ஒழுங்கு, பாதுகாப்பு, தண்டனை அளித்தல் — இவைகளை நடைமுறையில் அமுல்படுத்துதல், அனைத்து உலகங்களையும் அடக்கியாளும் திறன் ஆகிய அனைத்தும், உண்மையில் வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள் கற்றறிந்த அந்தணர்களுக்கே உரித்தானவை. (45)

அந்தணன், தன் அன்னத்தையே உண்கிறான்; தன் ஆடையையே உடுக்கிறான்; தன் பொருளையே தானம் செய்கிறான். க்ஷத்திரியர் முதலியோர் அந்தணர்கள் அருளாலேயே உணவு—உடை ஆகியவற்றைப் பெறுகின்றனர். (46)

ஆன்மிகச் சிந்தனையும் வேதங்களின் கருப்பொருளையும் அறிந்தவர்களான தாங்கள், பகவானை எளிதில் அடையும் சன்மார்க்கம் (அதாவது, பகவானுடைய உண்மைத் தத்துவம்) ‘இதுதான், இப்படித்தான்’ என்று உறுதியாக ஐயம்திரிபற எனக்குக் காட்டியருளினீர்கள். இத்தகைய பெருத்த உதவி செய்த தங்களுக்குக் கைம்மாறு செய்துவிடுவதாக ஒருவன் நினைப்பானேயானால், அவனைக் கண்டு அனைவரும் நகைப்பார்கள். இருகை கூப்பி வணங்குவதைத் தவிர வேறு என்ன கைம்மாறு செய்ய முடியும்?” (47)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— ஆன்மஞானிகளில் சிறந்த ஸநகாதிகள் இவ்வாறு பிருது மன்னரால் கொண்டாடப்பட்டு, அவரது உத்தம குணங்களைப் புகழ்ந்தவண்ணம் அங்குள்ள மக்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே ஆகாயமார்க்கமாகச் சென்றனர். (48)

மகான்களின் வரிசையிலே முதலாக விளங்கும் பிருது மன்னர், ஸநகாதி முனிவர்கள் செய்த உபதேசத்தின் வழியே மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, ஆன்ம ஸ்வரூபத்திலே நிலைநின்று, அந்த லயத்தினால் பிறவி பெற்ற பயனைப் பெற்றவராகத் தன்னை நினைந்து மகிழ்ந்தார். (49)

தனது செயல்களனைத்தையும், குறித்த காலத்தில் அதற்கேற்ற இடத்தில், தனது செல்வச்செழுமைக்கும் உடல் திறனுக்கும் இயைந்தவாறு பகவானுக்கு அர்ப்பணம் என்னும் எண்ணத்துடன் செய்யலானார். (50)

இவ்வாறு மனத்தை ஒருநிலைப்படுத்தித் தான் செய்யும் அனைத்துச் செயல்களின் பயனையும் பகவதர்ப்பணமாக்கி, ஆத்மாவை அனைத்துச் செயல்களின் சாட்சியாகவும், பிரகிருதியான மாயைக்கு அப்பாற்பட்டதாகவும் உணர்ந்து நோக்கியதால், எதிலும் எங்கும் பற்றின்றி விளங்கினார். (அதாவது, ‘தான் செய்பவன்’ என்கிற எண்ணமற்றதால் பற்று விலகிய நிலை பெற்றார்.) (51)

சூரியன் எங்கும் பேரொளி வீசி மிளிர்கிறார். ஆனால், அவர் தன் ஒளிபடரும் இடங்களின் குணதோஷங்களில் ஒட்டுவதில்லை. அதேபோல, பிருது மன்னரும் இல்வாழ்வானாக அகண்ட பூமண்டலத்தின் அரசுக்கட்டில் இருப்பினும் ‘நான் செய்கிறேன்’ என்கிற அகங்காரமின்மையால் உலகியலின்பங்களில் நாட்டமற்றிருந்தார். (52)

இவ்வாறு ஆத்மநிஷ்டையில் நிலைநின்று, தனது கடமைகள் அனைத்தையும் அறநெறி தவறாது ஆற்றி வந்த பிருது மன்னர், தனது மனைவியான ‘அர்சிஸ்’ என்பவளிடம் தன்னைப் போன்ற ஐந்து புத்திரர்களைப் பெற்றெடுத்தார். (53)

அவர்களது திருப்பெயர்கள் விஜிதாச்வன், தூம்ரகேசன், ஹர்யக்ஷன், திரவிணன், விருகன் என்பது. பிருது, பகவத் அம்சமாகப் பிறந்தவர். உலகமனைத்தையும் காத்தருள்வதற்காக, அந்தந்த இடம்—காலத்திற்கேற்ப அஷ்டதிக்பாலகர்களான இந்திராதிகளின் சக்திகளைத் தானொருவராகவே ஏற்றுச் செயல்பட்டார். அன்பு கனிந்த மனம், நன்மை பயக்கும் இனிய செஞ்சொல், குற்றமற்ற தனது செயல்கள், அனைவரும் விரும்பி ஏற்கும் கல்யாண குணங்கள் ஆகிய தனது நடத்தையால், ‘மற்றொரு சந்திரனோ?’ என்னுமாறு மக்களை மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் ஆழ்த்தியதால் ‘ராஜா’ என்கிற அடைமொழிக்கேற்ப விளங்கினார். சூரியன் கோடையில் பூமியிலுள்ள நீரைத் தான் உறிஞ்சியெடுத்து, பின் மழைகாலத்தில் மறுபடியும் மழையாகப் பொழிகிறார். தனது கிரணங்களால் மக்களுக்கு வெப்பம் அளிக்கிறார். அதேபோல, மன்னர் பிருதுவும் சுபிட்சமான காலத்தில் வரிவசூல் செய்து, பின் பஞ்ச காலத்தில் அந்தப் பணத்தை முழுவதுமாக மக்கள் நலனுக்காகச் செலவழித்தார். ஆகவே, அவரது ஆட்சி அனைவர் பக்கலிலும் ஒரே மாதிரி மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. (54—56)

அவர் தேஜஸ்ஸில் அக்னிபோல அணுக முடியாதவர்; இந்திரனைப் போல் வெற்றி கொள்ள இயலாதவர்; பொறுமையில் பூமியை நிகர்த்தவர்; சுவர்க்கம் போல் மனிதர்களின் விருப்பங்களைப் பூர்த்தி செய்பவர்; (57)

மக்களை மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் ஆழ்த்த, அவர்கள் வேண்டும் பொருளை அவர்கள் விருப்பம்போல், அந்தந்த சமயங்களில் மேகம் வழங்குவதுபோல் வழங்குபவர்; கடல்போல் ஆழங்காண முடியாத மனத்துடையவர்; மேருமலைபோல் அசைக்க இயலாத தைரியமுடையவர்; வலிமையுடையவர்; (58)

குற்றவாளிகளைத் தண்டிப்பதில் யமதர்மராஜனைப்போல் நடுநிலை வகிப்பவர்; மக்களை வியப்பில் ஆழ்த்தும் பொருட்களைச் சேர்ப்பதில் இமயமலை போன்றவர்; நிரம்பிய பொக்கிஷத்தில் குபேரன் போன்றவர்; உலகோர் கண்களில் காட்டாமல் மறைத்து வைத்து, தன் செல்வத்தைப் பாதுகாப்பதில் சமுத்திரராஜனான வருணனைப் போன்றவர்; (59)

உடல் வலிமை, பொறிபுலன்களின் செயலூக்கம், பராக்கிரமம் ஆகியவைகளில் எங்கும் தடைபெறாத வாயு பகவானை ஒத்தவர்; எதிர்க்க முடியாத தன்மையில் ஈசுவரன் பரமசிவனைப் போன்றவர்; (60)

அழகில் மன்மதன்; மனவுறுதியில் சீரிய சிங்கம்; அன்பு செலுத்துவதில் ஸ்வாயம்புவ மனு; மனிதர்களிடம் ஆட்சி செலுத்துவதில் பிரும்மதேவர்; (61)

வேதத்தின் கருப்பொருளை ஆராய்ந்து அறிவதில் பிருஹஸ்பதியான வியாழ பகவான்; தன்னடக்கத்தில் (பொறிபுலன்களையடக்கி ஆள்வதில்) சாட்சாத் ஸ்ரீமந்நாராயணன்; பசுக்கள், அந்தணர்கள், ஆசார்யர்கள் (குருமார்கள்) மற்றும் பகவானது அடியார்கள் ஆகியவர்களிடம் பக்தி செலுத்துவது, தவறான செயல்களைக் கண்டு வெட்கப்படுவது, பெரியோர்களிடம் மரியாதை, நற்குண—நல்லொழுக்கங்கள், பிறருக்கு உதவுதல் ஆகிய குணங்களில் தன்னேரில்லாதவர். (62)

மூவுலகங்களிலும் இவரது புகழ் உயர்வாகப் பாடப்பட்டது. சான்றோர்களின் இதயங்களில் ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தி விளங்குவது போல், பெண்களும் இவரைத் தங்கள் இதயங்களிலேற்றுக் கொண்டாடினர். (பூபதி — பூமிதேவியின் தலைவன், கணவன் என்று அரசர்களுக்குப் பெயர் இருந்தாலும், பிருது, பூமியைத் தன் பெண்ணாக ஏற்றதால் ‘ஏகபத்தினிவிரதன்’ என்று பெண்களால் கொண்டாடப்பட்டார்.) (63)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் — பிருதுவின் தவமும் ஸ்ரீவைகுண்டம் செல்லுதலும்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பெருமனம் படைத்த பிருது மன்னர் மக்களின் தலைவர். அவர்களைத் தந்தைபோல் காத்தவர். தான் தோற்றுவித்த அன்னபானாதிகள், நகரங்கள், கிராமங்கள் ஆகிய எல்லாவற்றையும் விருத்தி செய்தவர். அசையும்—அசையாத அனைத்திற்கும் ஜீவனோபாயம் செய்தவர் (வாழ வழி வகுத்தவர்). சாதுக்களின் அறநெறிகளைத் தானும் கடைப்பிடித்தொழுகி, மக்களையும் அதன்படி நடக்கச் செய்தார். இவ்வாறு அனைத்தையும் சரிவரச் செய்த மன்னர், “எனக்கோ வயதாகிவிட்டது. என்னை எதற்காக இப்புவியில் பகவான் படைத்தாரோ, ‘அந்த மக்களைக் காத்து ரட்சிப்பது’ என்கிற காரியமும் செய்தாகிவிட்டது. ஆகவே, முடிந்த முடிவான புருஷார்த்தமான எந்த முக்திநெறி உண்டோ, அதற்காக இனி முயற்சி மேற்கொள்வதுதான் உகந்த செயல்” என்றெண்ணி, தன் பிரிவு தாங்காது கதறியழும் தன் மகளுக்கொப்பான இப்பூமியை (பூமியின் அரசாட்சியை)த் தன் மகன்களிடம் ஒப்படைத்தார். பிரிவாற்றாமையால் கதறி நிற்கும் மக்களையும் விடுத்து, தானொருவராகத் தன் மனைவியுடன் தவம் செய்ய கானகம் சென்றார். (1—3)

அந்தக் கானகத்திலும், முன்பு இல்லறத்தோனாக அரசு புரிந்தபோது, தன் நியமங்களுக்கு இடையூறின்றி இப்புவிதனை வெல்ல மேற்கொண்ட தீவிர முயற்சி போலவே, இப்போதும் வானப்பிரஸ்த ஆசிரமத்திற்கு ஏற்ற தர்மமான தவம் செய்வதிலும் தீவிர முயற்சி மேற்கொண்டார். (4)

சிலசமயம் தானாகக் கிடைத்த காய்—கனி—கிழங்குகளை மட்டும் உணவாக ஏற்றும், பின் சில நாட்களில் அவற்றை ஒதுக்கி, தானாகக் கீழே உதிர்ந்துவிழும் சருகுகளை மாத்திரம் உண்டும், அதன் பின்னும் சில காலம் (அதாவது பதினைந்து நாட்களுக்குகொருமுறை) தண்ணீரை மட்டும் அருந்தியும், அதற்குப் பிறகு காற்றையே உணவாகக் கொண்டும் தவம் புரியலானார். (5)

கடுங்கோடையில் பஞ்சாக்னி (நாற்புறமும் அக்னி, மேலே சூரிய வெம்மை) மத்தியில் நின்று கொண்டும், மழைக்காலத்தில் மழையில் நனைந்தும், பனிக்காலத்தில் கழுத்தளவு தண்ணீரில் நின்று கொண்டும், (மற்ற சமயத்தில்) மண் தரையில் படுத்துக் கொண்டும் வீரரான பிருது, முனிவர்களது வாழ்க்கை நெறிகளில் நின்று தவம் செய்தார். (6)

தட்பவெப்பங்களைப் பொறுத்துக் கொண்டு மோனநிலையை விரதமாக ஏற்று, பொறிபுலன்களை அடக்கி, பிரும்மசரிய நெறியில் நின்று மூச்சையடக்கி, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைத் தன் தவத்தின் மூலம் ஆராதித்தார். (7)

இவ்வாறான தவத்தினால் அவரது கர்மவினைகள் அழிந்தொழிந்து மனம் தூய்மை பெற்றது. மூச்சையடக்கிச் செய்த பிராணாயாமத்தால் மனமும் பொறி—புலன்களும் அவர் வசமாயின. உலகியல் தளைகள் அனைத்தும் அறுபட்டுப் போயின. (8)

மனிதருள் மாணிக்கமான பிருது, பகவான் ஸநத்குமாரர் உபதேசித்த சிறந்த யோக மார்க்கத்தைத் தழுவி, பகவான் ஸ்ரீஹரியை வழிபட்டார். (9)

பகவானுக்குப் பிரியமான தர்மங்களை அனுஷ்டிப்பதிலேயே ஈடுபாடு கொண்டு, இடைவிடா முயற்சியுடன் அந்நெறியை மேற்கொண்டொழுகிய சான்றோராகிய பிருதுவிற்கு, பிரும்ம ஸ்வரூபரான பகவானிடம் தடங்கலில்லாத உறுதியான பக்தி ஏற்பட்டது. (10)

இவ்வாறான பகவத் பக்தியால் பிருதுவின் மனம் தெளிவடைந்தது. தெளிந்த மனத்தில் இறைவனை நிறுத்தி, நித்தமும் நினைந்துருகியதால் பகவத் பக்தி வெள்ளமெனப் பொங்கி எழுந்தது. அதனால், உலகியலில் வெறுப்பும் இறைஞானமும் தோன்றியது. தீட்சணமான இந்த ஞானத்தால் சந்தேகம் முதலியவற்றிற்குக் காரணமான மனத்திலுள்ள முடிச்சுகள் (தளைகள்—பந்தங்கள்) அறுபட்டன. (மனம் பற்றற்றதாயிற்று.) (11)

இதன்பின் ‘இந்த உடலே ஆத்மா’ என்னும் தவறான எண்ணம் நீங்கப் பெற்று, பரமாத்மாவான பகவான் ஸ்ரீஹரியின் அனுபூதியை அடைந்தார். இவ்வனுபூதியைத் தவிர மற்ற அனைத்து சித்திகளிலும் வெறுப்படைந்ததால், இவ்வனுபூதியைப் பெற மேற்கொண்ட எந்தவொரு ஞானம் உண்டோ, அதையும் உதறித் தள்ளினார். ஏனெனில், இறையன்பு கொண்ட சாதகனுக்கு யோகப் பயிற்சியின் வாயிலாக, பகவானது திருவிளையாடல்களாகிய கதாமிர்தத்தில் ஈடுபாடு தோன்றாத வரை, வெறும் யோகப்பயிற்சியினாலேயே மோகத்தினால் தோன்றும் அவனது தவறுகள் (தடைகள்) நீங்கமாட்டா; மயக்கமும் (பிரமையும்) தீராது. (12)

இவ்வாறு வீரர்களில் சிறந்தவரான பிருது, மனத்தை ஆன்மாவில் ஒன்றும்படி செய்து, பிரும்மஸ்வரூபராகிப் பிராரப்த கர்மம் நீங்கிய (அதாவது, தன் இறுதி) காலத்தில் தனது பூதவுடலை நீத்தார். (13)

குதத்தில் (ஆசனத்துவாரத்தில்) தன் குதிகாலை நன்றாக அழுத்தி, மூச்சுக்காற்றை மெதுவாக மலத்துவாரம், ஜலத்துவாரம் இரண்டிற்குமிடையே உள்ள மூலாதாரச் சக்கரத்திலிருந்து தொப்புளுக்குக் கொண்டு வந்து, பிறகு வரிசையாக இதயம், மார்பு, தொண்டைக்குழி, புருவமத்தி என்று கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உயர்த்தி, பின் உச்சந்தலையில் (பிரும்மரந்திரத்தில்) நிறுத்தினார். (14)

இப்பொழுது அவருக்கு உலகியல் ஆசைகள் ஏதுமில்லை. ஆகவே, சிந்தனையில்லை. அதனால், தன் பிராண வாயுவை வெளியிலே உலாவும் பூத வாயுவிலும், இப்பூதவுடலை பூமியிலும், உடலின் வெம்மையை வெளியிலே உள்ள பூத அக்னியிலுமாகக் கலக்கச் செய்தார். (ஐம்பெரும் பூதங்களினாலாகிய இவ்வுடலின் ஐந்து பூதங்களையும், அதனதன் உற்பத்தி ஸ்தானமான பெரும்பூதங்களோடு கலக்கச் செய்தார். பஞ்ச பூதங்களாலான உடல், பஞ்ச மகாபூதங்களிலேயே கலந்தது.) (15)

இதயாகாசத்தில் விளங்கிய ஆகாயத்தை மகாகாசத்திலும், உடலின் உதிரம் முதலிய நீர்த் தத்துவங்களைப் பெருவெளியிலுள்ள மகாபூத ஜலத்திலும், பூமியை ஜலத்திலும், ஜலத்தை அக்னியிலும், அக்னியைக் காற்றிலும், காற்றை ஆகாயத்திலுமாகச் சேர்த்தார். (16)

(சவிகல்ப ஞானத்தில்) உலகியல் அறிவில் பொறிபுலன்களுக்கு அடிமைப்பட்டிருந்த மனத்தை அந்த இந்திரியங்களிலும், பொறி—புலன்களை அதற்குக் காரணமான சூட்சுமப் பூதங்களான தன்மாத்திரைகளிலும், பின் அவற்றை அஹங்கார தத்துவத்திலும், அந்த அஹங்காரத்தை மஹத் தத்துவத்திலும் லயமடையச் செய்தார். (17)

அனைத்து குணங்களும் அடங்கிய மஹத் தத்துவத்தை மாயையின் அடிப்படையில் உருவாகிய ஜீவனிடத்தில் ஒடுக்கினார். பின் மாயையில் உருவெடுத்த ஜீவனையும் தனது அறிவு, வைராக்கியம் ஆகியவைகளின் வலிமையினால், தனது சுத்தமான, தூய்மையான பிரும்ம ஸ்வரூபத்தில் லயிக்கச் செய்து, அந்த ஜீவனையும் உதறித் தள்ளினார். (18)

கால்கள் தரையில் படும்படி நடவாத மென்மையான உடலமைந்த பட்டத்தரசியான அர்சிஸ் என்னும் பிருது மன்னனின் மனைவியும், அவரோடு கானகம் வந்திருந்தாள். (இல்லையா?) (19)

அவள் தனது கணவர் மேற்கொண்ட விரத நியமங்களைத் தானும் ஏற்று, அவருக்கு நன்கு பணிவிடை செய்தாள். முனிவர்களின் வாழ்க்கை நெறியைப் பின்பற்றி, தானும் காய்கனி—சருகுகளையே சாப்பிட்டாள். இதனால், உடல் மெலிந்து களைத்தவளாயினும், சிற்சில சமயம் தன் அன்புக் கணவரது திருக்கரங்கள், தன் மேனியில் படுவதால் ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சியால் இந்தத் துன்பங்களையெல்லாம் மறந்திருந்தாள். (20)

பூமிக்கு அரசனும், தனக்குப் பிராணபதியுமான பிருதுவின் உடல், அனைத்து உணர்ச்சிகளும் நீங்கப் பெற்றுச் சவமாகியது கண்டு, கற்பரசியான அந்த அர்சிஸ் சிறிது மனங்கலங்கி விசனமுற்றுப் புலம்பியழுது, பின் அங்குள்ள மலைத்தாழ்வரையில் சிதையடுக்கி, அதில் தன் கணவரது உடலைக் கிடத்தினாள். (21)

அங்குள்ள நதியில் ஸ்நானம் செய்து, சிறந்த செயல் வீரரான தன் கணவரது ஈமச்சடங்குகளை முறைப்படிச் செய்து, பின் தர்ப்பணமும் செய்தாள். ஆகாயத்தில் நின்று (பிருதுவின் மரணத்தைக் கண்டு) கொண்டிருந்த அனைத்து தேவர்களையும் வணங்கி, கணவரது சிதையை மும்முறை வலம் வந்து, அவரது திருவடிகளைத் தியானித்தவண்ணம் தானும் அந்தச் சிதையில் புகுந்தாள். (22)

சிறந்த வீரரான தன் கணவர் பிருதுவைத் தொடர்ந்து, தானும் உடன்கட்டையேறிய கற்பரசியான அர்சிஸ்ஸைக் கண்டு, வரமளிக்கும் வல்லமை கொண்ட ஆயிரமாயிர தேவர்களின் மனைவிமார்கள், தங்கள் தங்கள் கணவன்மார்களுடன் அவளைப் போற்றித் துதித்தனர். (23)

அந்த மந்தர மலைச்சாரலில் பூமாரி பெய்தனர்; தேவ வாத்தியங்கள் முழங்கின; அனைவரும் புகழ் பாடினர். (24)

தேவமாதர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “லோகமாதாவான லக்ஷ்மிதேவி, தன் கணவரான யக்ஞ நாராயணனுக்குப் பணிவிடை செய்வது போலன்றோ, இவள் தன் கணவரான பிருது சக்கரவர்த்திக்கு மனம், வாக்கு, காயம் என்கிற திரிகரண சுத்தியுடன் சேவை புரிந்தாள். இவளன்றோ பாக்கியவதி! (25)

இவ்வாறான கற்பரசியான இவள், தனது செயற்கரிய செயலால், தேவர்களான நம் சுவர்க்கத்தையும் கடந்து, தன் பதியுடன் மேலுலகம் செல்கிறாள், பாருங்கள்! (26)

மனித வாழ்வு நிலையற்றதுதான். ஆனாலும், அந்தச் சிறிய இடைவெளிக்குள் பகவானைச் சென்றடையும் ஆன்மஞானத்தை ஒருவன் பெற்றானேயாகில், அவனுக்கு இவ்வுலகில் பெறுதற்கரியன ஏதுமேயில்லை. (பகவானது திருவடிச்சேவை என்னும் பெரும்பேற்றைப் பெற்றவனுக்கு, இதைவிடப் பெறப் போவது ஏது உளது?) (27)

இப்பூமியில் மோட்சபர்யந்தம் (முக்தி நிலை பெறும் வரை) சாதித்துக் கொடுக்கக்கூடிய மானிடப்பிறவியைப் (பல்வேறு பிறவிகட்குப்பின்) பெற்றிருந்தும், (அதைப் பெற முயலாது) புலனுகர்ப் பொருட்களில் மூழ்கிக் கிடப்பவன், உண்மையில் ஏமாற்றமடைந்தவனே. அவன் தனக்குத்தானே துரோகம் செய்து கொள்பவன். அந்தோ, பரிதாபம்!” (28)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தேவமாதர்கள் புகழ்ந்து நிற்க, சிறந்த பகவத்பக்தரும் ஆன்மஞானியுமான பிருது, எந்த உயர்ந்த உலகத்தை அடைந்தாரோ, அதே உலகத்தை அவர் மனைவியான அர்சிஸ்ஸும் அடைந்தாள். (29)

(விதுரரே!) பகவத்பக்தர்களில் சிறந்த பிருது அளவிடமுடியாத பெருமைகட்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்கினார். நற்செயல்களின் கொள்கலனான அந்தப் பிருதுவின் சரித்திரம் உமக்குக் கூறப்பட்டது. (30)

மிகவும் புனிதமான இந்தச் சரித்திரத்தை ஈடுபாட்டுடன் படிப்பவன், கேட்பவன், பிறர் கேட்கச் சொல்பவன் ஆகியோர், பிருது மன்னர் பெற்ற அந்த உயர்ந்த உலகை, பகவானது வைகுண்டத்தை அடைவார்கள். (31)

இதனைப் படிக்கும் அந்தணன் ஆன்மதேஜஸையும் பிரும்மஞானத்தையும் பெறுவான். க்ஷத்திரியன் அரசருக்கரசனாவான். வைசியன் வாணிபத்தில் சிறப்பை அடைவான். நான்காம் வருணத்திய வேளாளன் பெரும்பேறு பெறுவான். (32)

மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு மும்முறை இந்தச் சரிதத்தைக் கேட்டால், குழந்தை பாக்கியமற்றவர் ஆணோ—பெண்ணோ குழந்தைச் செல்வம் பெறுவர்; தரித்திரன் செல்வந்தனாவான். (33)

யாரென்று தெரியாதவனும் பெரும்புகழ் பெறுவான்; அறிவிலி அறிஞனாவான்! இந்தச் சரிதம் அனைத்து நலன்களையும் நல்குவது; மானிடர்களின் பாவத்தைப் போக்குவது; (34)

செல்வங்கள் தருவது; புகழளிப்பது; நீண்ட ஆயுளைத் தருவது; சுவர்க்கம் முதலிய புண்ணிய உலகங்ளைத் தருவது; கலியின் கொடுமையைக் கெடுப்பது; அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நால்வகைப் பயன்களையும் அருளவல்லது. அதைப் பெற விரும்புபவன், நற்பயனளிக்கும் இந்தச் சரிதத்தை மனவொருமைப்பாட்டோடு கேட்க வேண்டும். (35)

பகையரசர்களை வெற்றிகொள்ள விரும்பும் அரசன், பிருதுவின் சரித்திரத்தைக் கேட்டு விட்டுச் சென்றால், அப்பகையரசர்கள் ‘பிருதுவிற்குக் கப்பம் கட்டியவர் போல்’ இவனுக்கும் தானே முன்வந்து கப்பம் செலுத்துவார்கள். (36)

புறப்பற்றுகளைக் களைந்தெறிந்து, பகவானிடமே அகப்பற்றுக் கொண்டு, பிருதுவின் இந்தப் புண்ணிய சரித்திரத்தைக் கேட்கவேண்டும், சொல்லவேண்டும். (37)

விசித்திரவீர்யனது மகனே விதுரா! மகான்களின் பெருமைகளைக் கூறும், பகவானது திருவிளையாடல்களைக் கூறும் புண்ணியசரித்திரம் உனக்குக் கூறப்பட்டது. இதில் ஈடுபாடு கொண்டவன் பிருதுவைப் போலவே சிறந்த உலகைப் பெறுவான்; நற்கதி பெறுவான். (38)

உலகியல் பற்றுக்களைக் களைந்து பிருது மன்னரின் இந்தச் சரித்திரத்தைத் தினமும் அன்போடு கேட்பவன், கேட்கச் சொல்பவன், சம்சார சாகரத்தைக் கடத்திக் கரையேற்றி வைக்கும் படகான பகவத் சரணகமலங்களில் ஈடிணையற்ற பக்தியைப் பெறுவான்.” (39)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து நான்காவது அத்தியாயம் — பிருதுவின் வம்சாவளி; ருத்ரர் பிரசேதஸர்களுக்குச் செய்த உபதேசம் (ஸ்ரீருத்ரகீதை)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பிருதுவிற்குப் பிறகு அவரது மகனான விஜிதாச்வன் பெரும்புகழ் பெற்ற மன்னனாக விளங்கினான். தம்பிகளிடம் மிக்க அன்பு கொண்ட அவன், அவர்கள் நால்வரையும் நாற்றிசைகளுக்கு அதிபதிகளாக்கினான். (1)

இரண்யாக்ஷனுக்கு கிழக்கு, தூம்ரகேசனுக்குத் தெற்கு, விருகனுக்கு மேற்கு, நான்காவதான வடக்கு திசை அரசை திரவிணனுக்கும் அளித்தான். (2)

மறைந்து வாழும் அந்தர்தான வித்தையைத் தேவர்கோனிடமிருந்து பெற்று, ‘அந்தர்தானன்’ என்கிற பட்டப்பெயரைப் பெற்றான். சிகண்டினி என்பவளை மணந்து தன் போன்ற மூன்று புத்திரர்களைப் பெற்றான். (3)

முன்பு வசிஷ்டரால் சபிக்கப் பெற்ற பாவகன், பவமானன், சுசி என்கிற மூன்று அக்னி தேவர்களும், இப்பொழுது அதே பெயர்களுடன் விஜிதாச்வனின் புத்திரர்களாகப் பிறந்தார்கள். பின் யோகிகளாக ஆகித் திரும்பவும் அக்னிதேவர்களாகவே ஆனார்கள். (4)

அந்தர்தானன் (விஜிதாச்வன்) நபஸ்வதீ என்பவளையும் மணந்து ஹவிர்தானன் என்பவனைப் பெற்றெடுத்தான். மன்னன் அந்தர்தானன் பெருமனம் படைத்தவன்; தனது தந்தையின் அசுவமேத யாகப் பசுவான குதிரையை இந்திரன் கவர்ந்து சென்றபோது, அது தெரிந்திருந்தும் அவனைக் கொல்லவில்லை. (5)

அரசர்களின் தொழிலான அரசாட்சியானது கப்பம் வாங்குதல், தண்டனையளித்தல், சுங்கம் முதலிய வரி வசூலித்தல் ஆகிய கொடுமைகள் நிறைந்ததாக எண்ணிய அந்தர்தானன், நெடுநாள் தொடர்ந்து செய்வதான தீர்க்கஸத்ரம் என்னும் வேள்விக்கான தீட்சையை மேற்கொண்டு, அதன் காரணமாக அரசுப் பொறுப்பை விடுத்தான். (6)

ஆன்மஞானம் நிரம்பப் பெற்ற அவன், அந்த ஸத்ரயாகத்திலும் அஞ்ஞான இருளகற்றும் (ஹம்ஸ) ஞான வடிவினரான பகவானை (பக்தர்களது அல்லல் அகற்றும் பரமனை)த் தீவிர சமாதி யோகத்தினால் பூசனை புரிந்து, பகவானது லோகத்தையே அடைந்தான். (7)

விதுரரே! ஹவிர்தானனது மனைவி ஹவிர்தானி என்பவள் பர்ஹிஷதன், கயன், சுக்லன், கிருஷ்ணர், ஸத்யன், ஜிதவிரதன் என்கிற ஆறு பிள்ளைகளைப் பெற்றாள். (8)

கௌரவ குல திலகமே விதுரரே! ஹவிர்தானனின் பிள்ளைகளான இவர்களில் பர்ஹிஷதன் என்பவன் பெருமனத்தவன்; வேள்வி செய்தல் முதலிய கர்ம காண்டங்களிலும், யோக மார்க்கத்திலும் சிறந்து விளங்கியவன்; சிறந்த பிரஜாபதியாகவும் விளங்கினான். (9)

அவன் ஓரிடம் விட்டு மற்றோரிடம் என்று இடைவிடாமல் பலப்பல இடங்களில் தொடர்ந்து வேள்விகள் செய்ததால், இந்தப் பூமி முழுவதும் கிழக்கு நுனியாகப் பரப்பப்பட்ட தருப்பைகளால் மூடியிருந்தது. (இதனால், பின்னாளில் இவன் ‘பிராசீனபர்ஹிஸ்’ என்று அழைக்கப்பட்டான்.) (10)

பிராசீனபர்ஹிஸ் என்கிற அந்த பர்ஹிஷதன், பிரும்மதேவர் சொற்படி சமுத்திரராஜனின் மகளான சதத்ருதியை மணந்தான். பதினைந்து வயதே நிரம்பிய அவள் சர்வாங்க சுந்தரி. திருமணத்தின் போது அழகிய ஆடை—அணிகலன்கள் அணிந்து, திருமண மண்டபத்தில் அக்னியை வலம் வரும்போது, அவளைக் கண்டு அக்னி பகவானும், முன்பு தான் ஒரு பெண்கிளியைக் கண்டு காமுற்றதுபோல் காமுற்றார். (11)

[குறிப்பு:— ‘ஶுகீம் இவ’ (பெண்கிளியைக் கண்டு காமுற்றதுபோல்) என்பதன் சரித்திரக் குறிப்பு— முன்பொரு சமயம் சப்தரிஷிகள் ஸத்ரயாகம் செய்தனர். அப்போது அங்கிருந்த சப்தரிஷிகளின் பத்தினிகளைக் கண்டு அக்னி காமதாபம் கொண்டார். இதைக் கண்ட அக்னியின் மனைவியான ஸ்வாஹாதேவி, அவரது காமதாபத்தைத் தணிக்க, அந்த சப்தரிஷிகளின் மனைவிகளின் வடிவம் தாங்கி, அவரை மகிழ்வித்தாள். ஸ்வாஹாதேவி, அப்பொழுது வெளிப்பட்ட அக்னியின் இந்திரியத்தை (வீரியத்தை) கிளி வடிவம் தாங்கி எடுத்துச் சென்று நாணற்பொய்கையில் இட்டாள் என்பது புராணங்களில் கூறப்பட்டுள்ள செய்தி.]

புது மணப்பெண்ணான சதத்ருதியின் காற்சதங்கைகளின் ஒலி கேட்டு நாற்றிசைகளிலும் உள்ள தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், மனிதர்கள், நாகர்கள் ஆகிய அனைவரும் தன்வசமிழந்தனர். (12)

பிராசீனபர்ஹிஸ்ஸுக்கு சதத்ருதியிடம் பத்து பிள்ளைகள் பிறந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் ‘பிரசேதஸ்’ என்ற பெயராலேயே அழைக்கப்பட்டனர். அவர்கள் ஒரே மாதிரியான அனுஷ்டானம் உடையவர்கள்; தர்மநெறி அறிந்தவர்கள். (13)

அவர்களது தந்தை அவர்களைப் பிரஜைகளைச் சிருஷ்டிக்கும்படி கூறவே, அவர்கள் (அதை மறுத்துத்) தவம் செய்ய கடலில் புகுந்தனர். அங்கு அவர்கள் தவத்திற்குப் பலனளிக்கும் பகவானைக் குறித்து, பதினாயிரம் ஆண்டுகள் கடுந்தவம் புரிந்தனர். (14)

வீட்டிலிருந்து தவம் செய்யப் புறப்பட்டபோது, வழியில் ஈசுவரன் பரமசிவன் அவர்களுக்கு எதிரே தோன்றிக் கருணைகூர்ந்து எந்தத் தத்துவத்தை உபதேசித்தாரோ, அதையே அவர்களும் மனத்தை ஒருமுகமாக்கித் தியானம் செய்து, ஜபமும் பூசனையும் புரிந்தனர். (15)

விதுரர் கேட்கிறார்—— அந்தணர் குலத் திலகமே! வழியில் பிரசேதஸர்களுக்கு சிவபெருமானது தரிசனம் எப்படிக் கிடைத்தது? அவர்களிடம் மகிழ்ச்சி கொண்ட பகவான் அவர்களுக்கு என்ன உபதேசம் செய்தார்? பொருள் பொதிந்த அந்தச் செய்திகளைத் தயைகூர்ந்து எனக்குக் கூறவேண்டும். (16)

பிரும்மரிஷியே! மானிட உடல் பெற்றாருக்குச் சிவதரிசனம் கிடைத்தல் என்பது அரிதினும் அரிது. அனைத்து விருப்பங்களையும் உதறித் தள்ளிய முனிவர்களும் அவரைத் தியானிக்கத்தான் செய்கிறார்கள். ஆனால் அடைந்தாரில்லையே! (17)

பகவான் சங்கரர் ஆத்மாராமர். தன்னுள்ளேயே லயித்து இன்புறுகிறவர். பெறவேண்டியதோ, செய்யவேண்டியதோ இல்லாதவர். ஆனாலும், இவ்வுலகைக் காத்தல் பொருட்டு, தனது கோரரூபமான சக்தியுடன் எங்கும் உலா வருகிறார். (அவ்வாறிருக்க, பிரசேதஸர்கள் அந்த பகவானை எவ்வாறு சந்தித்தனர்?) (18)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— தந்தையின் கட்டளையைத் தலைவணங்கி ஏற்றார்களாயினும், சான்றோர்களான பிரசேதஸர்கள் தவம் புரிவதே நோக்கமாகக் கொண்டதால், மேற்றிசை நோக்கிச் சென்றனர். (19)

அவ்வாறு சென்றவர்கள் கடல் போன்ற ஒரு பெரிய ஏரியைக் கண்டனர். அங்குள்ள நீர், சான்றோர்களின் இதயம் போல் தூய்மையாக இருந்தது. மீன் முதலிய நீர் வாழ்வனவும் மகிழ்ச்சியோடு துள்ளி விளையாடின. (20)

அங்கு நீலத்தாமரை, செந்தாமரை, இரவில் மலரும் ஆம்பல், பகலில் மலரும் தாமரை, மாலையில் மலரும் கல்ஹாரம் மற்றும் இந்தீவரம் என்ற கருநெய்தற்பூ முதலிய பல்வேறு வகைப் பூக்கள் பூத்துக் குலுங்கின. கரைகளில் அன்னப்பறவை, ஸாரஸம், சக்ரவாகம், காரண்டவம் முதலிய நீர்வாழ் பறவைகளும் கூவி விளையாடின. (21)

நாற்கரைகளிலும் பலவிதமான மரங்களும் செடி—கொடிகளும். அவற்றின்மேல் மதம்பிடித்த வண்டுகள் இனிது பாடின. வண்டுகளின் இனிய நாதத்தைக் கேட்டு மரஞ்செடிகொடிகள் மயிர்க்கூச்செறிந்தனபோல் காணப்பட்டன. தாமரை மலர்களுக்கு உள்ளிருக்கும் மகரந்தப் பொடிகள் நாற்புறமும் காற்றினால் எடுத்துச் சென்று வீசப்படவே, ஏதோ திருவிழா நடப்பது போலிருந்தது அக்காட்சி! (22)

அங்கு மிருதங்கம், பணவம் முதலிய வாத்தியங்களுடன் எழுந்த இன்னிசையைக் கேட்டு, அந்த அரசகுமாரர்கள் மிக்க வியப்புற்றனர். (23)

அப்பொழுது தேவாதிதேவரான பகவான் பரமசிவன் தன் பரிவாரங்கள் சூழ, அந்த நீர்த்தேக்கத்திலிருந்து வெளிவருவதைக் கண்டனர். அவரது திருமேனியோ உருக்கி வார்த்த பசும்பொன் போல் மிளிர்ந்தது; கழுத்தோ நீலகண்டம்; புடைபடர்ந்து செவ்வரியோடிய மூன்று திருக்கண்கள்; தன்னடியார்களுக்கு அருள்புரிவதே தன் மகிழ்ச்சி எனக் கொண்டவர். கந்தர்வர்கள் அவரது புகழை இனிது பாடுகின்றனர். திடீரென்று அவரது தரிசனம் கண்ட பிரசேதஸர்கள், மிகுந்த குதூகலத்துடன் அவரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினர். (24—25)

தன்னைச் சரணமடைந்தவர்களது பயத்தைக் களையும் தர்மவத்ஸலரான பகவான் பரமசிவன், தனது தரிசனம் கண்டு மகிழ்ந்த அறநெறிகள் அறிந்த, ஒழுக்கநெறி பிறழாத அந்த அரச குமாரர்களைக் கண்டு பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு கூறலானார். (26)

ருத்ரர் கூறுகிறார்—— “நீங்கள் பர்ஹிஷதனின் புதல்வர்கள். உங்கள் விருப்பத்தை அறிவேன். நான் உங்களுக்கு அருள்புரிவதற்காகவே இவ்வாறு தரிசனமளித்தேன். உங்களுக்கு அனைத்து மங்களங்களும் உண்டாகுக. (27)

எவனொருவன் முக்குணமான பிரகிருதி மற்றும் ஜீவன் என்கிற புருஷனைக் காட்டிலும் மேலான, பகவான் சாட்சாத் நாராயணனை அடைக்கலமாகப் பற்றியவனோ, அவனே எனக்கு மிகவும் பிரியமானவன். (28)

அறநெறி தவறாது தன் கடமைகளை ஆற்றுபவன் நூறு பிறவிகளில் பிரும்ம பதவியை அடைகிறான். இதற்கு மேலும் பயனில் பற்றின்றிக் கடமைகளைச் செய்பவன் என்னையே அடைகிறான். ருத்ரனான நானும், மற்ற தேவர்களும் அவரவர்களது அதிகாரம் முடிந்ததும் பிரபஞ்சத்திற்கப்பாற்பட்ட எந்த பகவானின் பதத்தை அடைகிறோமோ, அந்த பகவானின் பதத்தை, அந்த பகவானது அடியவன், தனது மரணத்திற்குப் பின் நேரிடையாகவே அடைகிறான். (29)

நீங்கள் பகவானது பக்தர்களாதலால், பகவானைப் போலவே எனக்குப் பிரியமானவர்கள். அதேபோல் பகவத் பக்தர்களுக்கும் என்னைவிடப் பிரியமானவர்கள் கிடையாது. (30)

இப்பொழுது உங்களுக்கு மிக்க பவித்திரமான அனைத்து நலன்களும் அளிக்கக்கூடிய, ஏன் முக்தியின்பத்தையே அளிக்கக்கூடிய மங்களகரமான ஒரு ஸ்தோத்திரத்தைக் கூறுகிறேன். அதை நீங்கள் ஒன்றுபட்ட மனத்தோடு தனிமையில் ஜபிக்க வேண்டும்.” (31)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— அப்பொழுது ‘ஸ்ரீமந்நாராயணனே பரம்பொருள்’ என்கிற எண்ணங்கொண்ட கருணைக் கடலான சிவபெருமான், தன் முன் இரு கைகூப்பி நிற்கும் அவ்வரச குமாரர்களுக்கு, இந்தத் தோத்திரத்தைக் கூறினார். (32)

பகவான் ருத்ரர் துதிக்கிறார்—— “இறைவா! தங்களுக்கு வெற்றி உண்டாகட்டும். தங்களுடைய பெருமைகள் ஆன்ம ஸ்வரூபமறிந்த ஞானியர்கட்கு ஆனந்தத்தை அளிப்பது; நன்மைகளை வழங்குவது. அதனால், எனக்கும் அந்த ஆனந்தம் கிட்டவேண்டும். தாங்கள் எப்போதுமே தங்களது எல்லையற்ற பரமானந்த ஸ்வரூபத்திலேயே நிலைத்து நிற்பவர். அவ்வாறு எல்லா ஜீவராசிகளிலும் ஆத்மஸ்வரூபராக விளங்கும் தங்களுக்கு வணக்கம். (33)

அனைத்து உலகங்களுக்கும் அதிகாரணராகிய பத்மநாபன் தாங்கள்; பூதச் சூட்சுமங்களான தன்மாத்திரைகளுக்கும் பொறிபுலன்களுக்கும் தலைவர்; எங்கும் நீக்கமற விளங்கும் வாசுதேவர்; அமைதியே வடிவானவர்; எவ்வித மாறுதலுமற்றவர்; ஸ்வயம்பிரகாசர். தங்களுக்கு நமஸ்காரம். (34)

தாங்கள் அறிவிற்குப் புலப்படாதவாறு மிக நுட்பமானவர்; எல்லையற்றவர். தனது மூச்சுக்காற்றாலேயே அனைத்து உலகங்களையும் ஸம்ஹாரம் செய்யும் அஹங்கார ஸ்வரூபரான ஸங்கர்ஷணர் தாங்களே. உலகுக்கு உயர்ந்த ஞானத்தின் பிறப்பிடமான புத்தியின் தேவதையான பிரத்யும்னனும் தாங்களே. தங்களுக்கு வணக்கம். (35)

பொறிபுலன்களின் தலைமையான மனத்தத்துவத்தின் தேவதையான பகவான் அனிருத்தன் தாங்களே. தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன். தனது சுடரொளியை உலகெங்கும் பரப்பும் சூரியதேவன் தாங்கள். தாங்கள் பரிபூரணர். ஆகவே, குறைவதோ நிறைவதோ தங்களிடமில்லை. தங்களை வணங்குகிறேன். (36)

சுவர்க்கமோ, மோட்சமோ இரண்டிற்கும் ஒரே வழி தாங்கள்தான். தூய்மையுள்ளம் படைத்த சான்றோர்களின் இதயகமலத்திலே வசிப்பவர்; வேள்வித்தீயாக விளங்குபவர்; அந்த வேள்வியான கர்மங்களுக்குச் சாதனமானவர். தங்களுக்கு வணக்கம். (37)

பித்ரு தேவதைகளுக்கான அன்னரூபமாகவும், தேவர்களுக்குரிய அன்னமாகவும், மூன்று வேதரூபமாகவும் விளங்கும் தங்களுக்கு நமஸ்காரம். அனைத்து ஜீவராசிகளையும் மகிழ்விக்கும் ஜலஸ்வரூபரான தங்களுக்கு வணக்கம். (38)

அனைத்து ஜீவராசிகளின் வடிவாக விராட் ஸ்வரூபராக விளங்குபவர். இப்பூமி ரூபத்திலும் விளங்குபவர். மூவுலகங்களுக்கும் ஒரே ரட்சகர். மனம், பொறி—புலன்கள், உடல் மூன்றுக்கும் திறனளிக்கும் பிராணன் (வாயு) தாங்கள். தங்களுக்கு வணக்கம். (39)

ஒலியைக் குணமாகக் கொண்டு பொருள்களைத் தெரிவிக்கும் புறம், அகம் என்கிற வேறுபாடு காட்டும் ஆகாய ஸ்வரூபர் தாங்கள். பெருத்த புண்ணியத்தினாலேயே பெறப்படும் சுவர்க்கம், வைகுண்டம் முதலிய புண்ணிய உலகங்களும் தாங்களே! தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறோம். (40)

பித்ருலோகத்தைப் பெற்றுத் தரும் பிரவிருத்தி தர்மமும், சுவர்க்கம் முதலிய தேவ உலகங்களை அளிக்கும் நிவிருத்தி தர்மமும் தாங்களே. மறவழியின் (அதர்மவழியின்) பயன்களான துன்பங்களைத் தரும் மிருத்யுவும் தாங்களே. தங்களுக்கு வணக்கம். (41)

இறைவா! தாங்கள் அனைத்து கர்மங்களுக்கும் உரிய பயனை அளிப்பவர்; அனைத்தும் அறிந்தவர்; தர்மமே வடிவானவர்; அனைவரது மனத்தையும் தன்பக்கம் கவர்பவர்; தடைகளற்ற அறிவுக்கருவூலம்; தோற்றம் தெரியாத அனாதியான புருஷோத்தமர்; ஞானம், யோகம் ஆகியவற்றிற்குத் தலைவர். இவ்வாறான தங்களை வணங்குகிறேன். (42)

இச்சா சக்தி, கிரியா சக்தி, ஞான சக்தி — படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் — என்கிற மூன்று சக்தி ஸ்வரூபர்; பர்ஜன்யன் என்கிற மேக வடிவினர்; அஹங்கார தத்துவமான ருத்ர ஸ்வரூபர்; அறிவு, செயல் இரண்டுமாக இருப்பவர். தங்களிடமிருந்தே பரா, பச்யந்தி, மத்யமா, வைகரீ என்கிற நான்கு ஒலிகளும் தோன்றின. தங்களுக்கு வணக்கம். (43)

பிரபோ! தங்களது எந்தத் திருமேனியைத் தங்கள் அடியார்கள் மிகவும் அன்போடு இதயத்தில் நிறுத்திப் பூசனை புரிகிறார்களோ, அந்த ஒப்பற்ற அழகுடைய திருமேனியைக் காண விழையும் எங்களுக்குக் காட்டியருளுங்கள். அந்தத் திருமேனி, தனது கவர்ந்திழுக்கும் திருக்குணத்தினால் அனைத்து இந்திரியங்களையும் மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்யும். (44)

மழைக்கால நீருண்ட மேகம்போல் கறுத்து அழகுற விளங்குவது, அனைத்து அழகுகளுக்கும் கொள்கலன், நீண்டுருண்ட நான்கு தடக்கைகள், மனங்கவர் திருமுகமண்டலம், செந்தாமரைக் கண்கள், வளைந்த புருவம், உன்னதமான நாசிகை, முத்துப்பற்கள், வழுவழுப்பான கன்னங்கள், செம்பவளவாய், ஆபரணங்களோ என்னுமாறு அழகான காதுகள், அன்புகனியும் புன்முறுவல், கருணைவெள்ளமிகும் கடைக்கண்நோக்கு, சுருண்டு நெளிந்த கறுத்த முன்னெற்றி கேசங்கள், தாமரை போன்ற குஞ்சங்கள் கொண்ட பொன்னாடை அரையில், அசைந்தாடும் குண்டலங்கள், சூரியனை நிகர்க்கும் மணிமகுடம், தோள்வளை, முத்தஹாரம், கால்களில் நூபுரங்கள், அரையில் தங்க ஒட்டியாணம், திருக்கரங்களில் சங்கம்—சக்கரம்—கதை—பத்மம், கழுத்தில் வனமாலை, திருமார்பில் கௌஸ்துபம், சிங்கம் போன்று நிமிர்ந்த திருக்கழுத்து. அந்த அழகிய கழுத்தில் கௌஸ்துப மணி, அகலகில்லேன் என்றிரையும் அலர்மேல்மங்கையுறை திருமார்பு, மூச்சு விடுவதால் அசையும் மடிப்புகள் கொண்ட திருவயிறு, பிரளய காலத்தில் இப்பிரபஞ்சத்தையே தன்னுள் ஒடுக்குவது போன்ற சுழித்து ஆழ்ந்த தொப்புள், சியாமளவண்ணமான அரையில் அழகிய பொன்னாடை, தங்க ஒட்டியாணம், மனங்கவர் திருவடிகள், சமமான முழந்தாள்கள், மனவழுக்கைத் துடைக்கும் நகங்களின் திருவொளி, சரத்கால தாமரை போன்ற அழகிய திருவடிகள் — இவ்விதமாக விளங்குவதும் பக்தர்களது துயரைத் துடைப்பதும் பக்தர்களது புகலிடமுமான அந்த அழகிய திருமேனியை எங்களுக்கும் காட்டியருள வேண்டும். குருநாதரே! அஞ்ஞான இருளில் மூழ்கித் தவிக்கும் ஜீவனுக்குத் தன்னை வந்தடையும் சிறந்த வழியைக் காட்டித் தரும் தாங்கள்தான், எங்கள் ஞான குரு! (45—52)

மனத்தூய்மை வேண்டுபவர்கள் இந்த ஸ்வரூபத்தைத்தான் எப்போதும் தியானம் செய்ய வேண்டும். தத்தமக்குரிய வருணாசிரம தர்மங்களை அனுஷ்டிப்பவர்களுக்கு இந்த பக்தியோகம்தான் சிறந்தது, பயமற்றது. (53)

இந்திராதி லோகபாலகர்களும் தங்களை அடையவே விரும்புகிறார்கள். ஆன்மஞானிகளும் தங்களைத்தான் விரும்புகிறார்கள். ஆனால், அந்த எல்லா ஜீவர்களாலும் தாங்கள் என்ன சுலபமாக அடையக்கூடியவரா? இறைவா! (தங்களையே நம்பி நிற்கும்) அடியவர்கள்தான் தங்களைச் சுலபமாக அடைய இயலும். (54)

தர்மானுஷ்டானம் முதலியவைகளால் மட்டும் தங்களை மகிழ்விக்க இயலாது. அதனால், வெறும் கர்மயோகிகளால் தங்களை அடைவது என்பது நிச்சயம் இயலாததே. சரி, சாதுக்கள்தான் சுலபமாகப் பெறுவார்களோ எனில், அதுவுமில்லை. ஆக, ஏகாந்த பக்தியால் தங்களையே பூஜிப்பவன், தங்களது திருவடிகளைத் தவிர சுவர்க்காதிலோகங்களின் சுகத்தையும் விரும்பான். (55)

தங்கள் திருவடிகளைச் சரணம் புகுந்தவனிடம், தனது சக்தியாலும் பராக்கிரமத்தாலும் புருவத்தை நெறித்து, இந்தப் பிரபஞ்சத்தை அழித்தொழிக்கும் மரணதேவனும்கூட, தன் அதிகாரத்தைச் செலுத்த முடியாது. அதாவது, தங்களது அடியார்களுக்கு யம பயமில்லை. (56)

பகவானது திருவடிகளில் பக்தி புரியும் சாதுக்களுடைய இணக்கம் அரைநொடியேயாயினும், அதற்கிணையாகச் சுவர்க்காதி புண்ணியலோக போகத்தையோ, பிறப்பிறப்பற்ற முக்தி இன்பத்தையோ கருதமாட்டேன். அவ்வாறிருக்க, மனிதர்கள் விரும்பும் இவ்வுலகத்திய இன்பங்களை எவராவது விரும்புவாரா? (57)

இறைவா! தங்களது திருவடிகள் பாவங்கள் அனைத்தையும் நொடியில் அழிப்பது. அந்த சரணகமலங்களின் புகழ் பாடுவதால் மனவழுக்கு தொலைகிறது; அதிலிருந்து பெருகிய கங்கையில் நீராடுவதால் புறவழுக்கு போகிறது. இப்படி புகழ் பாடுதல், பாததீர்த்த ஸ்நானம் ஆகியவற்றால் உள்ளும் புறமும் தூய்மை பெற்று, சகல பாவங்களும் நீங்கப் பெற்றவர்களும், ஜீவராசிகளிடம் கருணை கொண்டவர்களுமான தவ ஒழுக்க சீலர்கள் ஆகிய சான்றோர்களது இணக்கம், எங்களுக்கு எப்போதும் கிடைக்கவேண்டும் என்று தாங்கள் எங்களுக்கு அருள்புரிய வேண்டும். (58)

எந்தச் சாதகனுடைய சித்தம், உலகியல் விஷயங்களில் பற்று கொண்டு அஞ்ஞானத்தால் அதில் மயங்கித் திரிவதில்லையோ, அவனுடைய சித்தம் பக்தியோகத்தால் அருளப்பட்டுத் தூய்மை பெறுகிறது. அவன் வெகு எளிதில் தங்கள் தரிசனத்தைப் பெறுகிறான். (59)

(எம்பெருமானே!) தாங்கள்தான் பரப்பிரும்மம். தங்களிடம் தோன்றியதுதான் இந்தப் பிரபஞ்சம். இப்பிரபஞ்சமாகக் காணப்படுவரும் நீர்தான். அதாவது, தங்களிடம் விளங்கும் இந்த உலகில் தாங்களும் விளங்குகிறீர். ஆகாயம் போல் எங்கும் பரவியிருக்கிறீர். தாங்களோ ஒளிமயமானவர்! (60)

இறைவனே! உமது மாயைக்குத்தான் எத்தனை வடிவங்கள். அதைக் கொண்டு இந்த அனைத்து உலகங்களையும் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறீர். இவையனைத்தும் கண்ணுக்கு உண்மை போலத் தோன்றுகிறது. மாயையினால் மற்ற ஜீவராசிகளிடம்தான் பற்பல வேறுபாடுகள் தோன்றுகின்றன. ஆனால், தங்களிடம் எந்த மாறுதலும் தோன்றுவதில்லை. தங்களிடம் அந்த மாயை செல்லாத காசுதான். உண்மையில் தாங்கள்தான் பூரண சுதந்திரர்! (61)

பஞ்சபூதங்கள், பொறிபுலன்கள், மனம் ஆகியவற்றை வழிநடத்திச் செல்வதினின்றும் தங்களது ஸ்வரூபம் (ஓரளவு) அறிய முடிகிறது. சித்திபெறத் துடிக்கும் ஒரு கர்மயோகி (ஸாதகன்), (வேதமோதுதல், விரத நியமங்களை மேற்கொள்ளுதல், தியானம் செய்தல் போன்ற) பற்பல கர்மங்களின் வாயிலாகத் தங்களது ஸகுண ஸ்வரூபத்தை — (முன் கூறப்பட்ட) திவ்விய மங்களத் திருமேனியை — மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு நன்கு முறைப்படி பூஜிக்கிறான். உண்மையில், அவன்தான் வேதசாஸ்திரங்களின் உட்கருத்தை அறிந்தவன். (62)

இறைவா! தாங்கள்தான் ஈடிணையற்ற ஆதிபுருஷர். படைப்பிற்கு முன் தங்களது மாயா சக்தி உறங்கிக் கொண்டிருந்தது (செயலற்றிருந்தது). பின், அதனின்றும் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களின் வேறுபாடுகள் தோன்றின. பின், அந்த முக்குணங்களிலிருந்து மஹத்தத்துவம், அஹங்காரம், ஆகாயம், காற்று, தீ, நீர், மண், தேவர்கள், ரிஷிகள் மற்றும் அனைத்துப் பிராணிகளுடன் கூடிய இந்தப் பிரபஞ்சம் தோன்றியது. (63)

பின், தாங்கள் தங்களது மாயா சக்தியிலிருந்து தோன்றிய, ‘கருவில் தோன்றுதல், முட்டையில் தோன்றுதல், வியர்வையில் தோன்றுதல், விதைகளிலிருந்து தோன்றுதல்’ என்கிற நால்வகைப் படைப்புகளின் உடல்களிலும், தங்களது ஓர் அம்சத்தை மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டு உட்புகுந்தீர்கள். ஆகவேதான், உள்ளிருக்கும் அந்த ஜீவனை ‘பகவான்’ என்றே உணர்கிறார்கள். இந்த ஜீவன்தான் இந்த உடலில் இருந்துகொண்டு, தானே கொண்டு வந்து கக்கிய தேனடையிலுள்ள தேனை, தேனீக்கள் சாப்பிடுவதுபோல், புலன்கள் வாயிலாக இந்த அற்பமான உலகியல் சுகங்களை அனுபவிக்கிறான். (64)

எம்பெருமானே! தங்களது தத்துவத்தை நேருக்குநேர் எவரும் கண்டதில்லை. ஆனால், ஸ்தூல—சூட்சுமங்களாகக் காணப்படும் பூதங்களால் (பொருள்களால்), தாங்கள்தான் இவைகளைத் தோற்றுவித்தவர் என்று (சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ளதன் வாயிலாக) ஒருவாறு ஊகித்தறிய முடியும். ஊழிக்காலத்தில் காலரூபியான தாங்கள், தங்களது பொறுக்கவொண்ணா பெருவேகத்தினால் பூமி முதலிய பஞ்சபூதங்களையும் ஒன்றுக்கொன்று மோதவிட்டு, அனைத்து உலகங்களையும் அழிக்கிறீர்கள். இது, தனது பொறுக்க முடியாத பெருவேகத்தினால் பெருங்காற்றானது மேகக்கூட்டங்களை அழித்தொழிப்பதுபோல் உள்ளது. (65)

பகவானே! உலகியல் மயக்கத்திற்காட்பட்ட இந்த ஜீவன் அறியாமையினால் (பிரமாதத்தினால்) ஒவ்வொரு நிமிடமும், ‘இதைச் செய்யலாமா? இப்படிச் செய்யலாமா?’ என்கிற சிந்தனையிலேயே மூழ்கி விழிப்புணர்ச்சியின்றி இருக்கிறான். மேலும், உலகியல் விஷயங்களை நுகர்வதிலோ அளவு கடந்த பேராசை. (அதனால், அவன் தன் இறுதிக்காலம் பற்றி நினைப்பதில்லை. ஆனால்,) தாங்களோ என்றும் எப்போதும் விழிப்புடனே இருப்பவர். பசியால் நாக்கை வெளியே தொங்கவிட்டுக் கொண்டிருக்கும் பாம்பு, திடீரென எலியை நோக்கிப் பாய்ந்து, அதைக் கவ்விப் பிடித்து விழுங்கி விடுகிறதல்லவா! அது போலத்தான், தாங்கள் யமன் வடிவில் அவனைத் திடீரென அழைத்துக் கொள்கிறீர்கள். (66)

இவ்வுடல் என்றோ ஒருநாள் அழியக்கூடியதுதான். ஆனால், இறைவனான தங்களைப் பற்றிக்கொண்டு, துதிக்காது வீணே அவமதித்துத் தன் வாழ்நாட்களைக் கழிப்பவன், வெகு விரைவிலேயே (இளம்வயதிலேயே) அழிந்து போகிறான். அவ்வாறான ஒருவன், சற்றே உண்மை புரிந்த பண்டிதனாக இருப்பானானால், தங்கள் திருவடித் தாமரைகளைப் பற்றாது நழுவவிடுவானா? ஏனெனில், காலம் எப்போது வந்து நம்மைக் கவ்வி விழுங்குமோ? என்கிற சந்தேகத்தில் தவிக்கும் நம்முடைய பிதாவான பிரும்மதேவர் மற்றும் ஸ்வாயம்புவமனு முதலிய பதிநான்கு மனுக்கள் ஆகிய அனைவரும் உறுதியான நம்பிக்கையோடு, அந்தத் திருவடிகளையே அடைக்கலமாகப் பற்றிப் பூசனை புரிகிறார்களல்லவா? (67)

பிரும்ம ஸ்வரூபரே! இவ்வாறு அனைத்துப் பிரபஞ்சங்களும் காலனான ருத்ரனுக்கு பயந்து கலங்கி நிற்கின்றன அல்லவா? ஆகவே, பரமனே! இந்த உண்மையறிந்த எங்களுக்குத் தாங்கள்தான் பயத்தைப் போக்கும் ஒரே அடைக்கலம் புகும் இடம். (68)

அரசகுமாரர்களே! நீங்கள் உங்களுக்குரிய கடமைகளிலிருந்து சிறிதும் நழுவாது, அந்த பகவானிடமே ஒன்றிய மனத்தோடு பூரண விசுவாசத்துடன் (ருத்ர) கீதத்தை ஜபியுங்கள். பகவான் உங்களுக்கு அனைத்து மங்களங்களையும் அளிப்பார். (69)

அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் அந்த ஸ்ரீஹரியை, நீங்கள் உங்கள் இதயகுகையில் நிறுத்தித் தியானித்தவண்ணம் விடாமல் துதித்துப் பூசனை செய்யுங்கள். (70)

நான், உங்களுக்கு இப்பொழுது ‘யோகாதேசம்’ என்கிற இந்தத் துதியை உபதேசித்தேன் அல்லவா? நீங்கள், இந்தத் துதியை நழுவாது மனத்திலே இருத்தி வைத்து, முனிவர்களுடைய விரதத்தை ஏற்று, நம்பிக்கையோடு பயிற்சி செய்து வாருங்கள். (71)

முன்பு, பிரஜாபதிகளின் தலைவரான பிரும்மதேவர் படைப்புத் தொழிலைத் தொடங்கிய போது, மேலும் படைக்க விரும்பிய தன் குமாரர்களான பிருகு முதலிய எங்களுக்கு இந்த கீதத்தைக் கூறினார். (72)

மக்களைப் படைக்கச் சொல்லிக் கட்டளை பெற்ற பிரஜாபதிகளான நாங்கள், இந்த கீதத்தை ஓதி, அஞ்ஞானம் நீங்கப் பெற்றுப் பலவிதப் படைப்புகளைச் செய்தோம். (73)

இப்பொழுதும் ‘இறைவனே தனக்கு அனைத்தும்’ என்கிற நம்பிக்கை கொண்டு, தினமும் இந்தத் துதியை ஒன்றுபட்ட மனத்தோடு ஜபம் செய்பவர்கள், விரைவிலேயே அனைத்து நலன்களையும் பெறுகிறார்கள். (74)

இவ்வுலகில் நன்மை தரும் அநேக வழிகளில், முக்தியின்பத்தை நல்கும் ஞானமே அனைத்திலும் சிறந்த சாதனம். ஞானமான தோணியில் செல்பவனே, கடக்கவியலாத இந்த சம்சாரக் கடலைச் சுலபமாகக் கடந்து விடுகிறான். (75)

பகவானை ஆராதிப்பது என்பது உண்மையில் கடினம்தான். இருப்பினும், நான் கூறிய இந்தத் தோத்திரத்தைச் சிரத்தையுடன் படிப்பவன், எளிதிலேயே அந்த பகவானை மகிழ்விக்கிறான். (76)

நன்மையளிக்கும் அனைத்து சாதனங்களாலும் பெறத்தக்கப் பிரியமான ஒன்று பகவான் ஒருவரே. ஆகவே, நான் கூறிய இந்த ஸ்ரீருத்ரகீதத்தை மனவொருமையுடன் படிப்பதால், அந்த பகவானை மகிழச் செய்து, நாம் என்ன விரும்புகிறோமோ, அதை எளிதில் அடையலாம். ஏனெனில், அவர்தான் அடியார் வேண்டுவனவற்றையெல்லாம் அளிப்பவராயிற்றே! (77)

விடிவோரையில் இரு கைகூப்பிச் சிரத்தையுடன் இதைக் கேட்பவன், சொல்பவன் உலகியல் கர்ம பந்தங்களிலிருந்து விரைவில் விடுபடுகிறான். (78)

அரச குமாரர்களே! பரமபுருஷரான பரமாத்மா ஸ்ரீஹரியைப் பற்றி, நான் கூறிய இந்த ருத்ரகீதத்தை மனவொருமையுடன் ஜபித்தவண்ணம் கடுந்தவம் புரியுங்கள். தவத்தின் முடிவில் நீங்கள் விரும்பும் பயன் பெறுவீர்கள்.” (79)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தைந்தாவது அத்தியாயம் — புரஞ்ஜனனின் சரிதம்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! இவ்வாறு அரசகுமாரர்களான பிரசேதஸர்களுக்கு உபதேசம் செய்த பகவான் பரமசிவன், அவர்களால் முறைப்படி பூசனை செய்யப்பட்டு, அவர்கள் கண்ணெதிரிலேயே அந்தர்தானம் அடைந்தார் (பார்வையிலிருந்து மறைந்தார்). (1)

அந்த பிரசேதஸர்கள் அனைவரும் பகவானைப் பற்றி, ருத்ரர் கூறிய ‘ஸ்ரீருத்ரகீதை’யைப் பத்தாயிரம் வருடங்கள் நீரில் நின்றவண்ணம் ஜபித்துத் தவம் இயற்றினர். (2)

இந்தச் சமயத்தில் பிராசீனபர்ஹிஸ்ஸின் மனம் கர்ம காண்டத்திலேயே ஒன்றுபட்டது. ஆத்யாத்ம ஸ்வரூபத்தை நன்கறிந்த பரம கருணாமூர்த்தியான நாரதர், அவரை ஆன்மிக விஷயத்தில் திருப்ப நினைத்து (பின்வருமாறு) உபதேசித்தார். (3)

அரசே! தாங்கள் எந்தவிதமான நன்மைகளை விரும்பி இடைவிடாது கர்மானுஷ்டானங்களைச் செய்து வருகிறீர்கள்? துன்பங்களிலிருந்து முற்றிலுமான விடுதலை, பரமானந்தம் பெறுதல் என்கிற முக்தியாகிற பெரும்பேறு — இவையிரண்டும் இந்தக் கர்மங்களைச் செய்வதாலேயே பெறமுடியாது. (4)

அரசன் கேட்கிறான்—— பெரும்பேறு பெற்றவரே! கர்மங்களில் கொண்ட தீவிர ஈடுபாட்டினால் முக்தியின்பம் பற்றி நான் அறியேன். கர்மத்தளைகளிருந்து நான் விடுதலை பெறுமாறு, புனிதமான அந்த உயர்ந்த ஞானத்தை எனக்கு உபதேசித்தருள்வீராக. (5)

இந்த இல்லற வாழ்க்கையோ சூதுவாது நிரம்பியது. அதிலும் மனைவி, மக்கள், சொத்து முதலியவற்றையே பெறற்கரிய பெரும்பேறாக நினைத்து, அந்த உலகியலிலேயே சுற்றிச் சுற்றி வரும் அறிவிலி இதைத் தவிர வேறு எதைத்தான் அறிவான்? முக்தி வழியைத்தான் எவ்வாறு அறிவான்? (6)

நாரதர் கூறுகிறார்—— பிரஜைகளுக்கெல்லாம் தலைவனான மன்னவா! நீங்கள் கருணையின்றி வேள்வியில் கொன்று குவித்த ஆயிரமாயிரம் வேள்விப் பசுக்களை (இதோ) பாருங்கள்! (7)

[குறிப்பு:— கர்மபலத்தில் வைராக்கியம் உண்டுபண்ணிப் பிரும்மவித்தையை உபதேசிக்க நினைத்து, நாரதர் தன் யோகசக்தியால் வேள்வியில் இறந்த அந்த யாகப்பசுக்களைக் காட்டினார் என்பது கருத்து.]

அரசே! நீங்கள் செய்த ஜீவஹிம்சைகளை நினைத்தவண்ணம் இவைகள் மிகுந்த கோபத்துடன் தங்களது வரவை எதிர்நோக்கியிருக்கின்றன. நீங்கள் இங்கு இறந்து பரலோகம் செல்கிறபோது, அங்கு (இந்தப் பசுக்கள்) இரும்பு போன்ற தங்களது கொம்புகளால் உங்களைத் தாக்கப் போகின்றன. (8)

இப்பொழுது புரஞ்ஜனன் என்கிற மன்னனது கதையை நான் கூறப்போகிறேன். முன்பொரு சமயம் நடந்த இதை, ஒன்றிய மனத்துடன் கேளுங்கள். (9)

அரசே! முன்னொரு காலத்தில் மிக்க புகழ் வாய்ந்த புரஞ்ஜனன் என்றொரு மன்னன் இருந்தான். அவனது நண்பன் அவிக்ஞாதன் (பெயர் தெரியாதவன்). அவன் என்ன செய்கிறான்? என்ன செய்வான்? என்பதை யாரும் அறுதியிட்டுக் கூறமுடியாது. (புரஞ்ஜனன் என்பவன் இந்த ஜீவன். அவனது நண்பன் என்பவன் பகவானான ஈசுவரன்.) (10)

அந்த மன்னன், தான் வசித்தற்குரிய நல்லிடத்தைத் தேடி இந்தப் பூமி முழுவதும் அலைந்தான். ஆனால், தன் விருப்பத்திற்கேற்ற இடம் காணாததால் சற்றே மனமிளைத்தான். (11)

பற்பல விருப்பங்களை அடைந்து நுகர மனங்கொண்ட அவ்வரசன், இந்தப் புவியிலுள்ள அனைத்து நகரங்களைக் கண்டும், அவையனைத்தும் தன் மன விருப்பங்களை நுகர ஏற்றதாகக் கண்டானில்லை. (12)

பின்பொரு சமயம் அந்த புரஞ்ஜனன், இமயமலையின் தென்புறத் தாழ்வரையில் (கர்மபூமியான இந்த பாரத தேசத்தில்) ஒன்பது வாயில்கள் கொண்ட ஒரு நகரத்தைக் கண்டான். அந்நகரம் அனைத்து லட்சணங்களும் பொருந்தி அழகுற அமைந்திருந்தது. (13)

[குறிப்பு:— ஒன்பது வாயில்கள் கொண்ட நகரம் என்பது கண், காது என்று ஒன்பது துவாரங்கள் கொண்ட இந்த உடல்.]

அந்த நகரம் நாற்புறமும் மதிற்சுவர்கள், பூங்காக்கள், மதிற்சுவர்கள் மேல் காவலாளிகளது மண்டபங்கள், அகழிகள், சன்னல்கள், தோரணங்கள், தங்கம்—வெள்ளி—இரும்புகளாலான கோபுரங்கள் கொண்ட வீடுகள் ஆகியனவெல்லாம் நிறைந்திருந்தது. (14)

அங்குள்ள வீடுகள் நீலம், பளிங்கு, வைடூரியம், நல்முத்துக்கள், மரகதம் முதலியவைகளால் அமைக்கப்பட்டு, நாகலோகத்து போகவதீ நகரம் போல் ஒளிமிகுந்து விளங்கின. (15)

அந்த நகரத்தில் சபாமண்டபங்கள், தேரோடும் ராஜவீதிகள், நாற்சந்திகள், விளையாட்டு மைதானங்கள், மக்கள் இளைப்பாறுமிடங்கள், கடைவீதிகள், கொடிக்கம்பங்கள், பவளத்தாலான திண்ணைகள் ஆகியன அமைந்திருந்தன. (16)

அந்த நகரத்திற்கு வெளியில் கற்பகத்தருவை நிகர்த்த அழகிய மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்த அழகான ஒரு பூங்கா. அதன் நடுவில் அழகிய ஒரு தடாகம். அதைச் சுற்றிப் பலவண்ணப் பறவைகள் சிலம்பும் இனியவோசை. வண்டுகள் இனிது பாடுகின்றன. (17)

அந்தத் தடாகத்திலிருந்து குளிர்ந்த நீர்த்திவலைகளையும் பூக்களின் மகரந்தத்தையும் ஏந்திவரும் வசந்தமாருதம், அங்குள்ள மரங்களின் கிளைகளையும் இலைகளையும் அசைந்தாட வைத்தது மிக அழகாக இருந்தது. (18)

அங்குள்ள வனவிலங்குகளும் முனிவர்களைப்போல் அகிம்சா விரதமேற்றிருந்தன போலும். ஏனெனில், அவைகளால் யாருக்கும் எவ்விதத் தீங்கும் இல்லை. அங்குள்ள குயில்கள் கூவுவது, அவ்வழிச் செல்லும் வழிப்போக்கர்களை ‘இங்கு வந்து சற்றே இளைப்பாறிச் செல்லுங்கள்’ என்று அழைப்பது போலிருந்தது. (19)

இவ்வாறு அழகுற விளங்கிய அந்த வனத்தில், இங்குமங்கும் அலைந்து திரிந்து வந்த அந்த மன்னன் புரஞ்ஜனன், தற்செயலாக அங்கு வந்த அழகிய பெண்ணொருத்தியைக் கண்டான். அவளோடு பத்து பணியாட்கள் வந்தனர். அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான நாயகர்கள் இருந்தனர். (20)

ஐந்து தலை நாகமொன்று அவளுக்குப் பாதுகாவல். ‘தனக்கேற்ற மணாளனைத் தேடுகிறாள்’ அந்த இளம்பெண். விருப்பம்போல் வடிவெடுக்கும் திறம் கொண்டவள், அவள். (21)

அழகிய உன்னதமான மூக்கு; முத்துப்பற்கள்; வழுவழுப்பான அழகிய கன்னங்கள்; மலர்ந்த திருமுகம்; ஒரே அளவான இரு காதுகளிலும் ஒளி உமிழும் குண்டலங்கள் கொண்ட வாலைக்குமரி அவள். (22)

அரையில் பொன்னாடை; இடையில் தங்க ஒட்டியாணம்; அழகிய பின்னிடை (பின்தட்டு); நீலமேக நிறம். மெல்லிய நடையில் கால்களிலுள்ள சதங்கைகள் இனிது ஒலித்தன. அவ்வளவு என்ன? ஏதோ தேவதையே இறங்கி வருவது போலிருந்தாள்! (23)

சிறிய பிடி (பெண்யானை) போன்ற பீடுநடை; இளமையை வெளிப்படுத்தும் இடைவெளியற்ற வட்டமான திருமார்புத்தடத்தை, வெட்கத்தினால் தன் சேலைத்தலைப்பு கொண்டு அடிக்கடி மூடிக் கொள்கிறாள். (24)

அன்புக் காதலினால் அவளது புருவங்கள் நெளிகின்றன; கடைக்கண் பார்வையோ மனத்தைக் கவர்கிறது; வெட்கங்கொண்ட புன்முறுவல்; அழகோ மேன்மேலும் பெருகுவது. இவ்வாறு, அழகிய அப்பெண்ணின் கடைக்கண் பார்வையாகிய அம்பினால் காயமுற்ற வீரனான புரஞ்ஜனன் தேனொழுகப் பேசலானான். (25)

தாமரைக்கண்கள் கொண்ட பெண்ணே! நீ யார்? யாருடைய மகள்? எங்கிருந்து வருகிறாய்? பயந்த சுபாவம் கொண்டவளாகக் காண்கிறாய். இந்த நகரத்திற்கு வந்துள்ள நீ என்ன செய்யப் போகிறாய்? சொல். (26)

புருவ அழகியே! உன்னைத் தொடர்ந்து வரும் இந்த பதினோரு வேலைக்காரர்களும் யாவர்? இந்தப் பணிவிடைப் பெண்கள்தான் யாவர்? உனக்கு முன் செல்கிறதே ஒரு பாம்பு, அது என்ன? (27)

ஒருவேளை வெட்கமேதான் உன் உருவமாக வந்ததோ? நீ என்ன மலைமகளா? திருமகளா? இல்லை கலைமகளா? முனிவர்கள்தான் தனிமையில் வனத்திலிருந்து இறைவனைத் தேடுகிறார்கள். ஆனால், நீ இவ்வனத்தில் எதைத் தேடுகிறாய்? ஒருவேளை உன் காலடியில் கிடப்பதே பெறற்கரிய பெரும்பேறு எனக் கருதும் கணவனைத்தான் தேடுகிறாயோ? ஒருவேளை நீ திருமகளாக இருந்தால், உன் கையில் இருந்த செந்தாமரை எங்கு விழுந்தது? (28)

அழகியே! முன்கூறிய மூவரில் யாருமல்ல (என நினைக்கிறேன்). ஏனெனில், உன் திருவடிகள் பூமியில் தோய்ந்துள்ளன. நிச்சயம் நீ மானுடப்பெண்தான். அவ்வாறாகில், திருமகள் ஸ்ரீமந்நாராயணனை மணந்து வைகுண்டத்தை அழகுறச் செய்வதுபோல், வீரனான என்னை மணந்து, இந்த நகரத்தை நீ அழகுறச் செய்யலாமே! (29)

புன்னகை பூத்தவளே! உனது கடைக்கண் பார்வை என்னை மயக்கிவிட்டது; பொறி—புலன்கள் உன் வசமாகின. வெட்கமும் காதலும் நிரம்பிய புன்முறுவல், கடைக்கண் பார்வை இரண்டும் தூண்ட நின்ற உனது புருவ நெறிப்பு, மன்மதனை ஏவ, அவன் என்னை மிகவும் துன்புறுத்துகிறானே! ஆகவே அழகுச் சிலையே! என்மேல் சற்றே கருணை காட்டு. (30)

முத்தன்ன வெண்ணகையாய்! அழகிய புருவங்களும் உருண்டோடும் கருவிழிகள் கொண்ட கண்களும் கொண்டு, அழகுற விளங்கும் உனது முகத்தின் அழகைச் சுருண்டு கறுத்துத் தொங்கும் உன் முன்னெற்றி கேசங்கள் மறைக்கின்றனவே! தேனொழுகும் இனிய பேச்சுக்கள் வேறு. மேலும், வெட்கத்தினால் முகம் கீழ்நோக்கியவாறு உள்ளது. எனவே, எனக்கு உன் முகத்தைக் காண இயலவில்லை. சற்றே, உன் முகத்தை மேலே உயர்த்தி, நான் காணுமாறு காட்டுவாயா? (31)

நாரதர் கூறுகிறார்—— வீரனே! மன்னன் புரஞ்ஜனன் தன்வயமிழந்து இவ்வாறு வேண்டவே, அவனைக் கண்டு மயங்கிய அந்தப் பெண் சற்றே சிரித்தவண்ணம் அவனது வேண்டுதலுக்கு மனமிசைந்தாள். (32)

ஆணழகனே! நம்மைப் படைத்தவன் யாரென்பதை நாமறியோம். கோத்திரம்—பெயரையும் ஏற்படுத்தியவன் பற்றியும் கூட நாமறியோம். (33)

வீரனே! நாமனைவரும் இப்பொழுது இந்த நகரத்தில் இருக்கிறோம் என்பதைத் தவிர வேறொன்றையும் நாமறியோம். இந்த நகரத்தைத் தோற்றுவித்தவன் யாரென்பதைப் பற்றியும் நாமறியோம். (34)

அன்பரே! இந்த ஆடவர்கள் எனது நண்பர்கள். இப்பெண்மணிகள் எனது தோழிகள். நான் தூங்கும்பொழுது, இந்தப் பாம்பு விழித்திருந்து, இந்த நகரத்தைக் காக்கிறது. (35)

பகைவர்களை வெற்றி கொள்பவரே! தற்செயலாகத் தாங்கள் இங்கு வந்தது, எனது பெருத்த பாக்கியமே. தங்களுக்கு அனைத்து நன்மைகளும் உண்டாகட்டும். இப்பொழுது தாங்கள் உலகியல் இன்பங்களை நுகர எண்ணங்கொண்டுள்ளீர்கள் (என நினைக்கிறேன்). எனது உறவினர்களுடன் தங்களுக்கு நான் அந்த இன்பத்தையளிக்கத் தயாராக உள்ளேன். (36)

என்னுயிரே! நான் தரும் இவ்வுலகியல் இன்பங்களை நுகர்ந்தவண்ணம் ஒன்பது வாசல்கள் கொண்ட இந்த நகரத்தில் நூறாண்டுகள் மகிழ்ச்சியோடு வாழ்வீர்களாக! (37)

சரி. தங்களை விட்டுவிட்டால், நான் வேறு யாரிடம்தான் இவ்வுலகியலின்பங்களை நுகர்வேன்? மற்றவர்களோ இக்காம இன்பத்தையே அறியாதவர்கள். தனக்கென்று ஏற்பட்ட சுகத்தையும் அனுபவியாது ஒதுக்கியவர்கள். பரலோகத்தைப் பற்றிய சிந்தையும் அற்றவர்கள். நாளை என்ன நடக்கும்? என்கிற கவலையும் கொள்ளாதவர்கள். ஆகவே, அவர்கள் விலங்கு போன்றவர்களன்றோ! (38)

இப்பூவுலகில் இல்லறத்தில் இருப்பவனன்றோ, அறம், பொருள், இன்பம், மக்கட்செல்வம், வீடுபேறு, நல்ல புகழ், வானுலகு பெறுதற்கான நற்செயல்கள் ஆகிய அனைத்தையும் பெற இயலும். இல்லறத்தை ஒதுக்கிய துறவி, இவற்றைக் கனவிலும் பெறவியலாதே! (39)

இவ்வுலகில் பிதிர்தேவதைகள் (தென்புலத்தார் தெய்வம்), ரிஷிகள், மனிதர்கள் மற்றும் அனைத்து ஜீவராசிகள், இவ்வளவு ஏன்? தனக்கும் நன்மையளிப்பது இல்வாழ்க்கை ஒன்றுதான் என்று சான்றோர்களாகிய அனைவரும் ஒரே மனத்தாகக் கூறுகிறார்கள். (40)

வீரரே! இவ்வுலகில் என்னைப் போன்ற எந்தப் பெண்தான் தற்செயலாகத் தானாக வந்த புகழ் நிறைந்த, பெருமனம் படைத்த, பேரழகு கொண்ட தங்களைப் போன்ற கணவனை ஏற்காமல் இருப்பாள்? (41)

தடந்தோளாய்! சர்ப்பம் போன்று திரண்டுருண்டு அழகாக விளங்கும் தங்களது தடந்தோள்களில் சாய்ந்தசைய, எந்தப் பெண்தான் ஆசை கொள்ளாதிருப்பாள்? இனிமையான புன்சிரிப்பு, கருணை பொழியும் கடைக்கண் பார்வை கொண்டு புகலற்ற எங்களைப் போன்றவர்களது மனச்சோர்வை அகற்றவேயன்றோ, தாங்கள் இப்பூவுலகில் உலா வருவது. (42)

நாரதர் கூறுகிறார்—— அரசே! இவ்வாறு அந்த தம்பதிகள், ஒருவருடைய எண்ணத்தை மற்றவரும் ஏற்றுக் கொண்டு, அந்த நகரத்தில் நூறு ஆண்டுகள் மனமகிழ்ச்சியோடு இன்பம் துய்த்தனர். (43)

ஆங்காங்குள்ள துதிபாடகர்கள் இனிமையாகத் துதிபாட, கோடையில் பலப்பல பெண்கள் சூழத் தடாகத்தில் நீராடினான் புரஞ்ஜனன். (44)

அந்த நகரத்தில் மேற்புறம் ஏழு வாயில்களும், கீழ்ப்புறம் இரண்டு வாயில்களும் அமைந்திருந்தன. அந்நகரத்திற்கு எவன் அரசனோ, அவன் தனித்தனியான தேசங்களுக்குச் செல்வதற்கென்றே அந்த ஒன்பது வாயில்களும் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. (ஒன்பது வாயில்கள் என்பன இவ்வுடலிலுள்ள ஒன்பது துவாரங்கள். அவற்றில் இருகண்கள், இருகாதுகள், மூக்குத் துளைகள் இரண்டு, வாய் ஒன்று என ஏழு துளைகள் உடலின் மேற்புறமும்; அபானத்துவாரம், ஆண்குறி என இரண்டு துளைகள் உடலின் கீழ்புறமும் உள்ளவைகள்.) (45)

அரசே! இவற்றில் ஐந்து துவாரங்கள் கிழக்கிலும், ஒன்று தெற்கிலும், மற்றொன்று வடக்கிலும், மீதம் இரண்டும் மேற்கு திசை நோக்கியும் இருப்பன. அவைகளின் பெயர்களைக் கூறுகிறேன், கேள். (46)

கிழக்கு நோக்கியுள்ள ‘கத்யோதை’, ‘ஆவிர்முகி’ என்கிற இரண்டு துவாரங்களும் ஒரே இடத்தில் உள்ளன. அதன் வழியாக மன்னன் புரஞ்ஜனன், தனது நண்பனான ‘தியுமான்’ என்பவனுடன் ‘விப்ராஜிதம்’ என்கிற தேசத்திற்குச் செல்கிறான். (47)

அதேபோல், ஒரே இடத்தில் கிழக்கு நோக்கியவாறு அமைந்துள்ள ‘நளினீ’, ‘நாளினீ’ என்னும் இருவாசல்கள் வழியே, ‘அவதூதன்’ என்கிற தன் நண்பனுடன் ‘ஸௌரபம்’ என்கிற தேசத்திற்குப் போகிறான். (48)

கிழக்கு நோக்கியிருக்கும் ‘முக்யா’ என்கிற ஐந்தாவது வாசல் வழியாக, ‘ரஸக்ஞன்’ என்பவனுடன் ‘பஹூதனம்’ என்கிற தேசத்திற்கும், ‘விபணன்’ என்பவனோடு ‘ஆபணம்’ என்னும் தேசத்திற்கும் செல்கிறான். (49)

நகரத்தின் தென்திசையிலுள்ள ‘பித்ருஹூ’ என்கிற வாயில் வழியே, மன்னன் புரஞ்ஜனன் ‘சுருததரன்’ என்பவனோடு தென்பாஞ்சால நாட்டை அடைகிறான். (50)

நகரத்தின் வடக்கு திசையில் ‘தேவஹூ’ என்கிற வாயில் வழியே, ‘சுருததரன்’ என்பவனோடு வடபாஞ்சால நாட்டிற்குச் செல்கிறான். (51)

மேற்கு திசையில் இருப்பது ‘ஆஸுரீ’ என்கிற வாயில். புரஞ்ஜனன், ‘துர்மதனன்’ என்பவனுடன் அந்த வாயில் வழியாக ‘கிராமகம்’ என்கிற தேசத்திற்குச் செல்கிறான். (52)

அதே மேல்திசையிலுள்ள ‘நிர்ருதி’ என்கிற மற்றொரு வாயில் வழியாக, அந்த புரஞ்ஜன மன்னன் ‘லுப்தகன்’ என்கிறவனுடன் ‘வைசஸம்’ என்கிற தேசத்தை அடைகிறான். (53)

இந்த நகரத்தில் வசிப்பவர்களில் ‘நிர்வாக்’ என்பவனும், ‘பேசஸ்கிருத்’ என்பவனும் மட்டுமே குருடர்கள். இந்த புரஞ்ஜனன் கண் படைத்த மக்களுக்கு அரசனாக இருந்தும், குருடர்களான இவ்விருவர்களின் உதவி கொண்டே, இங்குமங்கும் அலைந்து திரிந்து, தன் அலுவல்களைக் கவனிக்கிறான். (54)

விஷூசீனன் என்கிற தனது முக்கிய பணியாளனுடன் புரஞ்ஜனன், தனது அந்தப்புரம் செல்கையில், அங்கு தனது மனைவி—மக்களிடம் கொண்ட பாசத்தால் மயங்குகிறான்; தெளிவு பெறுகிறான்; (சிலசமயம்) மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் கொள்கிறான். (55)

சித்தம் பல்வேறு செயல்களில் ஈடுபட்டு, காமத்திற்கு அடிமையாகி அறிவிழந்த அந்த புரஞ்ஜனன், தன் பட்டத்தரசி எதையெதைச் செய்கிறாளோ, அவற்றையெல்லாம் தானும் செய்து ஏமாற்றமடைகிறான். (56)

தன் மனைவி கள் குடித்தால் தானும் குடித்து பைத்தியக்காரனாகிறான். அவள் சாப்பிட்டால் இவனும் சாப்பிடுகிறான். அவள் மென்றால் இவனும் மெல்கிறான். (27)

அவள் பாடினால் இவனும் பாடுகிறான். அவள் அழ இவனும் அழுகிறான். அவள் சிரிக்க இவன் சிரிக்கிறான். அவள் பேச இவன் பேசுகிறான். (28)

அவள் ஓடினால் இவன் ஓடுகிறான்; நின்றால் நிற்கிறான்; படுத்தால் படுக்கிறான்; உட்கார்ந்தால் தானும் உட்காருகிறான். (59)

அவள் எதையாவது கேட்டால் இவனும் அதையே கேட்கிறான்; பார்த்தால் தானும் பார்க்கிறான்; (வாசனையை) அவள் முகர்ந்தால் தானும் முகர்கிறான். ஏதாவதொன்றை அவள் எடுத்தால், இவனும் அதையே எடுக்கிறான். (60)

அவன் மனைவி எப்பொழுதாவது வாட்டமுற்றிருந்தால், அதைக் கண்டு இவனும் வாடி வருந்துகிறான். அவள் மனம் மகிழ்ந்து தெளிவாக இருந்தால், இவனும் மனமகிழ்ச்சி பெற்று தெளிவாகக் காண்கிறான். (61)

இவ்வாறு, அந்த மன்னன் புரஞ்ஜனன் அழகான தனது மனைவியால் வஞ்சிக்கப்பட்டான். அவனது பணியாட்கள், பிரஜைகள் எல்லோரும் அவனை ஏமாற்றிவிட்டனர். அறிவிலியான அவன் தன் விருப்பமில்லாமலே கட்டாயத்திற்கு ஆட்பட்டு, விளையாட்டிற்கென்றே வீட்டில் வளர்க்கப்படும் நாய் போல், அவளது செயல்களை அப்படியே பின்பற்றுகிறான். (62)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தாறாவது அத்தியாயம் — புரஞ்ஜனன் வேட்டைக்குச் செல்லுதலும், அவனது மனைவி பிணக்குதலும்

நாரதர் கூறுகிறார்—— அரசே! ஒருநாள் அரசன் புரஞ்ஜனன் தங்கக்கவசம் (ரஜோகுணம்) அணிந்து, தனது பெரிய வில்லேந்தி, குறையாத அம்புகள் நிறைந்த அம்புறாத்தூணியை (அஹங்காரம்) எடுத்துக் கொண்டு, வேகமாகச் செல்லும் ஐந்து குதிரைகள் (அறிவுப்புலன்கள்) பூட்டிய தேரிலேறி, தனது பதினோரு சேனைத்தலைவர்களுடன் (மனத்துடன் சேர்ந்த பத்து புலன்கள்) பஞ்சப்பிரஸ்தம் (சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம்) என்னும் காட்டிற்குச் சென்றான். அந்தத் தேர் இரு ஏர்க்கால்கள் கொண்டது (அஹங்காரம், மமகாரம்). இரு சக்கரங்கள் (புண்ணியமும் பாவமும்), மூன்று கொடிகள் (முக்குணங்கள்), ஐந்து கயிறுகள் (பஞ்சப்பிராணன்கள்), ஒரு கடிவாளம் (மனம்), ஒரு தேரோட்டி (புத்தி), அரசன் வீற்றிருக்கும் ஒரு பீடம் (இதயம்), நுகத்தடிகள் கட்டும் இரு குழிகள் (சோகம், மோகம்), ஐந்து வழிகள் (மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி), ஏழு தட்டுகள் (ஏழுதாதுக்கள்), ஐந்து வகை நடைகள் (செயற்புலன்களது செயல்கள்) கொண்டது. அந்தத் தேர் முழுவதும் தங்கத்தாலானது. (1—3)

தன் மனைவியை ஒரு நொடிவிட்டுப் பிரிவதிலும் துன்பம் காணும் அந்த புரஞ்ஜனன், வேட்டையாடுவதில் கொண்ட விருப்பத்தினால், அவளையும் விடுத்து வில்லேந்திச் செருக்கோடு வேட்டையாடச் சென்றான். (4)

அப்பொழுது கொடுமைமிக்க மனத்தினனாய் சிறிதும் கருணையின்றி, அரக்கன் போல் தன் கூரிய அம்புகளால் குற்றமற்ற காட்டு விலங்குகளை வதைத்தான். (5)

வேட்டையாட விருப்பமுள்ள அரசன் மட்டும் கொல்லத்தக்க வனவிலங்குகளைத் தேவையான அளவு மட்டும் கொல்லலாம் என்பது சாஸ்திரங்களது கட்டளை. அசைவ உணவு உண்பவர்களை ஒரு கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வருவதற்காக, இப்படி ஒரு நியதி கூறப்பட்டிருக்கிறது. (6)

இவ்வாறு அறநெறிக்குட்பட்டுத் தன் கடமையைச் செய்யும் அறிஞன், தனது உண்மை அறிவின் காரணமாக, அந்தக் கர்மத்தில் பற்றுதல் வைக்க மாட்டான். (அந்தக் கர்ம பயன் அவனைக் கட்டுப்படுத்தாது.) (7)

அவ்வாறில்லாது மனம் போனபடி காரியங்களைச் செய்பவன், அஹங்காரத்திற்கு ஆட்பட்டுக் கர்மங்களில் தளையுண்டு, முக்குணப் பிரவாகமான உலகியல் சூழலில் விழுந்து, அறிவிழந்து கீழ்ப்பிறவிகளை அடைகிறான். (8)

புரஞ்ஜனனது பலவண்ண இறகுகள் பூட்டிய கூரிய அம்புகள் தைத்து பலப்பல பிராணிகள் உடல் சிதறித் துன்பத்துடன் மடிந்தன. அவனது கருணையற்ற இந்தச் செயலைக் கண்ட கருணையுள்ளம் படைத்தோர், இதைப் பொறுக்க முடியாமல் மிகவும் வருந்தினர். (9)

இவ்வாறு அவன் முயல்கள், பன்றிகள், எருமைகள், கவயம் (நீலநிறமுடைய பசுக்கள்), கிருஷ்ணமான்கள், முள்ளம்பன்றி, மற்றுமுள்ள பலவகை விலங்குகளையும் கொன்று குவித்து களைத்துப் போனான். (10)

பசி—தாகத்தால் துன்புற்ற அவன், காட்டைவிட்டுத் தன் அரண்மனை வந்தான். அங்கு நீராடி, உணவு உண்டு ஓய்வெடுத்துக் களைப்பு நீங்கினான். (11)

பின் நறுமணப் பொடிகள், சந்தனம், புஷ்பமாலைகள் சிறந்த ஆபரணங்கள் ஆகியவற்றால் தன்னை நன்றாக அலங்கரித்துக் கொண்டான். அப்போதுதான், அவனுக்குத் தன் மனைவியைப் பற்றிய நினைவு வந்தது. (12)

வயிராற உண்டு, இதயம் மகிழ்ச்சி பொங்க, அந்த மகிழ்ச்சியினால் மதம் சற்றே தலைக்கேற காமத்தீயால் மனஞ்சலிக்க, இல்லற நெறிக்கு அனுகூலமான தன் அழகிய மனைவியைத் தேடலானான். ஆனால், அவள் அரண்மனையில் எங்குமே காணப்படவில்லை. (13)

பிராசீனபர்ஹிஸே! அப்பொழுது புரஞ்ஜனன் மிகவும் வருத்தமுற்று அந்தப்புரத்திலுள்ள பெண்களிடம், “பெண்மணிகளே! நீங்களும் உங்கள் அரசியும் முன்போல் நலம்தானே? (14)

இன்று, அரண்மனையின் செல்வங்களெல்லாம் முன்போல் மனத்திற்கு மகிழ்ச்சி தருவனவாக இல்லையே! என்ன காரணம்? வீட்டில் தாயாரோ அல்லது கணவனையே தெய்வமாக மதிக்கும் கற்பரசியான மனைவியோ இல்லையெனில், அந்த வீடு சக்கரங்கள் இல்லாத பெருந்தேர் போலத்தான். அறிவுள்ளவன் எவன்தான் வறியவன்போல் அந்த வீட்டில் இருப்பான், வாழ்வான்? (15)

துன்பக்கடலில் மூழ்கித் தவிக்கும் எனக்கு அவ்வப்போது நல்லுரைகள் கூறி, அந்தத் துன்பங்களிலிருந்து என்னைக் கரையேற்றி வைக்கும் அந்தப் பெண்ணரசி எங்கிருக்கிறாள்?” (16)

பணிப்பெண்கள் கூறுகிறார்கள்—— “அரசே! இன்று உங்கள் மனைவி என்ன நிச்சயம் செய்துள்ளாள்? என்பதை நாங்களறியோம். பகைவர்களை அழிப்பவரே! இதோ, படுக்கையை விட்டு வெறும் தரையில் படுத்திருக்கிறாள், பாருங்கள்.” (17)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “அரசே! அந்தப் பெண்ணினுடைய இணக்கத்தால் அறிவு மழுங்கிய மன்னன் புரஞ்ஜனன், தனது பட்டத்தரசி அலங்கோலமாய்த் தரையில் படுத்திருப்பது கண்டு மிகவும் கலக்கமடைந்தான். (18)

மிகுந்த மனவருத்தங்கொண்ட அவன், இனிய சொற்களால் தன் மனைவியைச் சமாதானம் செய்தான். இருந்தும் அவள் தன்னிடம் பிணங்கி இருப்பதன் காரணத்தை அறிய முடியவில்லை. (19)

சமாதானப்படுத்துவதில் திறமைமிக்கவனான புரஞ்ஜனன், அவளது பாதங்களைத் தன் மடியில் வைத்துக் கொஞ்சியவண்ணம் அழுத்திக் கொண்டே, பிடித்துவிட்டுக் கொண்டே இனிமையாகக் கூறலானான்.” (20)

புரஞ்ஜனன் பேசலானான்—— “மங்களமானவளே! வேலைக்காரன் தவறு செய்தால், அதைக் கண்ட உடனே, அவனது யஜமானன் அவனைத் தண்டிக்க வேண்டும். ‘நம்மைச் சேர்ந்தவனாயிற்றே?’ என்றெண்ணித் தண்டிக்காமல் விட்டால், அந்த வேலைக்காரன் உண்மையில் அதிருஷ்டமில்லாதவனே. (21)

பணியாளனுக்கு அவன் யஜமானன் தரும் தண்டனை, உண்மையில் அவன்மேல் கொண்ட அருளே, கருணையே. ஆனால் பெண்ணே! அறிவிலியான அவன் (வேலைக்காரன்) கோபத்தின்பாற்பட்டு, அவர் (யஜமானன்) செய்தது, தனது நன்மையின் பொருட்டே என்பதை உணர்வதில்லை. (22)

முத்துப்பல்லழகியே! உன் புருவங்கள்தான் எத்தனையழகு! உன் மனம்தான் தூய்மையான வெள்ளையாயிற்றே. இந்த ஊடல் ஏன்? சினத்தைவிடு. என்னைக் கொஞ்சம் பார். நான், உன் கணவனல்லவா? எவ்வளவு எடுப்பான அழகிய மூக்கு, இனிய பேச்சு, வெட்கம், காதல் கனிந்த சிரித்த பார்வை. வண்டுபோல் கருத்த சுருண்ட முன்னெற்றி கேசங்கள். இந்த உன் திருமுகமண்டலம் என்னை அப்படியே மயக்குகிறதே! (23)

நீ வீரனது மனைவியல்லவா? உனக்கு எவனாவது தவறிழைத்தானா? சொல். அந்தணர்களைத் தவிர வேறு யாராக இருப்பினும், உடனே அவனைத் தண்டிக்கிறேன். பகவானுடைய பக்தனைத் தவிர, இம்மூவுலகிலும் உன்னிடம் தவறு புரிந்த எவனும் பயமின்றி மகிழ்ச்சியோடிருக்க இயலாது. (24)

அன்பே! திலகம் இல்லாத அழுக்கான, மகிழ்ச்சியற்ற உன் முகம் கோபத்தினால் சிவந்து காண்கிறது; கருணைவெள்ளம் இழந்து பராமரிப்பின்றி காந்தி குன்றியுள்ளது. இதுவரை உன்னை இம்மாதிரி நான் கண்டதில்லையே. உனது மார்புத்தடங்கள் கண்ணீரால் நனைந்து வாடிக் கிடக்கின்றன. கொவ்வைப்பழம் போன்ற உனது சிவந்த உதடுகள் வெளிறிக் கிடக்கின்றனவே! இவ்வாறு நான் இதுவரை கண்டதில்லையே. (25)

நான் வேட்டையில் விருப்பங்கொண்டு, உன்னிடம் சொல்லிக் கொள்ளாது வேட்டையாடச் சென்றது தவறுதான். இருப்பினும், நான் உன் கணவனல்லவா? கருணை காட்டலாகாதா? மன்மத பாணத்தினால் அடியுண்டு, தன்வயமிழந்து, மனைவியின் கருணைக்கு ஏங்கும் தன் மணாளனை, புணர்ச்சியில் விருப்பம் கொண்ட காமினியான எந்தப் பெண்தான் ஏற்காமல் இருப்பாள்?” (26)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தேழாவது அத்தியாயம் — புரஞ்ஜனனின் நகரை சண்டவேகன் தாக்குதல்; காலகன்னிகையின் வரலாறு

நாரதர் கூறுகிறார்—— அரசே! இவ்வாறு அவனது காதலியான புரஞ்ஜனி, தனது சரச சல்லாபங்களாலும் சரீர சேஷ்டைகளாலும் புரஞ்ஜனனை முழுவதுமாகத் தன்வயப்படுத்தி, அவனை மகிழ்வித்துத் தானும் மகிழ்ந்தாள். (1)

அரசே! அந்த புரஞ்ஜனி நீராடிப் புத்தாடைகள் அணிந்து, நறுமணப்பூச்சுகளால் மணம் கமழ அழகுமிளிர புன்முறுவல் பூத்த முகத்துடன் புரஞ்ஜனனிடம் நெருங்கவே, அவனும் அவளை மகிழ்ச்சியோடு வரவேற்றான். (2)

இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் கழுத்தோடு கழுத்தாகப் பிணைந்து, இறுகத் தழுவி, தனிமையில் காதல் பேச்சுக்கள் பேசி, இரவு—பகலறியாது அவளிடமே மனம் சென்றதால், தன் ஆயுள் குறைந்து போவதை அவன் உணரவில்லை. (3)

விலையுயர்ந்த மஞ்சத்தில், தன் மனைவியின் கைகளையே தலையணையாகக் கொண்டு சயனித்த புரஞ்ஜனன், நன்மனமும் வீரமும் இருந்தபோதிலும், காதல் போதை தலைக்கேறத் தன் மனைவியையே பெறுதற்கரிய பெரும்பேறாக எண்ணி, தனக்கு அனைத்து நலன்களையும் அளிக்கும் தனது உண்மை வடிவை (ஆத்ம தத்துவத்தை) மறந்து வாழ்க்கை நடத்தினான். (4)

மன்னவா! இவ்வாறு காமவயப்பட்டு, அவளுடன் இன்பம் துய்த்த புரஞ்ஜனனது இளமை அரைநொடிபோல் கழிந்தது. (5)

சக்கரவர்த்தியான புரஞ்ஜனன், தன் மனைவி புரஞ்ஜனியிடம் ஆயிரத்து நூறு புத்திரர்களைப் பெற்றான். இப்பொழுது அவனது ஆயுளில் பாதி கழிந்தது. (6)

அரசே! அதன்பின் பௌரஞ்ஜனிகள் என்று புகழ்பெற்ற நூற்றுப்பத்து பெண் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்தான். அவர்கள் தங்கள் தாய்—தந்தையரைப் போலவே நற்குணமும் நன்னடத்தையும் கொண்டவர்கள். மாதாபிதாக்களின் பெருமைக்குப் பெருமை சேர்ப்பவர்கள் அவர்கள். (7)

பாஞ்சால தேசாதிபதியான புரஞ்ஜனன், தந்தையின் வம்சத்தைப் பெருக்கும் தனது புத்திரர்களுக்குத் தகுந்த அழகிய பெண்களையும், (புகழைப் பெருக்கும்) தன் பெண்களுக்குச் சிறந்த வரன்களையும் பார்த்துத் திருமணம் முடித்தான். (8)

அவனது புத்திரர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் நூறு நூறு மகன்கள் பிறந்தனர். அதனால், புரஞ்ஜனனது வம்சம் அந்தத் தேசத்தில் பெருகியது. (9)

இந்தப் பிள்ளைகள், பேரன்கள், வீடு—வாசல், பொக்கிஷம், பணியாட்கள், மந்திரிப்பிரதானிகள் என்று அவைகளில் கொண்ட ‘எனது’ என்கிற பாசத்தால் தளையுண்டு தவித்தான். (10)

ஹே பிராசீனபர்ஹிஸ்! உன்னைப் போலவே புரஞ்ஜனனும் பற்பல ஆசைகள் கொண்டு அந்த விருப்பங்கள் நிறைவேற, வேள்வி தீட்சையேற்று, பசுக்களைக் கொன்று செய்யும் பயங்கரமான வேள்விகள் பல செய்து, தேவர்கள், பித்ருக்கள், பூதங்களின் தலைவர்கள் ஆகியவர்களைப் பூசித்தான். (11)

தனது மனைவி—மக்கள் என்று குடும்பத்தில் தீவிர பற்று கொண்டு, அதன் நலனுக்கான வேள்விகளில் ஈடுபாடுள்ளவனும், அதனால், தனக்கு (ஆன்மாவிற்கு) நன்மை பயக்கும் கர்மங்களில் ஈடுபாடற்றவனுமான புரஞ்ஜனனுக்கு மூப்பு எட்டியது. காமப்பித்து கொண்டவர்கள் வெறுத்தொதுக்குவது, இந்த மூப்புதானே. (12)

அரசே! மிக்க புகழ் வாய்ந்த கந்தர்வ மன்னன் சண்டவேகன். பலமிக்க முன்னூற்று அறுபது கந்தர்வர்கள், அவனது பணியாட்கள். (13)

மேலும், அதே எண்ணிக்கையுடைய வெளுப்பு—கறுப்பான இரட்டையர்களான கந்தர்வப் பெண்களும் உண்டு. அவர்கள் சாரிசாரியாக வந்து, அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்த அந்த நகரத்தை மாறி மாறி அழிக்கலானார்கள். (14)

கந்தர்வராஜனான சண்டவேகனது பரிவாரங்கள், புரஞ்ஜனனது பட்டணத்தைச் சூறையாடத் தொடங்கியபோது, அதைக் காவல் காக்கும் ‘பிரஜாகரன்’ என்கிற ஐந்துதலை நாகம், அவர்களை எதிர்த்தது. (15)

அந்தப் பட்டணத்தைக் காக்க மிக்க பலம் பொருந்திய பிரஜாகரன், தானொருவனாகவே அந்த எழுநூற்றிருபது கந்தர்வர்கள், கந்தர்வப் பெண்களுடன் நூறு வருடகாலம் கடும்போர் புரிந்தது. (16)

பல வீரர்களுடன் தானொருவனாகவே நின்று போர்புரியும் தனது காவலனான பிரஜாகரன், வலிமையிழந்து வருவதைக் கண்ட புரஞ்ஜனன், தன் நாடு நகரத்திலுள்ள உற்றார்—சுற்றத்தாரைக் குறித்துக் கவலை கொண்டான். (17)

(முன்பு) தனது பரிவாரங்கள் கொண்டுவந்து தரும் காணிக்கைகளைப் பெற்று, அதனால் தானொருவனாகவே மதுபானம், பெண்ணினச் சேர்க்கை என அனைத்து இன்பங்களையும் துய்த்து வந்த புரஞ்ஜனன், பின் வரப்போகும் பயம் பற்றிய கவலையற்றவனாகவே இருந்தான். (18)

பர்ஹிஷ்மானே! (பிராசீனபர்ஹிஸ்ஸே!) இந்நிலையில் காலனது மகள் (ஜரை) தனக்கேற்ற மணாளனைத் தேடி மூவுலகங்களிலும் சுற்றி வந்தாள். ஆனால், எவரும் அவளை ஏற்க முன்வரவில்லை. (19)

காலனது மகளான ஜரை என்கிற அவள், தனது அதிருஷ்டமின்மை காரணமாக ‘துர்பகை’ எனப் பெயர் பெற்றாள். முன்பொரு சமயம் புரு மன்னன், தன் தந்தைக்குத் தனது இளமையைத் தர முன்வந்து, அதனால் இவளை முழுமனத்துடன் ஏற்றான். இந்த காலகன்னிகையும் (ஜரா என்கிற மூப்பு) அதனால் மனம் மகிழ்ந்து, அவனுக்கு அரசுரிமை கிடைக்குமாறு வரம் நல்கினாள். (20)

முன்பொரு சமயம், நான் பிரும்மலோகத்திலிருந்து பூவுலகு வந்து கொண்டிருந்த பொழுது, மூவுலகும் சுற்றித் திரிந்த அவள், நான் ‘பிரும்மசரிய விரதமுடையவன்’ எனத் தெரிந்தும், காமத்தீ பிடித்துந்த, என்னை மணாளனாக வரிக்க விரும்பினாள். (21)

நான், அவளது வேண்டுதலை ஏற்காததால் கோபம் கொண்ட அவள், ‘நீ, எனது விருப்பத்தை ஏற்காததால், எந்த ஓரிடத்திலும் நிலைபெற்றிருக்கக் கூடாது’ எனக் கடுமையான சாபமளித்தாள். (22)

என்னிடம் தன் விருப்பம் நிறைவேறாதது கண்ட அவள், என் சொல்படி ‘பயம்’ என்கிற யவன மன்னனைக் கணவனாக வரித்தாள். (23)

‘வீரனே! நீர், யவனர்களிலேயே சிறந்தவர். நான், உங்களைக் காதலிக்கிறேன்; கணவனாக அடைய விரும்புகிறேன். தங்களிடம் வேண்டுவோரது விருப்பம் என்றுமே வீணானதில்லை அல்லவா? (24)

உலக நடைமுறையிலும், சாஸ்திர நடைமுறையிலும் தன்னிடமுள்ள தன்னால் தர முடிந்த பொருளைப் பிறருக்குத் தராதவனும், அறநெறி முறைப்படி தான் பெறத்தக்கவனாக இருந்தும் தானாக வந்ததை ஏற்காதவனும் ஆகிய அவர்களிருவரும் வீண்பிடிவாதம் கொண்டவர்களே. அறிவற்ற இவர்களைக் கண்டு அறிஞர்கள் வருந்துகிறார்கள்; இரக்கம் கொள்கிறார்கள். (25)

ஆகையினால், காதலனே! உன்னை விரும்பி வந்த என்னை ஏற்றுக் கொள்; அருள் செய். தீனர்களிடம் தயை கொள்வதே ஆண் மகனின் சிறந்த அறநெறி.’ (26)

காலகன்னிகையான ஜரையின் கூற்றைக் கேட்ட யவன மன்னன், தேவர்களின் (விதியின்) உள்ளக்கருத்தை நிறைவேற்ற நினைத்து, அவளை நோக்கிப் புன்முறுவலித்துப் பேசலானான். (27)

‘நீ அழகில்லாதவள்; மங்களங்கள் அற்றவள். ஆகவே, இவ்வுலகில் உன்னை யாரும் விரும்பி ஏற்க மறுக்கிறார்கள். (ஆனால்,) நான் எனது யோகமகிமையினால் உனக்கேற்ற ஒரு மணாளனை நிச்சயித்திருக்கிறேன். (28)

ஆகவே, கர்ம பயனால் விளைந்த இந்த உலகில், யார் கண்ணிலும் படாமல் பலாத்காரமாக அனைத்தையும் நீ அனுபவி. எனது படைகளையும் அழைத்துச் செல். அதனால், அனைத்து மக்களையும் அழிப்பதில் நீ வெற்றி பெறுவாய். உன்னெதிரில் எவரும் எதிர்த்து நிற்க இயலாது. (29)

இவன் பெயர் பிரஜ்வாரன்; எனது தம்பி. நீ, எனது தங்கையாகிவிட்டாய். நானும் உங்களிருவருடன் அனைத்து சேனைகளையும் சேர்த்து கொண்டு, பிறரது கண்களுக்குப் புலப்படாமல் அனைத்து உலகங்களையும் சுற்றி வருவேன்.’ (30)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தெட்டாவது அத்தியாயம் — புரஞ்ஜனன் பெண்ணாகப் பிறத்தல்; அவிக்ஞாதனது உபதேசத்தால் முக்தி பெறுதல்

நாரதர் கூறுகிறார்—— பிராசீனபர்ஹிஸே! ‘பயம்’ என்கிற யவன மன்னனது கட்டளையை ஏற்ற அவனது சேனை வீரர்கள், பிரஜ்வாரன் மற்றும் காலனது மகள் ஜரையுடன் இந்தப் பூமி முழுவதும் சுற்றி வந்தனர். (1)

ஒருசமயம் அவர்கள் உலகிலுள்ள அனைத்து போகங்களும் நிறைந்ததும், (பிரஜாகரன் என்கிற) கிழட்டு பாம்பினால் காப்பாற்றப்படுவதுமான புரஞ்ஜனனது நகரத்தைக் கடுமையாகத் தாக்கினர். (2)

காலனது மகளான ஜரையினால் பீடிக்கப்பட்டவன், தன் உடல் வலிமையை இழக்கிறான். அந்த காலகன்னியும் புரஞ்ஜனபுரத்தைப் பலாத்காரமாகத் தாக்கினாள். (அதாவது, அந்நகர மக்கள் கிழட்டுத்தனம் அடைந்தனர்.) (3)

காலகன்னிகையால் வலுவில் அனுபவிக்கப்படுகிற, அந்த நகரின் கோட்டை வாயில்கள் வழியே, உட்புகுந்த யவனர்கள் அந்த நகரைச் சூறையாடினர். (4)

இவ்வாறு அந்த நகரம் துன்புறுத்தப்படும்போது, அதைக் கண்ட புரஞ்ஜனன் மிகவும் கலங்கினான். அவனோ அந்த நகரமே தன்னுடையது; தானே அதன் தலைவன் என்று சொந்தம் கொண்டாடும் பெருத்த சம்சாரி. ஆகவே கலங்கினான். (5)

காலகன்னிகையான ஜரையினால் பீடிக்கப்பட்டு, அந்த நகரமே தன் சோபையிழந்தது; செல்வமிழந்தது. புரஞ்ஜனனோ உலகியலின்பங்களிலேயே ஈடுபாடு கொண்டவனாதலால் கலக்கமடைந்து செய்வதறியாது தவித்தான். கந்தர்வர்களும் யவனர்களும் அந்த நகரின் செல்வங்கள் அனைத்தையும் கவர்ந்தனர். (6)

தன் நகரம் முற்றிலுமாக அழிந்ததைக் கண்டான். தன் புதல்வர்கள், பேரப்பிள்ளைகள், பணியாட்கள், மந்திரிப்பிரதானிகள் அனைவரும் தனக்கு எதிர்தட்டாக இருப்பதையும், மனைவி அன்பில்லாமல் நடந்து கொள்வதையும், தனது உடல் மூப்பால் (ஜரையால்) பீடிக்கப் பட்டுள்ளதையும், பாஞ்சால நகரமே பகைவர்கள் கையில் சிக்கி அழிந்துபட்டதையும் கண்டு, மன்னன் புரஞ்ஜனன் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான். துன்பங்களிலிருந்து நகரை மீட்க வழி தெரியாது கலங்கினான். (7—8)

காலகன்னிகையான ஜரையினால் (மூப்பினால்) உலகியலின்பங்கள் வலிமையிழந்தன. (மூப்பு வந்திடின் இளமை இன்பம் நுகர முடியாதல்லவா?) ஆனாலும், இவனுக்கு அதிலுள்ள ஈடுபாடு குறையாததனால் மிகவும் எளியவனானான். மனைவி—மக்களைக் கொஞ்சுவதிலேயே பற்று கொண்ட அவன், பரலோகத்தைப் பற்றி நினைத்தானில்லை; உற்றார்—சுற்றாரது அன்புமில்லை. (9)

இந்த நிலையில், அந்த நகரத்தைக் கந்தர்வர்களும் யவனர்களும் முற்றுகையிட்டனர். காலகன்னியோ அழித்து வருகிறாள். ஆகவே, அந்த நகரைத் துறக்க விருப்பமில்லாவிட்டாலும் துறக்கத் துணிந்தான். (10)

இதற்கிடையில் யவன மன்னன் பயம் என்பவனின் தம்பி பிரஜ்வாரன், தனது தமையனுக்கு மகிழ்ச்சி தரவேண்டி, அந்தப் பட்டணம் முழுவதையும் தீக்கிரையாக்கினான். (11)

அவ்வாறு நகரம் தீப்பற்றி எரிவது கண்ட புரஞ்ஜனன், தன் நகர மக்கள், பரிவாரங்கள், மனைவி, மக்கள் ஆகியவர்களுடன் மிகுந்த துக்கமடைந்தான். காரணம், அவன் அவற்றில் கொண்ட தீராத பற்றே. (12)

நகரமோ காலகன்னிகையான ஜரையினால் (கிழட்டுத்தனத்தால்) ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது. யவனன் வேறு அந்த நகரை முற்றுகையிட்டான். பிரஜ்வாரன் வேறு தாக்குகிறான். தனது இருப்பிடமும் சேதமடைந்துவிட்டது. இதைக் கண்டு பிரஜாகரன் என்கிற நகரக் காவலனான பாம்பு கவலையுற்றது. (13)

அந்த நகரத்தை எவ்வகையிலும் தன்னால் காக்க முடியாதது கண்ட பிரஜாகரன், தீப்பற்றி எரியும் மரப்பொந்திலிருக்கும் பாம்பு, அதை விடுத்து ஓட முயற்சிப்பதுபோல், துன்பத்தாலும் மனவேதனையாலும் உடல் நடுங்க, அங்கிருந்து வெளியேற முயற்சித்தது. (14)

கந்தர்வர்கள், அவனது (புரஞ்ஜனனது) திறன் முழுவதையும் அழித்துவிட்டனர். உடல் தளர்ந்து, உறுப்புக்கள் நொறுங்கி, அவன் வெளியேற முயற்சிப்பதைக் கண்ட பகைவர்களான யவனர்கள், அவனைத் தடுத்து நிறுத்தவே, அவன் மிகவும் வருந்தி அழத் தொடங்கினான். (15)

வீடு—வாசல், மனைவி—மக்கள் என்று ‘எனது’ என்கிற பற்றின் காரணமாக, அவனது அறிவு மழுங்கியது. பெண்ணிடம் கொண்ட காதலால் மிகவும் எளியவனானான். இதுவரை தான், தனது என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த மனைவி—மக்கள், மருமகள்கள், பேரன்கள், மாப்பிள்ளைகள், பணியாட்கள், வீடு—வாசல், சொத்து மற்றும் வேறுவேறு பொருள்கள் ஆகிய அனைத்தையும் துறந்து செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்ததும், அவற்றின் மேல் கொண்ட மோகத்தால் சிந்தை கலங்கி (இவ்வாறு) நினைக்கலானான். (16—17)

அந்தோ! எனது மனைவியோ பெருத்த குடும்பத்தலைவி; நானும் பரலோகமடைந்து விட்டால், எவ்வாறு இவள் தனித்தவளாக இத்தனை பெரிய குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவாள்? பெண்டுபிள்ளைகளின் கவலையே இவளைத் தின்றுவிடுமே. (18)

நான் உணவு கொள்ளாது, இவள் உணவு ஏற்கமாட்டாளே. நான் நீராடாது இவள் நீராடாள். எனக்குப் பணிவிடை செய்வதே அனைத்தும் என்றல்லவா நினைப்பவள். நான் சிலசமயம் சினந்தால் நடுங்குவாள். தவறி அதட்டிப் பேசினாலோ பயங்கொண்டு மௌனமாக இருப்பாள். (19)

நான் அறிவு கலங்கியுள்ளபோது அறிவுரை கூறி, என்னை ஊக்கப்படுத்துவாள். நான் வெளிதேசம் சென்றிருந்தால், விரகத்தால் வாடி இளைத்துத் துரும்பாக மெலிந்துவிடுவாள். வீரர்களான பிள்ளைகளைப் பெற்றவள்தான். இருந்தாலும், எனக்கு பின் இந்த இல்லற வாழ்வைத் தொடருவாளா? (அல்லது இறந்துவிடுவாளா?) (20)

நான் இறந்தபிறகு என்னையே நம்பியிருந்த இந்தப் பிள்ளைகளும் பெண்களும் எப்படி வாழ்வார்கள்? நடுக்கடலில் படகு உடைந்து கவிழ்ந்தது போலன்றோ தவிப்பார்கள். (21)

உண்மையில் அறிவுகொண்டு காண்கையில் துன்பப்படுவதற்குக் காரணமேயில்லை. ஆனால் அஞ்ஞானத்தின் காரணமாக, தனது பெண்டுபிள்ளைகளை நினைத்து வருந்தினான். இவ்வாறிருக்க, அவனைப் பிடிக்க ‘பயம்’ என்கிற யவன மன்னன், தன் படைகளுடன் அங்கு வந்தான். (22)

யவனர்கள், பலிக்கடா மாதிரி இவனைத் தங்களிடத்திற்கு இழுத்துச் செல்கையில், அவனது பரிவாரங்கள் பயந்து, துன்பத்தில் ஆழ்ந்து அழுதவண்ணம் அவனைப் பின்தொடர்ந்தனர். (23)

யவனர்களால் தகையப்பட்ட நகர பாலகனான பாம்பும், அந்த நகரத்தை விடுத்து அவர்களோடு சென்றது. இவ்வாறு அனைவரும் வெளியேற, அந்த நகரமே அழிந்து மண்ணோடு மண்ணாகியது. (24)

வலிமைமிக்க யவனர்கள் இவ்வாறு இழுத்துச் செல்லும்போதுகூட புரஞ்ஜனன் அறிவிழந்து, தனக்கு நன்மை செய்ய விரும்பிய தன் பழைய நண்பனான ‘அவிக்ஞாதனை’ நினைக்கவில்லை. (25)

இவன் வேள்வி செய்த சமயம் கொடுமைப்படுத்தப்பட்ட அந்த பசுக்கள், இப்போது இவனது கொடுஞ்செயல்களை நினைத்து, மிகவும் கோபத்துடன் அவனைக் கோடாலிகளால் வெட்டிப் பிளந்தன. (26)

கரைகாணா அஞ்ஞானத்தில் மூழ்கிப் பெண்களிடம் கொண்ட மோகத்தினால் அறிவிழந்த அந்த புரஞ்ஜனன், நெடுங்காலம் நரகவேதனை அனுபவித்தான். (27)

இறக்கும் தறுவாயிலும் புரஞ்ஜனன் அந்தப் பெண்ணைப் பற்றியே நினைந்திருந்ததால், மறுபிறவியில் விதர்ப்ப மன்னன் அரண்மனையில் ஓர் அழகிய பெண்ணாகப் பிறந்தான். (28)

இவள் திருமணப் பருவமெய்தியதும் விதர்ப்ப மன்னன், ‘பெருத்த வீரனே இவளை மணம் முடிக்கத்தக்கவன்’ என்று பறைசாற்றினான். பிற மன்னர்களை வென்று வெற்றி வாகை சூடிவரும் பாண்டிய மன்னன் மலயத்துவஜன், (இதைச் செவியுற்று) எதிர்த்து வந்த மன்னர்கள் அனைவரையும் வென்று, இவளை மணந்தான். (29)

இவ்வாறு மணம் முடித்த மலயத்துவஜன் கருவிழியாளான ஓர் அழகிய பெண்ணையும், அவளது தம்பிகளாக ஏழு ஆண்குழந்தைகளையும் பெற்றெடுத்தான். பின்னாட்களில் இவர்கள்தான் தமிழகத்தின் ஏழு மன்னர்களாயினர். (30)

அரசே! அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் பலப்பல (கோடிகோடி) குழந்தைகள் பிறந்தன. அவர்களது வம்சத்தினரே இம்மண்ணுலகை, இந்த மன்வந்தரத்திற்குப் பின்னரும்கூட ஆளப்போகிறார்கள். (31)

மலயத்துவஜனின் முதல் பெண் பற்பல விரதங்களை மேற்கொண்டவள். இத்மவாஹரது மகனான அகஸ்திய முனிவர், இவளை மணந்தார். இவர்களது புதல்வன் திருடச்யுதன். (32)

ராஜரிஷியான மலயத்துவஜன், இந்தப் பூமியைத் தன் புத்திரர்களுக்குப் பிரித்துக் கொடுத்துவிட்டு, பகவான் ஸ்ரீமந்நாரயணனை ஆராதனை செய்ய மனம் கொண்டு மலயபர்வதம் (திருவேங்கடமலை) சென்றான். (33)

கண்ணழகியான அவனது மனைவி வைதர்பி, தனது வீடு—வாசல், மக்கள், அனைத்து போகங்கள் ஆகிய அனைத்துலகையும் துறந்து, நிலவு சந்திரனைத் தொடர்வதுபோல் பாண்டிய மன்னனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றாள். (34)

அங்கு சந்திரவஸா, தாமிரபர்ணீ, வடோதகா என்ற மூன்று நதிகள் பாய்கின்றன. அவற்றின் புனித நீரில் தினந்தோறும் நீராடித் தங்கள் இரு வினைப்பயன்களையும் (உடலழுக்கையும் மனவழுக்கையும்) நீக்கித் தூய்மை பெற்றனர். (35)

அங்கிருந்தவண்ணம் கந்தமூலங்கள், பழங்கள், பூக்கள், இலைகள், புற்கள், வெறும் நீர் மட்டும் என உயிர் வாழ்வதற்கென்றே ஏற்றுக்கொண்டு கடுந்தவம் புரிந்தனர். அதனால், நாளடைவில் அவர்கள் உடல் மிகவும் மெலிந்தது. (36)

மகாராஜனான மலயத்துவஜன் எங்கும் எதிலும் ஒரே மனப்பான்மை கொண்டவனாக குளிர்—வெப்பம், மழை—காற்று, பசி—தாகம், வேண்டியவன்—வேண்டாதவன், இன்பம்—துன்பம் என்கிற துவந்துவங்களை (இரட்டைகளை) வென்றான். (ஆகவே, மனம் வசமாகியது.) (37)

தவத்தினாலும் உபாசனையினாலும் உலகியல் வாஸனைகளை வென்றான். யமம், நியமம் முதலிய எண்வகை யோகங்களால் பொறி—புலன்கள், பிராணன், மனம் ஆகியவற்றைத் தனது வசத்திற்குட்படுத்தி, தன் இதயத்தைப் பிரும்மத்தினிடம் நிலை நிறுத்தினான். (38)

இவ்வாறு நூறு தேவ வருடங்கள் அசையாது தூண்போல் ஒரேயிடத்தில் நின்று தவம் புரிந்தான். பகவான் வாசுதேவரிடம் மனம் பதிந்ததால், இத்துணை காலமும் அவனுக்கு உடலைப் பற்றிய நினைவேயில்லை. (39)

அவன் எங்கும் பரவி ஸ்வயம்பிரகாசமாக விளங்கும் ஆன்ம ஸ்வரூபத்தை இவ்வுடல் முதலியவற்றினுள்ளும், வேறாகவும், அறிவுக்குச் சாட்சியாகவும் விளங்குவதை உய்த்தறிந்து, கனவுலகில் கண்டவை அனைத்தும் பொய் என்று உணர்வதுபோல, இவ்வுலகமே மாயை என்பதை உணர்ந்தான்; அமைதி கொண்டான். (40)

மன்னவா! குரு ஸ்வரூபரான பகவான் ஸ்ரீஹரி உபதேசித்த, தனது அந்தக்கரணமெங்கும் ஒளியிடும் தூய்மையான, அறிவுமயமான தீப ஒளியினால் சர்வசாட்சியாக உள்ள ஆத்மஸ்வரூபத்தை பகவானிடத்திலும், அந்தப் பரப்பிரும்ம பரமாத்மாவைத் தன் ஆன்மாவிலும் வேறுபாடின்றி ஒன்றாகக் கண்டான். பின், இந்த அபேத சிந்தனையையும் ஒதுக்கி வெளித்தள்ளி அமைதிநிலை பெற்றான். (‘தான் பரமன்’ என்ற வேறுபாடு நீக்கித் தானாகவே பரமனாக ஆனான்.) (41—42)

இவ்வாறு தன் கணவன் தவம் செய்யும்போது கற்பரசியான வைதர்பி அனைத்து போகங்களையும் துறந்து, அனைத்து தர்மநெறிகளையும் உணர்ந்த தன் கணவன் மலயத்துவஜனுக்கு அன்போடு அனைத்துப் பணிவிடைகளையும் செய்தாள். (43)

மரவுரி உடுத்தி, விரத நியமங்களால் உடல் மெலிந்து, கருங்கூந்தல் சடையிட்டு, ஒரே பின்னலாகத் தொங்க, புகை இல்லாமல் சுவாலையுடன் விளங்கும் தீயில் தீக்கதிர்கள் ஒருங்கி இணைவதுபோல் இணைந்து அழகாக விளங்கினாள். (44)

தனது கணவன் இறந்த பின்பும், முன்போலவே அசையாத நிலையில் உட்கார்ந்திருப்பது கண்டு, அவன் இறந்தது அறியாது, எப்போதும்போல் அவனருகில் சென்று அனைத்துப் பணிவிடைகளையும் செய்தாள். (45)

அவ்வாறு தொண்டு செய்கின்ற அவள், கணவனது திருவடிகளைக் கழுவும்போது, அது சூடின்றிக் குளிர்ந்திருப்பதை உணர்ந்ததும், தன் கூட்டத்தினின்றும் நழுவித் தவறிய பெண்மானைப் போல் மனம் நடுங்கினாள். (46)

அந்த அடர்ந்த காட்டில், தான் தனியாக தீனநிலையில் உள்ளதை உணர்ந்த அவள் மிகவும் வருந்தினாள். கண்ணீரால் அவளது மார்புத்தடங்கள் நனைந்தன. வருத்தம் தாங்காது உரத்த குரலில் கதறினாள்—— ‘அரசரேறே! எழுந்திருங்கள், எழுந்திருங்கள்! கடல் சூழ்ந்த இவ்வுலகம், திருடர்கள் மற்றும் மறநெறி தழுவும் குறுநில மன்னர்களால் தாக்கப்பட்டு பயந்துள்ளது. அதைக் காப்பாற்றுங்கள்.’ (47—48)

தன் கணவனைப் பின்தொடர்ந்து வனம் வந்த அந்த அபலைப்பெண், அவனது திருவடிகளில் வீழ்ந்து கதறிப் புலம்பிக் கண்ணீர் பெருக்கி அழுதாள். (49)

இவ்வாறு புலம்பியழுத அவள், கட்டைகள் கொண்டு சிதையடுக்கி, அதில் கணவரது உடலை வைத்து எரித்து, தானும் உடன் கட்டையேற எண்ணினாள். (50)

அரசே! இச்சமயத்தில் அவளது பழைய நண்பன் ஆன்மஞானியான ஓர் அந்தணர், அங்கு வந்து கதறுகின்ற அந்த அபலைப்பெண்ணை இனிய வசனங்களால் சமாதானம் செய்து கூறலானார். (51)

அந்தணர் கேட்கிறார்—— “அம்மா! நீ யார்? யாருடைய பெண்? எதைக் குறித்து நீ கதறுகிறாய்? படுத்திருக்கும் இந்த ஆண்மகன் யார்? என்னை உனக்குத் தெரியவில்லையா? முன்பு உன்னோடு இங்குமங்கும் சுற்றித் திரிந்த உனது நண்பன் நான். (52)

நண்பனே! அவிக்ஞாதன் என்று முன்பொரு நண்பன் உனக்கு இருந்தது ஞாபகம் வருகிறதா? உலகியலின்பங்களை விரும்பி, அதற்கொரு இடத்தைத் தேடி, என்னை விடுத்துச் சென்றாயே! (53)

ஐயா! முன்பு நாம் இருவரும் மானஸஸரஸ்ஸில் வசிக்கும் அன்னங்கள் போல் நண்பர்களாக இருந்தோமே! ஆயிரம் வருடங்கள் தங்க இடமின்றித் தவித்தோமே! (54)

ஆனால் நண்பனே! என்னை விடுத்து உலகியலின்பங்களில் நாட்டங்கொண்டு, இந்தப் பூமியில் சுற்றித் திரிந்து, கடைசியில் ஒரு பெண் அமைத்த இடத்தை அடைந்தாய். (55)

அவ்விடத்தில் ஐந்து நந்தவனங்கள், ஒன்பது வாயில்கள், ஒரு வாயிற்காப்பான், மூன்று மதில்கள், ஆறு வியாபாரிகள், ஐந்து கடைத்தெருக்கள் இருந்தன. ஐந்து உபாதான காரணங்களால் செய்யப்பட்டது. இதற்கு ஒரு பெண் தலைவி. (56)

அரசே! ஐம்பொறிகளின் சப்தம் முதலிய விஷயங்களே, அந்த ஐந்து நந்தவனங்கள். கண், காது, மூக்கு, வாய், ஆசனத்துவாரம், ஆண்—பெண் குறி என்கிற பொறிகளின் இடங்களே ஒன்பது வாயில்கள். ஒளி, நீர், பூமி என்ற மூன்றும் மூன்று மதில்கள். மனமும், அறிவுப்புலன்கள் ஐந்தும் ஆறு வியாபாரிகள். (57)

செயற்புலன்கள் ஐந்தும் கடைவீதிகள். ஐந்து பூதங்களே என்றுமே அழியாத உபாதான காரணங்கள். புத்திதான் அந்த நகரத்தலைவி. இந்த நகரத்தினுள் நுழைபவன் அறிவிழந்து விடுகிறான். தன்னை யார் என்பதையும் மறக்கிறான். (58)

நண்பனே! அந்த நகரத்தில் அதன் தலைவியின் வலையில் வீழ்ந்து, அவளோடு சுற்றித் திரிந்து, உனது உண்மை நிலையினையும் மறந்து, இந்த இழிந்த நிலை அடைந்தாய். (59)

இதோ பார். நீ உண்மையில் விதர்ப்ப மன்னனின் மகளல்ல. இந்த வீரனான மலயத்துவஜன் உனது கணவனுமல்ல. எவளால் நீ ஒன்பது வாயில்கள் கொண்ட கோட்டையில் அடைக்கப் பட்டாயோ, அந்த புரஞ்ஜனிக்கு நீ கணவனுமல்ல. (60)

முற்பிறவியில் நீ உன்னை ஆண்மகன் என்றும், அவளை கற்பரசி என்றும் எண்ணினாயே? இவையெல்லாம் எனது மாயை. உண்மையில் நீ புருஷனோ அல்லது பெண்ணோ அல்ல. நாம் இருவரும் அன்னப்பறவைகள் (மாயா சம்பந்தமற்ற தூய வடிவினர்). நமது உண்மை ஸ்வரூபத்தை நீ அறிந்து கொள். (61)

நண்பனே! நான் (ஈசுவரன்) யாரோ, நீயும் (ஜீவனும்) அவனே. நாமிருவரும் வேறல்ல, ஒருவரே. ஆராய்ந்து காண்கில் நீ யாரோ, அவனே நான். உண்மையறிந்தவர்கள் நம்மிருவரிடையே சிறிதும் வேற்றுமை காண்பதில்லை. (62)

ஒருவன் தனது உருவத்தைக் கண்ணாடியிலும், மற்றொருவனது கண்களிலும் வெவ்வேறாகக் காண்கிறான் அல்லவா! அது போலத்தான், ஒரே ஆன்ம தத்துவத்தை வித்யை (அறிவு), அவித்யை (அறியாமை) என்கிற உபாதிகளால் (காரணங்களால்), தன்னைத்தானே ஈசுவரன், ஜீவன் என்று இரண்டாகக் காண்கிறான்.” (63)

இவ்வாறு அந்த ஹம்ஸம் (அன்னப்பறவை) மானஸஸரஸில் வாழும் ஜீவனான மற்றொரு அன்னத்தைச் சமாதானம் செய்யவே, அந்த ஹம்ஸம் (ஜீவன்) தனது ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை உணர்ந்து, தனது நண்பனது பிரிவாலும், உலகியலின்பங்களில் கொண்ட பற்றாலும் இழந்திருந்த ஆத்மஞானத்தைத் திரும்பப் பெற்றது. (64)

மன்னனே பிராசீனபர்ஹிஸ்! ஆத்ம தத்துவத்தின் உண்மை ஞானத்தை, நான் உனக்கு மறைமுகமாகக் கூறினேன். ஏனெனில், இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்த பகவானுக்கு மறைமுகமாகக் கூறுவதே இன்பமளிப்பது. (65)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — புரஞ்ஜன சரிதத்தின் உண்மை விளக்கம்

பிராசீனபர்ஹிஸ் கேட்கிறான்—— “நாரத பகவானே! தாங்கள் கூறியதை எங்களால் நன்றாகப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அறிவறிந்த ஞானிகளே அதைப் புரிந்து கொள்ள திறம் பெற்றவர்கள். கர்மங்களிலேயே மயங்கித் திரியும் எங்களுக்கு எப்படித்தான் புரிந்து கொள்ள இயலும்?” (1)

நாரதர் (பதில்) கூறுகிறார்—— அரசே! புரஞ்ஜனன் (நகரை நிர்மாணித்தவன்) என்பவன் ஜீவன் (ஜீவாத்மா) எனத் தெரிந்து கொள். ஏனெனில், அவன்தான் தனது கர்மாவின் பயனாக (உடலை) நிர்மாணித்தான். அந்த உடலோ ஒரு கால், இரு கால்கள், முக்கால்கள், நாற்கால்கள், பல கால்கள், கால்களே இல்லாதது எனப் பலப்பல வகைகள். (2)

[குறிப்பு:— பிசாசு முதலியவற்றிற்கு ஒரு கால்; மனிதர்களுக்கு இரு கால்கள்; ஜ்வர தேவதைகளுக்கு முக்கால்கள்; விலங்குகளுக்கு நான்கு கால்கள்; சிலந்தி, மரவட்டை முதலியவற்றிற்குப் பல கால்கள்; பாம்பு முதலியனவற்றிற்குக் கால்களே இல்லை.]

‘அவிக்ஞாதன்’ என்று அழைக்கப்பட்டவர், பகவான். அவர் ஜீவனுக்கு நண்பன். ஏனெனில், ஜீவராசிகள் அவரைப் பெயர்—குணங்கள்—செயல்கள் கொண்டு உணர முடியாது. (3)

ஜீவன், பிரகிருதியின் குணங்களான உலகியல் இன்ப—துன்பங்களை நுகர விரும்பியபோது, மற்ற ஜீவராசிகளின் உடலைக் காட்டிலும், இரண்டு கைகால்களும் ஒன்பது வாயில்களும் கொண்ட இந்த மனிதப்பிறவியே சிறந்ததென நினைத்து, அதைப் பெற விரும்பினான். (4)

புத்தி அல்லது அவித்தையே புரஞ்ஜனி என்கிற அந்தப் பெண். இதனால்தான், உடல் மற்றும் பொறி—புலன்களில் ‘யான், எனது’ என்கிற பற்று தோன்றுகிறது. ஜீவனான புருஷன் இதன் வாயிலாகவே, இவ்வுடலில் பொறி—புலன்களால் உலகியல் விஷயங்களை அனுபவிக்கிறான். (5)

பத்து புலன்களே இவனது நண்பர்கள். இவர்கள் மூலம்தான் அறிவும் செயலும் நடக்கின்றன. இந்திரியங்கள் மூலமாக ஏற்படும் ‘உணர்வு’ என்னும் விருத்திகள் (தொழில்கள்) இவனது தோழிகள். பிராணன், அபானன், வியானன், உதானன், ஸமானன் என்கிற ஐந்து பிராணன்களின் ஐவகைத் தொழில்கள் கொண்ட பிராண வாயுவே, உடலான இந்த நகரைக் காக்கும் ஐந்து தலை நாகம். (6)

அறிவுப்புலன்கள், செயற்புலன்கள் ஆகிய பத்து புலன்களுக்கும் தலைவனான மனதே, பதினோராவதான பெருவலி படைத்த போர்வீரன் எனத் தெரிந்துகொள். சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம் என்கிற ஐவகை விஷயங்களே பாஞ்சால தேசம். இவற்றின் நடுவில்தான் ஒன்பது வாசல்கள் கொண்ட (உடல் என்கிற) நகரம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. (7)

இந்த நகரத்தில் ஆங்காங்கு இரண்டு வாயில்கள் உள்ளதாகக் கூறப்பட்டன அல்லவா? அவை கண்கள் இரண்டு; மூக்குத்துளைகள் இரண்டு; காதுத்துளைகள் இரண்டு; வாய், ஆண்குறி, அபானம் என்கிற மூன்று. ஆக மொத்தம் ஒன்பது வாயில்கள். இவற்றின் வழியாகவே ஜீவனானவன் புலன்களோடுகூட வெளி விஷயங்களை அனுபவிக்கச் செல்கிறான். (8)

இவற்றில் இரு கண்கள், இரு மூக்குத்துளைகள், வாய் என்கிற ஐந்து வாயில்களும் கிழக்கு வாயில்கள். வலது காது தெற்குவாயில், இடது காது வடக்குவாயில் என்று தெரிந்து கொள். (9)

இந்த உடலின் ஆசனவாய், ஆண்குறி என்கிற கீழ் துவாரங்கள் இரண்டும் மேற்கு வாயில்கள். கத்யோதா, ஆவிர்முகீ என்கிற இருவாயில்கள் ஒரே இடத்தில் உள்ளனவென்று முன்பு கூறப்பட்டதல்லவா? அவையிரண்டும் இரு கண்கள். இதன் மூலம் விப்ராஜிதம் என்கிற ரூபம், நிஷம் ஆகியவைகளை ‘தேஹி’ (ஜீவன்) பார்க்கிறான். இதன் சக்தியே பார்வையாகும். (கண் என்கிற புலனையே முன்பு ‘த்யுமான்’ என்கிற நண்பன் எனக் கூறப்பட்டது.) (10)

‘நளினீ’, ‘நாளினீ’ என்கிற இரண்டும் மூக்குத் துளைகள். மூக்கின் நுகரும் விஷயமான மணம்தான் ‘ஸௌரபம்’ என்கிற தேசம். நுகரும் புலனாகிய மூக்குதான் ‘அவதூதன்’ என்கிற நண்பன். வாயே ‘முக்யன்’ என்கிற வாயில். அதிலுள்ள வாக் இந்திரியம்தான் கடைத்தெரு. சுவையறியும் புலனே ‘ரஸக்ஞன்’ என்கிற நண்பன். (11)

இங்கு வாயின் செயலான பேச்சே கடை. பக்ஷ்யம் (கடித்துச் சாப்பிடுவது), போஜ்யம் (மென்று உண்பது), பேயம் (குடிப்பது), சோஷ்யம் (நக்கிச் சாப்பிடுவது) என்கிற நால்வகை உணவே ‘பஹூதனம்’ எனப்படுவது. வலது காது ‘பித்ருஹூ’ என்றும், இடது காது ‘தேவஹூ’ எனவும் கூறப்படுகிறது. (12)

கர்மகாண்டமே பிரவிருத்தி (இவ்வுலகியல் பற்றிய) சாஸ்திரம். உபாசனா காண்டமே நிவிருத்தி (பரத்தைப் பற்றிய) சாஸ்திரம். இவை முறையே தட்சிண பாஞ்சாலம், உத்தர பாஞ்சாலம் எனப்படும். கேட்டதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளக்கூடிய சுருததரனைத் துணையாகக் கொண்டு, காது வாயிலாகக் கேட்டு ஜீவனானவன் தட்சிணமார்க்கம் (தென்புலத்தார் வழி), உத்தரமார்க்கம் (தேவர் வழி) என்கிற வழிகளில் செல்கிறான். (13)

‘ஆஸுரீ’ என்கிற கிழக்கு வழி, அசுர குணத்திற்கேற்றதான ஆண்—பெண் குறிகள். பாமரனின் சிற்றின்ப வாழ்க்கையே ‘ரதி’ (பெண்சேர்க்கை) எனப்படுகிறது. உபஸ்தம் என்பதே ‘துர்மதன்’ என்கிற நண்பன். குதம்தான் ‘நிர்ருதி’ என்கிற மேற்குவாசல். (14)

‘வைசஸம்’ என்கிற தேசம் நரகம். குதத்தில் உள்ள (மலம் வெளித்தள்ளும்) பாயு என்கிற பொறியே ‘லுப்தகன்’ என்கிற நண்பன். இவர்களைத் தவிர இருவர்கள் குருடர்கள் எனக் கூறினேனே, அவர்களைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். அவர்கள்தான் கைகால்கள். இவர்களின் உதவியாலேயே ஜீவன் காரியங்களைச் செய்கிறான், இங்குமங்கும் நடக்கிறான். (15)

அந்தப்புரம் என்பது இதயம். அங்கிருக்கும் மனமே ‘விஷூசி’ (விஷூசீனன்) என்னும் பெயருள்ள முக்கிய பணியாள். ஜீவன், இந்த மனத்தின் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற குணங்களால்தான் சாந்தம் (தெளிவு), மகிழ்ச்சி, மயக்கம் முதலிய மாற்றங்களை அடைகிறது. (16)

புத்தி (புரஞ்ஜனி என்கிற அரசி) கனவுநிலையில் என்னென்ன நிலைகளை அடைகிறதோ, விழித்த நிலையில் இந்திரியங்களை எந்தெந்த நிலைகளை அடையச் செய்கிறதோ, அவைகளின் அந்தந்த குணங்களையேற்று, ஜீவனான இந்த ஆத்மாவும் அந்தந்த உருவங்களில், அதனதனுடைய தொழில்களை (செயல்களை) அனுசரித்து மாறுதலடைவதுபோல் தோன்றுகிறது. உண்மையில், அது மாறுதலற்ற ஒரு சாட்சியே! (17)

இந்த உடல்தான் தேர். ஞானேந்திரியங்கள் (அறிவுப்புலன்கள்) ஐந்தும் ஐந்து குதிரைகள். உண்மையில், அது எங்கும் நகராதது. ஆனாலும், பார்வைக்கு ‘வருடம்’ என்கிற காலத்தைப் போல் தடுக்க இயலாத வேகமுடையது. புண்ணிய—பாவங்களே அதன் இருசக்கரங்கள். முக்குணங்களே கொடிகள். ஐந்து பிராணன்களே ஐந்து கடிவாளக்கயிறுகள். (18)

மனமே கடிவாளம். புத்திதான் தேரோட்டி. இதயமே தேருக்கு உடையவன் உட்காருமிடம். இன்ப—துன்பங்கள் என்னும் இரட்டைகள் ஏர்க்கால்கள். சப்தம், ஸ்பரிசம் என்கிற ஐந்து விஷயங்களும் அந்தத் தேரிலுள்ள ஆயுதங்கள். (தோல், மாமிசம், ரத்தம், எலும்பு, கொழுப்பு, நரம்பு, மஜ்ஜை என்கிற) ஏழு தாதுக்களும், அந்த ஆயுதங்களுக்கான கவசங்கள். (19)

செயற்புலன்கள் ஐந்தும் அந்த தேரின் ஐந்துவித நடைகள். இந்தத் தேரில் ஏறிக்கொண்டு ஜீவன், கானல்நீர் போன்ற பொய்யான உலகியலின்பங்களை நோக்கி ஓடுகிறான். புலன்கள் பதினொன்றும் அவனது சேனைகள். அறிவுப்புலன்கள் ஐந்தின் வாயிலாக, அந்தந்த பொறிகளுக்கான இன்பங்களை வலுக்கட்டாயமாக அனுபவிப்பதே, அவனது வேட்டையாடுதல். (20)

வருடம் என்பதே ‘சண்டவேகன்’ என்னும் கந்தர்வ மன்னன். இந்த வருடம் மூலம்தான் காலம் கணக்கிடப்படுகிறது. இந்த மன்னனது 360 பணியாளர்களும் 360 நாட்கள் (பகல்கள்); அவர்களது 360 பெண்கள் இரவுகள். இவர்கள் (பகலிரவுகள்) மாறி மாறிச் சுற்றி வந்து மனிதனது ஆயுளைக் கவர்கின்றனர். (21)

கிழட்டுத்தனமே (மூப்பு) காலகன்னிகை. எந்த மனிதனும் கிழட்டுத் தன்மையை விரும்ப மாட்டான். ‘மிருத்யு’ என்கிற யவன மன்னன், உலகை அழிப்பதற்கு இவளைத்தான் தங்கையாக ஏற்றுக் கொண்டான். (22)

ஆதி (மனத்தில் தோன்றும் துன்பம்), வியாதி (உடலில் தோன்றும் துன்பம்) இரண்டும்தான் அந்த யவன மன்னனது காலாட்படைகள். சீதம், உஷ்ணம் என்கிற இரண்டு ஜ்வரங்களும் ஜீவராசிகளுக்குத் துன்பத்தைத் தந்து, விரைவில் யமனுடைய வாயில் விழும்படி செய்கின்றன. பிரஜ்வாரன் என்கிற இவர்கள் (சீதம், உஷ்ணம்) அந்த யவனனது சகோதரன். (23)

இவ்வாறு உடலிலேயே பற்றுக் கொண்டு ஜீவன் அறியாமையினால் ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபொளதிகம், ஆதிதெய்விகம் என்கிற பலவிதமான துன்பங்களை அனுபவித்துக் கொண்டு, நூறு வருட காலம் இந்த மானிட உடலில் தங்கியிருக்கிறான். (24)

உண்மையில் அவன் எக்குணங்களுமற்றவன். ஆனால், பிராணன், பொறி—புலன்கள், மனம் ஆகியவற்றின் இயல்புகளைத் தன் மேலேற்றிக் கொண்டு ‘யான், எனது’ என்கிற பற்றினால் கட்டப்பட்டு, அற்பமான விஷய சுகங்களைப் பற்றியே சிந்தித்துச் சிந்தித்து, அதற்கான பற்பல காரியங்களில் ஈடுபடுகிறான். (25)

உண்மையில், இந்த ஜீவன் ஸ்வயம்பிரகாசன்தான். ஆனால், எல்லாவற்றிற்கும் குருவான (தலைவரான) ஆத்ம ஸ்வரூபரான பகவானது உண்மை ஸ்வரூபத்தை (தான்தான் அந்த பரமாத்மா என்கிற உண்மையை) அறியாமல், பிரகிருதி(மாயை)யின் குணங்களில் கட்டுண்டு கிடக்கிறான். (26)

அந்த குணங்களில் கொண்ட பற்றுதலால் செய்வதறியாது சாத்விகம், ராஜஸம், தாமஸமான செயல்களைச் செய்கிறான். அந்தச் செயல்களின் பயனால் பலவிதமான பிறப்புகளை அடைகிறான். (27)

சில சமயங்களில் சத்துவகுண சம்பந்தமான செயல்களைச் செய்து, ஒளிமயமான சுவர்க்கம் முதலிய உலகங்களை அடைகிறான். ராஜஸ குணத் தொடர்புள்ள காரியங்கள் செய்து, துன்பமே வடிவான ரஜோகுண உலகங்களை அடைகிறான். அங்கு பலவிதமான துன்பங்களைப் பெறுகிறான். தமோகுண கர்மங்களால் இருளும் துயரமும் மிகுந்த தமோகுண ஜீவனாகப் பிறக்கிறான். (28)

இவ்வாறு தனது குணம், செயல்களுக்கேற்ப தேவர், மனிதர், பசு, பட்சிகள் முதலிய பற்பல பிறவிகளில் பிறவியெடுக்கும் அந்த ஜீவன், சிலசமயம் ஆண், சிலசமயம் பெண், பின்னொரு சமயம் அலி எனப் பிறக்கிறான். (29)

பசியினால் துன்புறும் எளிய நாய், வீடுதோறும் அலைந்து, தனது முன்வினைப் பயனுக்கேற்ப சில இடங்களில் சோறு, வேறு சில இடங்களில் அடி—உதை எனப் பெறுவதுபோல, இந்த ஜீவனும் மனத்தில் பற்பலவிதமான வாஸனைகளை (விருப்பத்திற்கான இயல்புகளை) ஏற்று, உயர்வு—தாழ்வு என்கிற வழிகளில் அலைந்து திரிந்து, மேலுலகம்—கீழுலகம் அல்லது நடுவிலுள்ள இந்தப் பூமியிலோ பிறவி பெற்று, அலைந்துழன்று, தனது முன்வினைச் செயல்களுக்கேற்ப இன்ப—துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான். (30—31)

தெய்வ வசத்தாலோ (ஆதிதெய்விகம்), மற்றவர்களாலோ (ஆதிபௌதிகம்), தனது புத்தி, மனம் இவைகளாலோ (ஆத்யாத்மிகம்), ஒரு ஜீவனுக்கு ஏற்படும் துன்பங்கள் எதிலிருந்தும் இவன் தப்ப முடியாது. அதற்கான பரிகாரங்கள் என்று ஏதாவது செய்தாலும், அந்தப் பரிகாரமே சிலசமயம் புதிய துன்பத்திற்குக் காரணமாக அமையும். மேலும், அது குறுகிய காலத்திற்கே பயனளிக்குமேயன்றி, அந்தத் துன்பங்களை அறவே தீர்க்காது. (32)

தலையில் பாரம் சுமந்து செல்பவன் தலை வலித்தால், அந்தச் சுமையைத் தோளுக்கு மாற்றுகிறான். பின் தோளும் வலிக்கிறது. தலைவலி போனால் தோள்வலி. ஆக வலி என்பது தீராததன்றோ! அது போலத்தான் இந்தப் பரிகாரங்களும். (33)

குற்றமற்றவனே! ஒரு கர்மா தனிப்பட்ட முறையில் (பரிகார கர்மா, துன்பப்படுத்தும் கர்மாவான) வேறொரு கர்மாவிற்கு முற்றிலுமான உறுதியான பரிகாரமாகாது. ஒருவன் ஒரு கனவு காண்கையில், அதனூடே வேறொரு கனவையும் காண்கிறான். இரண்டாவது கனவால் முதல் கனவின் நிலை நீங்கியதா? கர்மாவோ, அதற்கான பரிகாரமோ இரண்டும் அஞ்ஞானத்தின் விளைவுகளே! (34)

கனவு காணும் நிலையில் மனோமயமான (ஆண், பெண் என்கிற) இந்த லிங்கச் சரீரத்துடன் உலா வரும் ஜீவனுக்கு, கனவில் காணும் பொய்யான பொருள்கள் தோன்றிக் கொண்டே இருக்கின்றன அல்லவா? அதுபோலவே, நனவிலும் (விழித்துக் கொண்டிருக்கும் போதும்) காணும் உலகியல் பொருள்கள் உண்மையாக இல்லாவிடினும், அதன் தோற்றம் மறைவதில்லை. உலகியலில் காணும் அனைத்தும் கண்ணுக்குத் தெரிவது போலிருந்தாலும், அவை மாயையின் விகாரங்களே தவிர, உண்மையாகாது. அறியாமையான தூக்கம் கலையும் வரையில், அவை இருந்து கொண்டே இருக்கும். அதனால், இந்த ஜீவனுக்குப் பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சம்சாரத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்காது. ஆகவே, இதற்கு முடிவான ஓர் உபாயம் ஆத்ம ஞானம் பெறுவதொன்றே! (35)

அரசே! ஆத்மா என்பவன் பரமார்த்த ஸ்வரூபன்; இன்ப வடிவானவன். அவித்தையினால் அவனுக்குப் பிறப்பிறப்பு என்கிற துன்பமளிக்கும் சம்சாரம் ஏற்படுகிறது. சாட்சாத் குரு ஸ்வரூபரான பகவானிடம் திடமான பக்தி ஏற்பட்டாலொழிய, அந்தத் துன்பங்கள் நீங்க வழியில்லை. (36)

பகவான் வாசுதேவனிடம் ஆழ்ந்த சிந்தனையோடு முறைப்படி நன்கு செய்யப்பட்ட பக்தி ஒன்றே, உண்மையான ஞானத்தையும் வைராக்கியத்தையும் அளிக்கும். (37)

அரசகுல திலகமே! இந்த பக்தி யோகமானது பகவானது திருக்கல்யாண குணங்களைக் கூறும் கதைகளின் வாயிலாகவே பெறுதற்கு எளிதாகும். தினமும் மிக்க ஊக்கங்கொண்டு கேட்பவனுக்கும் சொல்பவனுக்கும் விரைவிலேயே இந்த பக்தியோகம் கைகூடும். (38)

அரசே! தெளிந்த மனமுடையவர்கள், பகவானையே அனவரதமும் சிந்தித்திருக்கும் சாதுக்கள், பகவத் குணங்களைச் சொல்வதிலும் கேட்பதிலும் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டவர்கள் ஆகிய அவ்வாறான பக்தர்கள் இருக்குமிடத்தில் மகான்களது திருவாய்மொழியாக வெளிவரும் பகவத் கதையமுதம், நதிகள்போல நாற்புறமும் பெருகி ஓடிக் கொண்டிருக்கும். மன்னவா! அந்த பகவத் கதையமுதத்தைப் போதுமென்ற மனநிறைவு கொள்ளாது, மேன்மேலும் செவியாரப் பருகுபவர்களுக்கு, பசி—தாகம்—பயம்—துன்பம்—மயக்கம் ஏதுமில்லை. (39—40)

இயற்கையிலேயே முற்பிறவிப் பதிவின் காரணமாக (அனாதிவாஸன பலத்தாலே) பசி—தாகம் முதலியவற்றால் சூழப்பட்டுள்ள ஜீவசமுதாயம், பகவானது கதையமுதைப் பருகுவதில் ஈடுபாடு கொள்வதில்லை என்பது சர்வ நிச்சயம். அந்தோ, பரிதாபம்! (41)

பிரஜாபதிகளின் தலைவரான பிரும்மதேவர், சாட்சாத் பகவான் பரமேசுவரன், மனு, தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகள், நைஷ்டிக பிரும்மசாரிகளான ஸநகாதிகள் மற்றும் மரீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ், புலஸ்தியர், புலஹர், கிரது, பிருகு, வசிஷ்டர், இதோ நான் (நாரதர்) ஆகிய அனைவரும் வேத விசாரணை செய்தவர்கள். ஞானிகளாக இருந்தாலும் வித்தைக்கு அதிபதிகளாகவும், சத்திய வசனமும் உடையவர்கள். நாங்கள் தவம், உபாசனை, சமாதி மூலம் சர்வசாட்சியான அந்த பகவானைத் தேடிப் பார்த்தும் இன்றுவரை கண்டோமில்லை! (42—44)

வேதமென்பது எல்லையற்ற ஆழங்காணவியலாத பரந்த கடல். அதன் கரையை எட்டிப் பிடிப்பதென்பது விளையாட்டல்ல. அந்த வேதத்தில் அலசியலசித் தேடிப் பார்த்தும் மந்திரங்களின் பொருளாக மட்டும் கூறப்பட்ட, இந்திரன் முதலியனவாக வடிவு கொண்ட (உண்மையில் அந்த வடிவமற்ற) அந்த பகவானையேதான் பலவித கர்மங்களால் பூசிக்கிறார்கள் என்றாலும், அந்த பகவானைப் பற்றிய உண்மையை இதுவரை யாரும் அறிந்தாரில்லை! (45)

ஒருவன் அந்த பகவானைத் தன் இதயத்திலே நிறுத்தி வைத்து தியானம் செய்கிறானேயானாலும், பகவானாக எப்பொழுது எந்த ஜீவனுக்கு அனுக்கிரகம் செய்கிறானோ, அப்பொழுதுதான் அந்த ஜீவன், இந்த உலகியல் விஷயங்கள் மற்றும் வேதங்கள் கூறும் கர்மகாண்டங்களில் கொண்ட பற்றுதலை விடுகிறான். (46)

ஆகையால், பிராசீனபர்ஹிஸ் மன்னவா! உண்மைபோல் காட்சியளிப்பவை, கேட்பதற்கு மட்டும் மிக்க இனிமையானவை போல் இருப்பன. ஆனால், உண்மைப் பொருளான ஆன்மாவிற்குச் சற்றும் தொடர்பில்லாத கர்ம மார்க்கங்களில் சிறிதும் மனங்கொள்ளாதே. அறியாமையினால் உண்மையென்று நம்பி ஏமாறாதே. (47)

மனத்தூய்மை பெறாதவர்கள் வேதங்கள் முழுவதிலும் சர்வ நிச்சயமாக விளக்கப்படுவது காம்யகர்மம்தான். அதன் உட்கருத்து, கர்மங்களை விளக்குவதுதான் என்று கூறுகிறார்கள். ஆனால், வேதத்தின் உண்மைக் கருத்து, அதில் பிரகாசிக்கும் பகவான்தான் என்பதை அறியாத அவர்கள், ‘தான் யார்?’ (ஜீவன் யார்?) என்பதையோ, அந்த பகவான் இதயத்தில் வாஸம் செய்கிறார் என்பதான ஆன்ம தத்துவத்தையோ அறியாதவர்கள். (48)

கிழக்கு நுனியாகத் தருப்பங்களையிட்டு, இந்தப் பூமண்டலம் முழுவதும் நிரப்பி, பல்லாயிரக்கணக்கான வேள்வியில் பசுக்களை வதை செய்து வேள்விகள் செய்தாய். அதனால் நீ, கர்ம மார்க்கத்திலேயே ஈடுபாடும் செருக்கும் கொண்டாய். ஆனால், உண்மையில் கர்மயோகம், உபாசனா யோகம் இரண்டின் உண்மையை நீ அறியமாட்டாய். உண்மையில் எதைக் கண்டு பகவான் ஸ்ரீஹரி மனமகிழ்ச்சி கொள்வாரோ, அதுவே ஸத்கர்மா (நற்செயல்). எதனால் பகவானது உணர்வு (நினைவு) ஏற்படுமோ (மனம் அவரிடம் லயிக்குமோ), அதுவே அறிவு (வித்தை), அதுவே மந்திரம். (49)

உடல் பெற்ற அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் உயிர், பகவான் ஸ்ரீஹரிதான். அவர்தான் ஜீவஸ்வரூபமும். அவர் தானொருவராகவே இந்த உடல், ஜீவராசிகள், ஆத்மா அனைத்திற்கும் காரணமாகிறார். அவற்றைப் படைத்துக் காப்பவரும் அவரே. சரணமடைய ஒரே இடம், அவரது திருவடிகளே. அதைச் சரணம் பற்றியவர்களுக்குத்தான் இவ்வுலகில் அனைத்து நன்மைகளும் உண்டாகின்றன. (50)

‘அந்த பகவான்தான் அனைத்திலும் பிரியமான ஆத்மா (ஜீவன்). அவரை உபாசிப்பது ஒன்றே சகல பயங்களிலிருந்தும் விடுதலைபெற ஒரே வழி’ என்கிற உண்மை அறிந்தவனே உண்மையான அறிவாளி. இந்த அறிவாளிதான் உண்மையான குரு. அவரே சாட்சாத் பகவான் ஸ்ரீஹரி! (51)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “மனிதர்குல மாணிக்கமே! நீ கேட்ட கேள்விகளுக்கு இதுவரை பதில் கூறினேன் அல்லவா! இப்பொழுது (பெரியோர்கள்) வரையறுத்துக் கூறிய ஒரு நுட்பமான செய்தியைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். (52)

ஓர் அழகான பூங்காவில் ஓர் ஆண்மான், தன் பெண்மானோடு இன்பமாகப் புல் மேய்ந்து கொண்டிருக்கிறது. அதன் காதுகள் வண்டுகளின் இனிய ரீங்காரத்தைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. அதன் எதிரில் பிற விலங்குகளைக் கொன்று தின்னும் ரத்தவெறி கொண்ட செந்நாய்கள் நாக்கைத் தொங்கப் போட்டுக் கொண்டு நிற்கின்றன. அந்த மானைப் பிடிக்க எண்ணங்கொண்ட ஒரு வேடன் பின்புறத்திலிருந்து அம்பெய்கிறான். ஆனால், அறிவற்ற அந்த மான், இதில் ஏதொன்றையும் அறியவில்லை. இப்பொழுது இந்த மானின் நிலை பற்றிச் சற்றே சிந்தித்துப் பார். (53)

அரசே! இந்த எடுத்துக்காட்டு உருவகப்படுத்தப்பட்டது. இதன் உட்பொருள் பற்றி அறிந்துகொள். இறந்துபடும் தன்மையுள்ள இந்த மான் நீதான். நீ, உனது நிலை பற்றிச் சற்றே சிந்தித்துப் பார். பூக்கள் பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகானவை. அதுபோலத்தான் பெண்களும். (பூக்கள் வெகுவிரைவில் வாடும் தன்மையுடையன. அதுபோல, பெண்களது அழகும் விரைவில் அழிந்துபடும்.) இப்பெண்கள் குடியிருக்குமிடம்தான் அந்த பூங்கா. இதில் தங்கிப் பூக்களின் மகரந்தம், மணம் போன்றுள்ள (பயனில் பற்றுகொண்டு செய்யப்படும் கர்மங்களின் அற்ப பயன் போன்றுள்ள) நாக்கிற்கு விருப்பமான நல்ல ருசியான போஜனமும், பிறப்புறுப்பிற்கு (ஜனனேந்திரியத்திற்கு) பெண்ணினச் சேர்க்கையுமான அற்பமான போகங்களைத் தேடி அலைகிறாய். பெண்கள் சூழ்ந்து நிற்க, நீ உன் மனத்தை அவர்களிடமே பதித்துள்ளாய். மனைவி—மக்களது இன்சொற்களே வண்டுகளின் இனிய ரீங்காரம். உனது காதுகளோ அதிலேயே மிகவும் ஆழ்ந்திருக்கின்றன. எதிரிலே உள்ள ரத்தம் உறிஞ்சும் நாய்கள்போல் காலனின் அம்சமான பகலிரவுகள், நிரந்தரமாக உனது ஆயுளைக் கவர்கின்றன. ஆனால் நீயோ, அவற்றைப் பற்றிச் சிறிதும் சிந்திக்காமல், இல்லற இன்பத்தையே பெரிதாக மதித்து, அதில் ஆழ்ந்திருக்கிறாய். வேடனைப் போன்ற யமன், உனக்குப் பின் மறைந்திருந்து தொடர்ந்து வருகிறான். அவன் தனது கூர்மையான பாணத்தால், உனது இதயத்தைப் பிளக்கக் காத்திருக்கிறான். அதை நீ உணரவில்லையே! (54)

இப்பொழுது அந்த மானின் நிலையிலுள்ள உன் வாழ்க்கையைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பார். உனது மனத்தை இதயத்தினுள் அடக்கு. காட்டாற்று வெள்ளம் போல் கரைபுரண்டோடும் செவிப்புலனது வெளிச் செயல்களை (தேவையில்லாத உலகியல் விஷயங்களைக் கேட்பதை)ச் சித்தத்தில் பிடித்து நிறுத்து. செவிப்புலனை உள்முகமாக ஆக்கிவிடு. உலகியலின்பங்களைப் பற்றிய பேச்சுக்களே நிலவி வரும் இல்லற வாழ்க்கையைத் துறந்து, (அதாவது, அதில் பற்று வைக்காது) முனிவர்கள் சரணமாகப் பற்றும் பகவானை (உனது நல்லொழுக்க நற்செயல்களால்) மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய். இவ்வாறு சிறுகச் சிறுக உலகியல் விஷயங்களிலிருந்து விலகி நில்.” (55)

மன்னன் பிராசீனபர்ஹிஸ் கேட்கிறான்—— “அந்தணச் செல்வரே! தாங்கள் கூறியனவற்றை எல்லாம் கவனத்துடன் கேட்டேன். அதைப் பற்றியும் ஆலோசித்தேன். எனக்குக் கர்மங்களைச் செய்வதில் ஊக்கமளித்த எனது குருமார்களுக்கு (வேள்விகளைச் செய்வித்த புரோகிதர்கட்கு), இதைப் பற்றித் தெரியாதா? தெரிந்திருந்தால் சொல்லியிருக்க மாட்டார்களா? அல்லது தெரிந்திருந்தும் எனக்குக் கூறவில்லையா? (56)

அந்தணரே! ஆன்மதத்துவத்தைப் பற்றி, என் மனத்தில் எனது குருமார்கள் தோற்றுவித்த ஐயப்பாடு (தங்களது உபதேசத்தால்) இன்று நீங்கியது. இந்த உண்மையைப் புலன்களால் அறிந்து கொள்ள இயலாததாகையால், மந்திரங்களை முற்றிலுமாக உணர்ந்த ரிஷிகளும் இதில் புரியாது தவிக்கின்றனர், கலங்குகின்றனர். (57)

வேதமுணர்ந்தவர்கள் கூறுவது என்னவென்றால், ஒரு மனிதன் இவ்வுலகில் இந்த உடலால் சில பல கர்மங்களைச் செய்கிறான். இறக்கும்போது அந்த பரு (ஸ்தூல) உடலை இங்கேயே விட்டுவிடுகிறான். ஆனால், பரலோகத்தில் இந்தக் கர்மங்களால் பெற்ற வேறு உடலில் முன்செய்த கர்மங்களின் பயனை அனுபவிக்கிறான். இது எப்படிச் சரியாகும்? (ஏனெனில், எந்த உடலால் இங்கு கர்மங்களைச் செய்தானோ, அந்த உடலைத்தான் இங்கேயே விட்டுவிட்டானே? கர்மா செய்வது ஓர் உடல்; அதன் பயனை அனுபவிப்பது வேறோர் உடலா? செய்பவன் ஒருவன்; பயன் அனுபவிப்பவன் வேறொருவன். செய்தவனுக்குத் தண்டனையில்லை. செய்யாதவனுக்குத் தண்டனை. இது முறையல்லவே.) மேலும், இங்கு செய்யப்படும் செயல்களனைத்தும் அடுத்த நொடியிலேயே மறைந்துவிடுகின்றன, முடிந்துவிடுகின்றன. (கர்மா மறைந்துவிட்டால், அதற்குப் பயன் தரும் சக்தியும் மறைந்துவிடுமே.) அப்படியிருக்க, அந்தக் கர்மங்கள் பரலோகத்தில் பயனளிக்க எவ்வாறு மறுபடியும் வெளிப்படுகின்றன?” (58—59)

நாரதர் (பதில்) கூறுகிறார்—— “அரசே! பரு உடல் (ஸ்தூலச் சரீரம்) மனத்தையே முக்கியமாகக் கொண்ட லிங்கச் சரீரத்திற்கு ஆட்பட்டதே. இவ்வுலகில் கர்மா செய்வது, இந்தப் பருவுடல் அல்ல; மனம்தான் கர்மங்களுக்குக் காரணம். மனம், கர்மாவில் ஈடுபடாவிட்டால் கர்மங்கள் எவ்வாறு நடக்கும்? இந்தப் பருவுடல் இவ்வுலகை விடுத்தாலும், மனத்தோடு கூடின லிங்கச் சரீரம் மேலுலகு செல்கிறது. அங்கு, அந்த லிங்கச் சரீரம்தான் பலனை அனுபவிக்கிறது. ஆகவே, இங்கு பருவுடலில் செய்யும் கர்மங்களின் பயனைப் பரவுலகில் மனத்தையே முக்கியமாகக் கொண்ட சூட்சும (லிங்க) தேகத்தினால் அனுபவிக்கிறான். ஆகவே, இங்கு கர்மம் செய்யும் அதே ஜீவன்தான், அங்கு பலன் அனுபவிப்பவனும். (60)

தூங்கும்போது நம் உடல் பூமியில் கிடக்கிறது; மூச்சுவிட்டுக் கொண்டிருக்கிறது; கனவு காண்கிறான். அப்போது ஓர் உடலுடன் ஏதோவொன்றைக் காண்கிறான். அந்தக் கனவில் உள்ள உடல் எவ்வாறு வந்தது? ஏதோவொன்றைக் காண ஆசைப்பட்ட இந்த மனது படைத்தது. மனத்திற்குத்தான் ஓர் உடலில் இருந்துகொண்டு எங்கும் உலா வரும் திறன் உண்டே. இப்பிறவியிலோ, முற்பிறவியிலோ செய்த கர்மங்களின் நினைவு வெளியே தெரியாவிட்டாலும் மனத்தில் மறைந்திருக்கும். ஆகையால், பிறவிகள்தோறும் தொடர்ந்துவரும் மனத்தாலேயே கர்மபலானுபவம் ஏற்படுகிறது. உடல் இதேதான் என்பதில்லை. விலங்கு—பசு—பட்சிகளாகவும் இருக்கலாம். (61)

இந்த ஜீவன், இந்த மனத்தினால்தான் பெண்டுபிள்ளைகளை, ‘இவர்கள் என் உறவினர்கள்’ என்கிறான். உடலையே ‘இதோ நான்’ என்கிறான். அந்த மனம், உடலோடு சேர்ந்து செய்யும் அனைத்துச் செயல்களையும், தானே செய்ததாகத் தன்மேல் ஏற்றிக் கொள்கிறான். இதனால், வீணாக இன்னொரு பிறவி எடுக்கிறான். (62)

அறிவுப்புலன்களும் செயற்புலன்களும் செய்யும் அனைத்துச் செயல்களினாலேயே அவற்றைத் தூண்டும் சித்தம் (மனம்) என்று ஒன்றுண்டு என ஊகித்தறிகிறோம். அதேபோல மனத்தின் பலவாறான செயல்களினால் முற்பிறவியில் செய்த கர்மங்களை ஊகித்தறிய முடிகிறது. (ஆகவே, கர்மங்கள் நமக்குத் தெரியாமலேயே பின்னாளில் பயனளிக்கக் காத்திருக்கின்றன.) (63)

சிலசமயம் இந்த உடலால் நாம் இதுவரை கண்டிராத, கேட்டிராத, அனுபவித்திராத சில விஷயங்கள் கனவில் தத்ரூபமாகக் காணப்படுகிறது, கேட்கப்படுகிறது. அது எப்படி? எனில், மனத்தினால் ஏற்படுகிறது. (அது பூர்வ கர்மவாஸனை.) (64)

ஆகவே, மன்னவா! இந்தத் தோற்றத்தின் காரணமாக, இந்த ஜீவனுக்கு முற்பிறவியில் அந்த அனுபவம் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்பது தெரிகிறது. ஏனெனில், முன்பு அனுபவிக்கப்படாத புதியதொன்று பற்றி மனத்தில் வாஸனை ஏற்படாது, தோன்றாது. (65)

அரசே! உனக்கு அனைத்து நலன்களும் கிட்டும். மனம்தான் ஒரு மனிதனது முற்பிறவி பற்றித் தெரியப்படுத்துகிறது. இனிப் பிறவியே இல்லை என்னும் தன்மையுடைய, பிரும்ம ஞானியின் விதேக முக்தி பற்றியும் அறிவிப்பது மனமே. நீசப்பிறவி பெறப் போவது பற்றித் தெரியப்படுத்துவதும் அந்த மனமேதான். (66)

சிற்சில சமயங்களில் இடம், காலம், செயல் ஆகியன பற்றிய அல்லது தொடர்புடைய விஷயங்களும் கனவில் காணலாகும். ஆனால், அவை நனவில் இதுவரை பார்க்கப்படாமலும் கேட்கப்படாமலும்கூட இருக்கலாம். (மலையுச்சியில் கற்பாறையில் தாமரைப்பூ, பகலில் சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், இரவில் சூரியன், தான் வெட்டுண்டு இறந்து கிடத்தல் போன்றன.) இவ்வாறு காண்பது ‘தூக்கமின்மை’ என்றறிக. (67)

மனத்தோற்றத்தில் புலன்நுகர் விஷயங்கள் அனுபவ உருவில் பல முறை தோன்றும். அனுபவம் முடிந்ததும் அவை மறைந்துவிடும். புலன் அனுபவமற்றவர்களுக்கு, அம்மாதிரியான அனுபவங்கள் தோன்றாது. இதன் காரணம் அனைத்து ஜீவராசிகளும் மனத்துடன் இணைந்திருப்பதே. (68)

பொதுவாக, எல்லாப் பொருட்களும் மெதுவாகத்தான் தெரிய ஆரம்பிக்கும். சிலசமயம் பகவத் சிந்தனையிலேயே ஊன்றிய மனம் தூய்மையான சத்துவ குணத்தில் நிலைபெறுமானால், அப்பொழுது அவனுக்கு பகவானது சேர்க்கையால் (அருளால்) அகில புலன்களும் தெரியலாகும். ராகு என்னும் கிரகம் கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை. ஆனால், பிரகாசமான பௌர்ணமி நிலவில், அது சந்திரனைப் பிடிப்பதால் (சந்திரகிரகண காலத்தில்) அந்த ராகு கிரகத்தைக் காண முடிகிறதல்லவா? (ஊகித்து அறிய முடிகிறதல்லவா?) (69)

அரசே! முக்குணங்கள், புத்தி, மனம், புலன்கள், அதன் நுகர்பொருட்களது கூட்டம் ஆகியவற்றால் ஆகியது இந்த லிங்கச் சரீரம். இது தொன்றுதொட்டு இருக்கிறது. ஆகவே, இந்த லிங்க தேகம் உள்ள காலம் வரை ஜீவனுக்கு, இந்த ஸ்தூல தேகத்தில் ‘நான், எனது’ என்கிற பற்று தொடர்ந்திருக்கும். (70)

ஆழ்ந்த தூக்கம், மரணத்திற்கு முன் நினைவிழந்த நிலை, கடுந்துயரம், நல்ல காய்ச்சல், ஜன்னி முதலிய நோய்வாய்ப்பட்ட நேரத்திலும், ‘நான், எனது’ என்கிற எண்ணம் இருக்கும். ஆனால், வெளியே தெரிவதில்லை. ஏனெனில், மேற்சொன்ன சமயங்களில் இந்திரியங்கள் வலிகுன்றிச் செயல்படாது உறங்கிவிடுகின்றன. (71)

வாலிபப் பருவத்தில் நன்கு வெளித்தோன்றும் பதினோரு இந்திரியங்கள், அதனது செயற்பாடுகள் ஆகிய அனைத்தும் கருவறையில் உள்ள குழந்தைப் பருவத்திலும், பின் இளமைக்காலத்திலும் உள்ளே மறைந்திருந்த போதிலும், இந்திரியங்களின் முதிர்ச்சியின்மையால் வெளித்தோன்றுவதில்லை. அமாவாசை இரவில் சந்திரன் இல்லாமல் இல்லை. ஆனால், கண்ணுக்குத் தோன்றுவதில்லை. அதுபோலத்தான். (72)

கனவுலகில் காணப்படும் அனைத்தும் உண்மையில்லைதான். ஆனால், அந்தக் கனவு காண்கிறவரை அது உண்மைதானே? அதுபோல, புலன்நுகர்ப்பொருட்கள் அனைத்தும் பொய்யானவைதான். இருந்தும் இந்த ஜீவன் அதை உண்மையென நினைத்துக் கொண்டிருப்பதாலேயே, இவனுக்கு உலகியல் தளை நீங்குவதில்லை. (73)

முக்குணங்களால் உண்டாக்கப்பட்டு பத்து இந்திரியங்கள், மனம், சப்தஸ்பரிசம் முதலிய ஐந்து தன்மாத்திரைகளுடன் கூடிய லிங்கதேகம் புத்தியுடன் சேரும்போது, அது ஜீவன் என்கிற பெயர் பெறுகிறது. (74)

இந்த லிங்கதேகத்தைக் கொண்டுதான் ஜீவன் பற்பல தேகங்களைப் பெறுகிறான், விடுகிறான். இந்த லிங்கதேகத்தைக் கொண்டுதான் ஜீவன் மகிழ்ச்சி, துன்பம், பயம், துக்கம், இன்பம் ஆகியவைகளை அனுபவிக்கிறான். (75)

புல்லைத் தின்னும் புழு, ஒரு புல்லைப் பிடித்துத் தின்றுகொண்டிருக்கும்போதே, அது முடியும் தறுவாயில் பின்கால்களால் வேறொரு புல்லைப் பிடித்துக் கொள்ளும். முன்பு பிடித்திருந்த புல்லை விடாது. அதுபோலத்தான் ஜீவனும் தான் வசிக்கும் இந்த தேகத்தை விடவேண்டிய தருணத்தில், வேறொரு தேகத்தைப் பிடித்துக் கொள்கிற வரையில் முன்தேகத்தின் அபிமானத்தை விடுவதில்லை. (76)

அரசே! முன் செய்த கர்மவினைகள் யாவும் நீங்கி, ‘இனி கர்மபந்தம் இல்லை. அடுத்தப் பிறவியும் இல்லை’ என்று வரும்வரை, அதாவது, அடுத்தப் பிறவி பெறவேண்டிய நிலை நீங்கும் வரை, இந்த மனது ஜீவராசிகளுக்குப் பிறவித்தளையை உண்டாக்கும். மனதே பிறவிக்குக் காரணம். (77)

ஜீவன் புலன்நுகர்பொருட்களையே சிந்தித்தவண்ணம் அதைப் பெற பலப்பல கர்மங்களைச் செய்கிறான். கர்மங்கள் உள்ளவரை அறியாமையும் இருக்கிறது. அந்த அறியாமை உள்ளவரை தேகம் முதலியவற்றிற்கு கர்மபந்தம் ஏற்படுகிறது. (78)

ஆகவே, அந்த கர்மபந்தத்திலிருந்து முற்றிலுமாக விடுதலை பெற, பகவான் ஸ்ரீஹரியை முழுமனத்துடன் பூசனை செய். இந்தப் பிரபஞ்சமே அவர்தான் என்கிற எண்ணம் கொள். ஏனெனில், இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து அழிப்பவர் அவரே.” (79)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பகவத் பக்தர்களுள் முக்கியரான நாரத பகவான், ஜீவன்—ஈசுவரன் என்கிற இரு அன்னங்களின் ஸ்வரூபத்தை (ஜீவாத்ம—பரமாத்ம தத்துவத்தை) நன்கு விளக்கிக் கூறிவிட்டு, மன்னனிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு, சித்தர்களது உலகம் சென்றார். (80)

(அதன்பின்) ராஜரிஷியான பிராசீனபர்ஹிஸ் அரசுரிமையையும் மக்களைக் காப்பதையும், தன் புத்திரர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுத் தவம் செய்ய கபிலாசிரமம் சென்றார். (81)

அங்கு சென்ற பிராசீனபர்ஹிஸ் உலகியல் பற்றுக்கள் அனைத்தையும் துறந்து, ஏகாக்ர சித்தத்துடன், மிகுந்த பக்தியோடு பகவானது திருவடித்தாமரைகளைப் பூஜித்து, அவருடைய ஸாரூப்யபதத்தை அடைந்தார். (82)

ஆன்மஞானத்தை வழங்கும் ஜீவனது தத்துவத்தை, நாரதர் மறைமுகமாக இந்த புரஞ்ஜன சரிதம் மூலம் கூறினாரல்லவா! அந்தச் சரிதத்தை பக்தியுடன் கேட்பவனும் சொல்பவனும் விரைவிலேயே உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுதலை பெறுவான். (சூட்சுமமான லிங்கச் சரீரத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்.) (83)

தேவரிஷி நாரதரது திருவாய்மொழியாக வெளிவந்த ஆன்ம அறிவைத் தூண்டும் இச்சரிதம், பகவான் ஸ்ரீஹரியினது திருவிளையாடல்களுடன் தொடர்பு கொண்டுள்ளதால், மூவுலகங்களையும் தூய்மைப்படுத்தவல்லது; மனவழுக்கைத் துடைப்பது; பரமாத்ம தத்துவத்தை விளக்குவது; மகான்களால் போற்றப்படுவது; சிறந்த பலனை அளிக்கவல்லது. இதைக் கேட்டவன் அனைத்து பந்தங்களினின்றும் விடுபடுகிறான்; திரும்பவும் இந்த உலகியல் சுழற்சியில் சிக்கமாட்டான். (84)

விதுரரே! இல்லறத்திலேயே பற்றுக் கொண்டு உழன்ற புரஞ்ஜனன் சரிதத்தின் வாயிலாக, மறைமுகமாக விளக்கிய இந்த ஒப்பற்ற ஆன்மஞானத் தத்துவத்தை, குருவருள் மூலம் நான் பெற்றேன். இதன் உட்கருத்தை உணர்ந்து கொள்ளும் அறிவாளி, ‘உடலே ஆன்மா’ என்கிற உடற்பற்று நீங்கப் பெறுகிறான். மேலுலகில் இந்த ஜீவன், இங்கு செய்த நல்வினை—தீவினைப் பயன்களை எவ்வாறு அனுபவிக்கிறான்? என்கிற ஐயமும் நீங்கப் பெறுகிறான். (85)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

முப்பதாவது அத்தியாயம் — பகவான் விஷ்ணு பிரசேதஸர்களுக்கு வரமளித்தல்

விதுரர் கேட்கிறார்—— அந்தணச் செல்வரே! பிராசீனபர்ஹிஸ்ஸின் புத்திரர்களைப் பற்றிக் கூறி வந்த தாங்கள், அவர்கள் ருத்ரகீதையை ஜபித்து, பகவானை மகிழ்வித்து உயர்ந்த கதியை அடைந்தார்கள் என்று கூறினீர்கள். அவர்கள் அடைந்த அந்த சித்திதான் என்ன? (1)

பிருகஸ்பதியின் சிஷ்யரான மைத்திரேயரே! மோட்சமளிக்கும் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு மிகவும் பிரியரான சிவபெருமானது தரிசனத்தை, எதிர்பாராது தற்செயலாகப் பெற்ற பிரசேதஸர்கள், சிவபெருமான் கூறிய ருத்ரகீதையை ஜபித்து, அதனால், நிச்சயமாக பகவானது திருவடிகளை (முக்தியை) அடைந்திருப்பார்கள். ஆனால், இதற்கு முன் இவ்வுலகிலோ, அவ்வுலகிலோ அவர்கள் என்ன பயனை அடைந்தார்கள்? என்பதைத் தயவு செய்து கூறுங்கள். (2)

மைத்திரேயர் (பதில்) கூறுகிறார்—— தங்கள் தந்தையின் கட்டளையை ஏற்ற பிரசேதஸர்கள், சமுத்திரத்தின் நடுவில் நின்றுகொண்டு ருத்ரகீதையாகிய ஜபவேள்வி என்கிற தவத்தின் மூலம் அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்த பகவான் ஸ்ரீஹரியை மகிழ்வித்தனர். (3)

பதினாயிரம் வருடங்கள் தவம் முடிந்தபின், புராண புருஷரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன், தனது அழகிய சுத்த சத்துவமான திருமேனியோடு, அவர்களுக்குக் காட்சியளித்தார். அவரது திருமேனி காந்தியால், பிரசேதஸர்களுக்குத் தவம் செய்ததால் தோன்றிய களைப்பு நீங்கியது. (4)

கருடன் மீது அமர்ந்து வந்த பகவான், மேருமலையின் சிகரத்தில் தவழும் கார்மேகம் போல் காட்சியளித்தார். அரையிலே பொன்னிற ஆடை; கழுத்திலே கௌஸ்துபமணி. அவரது திருமேனியின் ஒளி நாற்றிசைகளிலுமுள்ள இருளை நீக்கி ஒளிரச் செய்தது. (5)

ஒளிவீசும் தங்கநகைகள் பூண்டிருந்ததால், அவரது அழகிய கன்னங்களும் திருமுகமண்டலமும் மிகமிக அழகாய் விளங்கின. தலையிலே ஒளி உமிழும் அழகிய கிரீடம். பகவானது எட்டுத் திருக்கரங்களிலும் எண்வகை ஆயுதங்கள். தேவர்கள், முனிவர்கள், விஷ்ணு பார்ஷதர்கள் ஆகியோர் சேவை செய்வதற்குக் காத்து நிற்கின்றனர். கின்னரர்களைப் போல் பெரிய திருவடியான கருடாழ்வார், ஸாமவேத மயமான தனது இரு இறக்கைகளின் இனிய நாதத்தால் பகவானது திருப்புகழைப் பாடுகிறார். (6)

திருமார்பில் உள்ள லக்ஷ்மிதேவியோடு போட்டியிடுவதுபோல், அவரது பருத்துத்திரண்ட நீண்ட எட்டு திருக்கரங்களுக்கிடையே விளங்கும் வனமாலை ஒளிர்ந்தது. இவ்வாறு அழகு மிளிர, அங்கு தோன்றிய ஆதிபுருஷரான பகவான் ஸ்ரீஹரி, தன்னையே சரணம் பற்றிய பிரசேதஸர்களைத் தயைபொழியும் தனது திருக்கண்களால் கடாட்சித்துக் கொண்டே, மேககர்ஜனை போன்ற கம்பீரமான குரலில் கூறலானார். (7)

பகவான் கூறுகிறார்—— “அரசகுமாரர்களே! உங்களுக்கு அனைத்து நலன்களும் உண்டாகட்டும். உங்களுக்குள் நல்ல அன்பு இருக்கிறது. ஒற்றுமையுடன் ஒரேவிதமான கர்மத்தைச் செய்கிறீர்கள். உங்களது மன ஒற்றுமை கண்டு நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன்; வேண்டும் வரம் கேளுங்கள். (8)

தினமும் மாலை வேளையில் உங்களைப் பற்றி நினைப்பவனுக்குத் தன்னைப் போலவே தனது சகோதரர்களிடமும் மற்ற ஜீவராசிகளிடமும், அன்பும் பாசமும் ஒற்றுமையும் ஏற்படும். (9)

காலையும் மாலையும் மனவொருமையோடு இந்த ருத்ரகீதையினால் என்னைத் துதிப்பவனுக்கு, அவன் விரும்பும் வரத்தையும், மேலான மெய்ஞ்ஞானத்தையும் அளிப்பேன். (10)

நீங்களோ மிக்க மகிழ்ச்சியோடு உங்களது தந்தையின் கட்டளையைத் தலைமேல் தாங்கினீர்கள். அதனால், உங்களது புகழ் உலகெங்கும் பரவப் போகிறது. (11)

பிரும்மதேவருக்கு இணையான பெரும்புகழோடு உங்களுக்கு ஒரு பிள்ளை பிறப்பான். அவன், தனது மக்கட்செல்வத்தால் இம்மூவுலகையும் நிரப்புவான். (12)

அரசகுமாரர்களே! தேவர்கள், ‘கண்டு’ மகரிஷியின் தவத்தைக் கலைப்பதற்காக, ‘ப்ரமலோசனை’ என்பவளை அனுப்பினார்கள். அவளிடம் மதிமயங்கிய கண்டு மகரிஷி, அவள் மூலம் ‘கமலலோசனை’ என்கிற பெண்ணைப் பெற்றார். வெகுகாலம் கண்டு மகரிஷியோடு இன்புற்றிருந்த ப்ரமலோசனை, அவரை விடுத்துச் சுவர்க்கம் செல்லும்போது, தான் பெற்ற பெண்ணான கமலலோசனையை இங்கேயே விட்டுச் சென்றாள். அந்தப் பெண்ணை வனதேவதைகள் எடுத்து வளர்த்தனர். (13)

பசியால் வாடிக் களைத்துக் கதறுகின்ற அப்பெண் குழந்தையைக் கண்டு, மூலிகைகளின் அரசனான சந்திரன் கருணை கொண்டு, அமுதத்தைப் பெருக்கும் தனது ஆள்காட்டி விரலை (தர்ஜனியை), அவளது வாயில் வைத்தான். (14)

உங்களது தந்தை, இப்பொழுது ஒருமனத்துடன் என்னையே பூசித்து வருகிறான். அவன் உங்களைச் சந்தானவிருத்தி செய்யும்படி கட்டளையிட்டானல்லவா? அதற்காக, நீங்கள் உடனே அந்த அழகிய கன்னிகையை மணந்து கொள்ளுங்கள்; தாமதிக்காதீர்கள். (15)

நீங்கள் அனைவரும் ஒரே கொள்கையுடையவர்கள். உங்களது இயல்புகளும் ஒரே மாதிரி உள்ளன. ஆகவே, உங்களைப்போல் ஒரே மாதிரியான கொள்கைகளும் இயல்புகளும் கொண்ட அந்தப் பெண், உங்களது மனைவியாகட்டும். அவள் உங்கள் அனைவரிடமும் ஒரே மாதிரியான அன்பையே பொழிவாள். (16)

எனதருளால் வலிமையும் இளமையும் குன்றாதவர்களாக பத்து இலட்சம் தேவ வருடங்கள், பலவிதமான இம்மை—மறுமை இன்பங்களை அனுபவிப்பீர்களாக! (17)

முடிவில் என்னிடம் கொண்ட அசையாத உறுதியான பக்தியினால், இதயத்திலுள்ள வாஸனை ரூபமான அனைத்து மலங்களும் எரிக்கப்பட்டு, அதனால் இவ்வுலகத்திலும் மேலுலங்களிலும் பெறும் நரகத்திற்கொப்பான அழிந்தொழியும் அற்ப சுகங்களில் வெறுப்புற்று, எனது வைகுண்டமான முக்தியைப் பெறுவீர்கள். (18)

எவரது செயல்களனைத்தும் பகவதர்ப்பணமாகச் செய்யப்படுகின்றனவோ, எவரது நேரமும் காலமும் எனது திவ்விய சரித்திரங்களைக் கேட்பதிலும் கூறுவதிலுமாகவே கழிகின்றதோ, அவர் இல்லற வாழ்வில் வாழ்ந்தபோதிலும், இல்லற இன்பங்கள் அவரைத் தளைப்படுத்த இயலாது. (19)

அவர் தினமும் எனது திருவிளையாடல்களையே செவியாரக் கேட்டு வருவதால், பிரும்மத்தைப் பற்றியே பேசிவரும் பிரும்மஞானிகள் வாயிலாக, ஞானமே வடிவெடுத்த பரப்பிரும்மமான நான், அவரது இதயகமலத்தில் தினமும் புதிய புதிய வடிவில் காட்சியளிப்பேன். மேலும், என்னை வந்தடைந்தபின், அந்த ஜீவனுக்கு மயக்கமோ, துன்பமோ, இன்பமோ எதுவுமே இல்லை. அதாவது, அவர் இந்த உலகியல் ஆசாபாசங்களைக் களைந்து, நித்தியமுக்தராக விளங்குவார்.” (20)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பகவானது தரிசனத்தால் பிரசேதஸர்களது ரஜோ குணமும், தமோ குணமும், அதனால் தோன்றிய வாஸனைகளும் அழிந்தன. அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நால்வகைப் பேறுகளையும் அளிக்கும், சகல ஜீவராசிகளின் உற்ற நண்பரான பகவான் ஸ்ரீஹரி இவ்வாறு கூறவே, அந்தப் பிரசேதஸர்கள் இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம் நாதழுதழுக்கக் கூறலானார்கள். (21)

பிரசேதஸர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “இறைவா! தாங்கள் பக்தர்களது துன்பங்கள் அனைத்தையும் துடைப்பவர். தங்களை வணங்குகிறோம். வேதங்களும், அதையறிந்த பிரும்மஞானிகளும் தங்களது உதாரகுணங்களையும் திருநாமங்களையும் பறைசாற்றுகின்றன. தங்களது (செயல்களின்) வேகமோ மனோவேகம், சொல்வேகம் இரண்டையும் மீறியது. தங்களது வடிவமோ பொறிபுலன்களுக்கு எட்டாதது. அவ்வாறான தங்களுக்கு அநேக நமஸ்காரங்கள். (22)

தாங்கள் தங்கள் உண்மை நிலையிலேயே நிலையாக நிற்பதால், எப்பொழுதும் தூய்மையாகவும் அமைதியாகவும் இருக்கிறீர்கள். உண்மையில் ஒருவராக விளங்கும் தாங்கள், மனத்தின் தொடர்பால் பொய்யாக இரண்டாகத் தெரிகிறீர்கள். உலகின் படைப்பு, அருளல், மறைத்தல் ஆகிய முத்தொழில்களுக்காக மாயையின் முக்குணங்களையும் ஏற்று, பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசுவரன் என்கிற மூன்று வடிவங்களை ஏற்கிறீர்கள். அவ்வாறான தங்களை வணங்குகிறோம். (23)

தாங்கள் தூய்மையான ஸத்வஸ்வரூபர். தங்களைப் பற்றிய அறிவு (ஞானம்) சம்சார பந்தங்களைக் களைவது. சர்வவியாபி தாங்கள். எல்லோருடைய மனத்தையும் கவர்ந்திழுக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தாங்களே! அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் தலைவனும் தாங்களே! தங்களை வணங்குகிறோம். (24)

தாமரைக்கண்ணனே! தங்களுடைய திருவுந்திக்கமலத்திலிருந்துதானே இந்தப் பிரும்மாண்டம் தோன்றியது. தங்கள் திருக்கழுத்திலே தாமரை மாலை அழகாக விளங்குகிறது. தங்கள் திருவடிகளோ தாமரை மலர் போன்று மென்மையானது; அழகானது. தங்களுக்கு நமஸ்காரம். (25)

தாமரை மலரின் மகரந்தம் போன்ற மஞ்சள் பட்டாடை அரையில்; அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ஒரே புகலிடம்; அனைத்திற்கும் சாட்சியானவர். அப்படிப்பட்ட தங்களுக்கு வணக்கம். (26)

தங்களுடைய இந்தத் திருமேனி, அனைத்து துன்பங்களையும் நொடியில் தீர்ப்பது. அறியாமை, செருக்கு, விருப்பு, வெறுப்பு முதலிய துன்பங்களில் உழலும் எங்களுக்கும், இந்த அழகான திருமேனியைத் தரிசிக்கும் பாக்கியம் அளித்தாயே! இதைவிட எங்களுக்கு வேறென்ன பெரும் பேறு உளது? இறைவா! உனது கருணையே கருணை! (27)

அமங்களங்களை அழிப்பவரே! ஏழை—எளியவர்களிடம் அன்பு கொண்டொழுகும் சான்றோர்கள், அவ்வப்பொழுது அந்த ஏழை—எளியவர்களை, ‘இவன் என் உறவினன்’ என்று எண்ணி அருளுமாறு நினைக்க செய்வதே போதுமானது. அதுவே அவர்களுக்குப் பெருத்த உதவி. (28)

தங்களை மனதார நினைப்பதாலேயே அற்பப் பிராணிகளான எங்களுக்கும் மனவமைதி கிட்டுகிறது. எல்லோருடைய இதயத்திலும் அந்தர்யாமியாய் வீற்றிருக்கும் தாங்கள், எங்கள் விருப்பங்களை அறியமாட்டீரா? (29)

உலகநாயகரே! தாங்களோ முக்திநெறிக்கு வழிகாட்டி. நான்குவித புருஷார்த்தங்களும் நீங்களேதான். தாங்கள் எங்களிடம் அன்பு கொண்டிருக்கிறீர்களே! இதைவிட மேலான பாக்கியம் வேறு என்னதான் வேண்டும்? தாங்கள் எங்களிடம் அன்பாக இருப்பது ஒன்றே, நாங்கள் வேண்டும் வரம். (30)

இருப்பினும் இறைவா! தங்களிடம் நாங்கள் ஒரு வரம் வேண்டுகிறோம். நாதனே! தாங்கள் பிரகிருதியான மாயைக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டவர். தங்களது விபூதிகளுக்கு (ஐசுவரியங்களுக்கு) எல்லை என்பதில்லை. ஆகவே, தங்களை ‘அநந்தன்’ (முடிவற்றவர் — எல்லையற்றவர்) என்கிறார்கள். (31)

கற்பகத்தருவின் பாரிஜாத மலர் எளிதாகக் கிடைத்திருக்க, வண்டு வேறு புஷ்பத்தை நாடுமா? உங்களது திருவடித்தாமரைகளையும் நேரில் பெற்ற எங்களுக்கு, வேறு என்னதான் வேண்டும்? (32)

எத்துணை காலம் வரை தங்களது மாயைக்கு ஆட்பட்டு, இப்புவியில் கர்மங்களைச் செய்து கொண்டு உழல்கிறோமோ, அத்துணை காலம் வரை எந்தப் பிறவி எடுத்தாலும் (எங்கிருந்தாலும்) தங்களது அடியார்களது இணக்கம் எங்களுக்கு இருந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும். (இந்த வரம் எங்களுக்கு அளிப்பாயா? இறைவா!) (33)

[ஒப்புநோக்குக.:—

1. புழுவாய்ப்பிறக்கினும் புண்ணியா உன்னடி என் மனத்தே

வழுவாதிருக்க வரம் தரல் வேண்டும்.

— அப்பர் ஸ்வாமிகள்

2. தவ தா3ஸ்ய சுகை2கஸங்கி3நாம்

4வநேஷ்வஸ்த்வபி சீடஜந்ம மே ।

இதராவஸதே2ஷு மாஸ்ம பூ43பி

மே ஜந்ம சதுர்முகா2மநா ॥

— ஆளவந்தார் — ஸ்தோத்ரரத்னம் 55

தங்களுடைய கைங்கர்யத்திலேயே சுகம் காணும் ஆசையுடையார்களின் வீடுகளில் புழுவான பிறவி கிடைத்தாலும் எனக்குப் போதும். மற்றவர் வீடுகளில் பிரும்மாவாக இருக்கும் பிறவி கிடைத்தாலும் அது வேண்டாம்!

3. சாதூ4நாம் த3ர்ஶநம் புண்யம் தீர்த2பூ4தா ஹி ஸாத4வ: ।

— சியவந—நகுஷ ஸம்வாதம், ஸ்ரீமஹாபாரதம்

‘சாதுக்களின் தரிசனமே புண்ணியம். ஏனெனில், அவர்கள் என்றென்றும் பரிசுத்தமானவர்கள்.’]

பகவானிடம் அன்புகொண்ட அடியவர்களின் இணக்கத்திற்கு (சத்சங்கத்திற்கு) ஈடாக சுவர்க்காதி புண்ணிய லோகங்களையோ, மோட்ச சாம்ராஜ்யத்தையோ கூட நினைக்க மாட்டோம். அவ்வாறிருக்க, இம்மானிட உலகின் இன்பங்களையா உயர்வாக நினைப்போம்? (34)

இறையடியார்கள் திருக்கூட்டத்தில் எப்பொழுதும் இறைவனது திருவிளையாடல்கள் பற்றிய அமுதம் போன்ற இனிய கதைகள் செவியாரப் பருகிக் கொண்டேயிருக்கலாம். ஏனெனில், அங்கு இடையறாது பகவத் குணவமுது பெருகிக் கொண்டேயிருக்கும். அதை அரைநொடி கேட்டாலும் உலகியலின்பங்கள் பற்றிய தாகம் தணிந்துவிடும். அதனால், ஜீவராசிகளுக்குள் பகைமை விலகுகிறது. ஆகவே, எவரும் எவரிடமும் பயம் கொள்ள வேண்டியதில்லை. (35)

துறவிகளும் பற்றுதலுடன் சரண்கொள்ளும் அந்த ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருக்கல்யாண குணங்களைப் பற்றிய கதைகளை, அங்கு அவர்கள் எதிலும் பற்றுதலின்றிக் கூறிக்கொண்டே இருப்பார்கள். (36)

தங்களது அடியார்களான அந்த பக்தர்கள் அனைத்துப் பாவங்களையும் அறவே அழித்தொழிக்கும் புண்ணிய நதிகளையும் தூய்மைப்படுத்துவதற்காகவேயன்றோ, இவ்வுலகில் ‘தீர்த்தயாத்திரை’ என்கிற சாக்கில் உலாவி வருகிறார்கள்! உலகியல் பந்தங்களைக் கண்டு நடுங்கும் ஜீவன் எவர்தான், அந்த சாதுசங்கத்தைப் பெற விரும்பமாட்டார்? இதுவன்றோ ‘தீஞ்சுவைக்கனி’. (37)

எம்பெருமானே! தங்களுக்கு மிகமிக அன்பரான, சாட்சாத் பரமசிவனது நொடி நேர இணக்கம், இன்று தங்களுடைய தரிசன பாக்கியத்தை எங்களுக்கு அளித்தது. எவராலும் தீர்க்கவியலாத பிறப்பு—இறப்பு என்கிற நோயைத் தீர்க்கவல்ல மருத்துவர் தாங்கள் ஒருவரே. ஆகவே, இப்பொழுது தங்களைச் சரணடைந்துள்ளோம். (38)

இறைவா! நாங்கள் ஒன்றிய மனத்துடன் செய்த வேத அத்யயனம்; ஆசிரியர்களுக்குச் செய்த பணிவிடை; அந்தணர்கள், சான்றோர்கள், மூத்தோர்கள் ஆகியவர்களுக்கு நாள்தோறும் அவர்கள் மனம் கோணாது செய்த பணிவிடைகள்; அதனால், அவர்களடைந்த மகிழ்ச்சி; உற்றார்—உறவினர்கள், நண்பர்கள், பெரியோர்கள் மற்றுமுள்ள ஜீவராசிகள் ஆகியவர்களுக்குத் தன்னலமற்றுச் செய்த தொண்டுகள்; ஊண்—உறக்கமின்றி நீரில் நின்று வெகுகாலம் செய்த தவம் ஆகியவனைத்தும் சர்வவியாபியான தங்களது திருவுள்ள மகிழ்ச்சிக்காகவே ஆகட்டும். இதுதான் நாங்கள் வேண்டும் வரம். (39—40)

பகவானே! தங்களது பெருமைகள் அளவற்றவை; எல்லை காண இயலாதவை. இருப்பினும் மனு, ஸ்வயம்புவான பிரும்மதேவர், பரமேசுவரன் மற்றும் தவம், ஞானம் ஆகியவைகளால் மனத்தூய்மை பெற்ற பெரியோர்கள் (சாதுக்கள்) ஆகிய எல்லோரும், தங்களைத் துதித்து வணங்குகின்றனர். (அவர்களே தங்கள் பெருமை அறியாது தவிக்கும்போது, நாங்கள் எவ்வாறு அறிவோம்.) ஆயினும், எங்கள் அறிவுக்கெட்டியவாறு தங்களைத் துதித்துப் போற்றுகிறோம். (41)

தாங்கள் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவர்; பெரியது—சிறியது என்கிற வேறுபாடற்ற சம சித்தர்; தூய்மையே வடிவானவர்; பரமபுருஷர்; சத்துவகுண மூர்த்தியான பகவான் வாசுதேவனான தங்களை வணங்குகிறோம்.” (42)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! பிரசேதஸர்கள் இவ்வாறு துதிக்கவே, அடியார்களிடம் அன்பு கொண்ட பகவான் மனம் மகிழ்ந்து, ‘நீங்கள் விரும்பியவாறே ஆகுக’ என அருளினார். குறைவற்ற, எல்லை காணவியலாத பெருமைகளுடைய பகவான் ஸ்ரீஹரியின் தீஞ்சுவை அமுதமெனத் தித்திக்கும் திருமேனியைக் கண்டு நிறைவுறா மனமுடைய பிரசேதஸர்களுக்கு, பகவான் தங்களைவிட்டுப் பிரிவதைப் பொறுக்க இயலவில்லை. இருப்பினும், பகவான் அவர்கள் கண்ணெதிரிலேயே தமது வைகுண்டம் சென்றார். (அவரை ‘இரு’ என்றோ, ‘போ’ என்றோ சொல்வதற்கு நாம் யார்?) (43)

பிறகு, கடல் நீரிலிருந்து வெளிவந்த பிரசேதஸர்கள், வானத்தை மறைத்து ஓங்கி நிமிர்ந்து வளர்ந்துள்ள பெரிய பெரிய மரங்கள் பூமி முழுவதிலும் பரவி நிற்பது கண்டு சற்றே சினங்கொண்டனர். (44)

இப்பூவுலகில் மரஞ்செடிகொடிகளே இல்லாமற்செய்வார்போல், தங்களுடைய வாயிலிருந்து புயல் காற்றையும் தீயையும் உமிழ்ந்தனர். பிரளய காலத்தில் ருத்ரன் கோபம் கொண்டு பிரளய காற்றையும் தீயையும் உமிழ்வது போலிருந்தது, அது. (45)

மரஞ்செடிகொடிகள் எல்லாம் தீக்கிரையாகிச் சாம்பலாவது கண்ட பிரும்மதேவர், அங்கு வந்து நீதிமொழிகள் கூறி, பிராசீனபர்ஹிஸ்ஸின் புதல்வர்களை அமைதிப்படுத்தினார். (46)

அழிவிலிருந்து தப்பி மீதமிருந்த மரங்கள் மிகவும் பயந்து, பிரும்மதேவர் சொற்படி, தங்கள் மகள்களை பிரசேதஸர்களுக்குத் தந்தன. (47)

பிரசேதஸர்களும் பிரும்மதேவரது கட்டளையையேற்று, மரங்களின் பெண்ணான மாரிஷாவை மணந்தனர். முன்பு பரமசிவனை நிந்தித்ததன் பயனாகத் தன் சரீரமிழந்த பிரும்மதேவரின் புத்திரனான தக்ஷன், இப்பொழுது இவளது வயிற்றில் பிறந்தான். (48)

காலவெள்ளத்தில் முந்திய படைப்புகள் அழிந்து, ‘சாக்ஷுஷ மந்வந்தரம்’ தொடங்கியபோது, பகவானது கட்டளைப்படி, இந்த தக்ஷன் மறுபடியும் மக்களைப் படைக்கலானான். (49)

இவன் பிறக்கும்போதே தனது ஒளியினால், ஒளிபடைத்த மற்ற அனைத்தின் ஒளியை மங்கும்படி செய்தான். செயல்வினைத் திறத்தால் இவனை ‘தக்ஷன்’ (செயலாற்றுவதில் திறமை பெற்றவன்) என்றழைத்தனர். (50)

பிரும்மதேவர், இவனைப் பிரஜாபதிகளின் தலைவனாகத் திருமுடி கட்டினார். மக்களைப் படைக்குமாறும், அவர்களைக் காக்குமாறும் கட்டளையிட்டார். மரீசி முதலிய மற்ற பிரஜாபதிகளை அவரவர் பதவியில் இவரே நியமித்தார். (51)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் முப்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

முப்பத்தோராவது அத்தியாயம் — நாரதரது உபதேசத்தால் பிரசேதஸர்கள் முக்தி பெறுதல்

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! பத்து இலட்சம் ஆண்டுகள் இப்பூவுலகை ஆண்டு அனுபவித்த பிரசேதஸர்கள், பகவான் ஸ்ரீஹரி கூறியதை நினைத்து நினைத்து ஆன்மஞானம் பெற்று, (அதனால் உலகியல் பந்தங்களிலிருந்து விடுதலை பெற எண்ணி,) தங்கள் மனைவி மாரிஷாவை மகனான தக்ஷனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, தங்கள் அரண்மனையிலிருந்து வெளியேறினர். (1)

மேற்குக்கடற்கரையில் ஜாஜலி மகரிஷி சித்தியடைந்த இடத்தில், அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதயத்திலும் உறையும் இறைவன் ஒன்றே (அதாவது, ‘எல்லா ஜீவராசிகளும் பரமாத்மாவின் வடிவமேயன்றி வேறல்ல’) என்கிற ஆன்மஞானத்தை விசாரம் செய்ய, பிரும்மஸத்ரம் என்கிற ஆன்ம விசார வேள்விக்காக தீட்சை ஏற்றனர். (2)

அவர்கள் பிராணன் (மூச்சுக்காற்று), மனது, சொல் மற்றும் பார்வை ஆகியவற்றைத் தம்வசமாக்கி, உடலை அசைவற்றதாக நேராக நிமிர்த்தி நிறுத்தி, பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து, அலையும் மனத்தைத் தூயவரான பரமனிடம் லயிக்கச் செய்தனர். இவ்வாறு தவமியற்றும் பிரசேதஸர்களைத் தேவர்களும் தானவர்களும் கைதொழுவதை நாரதர் கண்டார். (3)

நாரதர் வந்ததைக் கண்ட பிரசேதஸர்கள் எழுந்து நின்று வணங்கி, உரிய மரியாதைகளுடன் அங்குள்ள நிலைக்கேற்ப முறைவழுவாது அவரைப் பூசித்தனர். அவர்கள் அளித்த ஆசனத்தில் நாரதர் சுகமாக அமர்ந்த பின், அவரிடம் கேட்கலானார்கள். (4)

பிரசேதஸர்கள் கேட்கிறார்கள்—— “தேவரிஷியே! தங்களது வரவு நல்வரவாகுக. இன்று எங்களுக்குத் தங்களது தரிசனம் கிடைத்தது எங்களது பரமபாக்கியத்தால்தான். பிராமணோத்தமரே! சூரியனது சஞ்சாரம் போல் தங்களது சஞ்சாரமும் உலகில் பயத்தைப் போக்குவதற்குத்தானோ? புறவிருளை நீக்குகிறான், சூரியன். அகவிருளை நீக்குகிறீர்கள், தாங்கள்! (5)

பிரபுவே! பகவான் பரமசிவனும் ஸ்ரீமந்நாராயணனும் எங்களுக்கு உபதேசம் செய்த ஆன்ம தத்துவம், இத்துணை காலம் நாங்கள் இல்லறத்திலிருந்து உழன்றதால் பெரும்பாலும் மறந்துவிட்டது. (6)

ஆகவே, உண்மைப் பொருளை (பகவானை) விளக்கும் அந்த அத்யாத்ம ஸ்வரூப ஞானத்தை, எங்களுக்குத் திரும்பக் கூறவேண்டும். அதைக் கேட்டு, அதன்படி நடந்து, கடக்கவியலாத இந்த சம்சார சாகரத்தை எளிதில் கடந்து விடுவோமாக.” (7)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— பிரசேதஸர்கள் இவ்வாறு கேட்கவே, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடமே என்றும் மனத்தை ஈடுபடுத்திய நாரத முனிவர், அந்த பகவானை நினைந்தவண்ணம் அவர்களுக்குப் பதில் கூறலானார். (8)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “இவ்வுலகில் மானிடவுடல் பெற்ற எவனொருவர், பகவான் ஸ்ரீஹரியிடம் மனத்தை ஒன்றுபடுத்திப் பூசனை புரிகிறாரோ, அவரது பிறவிதான் நற்பிறவி. அவரது செயல்களே நற்செயல்கள். அவரது ஆயுள்தான் பூரணமான ஆயுள். அவரது வாக்கே நல்வாக்கு. (அவரே பாக்கியவான்.) (அதாவது, பகவதாராதனம் செய்யாதவர் வீணே! அது ஈனப்பிறவி; செயல்கள் ஈனச்செயல்கள் என்றவாறு.) (9)

அந்தணர் குலத்தில் பிறப்பவனுக்கு நற்பேற்றின் காரணமாக மூன்று வகையான பிறப்புகள் நிகழ்கின்றன. அவையாவன:— புனிதமான தாய்—தந்தையர் மூலம் நிகழும் நற்குலப்பிறப்பு (ஸௌக்லம்); உரிய காலத்தில் முப்புரி அணிவிக்கப்பட்டு, காயத்ரி என்னும் மகாமந்திர ஜபம் செய்யும் தகுதி (ஸாவித்ரம்); வேள்விகள் செய்வதற்காக யாகதீட்சை மேற்கொள்ளுதல் (யாக்ஞிகம்). இத்தகைய அதிகாரம் பெற்று வைதிக கர்மாக்களைச் செவ்வனே செய்தால், இம்மை—மறுமைகளில் சில நற்பயன்களைப் பெறலாம் என்பதைத் தவிர, வேறு என்ன மிக்குயர் பயன் கிடைக்கும்? (கிடைக்காது.) வேதங்களையும் அவற்றின் ஆழ்பொருளையும் கற்றுணரும் கூர்மையான அறிவு, தவம், நாவன்மை, கூர்த்த மதி, உடல் வலிமை, திறமை படைத்த புலன்கள் — இவை எல்லாவற்றையும் ஒருவன் பெற்றாலும் அதனால் என்ன பயன்? அஷ்டாங்க யோகம், ஆத்மா—அநாத்மா பற்றி விசாரிக்கும் ஸாங்க்ய சாஸ்திரம், துறவறம், வேத நிபுணத்துவம், விரத அனுஷ்டானம், பற்றுக்களை நீக்குதல், மேலும் நற்செயல்களாகக் கூறப்பட்ட கர்மங்களைச் செய்தல் — இவைகளால்தான் என்ன பயன்? அடியார்களுக்குத் தன்னையே தந்தருளும் பேருள்ளம் கொண்ட பகவானுடைய மகிழ்ச்சிக்காக அல்லாமல், பயன் கருதிச் செய்யப்படும் இவைகள், அந்தந்தப் பலன்களை மட்டும் கொடுக்குமேயன்றி, பகவத் தரிசனத்தைக் கொடுக்கமாட்டா. (10—12)

உண்மையில் ஒரு ஜீவன் தன்னை யார்? என்று தெரிந்து கொள்வதுதான் மற்ற அனைத்து நலன்களிலும் உயர்ந்த நலன். ஆன்மாவை அறிவதுதான் நலன்களுக்கெல்லாம் எல்லை. அந்த ஆன்மஞானத்தை வாரி வழங்கும் பகவான் ஸ்ரீஹரிதான், அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் பிரியமான ஆன்மா. அவர் ஆனந்தமயன். ஆதலாலே பிரியமானவர். (13)

ஒரு மரத்தின் ஆணிவேரில் நீருற்றுவதால் அந்த மரத்தின் நடுத்தண்டு, பெருங்கிளைகள், சிறுகிளைகள் ஆகிய அனைத்தும் வளர்ச்சியடைகின்றன. ஆகாரம் உட்கொண்டு உயிரை (பிராணனை) வளர்த்தால் பொறி—புலன்கள் திடம் பெறுகின்றன. அதுபோல் பகவான் ஸ்ரீஹரியைப் பூசித்தால், அனைத்து தேவர்களையும் பூசித்ததாகிறது. (14)

மழைகாலத்தில் சூரியன், தனது கிரணங்களாலேயே மேகத்தைத் தோற்றுவித்து, மழையாகப் பொழிவிக்கிறான். பின் உஷ்ணமான கிரீஷ்ம ருதுவில் அந்தத் தண்ணீரைத் தன் கிரணங்களாலேயே உறிஞ்சிவிடுகிறான். அசையும்—அசையாத (தாவர—ஜங்கம) ஜீவராசிகள் அனைத்தும் மண்ணிலே தோன்றி, மண்ணிலே மடிகின்றன. அதேபோலத்தான் சேதன—அசேதனமான (உயிருள்ள—உயிரற்ற) ஜீவராசிகள் கொண்டு, அனைத்துப் பிரபஞ்சங்களும் பகவான் ஸ்ரீஹரியிடமிருந்து தோன்றி, அவரிடமே லயமடைகின்றன. (15)

உண்மையில் இந்த உலகம் அகில உலகரூபியான பகவான் ஸ்ரீஹரியின் மறைப்பில்லாத ஸ்வரூபமே என்று சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. சூரியன் சில சமயம் மேகத்தால் மூடப்பட்டுத் தெளிவாகத் தெரியாமற்போனாலும், பின் அது மிக்க பிரகாசமாகத் திகழ்கிறது. அதன் ஒளி அதைவிட்டு பிரிவதில்லையே. அதேபோல், கந்தர்வ நகரம் போல் சில பல சமயங்களில் வெளித்தோற்றத்தில் காணப்படும் இந்த உலகம், பகவானை விடுத்துத் தனியானது அல்ல. விழித்திருக்கும் நிலையில் பொறிபுலன்கள் அதனதன் காரியங்களைச் செய்கின்றன. ஆனால், தூங்கும் நிலையில் அவை அவருள் ஒடுங்கிச் செயலற்று இருக்கின்றன. அதேபோல, இவ்வுலகம் படைப்பின்போது பகவானிடமிருந்து வெளிப்படுகிறது. பின்பு, கல்ப (பிரளய) காலத்தில் அவரிடமே ஒடுங்கி விடுகிறது. ஆராய்ந்து பார்க்க பகவானிடம் பொருள், செயல், உணர்வு (அறிவு) என்கிற மூவித அஹங்காரங்களின் செயல்கள், அவற்றின் மூலம் தோன்றும் வேற்றுமை உணர்வான மயக்கம் ஆகிய ஏதுமில்லை. (16)

அரசர்களே! ஆகாயத்தில் சிலசமயங்களில் மேகமூட்டம், கும்மிருட்டு, வெளிச்சம் ஆகியன முறையே தோன்றுகின்றன. பின் மறைந்துவிடுகின்றன. ஆனால், ஆகாயம் இதில் ஒட்டுவதில்லை. அதேபோல சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற சக்திகள் சில சமயங்களில் பரப்பிரும்மத்திடமிருந்து தோன்றி, பின் அவரிடமே ஒடுங்குகின்றன. இந்தப் பிரபஞ்சமான வெள்ளத்தின் ஓட்டமும் இதேபோலத்தான். அவரிடமே தோன்றும் இப்பிரபஞ்சம், அவரிடமே ஒடுங்குகின்றது. ஆகாயத்தைப் போன்று எதிலும் ஒட்டாத பகவானிடமும் இந்த விகாரங்கள் (வேறுபாடுகள்) இல்லை. (17)

ஆகவே, பிரும்மா முதலிய தேவர்களுக்கும் தேவரான பகவான் ஸ்ரீஹரியை ‘அவர் வேறு, நாம் வேறு’ என்கிற பேதபுத்தியின்றி ஒன்றிய மனத்துடன் பூசனை புரியுங்கள். ஏனெனில், அவர்தான் அனைத்து ஜீவராசிகளின் ஆத்மா. உலகிற்கு நிமித்த காரணமான காலம், உபாதான காரணமான பிரதானம் (மூலப்பொருள்), இவற்றைச் செய்யும் நியாமகன் (கர்த்தா), அனைத்திற்கும் மூலகாரணமான புருஷோத்தமன். அவரே தனது காலம் எனப்படும் சக்தியினால், முக்குணப்பிரவாக ரூபமான இந்தப் பிரபஞ்சத்தை அழித்துத் தன்னுள் மறைத்துக் கொள்கிறார். (18)

எல்லா ஜீவராசிகளிடமும் கருணை காட்டுதல், கிடைத்ததைக் கொண்டு மனநிறைவு கொள்ளுதல், பொறி—புலன்களை அதன்வழிச் செல்லாது தடுத்து நிறுத்துதல் ஆகிய உபாயத்தால், அடியார்களுக்கெளியரான பகவான் விரைவிலேயே மனம் மகிழ்கிறார். (19)

புத்ர ஈஷனை (மகனிடம் கொண்ட பற்று), தார ஈஷனை (மனைவியின்பாற்பற்று), வித்த ஈஷனை (செல்வத்தின்பால் கொண்ட பற்று) என்கிற மூன்று ஈஷனை(பற்று)களையும் துறந்த சான்றோர்களது மனது, எப்பொழுதும் படிகம்போல் தூய்மையானது. அந்தத் தூய்மையான இதயத்தில் பகவானை இருத்தித் துதிப்பதால், அவர்களது பக்திக்குக் கட்டுப்பட்ட பகவான், அங்கு வந்தமர்கிறார். ‘அடியார்க்கெளியன்’ என்னும் தனது பட்டத்தை உறுதியாக்குவான் போல, அவர்கள் இதயத்திலேயே நிலைகொள்கிறார். உடலில் நீக்கமற நிறைந்துள்ள ‘பிராணசக்தி’ எவ்வாறு உயிருள்ளவரை அவ்வுடலை விட்டு நீங்குவதில்லையோ, அதுபோல பகவானும் அடியார்கள் உள்ளத்தை விடுத்துச் செல்வதில்லை. (20)

அருட்செல்வமுடைய சான்றோர்களிடம் அன்பு கொண்டவர் பகவான். அவர்களுக்கு இந்த உலகியல் செல்வங்கள் தேவையில்லை. ஏனெனில், அந்த பகவானே அவர்களது நீங்காத செல்வம். உயர்ந்த படிப்பு, நீங்காத நிறைசெல்வம், நற்குடிப்பிறப்பு, அறநெறி தவறாது ஒழுகும் அனுஷ்டானங்கள் ஆகியவை ஒருவருக்கு அகங்காரத்தைத் தோற்றுவிக்கும். இதனால், ஏழை—எளிய மக்களுக்குத் தீங்கிழைப்பார்கள். ஆனால், அவர்களது ஆடம்பரத்திற்காக வேள்வி—பூசை செய்வார்கள். நெஞ்சில் உண்மையான பக்தி இல்லாமல் வெறும் பகட்டுக்காகச் செய்யப்படும் அம்மாதிரியான பூசனைகளை இறைவன் ஏற்பதில்லை. பகவான், அந்தப் பூசனையை ஏற்காததன் காரணம், பகவான் ‘ரஸக்ஞன்’ — உண்மை ருசி (சுவை) தெரிந்தவர். (21)

பகவானோ ஸ்வரூபானந்தர் (தனக்குத்தானே ஆனந்தவெள்ளத்தில் ஆழ்ந்தவர்). வேறு பொருட்களினால் அவரை மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்யவியலாது. செல்வச்செழிப்பிற்குத் தேவதையான திருமகள், அவரது மனைவி. என்றும் அவர் அருகிலேயே இருந்து பணிவிடை செய்கிறாள். அவ்வாறான அவளையே, அவர் ஒரு பொருட்டாகக் கொள்ளவில்லை. அவ்வாறிருக்க, அவளது கடாட்சத்தை எதிர்பார்த்து நிற்கும் இந்த தேவர்களையும் அரசர்களையுமா அவர் லட்சியம் செய்வார்? இவ்வாறான இறைவன் ஏழைப்பங்காளர், அடியார்க்கடியவர். தனு—கரண—புவன—போகங்களைத் தந்த கருணைக் கடலான இந்த இறைவனை நன்றியுள்ளவர் யார்தான் மறப்பார்? அவரை விடுத்துச் சிறிது நேரமும் இருக்க விரும்பார்.” (22)

மைத்திரேயர் கூறுகிறார்—— விதுரரே! பகவான் நாரதர் பிரசேதஸர்களுக்கு இவ்வாறு உபதேசம் செய்ததுமின்றி, இன்னும் பகவத் குணத்தொடர்புள்ள பல விஷயங்களையும் கூறிவிட்டுப் பிரும்மலோகம் சென்றார். (23)

இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் பாவ உருவான அனைத்து மலங்களையும் நீக்கித் தூய்மையாக்கும் பகவானது கல்யாண குணங்களைக் கூறும் சரித்திரங்களை, பகவான் நாரதர் கூறக் கேட்ட பிரசேதஸர்கள், அவரது திருவடித்தாமரைகளையே ஒன்றிய மனத்தோடு நினைத்து நினைத்து, அதனால் அவரது வைகுண்டத்தை அடைந்தனர். (24)

விதுரரே! நீர், என்னிடம் வேண்டியபடி பிரசேதஸர்களுக்கும் நாரதருக்குமிடையே நடந்த பகவத்குண சம்பந்தமான சம்பாஷணையைக் கூறினேன். (25)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னவா பரீக்ஷித்! இதுவரை ஸ்வாயம்புவமனுவின் புதல்வனான உத்தானபாதனது வம்சத்தைப் பற்றிக் கூறினேன். இப்பொழுது, அவனது தமையனான பிரியவிரதனுடைய வம்ச சரித்திரம் கூறுகிறேன், கேள். (26)

பிரியவிரதன் நாரதரிடமிருந்து ஆத்மவித்யையைப் பெற்றும், பல்லாண்டுகள் அரச போகங்களை அனுபவித்து, பின் அரசுரிமையைத் தன் பிள்ளைகளுக்குப் பிரித்துக் கொடுத்து விட்டு இறையடியடைந்தான். (27)

மைத்திரேயர் கூறிய பகவத்குண கதைகளைச் செவியாரப் பருகிய விதுரர், பக்தி மேலிட ஆனந்தக்கண்ணீர் பெருக, ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவடிகளை இதயத்திலிருத்தி வணங்கியவண்ணம், மைத்திரேயரது திருவடிகளில் தலைதோய வணங்கினார். (28)

விதுரர் கூறுகிறார்—— யோகீசுவரரே! தாங்களே கருணைக்கடல். அடியார்க்குச் செல்வரான பகவான், நித்தியமாக விளங்கும் அறியாமை இருளின் அக்கரையில், என்னை அக்கறையாகச் சேர்த்தீர்கள். (29)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தன் நன்றியறிதலை வெளிப்படுத்திய விதுரர், மனமகிழ்ச்சியுடன் மைத்திரேயரை வணங்கி விடைபெற்று, மனநிறைவுடன் தன் உறவினர்களைக் காண விரும்பி அஸ்தினாபுரம் சென்றார். (30)

மன்னவா பரீக்ஷித்! பகவானிடம் பக்திகொண்ட பரம பாகவதர்களான இந்தப் பிரசேதஸ மன்னர்களின் சரித்திரத்தைக் கேட்பவர் நீண்ட ஆயுள், நிறைந்த செல்வம், அனைத்து மங்களங்கள், பரவிய புகழ், இம்மை—மறுமை செல்வங்கள் அனைத்தும் பெற்று, முடிவில் பகவானது திருவடிகளாகிற பெரும் பேற்றைப் பெறுவார்! (31)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் முப்பத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

நான்காவது ஸ்கந்தம் முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

ஐந்தாவது ஸ்கந்தம்

முதலாவது அத்தியாயம் — பிரியவிரதனின் சரித்திரம்

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— முனிவரே! மன்னன் பிரியவிரதன் பரமபக்திமான். நாரத மகரிஷியிடமிருந்து ஆன்மவித்யையை அறிந்து ஆன்ம தியானத்திலேயே லயித்து இருந்தவர். அவருக்கு இல்வாழ்க்கையில் எவ்வாறு ஆசை உண்டாயிற்று? இல்லற வாழ்வில் சிக்கிக் கொண்டால், கர்மங்களின் தளைகளில் சிக்கித் தவிக்க வேண்டுமே. மேலும், (தான் பரமனின் அம்சம்; தான் இந்த உடல் அல்ல என்கிற) தனது ஆன்ம ஸ்வரூபத்தை அது மறக்கச் செய்யுமே? (இது முரணாக உள்ளதே.) (1)

அந்தணச் சிரேஷ்டரே! உலகியல் இன்பங்களில் பற்றற்ற பிரியவிரதன் போன்ற சான்றோர்களுக்கு, உண்மையறியாத பாமரனிடம் காணப்படும் இல்லற இன்பம் பற்றிய ஆசை ஏற்பட நியாயமில்லையே? இதுவன்றோ உண்மை! (2)

தாங்கள் சிறந்த அந்தணர். பகவானது திருவடிகள் ‘அறியாமையைக் களைவது’ என்பது உலகறிந்த செய்தி. அது, இவ்வுலகியல் வெம்மையைப் போக்கிக் குளிர் நிழல் தருவது. இந்த நிழலின் குளுமையை மனதார அனுபவித்தப் பெரியோர்களுக்குக் குடும்பத்தில் ஆசை என்பது தோன்றாது என்பது சர்வ நிச்சயமாயிற்றே. (3)

பிரும்மத்தை அறிந்தவரே! மன்னன் பிரியவிரதன் மனைவி—மக்கள், வீடு—வாசல் முதலியவைகளில் பெரும்பற்று கொண்டிருந்த போதிலும், அவருக்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடத்தில் அசைவற்ற பக்தியும், பின் மோட்ச சித்தியும் ஏற்பட்டது என்பதில் எனக்கு ஆழமான சந்தேகம் உள்ளது. (இதைத் தாங்கள்தான் நீக்கியருள வேண்டும்.) (4)

ஸ்ரீசுகர் (பதில்) கூறுகிறார்—— அரசே! நீ கூறியது முற்றிலும் உண்மையே. ஆயினும் எவருடைய மனம், ஐசுவர்யம் முதலிய ஆறுகுணங்கள் நிரம்பியவரும், அஞ்ஞான இருளகற்றும் மெய்ஞ்ஞான ஒளியென புகழ் பெற்றவருமான பகவானது மதுரமான திருவடித் தாமரைகளின் மகரந்த ரஸத்தில் மூழ்கித் திளைக்கிறதோ, அதனால் பலவித இடையூறுகள் நேர்ந்தபோதிலும், பகவானிடம் அன்பு கொண்டொழுகும் துறவிகளுக்கு மிகவும் உகந்ததான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது கல்யாண குணங்களை விளக்கும் திருக்கதைகளைக் கேட்பதில் உண்டாகும் ஆசையை அவர் விடமாட்டார். பூர்வ வாஸனையால் அவ்வழியையே பின்பற்றுவார். ஏனெனில், (பகவத் பிராப்தி என்னும்) மோட்சத்தையே அளிக்கும் சிறந்த மார்க்கமல்லவா, அது! (5)

அரசே! மனுச்சக்கரவர்த்தியின் மகனான பிரியவிரதன் இயற்கையாகவே பகவானது பரமபக்தன். நாரத மகரிஷிக்குச் செய்த பணிவிடைகளால் பகவத் தத்துவமான இறையறிவு பெற்றவன். மோட்சம் என்னும் புருஷார்த்த ஸாதனமான பகவத் பக்தியை அறிந்தவன். உயிருள்ளவரை பிரும்மத்தைப் பற்றியே சிந்தனை செய்தல் என்கிற பிரும்ம ஸத்ர (வேள்வி) தீட்சைக்காக உறுதியெடுத்துக் கொள்ளப் போகிறவன். அரசருக்குரிய அனைத்து குண நலன்களையும் பெற்றவன். இவ்வாறு தன் மகன் குணவானாக மிளிர்வது கண்ட மனு மன்னன், அவனை அரசுரிமையை ஏற்குமாறு கட்டளையிட்டார். ஆனால், பிரியவிரதனோ இடைவிடாத தியான யோகத்தினால், தனது பொறி—புலன்களையும், அதன் செயற்பாடுகளையும் பகவானது திருவடித் தாமரைகளிலேயே அர்ப்பணம் செய்திருந்தான். தந்தையின் கட்டளையை மீறக்கூடாது என்பதை நன்கறிந்திருந்தும் அரசுரிமையை ஏற்கவில்லை. ஏனெனில், அரசுரிமையை ஏற்றால் மனைவி—மக்கள் என்கிற பொய்யான இந்தப் பிரபஞ்ச ஆசையால், ஆன்ம அறிவு (ஆத்ம ஸ்வரூபம்) மறைக்கப்பட்டுவிடும். மேலும் நாட்டு நலம் (அரசு), வீட்டு நலம் (குடும்பம்) என்கிற சிந்தனையில் ஆழ்ந்து, பகவானைப் பற்றிய உண்மை நாட்டத்தை மறந்துவிட நேரிடும் (என்று நினைத்து அரசுரிமையை ஏற்கவில்லை). (6)

(ஆனால்,) முதலில் தோன்றிய சுயம்புவான பிரும்மதேவர், முக்குணமயமான இப்பிரபஞ்சத்தின் மேன்மையையே நினைத்திருப்பவர். பிரபஞ்சத்திலுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளின் கருத்தையும் அறிந்தவர். ஆகவே, பிரியவிரதனின் செயலையறிந்து, நான்கு வேதங்களையும், மரீசி முதலிய மாமுனிவர்களையும் மற்றுமுள்ள தன் கூட்டத்தாரையும் அழைத்துக் கொண்டு சத்தியலோகமான தன் உலகிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்தார். (7)

(அவ்வாறு அவர் வரும்போது) ஆகாயத்தில் ஆங்காங்கு விமானத்திலிருந்து கொண்டு உலா வரும் இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அவரைப் பூஜித்தனர். சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், ஸாத்யர்கள், சாரணர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரும் வாத்திய கோஷங்களுடன் துதி செய்தனர். இவ்வாறு ஆங்காங்கு செய்யப்படும் மரியாதைகளை ஏற்ற பிரும்மதேவர், நட்சத்திரங்களின் நடுவில் சந்திரன் பிரகாசிப்பதுபோல் ஒளிர்பவராக, பிரியவிரதன் இருக்கும் கந்தமாதன பர்வதத்தின் தாழ்வரையை அடைந்தார். (8)

இதற்கிடையில் பிரியவிரதனுக்கு ஆத்மவித்தையை உபதேசம் செய்வதற்காக நாரத மகரிஷி அங்கு வந்திருந்தார். அன்னப்பறவை வாகனம் வருவது கண்டு, தன் தந்தைதான் வருகிறார் என்றுணர்ந்த நாரதர், தந்தையாகிய ஸ்வாயம்புவமனு, தனயனாகிய பிரியவிரதன் ஆகியோருடன் வேகமாக எழுந்து கைகூப்பி வணங்கி உரிய முறையில் வரவேற்று துதித்தார். (9)

பரதகுல திலகமே! பரீக்ஷித்! நாரதர் பலவிதமாக அவரைப் (பிரும்மதேவரைப்) பூஜித்தார். பின், அவரது குணநலன்களையும் அவதாரங்களையும் பற்றிய மேன்மைகளையெல்லாம் விரிவாகக் கூறித் துதித்தார். பிரும்மதேவர் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடம் முதலில் தோன்றியவர்; ஐசுவர்யம் முதலிய ஆறு குணங்களும் நிரம்பப் பெற்றவராகையால், பகவான் என்கிற சொல்லிற்கு இலக்கணமானவர். அவ்வாறான பிரும்மதேவர், கருணை பொங்கும் தன் கடாட்சத்தால் பிரியவிரதனைக் குளிர நோக்கிச் சற்றே புன்முறுவலித்தவாறு கூறலானார். (10)

பகவான் பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— குழந்தாய்! நான் கூறப்போகும் சர்வ நிச்சயமான உண்மையைச் சற்றே கவனமாகக் கேள். அனைத்து உலகங்களையும் விளையாட்டாகப் படைத்துக் காத்து அழித்து வரும், வாக்கிற்கும் மனத்திற்கும் எட்டாத பகவான் வாசுதேவனைப் பற்றி, நீ தவறாக நினைக்காதே. அது பெரிய குற்றமாகும். நான் (பிரும்மதேவர்), பரமசிவன், உனது தந்தையான ஸ்வாயம்புவ மனு, உனது குருவான இந்த நாரத மகரிஷி, மற்றுமுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளும் தங்கள் தங்கள் நிலை மறந்து, அந்த பகவான் வாசுதேவனது கட்டளையைத் தலைமேல் தாங்கி, அதன்படியே நடந்து வருகிறோம். (11)

உடல் பெற்ற எந்தவொரு ஜீவனும் தன் தவத்தின் வலிமையாலோ, படித்த படிப்பினாலோ, அவரது (பகவானது) செயற்பாட்டை மாற்றியமைக்கும் திறன் பெற்றானில்லை. யோகப்பயிற்சியின் வாயிலாகப் பெற்ற உடல் வலிமையாலோ அல்லது புத்தியின் பலத்தாலோ கூட மாற்ற இயலாது. செல்வச்செருக்கினால் மட்டும் முடியுமா? (நினைத்துப் பார்!) சரி, வேள்விகள் செய்வதால் பெறப்படும் புண்ணியத்தினால் ஒருவேளை முடியுமா? என்றாலும் முடியாது. இயற்கையிலேயே அவர் அளித்த தன்திறன் கொண்டோ அல்லது பிறரது உதவியும் கொண்ட கூட்டு முயற்சியினாலோ முடியுமா? எனப் பார்த்தாலும் அதுவும் வீணே. ஆக, எவ்வகையிலும் அவரது செயற்பாட்டை மாற்ற இயலாது! (12)

ஐயனே! இந்த உலகமே (ஜனங்கள்) தேவர், மனிதன், புழு, பூச்சி, விலங்குகள் எனப் பற்பல உடலையேற்றுக் கொள்கிறதே, அதன் காரணம் அந்த பகவானது கட்டளையே. அவ்வாறு உடல் பெறுவதும்கூடப் பிறப்பதற்கும், இறப்பதற்கும், உலகியல் மற்றும் வைதீக காரியங்களைச் செய்வதற்கும், அந்தச் செயல்களின் பயனாகப் பெறப்படும் இன்ப—துன்பங்களை நுகரவும், உலகியலைக் கண்டு மயங்கவும், (சற்றே அறிவு பெற்றபின்) உலக வாழ்வின் தன்மை கண்டு பயங்கொண்டு துன்பமெய்திப் பின் ‘முக்தியின்பம் பெற உதவும் இம்மானிட உடல் பெற்றோமே’ எனத் தேறி, அதனால் இன்பம் பெறவும் இறைவன் இந்த உடலை அளிக்கிறான். இதுவே ஆண்டவன் கட்டளை. (13)

குழந்தாய்! மூக்கணாங்கயிற்றால் கட்டப்பட்ட மாடுகள், மனிதர்களுக்குக் கட்டுப்பட்டு அவர்களது பாரத்தை (சுமையை)ச் சுமக்கின்றன. சத்துவம் முதலிய குணங்கள், சாத்விகம், ராஜஸம், தாமஸம் ஆகிய செயல்கள், அச்செயல்களைச் செய்யக் கட்டளையிடும் பிராம்மணம் முதலிய நூல்கள் என்கிற சிறு சிறு கயிறுகள் கொண்டு நன்கு முறுக்கப்பட்ட பெருங்கயிறு, பரமாத்மாவான பகவானது வேதவாக்குகள்! அந்தக் கயிறு எதனாலும் அறுத்தெறியவொண்ணாதது. அவ்வாறான கயிற்றால் கட்டப்பட்ட நாம், அவரது விருப்பப்படி காரியங்களைச் செய்கிறோம். அவ்வாறு நாம் செய்வதே அவரது பூசனையுமாகும். (14)

நமது குணங்கள்—செயல்களுக்கேற்ப, பகவான் நமக்கு புழு, பூச்சி, மானுடம் எனப் பிறவிகளை அளிக்கிறார். அதை அவ்வாறே ஏற்ற நாம், அவர் ஆட்டுவித்தபடி ஓடியாடி, அதன் பயனாக இன்ப—துன்பங்களை அனுபவிக்கிறோம். கண்பார்வையுள்ளவன் பார்வையற்றவனை வழி நடத்திச் செல்வது போலவே, அவர் நம்மை நடத்திச் செல்கிறார். நாமும் அதன்படியே நடந்து கொள்கிறோம். (15)

ஜீவன்முக்தனும் முன்வினைப் பயன்களை அனுபவிப்பதற்காகவே பகவானது விருப்பப்படி இவ்வுடலைத் தாங்கி நிற்கிறான். தூக்கத்தில் கனவு காண்பவன், தூக்கம் கலைந்த பின்பும் கனவுலகில் பார்த்ததை நினைத்துக் கொள்கிறானல்லவா? அதுபோல, எந்நிலையிலும் அவன் பற்றற்றவனாகவேதான் இருப்பான். மறுபடியும் வேற்றுடல் பெறுவதற்குக் காரணமான உலகியல் வாஸனைகளையும் (உலகியலைப் பற்றிய மனப்பதிவுகளையும்) கர்மங்களையும் அஞ்ஞானிகளைப் போல், அவன் கைக்கொள்வதுமில்லை. (16)

பகவானுடைய ஆராதனத்தில் ஈடுபாடற்றவன் (புலனடக்கமற்றவன்) காடுகளில் ஆங்காங்கே திரிந்துதான் என்ன பயன்? பிறப்பு—இறப்பு என்கிற பயம், அவனைத் துன்புறுத்திக் கொண்டேதான் இருக்கும். ஏனெனில், அவன் இன்னும் மனத்தையோ, அதனுடன் சேர்ந்த பொறி—புலன்கள் என்கிற ஆறு பகைவர்களையோ வெற்றி கொள்ளவில்லை. அவற்றிற்கு அடிமைப்பட்டே இருக்கிறான். புலனடக்கம் கொண்டவன், பகவானிடமே பற்று கொண்டவன் — அவ்வாறான பகுத்தறிவு கொண்ட அறிவாளி இல்லறத்தவனாக இருந்தாலென்ன? (துறவியாய் இருந்தால்தான் என்ன?) அவனை அந்த இல்வாழ்க்கை எவ்விதத்திலும் பாதிக்காது. (17)

மனம், ஐம்புலன்கள் என்கிற இந்த ஆறு பகைவர்களையும் வெற்றி கொள்ள விரும்புபவன், முதலில் இல்லற வாழ்க்கையில் இருந்து கொண்டே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவற்றையடக்கித் தன்வழிப்படுத்த முயலவேண்டும். அவ்வாறு அவற்றைத் தன்வயப்படுத்தியதும், பகவான் வாசுதேவனிடம் அந்த மனத்தை ஒருநிலைப்படுத்த வேண்டும். இவ்வாறு செய்தவன் காடு—வீடு என எங்கு வேண்டுமானாலும் விருப்பம் போல உலாவலாம். கோட்டைக்குள் பத்திரமாக இருந்து போரிடும் மன்னவன், பெரும்படையுடன் கூடிய பகையரசனையும் வெற்றி கொள்கிறானல்லவா? எப்பொழுது பகைவர்களது பலம் குறைகிறதோ, அப்பொழுது அறிவாளியான மன்னன் தன் விருப்பம்போல் சுற்றித் திரிவானல்லவா? (18)

நீயோ பகவானது திருவடித் தாமரைகள் என்னும் கோட்டைக்குள் இருக்கிறாய். அதனால் மனம், புலன்கள் என்னும் ஆறு பகைவர்களையும் வெற்றி கொண்டுள்ளாய். ஆகவே, முதலில் பகவான் உனக்களித்த அரச போகங்களை நன்கு அனுபவிப்பாயாக. பின் அனைத்தையும் துறந்து, பற்றற்று, ஆன்ம ஸ்வரூபரான பகவானிடமே நிலைகொண்டு நிற்பாயாக. அவரையே அடைவாயாக. (19)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அறியாமை இருளகற்றும் மூவுலக குருவான பிரும்மதேவர் இவ்வாறு கூறவே, சிறந்த பகவத் பக்தனான பிரியவிரதன் தன் எளிமையை நினைத்து, சிரம் தாழ்த்தி வணங்கி, ‘அவ்வாறே செய்கிறேன்’ என்று கூறி, அவரது கட்டளையைத் தலைமேற்கொண்டான். (20)

அப்பொழுது ஸ்வாயம்புவமனு பெருமகிழ்ச்சியோடு பிரும்மதேவரைப் பூஜித்தார். வாக்கிற்கும் மனத்திற்கும் எட்டாத (எந்தவொரு செயலுக்கும் எட்டாத) செய்யவேண்டியது என்கிற எந்த ஒரு செயலுமற்ற, தனக்கும் புகலிடமான பகவானைத் தியானித்துக் கொண்டே பிரும்மதேவரும் சத்தியலோகம் சென்றார். இந்தக் காட்சியை நாரதரும் பிரியவிரதனும் இயல்பான சிந்தனையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். (21)

மனு மன்னர், பிரும்மதேவரின் அருளால் தன் விருப்பம் நிறைவேறப் பெற்றதும், நாரதர் சொற்படி பிரியவிரதனை இந்த மண்ணுலகைக் காத்திடக் கூறி, பூமண்டலத்தின் சக்கரவர்த்தியாக முடிசூட்டினார். இல்லற வாழ்க்கை என்பதே கரை கடக்கவொண்ணாத ஒரு பெருங்கடல். விஷயங்கள் (போகப் பொருட்கள்) என்னும் நச்சுத் தண்ணீர் நிரம்பியது. அனுபவிக்க அனுபவிக்கப் போதுமெனத் தோன்றாது ஆவலை வளர்ப்பது. பின் அதிலிருந்து வெளியேறுவது என்பது இயலாத காரியம். ஆயினும், மனு அந்த ஆசைகளை உதறித் தள்ளி வெளியேறினார். (22)

அரசர்க்கரசனான பிரியவிரதன், பகவானது திருவுள்ளப்படியே மக்களைக் காக்க அரசனாக நியமிக்கப்பட்டான். அனைத்து ஜீவராசிகளையும் பிறப்பு—இறப்பு என்னும் உலகத்தளையிலிருந்து விடுதலை பெற நல்கும் ஆதிபுருஷரான (பிரளய காலத்தில் தான் ஒருவனாக மட்டும் விளங்கும்) பகவானது திருவடித் தாமரைகளை அனவரதமும் நெஞ்சில் நிறுத்தித் தியானித்து வருவதால், விருப்பு—வெறுப்பு என்கிற அனைத்து மாசுகளும் நீங்கி, மனத்தூய்மை பெற்ற மன்னன் பிரியவிரதன், பெரியவரான பிரும்மதேவரது திருவாய்மொழியை மதித்து, இந்தப் பூவுலகத்தைப் பரிபாலனம் செய்து வந்தான். (23)

இவ்வாறு அரசுரிமையேற்ற பிரியவிரதன், விசுவகர்ம பிரஜாபதியின் மகளான பர்ஹிஷ்மதீ என்பவளை மணந்தான். அவளிடம் பத்துப் பிள்ளைகளையும், ஊர்ஜஸ்வதீ என்கிற ஒரு பெண்ணையும் பெற்றெடுத்தான். அவர்கள் அனைவரும் தந்தையைப் போன்றே ஒழுக்கம், நிறைகுணம், செயல், அழகு, வீரம், போர்த்திறன், கொடை ஆகிய குணங்கள் நிறைந்தவர்கள். (24)

பத்து பிள்ளைகளின் பெயர்கள் ஆக்னீத்ரன், இத்மஜிஹ்வன், யக்ஞபாஹு, மஹாவீரன், ஹிரண்யரேதஸ், கிருதப்ருஷ்டன், ஸவனன், மேதாதிதி, வீதிஹோத்ரன், கவி என்பன. அவர்கள் பெயர்களனைத்தும் அக்னிதேவனின் பெயர்களாகவே அமைந்தன. (25)

இந்தப் பதின்மரில் கவி, மஹாவீரன், ஸவனன் என்கிற மூவரும் இல்லறமேற்காது நைஷ்டிகப் பிரும்மசாரிகளாக இருந்தனர். இளம்பிராயம் முதலே ஆன்மவிசாரத்தில் ஈடுபாடு கொண்டு, அதையே பயிற்சி செய்து முடிவில் துறவு மேற்கொண்டனர். (26)

அடக்கத்தையே இயல்பாகக் கொண்ட ரிஷிகளைப் போன்று அவர்களும் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ஒரே புகலிடமான, உலகியல் தளைகளைக் கண்டு அஞ்சி நடுங்கும் ஜீவன்களைக் காத்தருளும் பகவான் வாசுதேவரது அழகான சரண கமலங்களையே அனவரதமும் சிந்தித்து வந்தித்து ஒழுகுவராயினர். அதனால் பெற்ற இடையீடற்ற சிறந்த பக்தியோகத்தினால் அவர்களது மனம் மாசற்றதாயிற்று. தூய்மையிலும் தூய்மை பெற்றது. ஆகவே, இறைவன் அங்கு வந்து அமர்ந்தான். ‘தான், தனது’ என்கிற உடலைப் பற்றிய அனைத்து எண்ணங்களும் மறையவே, அவர்களது ஆன்மஸ்வரூபம் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் அந்தராத்மாவான பரமாத்மாவினிடத்தில் ஒன்றுபட்டது. அதாவது, ‘தான் வேறு’, ‘பரமாத்மா வேறு’ என்கிற இரட்டை நிலை மறந்து, ‘இருவரும் ஒன்றே’ என்கிற பேதமற்ற நிலையை அடைந்தனர்! (27)

பிரியவிரதனின் மற்றொரு மனைவி, உத்தமன், தாமஸன், ரைவதன் என்கிற மூன்று பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்தாள். அவர்கள் தங்கள் பெயர்களையே கொண்ட மன்வந்தரங்களுக்குத் தலைவராயினர். (28)

கவி முதலிய முதல் மூன்று குமாரர்களும் துறவறம் மேற்கொண்டு சென்றபின், மன்னனான பிரியவிரதன் பதினோரு கோடி வருடங்கள் இப்பூவுலகைப் பரிபாலித்தான். அப்பொழுது அவனது வீரம் மிக்க தோள்வலியினால் இழுத்து விடப்பட்ட வில்லின் நாணொலி கேட்டு, அறநெறி மறந்து, மறநெறியில் சென்ற மாமன்னர்கள் அனைவரும் பயத்தால் எங்கு போய் ஒளிந்தனரோ தெரியவில்லை. (நாணொலியிலேயே தீயோர் நடுங்கினர் எனில், போர் ஏது?) அவனது மனைவி பர்ஹிஷ்மதியின் அன்பு ஊற்றெனப் பெருகிவரும் பணிவிடைகளால் மனம் மகிழ்ந்த அவன், ஆன்ம ஸ்வரூபத்தையே மறந்தவன் போலானான். (அவளது பணிவிடைகள் பற்றி ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்——) கணவனைக் கண்டதும் மகிழ்ச்சி உந்த அவனை அன்போடு எதிர்கொள்ளுதல், பெண்மைக்குரிய சிருங்கார சேஷ்டைகள், வெட்கத்தினால் புன்முறுவலிக்கும் கடைக்கண் பார்வை, மனத்தைக் கலக்கும் அழகான இன்சொல் ஆகியவற்றால் அறிவிழந்தவன் போலும், ஆன்ம தத்துவத்தை மறந்தவன் போலும் உலகியல் போகங்களையெல்லாம் அனுபவித்தான். ஆனால், அவனது மனம், இவற்றில் ஈடுபாடு கொள்ளவில்லை என்பதுதான் உண்மை. (29)

மேரு பர்வதத்தைச் சுற்றி வரும் பகவான் சூரியன் லோகாலோக மலை வரை உள்ள பூமியின் எவ்வளவு பாகத்தைப் பார்க்கிறாரோ, அதில் பாதி பாகத்தைத்தானே பிரகாசப்படுத்துகிறார்? மீதி பாதி பாகத்தில் இருள் சூழ்ந்துதான் நிற்கிறது. இதைக் கண்டு மனம் பொறுக்காத பிரியவிரதன், அந்த மீதி பாகத்தையும் இருளற்றதாகச் செய்ய எண்ணி, சூரியனைப் போல் தடையற்று வேகமாகச் செல்லும் ஒளிமயமான தேரிலேறி, ‘இரண்டாவது சூரியனோ?’ என்னுமாறு அவருக்குப் பின்னால் சென்று, இந்தப் பூமியை ஏழுமுறை பிரதட்சணம் செய்தான். மற்றவர்கள் பெறற்கரிய இந்தப் பெருமை பகவத் உபாஸனையால் அவனுக்குக் கிடைத்தது. (30)

அவ்வாறு அவன் பிரதட்சணம் செய்யும்போது, அவனது தேர்க்கால்கள் பட்டு நேர்ந்த பள்ளங்களே ஆச்சரியமான ஏழுகடல்களாகப் பெருமை பெற்றன. அதனால்தான் பூமியில் ஏழு தீவுகள் தோன்றின. (31)

அவைகள் முறையே ஜம்புத்தீவு, ப்லக்ஷத்தீவு, சால்மலித்தீவு, குசத்தீவு, கிரௌஞ்சத்தீவு, சாகத்தீவு, புஷ்கரத்தீவு என்பன. இவைகள் மேல்வரிசையாக, ஒன்றைக் காட்டிலும் அதற்கு அடுத்தது இரண்டு மடங்கு பெரியது. இவை சமுத்திரங்களுக்கு வெளியில் பூமியின் நான்கு திசைகளிலும் பரவியுள்ளன. (32)

அந்த ஏழுகடல்களும் முறையே உப்புநீர், கரும்புச்சாறு, கள், நெய், பால், மோர், இனிய சுத்தநீர் நிரம்பியவைகள். இவைகள் ஏழும் அகழிகள் போன்றன; அளவில் ஏற்றத்தாழ்வற்றனவே. இவைகள் ஏழும் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு தீவுகளை வெளியில் சுற்றி வளைத்திருந்தன. (இதை இவ்வாறு தெரிந்து கொள்ளலாம். முதலில் ஜம்புத்தீவு. அதைச் சுற்றி உப்பு நீர்க்கடல். இதைச் சுற்றி பிலக்ஷத் தீவு. அதைச் சுற்றிக் கரும்புச்சாறு கடல். அதைச் சுற்றியுள்ளது சால்மலி தீவு. அதைச் சூழ்ந்து கள் கடல். பின் குசம் என்னும் தீவு. அதைச் சூழ்ந்துள்ளது நெய் நிரம்பிய கடல். அதைச் சுற்றிக் கிரௌஞ்சத் தீவு. அதைச் சூழ்ந்து நிற்பது பாற்கடல். அதன்பின் சாகத் தீவு. அதைச் சூழ்ந்து இருப்பது மோர்க்கடல். அதைச் சுற்றியிருப்பது புஷ்கரத் தீவு. அதைச் சூழ்ந்துள்ளது நன்னீர்க் கடல்.) பர்ஹிஷ்மதியின் கணவனான பிரியவிரதன் தன்னைப் பின்பற்றியொழுகும் தன் மைந்தர்களான ஆக்னீத்ரன், இத்மஜிஹ்வன், யக்ஞபாஹு, ஹிரண்யரேதஸ், கிருதபிருஷ்டன், மேதாதிதி, வீதிஹோத்ரன் ஆகிய ஏழுபேர்களையும் ஒவ்வொரு தீவிற்கும் ஒவ்வொருவனைத் தலைவனாக (அரசனாக) நியமித்தான். (33)

(பிரியவிரதன்) ஊர்ஜஸ்வதீ என்ற தன் மகளைச் சுக்ராசார்யருக்கு மணம் முடித்தான். சுக்ர புத்திரியான தேவயானி அவர்களது மகள். (34)

அரசே! பகவானது திருவடிகளை நினைந்து நினைந்து மனமுருகிய பக்தர்கள், அவரது திருவடி மகரந்தங்களது துகள்களின் பெருமையால் உடலின் தொடர்புள்ள பசி—தாகம், இன்ப—துன்பம், மூப்பு—இறப்பு என்கிற ஆறு குணங்களையோ அல்லது மனம் மற்றும் அதனைச் சார்ந்த ஐம்பொறிகளையோ வெற்றி கொள்கின்றனர். அவ்வாறான பக்தர்களுக்கு இவ்வாறான பெருஞ்செயல்கள் ஒன்றும் வியப்பிற்குரியதல்ல. ஏன் என்கிறீர்களா? நால்வர்ணத்தவர்களாலும் ஒதுக்கப்பட்ட சண்டாளன் முதலிய தாழ்ந்த பிறவியில் பிறந்தவனும், பகவானது திருப்பெயரை ஒருமுறை உச்சரித்தால், அதே நொடியில் அவன் இந்த பிறப்பு—இறப்பு என்னும் உலகியல் தளையிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான்! (35)

இவ்வாறு ஒப்பற்ற பராக்கிரமம் பெற்ற மாமன்னன் பிரியவிரதன், தேவரிஷி நாரதரைச் சரணம் பற்றி ஆன்மவித்தையைப் பெற்றும், மறுபடியும் தன் விதியின் வலியால் அரசு என்னும் இந்தப் பிரபஞ்சத்தளையில் வீழ்ந்து நிம்மதியற்றிருப்பதை நினைந்து, மனம் வெறுப்புற்று தனக்குத்தானே கூறிக் கொள்ளலானான். (36)

“அந்தோ! என்ன காரியம் செய்தேன்? உலகியல் பொருட்களில் ஆசை கொண்ட எனது பொறி—புலன்கள், ‘யான்—எனது’ என்கிற அறியாமையால், காண்பதற்கு இனிதாகத் தோற்றுவிக்கப்பட்ட துன்பங்களையே வாரி வழங்கும் விஷயங்களையுடைய பாழுங்கிணற்றில் என்னைத் தள்ளிவிட்டதே, போதுமப்பா! போதும்! இனி வேண்டவே வேண்டாம். பெண்ணின் கைப்பாவையாக்கப்பட்டேனே. அவள் என்னைக் குரங்கு போல் ஆட்டி வைக்கிறாள். அந்தோ! என்னை என்ன செய்வதோ? சுட்டெரித்தாலும் தகும்!” இவ்வாறு தன்னைத் தானே நிந்தித்துக் கொண்டான். (37)

பகவானுடைய திருவருளால் அவனது ஆத்ம சாட்சாத்காரம் (ஆன்மீக அறிவு) விழிப்புற்று உலகியல் பற்று அறுந்தது. தன் மகன்களுக்கு ஆட்சிப் பொறுப்பை உரிய முறையில் பிரித்துக் கொடுத்தான். எந்த மனைவியோடு இந்த உலக போகங்களை அனுபவித்தானோ, பிரியமான அந்த மனைவியையும், இந்த அகண்டமான சாம்ராஜ்ய லக்ஷ்மியையும் உயிரற்ற சவத்தைப் போலத் துறந்தான். மனத்தில் வைராக்கியத்தை ஏற்று, பகவானது திருவிளையாடல்களை நினைத்தவண்ணம் நாரதர் கூறியருளிய ஆத்மதத்துவத்தைப் பற்றிய மார்க்கத்தைத் திரும்பவும் பின்பற்றலானான். (38)

அந்தப் பிரியவிரதனுடைய பெருமைகளைக் கூறும் உலக வழக்கிலுள்ள சில சுலோகங்கள் இதோ— மன்னன் பிரியவிரதன் செய்த காரியத்தை அனைத்துத் திறமைகளும் கொண்ட பகவானையன்றி யார்தான் செய்ய முடியும்? இரவின் இருளை நீக்க எண்ணி, தனது தேர்க்கால்கள் சென்ற பள்ளத்தின் வாயிலாக ஏழு கடல்களைத் தோற்றுவித்தானே! (39)

அனைத்து ஜீவராசிகளின் நலனுக்காக, இந்த நிலவுலகை ஏழு தீவுகளாகப் பிரித்தான். ஒவ்வொரு தீவிலும் தனித்தனியாக நதி, மலை, காடு முதலியவைகள் மூலம் அதன் எல்லைகளை நிர்ணயித்தான். (40)

பகவானிடமும், அவரது அடியார்களிடமும் அன்பு கொண்ட பிரியவிரத மன்னன் பாதாள உலகம், தைவலோகமான விண்ணுலகம், அழியும் தன்மையுடைய இந்த மானிட உலகம், உலகங்களில் பெறும் சிறந்த போகங்கள் மற்றும் கர்மானுஷ்டானங்களாலும் யோகமார்க்கத்தாலும் பெறப்படும் சிறந்த செல்வங்கள் ஆகிய அனைத்தையும் நரகத்தில் பெறும் துன்பங்களுக்குச் சமமாக எண்ணித் துறந்தான். (41)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இரண்டாவது அத்தியாயம் — ஆக்னீத்ரன் சரிதம்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— தந்தையான பிரியவிரதன் பகவானிடம் பக்தி கொண்டு தவம் செய்யப் புறப்பட்டுச் சென்றபின், மன்னன் ஆக்னீத்ரன், அவன் (தந்தையின்) கட்டளையைத் தலைமேல் தாங்கி, ஜம்புத்தீவில் வாழும் மக்களைத் தன் பிள்ளைகள் போல் நினைத்து, அறநெறி வழுவாது காத்து வந்தான். (1)

ஒரு சமயம் ஆக்னீத்ரன் பித்ருலோகத்தை அடைய விரும்பி (பிள்ளைப்பேறு மூலம் தம் மூதாதையர்களின் கடனை அடைக்க நினைத்து)ப் பிள்ளைப்பேறு வேண்டி, பூசனைப் புரிவதற்கு வேண்டிய பொருட்களைத் திரட்டிக் கொண்டு, தேவமாதர்கள் மகிழ்ந்து விளையாடிக் களிக்கும் மந்தரமலையின் தாழ்வரையை அடைந்தான். அங்கு தவஞ்செய்வதிலேயே நாட்டம் கொண்டு மனத்தை ஒருமுகப்படுத்திப் பிரும்மதேவரை ஆராதிக்கத் தொடங்கினான். (2)

(ஸ்ரீமந்நாராயணனிடமிருந்து) முதன்முதலில் தோன்றிய பிரும்மதேவர், அவனது விருப்பத்தை அறிந்து, தன் அவைப் பாடகி ‘பூர்வசித்தி’ என்னும் அப்சரப் பெண்ணை, அவன் அருகில் அனுப்பினார். (3)

ஆக்னீத்ரன் தவஞ்செய்யும் ஆசிரமத்திற்கருகில் அழகான நந்தவனம் ஒன்று இருந்தது. அங்கு அடர்த்தியாக வளர்ந்திருக்கும் மரங்களின் கிளைகளில் பொன்வண்ணக் கொடிகள் படர்ந்திருந்தன. அங்கு மயில் முதலிய பறவைகள், தன் இணையோடு அழகாக ஷட்ஜ ஸ்வரங்களில் பாடிக் கொண்டிருந்தன. அதைக் கேட்டு விழித்துக் கொண்ட நீர்க்கோழிகள், காரண்டவப் பறவைகள், அன்னப்பேடுகள் முதலியனவும் பலவிதமான குரல்களில் இனிமையாகப் பாடின. இதனை அங்குள்ள தாமரை பூத்த தூயநீர்த் தடாகம் எதிரொலித்தது. இவ்வாறு அழகு வாய்ந்த அந்த நந்தவனத்தில் பிரும்மதேவர் அனுப்பிய பூர்வசித்தி என்னும் அப்சரஸ் உலாவி வந்தாள். (4)

அவ்வாறு அவள் அங்கு அன்னமென நடை நடந்து வந்தபோது, அவளது அழகான அடி வைப்பினாலும் ஒய்யார நடையினாலும் காற்சதங்கைகள் கணகணவென இனிமையாக ஒலித்தன. இவ்வொலி கேட்டு, ஸமாதியோகத்தில் ஆழ்ந்துள்ள அரசகுமாரனான ஆக்னீத்ரன், மூடியுள்ள தன் தாமரை போன்ற கண்களைச் சற்றே திறந்து பார்த்தான். (5)

அப்பொழுது அங்கு ஓர் அப்சரஸ் நிற்பதைக் கண்டான். அவளோ ஒவ்வொரு புஷ்பமாகச் சென்று, தேன்வண்டுபோல் அதனை முகர்ந்து பார்த்தாள். விண்ணுலகத்தார் மற்றும் மண்ணுலகத்தார் மனத்திற்கும் கண்களுக்கும் விருந்து படைப்பவள் போல, தனது ஒய்யார நடை, அழகான விளையாட்டு, வெட்கமும் வினயமும் கலந்த கடைக்கண் பார்வை, இனிய பேச்சு, உடலின் அங்க அசைவுகள் ஆகியவற்றால் ஆடவர்களின் மனத்தில் காமன் நுழைய வாசலைத் திறந்து விடுபவள் போல் உலா வந்தாள். அவள் சிரித்துச் சிரித்துப் பேசுவது அவளது முகத்திலிருந்து, ‘அமுதம் வழிகிறதோ?’ என்னுமாறு இனிமையாகவும் மயக்கத்தைத் தரும் கள் போலவும் இருந்தது. அவளது மூச்சுக்காற்றின் நறுமணத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட வண்டுக் கூட்டங்கள் அவளது திருமுகத்தைச் சுற்றி வளைத்தன. அந்தத் தொல்லையிலிருந்து தப்பிக்கச் சற்றே வேகமாக நடக்கும்போது குடம் போன்ற அவளது கொங்கைகள் சற்றே அசைந்தன; கூந்தலும் நெளிந்தது; இடையில் அணியப்பட்டிருந்த ஒட்டியாணமும் அசைந்தது. அது அவளது அழகை மேலும் ஊக்குவித்தது. இவையனைத்தையும் கண்டால் ஆக்னீத்ரன் இதயத்தில் காமதேவன் குடிபுக வரலாம் என்னுமாறு தோன்றியது. இவையனைத்தையும் கண்ட ஆக்னீத்ரனும் அவளை மகிழ்விக்க எண்ணிப் பித்தேறியவன் போல் பேசலானான். (6)

“சிறந்த முனிவர் போலிருக்கும் நீ யார்? இந்த மலையில் என்ன செய்ய நினைத்து வந்தாயோ? ஒருவேளை பரமாத்மா ஸ்ரீமந்நாராயணனின் மகாமாயையோ, நீ? அன்பானவளே! உனது புருவங்களிரண்டும் நாண்கயிறு இல்லாத இருவிற்கள் போலுள்ளனவே! இதனால், உனக்கு ஏதாவது பயன் உண்டா? அல்லது இந்த (உலகியல்) காட்டில் என்னைப் போன்று பித்துப்பிடித்துத் திரியும் மான் போன்ற விலங்குகளை வேட்டையாடவா? (7)

உனது கண்களாகிற இரண்டு பாணங்களும் அப்பப்பா! என்ன அழகு! என்ன கூர்மை! தாமரை இதழ்கள் போன்ற இறக்கைகள் (புருவங்கள்); பார்ப்பதற்கோ மிக்க அமைதி; பின்புறமில்லாவிடினும் மனத்தைக் கவர்கிறது. இவ்வனத்தில் சுற்றித் திரிந்து, இந்தக் கடைக்கண் பார்வையாகிற பாணங்களை யார் மேல் எய்யப் போகிறாய்? இங்கு உன்னை எதிர்ப்பவர்கள் யாரும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லையே? உனது இந்தப் பராக்கிரமம், என்னைப் போன்ற காமப்பித்தேறியவர்களுக்கு நன்மை செய்வதாக அமையட்டும். (8)

(இப்பொழுது கூந்தலழகைக் கண்டு) அனைத்துச் செல்வங்களும் நிரம்பியவரே! உங்களைச் சுற்றி அமர்ந்துள்ள இந்த சீடர்கள் (வண்டுகள்) ஊஹம்—ரஹஸ்யம் முதலியனவற்றோடு கூடிய ஸாம வேதத்தைக் கானம் செய்து, பகவானைத் துதிக்கிறார்கள் போலிருக்கிறதே! முனிவர்கள் வேதங்களின் பற்பல கிளைகளை (உட்பிரிவுகளை)ப் பின்பற்றி ஒழுகுவதுபோல் இந்த வண்டுகளும் உங்கள் கூந்தலிலிருந்து நழுவி விழும் பூக்களை நுகர்கின்றனவே! (9)

(காற்சதங்கைகளின் ஒலி குறித்து) பிரும்மத்தை அறிந்தவரே! உங்களது திருவடிகளில் அணியப்பட்டுள்ள காற்சதங்கைகள் என்கிற கூட்டில் அடைந்துள்ள தித்திரிப் பறவைகளின் ஒலி மட்டும் கேட்கிறது. ஆனால், (அந்தப் பறவைகளின்) உருவம் தெரியக் காணோமே! (பொன்னாடையுடுத்தி, ஒட்டியாணம் அணிந்து நிற்கும் இடையழகைக் கண்டு) உங்களது இந்த அழகிய இடையில் கதம்பப் பூக்களின் மஞ்சள் நிறம் எங்கிருந்து வந்தது? அதன் மேல் தீப்பிழம்பு போன்ற ஒளிவட்டம் தெரிகிறது. ஆனால், உங்களது மரவுரி ஆடை எங்கே? பார்வையில் படவில்லையே. (10)

குங்குமப் பூச்சாந்து பூசிய கொங்கைகளைக் கண்டு, ‘பிராம்மணோத்தமரே! உங்களது அழகான இந்தக் கொம்புகளில் (கொங்கைகளில்) என்ன நிரம்பியிருக்கிறது? ஒருவேளை விலையுயர்ந்த இரத்தினங்கள்தான் நிரம்பியிருக்குமோ? இல்லையெனில், உங்கள் இடை இத்துணை மெலிந்துள்ள போதும், இந்தச் சுமையைத் தாங்கி நிற்கிறதே? அதைக் கண்ட எனது பார்வையும் அங்கேயே ஒன்றிவிட்டதே. பெரும் பேறு பெற்றவரே! இந்தக் கொம்புகளில் நீங்கள் சிவப்பான என்ன பூச்சு பூசியிருக்கிறீர்கள்? இதன் நறுமணத்தால் என் ஆசிரமமே மணக்கிறது. (11)

நண்பரே! இவ்வாறு தமது மார்புத் தடங்களில் அழகுற அமைந்த கொங்கைகள் தாங்கி நிற்கும் மக்கள் வசிக்கும் இடம் எது? என்பதைக் கூறுங்கள். ஏனெனில், அவை என்னைப் போன்றவர்களின் மனத்தையும் கலக்குகின்றனவே! மேலும் முகத்தில் அழகிய பாவங்கள், எளிய இனிய பேச்சு, அமுதம் ததும்பும் புன்னகை ஆகிய மதிப்பிட முடியாத உயர்ந்த வஸ்துக்கள் இங்கு மிளிர்கின்றன. அவ்வாறான உங்களது ஊர் எது? காட்டுங்கள். (12)

அந்தணரே! தங்களது ஆகாரம் என்ன? வேள்வியிலிடப்பட்ட பொருள்களது நறுமணம் கமழ்கிறது தங்கள் திருவாயில். பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனின் ஓர் அம்சம்தானோ நீங்கள்? அதனால்தான் தங்களது செவிகளில் அணியப்பட்ட மகரகுண்டலங்களில் உள்ள மகரங்களின் கண்கள் அசையாமல் இருக்கின்றன. ஹே! தங்கள் திருமுகமோ ஓர் அழகிய தடாகம். உங்கள் இருகண்களும் பயத்தால் அசைந்து வரும் இரு மீன்கள். பற்களோ வெள்ளை அன்னப்பேடுகளின் நீண்ட வரிசை. நெளிந்தாடும் கூந்தல் கருவண்டுக் கூட்டம். அத்தனையழகு! (13)

உங்களது அழகிய தாமரைக் கைகளால் தூக்கியெறியப்பட்ட இந்தப் பந்து, நான்கு திகைளிலும் சுற்றி வந்து என் கண்களையும் மனத்தையும் கூடச் சுழலச் செய்கிறது. உங்கள் கூந்தல் அவிழ்ந்து தொங்குகிறதே? அதையெடுத்து முடியவில்லையா? காமியான இந்தக் காற்று எவ்வளவு தீயவன் பார்த்தீர்களா? தங்களது புடவையின் முடிச்சை அவிழ்க்கிறானே! (14)

தவச்செல்வரே! தவஞ்செய்வோரது தவத்தைக் கெடுக்கும் இந்த அழகிய திருமேனி, எந்தத் தவத்தின் பயனாகத் தங்களுக்குக் கிடைத்தது? நண்பரே! என்னோடு சிறிது காலம் தவஞ்செய்ய வாருங்கள். ஒருவேளை உலகத்தைப் பெருக்க வேண்டுமென்ற விருப்பத்தால் பிரும்மதேவர் தங்களை இங்கு அனுப்பி, எனக்கு அருள் புரிந்திருக்கிறாரோ, என்னவோ? (15)

உண்மையில் பிரும்மதேவர், எனக்கு அளித்த பெருத்த வெகுமதியே நீங்கள். ஆகவே, உங்களைப் போக விடேன். என் மனமும் கண்களும் உங்களை விட்டுச் செல்ல மறுக்கின்றன. நகிலழகியே! நீங்கள் செல்ல விரும்பும் இடத்திற்கு என்னையும் அழைத்துச் செல்லுங்கள். நான் உங்கள் அடிமையன்றோ! உங்கள் தோழிகளும் நம்மோடு இருக்கட்டும். அவர்கள் நமது நன்மையை நினைப்பவர்களல்லவா? (16)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! ஆக்னீத்ரன் தேவர்களைப்போல் அறிவு படைத்தவன். பெண்களைக் கவர்வதில் கை தேர்ந்தவன். ஆகவே, தன் இனிய காதல் பேச்சால் தேவ நங்கையான பூர்வசித்தியை மகிழ்வித்தான். (17)

வீரர்களுக்கெல்லாம் வீரனான ஆக்னீத்ரனின் அறிவு, ஒழுக்கம், அழகு, பருவம், செல்வம், கொடை, விசாலமனம் ஆகியவற்றால் கவர்ந்திழுக்கப்பட்ட பூர்வசித்தி, ஜம்பூத்தீவின் அரசனான ஆக்னீத்ரனுடன் பல்லாயிரக்கணக்கான வருடங்கள் மண்ணுலக, விண்ணுலக இன்பங்களை அனுபவித்தாள். (18)

சிறந்த அரசனான ஆக்னீத்ரன், அவளிடம் நாபி, கிம்புருஷன், ஹரிவர்ஷன், இலாவிருதன், ரம்யகன், ஹிரண்மயன், குரு, பத்ராஶ்வன், கேதுமாலன் என்கிற ஒன்பது குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்தான். (19)

இவ்வாறு வருடம் ஒரு பிள்ளை என ஒன்பது குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்த பூர்வசித்தி, அந்தக் குழந்தைகளை அரண்மனையிலேயே விட்டுவிட்டுத் திரும்பவும் பிரும்ம லோகத்தை அடைந்தாள். (20)

ஆக்னீத்ரனின் ஒன்பது குழந்தைகளும் தாயின் அருளால் இயற்கையிலேயே நல்ல உடற்கட்டும் பலமும் பெற்றிருந்தனர். ஆக்னீத்ரனும் அவர்கள் பெயராலேயே இந்த ஜம்பூத்தீவை ஒன்பது பகுதிகளாகப் பிரித்து அவர்களிடம் ஒப்படைத்தான். அவர்களும் தங்கள் தங்கள் பெயரிலுள்ள அந்த வர்ஷங்களை (பகுதியை) ஆண்டு அனுபவிக்கலாயினர். (21)

ஆக்னீத்ரன் இத்தனை ஆண்டு காலங்கள் உலகியலின்பங்களை அனுபவித்த போதிலும், மனநிறைவு பெறாமல் மேலும் மேலும் பூர்வசித்தியான தன் மனைவியையே அடைதற்கரிய பெரும்பேறாக நினைத்தவண்ணம் இருந்தான். பித்ருதேவதைகள் தங்கள் நற்கர்மங்களின் பயனாக, எந்தப் பித்ருலோகத்தில் இன்பங்களை அனுபவிக்கிறார்களோ, அந்த உயர்ந்த லோகத்தைத் தன் வைதீக கர்மங்களின் பயனாக ஆக்னீத்ரன் பெற்றான். அந்தப் பித்ருலோகமும் பூர்வசித்தியின் சத்தியலோகத்தைப் போன்றே சிறந்தது. (22)

தந்தை அக்னீத்ரன் விண்ணுலகம் சென்றபின், அவனது மைந்தர்களான நாபி முதலிய ஒன்பது பேர்களும், மேருவின் பெண்களான மேருதேவி, பிரதிரூபை, உக்ரதம்ஷ்ட்ரி, லதை, ரம்யை, சியாமை, நாரீ, பத்ரை, தேவவீதீ என்கிற ஒன்பது பெண்களை மணந்து கொண்டனர். (23)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

மூன்றாவது அத்தியாயம் — மன்னன் நாபியின் சரித்திரம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! ஆக்னீத்ரனின் புத்திரனான நாபிக்குக் குழந்தைப்பேறில்லை. ஆதலால், பிள்ளை வரம் வேண்டி, தன் மனைவியான மேருதேவியோடு, வேள்வியின் நாயகரான பகவான் ஸ்ரீஹரியை ஒன்றுபட்ட மனத்தினனாய் ஆராதித்தான். (1)

வேள்வியில் சமர்ப்பிக்கப்படும் ஹவிஸ் (வெள்ளை சாதம்), நல்ல இடம், வேள்விக்கு உண்டான வசந்தருதுவான காலம், உச்சரிக்கப்படும் மந்திரங்கள், வேள்விகள் செய்துவைக்கும் முறையறிந்த ரித்விக்குகள், அவர்களுக்கு அளிக்கப்படும் உரிய தட்சிணைகள், செய்யும் விதிமுறைகள் என வேள்விகளின் ஏழு சாதனங்களால் மட்டும் அழகுத் திருமேனியனான பகவான் எளிதில் நம் வசம் வந்து விடுவார் என எண்ண வேண்டாம். இவற்றாலும் மற்றவற்றாலும் பெறவியலாதவன் அந்த இறைவன். இருப்பினும், தன் கருணையால் பக்தர்களுக்கு அருள்புரிய வருகிறார். மாமன்னன் நாபி தூய்மையான மனத்துடனும் மிகுந்த ஈடுபாட்டுடனும் பகவானை ஆராதனை செய்தபோது பரவசமடைந்த பகவான், பக்தனது விருப்பத்தை நிறைவுறச் செய்ய விரும்பி, பிரவர்க்கியம் என்கிற கர்மாக்கள் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, மனத்திற்கும் கண்களுக்கும் விருந்தாக, மனத்தைக் கவர்ந்திழுக்கும் ஒப்பற்ற அழகிய திருமேனியோடு அங்கு வந்து தோன்றினார். (2)

இடுப்பில் மஞ்சள் பட்டாடை, மார்பிலே ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் அழகிய மச்சம், நான்கு திருக்கைகளிலும் சங்கம்—சக்கரம்—கதை—தாமரைமலர், கழுத்திலே அழகிய வனமாலை மற்றும் கௌஸ்துபம் என்னும் திவ்விய மணி, அழகிய ஒவ்வோர் அவயங்களுக்கும் மேலும் அழகு சேர்க்கும் அழகிய திருவாபரணங்கள், (தலையிலே) நவமணிமகுடம், (காதுகளிலே) மகரகுண்டலங்கள், (கைகளிலே) வளையல்கள், (இடுப்பிலே) ஒட்டியாணம், (கழுத்திலே) முத்தாஹாரங்கள், தோள்வளைகள், (திருவடிகளிலே) அழகிய நூபுரங்கள். இவ்வாறு அழகினுக்கு அழகாக நான்கு திருக்கரங்களுடன் ஒளிப்பிழம்பாக இறைவன் அங்கு தோன்றியதைக் கண்ட ரித்விக்குகள், அவையினோர் மற்றும் யஜமானன் ஆகிய அனைவரும், ஓர் ஏழை ‘குபேரச் செல்வம்’ பெற்றதும் மகிழ்வது போல் எல்லையற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தார்கள். அனைவரும் தலைசாய்த்து வணங்கி, அர்க்கியம் முதலியன அளித்து மிக்க மரியாதையுடன் பூஜித்தனர்; ரித்விக்குகள் துதித்தனர். (3)

ரித்விக்குகள் துதிக்கின்றனர்—— அனைவராலும் போற்றத்தக்கவரே! தங்களது (வேதமான) கட்டளைகளைத் தலையால் தாங்கி நிற்கும் அடியவர்கள் நாங்கள். நாங்கள் திரும்பத் திரும்பச் செய்யும் பூஜையைத் தாங்கள் ஏற்றருள வேண்டும். தங்களை எப்படிப் பூஜிப்பது? என்பது எங்களுக்குத் தெரியாதுதான். தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்க வேண்டும் என்பதுதான் பெரியோர்கள் எங்களுக்குக் கற்றுத் தந்த பாடம். பிரகிருதி என்கிற மாயைக்கும், புருஷன் என்கிற ஜீவனுக்கும் எட்டாதவர் தாங்கள். மாயையின் முக்குணங்களின் பரிணாமமான இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் (தான் பிரும்மத்தின் அம்சம்; அவர் வேறு, நான் (ஜீவன்) வேறல்ல என்கிற) தன் சுயஅறிவை இழந்தவன் தங்களது குணங்களை எவ்வாறு புகழ்ந்து பாடுவான்? அவனுக்கு என்ன தெரியும் புகழ்ந்து பாட? மேலும், சாதாரணமான இந்தப் பெயர், அழகு, திருமேனி — இவைகளைக் கொண்டு தங்களது உண்மையான திருமேனியை (தங்களது உயர்ந்த நிலையை) எவ்வாறுதான் வர்ணிக்க முடியும்? தாங்கள்தான் பரத்துக்கும் பரனாயிற்றே. (4)

தங்களது கல்யாண குணங்களோ அனைத்து உலகங்களின் துன்பங்களையும் களைவது. ஒருவேளை யாராவது அதை வர்ணிக்கப் புகுவானாகில் அதுவும் (மலை போன்ற) தங்கள் குணங்களின் ஏதோ ஒரு துளியைத்தான் வர்ணித்ததாக ஆகும். (கடலின் ஒரு திவலை போலும், மலையின் ஒரு துகள் போலுமாகும்.) (5)

இறைவனே! தாங்களோ பரமன். அனைத்தும் பெற்றவர். இருப்பினும், தங்களது பரமபக்தன் தவறாகப் பிழைபடத் துதித்தாலும், எளிமையாகக் கொஞ்சம் தண்ணீர், தூய்மையான இளந்தளிர்கள், துளசி, அருகம்புல், யவம் முதலிய தானியங்களின் முளைகள் முதலிய எளிய பொருள்கள் கொண்டு பூசித்தாலும்கூட மிகவும் மகிழ்ச்சி கொள்கிறீர்கள், இல்லையா? (6)

காதலாகிக் கசிந்துருகுவதைத் தவிர, இவ்வாறு பல சாதனங்களைக் கொண்டு செய்யப்படும் பூசனை மற்றும் வேள்விகளால், தங்களுக்கு எந்தவொரு பயனுமிருப்பதாக நாங்கள் காணவில்லை. (7)

ஏனெனில், ஒவ்வொரு நொடியும் அனைத்து புருஷார்த்தங்களின் பயனான மேலான ஆனந்தம் இயல்பாகவே தங்களிடமிருந்து இடைவிடாது பெருகிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. இதென்ன? தங்களுடைய ஸ்வரூபமே ஆனந்தத்தின் எல்லைதானே! இவ்வாறு இந்த வேள்வி, பூஜை முதலியவைகளால் தங்களுக்கு ஆகவேண்டியது ஒன்றுமில்லையென்றாலும், பலவிதமான விருப்பங்களைக் கொண்டுள்ள எங்களுக்கு, அந்த விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ள உதவும் சிறந்த சாதனங்களாக அமைகிறதல்லவா? (8)

(எம்பெருமானே!) தாங்கள் பிரும்மதேவர் முதலியவர்களைக் காட்டிலும் எவ்வளவோ பெரியவர். எங்களுக்கோ எது நன்மை? எது தீமை? என்பதும் தெரியாது. உங்களுக்கு எவ்வாறு முறைப்படி பூஜை செய்வது என்பதும் தெரியாது. அறிவிலிகளை ஆட்கொள்ள, அவர்கள் அழைக்காமலேயே அறிஞர்கள் அவர்களிடம் சென்று, அவர்களுக்கு வேண்டுவன செய்கிறார்கள். அது அவர்களது கருணையுள்ளம். அதேபோலத்தான் இன்று தாங்களும் எங்களது விருப்பங்களை நிறைவேற்றித் தரவும், முக்தி என்னும் தங்களது உயர்ந்த பதத்தைத் தரவும், வேள்வி காண வந்த பாமர மக்களைப் போல் இங்கு வந்திருக்கிறீர்கள்! (9)

பூசனைப் பெறத்தக்கவர்களில் சிறந்தவரான தாங்கள், வேண்டுவார் வேண்டும்வண்ணம் வரமருளும் வரதர். இருப்பினும் ராஜரிஷியான நாபியின் வேள்வியில் எங்கள் கண்களுக்கும் புலனாகுமாறு நேரில் தோன்றிக் காட்சியளிக்கிறீரே! இதற்குமேல் எங்களுக்கு வேறு என்னதான் வரம் வேண்டும்? இதற்கும் மேல் (நாங்கள்) பெற வேண்டுவது என்ன உள்ளது? (10)

(ஈசனே!) தங்களது திருக்கல்யாண குணங்களைப் பாடுவதே அனைத்து நன்மைகளையும் பெற சிறந்த மார்க்கம். வைராக்கியத்தினால் தூண்டிவிடப்பட்ட அறிவுத்தீ கொண்டு விருப்பு—வெறுப்பு என்கிற மனவழுக்கைப் போக்கியவனது இயல்பு, தங்களைப் போன்றே அமைதியாக இருக்கும். அவர்கள் (தனது என்கிற நினைவின்றித்) தம் ஆன்மாவிலேயே ஆனந்தப்பட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள். அவ்வாறான முனிவர்களும் தங்களது பரம மங்களமான குணங்களைத்தானே வர்ணித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்! (11)

தங்களது தரிசனத்தாலேயே நாங்கள் பெறவேண்டிய பெரும்பேறு அனைத்தும் பெற்றாகிவிட்டது. இருப்பினும், தங்களிடம் ஒரு வரம் வேண்டுகிறோம். (இறைவா! அது என்ன தெரியுமா? இதோ கேள்!) அறியாமல் இடறிவிழுதல், மயங்கிவிழுதல், தும்முதல், கொட்டாவிவிடுதல் மற்றும் துன்பம் நேரும் சமயம், உடல் நோயுற்றுள்ளபோது, மரணத்தறுவாய் ஆகிய துன்ப நேரங்களில் (கிருஷ்ணா, கோவிந்தா, இராமா, முகுந்தா, அச்சுதா போன்ற) தங்கள் திருநாமங்களைக் கூறி அழைக்க முடியாது போனாலும், அந்தச் சமயங்களிலும் பாவங்கள் அனைத்தும் பொசுக்கியழிக்கும் தங்களது திருக்குணங்களின் பெருமைகளைக் கூறும் பக்தவத்ஸலன், ஏழைப்பங்காளன், கோவிந்தன் என்கிற திருநாமங்கள், எங்கள் வாயில் எப்படியாவது உச்சரிக்க முடியுமாறு செய்ய வேண்டும். (இது போதுமப்பா!) (12)

மேலும் (தங்களிடம் கூற வேண்டுமென்பதில்லை; தாங்கள் அறிந்ததே; இருந்தாலும் கூறுகிறோம்——) தாங்களோ சர்வேசுவரன்! விண்ணுலக சுகமோ, முக்தியின்பமோ எது வேண்டுமானாலும் தருபவர் தாங்கள். ஆனால், பரம ஏழை ஒருவன், கொடைவள்ளலான பணக்காரனிடம் சென்று கொஞ்சம் தவிடு கேட்டானாம். அதுபோல ராஜரிஷியான இந்த நாபி, நல்ல மக்கட்பேறே சிறந்த புருஷார்த்தம் என்று எண்ணி, தங்களையொத்த ஒரு பிள்ளை வேண்டுமென, இப்பொழுது இந்த வேள்வியைச் செய்கிறான். (13)

இவ்வுலகில் பெரியோர்களின் திருவடிகளையே நம்பிச் சேவை புரிபவன் யாருமே பொறி—புலன்களுக்கு அடிமையாக மாட்டான். அவனுக்கு எங்கும் எதிலும் தோல்வியே கிடையாது. ‘எப்போது தோன்றியது’ என அறிய முடியாத தங்களது மாயை, அவனது அறிவைக் கலக்க முடியாது. உலகியல் விஷயங்களான விஷத்தின் வேகம், அவனது இயல்பை மாற்ற முடியாது. (14)

எம்பெருமானே! தங்களது செயல்கள் என்றுமே வீணாகாதது. (ஏனெனில்,) தாங்கள் தேவர்களுக்கும் தேவர்! பக்தர்களது விருப்பங்கள் எதுவானாலும் நிறைவேற்றி வைக்கிறீர்கள். (அவ்வாறிருக்க,) இந்த வேள்வியில் குழந்தைப் பேற்றைப் பெறவேண்டி, தங்களை அழைத்தது என்னவோ தவறுதான். அது லோகநாதரான தங்களை அவமதிப்பதாகவே ஆகும். ஆனால், தாங்களோ அனைத்தையும் சமமாகவே பார்ப்பவர். ஏற்றத்தாழ்வு என்பது தங்களுக்குக் கிடையாது. குழந்தைப் பேறே பரம புருஷார்த்தம் என்று எண்ணும் அறிவிலிகளான எங்களுடைய இந்தப் பெரும் தவற்றை (அவமதிப்பை)ப் பொறுத்தருள வேண்டும். (15)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பாரத வர்ஷத்திற்கு அரசனான நாபியால் கொண்டாடப்படுகிற (வேள்வி செய்யும்) அந்த ரித்விக்குகள் இவ்வாறு வணங்கித் துதிக்கவே, தேவதேவரான பகவான் ஸ்ரீஹரி கருணையோடு கூறினார். (16)

பகவான் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! என்ன காரியம் செய்தீர்கள்? நீங்களனைவரும் மகாத்மாக்கள்; வாய்மையே செல்வமெனக் கொண்டவர்கள். மன்னன் நாபிக்கு என்னைப் போன்ற புதல்வன் கிடைக்க வேண்டுமென்று பெறற்கரிய ஒரு வரத்தைக் கேட்டுவிட்டீர்களே. எனக்குச் சமம் நான்தானே! என்னைப் போல் வேறு யாருளர்? ஏனெனில், நான் இரண்டற்றவன். (ஒத்தார் மிக்கார் இல்லாதவன்.) இருப்பினும் அந்தணர்களான உங்களது வாக்கு பொய்க்கக் கூடாது. ஏனெனில், பூவுலகத் தேவர்களான இருபிறப்பாளர்கள் (அந்தணர்கள்) எனது திருமுகமல்லவா? (17)

ஆகவே, எனக்குச் சமமாக வேறொருவனைக் காணாததால், நானே எனது ஓர் அம்சமான கலையுடன் அக்னீத்ரனின் புதல்வனான நாபிக்குப் புதல்வனாக அவதரிக்கப் போகிறேன். (18)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மகாராணியான மேருதேவி கேட்டுக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவளது பதியான நாபியிடம் இவ்வாறு கூறிய பகவான் அங்கேயே மறைந்தார். (19)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அருளால் பிழைத்த பரீக்ஷித்! நாபி செய்த வேள்வியில் மகரிஷிகள் இவ்வாறு வேண்டிக் கொள்ளவே, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் நாபிக்கு நன்மை புரிய நினைத்து, மகாராணியான மேருதேவியின் திருவுதரத்தில், ‘தூய்மையான சத்துவ குணமே வடிவெடுத்ததோ!’ என்னுமாறு அழகிய திருமேனியோடு அவதாரம் செய்தார். காற்றையே புசித்து வாழும் திகம்பர முனிவர்கள், சிறந்த தவமியற்றும் துறவிகள், நைஷ்டிகப் பிரம்மசாரிகள் ஆகிய முனிவர்களின் அறநெறி முறைகளைத் தானே நடத்திக் காண்பிக்க எண்ணியே திருவவதாரம் செய்தார். (20)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நான்காவது அத்தியாயம் — ரிஷபதேவரின் ஆட்சி

சுகப்பிரும்மரிஷி கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! நாபியின் மகன் பிறவியிலேயே இறைவன் திருவடிகளில் உள்ளதான தாமரை, அங்குசம் போன்ற இலச்சினைகளோடு திருவவதாரம் செய்தவன். அனைவரிடமும் பட்சபாதமின்மை, அடக்கம், பற்றற்ற நிலை, எல்லையற்ற திறன், தைவீக சம்பத் முதலிய உயர்ந்த தன்மைகளால் அவரது பெருமை (சந்திரக்கலையென) நாளுக்கு நாள் பெருகியது. இதைக் கண்ட அமைச்சர்கள், மக்கள், நகரப் பிரதானிகள், அந்தணர்கள் மற்றும் தேவர்கள் ஆகிய அனைவரும் அந்தக் குழந்தையையே ஆட்சி பீடத்தில் அமர்த்த விருப்பம் கொண்டார்கள். (1)

அந்தக் குழந்தையின் மேற்கூறிய குணங்கள், கவிவாணர்கள் பாடி மகிழும் சிறந்த திருமேனி, பெரும்புகழ், தேஜஸ், உடல் வலிமை, செல்வம், வீரம், மனவலிமை முதலிய சிறப்புக்களைக் கண்ட மன்னன் நாபி, அந்தக் குழந்தைக்கு ‘ரிஷபன்’ (உயர்ந்தவன்) எனப் பெயர் சூட்டினான். (2)

இவனது உயர்வு கண்டு பொறாமை கொண்ட இந்திரன், ஒருமுறை இவனது தேசத்தில் மழை பெய்விக்கவில்லை. அப்பொழுது யோகேசரான பகவான் ரிஷபதேவர், இந்திரனது அறியாமையைக் கண்டு சற்றே நகைத்து, தனது யோகமாயையின் சக்தியால் ‘அஜநாபம்’ என்கிற தன் தேசத்தில் வேண்டிய அளவு மழை பெய்யச் செய்தார். (3)

மன்னன் நாபி தான் விரும்பியபடி உயர்ந்த பிள்ளைச்செல்வம் பெற்றதால் மிக மகிழ்ந்தான். அதனால், அவனது மனம் நிலைகொள்ளாது, மாயைக்கு ஆட்பட்டு மயங்கி, தன்னிச்சையினால் ஏற்ற மானிடத் திருமேனி கொண்டு விளங்கும் ஆதிதேவனான பகவானை அன்போடு சீராட்டிப் பாராட்டி, ‘குழந்தாய்! (மகனே!) அப்பனே!’ என்றெல்லாம் கொஞ்சிக் குலாவி மிகுந்த ஆனந்தம் அடைந்தான். (4)

மந்திரி பிரதானிகள், நகர மக்கள், தன் தேசத்திலுள்ள மக்கள் ஆகிய அனைவரும் ரிஷபதேவரை நேசிப்பது கண்டு மன்னன் நாபி, அறநெறி முறைகளைச் சரிவரக் காத்து ரட்சிக்க, அவனுக்கு முடிசூட்டி அந்தணர்களது மேற்பார்வையில் ஒப்படைத்துவிட்டு, தான் தன் மனைவியான மேருதேவியுடன் பதரிகாசிரமம் சென்றான். அங்கு எந்த ஜீவராசிகளுக்கும் துன்பம் தராத அகிம்சை நெறியான வானப்பிரஸ்தாசிரமத்தைக் கைக்கொண்டு, தவயோகத்தாலும் ஸமாதி (தியான) யோகத்தாலும் நர—நாராயண மூர்த்திகளாக விளங்கும் பகவான் வாசுதேவனை ஆராதித்தான். சில நாட்களிலேயே இறைவனது ஸாயுஜ்ய பதவியை அடைந்தான். (5)

பாண்டுகுல திலகமே! அரசன் நாபியைப் பற்றி இவ்விரண்டு சுலோகங்களை மக்கள் கூறுகிறார்கள்—— ‘ராஜரிஷியான நாபி செய்த அந்த உயர்ந்த செயலை, உலகில் வேறு எந்த மனிதன் செய்ய முடியும்? ஏனெனில், அவரது தூய செயலைக் கண்டு மகிழ்ந்து, பகவான் ஸ்ரீஹரியே அவருக்குக் குழந்தையாகப் பிறந்தாரே! (6)

நாபியைப் போன்று அந்தணர்களிடம் அன்பு (பக்தி) கொண்டவர்தான் யார் இருக்கிறார்? அவர் அளித்த தட்சணை முதலிய உபசாரங்களால் மகிழ்ந்த அந்தணர்கள், தங்களது மந்திர பலத்தால் யக்ஞ நாராயணனான பகவானையே வேள்விச்சாலையில் நேரிடையாகக் கண்டு மகிழ்ந்தார்களே!’ (7)

பகவானான ரிஷபதேவர், தன் தேசமான அஜநாப வர்ஷத்தைக் கர்மானுஷ்டானங்கள் செய்ய உரிய தேசமெனக் கருதி, பிறருக்கு எடுத்துக்காட்டாகக் கொஞ்ச காலம் தானும் குருகுலவாசம் செய்தார். பின், குருவுக்கு வேண்டிய தட்சிணைகள் அளித்து, இல்வாழ்க்கை மேற்கொள்வதற்காக அவரது அனுமதியைப் பெற்றார். இல்வாழ்வானது நெறிமுறைகள் என்னவென்பதை உலகினருக்கு உணர்த்த எண்ணி, இந்திரனது பெண்ணான ஜெயந்தியை மணந்து, சிரௌத கர்மம், ஸ்மார்த்த கர்மம் என்று இரு பிரிவுகளாக வேதங்களில் கூறப்பட்ட கர்மங்களை முறைப்படி அனுஷ்டித்துத் தன்னொத்த நூறு பிள்ளைகளைப் பெற்றுக் கொண்டார். (8)

அவர்களில் மூத்தவனான பரதன் சிறந்த குணங்கள் படைத்த பெரிய யோக புருஷன். அவனது பெயரால்தான் இந்த அஜநாப வர்ஷத்தை ‘பாரதவர்ஷம்’ என்று (மக்கள்) அழைக்கின்றனர். (9)

பரதனது தம்பிகளான குசாவர்த்தர், இலாவர்த்தர், பிரும்மாவர்த்தர், மலயர், கேது, பத்ரசேனர், இந்திரஸ்ப்ருக், விதர்பர், கீகடர் என்கிற ஒன்பது பேரும் மற்ற தொண்ணூறு பிள்ளைகளுக்கும் மூத்தவர்கள். (10)

இவர்களின் தம்பிகளான கவி, ஹரி, அந்தரிக்ஷர், பிரபுத்தர், பிப்பலாயனர், ஆவிர்ஹோத்ரர், திருமிலர், சமஸர், கரபாஜனர் என்கிற இந்த ஒன்பது அரச குமாரர்களும் பாகவத தர்மமான பக்தியைப் பரப்பும் பாகவதோத்தமர்கள். இவர்களது சரிதம் பகவானது மகிமைகளை விளக்குவது; கேட்பவர்களுக்கு மன அமைதியளிப்பது. அவ்வாறு உயர்ந்த அவர்களது சரிதத்தை வாசுதேவ—நாரத சம்பாஷணை வாயிலாக (பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில்) விவரமாகக் கூறப்போகிறேன். (11—12)

ஜெயந்தி தேவியின் மற்ற எண்பத்தோரு பிள்ளைகளும் இவர்களது தம்பிகள். அவர்கள் தந்தை சொல் தவறாதவர்கள்; வணக்கமுடையவர்கள்; வேதங்களில் கூறப்படும் சிரௌத கர்மாக்களில் சிறந்தவர்கள்; வேள்விகளைச் செய்வதில் ஈடுபாடுடையவர்கள். இவ்வாறு நித்தியம் செய்யவேண்டிய ஸத் கர்மங்களைத் தவறாது செய்து வந்ததால், மனத்தூய்மை பெற்று பிரும்மநிஷ்டர்களாயினர். (13)

பகவான் ரிஷபதேவர் எவ்விதக் கர்மத்தளைகளிலும் சிக்காதவர், சுதந்திரர். ஆகவே, துன்பங்கள் என்பதே அவரைத் தீண்டியதில்லை. அவர் ஆனந்தமே வடிவானவர்; அடக்கி ஆள்வதில் ஈசுவரர்; இருப்பினும் அஞ்ஞானியைப் போல் உலகியல் காரியங்களைச் செய்தார். காலக்கிரமத்தில் (நாளடைவில்) அழிந்து போயிருந்த அறநெறி முறைகளைத் தானே கடைப்பிடித்தொழுகி, அதன் உண்மையறியாத பாமர மக்களுக்கு வழிகாட்டினார். பட்சபாதம், விருப்பு—வெறுப்பு என்கிற தோஷங்களை நீக்கி, அனைவரிடமும் அன்பும் கருணையும் கொண்டு, அவர்களுக்கு நன்மை செய்வதையே தன் குறிக்கோளாக ஏற்று, அதன் மூலம் அறம், பொருள், புகழ், மக்கட்பேறு, உலகியலின்பங்கள், முடிவில் முக்தியின்பம் ஆகிய அனைத்தையும் பெறுவதற்கு ஏற்ப, உலக மக்களை இல்லற நெறியில் நெறிமுறை தவறாது இருக்க வேண்டி ஆவன செய்தார். (அவர் அறநெறி தவறாது ஒழுகவே, மக்களும் அதைப் பின்பற்றினார்கள்.) (14)

பெரியோர்களான சான்றோர்கள் அறநெறிகளை எவ்வாறெல்லாம் கடைப்பிடித்து ஒழுகுகின்றனரோ, அவ்வாறே மற்ற மக்களும் பின்பற்றுவார்கள். (15)

வேதங்களில் மறைவாகக் கூறப்பட்டுள்ள அனைத்து அறநெறிகளையும் தான் அறிந்திருந்த போதிலும் அதன் மர்மமுணர்ந்த அந்தணப் பெருமக்களின் ஆலோசனைகளை ஏற்று, ஸாமம் (நட்பு), தானம் (ஈகை), பேதம் (பிரித்தாளும் கொள்கை), தண்டம் (தண்டனையளித்தல்) என்கிற நீதி முறைப்படியே மக்களை ஆண்டு வந்தார். (16)

சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ளவாறு அந்தணர்களது ஆலோசனைகளையும் கேட்டு, அந்தந்த தேவதைகளுக்குரிய திரவியங்கள், இடம், வசந்தருது முதலிய காலங்கள், இளமைப்பருவம், ஈடுபாடு, அந்தந்த தேவதைகளின் உபாசனையை முறைப்படி செய்த ரித்விக்குகள் ஆகிய அனைத்தையும் கொண்டு, அந்தந்த தேவதைகளைப் பூசிப்பதன் வாயிலாக நூறு வேள்விகளைச் செய்தார். (17)

பகவான் ரிஷபதேவரின் ஆட்சிக் காலத்தில், அந்த தேசத்திலுள்ள எந்தவொரு மனிதனும் ‘நிமிடந்தோறும் பகவானிடம் அன்பு வளர வேண்டும்’ என்பதொன்றைத் தவிர, வேறு எந்தவொரு பொருளையும் யாரிடமும் யாசித்ததில்லை. மேலும், ‘ஆகாயத்தாமரை’ என்றுதான் ஒன்று உண்டா? அதை எவனாவது பார்க்கத்தான் விரும்புவானா? அதேபோல, அவரது மக்களும் வேறொருவரது பொருளைக் காணக்கூட விருப்பம் கொள்ளார். (18)

பகவான் ரிஷபதேவர் ஒருமுறை பூமண்டலத்தை வலம் செய்துகொண்டு பிரும்மாவர்த்தத்தை அடைந்தார். அங்கு பிரும்மரிஷி சிரேஷ்டர்கள் நிறைந்துள்ள பெரும் சபையில், அடக்கம் (வினயம்), அன்பு ஆகிய குணநலன்கள் நிறைந்து, மனத்தைத் தன்வயப்படுத்தியவர்களாக விளங்கும் தன் பிள்ளைகளுக்குப் பாடமாக அமையுமாறு அனைத்து மக்களின் முன்பும் பின்வருமாறு கூறினார். (19)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — ரிஷபதேவர் தன் பிள்ளைகளுக்கு ஞானோபதேசம் செய்தலும், பின் அவதூதநிலை அடைதலும்

ரிஷபதேவர் கூறுகிறார்—— குழந்தைகளே! இம்மானிட உலகில் பிறந்த நமக்கு இந்த மானிட உடல் பின்னால் துன்பங்களை விளைவிக்கும் உலகியல் இன்பங்களை அனுபவிப்பதற்கென்று ஏற்பட்டதல்ல. இந்த உலகியலின்பங்கள் மலத்தைப் புசித்து வாழும் நாய்—பன்றிகளுக்கும் கூடத்தான் கிடைக்கிறது. அதனால் கிடைத்தற்கரிய இம்மானுட தேகம் கொண்டு உயர்ந்த தவம் செய்யுங்கள். அதனால் மனத்தூய்மை பெறலாகும். அகத்தூய்மையால் அழிவற்ற பிரும்மானந்தமே கிடைக்குமே! (1)

பெரியோர்களான சான்றோர்களுக்குச் செய்யும் தொண்டு மோட்சத்திற்குக் காரணம் (முக்தியைத் தரும்). பெண் பித்துக்கொண்டு அலையும் வீணர்களது தொடர்பு, அவித்தை (அறியாமை)யின் காரியமான உலகியல் துன்பத்திற்கு வழி. இது ஆன்றோர்கள் அருள்வாக்கு. சான்றோர்கள் யார் தெரியுமா? தீய வழி நீக்கி, நல்வழி கொண்டு மனத்தைத் தன் வழி கொண்டவர், காமம் இல்லாததால் கோபம் தவிர்த்தவர், அனைவரிடமும் சமபாவனை கொண்டவர், அனைவருக்கும் நன்மையையே நினைப்பவர், அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நால்வகைப் புருஷார்த்தங்களையும் பெற, தம் அறநெறி முறைகளை (ஸதாசாரத்தை)க் கைவிடாதவர். (அதாவது, அறநெறி நின்று புருஷார்த்தங்களைப் பெற விழைபவர்) — இவர்களே சான்றோர்கள். (2)

மேலும், இவ்வுடலைப் பேணி வளர்ப்பதிலேயே வீண் காலம் போக்கும் வீணர்கள், மனைவி—மக்கள், வீடு—வாசல், பணம் ஆகியவைகளிலேயே ஆசை கொண்டவர்கள் ஆகியவர்களிடம் நேசம் வைக்காதவர்கள் மற்றும் உலகியல் கடமைகளைச் சரிவர ஆற்ற இவ்வுடல் தேவையானதால், அதைக் காப்பாற்ற போதுமான பொருள்கள் மட்டும் பெறவேண்டி மிதமான முயற்சி மேற்கொள்பவர்கள், சர்வேசுவரனான எனது பக்தியையே பரம புருஷார்த்தமாக நினைத்தொழுகுபவர்கள் (ஆகிய நல்சீலம் உடைய) இவர்களே பெரியோர்கள். (3)

பொறி—புலன்களைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டி, மனிதன் அறியாமையில் மூழ்கித் தவறான செயல்களைப் புரிகிறான். இதை நான் சரியென்று ஒப்புக்கொள்ள மாட்டேன்; தவறென்று எண்ணுகிறேன். ஏனெனில், ஆன்மாவிற்குத் துன்பமளிக்கும் நிலையற்ற இந்த உடலை, அதுதானே ஆக்கித் தருகிறது. பிறவி (உடல்) பெறுவதற்கான முக்கியக் காரணமே, நமது செயல்கள்தானே? (4)

எவ்வளவு காலம் மனிதன் தன் பிரத்யகாத்மாவின் உண்மை நிலையினை விசாரித்து அறிந்து கொள்ள முயலவில்லையோ, அவ்வளவு காலம் அவித்தைக்கு (அறியாமை) ஆட்பட்டு, ‘இந்த உடலே ஆன்மா’ என்றெண்ணி, தன் உண்மையான பரமாத்ம ஸ்வரூபத்தை மறந்து விடுகிறான். அந்த அறியாமை இவனது ஆன்மநிலையினை மறைத்து விடுகிறது. எதுவரை லௌகிக—வைதிகக் கர்மங்களில் மனம் ஈடுபாடு கொண்டுள்ளதோ, அதுவரை கர்மங்களின் வாஸனைகளையே (மனப்பதிவுகளையே) தன்னியல்பாகக் கொண்டுவிடுகிறது. அதாவது, கர்மங்கள் உள்ளவரை மனம் அதில் கொண்டுள்ள வாஸனை (பற்று) நீங்குவதில்லை. இதனால் பிறவி ஏற்படுகிறது. அதுதானே வலிமையான விலங்கு. (5)

இவ்வாறு அஞ்ஞானத்தால் உடல்—பொறிபுலன்கள் ஆகியவைகளில் ‘ஆத்மா’ என்கிற தவறான எண்ணம் தோன்றுகிறது. இவ்வாறு ஆத்மஸ்வரூபம் மறைக்கப்படும்பொழுது, கர்மவாஸனைகளுக்கு அடிமைபூண்ட மனது, மறுபடியும் மனிதனைக் கர்மங்களைச் செய்யவே தூண்டுகிறது. ஆகவே, எதுவரை ஒருவனுக்கு வாசுதேவனான என்னிடம் பக்தி (அன்பு) ஏற்படவில்லையோ, அதுவரை அவன் பிறவியென்னும் தேகத் தளையிலிருந்து விடுதலை பெறமாட்டான். (6)

தன் காரியத்திலேயே பித்துக் கொண்டவன் (அதாவது, தன் ஆன்ம நிலையறியாதவன்) எதுவரை விவேகத்தைக் கைக்கொண்டு, பொறிபுலன்களின் நுகர்ப்பொருட்களனைத்தும் பொய் — அவற்றில் உண்மையான இன்பம் இல்லை — என்று உணரவில்லையோ, அதுவரை அவனது ஆன்மஸ்வரூபம் பற்றிய (தான்தான் ஆத்மாவான பிரும்மம் என்கிற) எண்ணம் மறைந்து போகிறது. அதனால், அவன் அறியாமைக்கு ஆட்பட்டு உலகியல் சுகங்களையே பிரதானமாகக் கொண்ட வீடு—வாசல்களில் பற்றுக் கொள்கிறான். அங்கு பலப்பலத் துன்பங்களை அடைகிறான். (7)

ஆண்—பெண் இவர்களின் பரஸ்பர தாம்பத்திய பாவத்தையே மகான்கள் அவிழ்க்கவொண்ணாத இதயமுடிச்சு என்கிறார்கள். இது வெளிப்படையாகத் தெரிவதுதானே? ஆனால், ஒருவருக்கொருவர் கொள்ளும் உடல் பற்று என்கிற கண்ணுக்குப் புலனாகாத முடிச்சு, அவர்கள் இருவரிடையே முன்பிலிருந்தே உள்ளதுதான். அதனால், தன் உடல், பொறி—புலன்கள் தவிர, மற்ற வீடு—வாசல், தோட்டம்—துரவு, மக்கள், உறவினர்கள், செல்வம் ஆகியனவற்றிலும் ‘நான்’, ‘எனது’ என்கிற மயக்கம், மோகம் தோன்றுகிறது. (8)

கர்ம வாஸனைகளால் ஏற்பட்ட அவிழ்க்கவொண்ணாத இந்த இதய முடிச்சு தளர்கிற போதுதான், அவன் ஆண்—பெண் என்கிற தாம்பத்திய பாவத்திலிருந்து நிவர்த்தியைப் பெறுகிறான், விடுதலை பெறுகிறான். பிறவிக்குக் காரணமான அகங்காரத்தை (தான், தனது என்கிற எண்ணத்தை) அறவே விட்டொழித்து, அதனால் அனைத்துத் தளைகளிலிருந்தும் விடுதலை பெற்று, பரமபதத்தை (ஜீவன் முக்தி நிலையை) அடைகிறான். (9)

குழந்தைகளே! இந்த உலகியலான சம்சாரக் கடலைக் கடக்க விரும்புபவன் முதலில் தைரியம், விடாமுயற்சி, சத்துவகுணம், பகுத்தறிவு — இவைகளைக் கொண்ட புத்திமானாக இருக்கவேண்டும். அவன் அகங்காரமாகிற இந்த லிங்கச் சரீரத்தை (ஸ்தூல உடலை) நீக்க விரும்பினால், (அதாவது, பிறப்பு என்கிற தளையிலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டுமானால்,) பின்வரும் சாதனைகளை ஏற்று நடக்க வேண்டும். நீரையும் பாலையும் பிரிக்கும் அன்னம் போல், ‘ஆத்மா எது? ஆத்மாவல்லாதது எது?’ என்கிற பகுத்தறிவு வாய்ந்த குருமூர்த்தியிடமும் (ஆசார்யரிடமும்) மற்றும் பகவானான என்னிடமும் அன்பும் பக்தியும் கொண்டு சேவை புரியவேண்டும். என்னையே எல்லாமாகக் கொள்ள வேண்டும். உலகியல் பொருட்களில் உள்ள அபரிமிதமான பற்றை நீக்க வேண்டும். இன்ப—துன்பங்கள் என்னும் இரட்டைகளைப் பொறுத்துக் கொள்ளும் வலிமை பெறவேண்டும். இகபர உலகங்களில் எங்கு ஆனாலும் சரி, பிறவி எடுப்பவனுக்குத் துன்பந்தான் மிஞ்சும் என்பதை அறியவேண்டும். ‘உண்மை எது? பொய் எது?’ என்பதை ஆராய வேண்டும். விரதம், உபவாசம், உணவுக் கட்டுப்பாடு என்கிற தவத்தை ஏற்கவேண்டும். தனக்கென செய்து கொள்ளும் காம்ய கர்மங்களை விலக்கவேண்டும். தனது ஆசார—அனுஷ்டானங்களுக்கேற்ப, தனது நித்திய கர்மங்களை முறைப்படி செய்து, அதைப் பகவதர்ப்பணம் செய்யவேண்டும்.

அனவரதமும் எனது குணநலன்களை விளக்கும் என் கதைகளைக் கேட்கவேண்டும். இறையடியார்களோடு இணக்கம் கொள்ள வேண்டும். மேலும், என் குணங்களை வாயாரப் புகழ்ந்து பாடுதல், சகல ஜீவராசிகளிடமும் பகைமையை விடுதல், அனைத்தையும் சமமாக நினைத்தல், மனவமைதி அதாவது மன ஓட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல், இவ்வுடலிலும் வீடு—வாசல்களிலும் ‘நான், எனது’ என்கிற எண்ணத்தை நீக்குதல், ஆன்மாவைப் பற்றிய வேதாந்த நூல்களைப் படித்தல், மக்கள் நடமாட்டமின்றி உள்ள இடத்தில் தனிமையில் இருத்தல், பிராணவாயுவை (மூச்சுக்காற்றை)ப் பிராணாயாமத்தாலும், பொறி—புலன்களைப் பிரத்யாஹாரத்தாலும், மனத்தைத் தாரணையாலும், புத்தியைத் தியானயோகத்தாலும் தன்வசமாக்கிக் கொள்ளுதல், நற்செயல்களில் ஈடுபாடு, நம் சாஸ்திரங்களிலும் சான்றோர்கள் கூறும் வார்த்தைகளிலும் ‘இவை உண்மை’ என்கிற நிச்சய புத்தி கொள்ளுதல், அந்தந்த வர்ணாசிரம ஒழுக்கப்படி பிரம்மசரியம் அனுஷ்டித்தல், செய்கிற செயலில் கவனமும் ஈடுபாடும் கொள்ளுதல், வீண் வார்த்தைகள் பேசாத நாவடக்கம், எங்கும் எதிலும் நான் இருப்பதை உணருதல், அனுபவ அறிவு கொண்டு உண்மை பற்றிய தத்துவ விசாரம் செய்தல், பகவானான என்னையே தியானம் செய்வதான தியான யோகம் — இவைகளால் அகங்கார உருவான தனது ஸ்தூல உடலை (லிங்கச் சரீரத்தை) ஒருவன் நீக்கிக் கொள்ளலாம். (அதாவது, பிறவியை வெற்றி கொள்ளலாம்.) (10—13)

இவ்வாறு நான் கூறியது அனைத்தும் சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டவைதான். ஆகவே, இந்தச் சாதனங்கள் உதவி கொண்டு அவித்தையால் (அறியாமையால்) பெற்ற இதயமுடிச்சான இந்த சம்சாரத் தளைகளை (கட்டுகளை)க் கவனமாக அறுத்தெறிய வேண்டும். ஏனெனில், கர்மங்களைப் பற்றிய முன்பதிவுகள் அனைத்தும் இங்குதான் குடி கொண்டுள்ளன. இவ்வாறு தளைகளைத் தெறித்தபின், அதற்கு உதவியாக இருந்த (முன்கூறிய) சாதனைகளையும் தியாகம் செய்துவிட வேண்டும். (14)

என்னையே அடைய வேண்டுமென விரும்புகிறவன் அல்லது எனதருளே பெறற்கரிய பெரும்பேறு எனக் கொண்டவன் — அரசனாக இருந்தால் உண்மையறியாத தனது பாமர மக்களுக்கும், ஆசார்யனாக இருப்பின் தன் சீடனுக்கும், தந்தையானால் தன் தனயனுக்கும் இவ்வாறுதான் உபதேசிக்க வேண்டும். ஒருவேளை அவர்கள் இவற்றை ஏற்காமல் கர்ம யோகத்தையே பெரும்பயனாக எண்ணுவார்களேயாகில், கோபித்துக் கொள்ளாது உண்மையைக் கூறி, அவர்களைக் கர்மாக்களிலிருந்து மெதுவாகத் திருப்ப வேண்டும். அவ்வாறின்றி, அவனைக் காம்ய கர்மத்திலேயே ஈடுபடுத்துவது, குருடன் ஒருவனை அறிந்தே படுகுழியில் தள்ளுவது போலாகும். அதனால் அவனுக்கு என்ன லாபம் கிடைக்கப் போகிறது? (15)

தனக்கு உண்மையில் நன்மை தருவது எது? என்பதை எவரும் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. ஆகவே, அவர்கள் உலகியல் காமனைகளில் சிக்கி, அற்பமான ஒரு நிமிட இன்பத்திற்காகத் தங்களுக்குள் பகைமை கொள்கிறார்கள். அந்த அற்ப சுகத்தை நிரந்தரமாகப் பெறுவது எப்படி? என்பதற்காக முயற்சியும் மேற்கொள்கிறார்கள். அந்த அறிவிலிகள், இந்தப் பகைமையால் நரகம் முதலிய தீராத பெருந்துன்பங்கள் வந்து சேருமே என்பதைப் பற்றிச் சற்றும் சிந்திப்பதில்லை. (16)

அறிவிலி ஒருவன், தன் அறியாமையினால் துன்பக்குழியில் விழப்போகிறான் என்றால், நல்ல அறிவுடைய கருணையுள்ளம் படைத்த ஒருவன், அதைப் பார்த்துக் கொண்டு, ‘அவன் அவ்வாறே செல்லட்டுமே?’ என்றோ, ‘நீ செல்வதுதான் சரியான வழி’ என்று கூறியோ வாளாவிருப்பானா? தவறான வழியில் சென்று குழியில் விழப்போகும் குருடனைக் கண்ணுள்ளவன் ‘அப்பா! அவ்வாறு போகாதே, அங்கு படுகுழியுள்ளது’ என்று அறிவுறுத்தித் தடுக்க மாட்டானா? அதுபோலத்தான். (17)

தன்னைச் சேர்ந்த நெருங்கிய உறவினனுக்கு இறையன்பை ஊட்டி மரணபயத்திலிருந்து விடுவிக்காதவன் ஆசார்யனாக இருந்தாலும், உண்மையில் அவர் ஆசார்யரல்ல; உறவினன் உறவினனல்லன்; தந்தை தந்தையல்ல; தாயும் தாயல்ல; அன்புக்குரிய தெய்வமாயினும் அது தெய்வமல்ல; கணவனாகினும் உண்மையில் கணவனுக்குள்ள அருங்குணங்களற்றவனே. (18)

எனது இந்த அவதாரத் திருமேனியின் உண்மை பாமர மக்களால் அறிந்து கொள்ள முடியாதது. ஏனெனில், எனது இதயம் முழுக்க முழுக்க சத்துவ குணமே நிரம்பியது. அதில் தர்மம்தான் குடியிருக்கிறது. அதனால், அதர்மத்தை என்னிடமிருந்து வெகுதூரத்தில் ஓட்டிவிட்டேன். அதனால்தான் சான்றோர்கள் என்னை ‘ரிஷபர்’ (சிறந்தவர்) என்கின்றனர். (19)

நீங்கள் அனைவரும் எனது தூய்மையான இதயத்திலிருந்து தோன்றியவர்கள். ஆகவே, பொறாமையை விடுத்து, உங்களது மூத்தோனான பரதனைச் சேவியுங்கள். அவனுக்குச் சேவை செய்வதுதான் எனக்கும் இந்நாட்டு மக்களுக்கும் நீங்கள் செய்யும் சிறந்த சேவை. (20)

அசையும்—அசையாத, உயிருள்ள—உயிரற்ற மற்ற அனைத்துக்களிலும் மரங்கள் மிகவும் உயர்ந்தன. அவைகளைக் காட்டிலும் அசையும் ஜீவராசிகள் சிறந்தன. ஊர்வனவான பாம்பு முதலியவற்றைக் காட்டிலும் சற்றே அறிவுள்ள பறவைகள் மற்றும் பசுக்கள் சிறந்தன. அந்த விலங்குகளைவிட மனிதர்கள் சிறந்தவர்கள். பகுத்தறியும் சக்தி படைத்த அவர்களைவிட பிரமத கணங்கள் (தேவப்பிறவியாதலால்) சிறந்தவர்கள். அவர்களைவிடக் கந்தர்வர்களும், அவர்களைவிடச் சித்தர்களும், அவர்களைவிடக் கின்னரர் முதலியவர்களும் சிறந்தவர்கள். (21)

அவர்களை விட அசுரர்களும், அவர்களை விட தேவர்களும் அதிலும் இந்திரன் சிறந்தவன். இந்திரனைவிட பிரும்மதேவரின் புத்திரர்களான தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகள் சிறந்தவர்கள். அவர்களைவிட ருத்ரன் சிறந்தவர். அவர் பிரும்மதேவரின் புதல்வரானதால், பிரும்மதேவர் அவரைவிடச் சிறந்தவர். அவர் என்னிடமிருந்தே தோன்றியவர்; மேலும், என்னை உபாசிப்பவர். ஆதலால், பிரும்மாவை விட நான் சிறந்தவன். ஆனால், அந்தணர்கள் என்னைவிடச் சிறந்தவர்கள். ஏனெனில், நான் அவர்களைத் தெய்வமாகப் போற்றுகிறேன். (22)

(அப்பொழுது சபையில் அமர்ந்துள்ள அந்தணர்களைச் சுட்டிக்காட்டி) அந்தணர்களே! எந்தவொரு ஜீவராசிகளையும் நான் அந்தணர்களுக்குச் சமமாக நினைக்கவில்லை என்னும்போது, அவர்களைவிட உயர்ந்தவராக யாரையாவது நினைக்கத்தான் முடியுமா? அந்தப் பிராமணர்களுக்குச் சிரத்தையோடு அளிக்கப்படும் அன்னத்தை நான் மிகவும் உகப்போடு ஏற்கிறேன். அக்னிஹோத்ரத்தில் அளிக்கப்படும் ஹவிஸைக் கூட, அவ்வளவு விருப்போடு நான் ஏற்பதில்லை. (23)

(ஏனெனில்,) அந்தணர்கள் புராதனமான வேதத்தை அத்யயனம் செய்வதன் மூலம் அழியாது பாதுகாத்து வருகிறார்கள். அதுதானே எனது அழகிய திருமேனி. (பகவான் வேத ஸ்வரூபர்.) அவர்களிடம்தான் மிகமிகத் தூயதான சத்துவ குணம், அகப்புலன்கள்—புறப்புலன்களின் அடக்கம் (சமமும் தமமும்), வாய்மை, பிறர் துன்பம் கண்டு இரங்குதல், தவம், இன்ப—துன்பங்களைப் பொறுத்தல், வேதங்களின் உட்பொருளை அறிதல், பக்தி என்கிற எண்வகை குணங்களும் மிளிர்கின்றன. இவர்களைக் காட்டிலும் பெரியோர்கள், வேறு யார் இருக்க முடியும்? (24)

பிரும்மாதி தேவர்களைவிடச் சிறந்தவன் நான். எனது விபூதிகளுக்கு அளவேயில்லை. சுவர்க்காதி போகங்களையும் முக்தியின்பத்தையும் தரவல்லவன். இருந்தும் உலகியல் கைப்பொருள் இல்லாதவர்களாயினும் என்னிடமே பக்தி கொண்ட அந்த அந்தணர்கள், என்னிடமிருந்து கூட எதுவும் பெற ஆசைப்பட்டதில்லை; அவ்வளவு பற்றற்றவர்கள் அவர்கள். அவ்வாறிருக்க, அரசு முதலிய இந்த உலகப் பொருட்களுக்காகவா ஆசைப்படுவார்கள்? (25)

(ஆகவே,) குழந்தைகளே! நீங்கள் சராசரி ஜீவராசிகள் அனைத்தினுள்ளும் நான் இருப்பதை நன்குணர்ந்து ஏற்றத்தாழ்வு காணாத தூய எண்ணத்துடன் அந்தந்த சமயங்களில் (இடம்—காலத்திற்கேற்ப,) அவர்களுக்கு பணிவிடை செய்யுங்கள். அதுதான் முறைப்படி என்னை பூசிப்பதாகும். (26)

மனம், வாக்கு, கண் முதலிய பொறி—புலன்கள் பெற்றதன் உண்மைப் பயன், இவ்வாறு என்னை ஆராதிப்பதுதான். இல்லையேல் மிகுந்த மயக்கத்தை அளிக்கும் ‘யான், எனது’ என்கிற பற்றுதலாகிற காலபாசத்திலிருந்து மனிதன் தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள முடியாதவனாகிறான். (27)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! மிக்க புகழ் பெற்ற, சகல சக்திகளும் பெற்ற, அனைவருக்கும் உற்ற நண்பரான பகவான் ரிஷபதேவர், தன் புத்திரர்கள் அனைத்துக் கல்வியையும் தாமே நன்கு கற்று உணர்ந்தவர்களாயினும், உலகத்தாருக்கு உண்மையை உணர்த்துவதற்காக இவ்வாறு உபதேசம் செய்தார். அவரது நூறு புத்திரர்களிலும் மூத்தவனான பரதன் பரமபக்தன். இறையடியார்களிடம் மிக்க பக்தி கொண்டவன். இவ்வுலகை ஆட்சி புரிய அவனைச் சிங்காதனத்தில் அமர்த்தினார். கர்மபந்தங்களைத் துறந்தவர்களும், பொறி—புலன்களைத் தம்வயப்படுத்தியவர்களுமான மகாமுனிவர்களுக்கு பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய பரமஹம்சத் துறவியர்களின் அறநெறி முறைகளை உபதேசிக்க வேண்டி, தான் வீட்டிலிருந்து கொண்டே அனைத்திலும் வெறுப்பு கொண்டு, உடலைத் தவிர மற்றவற்றை முற்றிலுமாகத் துறந்தார். பித்துப் பிடித்தவன் போல் ஆடையையும் களைந்து திகம்பரரானார். தலையிலோ சடைமுடி, (தான் செய்து வந்த அக்னிஹோத்திரத்தில்) ஆஹவனீயம் என்னும் அக்னியை மட்டும் தன்னுள்ளத்திலேயே ஆரோபணம் (அடக்கம்) செய்து கொண்டு, துறவறமேற்று பிரம்மாவர்த்தம் என்னும் தன் தேசத்திலிருந்து வெளியேறினார். (28)

மக்கள் என்ன கூறியபோதும் பதில் கூறாது மௌனமாக ஜடன் (உணர்ச்சியற்றவன்) போலவும், குருடன் போலவும், ஊமை போலவும், செவிடன் போலவும், பிசாசு போலவும், பித்தன் போலவும், அவதூதம் என்கிற அதிவர்ணாசிரமியை (திகம்பரனை)ப் போலவும் திரியலானார். (29)

இவ்வாறு செல்கையில் சிலசமயம் நகரங்களிலும் கிராமங்களிலும், சிலசமயம் சுரங்கங்கள், வேளாளர்கள் வாழும் குடிசைப் பகுதிகள் (வயல்கள்), தோட்டங்கள், மலைத்தாழ்வரைகள், சேனைகள் தங்கும் படைவீடுகள், மாட்டுத் தொழுவங்கள், இடைச்சேரிகள், வழிப்போக்கர்கள் தங்கும் சத்திரங்கள் ஆகியவற்றிலும் தங்குவார். சிலசமயம் மலைகள், காடுகள், ஆசிரமங்கள் ஆகியவற்றில் திரிவார். அவர் எந்த வழியில் சென்றாலும், வனத்தில் திரியும் காட்டு யானையை ஈக்கள் துன்புறுத்துவது போல் மூர்க்கர்களும் தீயவர்களுமான மக்கள், அவரைப் பின்தொடர்ந்து வந்து துன்புறுத்தினர். சிலர் அவரைப் பயமுறுத்தினர் (அதட்டினர்); சிலர் அடித்தனர்; சிலர் எச்சிலைக் காறித் துப்பினர்; சிலர் அவர்மேல் சிறுநீர் கழித்தனர்; சாணி, புழுதி, கல் முதலியவைகளை வாரியெறிந்தனர்; சிலர் அபானவாயு விடுத்தனர்; சிலர் திட்டினர். இவ்வளவு செய்தபோதிலும் அவர் அதைச் சிறிதும் பொருட்படுத்தவில்லை. ஏனெனில், அறியாமையால் மெய்போல் காட்சி தரும் பொய்யான இந்த உடலில், ‘நான், எனது’ என்கிற எண்ணம் கொள்ளவில்லை. காரிய—காரண ரூபமாகிய இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் சாட்சியான தன் ஆத்ம ஸ்வரூபத்திலேயே நிலைபெற்றிருந்தபடியால், (மனத்தில் கலக்கமின்றி,) பரந்த மனத்தோடு தனித்தவராக இவ்வுலகில் திரியலானார். (30)

அவரது திருக்கைகள், திருவடிகள், பரந்த மார்பு, அகன்ற தோள்கள், முகம் முதலியன ‘அழகே திருமேனி தரித்ததோ!’ என்னுமாறு இருந்தன. இயற்கையிலேயே அழகான முகம், புன்முறுவலால் அது மேலும் அழகு பெற்றது. வெம்மையைத் தணிக்கவல்ல தாமரை இதழ்கள் போன்று அழகு வாய்ந்த திருக்கண்கள், சமமான அழகான கன்னங்கள், காதுகள், சங்கு போன்ற கழுத்து, மூக்கு. இப்படிப்பட்ட அவரது புன்முறுவல் பூத்த அழகிய திருமுகத்தைக் கண்ட நகரத்துப் பெண்கள் காமவயப்பட்டனர். புழுதி படிந்து சுருண்டு நீண்டு விளங்கும் செம்பட்டை சடைமுடிகள் முகத்தில் தொங்க, புழுதி படிந்த திருமேனியுடன் திகம்பரராக அவதூத வேடத்தில் திரியும் அவர், தீக்கோள்களால் பீடிக்கப்பட்ட மனிதன் போல் காணப்பட்டார். (31)

இவ்வுலக மக்கள் யோக சாதனைகளுக்கு நேர்மாறாக இருப்பது கண்டு, (அவர்களை நல்வழிப்படுத்த, தான் எது செய்தாலும் அது பயனளிக்காது என்றுணர்ந்து,) தான் அதிலிருந்து தப்புவதற்கு ஒரே வழி, ‘பிறர் வெறுக்கத்தக்க செயல்களில் ஈடுபடுவதே’ எனக் கருதி, அஜகரவிருத்தி (மலைப்பாம்பின் செயலை) ஏற்றார். அதாவது படுத்த இடத்திலிருந்து சிறிதும் நகராது உண்ணலானார், குடிக்கலானார், தின்னலானார், மலஜலம் கழிக்கலானார். தனது மலத்திலேயே உருண்டு புரண்டார். அதனால் மேனி முழுவதும் மலம் பூசியிருந்தது. (32)

அவ்வாறு அவரது திருமேனியில் ஒட்டிய மலத்தின் நறுமணக் காற்று, அவ்விடத்தைச் சுற்றிப் பத்து யோஜனை தூரம் (80 மைல்கள்) சிறந்த நறுமணமுள்ளதாகச் செய்தது. (33)

இவ்வாறு மாடு, மான், காக்கை போல சிலசமயம் நடந்து கொண்டும், சிலசமயம் நின்று கொண்டும் மற்றும் சிலசமயம் உட்கார்ந்து கொண்டும், இன்னும் சிலபோது படுத்துக் கொண்டும் சாப்பிடலானார்; நீர் அருந்தினார்; மலஜலம் கழித்தார். (34)

மன்னவா பரீக்ஷித்! இவ்வாறு பரமஹம்சர்களான துறவிகளுக்கான பற்றுதலை அறுத்தெறியும் அறநெறிகளைப் புகட்டவேண்டி, மோட்சத்தையே அளிக்கும் பகவான் ரிஷபதேவர், பலவிதமான யோகநிலையை அனுஷ்டித்தார். (அதனால்,) பிரம்மானந்தமான அனுபூதி நிலையிலேயே நிலைத்து நின்றார். அவரது நோக்கில், அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் விளங்கும் ஒப்பற்ற ஆன்ம ஸ்வரூபமும், தன்னுள் விளங்கும் ஆன்மரூபரான பகவான் வாசுதேவனும் வேறல்ல, ஒன்றே. ஆகவே, பெறவேண்டிய அனைத்துப் பேறுகளையும் பெற்றவராக நிறைந்து நின்றார். ஆகாயத்தில் சஞ்சரித்தல், நினைத்தவுடன் மனோவேகத்தில் நினைத்த இடத்திற்குச் செல்லுதல், திடீரென மறைதல், வேறு உடலில் புகுந்து நிற்றலான பரகாயப் பிரவேசம், தொலைவிலுள்ள பொருளைப் பார்த்தல், அதேபோல் தொலைவில் கூறுவதைக் கேட்டல் போன்ற அனைத்து சித்திகளும் (அவருக்குப் பணிவிடை செய்ய) தானாகவே அவரை வந்தடைந்தன. ஆனால், அவர் அவற்றை மனத்தினாலும் தீண்டவில்லை. (35)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஆறாவது அத்தியாயம் — ரிஷபதேவர் உடலை நீத்தல்

பரீக்ஷித் மன்னன் கேட்கிறான்—— பெரியோரே! யோக சித்தி மூலம் பெற்ற ஆன்மஞானம் என்ற தீயினால், தன் ஆன்ம ஸ்வரூபத்திலேயே இன்புறுகின்ற மகான்களுடைய விருப்பு—வெறுப்பு முதலிய கர்மவாஸனைகள் என்கிற விதைகள்தான் எரிக்கப்பட்டு விடுகின்றனவே. அவ்வாறிருக்க, தெய்வச்செயலாக அணிமாதி சித்திகள் அவர்களை வந்தடைந்தாலும், அவை அவர்களை மீண்டும் தளைப்படுத்துவனவாக ஆக முடியாது. அப்படியிருக்க, ரிஷபதேவர் தன்னை வந்தடைந்த அத்தனை சித்திகளையும் ஏன் ஏற்கவில்லை? (1)

ரிஷியான சுகர் பதில் கூறுகிறார்—— நீ கூறியது முற்றிலும் உண்மைதான். இவ்வுலகில் வஞ்சகம் நிறைந்த வேடன், வலையில் தான் பிடித்துள்ள விலங்கிடம் நம்பிக்கை கொள்கிறானா? இல்லையே! அதுபோலத்தான் உண்மையறிந்த மகான்கள் (குரங்குபோல்) அலைபாயும் இந்த மனத்தை நம்புவதில்லை. (2)

அலைபாயும் இந்த மனத்தோடு ஒருபோதும் உறவு கொள்ளக்கூடாது. இதை நம்பியதால்தான் வெகுகாலமாகச் சேர்த்து வைக்கப்பட்ட தம் தவ வலிமையை மிக உயர்ந்த யோகிகளும் இழந்தார்கள். (3)

நன்னடத்தையற்ற மனைவி, தன் காதலனை நம்பி, அவனுக்காகத் தன்னையே நம்பியுள்ள கட்டிய புருஷனுக்குத் தீங்கு புரிகிறாளல்லவா! அதேபோல நிலையற்ற தன் மனத்தை நம்பும் யோகி, ஆசைக்கும் அதன் உறவினர்களான கோபம் முதலிய பகைவர்களுக்கும் இடமளித்து, தன்னைப் பாழாக்கிக் கொள்கிறான். (4)

ஆசை, கோபம், மதம், பேராசை, துன்பம், மயக்கம், பயம் முதலிய பகைவர்களுக்கும் கர்மத்தளைகளுக்கும் மூலகாரணம் மனமே. இவ்வாறான இந்த மனத்தை, எந்த அறிவாளியாவது நம்புவானா? (5)

ஆகவேதான், இந்திரன் முதலிய லோகபாலகர்களைக் காட்டிலும் சிறந்தவரான ரிஷபதேவர் பித்துப்பிடித்த சாதாரண மனிதன்போல, உணர்ச்சியற்றவன் போல, அவதூதனை (திகம்பரனை)ப் போல வேடம், பேச்சு, நடைமுறை ஆகியனவற்றை ஏற்று, தன் கடவுள் தன்மையை மறைத்து வாழ்ந்தார். துறவு முறையில் இம்மானுட உடலை விட்டொழிப்பது எப்படி? என்று யோகிகளுக்கு உணர்த்த விரும்பிய அவர், தன் அந்தக்கரணத்தில் விளங்கும் பரமாத்மாவைத் தன்னைக் காட்டிலும் தனித்தவரல்ல என்று வேறுபாடற்ற நிலையில் கண்டு, உலகியல் வாஸனைகளை நீக்கி, இவ்வுடலைப் பற்றிய அபிமானத்தையும் துறந்து அமைதியுற்றார். (6)

இவ்வாறு ‘இது எனது’ என்கிற அபிமானத்தை முற்றும் துறந்த பகவான் ரிஷபதேவரது உடல், யோக மாயையின் வாஸனையால் போலியான அபிமானத்துடன் இவ்வுலகில் இங்குமங்கும் திரிந்தது. தென்கர்னாடகம், கொங்கணம், வேங்கடம், குடகம் முதலிய தேசங்களில் அலைந்து திரிந்து, தற்செயலாகக் குடகுமலைச் சாரலையடைந்து, அங்கு கல், மண் முதலியவைகளை வாயில் அடக்கிக் கொண்டு, பித்தன் போல ஆடையின்றித் தலைவிரிகோலமாகத் திரிந்தது. (7)

இவ்வாறிருக்கும்போது புயல்காற்றின் வேகத்தால் அசைந்த மூங்கில்கள் ஒன்றோடொன்று உராய்ந்து ஏற்பட்ட காட்டுத்தீ, அந்தக் காட்டில் நாற்புறமும் பரவி, ரிஷபதேவருடைய உடலோடு அந்தக் காட்டையும் சேர்த்துச் சாம்பலாக்கியது. (8)

(அரசே!) கலியுகத்தில் அதர்மம் தலைதூக்கும்போது, கொங்கணம், வேங்கடம், குடகு ஆகிய தேசங்களின் அரசனான அர்ஹன் என்கிற மூடன், அங்குள்ள மக்கள் வாயிலாக நான்குவித வர்ணாசிரமங்களுக்கும் எட்டாத ரிஷபதேவருடைய நடத்தையைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு, தானும் அது மாதிரி இருக்க விரும்பி, அதைக் கற்று ஊழ்வினையில் மயங்கி, பயமற்றதான தன் நன்னெறியை விடுத்து, மக்களுக்கு நலனளிக்காத தீயவழியான நாத்திக மதத்தைத் தன் மனத்திற்கேற்பப் பரப்பப் போகிறான். (9)

இதனால் கலியுகத்தில், பகவானது மாயையில் மயங்கிய பலப்பல கடைநிலை மக்கள் சாஸ்திரத்தில் தங்களுக்கென விதிக்கப்பட்ட ஒழுக்கத்தையும், ஆசார—அனுஷ்டானங்களையும் கைவிடுவார்கள். அதர்மநெறியைப் பரப்பும் கலியுகத்தின் கொடுமையால் அறிவு கெட்டு, நீராடுதல், ஆசமனம் செய்தல் போன்ற அகத்தூய்மை—புறத்தூய்மைகளை விடுத்து, உடலிலுள்ள முடிகளைப் பிடுங்குதல், பகவானைத் தூற்றுதல் முதலிய நாத்திக நெறிகளைத் தத்தம் விருப்பம்போல் கைக்கொள்வார்கள். அதனால் மனத்தூய்மை நீங்கி, வேதம் (அறநூல்கள்), அந்தணர்கள், வேள்விகள், பகவான், சான்றோர்கள் ஆகியவர்களை நிந்தனை செய்வார்கள். (10)

வேதநெறிகளுக்குப் புறம்பாகத் தங்கள் விருப்பம் போல் தாங்களாகவே மேற்கொண்ட மூடநம்பிக்கையுள்ள தங்கள் நடத்தைகளால் (செயல்களால்) மனநிறைவு கொண்டு, அதனால் தாமாகவே இருள் படர்ந்த நரகத்தில் விழுவார்கள். (11)

பகவான் ரிஷபதேவரது திருவவதாரமோ ரஜோகுணம் நிரம்பிய உலக மக்களுக்கு மோட்ச மார்க்கத்தைப் பற்றி உபதேசிப்பதற்காகவே ஏற்பட்டது. (12)

மக்கள், அவரது திருக்கல்யாண குணங்களைப் பின்வருமாறு வர்ணித்துப் பாடுகின்றனர்—— ஏழு கடல்கள் சூழ்ந்த இந்தப் பூமண்டலத்திலுள்ள அனைத்து த்வீபங்களிலும் (தீவுகளிலும்), வர்ஷங்களிலும் (நாடுகளிலும்) இந்த பாரதவர்ஷமே (நாடே) மிகுந்த புண்ணியபூமியாகும். ஏனெனில், இங்குள்ள மக்களே அனைத்து மங்களங்களையும் அளிக்கவல்ல பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திவ்விய சரித்திரங்களைப் பாடிப் புகழ்கின்றனர். (13)

(மேலும்,) மன்னன் பிரியவிரதனுடைய வம்ச பரம்பரையே எங்கும் புகழொளி வீசி நிற்கிறது. ஏனெனில், இந்த வம்சத்தில்தானே அனாதியான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே ரிஷபதேவராக அவதாரம் செய்து, முக்தி பெறச் சுலபமான மார்க்கத்தை, தானே அனுஷ்டித்துக் காண்பித்தார்! (14)

பிறப்பற்ற பகவான் ரிஷபதேவர் காண்பித்த இந்த உயர்ந்த நிலையை, மற்ற எந்த யோக புருஷர்களும் மனத்தாலும் நினைக்க முடியாது. ஏனெனில், எந்த யோக சித்திகளைப் பெற வேண்டுமென விரும்பி, மற்ற யோகிகள் மிகுந்த முயற்சி மேற்கொள்கின்றனரோ, அந்த யோக சித்திகள் தாமாக இவரிடம் வந்து அடைக்கலம் புகுந்த போதும், அவற்றை ‘சாரமற்ற சக்கை’ என நினைத்து ஒதுக்கித் தள்ளினாரே! (15)

அரசே! பூரணமான வேதங்கள், உலகங்கள், தேவர்கள், அந்தணர்கள், பசுக்கள் ஆகிய அனைத்திற்கும் உயர்ந்த ஆசானாக விளங்கும் பகவான் ரிஷபதேவரது பரம பவித்ரமான இந்தச் சரிதத்தை, நான் உனக்குக் கூறினேன். இது மக்களின் அனைத்துப் பாவங்களையும் நீக்க வல்லது; அனைத்து நலன்களையும் அளிப்பது. இந்தப் புனிதமான சரித்திரத்தை மனவொருமையுடனும் ஈடுபாட்டுடனும் கேட்பவனும், பிறர் கேட்கச் சொல்பவனும் பகவான் வாசுதேவனிடம் நிலையான பக்தியைப் பெறுவான். (16)

அறிவாளிகளான ஞானிகள், பலவிதமான பாவங்கள் நிறைந்த உலகியல் வெம்மையில் வீழ்ந்து தவிக்கும் தங்கள் மனத்தை (அந்தக்கரணத்தை), பக்தி வெள்ளம் பெருகும் பக்தி ஆற்றில் எப்பொழுதும் முழுக்காட்டி எடுக்கின்றனர். இதில் பெறும் மனவமைதியையும் ஆனந்தத்தையும் கண்ட அவர்கள், தானாகவே வந்தடைந்த மோட்சம் என்னும் உயர்ந்த புருஷார்த்தத்தையும் பொருட்படுத்துவதில்லை. அவர்கள், பகவானது உண்மை அடியார்களாக இருப்பதால், பெறவேண்டிய அனைத்துப் புருஷார்த்தங்களையும் பெற்றவர்களாவர். (17)

அரசே! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பாண்டு வம்சத்தவர்களான உங்களுக்கும் யாதவர்களுக்கும் தலைவர், குரு, இஷ்டமான தெய்வம், உற்ற நண்பர் மற்றும் குலத்திற்கு ஒப்பற்ற தலைவர். இது மட்டுமா? சிலசமயம் இட்ட கட்டளையை நிறைவேற்றும் ஒரு சேவகனாகவும் இருந்திருக்கிறார். இது மாதிரி இன்னும் பல பக்தர்களுக்கும் செய்திருக்கிறார். ஏன், முக்தியையும் அளித்திருக்கிறார். ஆனால், அப்பனே! (அவர்,) இந்த முக்தியின்பத்தையும் விட உயர்ந்ததான பக்தியோகத்தை மட்டும் எளிதில் தருவதில்லை! (18)

உலகியல் இன்பங்களையே விரும்பி, அதனால் தங்களது உண்மை நலனை மறந்து, வெகுகாலமாக உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் மக்களுக்கு, தம் கருணையால் பயமற்றதான ஆன்ம ஸ்வரூபத்தைப் பற்றிய விளக்கத்தை அளித்தவர் ரிஷபதேவர். ஆன்ம ஸ்வரூபத்தைத் தன் அனுபூதியில் பெற்றவராதலால் உலகியல் பற்றற்றவர். ஏன், முக்தியிலும்கூட பற்றற்றவர். அந்த பகவான் ரிஷபதேவரை வணங்குகிறேன். (19)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஏழாவது அத்தியாயம் — பரதர் சரிதம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னா பரீக்ஷித்! பகவான் ரிஷபதேவர் தனது சங்கல்பத்தினாலேயே பரமபக்தனான (தன் மகன்) பரதரை உலகை ஆட்சி புரிய நியமித்தார். அவரும் அவரது கட்டளையை ஏற்று, விசுவரூபரின் மகளான பஞ்சஜனீ என்பவளை மணந்து கொண்டார். (1)

பஞ்சமகா பூதங்களுக்குக் காரணமான தாமஸ அஹங்காரத்திலிருந்து சப்தம் முதலிய பூதச் சூட்சுமங்களான தன்மாத்திரைகள் தோன்றுவதுபோல், பஞ்சஜனியின் திருவுதரத்தில் ஸுமதி, ராஷ்ட்ரப்ருத், ஸுதர்சனன், ஆவரணன், தூம்ரகேது என்கிற ஐந்து புதல்வர்கள் தோன்றினார்கள். அவர்கள் ஐவரும் தம் தந்தைக்கு நிகரானவர்கள். முன்பு அஜநாபம் என்றழைக்கப்பட்ட இந்த வர்ஷம், மன்னன் பரதரது காலம் முதல் ‘பாரதவர்ஷம்’ என அழைக்கப்பட்டது. (2—3)

அனைத்துமறிந்த பரத மன்னன் தங்கள் தங்கள் கடமைகளை வழுவாது ஆற்றிவரும் தம் குடிமக்களைத் தனது தந்தை, பாட்டனார் போல, அறநெறிகளிலிருந்து சிறிதும் பிறழாது பரிபாலித்து வந்தார். (4)

ஹோதா, அத்வர்யு, உத்காதா, பிரும்மா என்கிற நான்கு ரித்விக்குகள் மூலம் செய்யப்படுகிற பிரகிருதி, விக்ருதி என்று இருவகைத்தான அக்னிஹோத்ரம், தர்சபூர்ணமாசம், சாதுர்மாஸ்யம், பசுபந்தம், ஸோமயாகம் போன்ற சிறிய—பெரிய வேள்விகளைக் குறிப்பிட்ட அந்தந்த காலங்களுக்கேற்ப (யூபஸ்தம்பம் உள்ள ‘யக்ஞம்’, யூபஸ்தம்பமற்ற ‘கிரது’ என்கிற) இரு பிரிவுகள் கொண்ட வேள்வி வடிவான பகவான் ஸ்ரீஹரியை மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் பூசித்தார். (5)

[குறிப்பு:— வேள்விகளுக்குண்டான அனைத்துப் பிரிவுகளோடு உள்ளது உள்ளபடி நிறைவுறச் செய்யப்படும் வேள்வி ‘பிரகிருதி’. அதில் ஏதாவது ஒரு பிரிவில் கொஞ்சம் குறையிருந்து செய்யப்படுமானால், அது ‘விக்ருதி’ வேள்வியாகும்.]

இவ்வாறு வேள்விகளுக்குரிய பிரிவுகள், வழிமுறைகள் தப்பாது பற்பல வேள்விகளைச் செய்கிறபோது, அத்வர்யுவாக உள்ளவர் ஆகுதி அளிப்பதற்காகத் தன் கரங்களில் அந்த ஹவிர்பாகத்தை எடுத்துக் கொண்டபோது, யஜமானர் பரதர் அந்த வேள்விகளால் பெறப்படும் புண்ணியப் பயனை யக்ஞநாராயணனான பகவான் வாசுதேவனுக்கே அர்ப்பணம் செய்தார். உண்மையில் பரப்பிரும்மமான அந்த பகவான்தானே மந்திரங்களுக்குரிய தேவதைகளான இந்திரன் முதலிய தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவன்; கர்மங்கள் அனைத்திற்கும் நேரடியான கர்த்தா (யஜமானன்); வேள்விகளின் பிரதான தேவதையும்கூட! இவ்வாறு பகவதர்ப்பணம் செய்ததால் அவரது மனம் மேலும் தூய்மை பெற்றது. ஆகையால், வேள்விகளால் அவிர்பாகத்திற்குரிய சூரியன் முதலிய தேவதைகளை பகவானது திருக்கண்கள் முதலிய உறுப்புகளில் உள்ளதாகத் தியானம் செய்தார். (6)

இவ்விதம் புனிதச் செயல்கள் மூலம் உள்ளத்தூய்மை பெற்ற பரதருடைய உள்ளத்தில், அனைவரது உள்ளத்திலும் அந்தர்யாமியாக விளங்கும், இதயாகாசத்தில் மட்டுமே கண்டு உணரப்படுகிற ஸ்ரீவத்ஸம், கௌஸ்துபம், வனமாலை, சங்கம், சக்கரம், கதை முதலியவைகளுடன் நாரதர் முதலிய இறையடியார்கள் மனத்தில் எழுதிய சித்திரம் போல் அசைவற்று விளங்கும் மகாபுருஷ லட்சணங்கள் கொண்ட பிரும்ம ஸ்வரூபரான பகவான் வாசுதேவரிடம், தினம் தினம் பெருகும் வெள்ளப் பெருக்கெனக் கரைகாணா பக்தி உண்டாயிற்று. (7)

இவ்வாறு ஒரு கோடி வருடங்கள் கழிந்த பின், அரச போகங்களின் மெலிந்தநிலை கண்டு, (அதாவது, அரச போகத்தில் வெறுப்புற்று,) தான் இந்நாள் வரை அனுபவித்து வந்த பரம்பரை செல்வத்தை முறைப்படித் தன் புத்திரர்களுக்குப் பிரித்துக் கொடுத்துவிட்டு, அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்து விளங்கும் தனது அரண்மனையிலிருந்து ‘ஹரிக்ஷேத்திரம்’ என்று அழைக்கப்படும் புலஹ முனிவரது ஆசிரமத்தை அடைந்தார். (8)

பகவான் ஸ்ரீஹரி, அங்குள்ள தன் பக்தர்களிடம் கொண்ட வாத்ஸல்யத்தினால் அவர்கள் விரும்பியவாறு இன்னும் தரிசனம் அளித்துக் கொண்டிருக்கிறார். (9)

இருபுறமும் சக்கர ரேகைகள் கொண்ட உருண்டை வடிவான சாளக்கிராம சிலைகள் நிரம்பிய ‘சக்ரநதீ’ என்கிற சிறந்த நதி, அங்குள்ள ஆசிரமங்களைப் புனிதமாக்கிக் கொண்டு சுற்றிச் சுற்றி ஓடுகிறது. (10)

அந்த புலஹாசிரமத்திலுள்ள உத்யான வனத்தில், தனித்துத் தானொருவனாகவே அங்கு கிடைக்கும் பலவகைப் பூக்கள், தளிர்கள் மற்றும் துளசி, தண்ணீர், காய், கிழங்கு, கனிவகைகள் கொண்டு பகவானை வழிபடலானார். அதனால், அவரது மனது உலக விஷய சுகங்களிலுள்ள பற்றிலிருந்து விடுதலையடைந்து மனவமைதி பெற்றது. அதனால் பரமானந்தம் அடைந்தார். (11)

இவ்வாறு நியமத்துடன் இடைவிடாது பகவத் சேவை செய்ததால் பக்தி காதல் மேலிட்டது. அதனால் மனம் அமைதி கண்டது. ஆனந்தம் மேலிடவே உடல் மயிர்க்கூச்செறிந்தது. (இறைவனைக் காணும்) ஆவலினால் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகிக் கண்களை மறைத்தது. முடிவில் தனது அன்பனான பகவானது திருவடித் தாமரைகளின் தியானத்தினால் பக்தி வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தோடியது. அவரது இதயம் பிரும்மானந்தத்தால் நிரம்பி வழிந்தது. ஆனந்த வடிவான அந்தத் தடாகத்தில் மூழ்கித் திளைத்த அவர், தினந்தோறும் நியமப்படி செய்யும் பகவத் பூஜையையும் கூட மறந்தார். (12)

இவ்வாறு அவர் பகவத் சேவையிலேயே ஆழ்ந்திருந்தார். உடலில் மான்தோல் ஆடை. மூன்று வேளையும் நீராடியதால் நனைந்த தலைமுடி பழுப்பு நிறங்கொண்டு சடைக்கற்றைகள் ஆயின. இதனால், அவர் மேலும் அழகுற விளங்கினார். சூரியன் உதயமாகும் நேரத்தில் பொன்மேனியராக ஒளிரும் புருஷோத்தமரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை ‘சூரியகாயத்ரீ’ மூலம் இவ்வாறு துதிக்கலானார். (13)

பகவான் சூரியநாராயணனது தேஜஸ் (பெருமை) பிரகிருதியான மாயைக்கு அப்பாற்பட்டது. அவரவர் கர்மங்களுக்கேற்ப பலனை அளிப்பது. சங்கல்பத்தினாலேயே இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்தது. பின், அந்தர்யாமியாக அதனுள் பிரவேசித்து, தனது சித்சக்தியினால் உலகியல் விஷய சுகங்களை விரும்பும் ஜீவராசிகளைக் காக்கிறது. ஜீவராசிகளின் புத்தியைச் செயல்படுத்தும் அந்த தேஜோமயமான வடிவத்தைத் துதிப்போமாக! (14)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் ஏழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எட்டாவது அத்தியாயம் — மானிடம் அன்பு வைத்த பரதர், மறுபிறவியில் மானாகப் பிறத்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஒரு சமயம் பரதர் காலைக் கடன்களை முடித்துக் கொண்டு, கண்டகீ நதியில் ஸ்நானம் செய்து, தான் செய்ய வேண்டிய நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களை முறைப்படி முடித்துக் கொண்டு, ஆற்றங்கரையில் மூன்று முகூர்த்த காலம் ஓங்காரமான பிரணவ மந்திரத்தை உச்சரித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தார். (1)

அரசே! அப்பொழுது ஒரு பெண்மான் மிகுந்த தாகத்துடன் நீர் அருந்துவதற்காக, அந்த நதிக்கரைக்குத் தனியாக வந்தது. (2)

அது தண்ணீர் குடித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, சிறிது தூரத்தில் சிங்கத்தின் மிக்க பயங்கரமான கர்ஜனை குரல் கேட்டது. (3)

மான்கள் இயற்கையிலேயே பயந்த சுபாவம் கொண்டவை. இந்தப் பெண்மான் நாற்புறமும் பார்த்துவிட்டுத்தான் தண்ணீர் குடிக்க ஆரம்பித்தது. இப்பொழுது சிங்கத்தின் பயங்கரமான கர்ஜனையைக் கேட்டுக் கண்கள் சுழல, இதயம் துடிக்க, தாகம் தணிவதற்கு நீர் பருகுவதற்குள் பயத்தினால் நதியின் அக்கரைக்குச் செல்ல எழும்பித் தாவியது. (4)

கர்ப்பிணியான அந்த மான் பயத்தினால் எழும்பித் தாவவே, அதனது கர்ப்பம் (குட்டி) அங்கிருந்து நழுவி யோனி துவாரம் வழியாக வெளிவந்து நதியின் வெள்ளத்தில் விழுந்தது. (5)

அந்தப் பெண்மான் வேகமாகத் தாவியதாலும், அதனால் கர்ப்பம் நழுவியதாலும், சிங்கத்தின் பயத்தினாலும், தன் கூட்டத்தை விட்டுத் தனியாகப் பிரிந்து வந்ததாலும் மிக்க துன்பத்தை அடைந்தது. அவ்வாறு எழும்பித் தாவிய அந்த மான், ஒரு மலைக்குகையின் வாயிலில் விழுந்ததும் இறந்தது. (6)

இவ்வாறு இறந்த அந்தப் பெண்மானின் எளிய (அப்பாவியான) குட்டி, நதி வெள்ளத்தில் விழுந்து பரிதாபமாக அடித்துச் செல்லப்படுவதைக் கண்ட ராஜரிஷியான பரதர் மிகுந்த கருணை கொண்டு, தாயற்ற அந்த மான்குட்டியைத் தன் குழந்தை போல் நினைத்து, தனது ஆசிரமத்திற்கு எடுத்துச் சென்றார். (7)

அந்த மான்குட்டியிடம் மிக்க அன்பு கொண்ட பரதர் தினமும் அதைப் பாலூட்டிச் சீராட்டுதல், காட்டு விலங்குகளிடமிருந்து காப்பாற்றுதல், கொஞ்சி மகிழ்தல், திருப்திப்படுத்துதல், அதனுடைய நலனையே நினைத்துக் கொண்டிருத்தல் என்று இவ்வாறு அதையே சிந்தித்திருந்தமையால் யமநியமங்கள், பகவானது பூசை முதலிய தினப்படி செய்யவேண்டிய அவசியமான தனது காரியங்களையும் ஒவ்வொன்றாக விடலானார். அதனால், சில நாட்களிலேயே அவசியம் செய்யவேண்டிய அவரது செயல்கள் அனைத்தும் நின்று போயின. (8)

அந்தோ பரிதாபம்! காலச் சக்கரத்தின் வேகம் இந்த மான்குட்டியை அதனது கூட்டம், நண்பர்கள், உறவினர்கள் ஆகியவர்களிடமிருந்து பிரித்து, என்னிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்து விட்டதே. என்னையே தாய்—தந்தையாகவும், உடன்பிறந்தவனாகவும், உறவினனாகவும், தன் இனத்தவனாகவும் கருதியுள்ளதே. என்னையே நம்பிச் சரணமடைந்துள்ள இதற்கு வேறு எதுவும் தெரியாதே. அப்படி சரணம் பற்றியதைக் கைவிடுதல் மிகவும் பாவம் என்பதும் தெரிந்ததே. ஆகவே, என்னையே நம்பியுள்ள இதை வஞ்சனையின்றி, நன்முறையில் பாலூட்டிச் சீராட்டி வளர்க்க வேண்டும். (9)

உண்மையில் சாந்தமான இயல்பு கொண்டவர்களும், மனவடக்கமுள்ளவர்களும், ஏழை—எளியோரிடம் இரக்கம் கொண்டவர்களுமான சான்றோர்கள், இம்மாதிரி தங்களிடம் அடைக்கலம் புகுந்தவர்களைக் காக்கும் பொருட்டு மிகமிக முக்கியமான தன் சுகங்களைக் கூடப் பொருட்படுத்த மாட்டார்கள். (10)

இவ்வாறு அந்த மான்குட்டியிடம் கொண்ட பற்றுதலால் உட்காரும்போதும், படுக்கும்போதும், சுற்றித் திரியும்போதும், நீராடும்போதும், ஏன் உண்ணும்போதும் கூட, அவரது மனம் அதனிடம் கொண்ட அன்புத் தளையில் கட்டுண்டது. (11)

காடுகளிலிருந்து தருப்பை, சமித்து, புஷ்பங்கள், காய்கனிகள், கிழங்குகள், இலை, நீர் முதலியவைகளை எடுத்துவர வெளியில் செல்லும்போதுகூட, ‘நாய், நரி முதலிய விலங்குகளால் இதற்கு ஏதாவது தீங்கு நேர்ந்துவிடுமோ?’ என பயந்து, அதையும் கூட்டிச் செல்லலானார். (12)

செல்கிற வழியில் இங்குமங்கும் முளைத்துள்ள அருகம்புல் முதலியவற்றைக் கண்டு, அதில் ஆசை கொண்டு அந்த மான்குட்டி நிற்குமானால், அதைக் கண்டு அவர் (ஐயோ பாவம்! நடக்க முடியவில்லை போலிருக்கிறது; கால்கள் வலிக்கிறது போலிருக்கிறது என்றெண்ணி,) அதனிடம் கொண்ட அன்பினால் இதயமுருகக் கருணையோடு அதைத் தோளில் சுமந்து செல்வார். சிலசமயம் மடியில் வைத்துக் கொண்டு மார்போடணைத்துக் கொஞ்சிக் குலாவி மகிழ்வார். (13)

அரசர்க்கரசரான பரதர், தனது தினப்படியான நித்ய நைமித்திக காரியங்களின் இடையிடையே எழுந்திருந்து அந்த மான்குட்டியைப் பார்ப்பார். அப்படிப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அவரது மனத்திற்கு அமைதி கிட்டும். அப்பொழுது அதற்கு அனைத்து நலன்களும் கிட்ட வேண்டும் என்ற நல்லெண்ணத்துடன் ‘குழந்தாய்! உனக்கு எங்கும் நன்மையே உண்டாகட்டும்’ என ஆசி கூறுவார். (14)

எப்பொழுதாவது அந்த மானைக் காணவில்லையெனில், கைப்பொருளை இழந்தவனைப் போன்று மிக மிக வருந்திக் கலங்குவார். அளவுக்கு மீறிய அன்பால் மனம் தவிக்க, அதையே நினைத்துப் புலம்புவார். இவ்வாறு பெருந்துயரம் அடைந்த அவர் கருணையோடு கூறலானார். (15)

அந்தோ கஷ்டம்! தாயற்ற இந்த எளிய மான்குட்டி கொடுமனம் படைத்த தீயவனான, புண்ணியமற்ற, மறநெறியில் செல்லும் போக்கிரியான என்னிடம் நம்பிக்கை கொண்டு, நான் செய்த தீமைகளையெல்லாம் சான்றோர்கள் போல் மறந்து, என்னையும் தன்னைச் சேர்ந்தவனாக நினைத்துத் திரும்ப வந்து சேருமா? (16)

பகவானது திருவருளால் யாதொரு தீங்குமின்றித் திரும்பவும் இந்த ஆசிரமத்திற்கு வந்து இங்குள்ள தோட்டங்களிலுள்ள இளம்புற்களை அது மேய்வதைக் காண்பேனா? (17)

செந்நாயோ, ஓநாயோ, கூட்டமாகத் திரியும் பன்றிகளோ, மற்ற விலங்குகளோ தனித்து உலாவும் இதைப் புசிக்காமலிருக்க வேண்டுமே. (18)

மூவுலக நன்மைக்காக உதயமாகும் வேதஸ்வரூபரான சூரியபகவான் இப்பொழுது அஸ்தமிக்கப் போகிறாரே? என்னை அடைக்கலம் பற்றிய அந்த மான்குட்டி இன்னும் வரவில்லையே? (19)

இளவரசன் போன்ற அந்த மான்குட்டி, தன்னைச் சேர்ந்தவர்களைத் தனது பருவத்திற்கேற்ற அழகிய விளையாட்டுக்களால் மகிழ்விப்பது போல், புண்ணியமற்ற என்னிடம் வந்து விளையாடி துயரத்தைப் போக்கி, என்னை இன்புறச் செய்யுமா? (20)

அதனிடம் கொண்ட பாசத்தினால் நான் சற்று கோபம் கொண்டதுபோல் விளையாட்டிற்காகக் கண்களைச் சற்றே மூடி நிஷ்டையில் இருப்பதுபோல் பாசாங்கு செய்யும்போது, பயந்து கலங்கிய சித்தத்தோடு என்னருகே வந்து நீர்த்துளிகள் போல் குளிர்ந்த மெல்லிய தனது கொம்புகளின் நுனியால் எவ்வாறு என்னைச் சொரிந்து கொடுக்கும் தெரியுமா? (21)

வேள்விக்குரிய ஹவிஸ் முதலியவைகளை நான் தருப்பையின் மேல் வைத்திருக்க, அதைத் தனது பற்களால் பிடித்திழுத்துத் தூய்மையற்றதாகச் செய்தபோது, நான் இதை அதட்டவே, அது மிகவும் பயந்து நடுங்கி, தனது விளையாட்டுகளை நிறுத்திவிட்டு, முனிகுமாரன் போல் தனது புலன்களனைத்தையும் (கால்களை) ஒடுக்கிக் கொண்டு பேசாமல் அமர்ந்திருக்குமே! (22)

(இவ்வாறு அவர் புலம்புகிறபோது, மான்குட்டியின் குளம்படிகளைத் தரையில் கண்டு பேசலானார்—) ஆகா! தவம் செய்த இந்தப் பூமிதான் என்ன புண்ணியம் செய்ததோ! அமைதி மிக்க இந்த மான்குட்டியின் சிறிய, அழகிய, மனமகிழ்ச்சியளிக்கிற, மென்மையான குளம்படிகளைச் சுமக்கிறதே! என் செல்வமான மான்குட்டியைப் பிரிந்து தவிக்கும் நானன்றோ பரிதாபத்திற்குரியவன். ஆனாலும், பூமியின் மேலுள்ள இந்தக் குளம்படிகள், நான் தொலைத்த அந்த மான்குட்டியின் இருப்பிடத்தை எனக்குக் காட்டுகின்றன. அந்தக் குளம்படிகளின் இலச்சினைகளைத் தன் மேல் தாங்கி, விண்ணுலக இன்பம், முக்தியின்பம் பெறவிழையும் அந்தணப் பெருமக்களுக்கு வேள்விக்குரிய சிறந்த இடமாகத் தன்னை ஆக்கிக் கொண்டுள்ளதே! (23)

(சந்திரனில் காணும் மானின் இலச்சினையைக் கண்டு, ஒருவேளை அது தன் மான்குட்டிதானோ என நினைத்துப் பேசுகிறார்——) (நம்மிடம் சரணமடைந்த) அந்த மான்குட்டியின் தாயோ சிங்கத்தின் கர்ஜனை கேட்டு பயந்து இறந்துவிட்டது. இப்பொழுது மான்குட்டி நமது ஆசிரமத்திலிருந்தே காணாமல் போய்விட்டது. ஆகவே, எளியவர்களிடம் அன்பு கொண்ட இந்தச் சந்திரன் காப்பாரற்ற அந்த மான்குட்டியைக் காப்பாற்றுவாரா? (24)

(சந்திரனின் குளிர்ச்சியான நிலவொளியைக் கண்டு மகிழ்ந்து கூறுகிறார்——) காட்டுத்தீயின் நஞ்சுமிழ்கின்ற தீச்சுடர்களால் எரிக்கப்பட்ட தாமரை போல், புத்திரர்களை விட்டுப் பிரிந்து வாடும் என் இதயத்தாமரைக்கு ஆறுதலாக வந்தது இந்த மான்குட்டி. இப்பொழுது அதை விட்டுப் பிரிந்து என் இதயம் முன் போல் பற்றி எரிகிறது. அதனால், இந்தச் சந்திரன் குளிர்ந்த, சாந்தமான, அன்பு நிறைந்த தனது திருமுக மண்டல அமுத கிரணங்களால் என்னை இன்புறச் செய்வாரா? (25)

இவ்வாறு பொருத்தமற்ற வீண் எண்ணங்களால் பரதரது சித்தம் மிகவும் கலங்கியது. மான்குட்டி வடிவில் வந்த அவரது ஊழ்வினையினால் பரமயோகியும், தவசியுமான பரதர், பகவானது ஆராதனம் முதலியவைகளிலிருந்தும் யோக அனுஷ்டானங்களிலிருந்தும் சிறிதுசிறிதாக வழுவலானார். இல்லையேல் தன் சொந்த புத்திரர்களிடம் கொண்ட பாசத்தையும்கூட மோட்ச மார்க்கத்திற்கு இடையூறாக எண்ணி, அவர்களைத் துறந்து வந்த பரதருக்கு மனித இனத்திற்குத் தொடர்பற்ற விலங்கினமான மான்குட்டியிடம் இவ்வளவு பற்று உண்டாகுமா? இம்மாதிரியான இடையூறுகளுக்கு ஆட்பட்டு ராஜரிஷியான பரதர், தன் யோக சாதனைகளிலிருந்து நழுவினார். அந்த மான்குட்டியைச் சீராட்டி, பாராட்டி, கொஞ்சி, குலாவி வந்ததால், தன் ஆன்ம ஸ்வரூபத்தையே மறந்தார். இந்த நேரத்தில்தான் எவராலும் தடுக்கவியலாத கொடுமையான காலதேவன், எலி வளைக்குள் பாம்பு நுழைவது போல், அவர் தலை மேல் வந்தமர்ந்தான். (அதாவது, அவரது மரணம்.) (26)

இந்த நேரத்திலும்கூட அந்த மான்குட்டி, அவர் பெற்ற பிள்ளை போல் சோகம் தழுவ அவரருகில் உட்கார்ந்திருந்தது. அதைக் கண்டு பரதரது மனம், அந்த மான்குட்டியிடமே லயித்திருந்தபோது, அவரது உயிர் பிரிந்தது. மரணத்தறுவாயில்கூட மான்குட்டியையே நினைத்திருந்ததால், மற்ற பாமர மக்களைப் போல், பரதர் மான் பிறவியை அடைந்தார். ஆனால், அவரது யோக சாதனைகள் முழுமை பெற்றிருந்ததால், அந்த மான் பிறவியிலும் முற்பிறவியின் நினைவுகள் நீங்காதவராக இருந்தார். (அதாவது, பரதரான காலத்திலிருந்த அவரது நினைவுகள் மானாகப் பிறந்த போதும் தொடர்ந்திருந்தது.) (27)

முற்பிறவியில் செய்த பகவதாராதனத்தின் பெருமையால் இப்பொழுது மானாகப் பிறந்த போதும், தான் மான் பிறவி பெற்றதன் காரணத்தை நினைத்து நினைத்து மிகக் கவலை கொண்டு கூறலானார். (28)

அந்தோ பரிதாபம்! மனவடக்கம் பெற்ற சான்றோர்களின் நெறியிலிருந்து நழுவினேனே. பற்றுதலைத் துறந்து மனவலிமையோடு தனித்து அமைதியான காட்டிற்கு வந்தேன். அங்கு வந்து அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் விளங்கும் பகவான் வாசுதேவனிடம் மனத்தை ஒன்றுபடுத்தி, அவரது திருக்கல்யாண குணங்களைக் கேட்டல், தியானித்தல், பாடி மகிழ்தல், வழிபடுதல், நினைந்து நினைந்து உருகுதல் என்கிற முறையில் இடைவிடாது வெகுகாலம் நிலைநிறுத்தி முழுவதுமாக ஈடுபடுத்தினேனே. ஆனால், அறிவிலியான என் மனம், ஏதோ தற்செயலாக ஒரு சாதாரண மான்குட்டியின் பின் சென்று, தன் குறிக்கோளிலிருந்து தவறிவிட்டதே! (திடீரென வாய்க்கும் சில சூழ்நிலைகளால் யோகிகளது திடமான மனதும் கூடத் தன்னிலை தவறும்.) (29)

இவ்வாறு, மான் பிறவி பெற்ற பரதர் மனத்தில் தோன்றிய வைராக்கியத்தை வெளிக்காட்டாது, தனது தாய்மானை விடுத்துத் தான் பிறந்த ‘காலஞ்சரம்’ என்னும் மலைத் தாழ்வரையிலிருந்து புலனடக்கம் கொண்ட முனிவர்கள் விரும்பி வாழும் சாலக்கிராமங்கள் நிறைந்த புண்ணிய பூமியான புலஸ்தியர், புலஹர் ஆகிய ரிஷிகள் குடியிருக்கும் ஆசிரமத்திற்கு வந்தார். (30)

அங்கு வந்தும் தன் முடிவு காலத்தையே எதிர்நோக்கியிருந்தார். எதனுடனாவது மறுபடியும் ஒட்டுதல் வந்து விடுமோ? என மிகவும் பயந்து, தான் மட்டும் தனித்திருந்து காய்ந்த இலை, சருகுகள், புற்கள், கொடிகள் — இவைகளை மட்டும் உண்டு வாழ்நாளைக் கழித்துக் கொண்டு, தான் பிறவி பெறக் காரணமாக இருந்த தன் ஊழ்வினை எப்பொழுது கழியுமோ? என்றெண்ணியவராக, அந்தக் காலத்தின் வரவை எதிர்நோக்கியிருந்தார். பின், அவர் கண்டகீ நதி நீரிலே தன் உடலை அழுத்தியவாறு அந்த மான் சரீரத்தை நீத்தார். (31)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் எட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் — ஜடபரதர் சரிதம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! ஆங்கீரச கோத்திரத்தின் திலகமாக சமம் (உட்புலனடக்கம்), தமம் (வெளிப்புலனடக்கம்), தவம், வேதமோதுதல், விருந்தோம்பல், மனநிறைவு, பொறுமை, மரியாதை, வேதத்தில் கூறப்பட்டுள்ள கர்மகாண்டத்தில் பாண்டித்யம், பொறாமையின்மை (பிறர் குற்றம் காணாத அசூயையின்மை), (ஆன்மா, செயல் செய்வதுமில்லை, அதன் பயனை நுகர்வதுமில்லை என்கிற) ஆன்மீக அறிவு, (அறநெறி தழுவுதலால் பெறும்) மகிழ்ச்சி முதலிய அனைத்து நற்குணங்களும் நிரம்பப் பெற்ற ஓர் அந்தணப் பெருமகனார் இருந்தார். அவருக்கு மூத்த மனைவியிடம் தனக்கொப்பான படிப்பு, நல்லொழுக்க அனுஷ்டானங்கள் (நடத்தை), அழகு, கொடை முதலிய நற்குணங்கள் நிரம்பிய ஒன்பது பிள்ளைகளும், இளைய மனைவியிடம் ஒரு மகனும், ஒரு மகளும் இரட்டையாகப் பிறந்தார்கள். (1)

அந்தக் கடைசி இரு குழந்தைகளில் ஆண் குழந்தையாகப் பிறந்தது, பரம பக்தனும், சிறந்த அரசனுமான பரதனே, மான் பிறவியாகப் பிறந்து, அதை நீத்து, இப்பொழுது கடைசிப் பிறவியாக அந்தணராகப் பிறந்துள்ளார் என்று சான்றோர்கள் கூறுகிறார்கள். (2)

இந்தப் பிறவியிலும் இறைவனது இன்னருளால் அவருக்கு அவரது முற்பிறவிகளின் நினைவுகள் மாறாமல் இருந்தன. அதனால், மறுபடியும் ஏதாவது தடைகளும் தளைகளும் வந்து விடுமோ என பயந்து, தன் சுற்றத்தார்களிடமிருந்துகூட ஒதுங்கி இருக்கலானார். அனைத்து கர்மத்தளைகளையும் நீக்கவல்ல பகவானது திருக்கல்யாண குணங்களைக் கேட்பது, அதையே சிந்தித்திருப்பது, அவரது திருவடித் தாமரைகளையே இதயத்தில் அனவரதமும் தியானிப்பது என்றிருந்து, தன்னைப் பித்தன் போலவும், அறிவற்ற மூடன் போலவும், குருடன் போலவும், செவிடன் போலவும் உலகத்தாருக்குக் காட்டித் திரிந்தார். (3)

மூடனான தன் மகனிடம் கொண்ட வாஞ்சையினால் அந்த அந்தணர் திருமணத்திற்கு முன்பு வரை (சமாவர்த்தனம் வரை) செய்ய வேண்டிய அனைத்து வைதீகச் சடங்குகளையும் முறைப்படி செய்ய விரும்பி, முதலில் அவனுக்கு உபநயனம் செய்து வைத்தார். மகன் விரும்பாவிடினும் தந்தை மகனுக்குச் செய்யவேண்டிய கடமைப்படி சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ள ஒழுக்கம், ஆசமனம் முதலிய அவசியமான ஆசார முறைகளையும் நன்கு கற்பித்தார். (4)

பரதரும் தந்தை கூறிய கர்மங்களை வேண்டா வெறுப்புடன் அவர் முன்னிலையிலேயே செய்து வரலானார். மழை காலத்திலேயே (ஆவணி, புரட்டாசி மாதங்கள்) வேதாத்யயனத்தை ஆரம்பிக்க விரும்பினார், அவர் தந்தை. ஆனால், வஸந்தருது (இளவேனிற்காலம்), கிரீஷ்மருது (முதுவேனிற்காலம்) என்னும் (சித்திரை முதல் ஆடி வரையிலான) நான்கு மாதங்கள் சொல்லிக் கொடுத்தும், வியாகிருதிகள் மற்றும் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவத்தை முதலாகக் கொண்ட காயத்ரி மந்திரத்தைக்கூட ஸ்வரங்களை வரிசை மாறாமல் ஒழுங்காகக் கற்பிக்க முடியவில்லை. (எவ்வளவு கற்பித்தும் தவறாகவே கூறி வந்தார்.) (5)

இருந்தும் தன் மகன் என்கிற பாசத்தினால் அவன் விரும்பாவிடினும், ‘அவனுக்கு நன்கு வித்தையைக் கற்பிக்க வேண்டியது நம் கடமை’ என்றெண்ணி ஒழுக்கம், வேதாத்யயனம், விரதங்கள், அதற்கான நியமங்கள், குரு, அக்னி — இவர்களைச் சேவிக்க வேண்டிய உபாசனை முறைகள் முதலிய பிரம்மச்சரிய ஆசிரமத்திற்குரிய எல்லா வழி முறைகளையும் பலபடியாக உபதேசித்தார். ஆனால், அவரது விருப்பம் நிறைவேறவில்லை. அவரிடமே மனத்தைச் செலுத்தியதால் பகவத்சேவை முதலிய தனது நித்ய கர்மானுஷ்டானங்களிலும் இவரது மனம் முழுமையாக ஈடுபடாது, வீட்டுவேலைகளிலேயே முனைப்புடன் இருந்தது. அதனால், எப்பொழுதுமே விழித்துக் கொண்டேயிருக்கும் காலதேவன், இவரது முடிவை நிர்ணயித்து அழைத்துச் சென்றான். அதாவது, அவர் காலகதியடைந்தார். (6)

அப்பொழுது அவரது இளைய மனைவி, தன் வயிற்றில் பிறந்த இரு குழந்தைகளையும் தன் மூத்தவளிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, உடன்கட்டையேறித் தன் கணவன் சென்ற உலகைத் தானும் அடைந்தாள். (7)

பரதருடைய மூத்த அண்ணன்மார்கள் வேதங்களில் கூறப்பட்ட கர்ம மார்க்கத்தில் சிறந்த அறிவுடையவர்கள். அதையே உயர்ந்ததாக நினைத்ததால் பரமான்மாவைப் பற்றிய — (பிரும்ம ஞானமான பராவித்தையைப் பற்றிய) அறிவு அவர்களுக்குப் போதாது; ஈடுபாடும் இல்லை. ஆகவே, (பரமஞானியான) பரதருடைய பெருமையையும் அறிந்தாரில்லை. அவரை மூடன் என்றே எண்ணினர். அதனால், தம் தந்தை இறந்தபின் அவருக்குக் கல்வி கற்பிக்க வேண்டுமே என்கிற எண்ணத்தையும் விடுத்தனர். (8)

ஆன்மஞானியான பரதருக்கு மான—அவமானம் என்ற உணர்வு ஏது? பாமர மக்களும், மாக்களும் அவரை, ‘பித்தன்’, ‘மூடன்’, ‘செவிடன்’ என்றெல்லாம் அழைக்கும்போது, அவர் அதற்கேற்பப் பேசலானார். யாராவது ஏதாவது ஒரு காரியம் சொன்னால், அதை அவர்கள் விரும்பியவாறு கூலியின்றியோ, கூலிபெற்றோ செய்து தருவார். இவ்வாறு யாசித்தலாலோ, தற்செயலாகவோ கிடைக்கும் அன்னம் குறைவோ—நிறைவோ, சுவையுள்ளதோ—சுவையற்றதோ எப்படியானாலும் அதை மகிழ்ச்சியோடு உண்பார். ஆனால், நாக்கு முதலிய புலன்களை மகிழ்விக்கும் நோக்குடன் அல்ல. வேறு எந்தக் காரணத்தினாலும் கிடைத்தற்கரிதான அறிவானந்த வடிவான ஆன்மஞானம், இவருக்கு இயற்கையிலேயே தானாகவே கிடைத்துள்ளதால், குளிர்—வெம்மை, மானம்—அவமானம் என்னும் இரட்டைகளால் தோன்றும் இன்ப—துன்பங்களில் ‘தான், தனது’ என்னும் சரீர அபிமானம் அற்றவராய் இருந்தார். (9)

குளிர்—வெப்பம்—காற்று—மழைகளில் காளை மாடு போல் ஆடையின்றி நிற்பார். அழகான நல்ல உடற்கட்டு. கொழுத்த உடல் பெற்ற அவர் தரையில் படுப்பார். எண்ணெய் தேய்த்துக் குளிக்க மாட்டார். அதனால், உடல் முழுவதும் ஒரே அழுக்கு. அவரது பிரும்ம தேஜஸ், தூசுபடிந்த இரத்தினம் போல் மறைந்திருந்தது. அரையில் அழுக்கான கந்தலாடை. அணிந்துள்ள பூணூலோ மிகவும் அழுக்கு. அதனால், அவர் பெருமையறியாத அறிவற்ற மக்கள் ‘இவன் யாரோ ஆசாரமற்ற பிராமணன்’ என்றெல்லாம் அவமதித்தனர். ஆனால், இவை பற்றியெல்லாம் சிந்திக்காது விருப்பம்போல் அவர் திரிந்து வந்தார். (10)

பிறரிடம் வேலை செய்து, அதனால் இவர் வயிறு கழுவுவது கண்டே இவரது தமையன்கள், இவரை (தங்கள்) வயலில் வேலை செய்ய அமர்த்தவே, அதையும் செய்யலானார். ஆனால், அதில் பூமி மேடுபள்ளமின்றிச் சமனாகவுள்ளதா, பெரியதா, சிறியதா என்றெல்லாம் கவனிக்க மாட்டார். காரணம், அதைப் பற்றி அறிந்திராததால். அவரது அண்ணன்கள் தரும் குருணை அரிசி, புண்ணாக்கு, கஞ்சி, உமி, தவிடு, உளுத்துப்போன உளுந்து, சமையல் செய்யும் போது தீய்ந்துபோன சோறு முதலிய எதுவானாலும், அதை அமுதத்தைப் போல மகிழ்ச்சியுடன் உண்ணலானார். (11)

இவ்வாறிருக்க, ஒரு சமயம் காட்டுமிராண்டிகளான திருடர்களின் தலைவன் ஒருவன், மகப்பேறு வேண்டி காளிதேவிக்கு நரபலி கொடுக்க ஒரு மனிதனைத் தேடி வந்தான். (12)

நரபலிக்கெனப் பிடித்து வைத்திருந்த மனிதன் தெய்வச்செயலாகத் தப்பித்துவிடவே, இருளடர்ந்த அந்த நள்ளிரவு நேரத்தில் அவனைத் தேடியலைந்த பணியாட்கள், தெய்வாதீனமாக வயலில் புகும் மான்கள், பன்றிகள் முதலிய விலங்குகளை ஓட்டுவதற்காக வீராஸனத்தில் அமர்ந்திருந்த ஆங்கீரச வம்ச திலகமான பரதரைத் தற்செயலாகக் கண்டார்கள். (13)

யாதொரு குறைவுமின்றி அனைத்து இலட்சணங்களும் பொருந்தியுள்ள இவரைக் கண்ட பணியாட்கள், தமது தலைவரது விருப்பம் நிச்சயம் நிறைவேறுமென்று எண்ணி, மகிழ்ச்சியினால் முகம் மலர, கயிறு கொண்டு இவரைக் கட்டிக் காளி கோயிலுக்கு இட்டுச் சென்றனர். (14)

பிறகு அந்தத் திருடர்கள், தங்கள் வழிமுறைப்படி அவருக்கு அபிஷேகம் செய்து புத்தாடை உடுத்தி, சந்தனம் பூசி, பலப்பல ஆபரணங்கள், மாலைகள் அணிவித்து, நெற்றிக்குத் திலகமிட்டு, அலங்காரம் செய்து, அறுசுவையுண்டி அளித்தனர். நன்கு சாப்பிட்ட பிறகு, தூபம், தீபம், மாலைகள், பொரி, தளிர்கள், பயிர்முளைகள், கனி வகைகள் முதலிய பொருள்களுடன் பலியிடும் முறைப்படி பாடியாடி தோத்திரங்கள் கூறி, மிருதங்கம், பேரி, தம்பட்டை முதலிய வாத்திய கோஷங்களுடன் நரபசுவான பரதரைக் காளிதேவியின் முன்னிலையில் தலைகுனிந்த நிலையில் உட்கார வைத்தனர். (15)

பின்பு, அந்தத் திருடர்களின் தலைவனது புரோகித நண்பன், நரபசுவின் உதிரத்தினால் பத்ரகாளியைத் திருப்தி செய்ய விரும்பி, காளி மந்திரத்தை ஜபித்தவண்ணம் மிக்க பயங்கரமான ஒரு கூரிய வாளைக் கையிலெடுத்தான். (16)

இயற்கையிலேயே திருடர்கள் ரஜோகுணம், தமோகுணம் நிரம்பியவர்கள்; செல்வச்செருக்கினால் மனம் மதர்த்தவர்கள்; பிறரைத் துன்புறுத்துவதிலேயே ஈடுபாடு கொண்டவர்கள். இப்பொழுதோ பகவானது அம்சமான அந்தணர்களை அவமதித்து, தங்கள் விருப்பப்படி தவறான வழியிலே செல்கின்றனர். ‘ஆபத்துக் காலங்களில் தன்னைக் காத்துக் கொள்ள வேண்டித் தன்னைக் கொல்ல வந்த பசுவைக் கூடக் கொல்லலாம்’ என்று நீதி நூல்கள் கூறிய இடத்திலும், அந்தணர்களைக் கொல்வது தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. அவ்வாறிருக்க, பிரும்மநிலையை அடைந்தவரும், எந்தப் பிராணிகளிடத்திலும் பகைமையற்றவரும், அனைத்து பிராணிகளிடத்தும் அன்பு கொண்டவரும், தன்னைத் துன்புறுத்துவர்களிடமும் கருணையும் அமைதியும் கொண்டிருப்பவருமான பிரும்மரிஷியின் குமாரனாகிய பரதரைப் பலியிடத் துணிந்தனரே! இந்தக் கொடூரமான செயலைக் கண்டு தேவி பத்ரகாளியின் திருமேனி பிரும்மதேஜஸ்ஸினால் எரிக்கப்படவே, திடீரென அந்தத் திருவுருவிலிருந்து வெளித் தோன்றினாள்! (17)

பொறுக்க முடியாத கோபத்தினால் தேவியின் புருவங்கள் நெறித்தன; கண்கள் சிவந்தன; கோரைப்பற்கள் தெரிய முகம் மிகவும் பயங்கரமாக இருந்தது. இந்தக் கொடூரக் காட்சி இவ்வுலகையே அழிக்க விரும்புவது போலிருந்தது. கோபத்தினால் அட்டகாசம் செய்து கொண்டு, தான் வீற்றிருந்த பீடத்திலிருந்து துள்ளிக் குதித்து, மந்திரித்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த வாளினாலேயே பாவிகளான அந்தத் திருடர்களின் தலைகளை வெட்டி வீழ்த்தி, அதில் பெருகிவரும் வெம்மையான உதிரத்தைத் தன் கணங்களுடன் குடித்தாள்; அந்த மதத்தினால் ஆடிப்பாடிக் கூத்தாடினாள்; அறுபட்ட தலைகளைப் பந்தாடினாள். (18)

சான்றோர்களுக்கிழைத்த தீவினைகள், அப்படியே தீவினையாளனை வந்தடையும் என்பது இதனால் தெளிவாகிறதல்லவா? (19)

மன்னனே பரீக்ஷித்! பயத்தை நீக்கும் பகவானது திருவடிகளையே தஞ்சம் புகுந்த பரம பாகவதர்கள், தங்கள் தலையையே வெட்டிச் சாய்க்கும் நிலை வந்தபோதிலும்கூடச் சிறிதும் கலங்க மாட்டார்கள். இதில் வியப்பதற்கொன்றுமேயில்லை. ஏனெனில், அவர்களுக்குத் தேகம் முதலியவற்றில் ‘தான், தனது’ என்கிற பற்றில்லை. அனைத்துப் பிராணிகளிடமும் கருணை கொண்டவர்கள், அதனால் பகையற்றவர்கள். பகவானே பத்ரகாளி முதலிய பலப்பல திருமேனிகள் தாங்கி, காலச்சக்கரத்தைக் கையிலேந்தி, அவர்களை விழிப்புடன் காத்தருள்கிறார். அவர்கள் சிக்கெனப் பிடித்தது பகவானது திருவடித்தாமரைகள் அல்லவா! (20)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தாவது அத்தியாயம் — ஜடபரதர், மன்னர் ரஹூகணனைச் சந்தித்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னனே பரீக்ஷித்! ஒரு சமயம் சிந்து ஸௌவீர தேசத்தரசனான ரஹூகணன், பல்லக்கில் ‘இக்ஷுமதீ’ நதிக்கரையின் வழியாகப் போய்க் கொண்டிருந்தான். அப்பொழுது, அந்தப் பல்லக்கைத் தூக்கும் ஆட்களின் தலைவனுக்குப் பல்லக்குச் சுமக்க ஓர் ஆள் தேவைப்பட்டது. அதற்காக அவன் தேடியலையும்போது, தற்செயலாக அந்தணகுல திலகமான பரதர் தென்பட்டார். அவரைக் கண்டதும், ‘ஆகா! இவன் நல்ல வாலிபன். நல்ல பருமனான உடற்கட்டுடன் இருக்கிறான். காளை—கழுதை போல் நன்கு பாரம் சுமக்க வல்லவனாக இருப்பான்’ என்று கருதி, அந்தணச் செம்மலான இவரைப் பலாத்காரமாகப் பிடித்து, மற்ற பணியாட்களுடன் கூடப் பல்லக்கைச் சுமக்க வைத்தான். பல்லக்குச் சுமப்பது போன்ற காரியத்தில் ஈடுபடுத்த தகாதவரானாலும், மகாத்மாவான பரதர் எதிர்ப்புக் கூறாமல் பல்லக்கைச் சுமக்கலானார். (1)

(அவ்வாறு அவர் பல்லக்குச் சுமக்கும்போது) வழியில் ஊர்ந்து செல்லும் ஜீவராசிகளுக்கு எவ்விதத் துன்பமும் நேரக்கூடாது என்று நினைத்து பயந்து, ஒரு விற்கிடை (நான்கு முழ அளவு) தூரம் பூமியில் ஏதாவது ஊர்ந்து செல்கின்றனவா? எனப் பார்த்துப் பார்த்து நடக்கலானார். இதனால், பல்லக்கைத் தூக்கும் மற்றவர்களது நடைக்கு, இவரது நடை ஒத்துவரவில்லை. (அதாவது, மற்றவரது நடையை அனுசரித்து, இவர் நடக்கவில்லை.) ஆகவே, பல்லக்கு கோணலாகத் தடுமாறிச் சென்றது. இதைக் கண்ட மன்னன் ரஹூகணன் பல்லக்கு சுமப்பவர்களை நோக்கி, ‘சுமை தாங்கிகளே! பல்லக்கு ஏன் கோணலாகச் செல்கிறது? ஒழுங்காகச் செல்லுங்கள்’ என்று கூறினான். (2)

இவ்வாறு மன்னன் அதட்டலாகக் கூறிய சொற்களைக் கேட்ட பல்லக்கு சுமப்போர் ஸாமம், தானம், பேதம், தண்டம் என்கிற நான்கினுள் நான்காவதான தண்டனை கிடைத்து விடுமே? எனப் பயந்து, அரசனிடம் இவ்வாறு கூறலானார்கள்—— “அரசே! இது எங்களது தவறன்று. தங்கள் கட்டளைப்படி, நாங்கள் ஒழுங்காகத்தான் சுமக்கின்றோம். இப்பொழுது புதிதாகச் சுமக்க வந்தவன்தான் வேகமாக ஒழுங்காகச் செல்வதில்லை. இவனோடு நாங்கள் பல்லக்குச் சுமக்க மாட்டோம்.” (3—4)

பல்லக்குச் சுமப்பவர்களின் பரிதாபத்திற்குரிய வார்த்தைகளைக் கேட்ட மன்னன் ரஹூகணன், ‘புதியவன் ஒருவனது சேர்க்கையினால் வரும் குற்றம் (தவறு) அவனொருவனுக்கு மட்டுமல்லாது, அவனைச் சேர்ந்த அனைவரையுமல்லவா பற்றுகிறது. இப்பொழுது இதற்கான பரிகாரம் செய்யவில்லையெனில், அது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எல்லோரிடமும் பரவிவிடும்’ என்று நினைத்துக் கோபமடைந்தான். பெரியோர்களுக்குச் சேவை செய்தவனாயினும், க்ஷத்திரிய ஸ்வபாவமான ரஜோ குணத்தினால் தூண்டப்பட்ட அவனது மனம் விவேகமிழந்து சிறிது கோபமடைந்தது. அதனால், சாம்பல் மூடிய நெருப்புப்போல் பிரும்ம தேஜஸ் வெளிக்காட்டாது மறைந்து விளங்கும் பரதரிடம் நிந்தனை வெளித் தெரியாதவாறு மறைபொருளாகப் பேசலானான். (5)

“தம்பி! ரொம்ப பரிதாபம். தன்னந்தனியாக வெகுதூரம் பல்லக்கைத் தூக்கி வந்திருக்கிறாய் அல்லவா? ஆகவே, நீ மிகவும் களைத்திருக்கிறாய். உன் உடம்போ நல்ல பருமனாக இல்லை; உடற்கட்டு அமைந்ததாகவுமில்லை. கிழப்பருவம் வேறு உன்னைத் துன்புறுத்துகிறது. மேலும் நண்பனே! பல்லக்குச் சுமக்கும் மற்ற பணியாட்கள் உன்னைப்போல் இல்லை. அவர்கள் உனக்கு எந்த உதவியும் செய்யவில்லையா?” என்று பலவாறு கேலியாகப் பேசினபோதும், அதைச் சிறிதும் பொருட்படுத்தாமல் முன்போலவே மௌனமாகப் பல்லக்கைச் சுமக்கலானார். ஏனெனில், இவ்வுடல் பஞ்சபூதங்கள், பொறி—புலன்கள், மனம் — இவைகளின் ஒட்டுமொத்த சேர்க்கையினாலானது, அவித்தையினாலானது. இதுவே, கடைசி உடல் (பிறவி). பலப்பல உறுப்புக்களுடன் காணப்பட்டாலும் உண்மையில் அது பொய் என்ற நிச்சய புத்தி இருப்பதால், இவ்வுடலில் ‘நான், எனது’ என்கிற பொய்யான (பற்று) அபிமானமின்றி, பிரும்மஸ்வரூபத்திலேயே லயித்தவராக முன்போலவே பல்லக்கைச் சுமக்கலானார். (6)

மீண்டும் பல்லக்கு ஒழுங்காகச் செல்லாதது கண்ட ரஹூகணன் மிகவும் கோபம் கொண்டு, “அடே! இதென்ன? நீ இருக்கிறாயா? செத்தாயா? என்னை அவமதித்து என் கட்டளையை மீறுகிறாயே! யமதர்மராஜன் மக்கள் செய்யும் தவறுக்கேற்ற தண்டனை அளிப்பது போல திமிர்பிடித்த உனக்குத் தண்டனையளிக்கப் போகிறேன். அதுதான் சரியான வைத்தியம். அப்பொழுதுதான், நீ சரியான வழிக்கு வருவாய்” என்று அதட்டினான். (7)

தான் அரசன் என்கிற செருக்கினால் இவ்வாறு தவறான சொற்களை வீசினான், ரஹூகணன். ரஜோ குணமும் (அழுக்கு), தமோ குணமும் (மயக்கம்) ஒன்றுகூடிய அகங்காரத்தினால், தன்னை மெத்த அறிவாளியாக நினைத்து, பகவானது மெய்யடியாரான பரதரை அவமதித்தான். யோகேசுவரர்களின் நடத்தை, சொல் முதலியன விசித்திரமானவை என்பதை அறியாதவன் அவன். ஆனால் பரதரோ, அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் ஒரே பிரும்மஸ்வரூபத்தைக் காணும் பிரும்மநிஷ்டர்; அனைத்திற்கும் உற்ற நண்பர்; தன்னுள் அனைத்தையும் காணும் ஞானி. அவ்வாறான சிறந்த அந்த அந்தணர், பற்றற்றவராகச் சற்றே சிரித்தவண்ணம் இவ்வாறு கூறலானார். (8)

அந்தணரான ஜடபரதர் கூறுகிறார்—— அரசே! நீ கூறியன அனைத்தும் முற்றிலும் உண்மையே. அதில் தவறேதுமில்லை. பாரம் என்று ஒன்றிருந்தால், அது சுமப்பவனுக்கல்லவா? வழித்தடம் என்றிருந்தால், அது நடந்து செல்பவனுக்கு. அதேபோல்தான் பருத்தவன் என்பதும். இவையனைத்தும் இவ்வுடலுக்கேயன்றி ஆன்மாவிற்கல்லவே! அறிவாளிகள் (நீ பேசியபடி) பேசமாட்டார்கள். (அதாவது, உடலினது இயல்புகள் ஆத்மாவில் உள்ளதாகப் பேசமாட்டார்கள், ஞானிகள்.) (9)

(நீ கூறிய) உடல் பருமன், மெலிவு, வியாதிகள், நோய்—நொடிகள், மன உளைச்சல் (மனோவியாதிகளான ஆதிகள்), பசி, தாகம், பயம், சண்டை—சச்சரவு, விருப்பு—வெறுப்பு, மூப்பு, உறக்கம், துக்கம், சினம், ‘யான்—எனது’ என்னும் அகங்காரம், திமிர், கவலைகள் — இவை அனைத்தும் உடலில் அபிமானம் கொண்ட ஜீவனுக்குத்தானே தவிர, எந்த ஓர் அபிமானமும் அற்ற எனக்கல்ல. (10)

மன்னவா! பிறப்பு—இறப்பு (உயிருள்ள போதே இறந்ததான தன்மை) என்று கூறினாய் அல்லவா? இவையிரண்டும் மாறுந்தன்மை கொண்ட அனைத்திலும் சமமாகக் காணப்படுவதுதான். ஏனெனில், அவையனைத்தும் முதலும் முடிவும் கொண்டவை. புகழ் பெற்றவனே! பணிசெய்யும் பணியாளன், பணி கொள்ளும் யஜமானன் என்னும் நிலை உள்ள இடத்தில்தான், கட்டளை—அதை நிறைவேற்றுதல் என்கிற நியமமும் இருக்க முடியும். ஒருவேளை இது விதிவசத்தாலே ஏற்படலாம். (11)

‘நீ அரசன், நான் அடிமை’ என்கிற வேற்றுமை எண்ணம், செயலில்தான் உள்ளதே தவிர, வேறெங்கும் அதைக் காணவியலாது. உண்மையை ஆராய்ந்து பார்க்கில், யார் யஜமானன்? யார் அடிமை? அரசே! உனக்கு ‘நான்தானே அரசன்’ என்கிற பற்று உண்மையில் இருக்குமானால் சொல். நான், உனக்கு என்ன பணி செய்ய வேண்டும்? (12)

வீரனே! நான் திமிர் பிடித்தவன், பைத்தியம், ஜடன் போல் என் சொந்த நிலையிலிருந்து சற்றும் நழுவாமல் இருக்கிறேன். அவ்வாறிருக்கும் எனக்கு வைத்தியம் செய்வதாகக் கூறினாயே. அதனால் ஏதாவது பயன்தான் உண்டா? உண்மையிலேயே நான் பைத்தியமாகவோ, ஜடனாகவோ இருந்தாலும், நீ தண்டனையளித்தால்தான் அது திருந்துமா? அரைத்த மாவைத் திரும்பத் திரும்ப அரைப்பது போல் அது பயனற்றது; வீண் வேலை. (13)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! ‘உடலே ஆன்மா’ என்கிற எண்ணத்திற்குக் காரணமான அஞ்ஞானம் முற்றிலுமாக நீங்கப் பெற்றதால் மனவமைதி பெற்ற மாமுனிவரான ஜடபரதர், அரசன் கூறியதற்கு விடையாக உண்மை தத்துவத்தைப் பற்றி இவ்வாறு கூறிவிட்டு, தம் ஊழ்வினைப் பயனை அனுபவித்தே தீர வேண்டுமெனக் கருதி, முன்போலவே மௌனமாகப் பல்லக்கைச் சுமக்கலானார். (14)

பாண்டுகுல விளக்கே! சிந்து ஸௌவீர தேசத்தரசனான அந்த ரஹூகணனும் தத்துவ விசாரத்தில் (உண்மை பற்றிய விளக்கத்தில்) மிகுந்த ஈடுபாடுடையவனாதலால், அதைத் தெரிந்து கொள்ள முற்றிலும் தகுதி படைத்தவன். அவன் கூறியதற்கு விடையாக ஜடபரதராகிய அந்தணர் கூறிய பதில்கள் அனைத்தும் பல யோக நூல்களில் விளக்கப்பட்டதும், மேலும் மனத்திலுள்ள ஐயங்களைக் களைவதுமாகும். ஆகவே, இதைக் கேட்ட மன்னவன் ‘தான் அரசன்’ என்கிற செருக்கு நீங்கப் பெற்று, பல்லக்கிலிருந்து வேகமாக இறங்கி, அவரது திருவடிகளில் தலை தாழ்த்தி வணங்கி, தன்னை மன்னிக்குமாறு வேண்டி நின்று கூறினான். (15)

“ஐயா! இவ்வாறு (தன் நிலையை மறைத்துக் கொண்டு) மறைவாக உலா வரும் தாங்கள் யார்? அந்தணர்களுக்குரிய பூணூலை அணிந்திருக்கிறீர்கள். அவதூதர்களான (ஆதிவர்ணாசிரமிகளான) தத்தாத்திரேயர் முதலியவர்களில் தாங்கள் யார்? தங்கள் பெற்றோர்கள் யார்? தாங்கள் பிறந்த ஊர்தான் என்ன? இங்கு யாது காரணம் பற்றி வந்திருக்கிறீர்கள்? ஒருவேளை, எங்களது நலனைக் கோரும் கபில வாசுதேவ மூர்த்தியா தாங்கள்? (16)

எனக்கு தேவேந்திரனது வஜ்ரப்படை கண்டு பயமில்லை; பரமசிவனது முத்தலை சூலத்தைக் கண்டும் பயமில்லை; யமதர்மராஜனது காலதண்டத்தினின்றும்கூட பயமில்லை; அக்னி பகவான், சூரியன், சந்திரன், வாயு, குபேரன் ஆகியோர்களது அஸ்திர—சஸ்திரங்களைக் கண்டும் பயமில்லை. ஆனால், அந்தணர்களது குலத்தை அவமரியாதை செய்வதிலிருந்து மிகவும் பயந்து நடுங்குகிறேன். (17)

ஆகவே, தயவு செய்து கூறுங்கள். எல்லையற்ற தன் ஞான ஒளியையும் திறமையையும் வெளிக்காட்டாது உள்ளிருத்தி, அறிவிலி போல் பற்றற்று திரியும் தாங்கள் யார்? தங்களைப் பார்த்தால் உலகியலில் எந்தவொரு பற்றும் அற்றவராகத் தெரிகிறது. தங்களது (பெருமையின்) ஆழம் என்னால் காண முடியவில்லை. தாங்கள் முன்பு கூறிய யோகநிலை பற்றிய பதில்களால் நன்கு ஆராய்ந்து பார்த்தாலும் தாங்கள் யார்? என்கிற ஐயம் நீங்கியபாடில்லை. (18)

ஆன்மஞானிகளான முனிவர்களுக்கெல்லாம் குருவானவரும், பகவான் ஸ்ரீஹரியின் ஞானத்தின் அம்சமாகத் திருவவதாரம் செய்தவரும், யோகேசுவரருமான பகவான் கபில வாசுதேவ மூர்த்தியைக் கண்டு, ‘இவ்வுலகில் சரணம் பற்ற வேண்டியவர் யார்?’ என்று கேட்டறியவேதான் இப்பொழுது சென்று கொண்டிருக்கிறேன். (19)

தாங்கள்தானோ அந்த கபில வாசுதேவ மூர்த்தி? உலகத்தினரின் நடத்தையைக் கண்காணிப்பதற்காகத் தனது உண்மை வடிவை மறைத்துக் கொண்டு உலா வருகிறீர்களா? நியாயம்தான். இல்லற வாழ்க்கையில் தளையுண்டு அறிவிழந்த என்னைப் போன்றவர்கள் (அஞ்ஞானிகள்), யோகத் தவச்சீலர்களான சான்றோர்களின் நிலையை, நடத்தையை எவ்வாறு அறிந்து கொள்ள முடியும்? (20)

செயல் செய்வதால் அச்செயல் செய்பவனுக்கு (ஜீவனுக்கு)ச் சிரமம் உண்டு. போர்புரிதல் முதலிய செயல்களைச் செய்ததால் யஜமானனாகிய நான், அந்தச் சிரமத்தை அனுபவித்துள்ளேன். ஆகவே, பல்லக்கைச் சுமந்து வெகுதூரம் நடந்து வந்த உங்களுக்கும் சிரமம் இருந்திருக்கும் என்பது உண்மையே. குடம் என்ற பொருளே இல்லாதபோது (கையில்) குடம் இருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டுவிட்டால் மட்டும் அதில் நீர் நிரப்பிக் கொண்டு வர இயலுமா? முடியாதல்லவா? அதேபோலத்தான் இப்பிரபஞ்சம் பொய்யாக இருந்தால், உலக வியவகாரங்கள் நடைபெறுமா? நடைபெறாதல்லவா? ஆகவே, ‘இப்பொழுது நடைபெறுகிற உலகவியவகாரங்கள் உண்மையே’ என்பது எனது முடிவு. (21)

(பருமன், மெலிவு போன்ற உடலியல்புகள் ஆன்மாவிற்கு இல்லை என்பதும் சரியானதல்ல.) அடுப்பில் ஏற்றப்பட்ட பாத்திரம் அங்குள்ள தீயினால் சூடேறுகிறது. அதனால், அந்தப் பாத்திரத்திலுள்ள தண்ணீர் சூடாகிக் கொதித்து, அந்த வெப்பத்தினால் அதிலுள்ள அரிசி வெந்து பக்குவமாகிறது. அதேபோலத்தான் ஜீவனுக்கும் தேகம், இந்திரியங்கள், பிராணன், மனம் — இவைகளின் தொடர்பு ஏற்படுவதால் அவைகளுக்குள்ள தாபம், சிரமம் முதலிய அனுபவங்கள் ஏற்படுகின்றன. (22)

தண்டனை தருவதால் ஒரு பயனுமில்லை என்று தாங்கள் கூறினீர்களல்லவா? அரசன் என்பவன் மக்களை அடக்கி ஆண்டு காப்பாற்றுவதற்காக பகவானால் நியமிக்கப்பட்ட ஒரு பணியாளன். அதனால், அவன் திமிர்பிடித்த பணியாளனைத் தண்டிப்பது அரைத்த மாவை அரைப்பது போல் வீணாகாது. ஏனெனில், தமது கடமையைத் தவறாது செய்வதே பகவானது சேவையாகும். அவ்வாறு செய்பவன் தனது அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறான். அதனால், தனது பாவங்களை விலக்கிக் கொள்கிறான். (23)

ஏழைப்பங்காளரே! அரசன் என்கிற செருக்கினால் மதியிழந்து, தங்களைப் போன்ற பெரியோர்களை அவமதித்துவிட்டேன். சான்றோர்களை அவமதித்த இந்தப் பெரும் பாவத்திலிருந்து நான் விடுதலை பெற்றுய்யுமாறு, என்மேல் தங்கள் கருணை பொழியும் பார்வையைச் செலுத்த வேண்டுகிறேன். (பெரியோர்கள் கருணையோடு நம்மை நோக்கினால், நமது பாவங்களனைத்தும் தீயினில் தூசாகும் என்பது கருத்து.) (24)

தங்களுக்கோ இந்த உடற்பற்று கிடையாது. உலகத்தவர் யாவர்க்கும் உற்ற நண்பர். அனைவரையும் ஒரே மாதிரியாகக் காண்பவர். மானமோ, அவமானமோ, அதனால் ஏற்படும் மாறுதலோ தங்களைத் தீண்டாது. ஆனால், என்னைப் போல் சான்றோர்களை அவமதித்தவன் பரமசிவனைப் போன்று திறமை மிக்கவனாயினும், தான் செய்த தவற்றால் விரைவிலேயே அழிந்துவிடுவான் என்பது நிச்சயம்.” (25)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினோராவது அத்தியாயம் — ஜடபரதர், மன்னன் ரஹூகணனுக்கு ஞானோபதேசம் செய்தல்

அந்தணர் (ஜடபரதர்) கூறுகிறார்—— “அரசே! சிறந்த அறிவாளியாக இல்லாவிடினும், அறிவாளிகளைப் போல் (முறையான வழியில் உண்மையை எடுத்துரைத்தல்) தர்க்கம்—விதர்க்கத்தோடுதான் பேசுகிறீர்கள். ஆனால், அதனாலேயே உங்களை உயர்ந்த அறிவாளியாக ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். (ஏனெனில்,) உண்மையை அறிந்த தத்துவஞானிகள், பணியாளன்—பணிகொள்பவன், ஆண்டான்—அடிமை என்கிற வேற்றுமையை (பிரும்மத்தைப் பற்றிய) உண்மையை ஆராய்ந்து அறியவேண்டிய தருணத்தில், ‘என்ன உண்மையான பேச்சு; எத்தனை அறிவுடன் கூறுகிறார்’ என்று அதை அறிவுடைய பேச்சாகக் கருத மாட்டார்கள். (1)

மன்னனே! உலகியல் நடைமுறைகளைப் போல் வேதத்தின் முற்பகுதியான கர்மகாண்டத்தில் கூறப்பட்டுள்ள முறைகளும் முற்றிலும் உண்மை என்று கூறிவிட முடியாது. ஏனெனில், அப்பகுதியில் இல்லறத்தானது நெறிமுறைகளும், அதனைச் சார்ந்த வேள்வி முதலிய உபாசனைகளும்தான் விரிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளன. விருப்பு—வெறுப்பு முதலிய குற்றங்களற்ற புனிதமான (பிரும்மத்தைப் பற்றிய) தத்துவவிசாரம் பற்றித் தெளிவாகக் கூறப்படவில்லை. (2)

இல்லறத்தில் இருந்துகொண்டு வேள்விகள் முதலிய வைதிக கர்மாக்களினால் பெறப்படும் சுவர்க்கம் முதலிய லோகங்களோ, அதன் சுகங்களோ, கனவில் கண்டதுபோல் பொய்யானது, முதலில் துன்பத்தையே விளைவிப்பது என்று அறிந்து கொள்ளாதவனுக்கு உண்மைப் பொருளை விளக்க வந்த உபநிடத வாக்கியங்கள்கூட, தத்துவத்தை உள்ளபடி அவனுக்கு உணர்த்த திறனற்றவைகளே. (3)

மனிதனது மனம், சத்துவம்—ரஜஸ்—தமஸ் என்கிற முக்குணங்களுக்காட்பட்டு அடிமையாக இருக்கும் வரை, அவன் எவ்விதத் தடையுமின்றி, தனது அறிவுப்புலன்கள், செயற்புலன்கள் வாயிலாக நல்வினைகளையோ, தீவினைகளையோ செய்துகொண்டுதான் இருப்பான். (4)

அந்த மனம், சத்துவம் முதலிய முக்குணங்களுடையது; உலகியல் விஷயங்களிலேயே ஈடுபாடு கொண்டது; காமம், சங்கல்பம் முதலிய மாறுபாடுகள் கொண்டது; பஞ்சபூதங்கள், பதினோரு இந்திரியங்கள் என பதினாறு கலைகளை உடையது; முற்பிறவியின் வாஸனை (மனப்பதிவு) கொண்டது; மனம், புத்தி, அஹங்காரம், சித்தம் என வெவ்வேறு பெயர்களுடையது. இம்மாதிரிப் பலப்பல பெயர்களுடன் தெய்வம், மனிதன், விலங்குகள் எனப் பலப்பல உருவங்களை ஏற்று உடல் என்கிற உபாதி (வேஷம்) பேதத்தினால் இந்த மனம், ஜீவனின் உயர்வு—தாழ்வு என்கிற கருத்துக்களுக்குக் காரணமாகிறது. (5)

மாயையோடு தொடர்புடைய இந்த மனம், சம்சார சக்கரத்தில் இயைந்து செல்லக்கூடியது. இது உடலை அபிமானித்திருக்கும் ஜீவனுடன் சேர்ந்து பெருத்த துன்பம், இன்பம் மற்றும் பொதுவாக உள்ள வலுவில் வந்து சேரும் மோக ரூபமான பயன்கள் ஆகியனவற்றை அந்தந்தக் காலத்திற்கேற்பத் தோற்றுவிக்கிறது. (ஆக, இன்ப—துன்பங்களுக்குக் காரணம் மனமே.) (6)

மனம் இருக்கும் வரை விழிப்பு நிலை, கனவு நிலையின் செயற்பாடுகள் (உலக வியவகாரமானது) ஜீவனுக்குத் தோன்றிக் கொண்டுதான் இருக்கும். ஆகவேதான் அறிஞர்கள், முக்குணமயமான தாழ்ந்த இந்த சம்சாரத்திற்கும், குணாதீதமான உயர்ந்த மோட்சத்திற்கும் இந்த மனமே காரணம் என்கின்றனர். (7)

முக்குணமயமான இவ்வுலகியல் விஷயங்களில் மனம் ஈடுபடும்போது, அது ஜீவனைச் சம்சாரக் குழியில் தள்ளி விடுகிறது. அதே மனம் விஷயங்களில் தொடர்பு கொள்ளாவிடில் ஜீவனைப் பரமசாந்தியான முக்தியை அடையச் செய்கிறது. விளக்கு எரியும்போது அதிலுள்ள திரி அங்குள்ள நெய்யை எடுத்துக் கொண்டு புகையுடன் கூடிய ஜூவாலைகளைத் தருகிறது. நெய் தீர்ந்துவிட்டால், அது தனக்குக் காரணமான அக்னி தத்துவத்தில் ஒன்றிவிடுகிறது. (அதாவது அணைந்து போகிறது.) அதேபோலத்தான் விஷயங்களிலும் செயல்களிலும் ஈடுபாடு கொண்ட மனம் பலவிதமான செயல்களை மேற்கொள்கிறது. விஷயங்களிலிருந்து ஓய்ந்து விடுமானால், தனது தத்துவத்திலேயே லயமடைகிறது. (8)

வீரனே! கர்மேந்திரியங்கள் (செயற்புலன்கள்) ஐந்து, ஞானேந்திரியங்கள் (அறிவுப் புலன்கள்) ஐந்து, அஹங்காரம் ஒன்று ஆக இந்தப் பதினொன்றும் மனத்தின் மாறுதல்கள் (விருத்திகள்). ஐந்துவிதமான கர்மங்கள், ஐந்துவிதமான தன்மாத்திரைகள், இந்த உடல் ஆக இந்தப் பதினொன்றும் மனோவிருத்திகளுக்கு ஆதாரமான பதினோரு விஷயங்கள் எனக் கூறுகிறார்கள். (9)

மனம், உருவம், தொடுவுணர்ச்சி, சுவை, ஒலி என்கிற ஐந்தும் அறிவுப் புலன்களின் விஷயங்கள். மலஜலம் கழித்தல், புணர்ச்சி (சம்போகம்), ஓடியாடுதல், பேசுதல், கொடுத்தல்—வாங்குதல் என்கிற செயல்கள் ஐந்தும் செயற்புலன்களின் விஷயங்கள். உடலை ‘எனது’ என்று சொந்தம் கொண்டாடுதல் அஹங்காரத்தின் விஷயம். ஆனால் சிலர், உடலெனும் படுக்கையில் படுத்துறங்கும் அஹங்காரத்தை (ஜீவனை), மனத்தின் பதினோராவது விஷயமாகவும், அந்த மனத்தை அண்டியுள்ள உடலைப் பன்னிரண்டாவது விஷயமாகவும் கூறுகிறார்கள். (10)

மனத்தின் இந்தப் பதினோரு விகாரங்களும், திரவியம், ஸ்வபாவம் (இயல்பு), ஸம்ஸ்காரம் (மனப்பதிவுகள்), செயல்கள், காலம் — இவைகள் மூலம் நூறு, ஆயிரம் கோடி எனப் பலபடியான பிரிவுகளை அடைகின்றன. ஆனால், இவைகளுக்குப் பிடிமானம் (ஆதாரம்) ஆன்மாவின் வாயிலாகத்தானே அன்றி, தன்னிச்சையாகவோ, ஒன்றோடொன்று தொடர்பு கொள்வதனாலோ அல்ல. (11)

இவ்வாறு இருப்பினும், ஜீவனுக்கு மனத்தோடு எவ்விதத் தொடர்புமில்லை. இது ஜீவனுக்கு மாயையினால் ஏற்பட்ட ஓர் உபாதிதான் (மாறுவேடம்தான்). பெரும்பாலும் அது, உலகியல் தளைகளில் சிக்க வைக்கும் அறநெறி விடுத்த, மறநெறி பாற்பட்ட செயல்களிலேயே ஈடுபடுத்துவது. மேற்சொன்ன விருத்திகள் அனைத்தும் தொன்றுதொட்டு வருவதுதான். விழிப்பு நிலையிலும், கனவு நிலையிலும் தோன்றிக் கொண்டே இருக்கும். நல்ல உறக்க நிலையில் (ஸுஷுப்தியில்) மறைந்து விடுகிறது. இந்த இரண்டு நிலையிலும் இயற்கையிலேயே யாதொரு தொடர்புமற்ற க்ஷேத்ரக்ஞன், மனத்தின் இந்த விருத்திகளையெல்லாம் சாட்சியாக இருந்து பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறான். (12)

உண்மையில் ஜீவனைக் காட்டிலும் வேறுபடாத பரமாத்மா எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவர்; இப்பிரபஞ்சத்திற்கு ஆதிகாரணர்; பரிபூரணர்; அறிவினால் மட்டும் அறியத்தக்கவர்; ஒளி வடிவானவர்; பிறப்பற்றவர்; பிரும்மாதி தேவர்களுக்கும் நியாமகர் (தலைவர்). தனக்கு அடிமையான மாயையின் வாயிலாகப் படைக்கப்பட்ட அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் வீற்றிருந்து, அவைகளை நடத்திச் செல்பவர். அவர்தான் வாசுதேவன். (13)

வாயு பகவான், அசையும்—அசையாத அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் பிராணனாக வியாபித்திருந்து, அவற்றை இட்டுச்செல்வது போல், பரமாத்மாவான பகவான் வாசுதேவரும் அனைத்திற்கும் சாட்சியாக விளங்கும் ஆன்ம ஸ்வரூபனாகப் பிரபஞ்சம் முழுவதிலும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளார். (14)

அரசே! எதுவரை இந்த ஜீவன் (மனிதன்) உண்மையறிவு (தத்துவஞானம்) கொண்டு காமம், கோபம், லோபம், மோகம், மதம், மாத்ஸர்யம் (பொறாமை) என்னும் ஆறு பகைவர்களையும் வெற்றிக் கொண்டு, மாயையின் தொடர்புடைய அனைத்திலும் பற்றொழித்து, உண்மையான ஆன்ம தத்துவத்தை உணர முற்படவில்லையோ, அதுவரை இவ்வுலகில் மயங்கித் திரிவான். (15)

இந்த மனமானது, சோகம், மோகம், நோய், பற்று, பேராசை, பகைமை — இவற்றின் தொடர்பையும், எனது என்கிற மமதையையும் உண்டாக்குவது. இது ஆத்மாவான ஜீவனை மறைப்பது, உலகியல் தளைகளுக்கு வித்து என்கிற இந்த உண்மையை அறியாதவரை, இந்த ஜீவன் துன்பமே பெறுவான். (16)

இந்த மனம்தான், ஒருவனுக்கு நன்மை செய்வது போல் நடிக்கும் வலிமைமிக்க பகைவன். சற்று கவனிக்காமலிருந்தால் அது மேலும் வலிமை பெற்றுவிடும். ஆராய்ந்துபார்க்கின், மனம் என்பது பொய்யென்பது புலனாகும். ஜீவனது ஆன்மஸ்வரூபத்தை ஜீவன் அறியாதவாறு மூடி மறைத்திருப்பதும் மனம்தான். ஆகவே, குருநாதன் மற்றும் பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருவடிகளைச் சேவித்து, அந்தப் பெரும் படைக்கலத்தினால் விழிப்புணர்வோடு நிதானமாக, இந்த மனத்தை வெற்றிகொள்.” (17)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் — ரஹூகணன் வினாவும் பரதர் விடையும்

ரஹூகணன் கேட்கிறான்—— பகவானே! உலகினரை நல்வழிப்படுத்துவதற்கென்றே உடல் தாங்கி வந்த தங்களை வணங்குகிறேன். யோகீசுவரரே! பரமானந்தமயமான ஆன்ம ஸ்வரூபத்தின் அனுபூதியால், இப்பிறப்பில் வந்த இந்த உடற்கான அனைத்து இன்பங்களும் சுவையற்றவை என்பதையறிந்து, அதில் வெறுப்புற்று, அந்தணர் திருமேனி தாங்கி, ஜடமான இந்த உடலுடன் நித்திய ஞானானந்தமயமான தன் ஆன்மஸ்வரூபத்தை, பாமர மக்கள் அறியாவண்ணம் மறைத்து உலா வருகிறீரே, உங்களை வணங்குகிறேன். (1)

அந்தணரே! நோயினால் பீடிக்கப்பட்டவனுக்கு நல்ல மருந்து போலும், வெம்மையில் வாடியவனுக்குக் குளிர்ந்த தண்ணீர் போலும், ‘இந்த உடலே நான்’ என்கிற பற்றான நச்சுப் பாம்பினால் உண்மையறிவை இழந்த எனக்கு, தங்களது உபதேசங்கள் அமுதத்திற்கொப்பான சிறந்த மருந்தாயிற்று. (2)

ஆகையினால், எனது சந்தேகங்களைத் தங்களிடம் பின்பு கேட்டுத் தெரிந்து கொள்கிறேன். தாங்கள் ஆன்மஸ்வரூபம் பற்றி இப்பொழுது எனக்குச் செய்த உபதேசத்தைச் சற்று தெளிவாக விளக்கமாகக் கூறுங்கள். முதலில் அதைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். (3)

யோகேசுவரரே! ‘சுமை தூக்கும் செயல், அதனால் பெறும் துன்பமான பயன் (சிரமம்) ஆகிய இரண்டும் உலக நடைமுறையில் நேருக்கு நேர் தெரிவதானாலும், உண்மையில் அது பொய்; சத்தியமில்லை; ஆராய்ந்து பார்த்தாலும் அது நிலைக்காது’ என்று தாங்கள் கூறியதில் உள்ள உண்மை புரியாமல், என் மனம் நிலைகொள்ளாது தவிக்கிறது. (4)

அந்தணர் (ஜடபரதர்) விடை கூறுகிறார்—— மன்னவா! இவ்வுடல் மண்ணின் ஒரு விகாரம் (மாறுபட்ட உருவம்)தானே. கல் முதலியவற்றிற்கும் இதற்கும் என்ன வேறுபாடு உள்ளது? ஏதோவொரு காரணம் பற்றி இவ்வுடல் நிலத்தில் நடந்து செல்லும்போது ‘சுமை தூக்குபவன்’ முதலிய பெயர்களைப் பெறுகிறது. இப்படி நடந்து செல்லும் இந்த உடலுக்கு இரண்டு பாதங்கள், அதற்குமேல் கணுக்கால், முழங்கால், தொடை, இடை, மார்பு, கழுத்து, தோள்பட்டை முதலிய உறுப்புக்கள் உள்ளன. (5)

அந்தத் தோள்பட்டைக்கு மேல் மரத்தினாலான பல்லக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது. அதில் ஸௌவீர தேசத்தரசன் என்று பெயர் கொண்ட ஓர் உடல் அமர்ந்திருக்கிறது. அந்த உடலில் ‘யான், எனது’ என்கிற பற்று ஊறிய நீ, ‘நான் சிந்து தேசத்து அரசன்’ என்னும் செருக்குடன் வீற்றிருக்கிறாய். (6)

இதனால் உனக்கு என்ன பெருமை இருக்கிறது? உண்மையில், நீ சற்றும் இரக்கமற்ற கொடியவன்; கர்வம் பிடித்தவன்; ஏழை எளியவர்களான இந்தப் பணியாட்களை வலுவில் பிடித்து வந்து, பல்லக்குத் தூக்க வைத்திருக்கிறாயே. ஆனால், பெரியோர்கள் அவையில், ‘நான் மக்களைக் காப்பவன்’ என்று தற்புகழ்ச்சி பேசித் திரிகிறாய். இது உனக்குச் சற்றும் அழகல்ல. (7)

அனைத்து ஜீவராசிகளும் இப்புவியில் தோன்றிப் பின் அதிலேயேதான் ஒடுங்குகின்றன. இது நமக்குத் தெரிந்ததுதான். செயல்முறையின் வேறுபாடுகளால் உலக நடைமுறையில் பலப்பல பெயர்கள் காணப்படுகின்றன. இதைத் தவிர, இந்த உலக நடைமுறைக்கு வேறு உண்மையான காரணம் என்னவாக இருக்க முடியும்? நீயே சொல். (8)

இதுபோலவே ‘பூமி’ என்று கூறுகிறோமே, அதுவும் பொய்தான். ஏனெனில், அதற்கு அடிப்படை காரணமான சூட்சுமமான அணுக்களைத் தவிர, அது வேறல்லவே. நுண்ணணுக்களின் கூட்டமே காரிய உருவில் பூமி என்று பெயர் பெறுகிறது. எந்த அணுக்களின் கூட்டம் காரியப் பொருளான பூமியை உருவாக்கியதோ, அந்தப் பரமாணுக்களும்கூட அவித்யை மூலமான மனத்தின் கற்பனை தோற்றமே தவிர, உண்மையல்ல. (9)

இவ்வாறே மெலிந்தது—பருத்தது, சிறியது—பெரியது, உயிருள்ளது—உயிரற்றது, காரியம்—அதற்கான காரணம் முதலிய இயல்புகளுடைய துவைதப் பிரபஞ்சமானது, திரவியம், சுபாவம், அந்தக்கரணம், காலம், கர்மம் முதலிய பெயர்களுடைய பகவானது மாயையின் செயலே என்று புரிந்துகொள். அதாவது, அனாதியான அவித்யைக்குக் காரணமான மனத்தினாலேயே தனித்திருப்பது போல் கற்பனை செய்யப்பட்டுள்ளது என்று அறிந்து கொள். (10)

பரிபூரண ஞானமொன்றே சத்தியமானது; அது தூய்மையானது (புனிதமானது); உண்மையானது; அறிவே வடிவானது; இரண்டற்றது (ஒன்றானது); உள்ளும் புறமும் என்கிற வேறுபாடற்றது; அதுவே அந்தக்கரணம் சாட்சியாக விளங்கும் ஜீவஸ்வரூபம். அது அமைதியானது; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தது; எக்காலத்தும் எவ்விடத்தும் ‘இல்லை’ என ஆகாதது. அதைத்தான் பகவான் என்றும், வாசுதேவன் என்றும் அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். (11)

ரஹூகணனே! சான்றோர்களின் திருவடித்துகள்கள் என்கிற குளிர்ந்த நீரில் நீராடுவதால்தான் பகவானைப் பற்றிய இந்த அறிவைப் பெறவியலுமே தவிர, பெருந்தவம் செய்வதாலோ, வேள்வி முதலிய வைதிகச் சடங்குகளாலோ, அன்னதானம் செய்வது, விருந்தினர்களை முறைப்படி உபசரிப்பது, ஏழை—எளியோர்களுக்கு வேண்டுவன அளிப்பது முதலிய இல்லறத்தாருக்குரிய தர்மநெறிகளைக் கைக்கொள்ளுவதாலோ, பிரம்மச்சரிய விரதமேற்று வேதமோதுதல், ஜலத்தில் மூழ்கியிருந்து யோகம் செய்தல், அக்னி—சூரியனை உபாசித்தல் ஆகிய எந்தவொரு சாதனைகளாலோ பெறவியலாது. (12)

இதற்கு என்ன காரணம் தெரியுமா? சான்றோர்கள் கூடியுள்ள அவையில் உலகியல் விஷயங்களைப் பற்றியதான வீண்பேச்சு இருக்காது. மங்காப் புகழுடைய பகவானது திருக்கல்யாண குணங்களைப் பற்றியே சொல்லிக் கொண்டிருப்பார்கள். தினந்தோறும் பகவானது திருக்கதைகளைச் செவியாரப் பருகுவதால், அது முக்தி பெற விரும்பும் மனிதனது புத்தியை பகவானது திருவடிகளில் லயிக்கச் செய்கிறது. ஆகவே, உறுதியான பக்தி ஏற்படுகிறது. (13)

முற்பிறவியில் நான் ‘பரதன்’ என்கிற மகாராஜா. இகபர லோகங்களின் விஷயங்களில் (இன்பங்களில்) வெறுப்புற்று, பகவதாராதனையே செய்து வந்தேன். ஆனால், (தற்செயலாக) ஒரு மான்குட்டி மேல் வைத்த பாசத்தினால் பெரும் பொருளான முக்தி பெறவேண்டிய தன்மையை இழந்து, அடுத்த பிறவியில் மானாகப் பிறந்தேன். (14)

வீரனே! ஆனால், முற்பிறவியில் பகவானை ஆராதித்ததன் புண்ணியப் பயனால் அந்த மான்பிறவியிலும்கூட, என் முற்பிறவியின் நினைவுகள் என் மனத்தை விட்டு அகலவில்லை. ஆகவேதான், இப்பிறவியில் தவறுதலாக மக்களின் தொடர்பு வந்து பற்றிக் கொள்ளுமோ? என்று பயந்து, எந்தவொரு பற்றுதலுமின்றி, எவருக்கும் தெரியாமல் ஒளிந்து வாழ்கிறேன். (15)

ஆகையால், மானுடப் பிறவி பெற்றவன், பற்றற்ற சான்றோர்களின் தொடர்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டு, அந்த நல்லார் இணக்கத்தினால் பெற்ற ஆன்ம ஞானம் (பகுத்தறிவு) என்னும் கூரியவாள் கொண்டு, தனது இவ்வுலகத்திய தளைகளை அறுத்தெறிய வேண்டும்; பகவானது கல்யாண குணங்களை வாயாரப் பாட வேண்டும்; பிறர் சொல்லக் கேட்க வேண்டும். அதனால், பக்தியுணர்வு பெற்று, இந்த சம்சார மார்க்கத்தை மிக எளிதாகக் கடந்து பகவானை அடையலாம். (16)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் — ஜடபரதர் சம்சாரமான பெருங்காட்டைப் பற்றி வர்ணித்தலும், ரஹூகணனின் ஐயம் நீங்குதலும்

அந்தணர் (ஜடபரதர்) கூறுகிறார்—— அரசே! ஜீவராசிகள் அனைவரும் சுகம் போல் காட்சி தரும் பணத்தாசை பிடித்து, பல ஊர்களில் சுற்றித் திரிந்து வியாபாரம் செய்யும் வியாபாரிகளைப் போன்றவரே. இவர்களை மாயை (அவித்தை) கடத்தற்கியலாத உலகியல் வழியில் ஈடுபடுத்துகிறது. ஆகவே, இவர்களுடைய எண்ணம் சாத்விகம், ராஜஸம், தாமஸம் என்கிற குணங்களால் பலவிதமாகப் பிரிக்கப்பட்ட செயல்களிலேயே செல்கிறது. ஆகவே, இந்தக் கர்மங்களிலேயே சுற்றித் திரிந்து, சம்சாரமான பெருங்காட்டில் சிக்கி அமைதியின்றித் தவிக்கிறது; இன்பம் என்பதே இல்லை. (1)

அரசே! அந்தக் காட்டில் (இந்திரியங்கள் என்கிற) ஆறு திருடர்கள் இருக்கிறார்கள். ஜீவராசிகளான வியாபாரிகளின் கூட்டத்தின் தலைவனோ தீயவன். அவனது தலைமையில் இந்த ஜீவன்களான வியாபாரிகள் சம்சாரமான காட்டில் நுழைந்ததும், அந்த ஆறு திருடர்களும் இவர்களது பொருட்களைப் பலாத்காரமாகக் கொள்ளையடிக்கிறார்கள். ஆட்டுமந்தையில் நுழைந்த ஓநாய், ஆட்டைப் பிடித்துக் கொண்டு ஓடுவதுபோல், அவர்களோடு இருக்கும் நரி போன்ற வஞ்சகர்களே, அவர்கள் அஜாக்கிரதையாக இருக்கும்போது, அவர்களது தனத்தை இங்குமங்குமாகப் பிடித்திழுக்கின்றனர். (சிறிதுசிறிதாகக் கொள்ளையடிக்கின்றனர்.) (இதன் விளக்கத்தை அடுத்த அத்தியாயத்தில் காணலாம்.) (2)

சம்சாரமான அந்தக் காட்டில் ஏராளமான மரங்கள், புற்றரைகள், அடர்ந்த புதர்கள் மிகுந்துள்ளதால் எளிதில் உட்புக முடியாது. பயங்கரமாகக் கடிக்கும் கொசு முதலியன நிறைந்துள்ளதால் அங்கு துன்பந்தானே தவிர, அமைதியே இல்லை. சிலசமயம் கந்தர்வ நகரம் போன்ற பொய்த் தோற்றங்களான விஷய சுகங்களைக் காண்கிறான். இன்னும் சிலசமயம் கொள்ளிவாய்ப் பேய்கள் போன்றனவற்றைப் பார்க்கிறான். (3)

அரசே! இந்த வணிகர் கூட்டம் தாம் தங்குவதற்காக இடம், தண்ணீர், பொருள் ஆகியனவற்றைப் பெறவேண்டி, இந்தக் காட்டில் மிகுந்த பற்று வைத்துத் தேடி அலைகிறது. சிலசமயம் அடிக்கும் புயற்காற்றினால் நான்கு திக்குகளிலும் புழுதி சூழ்ந்து, கண்களிலும் புழுதி விழுந்து கலங்க, ‘எங்கு இருக்கிறோம்’ என்பது தெரியாமல் தவிக்கிறது. (4)

சில இடங்களில் கண்களுக்குத் தெரியாத சில்வண்டுகளின் கொடூரமான சத்தம் காதுகளைத் துளைக்கும்; ஊமைக்கோட்டான்களின் அலறல் மனத்தைக் கலக்கும்; பசிக்கொடுமை தாங்காது அருவருக்கத்தக்க மரங்களின் நிழலைத் தேடுவான்; தாகம் தாங்கமாட்டாமல் உண்மையான நீர்நிலை என்று எண்ணிக் கானல் நீரை நோக்கி ஓடுவான்; (5)

சிலபோது வறண்ட நதியை நோக்கி ஓடுகிறான். உணவுக்கு வழியின்றித் தங்களுக்குள்ளேயே ஒருவருக்கொருவர் ‘நீ தருகிறாயா? நீ தருகிறாயா?’ என்று வேண்டுகின்றனர். சிலசமயம் காட்டுத்தீயில் சிக்கி வெந்து மடிகிறான். சிலசமயம் காட்டுவாசிகளான யட்சர்கள், ஜீவனின் பிராணனைப் பிடுங்க முயல்கின்றனர். அதனால் மிகவும் துன்பமடைகிறான். (6)

சிலசமயம் கயவர்கள் வந்து, இவனது பணத்தைப் பிடுங்கிச் செல்கிறார்கள் எனில், அந்தத் துன்பத்தினால் சோகமும் மயக்கமும் கொள்கிறான்; உணர்விழந்து வாடுகிறான். சிலபோது இன்பமான இடத்தில் நுழைந்து, கொஞ்ச நேரம் துன்பங்களை மறந்து இன்பத்தில் மகிழ்கிறான். (7)

சிலசமயம் மலையில் ஏற விரும்பி, வழியில் முள்ளும் கல்லும் கால்களில் குத்த வருத்தமுற்று சோர்ந்து விடுகிறான். குடும்பம் பெருகவே சுமை அதிகமாகிக் கையில் காசின்றித் தவித்து, உற்றார்—உறவினர்களிடம் கோபம் கொள்கிறான். (8)

சிலசமயம் இந்த ஜீவன், மலைப்பாம்பிற்குத் தீனியாக ஆகிக் காட்டில் எறியப்பட்ட பிணம் போல் உணர்வின்றி இருக்கிறான். இன்னும் சிலபோது நச்சுப் பிராணிகளால் கடிக்கப்பட்டுப் பார்வையிழந்து, இருளடர்ந்த பாழுங்கிணற்றில் விழுந்து, துன்பவிருளில் மூழ்கி உணர்வை இழக்கிறான். (9)

சிலசமயம் அற்பச் சுவைகளை நாடிச் செல்கையில், தேனீக்கள் போன்றவைகள் இவனது மூக்கில் கொட்ட, அந்த அவமானத்தினால் அவனது செருக்கெல்லாம் அழிகிறது. எத்தனையோ துன்பங்களை அனுபவித்து, ஒருவேளை அந்த இன்பத்தை இவன் பெற்றாலும், அதை மற்றவர்கள் வலுவில் பறித்துச் செல்கின்றனர். (10)

சிலசமயங்களில் குளிர், வெப்பம், காற்று, மழை — இவைகளிலிருந்து தன்னைக் காத்துக் கொள்ள முடியாமல் தவிக்கிறான். மற்றும் சிலபோது ஏதாவது ஒரு வியாபாரம் செய்யத் தொடங்கித் தங்களுக்குள் போட்டி போட்டுக் கொண்டு பொருளை வஞ்சகமாக அபகரிக்க எண்ணி, அதனால் பகையைத் தேடிக் கொள்கிறான். (11)

சிலசமயம் சம்சாரமான இந்தக் கொடிய காட்டில் கைப்பொருள் இழந்தவனாக, தங்குவதற்கும் இடமின்றி, படுக்கை, உட்கார ஏதாவது இருக்கை, பதவி, ஓடியாடி விளையாட சாதனம் போன்றவற்றைப் பிறரிடம் யாசிக்கிறான். யாசித்தும் கிடைக்காது போக, பிறரிடம் உள்ள பொருளைக் கண்டு மனம் வெதும்பி, அதனால் அவமானத்தை அடைகிறான். (12)

இவ்வாறு உலகியல் நடப்புகளில் ஒருவருக்கொருவர் பகைமை வளர்ந்த போதும், அந்த வியாபாரிகள் சமூகம் தங்களுக்குள் திருமணம் செய்து கொள்ளுதல் முதலிய தொடர்புகளை வைத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். இந்த வழியில் பலப்பல சங்கடங்களையும் பொருள் இழப்பையும் அனுபவித்துக் கொண்டு செத்தவன் போலாகிறார்கள். (13)

தங்களோடு உள்ளவர்களில் மரித்துப் போனவர்களை அங்கேயே விட்டுவிட்டுப் புதிதாகப் பிறந்தவர்களைத் தங்களோடு அழைத்துக் கொண்டு அந்த வணிகர் கூட்டம் மேலே சென்று கொண்டுதான் இருக்கிறது. வீரனே! இந்த வழியில் சென்றவர்களில் இதுவரை எவனும் திரும்பி வந்ததுமில்லை. துன்பங்கள் நிறைந்த இந்தச் சம்சாரக் காட்டைக் கடந்து, பரமானந்தமயமான யோகத்தைக் கைக்கொண்டவனுமில்லை. (14)

எண்டிசை யானைகளை வெல்லும் திறன் கொண்ட வீரர்களும், இப்புவியில் ‘இது எனது’ என்கிற அபிமானத்தினால் தங்களுக்குள் பகைமை கொண்டு போரிட்டு மடிகிறார்கள். ஆனால், பகைமையற்ற துறவிகள் பெறும் உயரிய பதமான பகவானது அழியாத பதத்தைப் பெற முயற்சிப்பதில்லை. (15)

இவ்வுலகமாகிற காட்டில் திரியும் வணிகர் கூட்டம், சில நேரங்களில் கொடிகளின் கிளைகளை (பெண்களின் தோள்களை)ப் பிடிமானமாகக் கொண்டு, அக்கிளைகளில் இனிது கூவும் பறவைகளிடம் (குழந்தைகளிடம்) ஆசை கொண்டு மயங்குகின்றது. சிங்கக்கூட்டம் போன்ற வினைப்பயனால் வரும் பிறப்பிறப்பு கண்டு பயந்து கொக்குகள், வல்லூறுகள், கழுகுகள் போன்ற தீயோர்களிடம் நட்புக் கொள்கின்றது. (16)

பின் அவர்களால் ஏமாற்றமடையும்போது, அன்னப்பறவைகளின் (அந்தணர்கள்) கூட்டத்தில் நுழைய (பிறக்க) விரும்புகிறான். ஆனால், அவைகளது ஒழுக்கத்தில் (ஆசார—அனுஷ்டானங்களில்) விருப்பமின்றி, குரங்குகளோடு (நல்லொழுக்கம் அற்றவர்களோடு) சேர்ந்து, அவற்றின் பிறப்பு இயல்புகளுக்கு ஏற்றவாறு பெண்ணினச் சேர்க்கையில் பற்று கொண்டு புலனின்பம் நுகர்ந்து புலன்களை மகிழ்விக்கிறான். இவ்வாறு ஒருவருக்கொருவர் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்து, தங்கள் ஆயுட்காலம் முடிவதை மறந்து விடுகிறார்கள். (17)

அங்கு மரங்களில் மகிழ்ந்து விளையாடிக் கொண்டு மனைவி—மக்களது பாசத்தில் கட்டுப்படுகிறான். சிற்றின்பத்தில் பித்துக் கொண்டு தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளத் தெரியாமல், பலவாறான தவறான செயல்களில் ஈடுபட்டு நொந்து வாடி வதங்குகிறான். பாசத்தளைகளிலிருந்து விடுதலை பெற முயற்சிப்பதில்லை. கவனமின்மையால் மலைக்குகையில் (பயங்கரமான நோய்களில்) வீழ்ந்து, அங்குள்ள யானையை (காலனை)க் கண்டு பயந்து, விழுது போன்ற கொடிகளை (முன்வினைப் பயன்களை)த் தழுவிக் கொண்டு தொங்குகிறான். (18)

பகைவரை வெற்றி கொள்பவனே! தற்செயலாக, ஒருவேளை இந்தத் துன்பங்களிலிருந்து விடுதலை பெற்றாலும், திரும்பவும் அறியாமையினால் இதே கூட்டத்தில் புகுந்து கொள்கிறான். மாயைக்காட்பட்டு ஒருமுறை இந்த உலகியல் மார்க்கத்தில் நுழைந்தவன் திரும்பத் திரும்ப இதிலேயே உழன்று, தன் இறுதிவரை உயர்ந்ததான உண்மைப் பொருளை அறிவதில்லை. (19)

ரஹூகணனே! நீயும் இந்த வழியில் உழல்வதை விடுத்து, மக்களைத் தண்டிப்பது என்பதை மறந்து, அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் அன்பு கொண்டு, எல்லாவற்றிலும் பற்று நீக்கி, பகவானது சேவையால் கூர்மையாக்கப்பட்ட ஞானமாகிய வாளைக் கையிலேந்தி, இந்தச் சம்சாரமான பெருங்காட்டைக் கடந்து செல். (20)

மன்னன் ரஹூகணன் கூறுகிறான்—— ஆகா! அனைத்துப் பிறவிகளிலும் உயர்ந்தது இந்த மானிடப் பிறவியே. வேறு வேறு உலகங்களில் தேவர் முதலிய உயர்ந்த பிறவிகள் பெறுவதால் என்ன பயன்? பகவான் ஹ்ருஷீகேசனது திருப்புகழைப் பாடிப்பாடி மனத்தூய்மை பெற்ற தங்களைப் போன்ற சான்றோர்களது இணக்கம் அங்கெல்லாம் கிடைக்காதல்லவா? (21)

தங்களது திருவடித் தாமரைகளின் மகரந்தங்களான துகள்களைப் பெறுவதே, பாவங்கள் அனைத்தையும் நீராக்குவது. அதைப் பெறும் பெரும்பேறு பெற்றவனுக்கு, பகவானிடம் புனிதமான பக்தி ஏற்படுவதில் வியப்பதற்கொன்றுமில்லை. (ஏனெனில்,) சிறிது நேரமே பெற்ற தங்களது சந்திப்பினால் தவறான வழியில் செல்லும் எனது (அகவிருளான) அறியாமை முற்றிலுமாக நீங்கிவிட்டதே! (22)

பிரும்மத்தை அறிந்தவர்கள் வயோதிகர்களாக இருந்தாலென்ன? குழந்தையாயிருந்தால்தான் என்ன? அவர்கள் அனைவரையும் வணங்குகிறேன். வாலிபப் பருவத்தானுக்கும், விளையாடித் திரியும் குமாரப் பருவத்தானுக்கும்கூட வணக்கம். ஆடையையும் துறந்து, அவதூதர்களாக இவ்வுலகில் உலாவரும் பிரும்மத்தையறிந்த அந்தணச் சான்றோர்களால், செல்வச்செருக்கு கொண்ட எங்களைப் போன்ற மன்னர்களுக்கெல்லாம் நன்மையே உண்டாகட்டும். (23)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— உத்தரையின் மைந்தனே! இவ்வாறு பெருமதிப்பு கொண்ட பிரும்மரிஷியின் மகனான ஜடபரதர், தன்னை அவமதித்த சிந்து தேச மன்னன் ரஹூகணனுக்கு மிகவும் கருணையோடு ஆன்ம தத்துவத்தை உபதேசித்தார். அதைக் கேட்டு ரஹூகணன் மிக்க வணக்கத்துடன் அவரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினான். அந்த ஜடபரதரும் நிறைகடல் நடுபோல், (கடலின் மத்தியில் அலைகள் இராதல்லவா?) பொறிபுலன்களின் உணர்ச்சியலைகள் அடங்கப் பெற்றவராக அமைதியோடு இந்நிலவுலகில் உலா வரலானார். (24)

அவரது இணக்கத்தால் பரமாத்மாவின் உண்மை (தத்துவ) ஸ்வரூபத்தை நன்குணர்ந்த ஸௌவீரதேச மன்னன் ரஹூகணனும் தனது உள் மனத்தில் அறியாமையினால் தோன்றிய ‘இவ்வுடலே ஆன்மா’ என்கிற எண்ணத்தை விடுத்தார். பரீக்ஷித்! பகவானையே சரண் புகுந்த சான்றோர்களைச் சரணம் பற்றியவனது பெருமையே இதுதான். அவனிடம் அறியாமை என்னும் இருள் இருக்காது! (25)

பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— சிறந்த பாகவதரான சுக முனிவரே! தாங்களோ அனைத்தும் அறிந்தவர், வித்வான். இப்பிரபஞ்ச மார்க்கத்தில் ஜீவனின் கதி பற்றி உருவகப்படுத்தி மறைபொருளாகத் தாங்கள் கூறியது அனைத்தும் அறிஞர்களின் நோக்கில் கற்பனை செய்யப் பட்டதாக உள்ளது. அற்ப புத்தி கொண்ட பாமர மக்கள், இதை எளிதில் புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஆகவே, எளிதில் அறிய முடியாத இந்தச் சம்சார கதியைப் பற்றி எளிய முறையில் நன்கு விளங்குமாறு கூற வேண்டுகிறேன். (26)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதிநான்காவது அத்தியாயம் — சம்சாரம் என்கிற காட்டைப் பற்றி விளக்குதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! ‘இந்த உடலே ஆன்மா’ என்கிற பொய்யான பற்று கொண்ட ஜீவன் மூலமாகச் சத்துவம் முதலிய முக்குண வேறுபாடுகளால் நற்பயன்கள், தீய பயன்கள், நன்மையும் தீமையும் கலந்த பயன்கள் தரும் மூன்றுவித கர்மங்கள் நடைபெறுகின்றன. இந்தக் கர்மங்கள் மூலமாகத்தான் ஜீவன் பலவிதமான உடல்களை (பிறவிகளை)ப் பெறுகிறான். அதனால்தான் ஜீவனுக்கு, கூடுதல்—பிரிதல் போன்ற தொன்றுதொட்டு வரும் உலக அனுபவம் ஏற்படுகிறது. இந்த அனுபவங்களும் மனம், ஞானேந்திரியங்கள் என்கிற ஆறு புலன்கள் வழியாக ஏற்படுகின்றன. அதில் விழுந்து மயங்கிய இந்த ஜீவன், உண்மை வழியறியாமல் (கோட்டைக்குள் புகுந்தவன் வெளியே வர வழி தெரியாது மயங்குவது போல) பயங்கரமான காட்டில் அலைந்து திரிந்து பொருளாசை கொண்ட வணிகனைப்போல, ஈசுவரனான பகவான் விஷ்ணுவின் வசத்திலுள்ள மாயையின் தூண்டுதலால், அடர்ந்த காடுபோல் எளிதில் புக முடியாத வழியில் சென்று சம்சாரமான காட்டை அடைகிறான். இந்தக் காடு மயானம் போல் மிகவும் அமங்களமானது, அருவருக்கத்தக்கது. இதில் அலைந்து திரிந்துதான் ஜீவன் தன்னுடலால் செய்யப்பட்ட வினைப்பயன்களை அனுபவிக்கிறான். இங்கு பற்பல இடையூறுகளால் தனது வியாபாரங்களில் (செயல்களில்) விரும்பிய பயன் கிடைப்பதில்லை. இருந்தும் இந்தச் சம்சார தாபத்தைத் தணிக்கக்கூடிய பகவான் ஸ்ரீஹரி, குருதேவர் — இவர்களது திருவடித் தாமரைகளில் பெருகும் தேனை உண்டு மகிழும் வண்டுகள் போன்ற அடியார்களது வழியைக் கடைப்பிடிப்பதில்லை. இந்தச் சம்சாரமான காட்டில் மனம், ஐந்து அறிவுப் புலன்கள் ஆக இந்த ஆறு பொறிகளுமே அதனதன் செயல்பாடுகளால் திருடர்களாகவே கருதப்பட வேண்டியன. (1)

மனிதன் மிகவும் கஷ்டப்பட்டுப் பொருளைச் சேமிக்கிறான். பொருள் அறவழியில் சம்பாதிக்கப்பட்டு அறவழியில் செலவிடப்பட வேண்டும். அதுவும் பகவானது வழிபாட்டிற்காகச் செலவிடப்பட்டால், அது பரலோக இன்பத்திற்காகும் (மறுமைப் பயனுக்காகும்) என்று (சான்றோர்கள்) கூறுகிறார்கள். ஆனால், மனிதனின் மனத்தைச் சரியான வழியிலிட்டுச் செல்லும் ஓட்டுனரான புத்தி (அறிவு) (அதன் கூர்மையிழந்து) மழுங்கிப் போகுமானால், மனமும் கட்டுப்பாடு இழக்குமானால், அப்பொழுது அறநெறிக்காக உள்ள இந்தப் பொருளை மனத்தோடு கூடிய ஆறு பொறிகளும் பார்த்தல், தொடுதல், கேட்டல், சுவைத்தல், முகருதல், நினைத்தல், அதை நிச்சயித்தல் முதலிய செயல்பாடுகளால், இல்வாழ்க்கைக்கான உலகவிஷயங்களில் பற்றுகொள்ளச் செய்து அனைத்தையும் இழக்கச் செய்கின்றன. எப்படித் தெரியுமா? தீயோனைத் தலைவனாகக் கொண்டு நிதானமின்றி ஜாக்கிரதையற்று இருக்கும் வணிகர் கூட்டத்தின் பொருளைத் திருடர்களும் வழிப்பறிக் கொள்ளையரும் கவர்ந்து செல்வதுபோல. (2)

இது மட்டுமல்ல. இந்தச் சம்சாரக் காட்டில் குடும்பம் என்கிற பெயரில் உலா வரும் மனைவி—மக்களும் செயலில் செந்நாய், நரி போன்றவர்கள். பொருளாசை பிடித்த இல்லறத்தானது செல்வங்கள் அனைத்தையும் அவனது விருப்பமின்றி, அவன் கண்ணெதிரிலேயே — ஆட்டிடையன் ஆடுகளைக் காத்து நிற்கும்போதே ஓநாய் ஆட்டைக் கவர்ந்து செல்வது போல — எடுத்துச் சென்று விடுகின்றனர். (3)

(அறுவடைக்குப் பின் வயலிலுள்ள விதை, இலைகள், சருகுகள் முதலியனவற்றை எரித்துவிடுவார்கள். அவ்வாறு) எரிக்கப்படாமல் விட்ட வயலில் ஒவ்வொரு வருடமும் உழுது பண்படுத்தியும் புதிய விதைகள் விதைக்காமல் விட்டுவிட்டால், அந்த வயல் மீண்டும் அறுவடை காலத்தில் முன்பு எரிக்கப்படாமல் விடப்பட்ட விதைகள் முளைத்து புல்—புதர்களாகக் காட்சி அளிக்கிறதல்லவா? அதேபோலத்தான் கர்மங்களுக்கு விளைநிலமான இந்த இல்வாழ்க்கையும். இதில் கர்மங்கள் ஓய்வதில்லை. ஏனெனில், இந்த இல்லற வாழ்க்கை அனைத்துக் கர்மங்களுக்கும் இருப்பிடம். (4)

இல்லற வாழ்விலேயே பற்றுக் கொண்ட மனிதனுக்கு, பொருள் என்பது கண்ணுக்குப் புலனாகுமாறு வெளியில் உலா வரும் பிராணன் (உயிர்). அது சில சமயங்களில் ஈ, கொசு போன்ற அற்ப மனிதர்களாலும், சிலந்தி, பறவை, திருடன், எலி போன்றவைகளாலும் கேடு விளைவிக்கப்படுகிறது. இந்த மார்க்கத்தில் சுற்றிச் சுழன்று தவிப்பவன் அறியாமை, ஆசை (காமம்), செய்வினை (கர்மம்) ஆகியவற்றால் மனம் கலங்கி, அதனால் உண்மையைக் கண்டறியாத தவறான பார்வையால், உண்மையில் இல்லாத கந்தர்வ நகரம் (மாயாபஜார்) போன்ற இந்த மானிட உலகை உண்மையென நினைக்கிறான். (5)

பின் உணவு, நீர்விடாய், இன்பப்புணர்ச்சி முதலியவைகளில் பற்று கொண்டு அதையடைய முயற்சித்து, கானல்நீர் போல் பொய்யான உலகியல் விஷயங்களை நோக்கி ஓடுகிறான். (6)

தங்கத்தைப் போன்ற நிறம் கொண்டதுதான் ரஜோகுணமும். சிலசமயம் புத்தி, இந்த ரஜோகுண மிகுதியால் அனைத்து துன்பங்களுக்கும் மூல காரணமான அக்னியின் கழிவுப் பொருளான தங்கத்தை (பொருளை) இன்பத்திற்குக் காரணமென எண்ணி, அதைப் பெற விரும்பி வேகமாக ஓடுகிறான். நடுக்காட்டில் குளிரில் தவிப்பவன் அந்தக் குளிர் போக்க நெருப்பைத் தேடியலைந்து கொள்ளிவாய்ப்பிசாசைக் கண்டு நெருப்பென நினைத்து, அதை நோக்கி ஓடினானாம். அதைப்போல இருக்கிறது இதுவும்! (7)

இன்னும் சில நேரங்களில், இவ்வுடல் தங்குவதற்காக வீடு தேடி அலைகிறான். உயிர் வாழ்வதற்காக நீர்—உணவு தேடுகிறான். பின் தேவையான செல்வத்தைத் தேடி மிகுந்த பற்றோடு சம்சாரக் காட்டில் இங்குமங்கும் ஓடித் திரிகிறான். (8)

சில சமயங்களில் கண்களில் விழும் தூசிகளைப் பரப்பும் புழுதிக்காற்று போன்று பெண்களின் மடியில் விழுகிறான். அப்பொழுது மாசு படிந்த மனத்தினனாய் சான்றோர்களது மரியாதையை (அறநெறிகளில் கூறப்பட்ட நெறிமுறைகளை)த் துளியும் நினைப்பதில்லை. கண்களில் ரஜோகுணத்தின் தூசிகள் படிந்ததால் (மனத்தில் ரஜோகுணம் மிகுந்ததால்) அவனது புத்தி மழுங்குகிறது. அதனால், நாம் செய்யும் அனைத்து செயல்களுக்கும் சாட்சியாக விளங்கும் அக்னி முதலிய எண்டிசை தேவதைகளையும்கூட மறந்து விடுகிறான். (9)

சிலசமயம் உலகியல் விஷயங்கள் யாவும் பொய்யென்று தானாகவே உணர்ந்து கொள்கிறான். ஆனாலும் வெகுகாலமாக ‘இவ்வுடலே ஆன்மா’ என்கிற எண்ணம் உள்ளுக்குள்ளேயே ஊறியிருந்த படியால் அறிவு மழுங்கி, முன்பிருந்த உணர்வு மீண்டும் தலைதூக்கக் கானல்நீர் போன்ற (பொய்யான) அதே உலகியல் விஷயங்களைக் குறித்து மீண்டும் ஓடுகிறான். (10)

மற்றும் சிலசமயம் கண்ணுக்கு நேராகத் தெரியும் ஆந்தை, சுவர்க்கோழி போன்ற பகைவர்களின் அச்சுறுத்தல் போன்ற கொடூரமான சத்தம், மேலும் கண்ணுக்குப் புலனாகாதவாறு மறைமுகமாக நேரும் அரசனது மிரட்டல் போன்ற பயங்கரமான அதட்டல் சத்தம் முதலியவற்றால் காதும் மனதும் புண்படுகிறான். (11)

முற்பிறவியின் நல்வினைப் பயன்களை முழுவதுமாக அனுபவித்து முடிந்தபின், அவன் நடைபிணமாகிறான். அப்பொழுது அவன் காரஸ்கரம், காகதுண்டம் முதலிய புண்ணியமற்ற நச்சு மரங்கள், அதே போன்ற கொடிகள், நச்சுத் தண்ணீர் நிரம்பிய கிணறு மற்றும் இம்மைக்கும்—மறுமைக்கும் உதவாத, செல்வம் படைத்த, உயிர் இருந்தும் பிணம் போன்ற கருமிகள் போன்றவர்களை நாடிச் செல்கிறான். (12)

மற்றும் சில சமயங்களில், தீயவர்களின் இணக்கத்தால் புத்தி மயங்கி வறண்ட நதியில் விழுந்து துன்பமடைவது போல் இகபர உலகங்களில் துன்பத்தையே அளிக்கும் நாத்திகத்தைத் தழுவுகிறான். (13)

பிறரைத் துன்புறுத்துவதால் இவனுக்கு துளியும் உணவு கிடைக்காத போது, தனது நெருங்கிய உறவினர்களான தந்தை அல்லது மகன்களிடம் கடன்பட்டவர்களையோ அல்லது அவ்வாறு கடன்பட்டவர்களின் தந்தை—தனயன்களையோ துன்புறுத்தி, தன் உணவைப் பெறத் துணிகிறான். (14)

சிலபோது தனக்கு வேண்டிய பொருள்கள் இல்லாத முடிவில், துன்பத்தையே அளிக்கும் காட்டுத்தீ போன்ற தன் வீட்டை அடைகிறான். அங்கு அவனுக்குப் பிரியமானவர்களின் பிரிவால் அவனது சோகத்தீ கொழுந்துவிட்டு எரிகிறது. அதில் வெந்து மிகவும் துன்பமடைகிறான். (15)

சிலசமயம் யமதர்மராஜனைப் போல் பயங்கரமான அரசர் (ஆட்சியாளர்) என்னும் அரக்கன், இவனுக்கு மிகவும் பிரியமான செல்வமான உயிரைப் பறித்துச் செல்கிறான். அப்பொழுது அவன் உயிருள்ளவனுக்குள்ள மகிழ்ச்சி முதலிய இலக்கணங்களின்றி, உயிரற்றவன் போலாகிறான். (16)

சிலபோது மனத்தில் (கற்பனையில்) தோன்றும் பொய்யான பொருள்களைப் போன்ற தந்தை, தாத்தா முதலியவர்களின் உறவை உண்மையென நம்பி, கனவு போலத் தோன்றி மறையும் அவர்களது சேர்க்கையால் வரும் இன்பத்தை ஒரு நொடி அனுபவிக்கிறான். (17)

மிகவும் விரிவாகக் கூறப்பட்டுள்ள இல்லறத்தானுடைய செயல்முறைகள், அனுஷ்டானத்தில் மலையுச்சியை எட்டிப் பிடிப்பதுபோல் கடினமானதுதான். ஆனால், மக்கள் அந்த அனுஷ்டானத்தில் ஈடுபாடு கொண்டுள்ளது கண்டு, இவனும் அதைப் பூரணமாக அனுஷ்டிக்க முயன்று, பற்பல கஷ்டங்களை அனுபவித்து, கல்லும் முள்ளும் நிறைந்த பாதையில் செல்பவனைப்போல் மிகவும் துன்பங்களை அடைகிறான். (18)

சிலசமயம் வயிற்றிலுள்ள ஜடராக்னியினால் (வயிற்றுப் பசியினால்) மனவலிமையிழந்து, தனது குடும்பமான மனைவி—மகன்களிடமே எரிந்து விழுகிறான் (கோபம் கொள்கிறான்). (19)

பின், தூக்கம் என்னும் மலைப்பாம்பின் பிடியில் சிக்கி, அறியாமையாகிய காரிருளில் மூழ்கி, மக்கள் நடமாட்டமற்ற காட்டில் எறியப்பட்ட சவம்போல் தூங்குகிறான். அப்பொழுது அவனுக்கு எதைப் பற்றிய நினைப்புமில்லை. (20)

சிலசமயம் தீயவர்களான பாம்புகளால் பிறரைக் கடித்துக் குதறும் அபிமானமான இவனது பற்கள் உடைக்கப்படுகின்றன. அப்பொழுது மனவமைதியின்மையால் அயர்ந்த தூக்கமும் வருவதில்லை. மனம் நொந்து போவதால், ஒவ்வொரு நொடியும் இவனது பகுத்தறிவு மெலிந்து போகிறது. அதனால் முடிவில், ஒரு குருடனைப்போல் நரகமாகிற பாழுங்கிணற்றில் விழுகிறான். (21)

மற்றும் சில நேரங்களில் உலகியல் சிற்றின்பங்களான தேன்துளிகளைத் தேடிச் சென்று, அதற்காகப் பிறர் மனை அல்லது பிறர் பொருளை அபகரிக்க முயற்சிக்கவே, அந்தப் பெண்ணினது கணவன் அல்லது அரசனால் கொல்லப்பட்டுக் கரை காண இயலாத நரகத்தில் விழுகிறான். (22)

ஆகவேதான், பிரவிருத்தி மார்க்கமான உலகியல் வழி நின்று செய்யப்படும் உலகியல் மற்றும் வைதிகம் என்கிற இரு கர்மங்களும் ஜீவனுக்குப் பிறப்பு—இறப்பு என்கிற உலகியல் தளையைத் தோற்றுவிக்கிறது என்று கூறுகிறார்கள். (23)

ஒருவேளை எப்படியாவது அரச தண்டனை முதலியவைகளிலிருந்து விடுதலை அடைந்தாலும், தவறான வழியில் இவன் அபகரித்த அந்தப் பெண், செல்வம் முதலியவற்றை (தேவதத்தன் என்கிற) யாரோ ஒருவன் அபகரித்துக் கொள்கிறான். அவனிடமிருந்து விஷ்ணுமித்ரன் என்கிற மூன்றாமவன் பிடுங்கிக் கொள்கிறான். இவ்வாறு அந்த போகங்கள் ஒருவனிடமிருந்து மற்றொருவன் என்று ஓரிடத்தில் நிலைகொள்ளாமல் கைமாறிக் கொண்டே போகிறது. (24)

சிற்சில சமயங்களில் குளிர், காற்று முதலிய பலபடியான தெய்வச் செயல்கள் (ஆதிதைவிகம்), பிற பூதங்களால் ஏற்படும் ஆதி பௌதிகம், தன்னைப் பற்றிய ஆத்யாத்மிகம் முதலியவைகளால் ஏற்படும் துன்பங்களைப் போக்கிக் கொள்ளத் திறமையின்றி முடிவற்ற கவலையில் மூழ்கி வருந்துகிறான். (25)

இன்னும் சிலபோது, ஒருவருக்கொருவர் கொடுக்கல்—வாங்கல்களில் பிறனது ஒரு காசாக இருந்தாலும் அல்லது அதைக் காட்டிலும் குறைந்ததாக இருந்தாலும், அதைக் கவர்ந்து கொள்கிறபோது நாணயமின்மையால் ஒருவருக்கொருவர் பகையை ஏற்படுத்திக் கொள்கின்றனர். (26)

இந்த வழியில் முன் கூறப்பட்ட இன்னல்களும் மற்றும் இன்ப—துன்பங்கள், விருப்பு—வெறுப்பு, பயம், தான் என்கிற செருக்கு, கவனமின்மை, பித்து, சோகம், மயக்கம், பேராசை, பிறர் குணம் கண்டு கருவுதல், பொறாமை, அவமானம், பசி, தாகம், மனநோய், உடல் நோய், பிறப்பு, மூப்பு, இறப்பு போன்ற இன்னும் பலவாறான துன்பங்களும் உண்டாகின்றன. (27)

(இவ்வாறு இன்னல்கள் மிகுந்த இந்த வழியில் அலைந்துழலும் இந்த ஜீவன்) சில சமயங்களில் ஆண்டவனின் மாயையான பெண்கள் வலையில் வீழ்ந்து அறிவிழந்து, அவளுக்காக விளையாட்டரங்கம் முதலியன அமைப்பதற்கான சிந்தையில் மூழ்குகிறான். அந்தப் பெண், அவளுக்கான அரங்கம் முதலியவைகளைச் சேர்ந்த பெண்டுபிள்ளைகள், மற்ற பெண்களின் இனிய பேச்சு, அழகான பார்வை, நடையுடை பாவனை முதலியனவற்றில் பற்று கொண்டு, அவற்றிலேயே மனத்தைப் பறிகொடுத்து, அதனால் பெற்ற புலன்களுக்கு அடிமையாகிக் கரை காண இயலாத இருள்மயமான நரகத்தில் விழுகிறான். (28)

காலச்சக்கரம் என்பது பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனின் ஆயுதம். அது பரமாணு முதல் இரண்டு பரார்த்தம் வரையுள்ள நிமிடம், மணி முதலிய அவயவங்கள் கொண்டது. இது எப்பொழுதும் மிகவும் கவனமாகச் சுழன்று கொண்டேயிருப்பது. வெகுவேகமாக மாறுபடும் குழந்தைப் பருவம், இளமை முதலிய நிலைகளே இதன் வேகம். இந்த வேகத்தினால் அந்தக் காலச்சக்கரம் பிரும்மதேவர் முதல் ஈ—எறும்பு ஈராக உள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளையும் அழித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. அதன் வேகத்தை எவரும் தடுத்து நிறுத்த முடியாது. அதனிடமிருந்து பயந்தாலும், இந்தக் காலச்சக்கரத்தையே தனது திருவாயுதமாகக் கொண்ட யக்ஞநாராயணனான அந்த சாட்சாத் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனனைப் பூஜிக்காமல், மந்தபுத்தியுள்ள இந்த மனிதன் நாத்திகர்களின் பிடியில் சிக்கி, கழுகு, பருந்து, கொக்கு, வடம் என்னும் வல்லூறு போன்ற வேதநெறி முறைகளுக்கு விலக்கான துர்தேவதைகளை உபாசிக்கிறார்கள். அந்த துர்தேவதைகளைப் பற்றி மறநெறி நூல்கள்தான் கூறுகின்றன. (29)

அந்த நாத்திகர்களோ, தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக் கொள்பவர்கள். இந்த ஜீவனும் அவர்களது வழியில் சிக்கித் துன்பம் அனுபவிக்கும்போது, சான்றோர்களான அந்தணர்களிடம் சரண் புகுகிறான். ஆனால், அந்தணராவதற்கு முதற்படியான உபநயனச் சடங்கிற்குப்பின், சுருதிகளிலும் ஸ்மிருதிகளிலும் கூறப்பட்ட கர்மாக்களால் யக்ஞபுருஷரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஆராதித்தல் முதலிய அறநெறிக்குட்பட்ட ஆசார—அனுஷ்டானங்கள் இவனுக்கு நன்மை அளிப்பதாகப் படுவதில்லை. ஆகவே, வேதங்களில் கூறப்பட்டுள்ள நெறிமுறைகளுக்குத் தக்க ஒழுக்கமின்மையால், அந்த ஒழுக்கங்களற்ற தாழ்ந்த பிறவியில் பிறக்கிறான். அவர்களது ஒழுக்கம், பெண்ணினச் சேர்க்கையும் அதனால் பெருகும் குடும்பத்தைக் காத்தலுமான குரங்கினத்தைப் போன்றதே. (30)

அந்த ஒழுக்கமற்ற நடத்தையில் எவ்விதத் தங்குதடையுமின்றி விருப்பம்போல் திரிந்து வந்ததால், இவனுடைய புத்தி மிகவும் அற்பநிலையை அடைந்து, அறிவிலிகளின் இழிந்த செயல்களில் (உலகியல் சிற்றின்ப நுகர்வில்) சிக்கி, தனது மரண காலம் நெருங்குவதையும் மறந்து விடுகிறான். (31)

இவ்வாறு இவ்வுலகத்தில் நுகரப்படும் இல்லற இன்பங்களிலேயே இன்பம் பெறுபவனாக மரங்களைப் போல் ஜடமாகிறான். குரங்குகள் போல் மனைவி—மக்களிடமே அன்பு செலுத்தி, தனது முழு நேரத்தையும் பெண்ணினச் சேர்க்கை முதலிய விஷய போகங்களிலேயே கழிக்கிறான். (32)

இவ்வாறு அகப்பொருள் வழியிலேயே (பிரவிருத்தி மார்க்கத்திலேயே) நின்று, இன்ப—துன்பங்களை அனுபவித்து வரும் இந்த ஜீவன், நோய்—நொடி என்னும் மலைக்குகையில் வீழ்ந்து, அங்குள்ள மரணபயம் என்னும் யானையைக் கண்டு பயப்படுகிறான். (33)

சிற்சில சமயங்களில் குளிர், காற்று முதலிய பலவகையான புயல் முதலிய ஆதிதைவிகம், திருடன் முதலிய ஆதிபௌதிகம், நோய் முதலிய ஆத்யாத்மிகம் ஆகிய துன்பங்களிலிருந்து தன்னைக் காத்துக் கொள்ள திறனின்றித் துன்பங்களையே பயனாகக் கொண்ட விஷயங்களின் சிந்தையில் வாடிவதங்குகிறான். (34)

சிலபோது கொடுக்கல்—வாங்கல் ஆகிய வியாபாரத் துறையில் செய்யும் கருமித்தனத்தால் இவன் கையில் சிறிது பொருள் சேர்கிறது. (35)

அந்த வியாபாரத்தில் கையிலுள்ள பொருள் நஷ்டமாகி, படுக்கவும் இருக்கவும் உண்ணவும்கூட வசதியின்றித் தவிக்கும்போது, தனது விருப்பம் நிறைவேறாததால், திருட்டு முதலிய தவறான வழியில் அதைப் பெற முயல்கிறான். அதனால், மக்கள் மத்தியில் அவமானம் அடைகிறான். (36)

இவ்வாறு பணத்தாசையால் ஒருவருக்கொருவரது பகைமை பெருகி வளர்ந்திட்டபோதும், முன் வாஸனைகளால் (மனப்பதிவுகளால்) தன்னிலை மறந்து, தங்களுக்குள் திருமணம் முதலிய தொடர்புகளை வைத்துக் கொள்கின்றனர். பின், அந்தத் தொடர்புகளையும் அறுத்துக் கொள்கின்றனர். (37)

இந்த சம்சாரமான தொடரில் சிக்கி அலையும் இந்த ஜீவன், பலவிதமான துன்பங்களையும் தடங்கல்களையும் சந்தித்து அனுபவித்த போதிலும், வழியில் நேரிடும் ஆபத்துக்களையும் இறப்பவர்களையும் அங்கேயே அப்படியே விட்டு விட்டுச் செல்கிறான். புதிதாகப் பிறந்தவனைத் தன்னோடு சேர்த்துக் கொள்கிறான். சிலசமயம் சிலருக்காகச் சோகமடைகிறான். சிலரது துன்பங்களைக் கண்டு மூர்ச்சையாகிறான். ‘ஐயோ! இவன் நம்மைவிட்டுச் சென்றுவிடுவானோ?’ என்கிற சந்தேகத்தில் பயம் கொள்கிறான். சிலரோடு சச்சரவு செய்கிறான். ஆபத்து ஏதாவது வந்துவிட்டால் கத்திக் கூப்பாடு போடுகிறான். மனமகிழ்ச்சிக்கு அனுகூலமாக ஏதாவது நடந்தால் மனம் பூரித்துப் போகிறான். சிலசமயம் ஆடிப்பாடி மகிழ்கிறான். சிலபோது அவர்களுக்காக அடிமையாவதற்குக் கூடத் தயங்குவதில்லை. பகவானது அடியார்களோ அவனருகில்கூட வருவதில்லை. அதனால், இவனுக்கு நல்லாரிணக்கம் கிடைப்பதேயில்லை. இவ்வாறு, இவன் எப்பொழுதும் தொடர்ந்து போய்க் கொண்டேதான் இருக்கிறான். எந்த பகவானிடமிருந்து இந்த சம்சார சங்கிலித் தொடர் தொடங்கியதோ, எவரை இந்தத் தொடரின் முடிவாகக் கூறுகிறார்களோ, அந்த பகவானை நோக்கி, இவன் இதுவரை திரும்பிக்கூடப் பார்த்ததில்லை. (38)

யோக சாஸ்திரங்களும் பகவானை உள்ளபடி கூறவில்லை; அவரருகில்கூட நெருங்கவில்லை. அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் அடக்குமுறை விடுத்து, அன்பு முறை கைக்கொண்ட துறவிகள், முனிவர்கள், புலனடக்கமும் மனவொடுக்கமும் கொண்ட சான்றோர்கள் ஆகியவர்களே, அந்த இறைவனை அடைகிறார்கள்! (39)

இந்த யோகநிலையை எண்டிசை யானைகளை வெல்லும் திறன் கொண்டவர்களும், வேள்விகளைச் செய்பவர்களுமாகிய ராஜரிஷிகளும்கூடப் பெற்றாரில்லை. அவர்கள் போர்க்களத்தில் பகைவர்களோடு போரிட்டு மடிகிறார்கள். ‘இந்த அரசு எனதே’ என்று எந்த பூமியில் உறவு கொண்டாடி பிறரோடு பகைமை கொண்டார்களோ, அதே பூமியில் இந்த உடலை விடுத்து மேலுலகம் புகுகிறார்கள். (40)

ஒருவேளை தனது நல்வினைப் பயனால் இந்த ஜீவன், இந்த ஆபத்துக்களிலிருந்தும் நரக வேதனைகளிலிருந்தும் விடுதலை பெற்றாலும், மறுபடியும் இந்த சம்சாரச் சூழலில் வீழ்ந்து மக்கள் சமுதாயத்தை அடைகிறான். சுவர்க்கம் முதலிய புண்ணிய உலகங்களை அடைபவனது கதியும் இதே மாதிரிதான். (41)

மன்னவா! ராஜரிஷியான பரதரைப் பற்றியும்கூட அறிஞர்கள் இவ்வாறுதான் கூறுகிறார்கள்— கருடன் செல்லும் வழியை (வேகத்தை) ஓர் ஈ பின்தொடர முடியுமா? அதுபோல மகாத்மா ராஜரிஷியான பரதரது செயலை, வேறு எந்த ஓர் அரசராலும் மனத்தாலும் பின்பற்ற முடியாது. (42)

பகவானிடம் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்ட பரதர் வாலிபப் பருவத்திலேயே மனத்தைக் கவரக் கூடிய, எளிதில் எவராலும் ஒதுக்கித் தள்ள முடியாத மனைவி—மக்கள், நண்பர்கள், அரசுரிமை முதலிய அனைத்தையும் கழிவுப் பொருளைத் தள்ளுவது போல உதறித் தள்ளினாரே. இவ்வாறு மற்றொருவர் செய்ய இயலுமா? (43)

பரதர், எவராலும் எளிதில் தள்ள இயலாத மாபெரும் பூமண்டலம், மனைவி—மக்கள், உற்றார்—உறவினர், ஏராளமான அரசுச் செல்வம், இல்லற இன்பம் முதலியனவற்றைத் துறந்தது மட்டுமா? கருணை பொழியும் திருக்கண்ணோக்கு கொண்ட எந்தத் திருமகளைத் தேவாதி தேவர்களும் விரும்பி வேண்டுகின்றனரோ, அந்தத் திருமகளைக்கூட இவர் விரும்பவில்லையே! இது அவருக்கொன்றும் பெரியதல்லவே. (இச்செயல்) அவருக்கேற்றதே. ஏனெனில், பகவான் மதுசூதனனது சேவையிலேயே ஈடுபாடு கொண்ட சான்றோர்களுக்கு முக்தி இன்பமும் அற்பமேயாகும். (44)

பரதர், தனது முற்பிறவியான மான் பிறவியைத் துறந்துவிட நினைத்தபோது, “வேள்வியே வடிவானவரும், தர்மங்களைக் காத்து ரட்சித்து அவற்றிற்கான பயனை அளிப்பவரும், அறநெறிகளைத் தவறாது முறையாகக் கடைப்பிடிக்கும் திறமை பெற்றவரும், யோக அனுஷ்டானத்தினாலும் ஸாங்க்ய யோகத்தினாலும் பெறப்படுகின்றவரும், பிரகிருதியான மாயையை அடக்கி ஆள்பவரும், அனைத்து ஜீவராசிகளுக்குள்ளும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்குபவருமான பகவான் ஸ்ரீஹரியை வணங்குகிறேன்” என்று உரக்கக் கூறினார். (45)

அரசே! ராஜரிஷியான பரதரது திருக்கல்யாண குணங்களையும் செயல்களையும் பக்தர்களும்கூடப் புகழ்ந்து பேசுகிறார்கள். அவரது இந்தச் சரித்திரம் எல்லா நலன்களையும் அளிக்கவல்லது; நீண்ட ஆயுளையும் செல்வத்தையும் தரவல்லது; அழியாப் புகழையளிப்பது; முடிவில் சுவர்க்கத்தையும் முக்தியையும் அளிப்பது. இந்தச் சரித்திரத்தைக் கேட்பவன், சொல்பவன், சொல்லக் கேட்டுப் போற்றுகிறவன் ஆகியவர்களது மனவிருப்பங்கள் அனைத்தும் தாமாகவே நிறைவேறும். பிறரிடமிருந்து அவன் எதையுமே எதிர்பார்க்கத் தேவையில்லை. (46)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம் ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் பதிநான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினைந்தாவது அத்தியாயம் — பரத வம்ச வர்ணனம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! பரதருடைய புதல்வர் ஸுமதி என்பவர். அவரைப் பற்றி முன்பே கூறினேன். அவர் ரிஷபதேவருடைய மார்க்கத்தைப் பின்பற்றினார். ஆகையால், கலியுகத்தில் மறநெறி தழுவும் நாத்திகர்கள், தங்களுடைய தீயபுத்தியால் வேதநெறிக்குப் புறம்பாக, அவரைத் தெய்வமாகக் கற்பனை செய்யப் போகிறார்கள். (1)

அந்த ஸுமதியின் மனைவி விருத்தசேனையிடம் தேவதாஜித் என்ற புதல்வன் பிறந்தான். (2)

தேவதாஜித்தின் மனைவி ஆஸுரீ. அவர்களது புதல்வன் தேவத்யும்னன். இவனது மனைவி தேனுமதி. அவர்கள் புதல்வன் பரமேஷ்டீ. பரமேஷ்டியின் மனைவி ஸுவர்சலை. இவர்களது மகன் பிரதீஹன். (3)

இவர் மற்றவர்களுக்கு ஆன்மீக வித்தையை உபதேசித்து, தானும் மனத்தூய்மை பெற்று, பரமபுருஷரான பகவானை நேரிடையாக அனுபவித்தார். (4)

பிரதீஹனது மனைவி ஸுவர்சலை. அவர்களது புதல்வர்கள் பிரதிஹர்த்தா, பிரஸ்தோதா, உத்காதா என்ற மூவர். அவர்கள் வேள்வி செய்தல் முதலிய கர்மங்களில் சிறந்தவர்கள். இவர்களில் பிரதிஹர்த்தாவின் மனைவி ஸ்துதி. இவர்களது புத்திரர்கள் அஜன், பூமா என்னும் இருவர். (5)

பூமா என்பவனுக்கு ரிஷிகுல்யை என்பவளிடம் உத்கீதன் என்னும் மகன் பிறந்தான். அவன் மனைவி தேவகுல்யை. இவர்களிடம் பிரஸ்தாவன் தோன்றினான். இவன் மனைவி நியுத்ஸை. இவர்கள் மகன் விபு. விபுவின் மனைவி ரதி. இவர்களது புதல்வன் பிருதுஷேணன். அவனுக்கு ஆகூதி என்கிற மனைவியிடம் நக்தன் பிறந்தான். நக்தனுக்கு திருதி என்பவளிடம் கயன் பிறந்தான். இவன் அரசர்களுக்குள் சிறந்தவன்; மிகுந்த புகழ் படைத்தவன். உலகத்தைக் காத்து ரட்சிக்க சத்துவ குணத்தை மேற்கொண்ட சாட்சாத் பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் அம்சமெனக் கருதப்பட்டவன். மனவடக்கம் முதலிய நற்குணங்களால் மகாபுருஷர்களில் ஒருவராக எண்ணப்பட்டான். (6)

மாமன்னான அந்த கயன், மக்களைப் பரிபாலித்தல், காத்தல், மகிழ்வித்தல், கொஞ்சிக் குலாவுதல், அடக்கி ஆளுதல் முதலிய தனது அலுவல்களை முறைப்படி செய்தான். அதேபோல பற்பல வேள்விகளையும் முறை தவறாது ஆற்றினான். இவ்வாறு தனது அனைத்துச் செயல்களையும் சிறிதும் பற்றின்றி பகவதர்ப்பணமாகச் செய்தான். இதனால் இவனது அனைத்துக் கர்மங்களும் புருஷோத்தமரான பரமன் ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டு, மிகவுயர்ந்த பயன்களை அளிப்பதாக ஆயிற்று. இவ்வாறு ஸ்வதர்மானுஷ்டானத்தாலும் பிரும்மத்தை உணர்ந்த சான்றோர்களது திருவடிச் சேவைகளாலும், இவருக்கு பக்தியோகம் கிட்டியது. அனவரதமும் பகவானைப் பற்றிய சிந்தனையிலேயே மூழ்கி நின்றதால், இவரது மனம் தூய்மை பெற்றது. ஆன்மாவல்லாத இந்த உடல் முதலியவற்றில் தனது என்கிற எண்ணத்தை முற்றிலுமாக நீக்கி, தன் ஆன்மாவிலேயே பிரும்மஸ்வரூபத்தை அனுபவிக்கலானார். இவ்வளவிருந்தும் எவ்விதப் பற்றுதலுமின்றி, இந்தப் பூமண்டலத்தை ஆண்டு வந்தார். (7)

பரீக்ஷித் மன்னனே! முன் நடந்த கதைகளை நன்கறிந்த சான்றோர்கள், ராஜரிஷியான கயனைப் பற்றி இவ்வாறு கூறுகிறார்கள். (8)

மாமன்னரான கயனைப் போன்று உயர்ந்த செயல்களை வேறு எந்த மன்னர்தான் செய்ய முடியும்? இவர் சாட்சாத் பகவான் அம்சமல்லவா? இவரைத் தவிர, வேறு எவர்தான் முறைப்படி வேள்விகள் செய்தல், மனவடக்கம், அனைத்துமறிந்து நிற்றல், அறநெறிகளைக் காத்தல், பெருஞ்செல்வம் படைத்தல், சான்றோர்கள் சமாஜத்திற்கு நாயகன் போல் விளங்குதல், சாதுக்களுக்குப் பணிவிடை செய்தல் முதலியவற்றைச் செய்ய முடியும்? (9)

எண்ணிய எண்ணியாங்கு முடிக்கும் உயர்ந்த பெருமை கொண்ட சிரத்தை, மைத்ரீ, தயை முதலிய தக்ஷனது பெண்கள், கங்கை முதலிய புண்ணிய நதிகளின் தீர்த்தத்தைக் கொண்டு மிக்க மகிழ்ச்சியோடு இவருக்கு (கயனுக்கு) அபிஷேகம் செய்தனர். இவர் விரும்பாவிடினும், பசு தனது கன்றிற்கிரங்கி மடிக்காம்பு வழியே பால்பெருக ஊட்டுவது போல, பூமிப்பிராட்டி இவரது நற்குணங்களைக் கண்டு மகிழ்ந்து, இவரது குடிமக்களுக்கு விருப்பம் போல் செல்வங்கள் அனைத்தையும் அளித்தாள். (10)

எவ்வித ஆசைகளுமற்ற இவருக்கு இவர் விரும்பாவிடினும், வேதங்களில் கூறப்பட்ட கர்மங்கள் அனைத்து போகங்களையும் அளித்தன. போரில் முறியடிக்கப்பட்ட மன்னர்கள் கப்பம் செலுத்தினர். அந்தணர்கள், இவர் அளித்த தட்சிணைகளால் மகிழ்ச்சி கொண்டு, பரலோகத்தில் தங்களுக்குக் கிடைக்கும் தர்ம பயன்களில் ஆறில் ஒரு பங்கை, இவருக்குக் காணிக்கையாகத் தந்தனர். (11)

இந்திரன், அவர் செய்த வேள்விகளில் தனக்கு அளித்த சோமரஸத்தை அதிகமாகச் சாப்பிட்டு மதம் பிடித்தவனானான். மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் அசைவற்ற தூய பக்தியோடு, இவர் செய்த வேள்விகளின் பயனை யக்ஞ புருஷரான பகவான் நேரில் தோன்றிக் கையேந்திப் பெற்றுக் கொண்டார்! (12)

எந்த பகவான் மனநிறைவு (திருப்தி) பெற்றால் பிரும்மதேவர் முதலான தேவர்கள், மானிடர்கள், விலங்கினங்கள், பறவைகள், மரம்—செடி—கொடிகள், புல்—பூண்டுகள் வரையிலான அனைத்து ஜீவராசிகளும் அந்தக் கணமே மனநிறைவு பெறுமோ, அவ்வாறான எல்லா உயிருமான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் தன்னிறைவு பெற்றவராயினும், ராஜரிஷியான கயனது வேள்வியில் மிகவும் திருப்தியடைந்தார். ஆகவே, அவருக்குச் சமமாக வேறு எவர்தான் செய்ய இயலும்? (13)

கயனுக்கு கயந்தி என்கிற மனைவியிடம் சித்ரரதன், ஸுகதி, அவரோதனன் என மூன்று புதல்வர்கள் பிறந்தார்கள். சித்ரரதனது மனைவி ஊர்ணை திருவயிற்றில் ஸம்ராட் பிறந்தான். (14)

ஸம்ராட்டிற்கு உத்கலையிடம் மரீசியும், மரீசிக்கு பிந்துமதியிடம் பிந்துமானும் தோன்றினர். அவனுக்கு ஸரகையிடம் மது என்பவன் பிறந்தான். மதுவிற்கு ஸுமனஸ் என்பவளிடம் வீரவிரதன் பிறந்தான். அவனுக்கு போஜையிடம் மந்து, பிரமந்து என இரு புதல்வர்கள் பிறந்தனர். மந்துவின் மனைவி ஸத்யை. இவர்களது புதல்வர் பௌவனர். அவர் மனைவி தூஷணையிடம் துவஷ்டா பிறந்தான். துவஷ்டாவின் மனைவி விரோசனையிடம் விரஜன் பிறந்தான். விரஜனுக்கு விஷூசியிடம் சதஜித் முதலிய நூறு பிள்ளைகளும், ஒரு பெண்ணும் பிறந்தனர். (15)

விரஜனைப் பற்றிய இந்த வாழ்த்துரை மிகவும் புகழ் வாய்ந்தது. “பகவான் விஷ்ணு, தேவர்கள் கூட்டத்தை நன்கு அலங்கரிப்பது போல், பிரியவிரதனது வம்சத்தைக் கடைசியாகத் தோன்றிய விரஜர், தனது புகழால் நன்கு அலங்கரித்தார், பெருமைப்படுத்தினார்.” (16)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினாறாவது அத்தியாயம் — புவனகோச வர்ணனை

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறார்—— சுகமுனிவரே! சூரியன் பிரகாசிக்கும் எல்லை மற்றும் சந்திரன் நட்சத்திரக் கூட்டங்களுடன் காணப்படும் எல்லை வரையிலான இந்தப் பூமண்டலத்தின் பரப்பளவு தங்களால் கூறப்பட்டது. (1)

மேலும், பிரியவிரதனுடைய தேர்ச் சக்கரங்கள் சென்ற வழியில் ஏற்பட்ட ஏழு பள்ளங்கள் மூலம் ஏழு சமுத்திரங்கள் ஏற்பட்டன. அதனால், இந்தப் பூமண்டலம் ஏழு தீவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது என்று தங்களால் முன்பு கூறப்பட்டது. பகவானே! இப்பொழுது அந்தத் தீவுகளின் நீளம், அகலம், சுற்றளவு, அமைப்பு முதலியன பற்றி, அந்தந்த இலக்கணங்களோடு முழுமையாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். (2)

சத்துவ குணமே நிரம்பிய பகவானுடைய கண்ணுக்குத் தெரியும் (ஸ்தூல) திருமேனியில் ஈடுபடுத்தப்பட்ட மனம்தானே நிர்குண ஸ்வரூபமான, சூட்சுமமான, ஸ்வயம்பிரகாசமான, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த பிரும்ம ஸ்வரூபமான வாசுதேவன் என்கிற பகவானிடமும் ஈடுபடுத்த வேண்டியதாகும்? ஆகவே, குருவே! பகவானது இந்த ஸ்தூல வடிவினைப் பற்றிச் சற்று விளக்கமாகக் கூற வேண்டுகிறேன். (3)

சுக முனிவர் (பதில்) கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித் மன்னனே! (இவ்வுலகில்) மனிதன், தேவர்களைப் போன்று நிறைந்த ஆயுளைப் பெற்றாலும், பகவானது மாயையின் குணப்பெருக்கின் எல்லையை மனத்தினாலோ, வாக்கினாலோ அடைய முடியாது. ஆகவே, (முதலில்) இந்தப் பூமண்டலத்தின் பெயர், வடிவம், அளவு, லட்சணங்கள் முதலியவை பற்றிய முக்கிய விஷயங்களை விரிவாகக் கூறுவோம். (4)

இந்தப் பூமண்டலமாகிய தாமரை மலரின் இதழ்கள் இந்த ஏழு தீவுகளும். இதன் நடுவில் உள்ளது நாம் வசிக்கும் இந்த நாவலந்தீவு (ஜம்பூத்வீபம்). இதன் பரப்பளவு லட்சம் யோஜனைகள். இது தாமரையிலை போன்று வட்டமானது. (5)

இதில் ஒன்பதாயிரம் யோஜனை பரப்பளவுள்ள ஒன்பது வர்ஷங்கள் (பகுதிகள்) உள்ளன. இமயமலை முதலிய எட்டு மலைகளால் இவற்றின் எல்லைகள் நன்கு பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. (6)

இவற்றின் நடுவில் இளாவிருதம் என்கிற பத்தாவது வர்ஷம் உள்ளது. இதன் மத்தியில்தான் முற்றிலும் பொன்மயமானதும், மலைகளுக்கெல்லாம் அரசன் என்று அழைக்கப் படுவதும், ஒரு லட்சம் யோஜனை உயரமானதும் (பூமிக்கு வெளியில் தெரியும் உயரம் எண்பத்துநான்காயிரம் யோஜனை மட்டுமே), பூமண்டலமாகிற தாமரையின் கர்ணிகையாக அமைந்துள்ளதும், தலைப்பகுதியில் முப்பத்திரண்டாயிரம் யோஜனை அகலமுள்ளதும், அடிப்பகுதியில் பதினாறாயிரம் யோஜனை அகலமுள்ளதும், அதே பதினாறாயிரம் யோஜனை தூரம் பூமிக்குள் பதிந்திருப்பதுமான மேருமலை இருக்கிறது! (7)

இளாவிருத வர்ஷத்திற்கு வடக்கில் உள்ள நீலன், சுவேதன், சிருங்கவான் என்கிற மூன்று மலைத் தொடர்களும் முறையே ரம்யகம், ஹிரண்யமயம், குரு என்னும் வர்ஷங்களின் எல்லைகளை நிர்ணயிக்கின்றன. கிழக்கிலும் மேற்கிலும் உப்புக்கடல்கள் வரை பரவியுள்ளன. ஒவ்வொன்றின் அகலமும் இரண்டாயிரம் யோஜனைகள். நீளத்திலோ முதலாவதைக் காட்டிலும் அடுத்தது ஒவ்வொன்றும் பத்தில் ஒரு பங்கு சற்று குறைவாகவோ, கூடுதலாகவோ இருக்கும். அகலத்திலும் நீளத்திலும் அனைத்தும் ஒரே அளவுதான். (8)

இவ்வாறே இளாவிருத வர்ஷத்தின் தென்புறம், ஒன்றையடுத்து ஒன்றாக நிஷதம், ஹேமகூடம், இமாலயம் என்ற மூன்று மலைகளும் உள்ளன. நீலன் முதலிய மலைகளைப் போல் இவைகளும் கிழக்குமேற்காகப் பரவியுள்ளன. பத்தாயிரம் யோஜனை உயரமுள்ளன. இவைகளால் முறையே ஹரிவர்ஷம், கிம்புருஷம், பாரதவர்ஷம் என்கிற மூன்று வர்ஷங்களின் எல்லைகள் பிரித்துக் காட்டப்பட்டுள்ளன. (9)

இளாவிருத வர்ஷத்தின் கிழக்கிலும் மேற்கிலுமாக வடக்கே நீலபர்வதம், தெற்கே நிஷதபர்வதம் வரை பரவியுள்ள கந்தமாதன பர்வதமும், மால்யவான் பர்வதமும் இரண்டாயிரம் யோஜனை அகலமுள்ளவை. இவை பத்ராசுவம், கேதுமாலம் என்கிற இரு வர்ஷங்களின் எல்லைகளை நிச்சயிக்கின்றன. (10)

மேலும் மந்தரம், மேருமந்தரம், ஸுபார்சுவம், குமுதம் என்கிற நான்கு மலைகளும் பத்தாயிரம் யோஜனை உயரமும் அகலமும் உடையன. இவை நான்கும் மேருமலைக்கு நாற்புறமும் நான்கு அஸ்திவாரக் கம்பங்கள் போல் அமைந்துள்ளன. (11)

இந்த நான்கு மலைகளின் உச்சியிலும் மாமரம், நாவல்மரம், கடம்பமரம், ஆலமரம் என்னும் நான்கு மரங்களும் கொடிகள் போல் விளங்குகின்றன. இவை ஒவ்வொன்றும் ஆயிரத்து நூறு யோஜனை உயரமுள்ளன. அகலவாக்கில் அதே அளவு அதன் கிளைகளும் பரவியுள்ளன. இக்கிளைகளின் பருமன் நூறு யோஜனை. (12)

பரதகுலத் திலகமே! இந்த பர்வதங்களின் முகட்டில் பால், தேன், கரும்புச்சாறு, நன்னீர் என நான்கு தடாகங்கள் உள்ளன. இந்த மடுக்களிலுள்ள பானங்களைப் பருகும் தேவர்களுக்குச் சமானமான யட்சர்கள், கின்னரர்கள் முதலிய உபதேவர்கள், இயல்பாகவே யோகசித்திகள் பெற்று விளங்குகின்றனர். (13)

இந்த மடுக்களுக்கு அருகில் தேவர்களுக்கு உரிய உத்யான வனங்களான நந்தனம், சைத்ரரதம், வைப்பிராஜகம், சர்வதோபத்ரம் என்கிற நான்கும் உள்ளன. (14)

இங்கு தேவமாதர்களின் கணவர்களான பிரதான தேவர்கள், தங்கள் தங்கள் மனைவிகளுடன் நீராட்டம் ஆடுகின்றனர். அப்பொழுது கந்தர்வர்கள் முதலிய உபதேவர்கள், அவர்களது பெருமைகளைப் பாடிப் பரவுகின்றனர். (15)

மந்தராசலத்தின் மத்தியில் உள்ள மாமரத்தின் உயரம் ஆயிரத்து நூறு யோஜனை. அதிலுள்ள பழங்கள் மலை முகடுகள்போல் பருத்தவை. அமுதம் போல் இன்சுவை மிக்க இந்தப் பழங்கள் (பழுத்துத்) தாமாகவே கீழே விழுகின்றன. (16)

அவ்வாறு கீழே விழும் அந்தப் பழங்களிலிருந்து பெருகி வரும் நறுமணமும் இன்சுவையும் கொண்ட சாறு ‘அருணோதா’ என்னும் நதியாக மந்தரமலையின் சிகரத்திலிருந்து கீழே விழுந்து, இளாவிருத வர்ஷத்தின் கிழக்குப் பகுதியைச் செழுமையாக்குகிறது. (17)

பார்வதி தேவியின் பணிப்பெண்களான புண்ணியஜனம் என்னும் யட்சப் பெண்கள் இந்நதி நீரில் நீராடுகின்றனர். அதனால், அவர்கள் திருமேனியைத் தொட்டு வீசும் காற்றின் நறுமணம், பத்து யோஜனை தூரமளவிற்கு நாற்புறங்களிலும் மணக்கச் செய்கிறது. (18)

இவ்வாறு மேருமந்தர மலையின் உச்சியிலுள்ள நாவல் மரத்தினின்றும் யானைபோல் பருத்த கொட்டைகளற்ற நாவற்பழங்கள் வெகு உயரத்திலிருந்து விழுவதால் சிதறுண்டு அதிலிருந்து பெருகி வரும் பழச்சாறு ‘ஜம்பூ’ என்னும் நதியாகப் பெருகி ஓடுகிறது. இந்நதி பதினாயிரம் யோஜனை உயரமுள்ள மேருமந்தரமலைச் சிகரத்திலிருந்து கீழ்நோக்கிப் பாய்ந்து, இளாவிருத வர்ஷத்தின் தென்புறத்தை நனைத்துச் செழுமையாக்குகிறது. (19)

இந்த நதியின் இரு கரைகளிலுமுள்ள மண், இந்த நதி நீரால் நனைக்கப்பட்டாலும், சூரியன் மற்றும் காற்றினால் நன்கு உலர்த்தப்பட்டு, தேவருலக அணிகலனான ‘ஜாம்பூநதம்’ என்னும் தங்கமாக மாறுகிறது. (20)

இந்தத் தங்கத்தைத்தான் தேவர்களும், கந்தர்வர்களும், அவர்களுடைய மனைவியரும் கிரீடம், வளையல்கள், ஒட்டியாணங்கள், அரைஞாண் முதலிய நகைகளாக அணிகின்றனர். (21)

ஸுபார்சுவ மலையுச்சியிலுள்ள கதம்ப மரத்தின் ஐந்து பொந்துகளிலிருந்தும் பெருகி வரும் ஐந்து தேனருவிகள் ஒவ்வொன்றும் ஐந்து மார்பு அகலமுள்ளவை. இந்தத் தேனருவிகள் ஸுபார்சுவ மலைச்சிகரத்திலிருந்து பெருகி வந்து, இளாவிருத வர்ஷத்தின் மேற்குப் புறத்தைத் தமது நறுமணத்தால் மணக்க வைக்கின்றன. (22)

இந்த அருவிகளின் தேனைப் பருகுகிறவர்களின் திருமுகங்களிலிருந்து வெளிவரும் காற்று, தன்னைச் சுற்றி நாற்புறங்களிலும் நூறு யோஜனை தொலைவு வரை மணக்கச் செய்கிறது. (23)

இதுபோலவே குமுதமலை உச்சியில் உள்ள ‘சதவல்சா’ என்னும் ஆலமரத்தின் கிளைகளிலிருந்து கீழ்நோக்கிப் பாயும் அநேக நதங்கள் (மேற்கு நோக்கிப் பாயும் ஆறுகள்) வெளியேறுகின்றன. இவை விரும்பியவன் விருப்பப்பட்டபடி பால், தயிர், தேன், நெய், வெல்லம், சோறு (அன்னம்), ஆடைகள், படுக்கை, ஆசனபீடம், பற்பலவிதமான அணிகலன்கள் முதலிய அனைத்தையும் அளிப்பன. இந்த நதங்கள், குமுதமலை முகட்டிலிருந்து பாய்ந்து வந்து இளாவிருத வர்ஷத்தின் வடக்குப் பகுதிகளைச் செழுமையாக்குகின்றன. (24)

இதனால் விளைகின்ற பொருட்களை உண்பதால் அங்குள்ள மக்களுக்குத் தோலில் சொறி—சிரங்கு தோன்றுதல், நரையுண்டாதல், களைப்பு தோன்றுதல், உடல் வியர்த்தல், துர்நாற்றம், மூப்பு, நோய், அகால மரணம், குளிர்—வெப்பத்தால் ஏற்படும் துன்பங்கள், உடல் வனப்பு இழத்தல், எலும்பு முறிவு முதலிய எந்தவொரு துன்பமும் எப்பொழுதுமே ஏற்படாது. அவர்களுக்கு வாழ்நாட்கள் முழுவதுமே இன்பம்தான். (25)

மன்னவா! தாமரை மலரின் நடுப்பகுதியின் நான்கு புறங்களிலும் இதழ்கள் இருப்பது போல, மேருமலையின் அடிப்புறத்தின் நாற்புறங்களிலும் குரங்கம், குரரம், குஸும்பம், வைகங்கம், திரிகூடம், சிசிரம், பதங்கம், ருசகம், நிஷதம், சினீவாஸம், கபிலம், சங்கம், வைடூரியம், ஜாருதி, விஹங்கம், ஹம்ஸம், ரிஷபம், நாகம், காலஞ்ஜரம், நாரதம் என்கிற இருபது மலைகளும் சூழ்ந்துள்ளன. (26)

இது தவிர, மேருமலையின் கிழக்குப் புறத்தில் ஜடரம், தேவகூடம் என்னும் இரு மலைகள் உள்ளன. இவை பதினெட்டாயிரம் யோஜனை நீளமும், இரண்டாயிரம் யோஜனை அகலமும் உயரமும் உள்ளவை. இதேபோல் மேற்கில் பவளம், பாரியாத்ரம் என்கிற இருமலைகளும், தெற்கில் கைலாயம், கரவீரம் என்கிற மலைகளும், வடக்கில் திரிசிருங்கம், மகரம் என்கிற மலைகளும் அமைந்துள்ளன. இவ்வாறு எண்மலைகளால் நாற்புறமும் சூழப்பட்ட தங்கமலையான மேருமலை, பரிஸ்தரணத்திற்காக நாற்புறமும் போடப்பட்ட தருப்பைகள் சூழ்ந்த ஹோமகுண்டத்தில் உள்ள வேள்வித்தீயைப் போல் ஒளி மிக்கதாக விளங்குகிறது! (27)

இந்த மேரு பர்வதத்தின் உச்சியின் நடுவில் பகவான் பிரும்மதேவருடைய தங்கமயமான நகரம் உள்ளது. அது நாற்புறமும் பதினாயிரம் யோஜனை அளவில் சமச்சதுர வடிவில் உள்ளதாகக் கூறுகின்றனர். (28)

இதனடியில் கிழக்கு முதலிய எண்டிசைகளிலும் அந்தந்தத் திசைகளின் காவலர்களான இந்திரன் முதலிய எண்மர்களின் நகரங்கள் உள்ளன. அவையனைத்தும் அதனதன் தலைவர்களின் நிறத்திற்கேற்ப, அவரவர்கள் திசையில் உள்ளன. இவை பிரும்மதேவரது நகரத்தின் அளவில் நான்கில் ஒரு பங்கான இரண்டாயிரத்து ஐந்நூறு யோஜனை உள்ளவை. (29)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினேழாவது அத்தியாயம் — கங்கையின் வரலாறும், பகவான் சங்கரர் ஸங்கர்ஷணரைத் துதித்தலும்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! பலிச்சக்கரவர்த்தியின் வேள்விச்சாலையில் வேள்வியையே திருமேனியாகக் கொண்ட யக்ஞநாராயணனான பகவான் மகாவிஷ்ணு மூவுலகங்களையும் அளப்பதற்காகத் தனது திருவடியைத் தூக்கியபோது, அவரது இடது திருவடியின் பெருவிரல் நகம் பட்டு, அண்டகடாஹத்தின் மேல்பாகம் பிளந்தது. அந்தத் துளை வழியாகப் பிரும்மாண்டத்திற்கு அப்புறமுள்ள நீர்ப்பெருக்கு வெளியேற, அது பகவானது திருவடித் தாமரைகளை நனைத்தது. அதனால், அந்தத் திருவடித் தாமரையின் மகரந்தங்கள் பட்ட அந்த நீர் சிகப்பாக மாறியது. அந்தத் தூய தண்ணீரைத் தொட்டாலே சம்சார தாபங்களான அனைத்துப் பாவங்களும் விலகும். அது எப்பொழுதும் தூய்மையாகவே இருக்கும். முதலில் அந்த நீரை வேறு பெயர் எதுவுமின்றி ‘பகவத்பதீ’ என்றே அழைத்தனர். அந்நீர்ப்பெருக்கு பல்லாயிரம் வருடங்கள் கழித்து, சுவர்க்கத்திற்கு மேலுள்ள ‘துருவலோக’த்தில் விழுந்தது. அதையே ‘விஷ்ணுபதம்’ என்றழைக்கிறார்கள். (1)

வீரத்தையே கொள்கையாகவுடைய பரீக்ஷித்! அந்தத் துருவலோகத்தில்தானே உத்தானபாதனின் மகனும் பரமபாகவதருமான துருவசுவாமி இருக்கிறார். அவர், ‘இந்த நீர், நமது குலதெய்வமான ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவடி தீர்த்தமன்றோ’ என்று மதித்து, மிகுந்த மரியாதையும் பக்தியும் கொண்டு, தினமும் தன் தலையில் புரோக்ஷித்துக் கொள்கிறார். அச்சமயத்தில் இறையன்பினால், அவரது இதயமுருக சற்று மூடிய நிலையிலுள்ள திருக்கண்களாகிற தாமரையிலிருந்து தூய ஆனந்தக் கண்ணீர் வெள்ளமெனப் பெருக, திருமேனி மயிர்க்கூச்செறிந்து (மெய்மறந்து) நிற்கிறார். (2)

மேலும், அனவரதமும் ஆன்மாவிலேயே மகிழ்ச்சி கொண்டு அனுபூதி நிலையிலிருக்கும் ஸப்த ரிஷிகள் இதன் பெருமை உணர்ந்தவர்களாகையால், ‘இது, நாம் செய்த தவத்தின் முடிவான சிறந்த பயன்’ எனக் கருதி, முக்தியின்பம் பெறத் துடிப்பவன் அது கிடைத்ததும், அதைத் தன் தலை மேலே ஏற்றுவது போல, தங்கள் சடைமுடிகளில் மிக்க மரியாதையோடு ஏற்று மகிழ்கின்றனர். இவர்களோ எதிலும் பற்று கொண்டவர்களல்லர். அனைத்திலும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள பகவான் வாசுதேவரிடம் கொண்ட சலனமற்ற பக்தியொன்றே பெருஞ்செல்வமெனக் கருதும் இவர்கள், மற்ற அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் அனைத்துப் புருஷார்த்தங்களையும் (துரும்பெனத்) துறந்தவர்கள். ஏன், ஆன்ம ஞானத்தைக்கூட ஒரு பொருட்டாக மதியாதவர்கள்! (3)

இங்கிருந்து அந்த கங்காதேவி கோடிக்கணக்கான விமானங்கள் வட்டமிடும் வானவீதி வழியாக இறங்கி, சந்திரமண்டலத்தை நனைத்து, மேருபர்வதத்தின் முகட்டிலுள்ள பிரும்மதேவரது பட்டணத்தில் விழுகிறது. (4)

அங்கு சீதா, அலகநந்தா, சக்ஷூஸ், பத்ரா என்ற பெயர்களில் நான்காகப் பிரிந்து தனித்தனியாக நான்கு திசைகளிலும் பரவியோடி, முடிவில் நதி—நதங்களின் தலைவனான சமுத்திரத்தில் கலக்கின்றன. (5)

இவற்றில் சீதா என்கிற நதி, பிரும்மதேவ உலகிலிருந்து கேஸராசலத்தின் உயர்ந்த சிகரங்கள் வழியாகக் கீழ்நோக்கிப் பாய்ந்து, கந்தமாதன மலைச்சிகரங்களில் விழுகிறது. இது, பத்ராச்வ வர்ஷத்தைச் செழுமையாக்கிக் கிழக்கு நோக்கி ஓடி, உப்பு சமுத்திரத்தில் கலக்கிறது. (6)

இதேபோல சக்ஷுஸ் என்கிற நதி, மால்யவான் என்கிற மலையுச்சியிலிருந்து வெளிக் கிளம்பி, வேகம் குன்றாது கேதுமாலம் என்னும் வர்ஷத்தின் வழியாகப் பாய்ந்து, மேற்றிசைக் கடலில் கலக்கிறது. (7)

பத்ரை நதி, மேருமலையின் சிகரத்திலிருந்து வடக்கு நோக்கிப் பாய்ந்து, ஒரு மலைச்சிகரத்திலிருந்து மற்றொரு மலைச்சிகரமென பல மலைச்சிகரங்களைக் கடந்து, முடிவில் ‘சிருங்கவான்’ என்கிற மலையுச்சியிலிருந்து விழுந்து, உத்தரகுரு தேசத்தின் வழியாக, வடக்குக் கடலில் கலக்கிறது. (8)

அதுபோலவே அலகாநந்தா என்கிற நதி, பிரும்மலோகத்திலிருந்து தெற்கு நோக்கிப் பாய்ந்து, பல மலைச்சிகரங்களைக் கடந்து ‘ஹேமகூடம்’ என்னும் மலைச்சிகரத்தை அடைகிறது. அங்கிருந்து மிகுந்த வேகத்துடன் இமயமலையின் சிகரங்களில் சீறிப் பாய்ந்து, பாரத வர்ஷத்தை அடைந்து, அங்கிருந்து தெற்கு நோக்கிப் பாய்ந்து, தென்திசைக்கடலில் கலக்கிறது. இதில் நீராட விரும்பி வரும் அனைத்து மனிதர்கட்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும் அசுவமேதம், ராஜசூயம் முதலிய மகாவேள்விகளின் பயன் கிட்டுவது ஒன்றும் அரிதல்ல! (9)

ஒவ்வொரு வர்ஷத்திலும், மேரு முதலிய மலைகளிலிருந்து பெருகி வரும் நதிகளும் நதங்களும் நூற்றுக்கணக்கில் உள்ளன. (10)

இந்த அனைத்து வர்ஷங்களிலும் பாரத வர்ஷம்தான் கர்மாக்கள் செய்ய உகந்த இடம். மற்ற எட்டு வர்ஷங்களும் சுவர்க்கத்தில் வசிப்பவர்களுடைய சுவர்க்கானுபவ போகத்தில் எஞ்சியுள்ள புண்ணியங்களின் பயனை நுகரும் இடங்கள் ஆகும். ஆகையால், இவற்றைப் பூவுலகின் சுவர்க்கம் என்றழைக்கிறார்கள். (11)

அங்கு தேவர்களைப் போல வாழும் மனிதர்களின் ஆயுள் மனித உலகக் கணக்குப்படி பத்தாயிரம் வருடங்கள். பத்தாயிரம் யானை பலம் கொண்ட அவர்களது திருமேனி வஜ்ரபடை போல் உறுதியானது, வலிமை மிக்கது, இளமையானது, பெருமகிழ்ச்சி தரவல்லது. அதனால், இவர்கள் நீண்ட காலம் வரை புணர்ச்சி முதலிய சிற்றின்பங்களை நுகர்கின்றனர். இவ்வாறு நெடுங்காலம் புலனின்பங்கள் நுகர்ந்து, முடிவில் அவர்கள் ஆயுளில் ஒரே ஒரு வருடம் மீதமிருக்கையில், அவர்களின் மனைவிகள் கருவுறுகின்றனர். இப்படி அங்கு எப்பொழுதுமே திரேதாயுகம் போன்ற நிலையே நிலவி வருகிறது. (12)

அங்குள்ள ஆசிரமங்கள், உபவனங்கள், வர்ஷங்கள், மலைச்சாரல்கள் முதலிய இடங்களில் அழகான வனங்களும் உபவனங்களும் உள்ளன. அங்கு எல்லாப் பருவங்களிலும் பூத்துக் குலுங்கும் பூங்கொத்துக்கள், பழங்கள், தளிர்கள் செழித்து நிறைந்து, அந்த பாரத்தினால் சற்றே வளைந்த கிளைகளும் கொடிகளும் கொண்ட ஏராளமான மரங்கள் அழகூட்டுகின்றன. அப்பொழுது மலர்ந்த பற்பல வகையான தாமரை மலர்கள் நிறைந்த தூய்மையான நீர் கொண்ட தடாகங்களும் உள்ளன. அத்தாமரை மலர்களின் நறுமணத்தால் மகிழ்ந்த அன்னங்கள், ஸாரஸப் பறவைகள், நீர்க்கோழிகள், சகோரப் பறவைகள் முதலிய புள்ளினங்களும், பலவகைத்தான கொழுத்த வண்டுகளும் பலவிதமான இனிய ஒலிகளை எழுப்புகின்றன. இந்த ஆசிரமங்கள், உபவனங்கள், மலைச்சாரல்கள், தடாகங்கள் ஆகிய இடங்களிலுள்ள தேவர்களின் தலைவர்கள் அங்குள்ள விண்ணுலக மாதர்களின் காமத்தைத் தூண்டும் திருமுக விலாசம், புன்சிரிப்பு, துடுக்குப் பார்வை ஆகியவைகளால் மனங்கவரப்பட்டு, அவர்களோடு நீர் விளையாட்டு முதலிய பற்பல வகையான கேளிக்கைகளில் விருப்பம்போல் ஈடுபடுகின்றனர். அப்பொழுது அவர்களது முக்கிய பணியாளர்கள், பற்பலவிதமான பொருள்கள் கொண்டு, அவர்களுக்குப் பணி புரிகிறார்கள். (13)

இந்த ஒன்பது வர்ஷங்களிலும் உள்ளவர்களுக்கு அருள் புரிய வேண்டி, பரமாத்மாவான ஸ்ரீமந்நாராயணன் இப்பொழுதும் தனது பல வடிவங்களோடு, அங்கு விளங்கி வருகிறார். (14)

இளாவிருத வர்ஷத்தில் பகவான் சங்கரர் மட்டும்தான் ஆண்மகன். பார்வதிதேவியின் சாபத்தையறிந்த எந்த ஓர் ஆண்மகனும் அங்கு நுழைவதில்லை. ஏனெனில், அங்கு செல்பவன் யாராகிலும் அவன் பெண்ணாகிவிடுவான். இதைப் பற்றிப் பின்னர் (ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில்) கூறுகிறேன். (15)

அங்கு பகவான் சங்கரர், பார்வதி மற்றும் அவளது பணியாட்களான பதினாயிரம் கோடி பெண்களால் பணிவிடை செய்யப்படுகிறார். அவர் பரமபுருஷரான பரமாத்மாவின் வாசுதேவன், பிரத்யும்னன், அனிருத்தன், ஸங்கர்ஷணன் என்கிற நான்கு வியூகமூர்த்திகளில் தனக்குக் காரணமான தமோ குணத்தைப் பிரதானமாகவுடைய நான்காவது வியூகமூர்த்தியான ஸங்கர்ஷண மூர்த்தியின் மனோமயத் திருமேனியை ஸமாதி நிலையில் தியானித்துக் கொண்டு, இனிவரும் மந்திரத்தைக் கூறித் துதிக்கிறார். (16)

[குறிப்பு:— பகவானது திருமேனி தூய்மையான ‘சித்’ வடிவானது. ஆனால், முத்தொழில்களைச் செய்யுங்கால் அந்தத் தொழிலுக்கேற்ப சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற குணங்களை ஏற்கிறார். அழித்தல் என்னும் தாமஸ குணச் செயல் புரிதலால், இங்கு தாமஸ குணத்தைப் பிரதானமாக உடையவர் எனக் கூறப்பட்டது.]

பகவான் கூறுகிறார்—— ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவ மந்திரத்தின் உட்பொருளும், அனைத்து நற்குணங்களுக்கும் கொள்கலனாக விளங்குபவரும், அழிவற்றவரும், புலன்களுக்கு எட்டாதவருமான புருஷோத்தமரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு வணக்கம். மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். (17)

அனைவரும் போற்றும் இறைவா! தங்களது திருவடித் தாமரைகள் அடியார்கட்கு அடைக்கலம் அளிப்பது. தாங்களோ அனைத்துச் செல்வங்களும் நிரம்பியவர். பக்தர்களின் கண்களுக்குத் தாங்கள், தங்களது முழுமையான விராட் ஸ்வரூபத்துடன் காட்சியளிக்கிறீர்கள். இந்த சம்சாரத் தளைகளிலிருந்து அவர்களை விடுவிக்கிறீர்கள். ஆனால், பக்தியற்றவர்களை அத்தளைகளில் சிக்க வைக்கிறீர்கள். அந்த சர்வேசரான தங்களை வணங்குகிறேன். (18)

இறைவா! எங்களுக்கோ கோபத்தின் வேகத்தை வெற்றி கொள்ள முடியவில்லை. எங்களது பார்வையும் பாவத்தின் பக்கமே ஒட்டிக் கொள்கிறது. ஆனால், தாங்களோ இவ்வுலக ஒழுக்கங்களை முறைப்படுத்திச் செல்ல, அதன் செயற்பாடுகள் அனைத்தையும் ஒரு சாட்சியாக, எப்பொழுதும் கண்காணித்து வருகிறீர்கள். இருப்பினும் (அடியார்களான) எங்கள் பக்கம், தங்களது திருக்கண்நோக்கின் அருளால் மாயையின் பாற்பட்ட முக்குண விஷயங்களோ, மனோவிருத்திகளோ பெயரளவில்கூட, தம் ஆட்சியைச் செலுத்த முடிவதில்லை. இந்நிலையில், தன் மனத்தைத் தன்னாட்சியில் கொண்டுவர முயலும் சாதகன், எவன்தான் தங்களை வணங்காமல் இருப்பான்? (19)

மது, ஆஸவம் (மூலிகைகளின் சாறு) முதலியவைகளை அருந்தி, அதனால் கண்கள் சிவக்க, மதங்கொண்டவன் மாயையின் வலையில் சிக்கித் தன் அறிவிழந்து, பகவானையும் சிவந்த கண்களுடையவராக மதம் பிடித்தவர் போலக் காண்கிறான். இது உண்மையற்ற மாயையின் தோற்றமே. தங்களது திருவடித் தாமரைகள் தீண்டியதால் மனம் கவரப்பட்ட நாக கன்னிகைகள் வெட்கமுற்றுத் தங்களுக்குப் பூசனை புரிவதற்கும் இயலாது தவிக்கின்றனர். (அவ்வாறான இறைவனை எவன் சேவிக்காமல் இருப்பான்?) (20)

நான்மறைகளும் இவ்வுலகின் தோற்றம்—இருப்பு—அழிவிற்குத் தாங்களே காரணம் என்கின்றன. ஆனால், தாங்களோ இம்மூன்றிலும் ஒட்டாதவர். அதனால், தங்களை அனந்தன் (எல்லையற்றவர்) என்கின்றனர். தங்களது ஆயிரம் திருமுடிகளின் மேல் இப்பூமண்டலம் ஒரு சிறு கழுகுபோல் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பூமி, அந்த ஆயிரம் திருமுடிகளில் எங்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது? என்பது தங்களுக்கே கூடத் தெரியாதிருக்கலாம். (21)

எந்தப் பிரும்மதேவரிடமிருந்து தோன்றிய நான், அஹங்கார ரூபமான எனது முக்குணமயமான திறமையினால் (வைகாரிகம் என்றழைக்கப்படும்) தேவதைகள், பொறிபுலன்கள் மற்றும் தாமஸம் எனப்படும் பூதங்களைப் படைக்கிறேனோ, அந்தப் பிரும்மதேவர் விஞ்ஞானம், அதாவது புத்தி தத்துவத்திற்கு இருப்பிடமானவர். தங்களது முதல் குணமான மஹத் தத்துவ ஸ்வரூபமானவர். (22)

ஆண்டவனே! மஹத் தத்துவம், அஹங்காரம், இந்திரியங்களின் தேவதைகள், பொறிபுலன்கள், ஐம்பெரும் பூதங்கள் மற்றும் நாங்களனைவரும் கயிற்றில் கட்டப்பட்ட பறவைபோல் தங்களது கிரியா சக்திக்கு வயப்பட்டுத் தங்களது இன்னருளாலே இவ்வுலகைப் படைக்கிறோம். (23)

சத்துவம் முதலிய முக்குணங்களின் படைப்பில் மயங்கிய இந்த ஜீவாத்மா, தங்களாலேயே படைக்கப்பட்ட கர்மத்தளைகளில் சிக்க வைக்கும் மாயையின் திறனைச் சிலசமயம் அறிந்து கொள்கிறான். ஆனால், அத்தளைகளிலிருந்து விடுபடும் எளிய மார்க்கத்தைத்தான் அவன் எளிதில் புரிந்து கொள்வதில்லை. இவ்வையகத்தின் படைப்பும் அழிவும்கூட தங்களது ஸ்வரூபமே (திருவிளையாடல்களே). இவ்வாறான பெருமைகள் கொண்ட தங்களை நான் பன்முறை வணங்குகிறேன். (24)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினெட்டாவது அத்தியாயம் — வர்ஷங்களைத் தனித்தனியாக வர்ணித்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! பத்ராசுவ வர்ஷத்தில் தர்மதேவனின் புதல்வரான பத்ரசிரவஸ் என்பவரும், அவரது முக்கிய அணுக்கத் தொண்டர்களும் பகவான் வாசுதேவரது தர்மமே வடிவான ‘ஹயக்ரீவர்’ எனப்படும் திருமூர்த்தியை உயர்ந்த ஸமாதி நிலையில் தங்கள் இதயத்திலிருத்தி, பின்வரும் மந்திரங்களை ஜபித்துக் கொண்டு துதிக்கிறார்கள். (1)

பத்ரசிரவஸ்ஸும் அவரது சேவகர்களும் துதிக்கிறார்கள்—— பிரணவ மந்திரத்தின் உட்பொருளும், அஞ்ஞான இருளை அகற்றி, மெய்ஞ்ஞானம் அளிப்பதன் மூலம் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் பரிசுத்தம் அளிப்பவரும், தர்மஸ்வரூபருமான பகவான் தர்மரை வணங்குகிறோம். (2)

இறைவனுடைய திருவிளையாடல்களே மிகவும் ஆச்சரியமானவை. இந்த ஜீவராசி (மனிதன்), அனைத்து உலகங்களையும் அழித்துக் கொண்டிருக்கும் காலத்தைத் தான் நேரில் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போதிலும் பார்க்காதவன் போல் இருக்கிறானே? அற்பமான உலகியல் விஷயங்களை அனுபவிக்க விரும்பிப் பாவமான எண்ணங்களை நினைத்து, அதில் சிக்கித் தன் கைகளினாலேயே தங்கள் மகன், தந்தை ஆகியவர்களின் சடலங்களைத் தீக்கிரையாக்கினாலும், தான் மட்டும் இன்புற வாழ நினைக்கிறார்களே? தவறான செயல்களைத் செய்வதற்கென்றே உயிர் வாழ விரும்புகிறானே? இது மிகவும் வியப்புக்கு உரியதல்லவா! (3)

படித்தறிந்த அறிஞர்கள் இவ்வுலகம் நிலையற்றது என்கின்றனர். உண்மையைக் கண்டு தெளியும் ஆன்ம ஞானிகளும் அவ்வாறேதான் காண்கின்றனர். ஆனாலும், பிறப்பற்றவரான இறைவா! தங்களது மாயையால் இவ்வுலகமே மயங்கித்தான் இருக்கிறது. தாங்களோ அநாதியானவர். தங்களது செயலும் விந்தையானதே. அவ்வாறான தங்களை வணங்குகிறேன். (4)

இறைவா! தாங்கள் உண்மையில் எந்தச் செயலும் செய்யாதவர்; மாயையென்னும் மறைப்பற்றவர். ஆனாலும் இவ்வுலகின் ஆக்கல், அருளல், அழித்தல் என்னும் மூன்று செயல்களையும் தாங்கள் செய்வதாகவேதான் கொள்ளப்படுகிறது. உண்மைதான். ஆனால், இதில் வியத்தற்கொன்றுமில்லையே? ஏனெனில், அனைத்து ஜீவராசிகளாகவும் விளங்கும் நிலையில், தாங்கள்தான் அனைத்துச் செயல்களுக்கும் மூலகாரணமாவீர்கள். ஆனால், அதே சமயம் அனைத்தையும் கடந்து நிற்கும் தூயவடிவில் இந்தக் காரியங்கள், காரணங்கள் ஆகிய எதிலும் ஒட்டாது இருக்கிறீர்கள். (5)

பிரளய காலத்தில், ‘தமோ குணமே உருவெடுத்து வந்ததோ?’ என்னுமாறு இருந்த அசுரன் ஒருவனால் வேதங்கள் திருடிச் செல்லப்பட்டபோது, பிரும்மதேவர் வேண்ட, மனித உடலும் குதிரை முகமும் கொண்ட ஹயக்ரீவ வடிவம் தாங்கி, (அவ்வசுரனை வதைத்து) வேதங்களை ரஸாதலத்திலிருந்து திரும்ப எடுத்து வந்து அளித்தீர்கள். இவ்வாறு வீணாகாத செயற்கரிய செயல் புரியும், நினைத்ததை நினைத்தபடி நிறைவேற்றவல்ல சத்திய சங்கல்பரான தங்களை வணங்குகிறேன். (6)

பகவான் ஹரிவர்ஷத்திலும் நரசிம்ம வடிவத்துடன் விளங்குகிறார். இவ்வடிவத்தை அவர் மேற்கொண்டதன் காரணத்தை பின்னர் (ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் பிரகலாதன் சரித்திரத்தில்) கூறப்போகிறேன். இறைவனே கண்டு உகக்கும் அந்தத் திருமேனியை பாகவத சிரோமணியான பிரகலாதாழ்வான் ஹரிவர்ஷத்திலுள்ள மற்ற சான்றோர்களுடன் பற்றற்ற, இடையறாத சீரிய பக்திப்பெருக்குடன் உபாசனை புரிகிறார். இந்தப் பிரகலாதாழ்வான் சான்றோர்களுக்குரிய அனைத்து சீரிய நற்குணங்களும் படைத்தவர். இவர், தன் சீரிய ஒழுக்கத்தினாலும் நன்னடத்தையாலும் தைத்யகுலம், தானவகுலம் என்ற இரண்டு குலங்களையும் தூய்மையாக்கி உள்ளார், புனிதமாக்கி உள்ளார். அவர்கள் இந்த மந்திரத்தையும் துதிகளையும்தான் கூறி வழிபடுகின்றனர். (7)

ஓங்காரப் பொருளே! இறைவா நரசிங்கரே! தங்களுக்கு வணக்கங்கள். அக்னி, சூரியன் முதலிய ஒளிகளுக்கெல்லாம் ஒளியாக விளங்குபவரே! வணக்கம். வஜ்ரப்படை போல் உறுதியான நகங்கள் கொண்டவரே! வஜ்ரம் போன்ற பற்கள் உடையவரே! தாங்கள் எங்கள் கண்ணெதிரில் காட்சியளிப்பீராக! கர்மவாஸனைகளைக் களைந்து அழிப்பீராக! களைவீராக! அஞ்ஞான இருளை ஒழிப்பீராக! ஒழிப்பீராக! ஓம் ஸ்வாஹா! (‘ஸ்வாஹா’ என்கிற ஆகுதி ஸ்வரூபர்) எங்களது உடல், பொருள், ஆவி யாவும் தங்கள் அடைக்கலமே! அடைக்கலமே! பயமற்ற நிலையை எங்களுக்கு அளிக்க, எங்கள் இதயகமலத்திலேயே விளங்குவீராக! ‘ஓம் க்ஷ்ரௌம்’ என்னும் மந்திரப் பொருளே! (8)

இறைவா! உலகமனைத்திற்கும் நன்மையே உண்டாகட்டும். தீயவனும் கொடுமையைத் தள்ளிவிட்டு நல்லறிவு பெறட்டும். அனைத்து ஜீவராசிகளும் ஒன்றுக்கொன்று நல்லதையே நினைக்கட்டும். நல்ல மனது நிலைக்கட்டும். அனைவரும் பிறருக்கு நன்மையே செய்யட்டும். எங்கள் மனது, என்றும் நல்லற நெறியிலேயே செல்லட்டும். எங்கள் புத்தி, எந்தவொரு பயனையும் எதிர்பாராது பற்றற்ற நிலையில் பகவான் ஸ்ரீஹரியிடம் செல்லட்டும். (9)

இறைவா! எங்களுக்கு எதனிடத்திலும் பற்றுதல் உண்டாகக் கூடாது. ஒருவேளை அவ்வாறு உண்டாவதாயின் தங்கள் இறையடியார்களிடமே அந்தப் பற்று உண்டாகட்டும்; வீடு, மனைவி, மக்கள், செல்வம், உற்றார்—உறவினர் என்று இவர்களிடம் ஏற்படக்கூடாது. தனது உயிர் நிலைக்க வேண்டி மட்டும் இவ்வுடலைக் காப்பதற்காக, தானாகக் கிடைத்ததைக் கொண்டு மனநிறைவு பெற்று வாழும் மனவடக்கம் கொண்ட ஒருவன், எவ்வளவு விரைவில் ‘சித்தி’ எனப்படும் தன்னிறைவு பெறுகிறானோ, அவ்வளவு விரைவில் புலன்களை மகிழ்விப்பதிலேயே நாட்டம் உள்ளவன் தன்னிறைவு பெறுவதில்லை. (10)

நீரைப் போன்று தூய்மையாக்கும் பகவானது திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதைகள், அந்த இறையடியார்களின் இணக்கத்தால் கேட்கக் கிடைக்கின்றன. அந்தக் கதைகள், பகவானது நிகரற்ற பெருமைகளையும் செயல்களையும் விளக்குகின்றன. அந்தக் கதைகளைத் திரும்பத் திரும்பக் கேட்போரின் காதுகள் வழியாக, இறைவன் இதயக்கமலத்தை அடைந்து, அவர்களது உடலைப் பற்றி இருக்கும் வியாதிகளையும், மனம் பற்றிய ஆதிகளையும், மற்றுமுள்ள மாசுகளையும் துடைக்கிறார். அத்தகைய இறையடியார்களின் இணக்கத்தை எவன்தான் வேண்டாமென்பான்? (11)

எவனுக்கு பகவானிடமிருந்து எவ்விதப் பயனையும் எதிர்பாராத பற்றற்ற பக்தி இருக்கிறதோ, அவனிடத்தில் தர்ம சிந்தனை, நல்லறிவு முதலிய அனைத்து நற்குணங்களுடன் தேவர்கள் எல்லோரும் குடியிருக்கின்றனர். ஆனால், இறையன்பு அற்றவனிடத்தில் சான்றோர்களுக்குரிய அந்தக் குணங்கள் எவ்வாறு வரும்? அவன்தான் பற்பலவிதமான நினைவுகளைக் கற்பனை செய்து கொண்டு, அற்பமான உலகியல் விஷயங்களை நோக்கி எப்பொழுதும் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறானே! (12)

மீன்களுக்குத் தண்ணீர்தான் மிகவும் தேவையானதும் பிரியமானதும் ஆகும். அதுபோல சாட்சாத் பகவான் ஸ்ரீஹரிதான் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் பிரியமான ஆன்மா. அவரை விட்டுவிட்டு ஒருவன் எவ்வளவுதான் மதிப்புள்ளவனாக இருந்தாலும், வீடு—வாசல் என உலகியல் பற்றுதல் கொள்வானாகில், அப்பொழுது அந்தத் தம்பதிகளின் பெருமை, வயது முதிர்ந்தவர்—மூத்தவர் என்பதனாலேயே ஆகுமேயன்றி, குணத்தால் ஆகாது. (ஒருவனுக்கு அவனது நற்குண—நற்செய்கைகளினாலேயே பெருமையேயன்றி, வயது முதிர்ச்சியினால் அல்ல.) (13)

ஆகவே, அசுரர்களே! உலகியல் மாசு, பற்று, வருத்தம், கோபம், ஆணவம், விருப்பு, பயம், எளிமை, மன உளைச்சல் ஆகியனவற்றிற்குக் காரணமான பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சம்சார சக்கரத்தை வழி நடத்தும் வீடு—வாசல் முதலியனவற்றை விட்டொழித்து, பகவான் நரசிம்மனது திருவடிகளைச் சரணம் பற்றுங்கள். அதுதான் பயங்களைப் போக்கும் பயமற்ற இடம்! (14)

கேதுமால வர்ஷத்தில் மகாலக்ஷ்மிக்கும், ஸம்வத்ஸரம் (வருஷம்) எனப் பெயர் கொண்ட பிரஜாபதியின் புதல்வர்கள்—புதல்விகளுக்கும் அவர்களது விருப்பம் நிறைவேறச் செய்ய, பகவான் காமதேவனது (மன்மதன்) திருமேனி கொண்டு வாசம் செய்கிறார். இரவின் அபிமானி தேவதைகளான பெண்கள், பகல் அபிமானி தேவதைகளான புதல்வர்கள் ஆகிய இவர்களின் எண்ணிக்கை, மனிதர்களது நூறு வருட ஆயுளின் பகல்—இரவுகளுக்குச் சமமானது. அதாவது, முப்பத்தாறாயிரம் வருடங்கள். அவர்கள்தான் இந்த கேதுமால வர்ஷத்தின் தலைவர்கள். இந்தப் பெண்கள் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது சிறந்த அஸ்திரமான சுதர்சன சக்கரத்தின் வலிமை கண்டு மிகவும் பயந்ததனால், ஒவ்வொரு வருடத்தின் முடிவிலும் அவர்களது கர்ப்பங்கள் சிதைந்து விழுந்து விடுகின்றன. (15)

இங்கு பகவான் காமதேவன் தனது அழகிய ஒய்யாரநடை, தேனொழுகும் அழகிய புன்முறுவல், மனங்கவர் இனிய கண்ணோக்கு, உயரத் தூக்கிச் சற்றே வளைந்து காணும் அழகிய புருவங்கள், மனத்தைக் கவர்ந்திழுக்கும் திருமுகமண்டலம் ஆகியவற்றால் அழகே வடிவெடுத்த மகாலக்ஷ்மியை மகிழ்வித்து, தானும் மகிழ்ச்சியில் திளைக்கிறார். (16)

மகாலக்ஷ்மி, பகவானது மாயையே வடிவான இரவு காலங்களில் ஸம்வத்ஸரன் என்னும் பிரஜாபதியின் புதல்விகளான இரவு அபிமானி தேவதைகளுடனும், பகல் நேரத்தில் அவர்களது கணவர்களான பகல் அபிமானி தேவதைகளுடனும் உயர்ந்த ஸமாதி யோகத்தினால் பின்வரும் மந்திரங்களைக் கூறி ஆராதித்துத் துதிக்கிறார். (17)

எந்த பகவான் இந்திரியங்களைச் செயல்படுத்துகிறாரோ, அனைத்து உயர்ந்த வஸ்துக்களின் திருவுருவமாக விளங்குகிறாரோ, சகல கல்யாண குணங்களும் நிரம்பியவரோ, கிரியாசக்தி (செயலூக்கம்), ஞானசக்தி (அறிவூக்கம்) மற்றும் சங்கல்பம், அதன் நிறைவான முடிவு முதலிய மனத்தின் இயல்புகள் மற்றும் அதன் விஷயங்கள் ஆகிய அனைத்திற்கும் தலைவரோ, கண் முதலிய பதினோரு இந்திரியங்கள், அதற்கான ஐந்து விஷயங்கள் ஆகிய பதினாறு கலைகள் கொண்டவரோ, வேதங்களில் கூறப்பட்ட வேள்வி முதலிய நற்கர்மங்களால் அடையப்படுபவரோ, அன்னமயமாகவும் அமுதமயமாகவும் அனைத்தாகவும் விளங்குபவரோ, மனவலிமை, உடல் வலிமை, புலன் வலிமை என வலிமையே வடிவானவரும், அழகே ஒரு வடிவெடுத்து வந்தாற்போல் அழகானவருமான பகவான் காமதேவனை, ‘ஓம் ஹ்ராம், ஹ்ரீம், ஹ்ரூம் ஓம்’ என்னும் மந்திரங்களை மனத்தாலும் வாக்காலும் கூறி, உடலால் மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகின்றோம். அதாவது மனம், வாக்கு, உடல் என்னும் முக்கரணங்களாலும் வணங்குகிறோம். (18)

பகவானே! தாங்கள் பொறி—புலன்களின் தலைவர். உலகில் பெண்கள் கடுமையான விரதங்களை மேற்கொண்டு, தங்களை விடுத்து வேறு கணவன்மார்களை அடைய தங்களையே சேவிக்கின்றனர். ஆனால், அந்தக் கணவன்மார்கள் தங்களது அன்பான மக்கட்செல்வம், பொன், பொருள், ஆயுள் — இவற்றைக் காக்கத் திறனற்றவர்கள். ஏனெனில், அவர்கள் தம் விருப்பம்போல் எதையும் செய்ய சக்தியற்ற அடிமைகள்; சுதந்திரமற்றவர்கள் அல்லவா? (19)

எவன் யாதொரு பயமுமின்றித் தன்னையும், பயந்து வாடும் மக்களையும் காக்கிறானோ, அவனல்லவா உண்மையான தலைவன்? அவ்வாறான தலைவர் தாங்கள் ஒருவரேதான். வேறொரு தலைவன் இருப்பதாக வைத்துக் கொண்டால், அப்பொழுது அவர்கள் ஒருவரைக் கண்டு மற்றொருவர் பயங்கொள்ள நேரிடும். ஆகவே, அவன் ஆன்மலாபமான பகவானை அடைவதன்றி, மற்ற எந்தவொரு லாபத்தையும் உயர்வாகக் கருதமாட்டான். (20)

இறைவா! எந்த ஒரு பெண், தங்களது திருவடிக் கமலங்களைப் பூசிப்பதைத் தவிர வேறு எதையுமே விரும்பமாட்டாளோ, அவளது விருப்பங்கள் அனைத்தும் தாமாகவே பூர்த்தியாகின்றன. ஆனால், எவள் ஒருத்தி ஏதாவது ஒரு பொருளை விரும்பி, அதை அடைய தங்களைப் பூசிக்கிறாளோ, அவளுக்குத் தாங்கள் அந்த ஒரு பொருளை மட்டுமே அளிக்கிறீர்கள். அதைப் பெற்று அனுபவித்துப் பின் அது அழியும்போது, அதற்காக மிகவும் வருந்துகிறாள். (அதாவது, நாம் விரும்பிப் பெறும் பொருள்கள் என்றுமே அழியும் தன்மையுள்ளதால் இறைவனிடம் நாமாக எதையுமே கேட்கக்கூடாது. ஆனால், அவராகத் தரும் பொருள் என்றுமே அழியாதது.) (21)

எவராலும் வெற்றி கொள்ள இயலாதவரே! இந்திரிய இன்பங்களையே விரும்பும் பிரும்மா, ருத்ரன், தேவர்கள், அசுரர்கள் முதலிய அனைவரும் என்னைப் பெற விரும்பிக் கடுந்தவம் புரிகின்றனர். ஆனால், தங்களது திருவடித் தாமரைகளையே பெற விரும்பும் இறையடியார்களைத் தவிர, வேறு எவரும் என்னைப் பெற முடியாது. ஏனெனில், என் மனம் தங்கள் ஒருவரிடம்தான் ஈடுபாடு கொண்டுள்ளது. (22)

அடியார்களை என்றுமே நழுவவிடாத அச்சுதா! அத்துணைப் பெருமை வாய்ந்த தாங்கள், அனைவரும் கொண்டாடும் எந்தவொரு மலர்க்கரத்தை பக்தர்கள் திருமுடிகளின் மேல் வைக்கிறீர்களோ, அந்த மலர்க்கரத்தை எனது திருமுடியிலும் வைத்தருளுங்கள். உயர்ந்தவரே! தாங்கள், என்னைத் தங்கள் திருமார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மருவாகத் தாங்கி நிற்கிறீர்கள். (அதனால், என்னிடம் தாங்கள் மிகுந்த அன்பு கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பது தெரிகிறது.) ஆனால், தாங்களோ அனைத்தும் செய்ய வல்லவர். தாங்கள், தங்கள் மாயையை ஏற்றுச் செய்யும் திருவிளையாடல்களின் உட்கருத்தை யாரே அறியவல்லார்? (23)

ரம்யக வர்ஷத்தில் பகவான், அதன் அதிபதியான வைவஸ்வத மனுவிற்கு, முன்பு தனக்கு மிகவும் பிரியமான மத்ஸ்ய (மீன்) உருவைக் காட்டியுள்ளார். இப்பொழுதும் அந்த மனு, பகவானது மீனுருவை மிகுந்த பக்தியோடு உபாசனை செய்கிறார். இந்த (பின்வரும்) மந்திரத்தை ஜபித்துக் கொண்டே துதிக்கவும் துதிக்கிறார். (24)

சத்துவகுணமே வடிவான முக்கியப் பிராணனாக (சூத்ராத்மாவான ஹிரண்யகர்ப்பனாக) மனவலிமை, புலன் வலிமை, உடல் வலிமை — இவைகளுக்குக் காரணமான ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவத்தின் மூலப்பொருளாக, அனைத்திலும் உயர்ந்தவராக விளங்கும் பெருத்த மீன் வடிவம் தாங்கிய பகவானான தங்களுக்குத் திரும்பத் திரும்ப வணக்கங்கள். (25)

பிரபுவே! பொம்மலாட்டக்காரன் பெயரளவில் பெண் வடிவம் தாங்கிய மரக்கட்டையாலான பொம்மையை ஆட்டி வைப்பது போல், தாங்கள் நாதமயமான வேதக் கயிறுகளால் இவ்வுலகம் அனைத்தையும் தன்வயமாக்கி ஆட்டி வைக்கிறீர்கள். ஆகவே, தாங்கள்தான் அனைத்தையும் இயக்குபவர். இந்திரன் முதலிய உலகபாலகர்களும் தங்களைக் காண இயலவில்லை. ஆனால் தாங்களோ, அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் பிராணனாகவும், வெளியில் காற்றுருவிலும் எப்பொழுதும் உலா வந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள். தங்களுடைய ஒலி வடிவம்தான் வேதமாகத் திகழ்கிறது. (26)

முன்பொரு சமயம், பொறிபுலன்களின் அபிமான தேவதைகளான இந்திராதி தேவர்களுக்கும், பிராண வடிவான தங்களுக்கும் இடையே ஒரு போட்டி நடந்தது. தாங்கள் தனியே வெளியேறினீர்கள். அப்பொழுது அவர்கள், தனித்தனியாகவும் ஒன்றுகூடியும் மனிதர்கள், பசு, பட்சிகள், தாவரங்கள், அசையும்—அசையாப் பொருட்கள் என எத்தனை உடல்களுண்டோ, அவற்றையெல்லாம் எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் உயிர் அளித்துக் காப்பாற்ற முடியவில்லை. (அதாவது, பிராண ரூபனான பகவான் உள்ளிருப்பின் இவ்வுடல் முதலியன இயங்கும்; அன்றேல் அவை இயங்கா.) (27)

பிறப்பற்றவரே! முன்பு தாங்கள் என்னோடுகூட அனைத்துப் பயிர்—பச்சைகள், மூலிகைகள், செடி—கொடிகள் ஆகியவற்றின் நிலைக்களனான இப்பூமியையும் சேர்த்து, தனது வலிமையினால் சுமந்து கொண்டு பெரிய அலைகளுடன் கூடிய பிரளய காலக் கடலில் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு நீந்தி விளையாடினீர்களே? தாங்கள், இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் அனைத்து ஜீவராசிகளையும் இயக்குபவர். அவ்வளவு சிறப்புமிக்க தங்களுக்கு எனது வணக்கங்கள்! (28)

ஹிரண்மய வர்ஷத்தில் பகவான் ஆமை வடிவு தாங்கி விளங்குகிறார். அங்கு வசிப்பவர்களுடன் கூடி பித்ரு தேவதைகளின் தலைவரான ‘அர்யமா’ என்பவர், பகவானுக்குப் பிரியமான அந்த ஆமை வடிவ மூர்த்தியை உபாசிக்கிறார். இந்த மந்திரத்தை எப்பொழுதும் உச்சரித்தவாறு துதிக்கிறார். (29)

எந்த பகவான் சத்துவகுணமே முழுமையாக நிரம்பியவரோ, பிரளய நீரிலேயே நீந்தி விளையாடுவதால் நிலையான ஓரிடமும் அற்றவரோ (எங்கும் நிரம்பியவராதலால், ‘இதுதான்’ எனக் குறிப்பிட்டுக் கூற முடியாத இடம் உடையவர்), முக்காலங்களையும் கடந்து நிற்பவரோ, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து அனைத்திற்கும் ஆதாரஸ்தானமாக, ஓங்கார வடிவினராக விளங்குபவரோ ஆமை வடிவமேற்ற அந்த பகவானுக்குத் திரும்பத் திரும்ப வணக்கம்! (30)

எம்பொருமானே! பலபல வடிவில் கண்ணுக்குப் புலனாகும் இந்தப் பிரபஞ்சம் உண்மையில் பொய்தான். ஆகவே, இதன் வடிவம் எண்ணிலடங்காதது. ஆனாலும், இது மாயையால் வெளித் தோன்றும் தங்களது திருவடிவமே! அவ்வாறு சொல்லுக்கடங்காத திருமேனி கொண்ட தங்களுக்கு எனது வணக்கங்கள்! (31)

கருவில் தோன்றுவன, வியர்வையில் தோன்றுவன, முட்டையிலிருந்து பிறப்பன, நிலத்தைப் பிளந்து கொண்டு வெளித்தோன்றும் தாவர இனம் மற்றும் அசையும்—அசையாப் பொருட்கள், தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், பூதங்கள், இந்திரியங்களின் தொடர்பு உடையவைகள், விண்ணுலகம், ஆகாயம், பூமி, மலை, நதி, கடல், தீவுகள், கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள் என்றெல்லாம் அழைக்கப்படுபவர் தாங்கள் ஒருவர்தானே! (32)

தங்களது திருநாமங்கள், திருவுருவங்கள், மேற்கொள்ளும் வடிவங்கள் எல்லாம் கணக்கற்றவை. கபிலர் முதலிய ஸாங்க்ய தத்துவமுணர்ந்த முனிவர்கள், ‘தாங்கள் இருபத்து நான்கு தத்துவங்கள் கொண்டவர்’ என ஒரு கணக்குக் கூறியுள்ளனர். எந்த உண்மை தத்துவம் அறிந்தபின் எந்தக் கணக்கும் நில்லாதொழியுமோ, அந்தத் தத்துவமும் உண்மையில் தங்கள் ஸ்வரூபமே. இவ்வாறு ஸாங்க்யயோக சித்தாந்த வடிவினராக விளங்கும் தங்களுக்கு எனது வணக்கங்கள்! (33)

உத்தரகுரு வர்ஷத்தில் பகவான், வேள்வித் திருமேனியரான யக்ஞவராக மூர்த்தியாக வீற்றிருக்கிறார். பூமிப்பிராட்டி, அந்த உத்தரகுரு வர்ஷத்திலுள்ள மக்களுடன் அசைவற்ற பக்தியோடு பகவானை மிக உயர்ந்த இந்த மந்திரத்தை ஜபித்தவண்ணம் துதிக்கிறார். (34)

வேத மந்திரங்களின் உண்மைப் பொருளாக விளங்குபவரும், வேள்வித்தம்பம் (யூபஸ்தம்பம்) இல்லாத ‘யாகம்’ என்னும் வேள்வி ரூபனாகவும், வேள்வித்தம்பம் உள்ள ‘கிரது’ என்கிற வேள்வி ரூபனாகவும் விளங்குபவரும், வேள்விகளுக்கான பொருட்கள் அனைத்தையும் தனது திருமேனியில் கொண்டவரும், மகாபுருஷரும், கர்மங்களின் தூய பயனை அளிப்பவரும், மூன்று யுகங்களின் வடிவு (மூன்று நுகத்தடி அளவு) கொண்டவருமாகிய வராகமூர்த்தியைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன்! (35)

வேள்விச் சாலையில் வேள்வி செய்பவர்கள், அரணிக்கட்டையில் மறைந்துள்ள அக்னியை நன்கு கடைவதன் மூலம் வெளிக்கொண்டு வருவது போல், சத்துவம் முதலிய குணங்களின் காரியமாகிய உடல் முதலியவைகளில் செயலூக்கம், அதிலுள்ள ஈடுபாடு, அதன் பயன் — இவைகளால் மறைக்கப்பட்டுள்ள பகவானது திருவடிவத்தைக் காணும் ஆசையால், மெத்தப் படித்த அறிஞர்கள், தங்களது பகுத்தறிவு கொண்ட மனமென்னும் மத்தினால் உடல், புலன்கள் முதலியவற்றைக் கடைகின்றனர். (அதாவது நன்கு ஆராய்கின்றனர்.) இவ்வாறு கடையப்பட்டவுடன் தன்னுருவ ஜோதியை வெளித்தோன்றச் செய்யும் பரமனான தங்களுக்கு நமஸ்காரம்! (36)

நல்லாராய்ச்சி மற்றும் யமம், நியமம் முதலிய யோகப் பயிற்சிகளால் அசைவற்ற நிச்சயமான உறுதியான புத்தி படைத்த சான்றோர்கள், திரவியம் (புலன்நுகர்ப் பொருள்கள்), கிரியை (புலன்களின் செயல்கள்), ஹேது (இந்தப் புலன்களை இயக்கும் தேவதைகள்), அயனம் (உடல்), ஈசுவரன், காலம், கர்த்தாவான அஹங்காரம் முதலிய மாயையின் செயல்களைக் கண்டு, ‘இவையனைத்தும் பொய், இறைவனே மெய்’ என்று ஆராய்ந்து, பகவானுடைய எந்தவோர் உண்மை ஸ்வரூபத்தை உறுதிப்படுத்துகின்றனரோ, மாயையின் தொடர்பற்ற ஸ்வரூபத்தையுடைய அந்த இறைவனான உம்மைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன்! (37)

இரும்பு ஒரு ஜடப்பொருள். ஆனால், அது காந்தக்கல்லின் எதிரில் சுற்றுகிறது. அதுபோல் ஜடமான மாயை, இறைவனது இயக்கத்திற்கேற்றவாறு இவ்வுலகைப் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் எனும் செயல்களைத் தன் குணங்கள் வாயிலாகச் செய்து வருகிறது. ஆனால் இறைவனோ, இவை எதிலும் தொடர்பு கொள்வதில்லை. அவர் விருப்பு—வெறுப்பற்றவர். அனைத்திற்கும் சாட்சியாக இருப்பவர். இவ்வாறு அனைத்து குணங்களுக்கும் செயல்களுக்கும் சாட்சியாக விளங்கும் தங்களுக்கு நமஸ்காரம். (38)

அனைத்து உலகங்களுக்கும் காரணபூதரான ஆதிவராகமூர்த்தி தாங்கள். ஒரு யானை மற்றொரு யானையைத் தள்ளுவது போல், போரில் தங்களை எதிர்த்த இரண்யாக்ஷனைக் கீழே தள்ளித் துகைத்து, பூமியான என்னைத் தங்களது கோரைப்பல்லின் நுனியில் வைத்துக் கொண்டு, ரஸாதலத்திலிருந்து பிரளயக் கடலின் மேலே தூக்கி வந்தீர்கள். அவ்வாறு அனைத்து சக்திகளும் பொருந்திய பிரபுவான தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன்! (39)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — கிம்புருஷம் மற்றும் பாரத வர்ஷ வர்ணனை

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! கிம்புருஷ வர்ஷத்தில் லட்சுமணனது அண்ணனும், சீதாதேவியின் மணாளனும், ஆதிதேவனுமாகிய இராமபிரானை, என்றும் அவரது திருவடியருகில் இருப்பதையே விரும்பும் பரமபக்தரான அனுமான், அந்தத் தீவிலுள்ள கின்னரர்களோடு இடையறாத பக்தியுடன் சேவித்து வருகிறார். (1)

அங்கு ஆர்ஷ்டிஷேணர் என்னும் முனிவர், மற்ற கந்தர்வர்களோடு அவரது சுவாமியான பகவான் ஸ்ரீராமபிரானது பரம மங்களமான திருக்கல்யாண குணங்களைப் பாட, அதைச் செவியாரப் பருகும் அனுமான், பின்வருமாறு ஸ்ரீராமனைத் துதிக்கிறார். (2)

‘ஓம்’ என்னும் பிரணவ நாதத்தின் ஒலி வடிவானவரும், பரமபாவனமான ஓங்கு புகழுடையவருமான பகவான் ஸ்ரீராமனை வணங்குகிறேன். சான்றோர்களின் இலக்கணங்கள், ஒழுக்கங்கள், விரதங்கள் ஆகிய அனைத்தின் ஒரே வடிவம் தாங்கள். மனவடக்கம் உலகத்தாரோடு ஒட்ட ஒழுகல், நல்லோன் என்னும் சொல்லிற்கு இலக்கணம் ஆகியவற்றிற்குத் தாங்களே உரைகல். வேதமோதும் அந்தணர்பால் பக்தி கொண்டவர். இவ்வாறான நற்குண—நற்செயல்கள் நிரம்பிய மாபெரும் மனிதரான ஸ்ரீராமனுக்கு எங்களது வணக்கங்கள் பலப்பல. (3)

எம்பிரானே! தாங்கள் தூய்மையான அறிவு வடிவானவர்; ஈடு இணையற்றவர்; தங்களது ஆன்ம ஒளியினால் முக்குணங்களின் செயலுருவான விழிப்பு, கனவு, தூக்கம் என்னும் மூன்று நிலைகளையும் அழித்தொழிப்பவர்; அனைத்தினுள்ளும் ஆன்மாவாக விளங்குபவர்; அமைதியே வடிவானவர்; தூய்மையான ஆன்மீக அறிவினால் மட்டுமே உணரத்தக்கவர்; பெயர், உருவம் ஆகியனவற்றைக் கடந்தவர்; தான்—தனது என்னும் அஹங்காரமற்றவர்; புறப்பொருள்களிலிருந்து வேறுபட்ட அகப்பொருளானவர். அந்த ஒரே பொருளான — ஆன்ம தத்துவரான — தங்களைச் சரணமடைகிறேன். (4)

எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருளான பரமாத்மாவின் ஸ்ரீராமாவதாரம் என்னும் இந்த மானிட அவதாரம், அரக்கர்களை அழித்தொழிக்கவே என்பது மட்டுமல்ல; மனிதர்களை அவரவர்கள் அறநெறி வழுவாது ஒரு நெறிப்படுத்தவேயாகும். அவ்வாறில்லையெனில் ஆன்ம ஸ்வரூபரான, தன் வடிவில் தானாகவே பேரின்பம் காண்பவரான, அனைத்திற்கும் ஆளுமை கொண்டவரான ஸ்ரீராமபிரானுக்குச் சீதாப்பிராட்டியின் பிரிவினால் ஏற்பட்டதாகக் கருதப்படும் துன்பங்கள் எவ்வாறு உண்டாகும்? (5)

ஸ்ரீராமபிரான் தீரம்மிக்கவர்களுக்கெல்லாம் ஆன்மாவாக விளங்குபவர்; அனைவருக்கும் பிரியமானவர். அவர் இல்லாத இடமேயில்லை; நீக்கமற நிறைந்தவர்; எங்கும் எப்பொழுதும் ஒளிமயமானவர். அனைத்து ஜீவராசிகளின் உயிரும் இவரே; மூவுலகங்களில் உள்ள எந்தவொரு பொருளிலும் பற்றுதலற்றவர்; ‘சீதாப்பிராட்டியின் பிரிவினால் மயங்கினார்’ என்பது உண்மை இல்லை; ‘இலக்குவனைத் தியாகம் செய்தார்’ என்பது லீலையே. (6)

இறைவா! தங்களது இந்தத் திருவிளையாடல்கள் அனைத்தும் உலகத்தாரை அறநெறிப்படுத்தவே. உயர்குடிப்பிறப்பு, அழகு, நல்ல பேச்சுத்திறன், நல்லறிவு, மனங்கவர் தோற்றம் — இவை எதுவுமே, ஸ்ரீராமா! எனது மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமாகாது. ஏனெனில், லட்சுமணனுக்கு மூத்தோனே! இவற்றில் எந்தவொரு தகுதியுமற்ற காட்டு விலங்குகளாகிய எங்களோடுகூட அன்புடன் நட்பு கொண்டனையே! (7)

தேவரோ, அசுரரோ, குரங்கோ, மனிதரோ யாராகவிருப்பினும், ஸ்ரீராமாவதாரம் செய்த உன் ஸ்ரீராமத்திருமேனியையே மனதார பூசிக்க வேண்டும். ஏனெனில், நீ மனித வேடம் தாங்கி வந்த ஸ்ரீமந்நாராயணனே! தினைத்துணை உதவியாயினும் அதைப் பனைத்துணையாகக் கொள்ளும் பண்பினன், நீ! நீ, திருநாட்டுக்கு எழுந்தருளும் போது உத்தரகோசல நாட்டிலுள்ள அனைவரையும் உன்னுடன் பரமபதம் அழைத்துச் சென்றாய். அடியார்களிடம் நீ கொண்ட அன்பு அளவிடற்கரியது! (8)

பாரத வர்ஷத்திலும் பகவான் கருணைக்காட்பட்டு, நரன்—நாராயணன் என முனிவேடம் தாங்கி, மனவடக்கம் கொண்ட தீரர்களுக்கருள வேண்டி, எவராலும் காணவும் உணரவும் முடியாத திருமேனியோடு கற்ப காலம் முடியும் வரை தவம் செய்து வருகிறார். இவர் மேற்கொண்டுள்ள தவம், அறம், அறிவு, வைராக்கியம், செல்வம், மனவமைதி, மனவொடுக்கம், ஆன்ம ஞானம் ஆகிய அனைத்தையும் அளிக்கவல்லது. (9)

நாரத பகவான், பகவானால் அருளிச் செய்யப்பட்ட ஸாங்க்யம் (ஞானம்) மற்றும் யோக சாஸ்திரங்களுடன் பகவானது பெருமைகளை விளக்கும் ‘பாஞ்சராத்ரம்’ என்னும் ஸ்ரீவைஷ்ணவ தத்துவத்தை ஸாவர்ணி மனுவிற்கு உபதேசம் செய்வதற்காக, இந்த பாரத வர்ஷத்தில் அவரவர் வர்ணாசிரம தர்மங்களை நெறி தவறாது அனுஷ்டிக்கும் பாரததேச மக்களுடன் மிகுந்த பக்தியோடு, பகவான் நர—நாராயணர்களைச் சேவித்துப் பின்வருமாறு துதிக்கிறார். (10)

‘ஓம்’ என்னும் பிரணவ வடிவானவரே! அஹங்காரமற்றவரே! பற்றற்றவர்களுக்கும் செல்வமானவரே! சாந்தமே இயல்பாகக் கொண்டவரே! ரிஷிகளிலும் உயர்ந்தவரே! நர—நாராயண பகவானே! உமக்கு வந்தனம். தாங்கள் பரமஹம்ச முனிவர்களுக்கெல்லாம் குரு. தனக்குத்தானே ஆன்மாவில் மகிழ்ந்து திரியும் தீரர்களுக்கெல்லாம் தலைவரே! தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன்! (11)

மேலும், பின்வருமாறு போற்றியும் பாடுகிறார்—— இறைவா! தாங்கள் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறீர்கள். ஆனால், ‘தான்தான் செய்பவன்’ என்கிற தளையில் கட்டுப்படாது தனித்து விளங்குகிறீர்கள். இவ்வுடலில் ஆன்மாவாக வசித்த போதிலும் இவ்வுடலுக்குரிய பசி, தாகம், தூக்கம் முதலிய எதனாலும் பீடிக்கப்படுவதில்லை. அனைத்தையும் காண்பவராக விளங்கினாலும் காணப்படும் பொருள்களின் குணதோஷங்களால் தங்களது பார்வை கெடுவதில்லை. இவ்வாறு எதிலும் ஒட்டாது புனித சாட்சியாக விளங்கும் பகவான் நர—நராயணர்களை வணங்குகிறோம். (12)

யோகேசுவரரே! (யோகசாஸ்திரத்தை முறைப்படி கற்று, அந்த) யோகசாதனையில் பெற வேண்டிய ஒப்பற்ற திறமை யாதெனில், மனிதனாகப் பிறந்தவன் தனது இறுதி காலத்தில் (யான், எனது என்கிற) உடற்பற்றை நீக்கி, எந்தவொரு குணத்தையும் தனதாக்கிக் கொள்ளாத பகவானது ஸ்வரூபத்தில் பரமபக்தியோடு மனத்தைச் செலுத்தவேண்டும் என்று ஹிரண்யகர்ப்பனான பகவான் பிரும்மதேவன் கூறியுள்ளார். (13)

இம்மை—மறுமைக்கான போகங்களிலேயே ஆசை கொண்ட அறிவிலிதான் எப்பொழுதும் மனைவி, மக்கள், செல்வம் என நினைத்துக் கொண்டே இறப்பைக் கண்டு அஞ்சுகிறான். எனில், அறிஞனான ஒருவனும் வெறுக்கத்தக்க இவ்வுடல் அழிந்துபோய்விடுமே? என்று வருந்துவானேயாகில், அவன் அந்த அறிவைப் பெற மேற்கொண்ட சாஸ்திரப் பயிற்சி யாவும் வீண்தானே? (14)

ஆகவே, புலனறிவுக்கெட்டாத இறைவா! தாங்கள், தங்களது இயல்பான அன்பே வடிவான பக்தியோகத்தை எங்களுக்கு அருளுங்கள். அந்த பக்தியோகத்தினால் வெறுத்து ஒதுக்கும்படியான இவ்வுடலில் தங்கள் மாயையின் காரணமாக வேரூன்றி நிற்கும் ‘நான், எனது’ என்கிற அழிக்க முடியாத அபிமானத்தை விரைவிலேயே வெட்டி வீழ்த்துவோம்! (15)

இந்தப் பாரத வர்ஷத்தில் பல நதிகளும் மலைகளும் உள்ளன. மலயம், மங்களபிரஸ்தம், மைனாகம், திரிகூடம், ரிஷபம், கூடகம், கோல்லகம், ஸஹ்யம், தேவகிரி, ரிஷ்யமூகம், ஸ்ரீசைலம், திருவேங்கடம், மஹேந்திரம், வாரிதாரம், விந்தியம், சுக்திமான், ருக்ஷகிரி, பாரியாத்ரம், துரோணம், சித்திரகூடம், கோவர்த்தனம், ரைவதகம், ககுபம், நீலம், கோகாமுகம், இந்திரகீலம், காமகிரி போன்று இன்னும் நூறு, ஆயிரம் என மலைகள் உள்ளன. அவற்றின் தாழ்வரைகளிலிருந்து உற்பத்தியாகும் நதங்களும் நதிகளும் கணக்கற்றவை. (16)

பெயரைச் சொன்ன மாத்திரத்திலேயே ஒருவனைப் புனிதமாக்கும் இந்த நதிகளில் பாரத தேச மக்கள் நீராடுகின்றனர். (17)

இந்த நதிகளிலேயே மிக முக்கியமான நதிகளாவன— சந்திரவஸா, தாமிரபரணி, அவடோதா, கிருதமாலா, (வைகை, வைகாயஸீ, காவேரி, வேணி, பயஸ்வினீ (பாலாறு), சர்க்கராவர்த்தா, துங்கபத்ரா, கிருஷ்ணா, வேண்யா, பீமரதி, கோதாவரீ, நிர்விந்த்யா, பயோஷ்ணீ, தாபீ, ரேவா, சுரஸா, நர்மதை, சர்மண்வதீ, சிந்து, அந்தம் (பிரும்மபுத்திரா), சோணை முதலியவையும், மகாநதி, வேதஸ்ம்ருதி, ரிஷிகுல்யா, திரிஸாமா, கௌசிகீ, மந்தாகினி, யமுனை, சரஸ்வதி, திருஷத்வதி, கோமதி, ஸரயூ, ரோதஸ்வதி, ஸப்தவதீ, ஸுஷோமா, சதத்ரு, சந்திரபாகா, மருத்வ்ருதா, விதஸ்தா, அஸிக்னீ முதலியவையும், விச்வா முதலிய பெரிய பெரிய நதிகளும். (18)

இந்தப் பாரத வர்ஷத்தில் பிறவி பெறும் மனிதர்களுக்கே சத்துவ, ரஜோ, தமோ குணங்களுக்கேற்ப, அவரவர்கள் செய்த நல்வினை—தீவினை பயனாக முறையே தேவர்கள், மனிதர்கள், நரகவாசிகள் என்கிற பிறவிகள் ஏற்படுகின்றன. ஏனெனில், அவரவர்கள் செய்த கர்மவினைப் பயனாகத்தானே ஜீவன்கள் பற்பல பிறவிகளை ஏற்கின்றன. இந்த வர்ஷத்தில் அவரவர்கள் தங்கள் தங்கள் வர்ணாசிரமங்களுக்கென விதிக்கப்பட்டுள்ள அறநெறி முறைகளை வழுவாது பின்பற்றி ஒழுகுவார்களேயாகில், முக்தியின்பம் வரையிலும்கூடப் பெறலாகும். (19)

இந்த மோட்ச இன்பம் யாதெனில், அனைத்து ஜீவராசிகளின் ஆன்மாவாக, விருப்பு—வெறுப்பு என்கிற குற்றங்களற்ற, சொல்லுக்கடங்காத, (அனைத்திற்கும் இவரே ஆதாரமாகையால், தனக்கென தனித்த எந்த ஓர்) ஆதாரமுமற்ற பரமாத்மாவான பகவான் வாசுதேவரிடம் கொண்ட காரணமற்ற, பற்றற்ற அனன்ய பக்தி நிலையே ஆகும். பலவிதமான அனுபவங்கள் தோன்றக் காரணமான அவித்யை என்னும் இதயமுடிச்சு நீங்கி, இறையடியார்களுடைய இணக்கம் ஏற்படும்பொழுது, இந்த பக்திநிலை ஏற்படும். (20)

இந்தப் பாரத பூமியில் பிறவி பெற்ற மனிதர்களின் பெருமை பற்றி விண்ணவர்களும் மிகவும் புகழ்ந்து பாடுகிறார்கள்—— “ஆகா! இந்தப் பாரத வர்ஷத்தில் மானிடப்பிறவி பெற்றவன், இறைவனுக்குத் தொண்டு புரியும் தகுதி பெறுகிறான். எவ்வளவு புண்ணியம் செய்து, இந்த அரிய பயனைப் பெற்றானோ? இவன்மேல் பகவான் தானாகவே மகிழ்ந்து அருள்மழை பொழிகிறாரே! இந்தப் பெறற்கரிய பேறு கிடைக்குமா? என நாமுமல்லவோ ஏங்குகின்றோம். (21)

செயற்கரிய வேள்விகள், தவம், விரதங்கள், தானம் முதலியன செய்து, நாம் பெற்ற அற்பமான இந்த விண்ணுலக இன்பத்தினால் யாது பயன்? இவ்விண்ணுலகில் புலனின்ப நுகர்ச்சி மிகுதியால் உண்மை உணர்வு நழுவிவிடுகிறது. அதனால், ஸ்ரீமந்நாராயணனின் திருவடித் தாமரைகளின் நினைவே மறந்து போய்விடுகிறதே? (22)

இந்த விண்ணுலகு என்ன? பிரும்மலோகம் முதலிய உலகங்களில் உள்ளவர்களது ஆயுட்காலம் ஒரு கல்பகால அளவுதான். பின், இந்தப் பூவுலக சம்சாரச் சுழற்சியில் மீண்டும் பிறந்து சிக்கத்தானே வேண்டும்? ஆக, பிரும்மாதி உலகங்களைக் காட்டிலும், பாரத வர்ஷத்தில் குறைந்த ஆயுள் கொண்டவர்களாகப் பிறந்தாலும் அது சிறந்ததே. ஏனெனில், இங்குள்ள (ஆன்மஞானிகளான) தீரர்கள் இந்த மானிடப் பிறவியில் செய்த அனைத்து கர்ம பலன்களையும் ஒரு நொடியில் பகவதர்ப்பணம் செய்துவிட்டு, பயமற்ற அவரது திருவடிகளை அடைகின்றனர். (23)

எவ்விடத்தில் பகவானது திருவிளையாடல்கள் பற்றிய சரித்திரம் என்னும் அமுத ஆறு பெருகிப் பாயவில்லையோ, எங்கு அவ்வமுத ஆறுகள் உற்பத்தியாகின்றனவோ, அந்த உற்பத்தி ஸ்தானமான இறையடியார்களான சாதுக்கள் வாசம் செய்யவில்லையோ, எங்கு கீதம், நிருத்யம் முதலியவற்றோடு கோலாகலமாக யக்ஞ புருஷரான பகவானது வழிபாடு, பூசனை முதலியன நடைபெறுவதில்லையோ, அந்த இடம் தேவேந்திர உலகான விண்ணுலகமாயினும், அதை வேண்டிப் பெறக்கூடாது. (24)

எவர்கள் இந்தப் பாரத பூமியில், விவேகம் (பகுத்தறிவு), அதற்கேற்ற கர்மங்கள், அந்த நற்செயலுக்கு உபயோகமான திரவியங்கள் முதலியன அனைத்தும் நிரம்பப் பெற்ற மானிடப் பிறவி பெற்றும், பிறப்பு—இறப்பு என்னும் சுழற்சியிலிருந்து விடுபட முயற்சி மேற்கொள்ளவில்லையோ, அவர்கள், வேடனது வலையில் சிக்கிப் பின் விடுதலை பெற்றும், பழம் முதலியவற்றில் கொண்ட பேராசையினால் மறுபடியும் அதே மரத்தில் வந்து வசிக்கும் காட்டுப் பறவைகள்போல மறுபடியும் (சம்சார) வலையில் சிக்கித் தவிக்கின்றனர். (25)

இங்குள்ளவர்கள் வேள்வி செய்யுங்கால் பற்பல தேவதைகளைக் குறித்து, அவரவர்களுக்குரிய மந்திரங்கள், பொருள்கள் முதலியவற்றைத் தனித்தனியே சிரத்தையோடு வேள்வியில் அர்ப்பணிக்கின்றனர். இவ்வாறு, இந்திரன் முதலிய பலப்பல பெயர்கள் கூறி, அவிர்பாகம் தந்தாலும், அந்த அவிர்பாகத்தை அனைத்து காமனைகளையும் நிறைவேற்றி அருளும் பூர்ணகாமனான பகவான் மிக மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக் கொள்கின்றார். (26)

‘பயன் நோக்கிப் பூசிப்பவர்களுக்கு, பகவான் அவர்கள் வேண்டுவதை அளிக்கிறார்’ என்பது உண்மையே. ஆனால், இது பகவான் நல்கும் உண்மையான தானமன்று. ஏனெனில், இவற்றைப் பெற்ற பின்பும் மனிதனது மனத்தில் இன்னும் ஆசைகள் உலா வந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. ஆனால், இதற்கு எதிர்த்தட்டாக எவ்விதப் பயனும் எதிர்நோக்காது பூஜிப்பவனுக்கு, அந்த பகவான் தனது திருவடித் தாமரைகளையே தந்து விடுகிறார். அந்தத் திருவடிகள் மற்ற அனைத்து காமனைகளையும் பூர்த்தி செய்விக்கின்றன. (27)

ஆகவே, இதுவரை விண்ணுலக இன்பங்களை அனுபவித்து முடித்தபின், நாம் முற்பிறவியில் செய்த வேள்விகள், பகவான் நாமங்களைக் கூறுதல் மற்றும் நற்கர்மங்கள் முதலியவற்றின் புண்ணியப் பயன்கள் ஏதாவது கொஞ்சம் மீதமிருந்தால், அப்புண்ணியப் பயனால் அஜநாபம் என்னும் பாரதவர்ஷத்தில் பகவானைப் பற்றிய நினைவோடு கூடிய மனிதப்பிறவி கிடைக்கட்டும். ஏனெனில், தன்னை மனதார சேவிப்பவர்களுக்கே, பகவான் ஸ்ரீஹரி அனைத்து விதங்களிலும் நன்மை புரிகிறார். (28)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னவா பரீக்ஷித்! ஸகர மகாராஜனின் புத்திரர்கள் அறுபதினாயிரம் பேரும் தனது தந்தை செய்யும் அசுவமேத வேள்வியின் குதிரையைத் தேடிப் புறப்பட்டு, இந்தப் பூமண்டலத்தின் நான்கு புறங்களிலும் தோண்டினர். அப்பொழுது ஜம்புத்தீவினுள் எட்டு உபதீவுகள் ஏற்பட்டன என்று சிலர் கூறுகின்றனர். (29)

அவை ஸ்வர்ணப்பிரஸ்தம், சந்திரசுக்லம், ஆவர்த்தனம், ரமணகம், மந்தரஹரிணம், பாஞ்சஜன்யம், சிங்களம், இலங்கை என்பன. (30)

பரதகுல திலகமே! நான் என் குருவின் திருமுகம் வாயிலாக, இந்த ஜம்புத்தீவின் வர்ஷங்களைப் பற்றிக் கேட்டவாறே உனக்கும் கூறிவிட்டேன். (31)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபதாவது அத்தியாயம் — ப்லக்ஷம் முதலிய ஆறு த்வீபங்கள் மற்றும் லோகாலோக பர்வதத்தின் வர்ணனை

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னவா! இனி ‘ப்லக்ஷம்’ முதலிய (ஆறு) த்வீபங்களின் உட்பிரிவுகளான வர்ஷங்கள், அவற்றின் லட்சணம், அளவு, நிலை (அமைப்பு) முதலியன வர்ணிக்கப்படுகின்றன. (1)

இந்த ஜம்புத்தீவு லட்சம் யோஜனை பரப்பளவுள்ளது. அதே அளவுள்ள உப்புக்கடல் இதைச் சூழ்ந்துள்ளது. இந்த ஜம்புத்தீவு மேருமலையைச் சூழ்ந்து நிற்கிறது. ஓர் அகழியானது வெளியே உள்ள தோட்டங்களால் சூழப்பட்டுள்ளது போல் இந்த உப்புக்கடல் தன்னைப் போல் இருமடங்கு பரப்புள்ள ப்லக்ஷம் என்ற தீவினால் சூழப்பட்டுள்ளது. ஜம்புத்தீவில் உள்ள பெரிய நாவல்மரத்தைப் போல் இங்கும் அத்தனை பெரிய தங்கமயமான ப்லக்ஷம் என்கிற மரம் உள்ளது. அதனால், இந்தத் தீவிற்கு ‘ப்லக்ஷம்’ என்று பெயர். இங்கு ஏழு நாக்குகள் (தீப்பிழம்புகள்) கொண்ட தீக்கடவுள் அக்னி பகவான் விளங்குகிறார். இந்தத் தீவின் மன்னன் பிரியவிரத மகாராஜனின் மகனான இத்மஜிஹ்வன், இந்தத் தீவை ஏழு வர்ஷங்களாகப் பிரித்து, அந்த வர்ஷங்களின் பெயர்களையே கொண்ட தனது ஏழு புத்திரர்களுக்கு அளித்துவிட்டு, ஆத்யாத்ம யோகமான ஸமாதி யோகத்தை ஏற்று தன்னுயிர் நீத்தார். (2)

இந்த ஏழு வர்ஷங்களின் பெயர்கள் சிவம், யவஸம், ஸுபத்ரம், சாந்தம், க்ஷேமம், அமிர்தம், அபயம் என்பன. இவற்றில் ஏழு மலைகளும் ஏழு நதிகளும் புகழ் வாய்ந்தவை. (3)

அந்த உயர்ந்த ஏழு எல்லை மலைகளாவன—— மணிகூடம், வஜ்ரகூடம், இந்திரஸேனன், ஜ்யோதிஷ்மான், ஸுபர்ணம், ஹிரண்யஷ்டீவம், மேகமாலம் என்பன. அங்குள்ள ஏழு மகாநதிகளாவன—— அருணா, நிரும்ணா, ஆங்கிரஸீ, ஸாவித்ரீ, ஸுப்ரபாதா, ருதம்பரா, ஸத்யம்பரா ஆகியன. இந்நதிகளில் நீராடினால் ரஜோ குண, தமோ குண மாசுகள் அழிந்துவிடுகின்றன. அவர்கள் நீண்ட (ஆயிரக்கணக்கான) ஆயுள் பெறுகின்றனர். தேவர்களைப் போல் இவர்களது உடலிலும் களைப்போ, வியர்வையோ தோன்றாது. சந்ததிகளும் தேவர்களைப் போல் விளங்குவார்கள். அங்குள்ள ஹம்ஸர், பதங்கர், ஊர்த்வாயனர், ஸத்யாங்கர் என்னும் பெயர்கள் கொண்ட நால்வர்ணத்தவர்களும், சுவர்க்கம் செல்லும் தலைவாயிலாக விளங்கும் மூன்று வேதங்களின் ஆன்ம ஸ்வரூபரான சூரிய பகவானை, மூன்று வேதங்களிலுள்ள மந்திரங்களினால் உபாசிக்கின்றனர். (4)

எந்த சூரிய பகவான் சத்திய ரூபியாகவும் (முக்காலமும் உண்மையில் அனுஷ்டிக்கப்படும் கர்மங்கள் ஸ்வரூபராகவும்), ருதம் என்கிற ரூபியாகவும் (நடைமுறையில் உள்ள கர்மங்களின் பயனுருவாகவும்), சுப பலனான மோட்சத்திற்கும் அசுப பலனான மிருத்யுவிற்கும் தலைவராகவும், பிரும்ம ஸ்வரூபராகவும், புராண புருஷராக விஷ்ணு ஸ்வரூபராகவும் விளங்குகிறாரோ, அந்த பகவானான சூரியனை வணங்குகிறோம்! (5)

ப்லக்ஷம் முதலிய ஐந்து தீவுகளிலும் உள்ள எல்லா மனிதர்களுக்கும் ஆயுள், பொறி—புலன்கள், மனோபலம், இந்திரிய வலிமை, உடல் வலிமை, அறிவு, வீரம் ஆகிய அனைத்தும் இயற்கையாகவே அமைந்துள்ளன. (6)

ப்லக்ஷ தீவு, தன்னளவு பரப்புள்ள கருப்பஞ்சாற்று சமுத்திரத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது. அதைக் கடந்து, அதைப் போல இருமடங்கு பரப்பளவுள்ள சால்மலீ தீவு உள்ளது. அதுவும் தன்னளவு பரப்புள்ள கள் கடலால் சூழப்பட்டுள்ளது. (7)

ப்லக்ஷ தீவிலுள்ள அத்தி மரத்தைப் போலவே, சால்மலீ தீவிலும் பெரிய இலவம் பஞ்சுமரம் உள்ளது. வேதமே வடிவெடுத்த கருடாழ்வார் இங்கிருந்து கொண்டுதான் வேதங்களால் பகவானைத் துதிக்கிறார் என்பது மக்கள் கூற்று. இதுவே, இந்தத் தீவிற்கு ‘சால்மலீ’ எனப் பெயர் வந்ததன் காரணம். (8)

இந்த சால்மலீ தீவின் அரசன் பிரியவிரதனின் புதல்வரான யக்ஞபாஹு, இந்தத் தீவை ஸுரோசனம், ஸௌமனஸ்யம், ரமணகம், தேவவர்ஷம், பாரிபத்ரம், ஆப்யாயனம், அவிக்ஞாதம் என ஏழு பகுதிகளாகச் செய்து, அதை அதே பெயர்கள் கொண்ட தன் ஏழு புத்திரர்களுக்கும் அளித்தார். (9)

இதிலும் ஏழு வர்ஷ பர்வதங்களும், ஏழு நதிகளும் புகழ் வாய்ந்தவை. அந்தப் பர்வதங்கள்—— ஸ்வரஸம், சதச்ருங்கம், வாமதேவம், குந்தம், முகுந்தம், புஷ்பவர்ஷம், ஸஹஸ்ரசுருதி என்பன. அனுமதி, சினிவாலீ, ஸரஸ்வதீ, குஹூ, ரஜனி, நந்தா, ராகா என்பனவே அந்த நதிகள். (10)

இந்த வர்ஷத்திலுள்ள சுருததரர், வீர்யதரர், வஸுந்தரர், இஷந்தரர் என்கிற நால்வர்ணத்தவர்களும் வேதமயனாகவும் அமுதவடிவினனாகவும் விளங்கும் சந்திரனை (பின்வருமாறு) வேதமந்திரங்கள் கூறி வழிபடுகின்றனர். (11)

வளர்பிறையிலும் தேய்பிறையிலும் முறையே தேவர்களுக்கும் பித்ருதேவர்களுக்கும் தன் கிரணங்களால் (ஹவ்யம்—கவ்யம் எனப்படும்) அன்னத்தைப் பிரித்தளிப்பவரும், அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் அரசருமான சோமன் (சந்திர பகவான்) நமக்கும் அருளுபவராக இருக்கட்டும். (நம்மை மகிழ்விப்பவராக [ராஜாவாக] இருக்கட்டும்.) (12)

இதேபோல கள் சமுத்திரத்திற்கு வெளியே சால்மலீ தீவைப் போல் இருமடங்கு பரப்புள்ள ‘குசம்’ என்னும் தீவு உள்ளது. முன் கூறியதுபோல குசத்தீவைப் போல் இருமடங்குள்ள நெய் சமுத்திரம் இந்தத் தீவைச் சூழ்ந்துள்ளது. இங்கு பகவானால் படைக்கப்பட்ட குசம் எனப்படும் ஒருவகைப் புல் உள்ளது. இதுவே, இந்தத் தீவின் பெயருக்குக் காரணமாகியது. குசப்புற்புதர் ‘மற்றொரு அக்னியோ?’ என்னுமாறு, தனது அழகிய தீப்பிழம்புகளின் ஒளியால் அந்தத் தீவின் நாற்புறமும் ஒளியுறச் செய்கிறது. (13)

மன்னனே! இந்தத் தீவின் மன்னன், பிரியவிரதனின் புதல்வனான ஹிரண்யரேதஸ் என்பவன். இவன் இந்தத் தீவை ஏழு பிரிவுகளாக்கி, வஸு, வஸுதானன், திருடருசி, நாபிகுப்தன், ஸ்துத்யவிரதன், விவிக்தன், வாமதேவன் என்கிற தன் ஏழு புதல்வர்களுக்கும் அளித்துவிட்டுத் தவம் செய்யச் சென்றான். (14)

அவர்களது வர்ஷங்களிலும் அவற்றின் எல்லையை நிர்ணயிக்கும் ஏழு பர்வதங்களும் ஏழு நதிகளும் உள்ளன. அந்தப் பர்வதங்களாவன—— சக்கரம், சதுச்ருங்கம், கபிலம், சித்ரகூடம், தேவானீகம், ஊர்த்துவரோமம், திரவிணம் என்பன. நதிகளின் பெயரோ ரஸகுல்யா, மதுகுல்யா, மித்ரவிந்தா, சுருதவிந்தா, தேவகர்ப்பா, கிருதச்யுதா, மந்த்ரமாலா என்பன. (15)

இந்த நதிகளில் நித்தம் நித்தம் நீராடும் குசத்தீவு வாசிகளான குசலர், கோவிதர், அபியுக்தர், குலகர் என்னும் நால்வர்ணத்தவரும் அக்னி ஸ்வரூபரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை, வேள்விகளைச் செய்து வைக்கும் காரியத் திறமையுடன் பூஜிக்கிறார்கள். (செய்கிறேன் என்கிற அபிமானமின்றி, பயன் கருதாது பற்றின்றிக் கர்மாக்களைச் செய்வதே ‘கர்மகௌஶலம்’ எனப்படும்.) (16)

அக்னி பகவானே! வேள்வியிலிடும் அவியுணவைப் பரப்பிரும்மத்திற்குக் கொண்டு சேர்ப்பவர் தாங்கள். பகவானது அங்கங்களாக உள்ள தேவர்களுக்கு அவியுணவை எடுத்துச் சென்று தருவதன் வாயிலாக, தாங்கள் பரமபுருஷரான பரமாத்மாவையேதான் ஆராதிக்கிறீர்கள். (17)

ராஜனே! நெய்க்கடலுக்கு வெளியே அதைப்போல் இருமடங்குள்ள ‘க்ரௌஞ்ச த்வீபம்’ உள்ளது. குசத்தீவை நெய்க்கடல் சுற்றி வளைத்துள்ளது போல, இந்தக் கிரௌஞ்ச தீவும் தன்னைப் போல் இருமடங்கு பரப்புள்ள பாற்கடலால் சூழப்பட்டுள்ளது. இங்குக் கிரௌஞ்சம் என்னும் பெரிய மலை உள்ளதால், இத்தீவிற்கு ‘கிரௌஞ்சம்’ எனப் பெயர் ஏற்பட்டது. (18)

முன்பொரு சமயம் இந்த மலையின் தாழ்வரைகளையும், அங்குள்ள மரம்—செடி—கொடிகளையும் முருகப்பெருமான் தன் வேலாயுதத்தால் அழித்துப் பொடியாக்கினார். ஆயினும், பாற்கடலில் நீராடியதாலும், வருண பகவானால் காப்பாற்றப்பட்டதாலும், அந்த மலை பயமற்றதாக ஆகிவிட்டது. (19)

அங்கும் பிரியவிரதனின் புதல்வரான கிருதப்ரஷ்டன் என்பவர் மன்னராக, தன் தீவை ஏழு வர்ஷங்களாகப் பிரித்து, அந்த வர்ஷங்களுக்குத் தன் பிள்ளைகளின் பெயர்களையே வைத்து, தன் வாரிசுகளான அவர்களிடமே அதை ஒப்படைத்தார். சிறந்த ஞானியான அவர், அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் அந்தராத்மாவாக விளங்கும் மங்களங்களுக்கெல்லாம் மங்களமான புகழே வடிவான பகவான் ஸ்ரீஹரியின் பரமபாவனமான திருவடிக் கமலங்களையே பற்றி அதை அடைந்தார். (20)

ஆமன், மதுருஹன், மேகப்ருஷ்டன், ஸுதாமா, ப்ராஜிஷ்டன், லோஹிதார்ணன், வனஸ்பதி என்பவர்கள் க்ருதப்ருஷ்டனின் புதல்வர்கள். அவர்களின் வர்ஷங்களிலுள்ள மலைகளும் ஏழு, நதிகளும் ஏழு. அவை மிகப் புகழ் வாய்ந்தன. அந்த மலைகள், சுக்லம், வர்த்தமானம், போஜனம், உபபர்ஹிணம், நந்தம், நந்தனம், ஸர்வதோபத்ரம் என்பன. நதிகள் அபயா, அம்ருதௌகா, ஆர்யகா, தீர்த்தவதீ, விருத்திரூபவதி, பவித்ரவதீ, சுக்லா என்பன. (21)

இந்த நதிகளின் புனிதம் மிக்க தூய்மையான நீரைப் பயன்படுத்துபவர்களான புருஷர், ரிஷபர், த்ரவிணர், தேவகர் என்கிற நால்வர்ணத்தவர்களான அந்த வர்ஷ மக்கள் இருகைகளையும் குவித்து, அஞ்சலியில் நீர் எடுத்து, ஜலதேவதையான வருணனைப் பூசிக்கிறார்கள். (22)

ஜலதேவதையான வருணனே! பரமபுருஷரான பகவானது வீர்ய ரூபமாக விளங்குகிறீர்கள்! புனிதத் தண்ணீர் வடிவினராக இருந்துகொண்டு பூலோகம், புவர்லோகம், சுவர்லோகம் என்கிற மூவுலகையும் தூய்மையாக்குகிறீர்கள். ஏனெனில், தங்களது நீர் வடிவமே அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்க வல்லது. நாங்கள் அந்த நீரில் உடல் நனைய நீராடுகிறோமே. எங்கள் உடலைப் புனிதமாக்குவீராக! (23)

பாற்கடலுக்கு அப்பால் முப்பத்திரண்டு யோஜனை பரப்பளவுள்ள ‘சாகத் தீவு’ நாற்புறமும் சூழ்ந்துள்ளது. அந்தத் தீவு அதே பரப்பளவுள்ள மோர்க்கடலால் சூழப்பட்டுள்ளது. இங்கு சாகம் என்கிற ஒரு பெரிய மரமுள்ளது. அதனால், அந்தத் தீவு சாகத்தீவு என்றாயிற்று. இதன் நறுமணம் அந்தத் தீவையே மணக்கச் செய்கிறது. (24)

இதற்குப் பிரியவிரதனின் புதல்வனான மேதாதிதி என்பவனே தலைவன். அந்த மேதாதிதியும் தன் த்வீபத்தை ஏழு பிரிவுகளாகப் பிரித்து, அதே பெயர் கொண்ட புரோஜவன், மனோஜவன், பவமானன், தூம்ரானிகன், சித்ரரேபன், பஹுரூபன், விசுவதாரன் என்கிற தன் புதல்வர்களை அதன் தலைவர்களாக்கி, அனந்தனான பகவானிடமே தன் மனத்தைச் செலுத்தித் தவம் செய்ய வனம் சென்றான். (25)

இந்த வர்ஷங்களின் எல்லைகளான மலைகளும் நதிகளும் ஏழு ஏழுதான். அவைகளில் ஈசானம், உருசிருங்கம், பலபத்ரன், சதகேஸரன், ஸஹஸ்ரஸ்ரோதம், தேவபாலம், மஹானஸம் என்பன ஏழு மலைகள். அனகா, ஆயுர்தா, உபயஸ்ப்ருஷ்டி, அபராஜிதா, பஞ்சபதி, ஸஹஸ்ரஸ்ருதி, நிஜத்ருதி என்பன நதிகள். (26)

அந்த வர்ஷத்திலுள்ள ருதவிரதர், ஸத்யவிரதர், தானவிரதர், அனுவிரதர் என்கிற மக்கள் பிராணாயாமத்தால் தங்கள் ரஜோகுணம், தமோகுணத்தைப் போக்கி, மேலான ஸமாதி யோகத்தால் வாயு ரூபியாக விளங்கும் பகவானைப் பஜிக்கிறார்கள். (27)

(இவ்வாறு அவர்கள் துதிக்கிறார்கள்——) “எந்த பகவான் பிராணன், அபானன் முதலிய மூச்சு (செயல்) வடிவங்களான அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் நுழைந்து, அவற்றைக் காத்து நிற்கிறானோ, கண்ணுக்குத் தெரியும் உலகமனைத்தும் எவரைச் சார்ந்து இருக்கின்றதோ, அந்த அந்தர்யாமியான சாட்சாத் வாயு பகவான் நம்மைக் காத்தருளட்டும். (28)

இவ்வாறே மோர்க்கடலுக்கு அப்பால் அதைவிட இருமடங்கு பரப்புள்ள ‘புஷ்கரம்’ என்னும் தீவு நாற்புறமும் சூழ்ந்துள்ளது. அது தன்னளவேயுள்ள நன்னீர் கடலால் நாற்புறமும் சூழப்பட்டுள்ளது. அங்கு தீப்பிழம்பு போல் ஒளிமிக்க பொன்னிறமான பத்து கோடி இதழ்கள் கொண்ட ஒரு பெரிய தாமரை மலர் உள்ளது. அதைப் பிரும்மதேவரது ஆசனம் என்கிறார்கள். (29)

அந்தத் தீவின் நடுவில், கிழக்கு மேற்கு எல்லைகளை நிச்சயப்படுத்தும் மானஸோத்தரம் என்கிற ஒரே ஒரு பெரிய மலை உள்ளது. அது பத்தாயிரம் யோஜனை நீளமும் அகலமும் உள்ளது. இதன்மேல் நான்கு திசைகளிலும் இந்திரன் முதலிய லோகபாலகர்களின் நான்கு பட்டணங்களும் உள்ளன. இதற்கும் மேலே சூரியனின் ரதம் மகாமேரு பர்வதத்தின் நாற்புறமும் சுற்றி வருகிறது. இந்த ரதத்தின் ஸம்வத்ஸரம் (வருடம்) எனப் பெயர் கொண்ட சக்கரம், தேவர்களின் பகலான உத்தராயணம், இரவான தக்ஷிணாயனம் என்கிற பகலிரவு முறையில் எப்பொழுதும் சுற்றி வந்து கொண்டே இருக்கிறது. (30)

இந்த த்வீபத்திற்குத் தலைவர் பிரியவிரதனது புதல்வரான வீதிஹோத்ரன். அவர் தன் புதல்வர்களான ரமணகன், தாதகி இருவரையும் அந்த வர்ஷத்தின் அதிபதிகளாக நியமித்து விட்டுத் தன் தமையன்மார்களைப்போல் பகவானைச் சேவிப்பதிலேயே தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். (31)

அங்கு வசிப்பவர்கள், பிரும்மாவின் உலகை (பிரும்மஸாலோக்ய பதவி) அடைவதற்கான கர்மாக்களால் பிரும்மஸ்வரூபரான பகவானைக் கீழ்வருமாறு துதித்துப் பூஜிக்கிறார்கள். (32)

கர்மபல ஸ்வரூபராகவும், வேதத்தை வெளியிடுபவராகவும், ஒப்பற்ற ஒருவராகவும், பரமசாந்தமூர்த்தியாகவும் விளங்கும் பிரும்மதேவரை மனிதர்கள் பூஜிக்கிறார்கள். அவரை நாமும் வணங்குவோம். (33)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இதற்கப்பால் லோகாலோக பர்வதம் உள்ளது. இது பூமியின் நாற்புறமும் சூரிய ஒளி படும் இடம், படாத இடங்களைப் பிரித்துக் காட்டுவதற்காக நடுவில் அமைந்துள்ளது. (34)

மேரு பர்வதத்திற்கும், மானஸோத்தர பர்வதத்திற்கும் நடுவில் எத்தனை இடைவெளி உண்டோ, அத்தனை தூரம் நன்னீர் கடலுக்கு அப்பாலும் உள்ளது. அதற்கெதிரில் கண்ணாடிபோல் தூய்மையான தங்கமயமான நிலம் உள்ளது. இதன் மேல் விழுந்த எந்தப் பொருளும் திரும்பக் கிடைக்காது. ஆகவே, தேவர்களைத் தவிர, மற்றெந்த ஜீவராசிகளும் இங்கு வசிப்பதில்லை. (35)

இந்தக் குவலயத்தில் சூரிய ஒளி படும் இடம், படாத இடங்களுக்கு மத்தியில் இந்த லோகாலோக பர்வதம் உள்ளதால் இதற்கு இந்தப் பெயர் உண்டாயிற்று. (36)

மூவுலகங்களுக்கும் அப்பால் அதைச் சூழ்ந்துள்ளவாறு, இந்த மலையை எல்லைகளாக இறைவன் படைத்துள்ளார். மூவுலகங்களையும் ஒளிரச் செய்யும் சூரியன் முதல் துருவன் வரை உள்ள அனைத்து ஒளிதரும் மண்டலங்களின் கிரணங்களும், இதன் ஒரு நுனியிலிருந்து கொண்டு மற்றொரு நுனியிலுள்ள இடத்தை ஒளிரச் செய்ய இயலாது. அவ்வளவு உயரமும் நீளமும் உடையது, இந்த லோகாலோக பர்வதம்! (37)

அனைத்து பூமண்டலத்தின் அமைப்பு, அளவு, இலக்கணம், நிலை ஆகியவற்றைப் பற்றி அறிஞர்கள் இவ்வளவே கூறியுள்ளனர். இந்தப் பூமண்டலம் ஐம்பது கோடி யோஜனை அளவுள்ளது. இதில் கால் பாகம் (அதாவது, பன்னிரண்டரைக் கோடி) யோஜனை அளவுள்ளதே இந்த லோகாலோக பர்வதம். (38)

இதற்கு அப்பால் பூமண்டலம் ஆடாது நிலையாக நிற்பதற்காக, அதன் நான்கு திசைகளிலும் லோக குருவான பிரும்மதேவர் ருஷபம், புஷ்கரசூடம், வாமனம், அபராஜிதம் என்னும் நான்கு சிறந்த யானைகளை நிறுத்தியுள்ளார். (39)

இந்த திக்கஜங்கள் மற்றும் தனது அம்சபூதங்களான இந்திரன் முதலிய உலக பாலகர்கள் ஆகியவர்களின் பல்வகைத்தான வலிமையை மேலும் விருத்தி செய்வதற்காகவும், (அதாவது, அவர்களின் திறனை ஊக்குவிப்பதற்காகவும்,) அனைத்து உலகங்களின் நன்மைக்காகவும், அனைத்து செல்வங்கட்கும் ஒப்பற்ற தலைவரும், அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் ஆன்மாவாக விளங்குபவருமான பரமாத்மாவான பகவான், தனது பார்ஷதர்களான விஷ்வக்ஸேனர் முதலியவர்களுடன் இந்த லோகாலோக பர்வதத்தில் எங்கும் ஒளி வீசுபவராக வீற்றிருக்கிறார். இங்குள்ள இறைவன் தர்மம், ஞானம், வைராக்கியம், செல்வம் முதலிய எண்வகை சித்திகளுடன் தூய்மையே வடிவெடுத்த சத்துவ குணத்தைத் தரித்துக் கொண்டவராக விளங்குகிறார். அவரது நான்கு திருக்கரங்களிலும் சங்கம், சக்கரம், கதை, பத்மம், சார்ங்கம் என்னும் வில் முதலிய ஆயுதங்கள் விளங்குகின்றன. (40)

இவ்வாறு பகவான், தனது யோக மாயையான பிரகிருதியால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட பல்வகைத்தான உலகங்களைக் காப்பாற்றுவதற்காக, விளையாட்டாக மேற்கொண்ட இதே திருமேனியோடு இந்த கற்ப காலம் முடியும் வரை இங்கேயே இருக்கப் போகிறார். (41)

லோகாலோக பர்வதத்திற்கு உட்பட்ட பூமியின் பரப்பளவைத் தெரிந்து கொண்டதுபோல் அதற்கு மறுபுறம் (வெளியே) உள்ள அலோக (சூரியன் ஒளிபடாத) பிரதேசத்தின் அளவையும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதற்கு மேல் எனில் சிறந்த யோக புருஷர்களாலேயே மட்டும்தான் உள்ளபடி தெரிந்துகொள்ள முடியும். (42)

அரசனே! ஆகாயத்திற்கும் பூமிக்குமிடையே பிரும்மாண்டத்தின் நடுவே சூரியன் இருக்கிறார். சூரியனுக்கும் அண்டகோளத்திற்குமிடையே உள்ள தூரம் இருபத்தைந்து கோடி யோஜனை. (43)

சூரிய பகவான், இறந்த அதாவது உணர்வற்ற அண்டத்தின் மத்தியில் வைராஜனாக விளங்குவதால், அவருக்கு ‘மார்த்தாண்டன்’ என்கிற பெயர் உண்டாயிற்று. அவர் பொன்மயமான (ஒளிமயமான) பிரும்மாண்டத்திலிருந்து தோன்றியதால் ‘ஹிரண்யகர்ப்பன்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். (44)

சூரியனால்தான் திசைகள், ஆகாயம், த்யுலோகம் (விண்ணுலகம்), பூவுலகம், சுவர்க்கம், மோட்சம், நரகம், ரஸாதலம், மற்றுமுள்ள பல்வகைத்தான பூமி பாகங்கள் எல்லாம் பிரித்து அறியப்படுகின்றன. (45)

சூரிய பகவான்தான் தேவர்கள், விலங்கினங்கள், மனிதர்கள், ஊர்வன, செடி—கொடிகள், மற்றுமுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகள் ஆகிய அனைத்திற்கும் ஆன்மாவாகவும், கட்புலனால் காணத்தக்க சக்தியாகவும் விளங்குகிறார். (46)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தோராவது அத்தியாயம் — சூரியனின் ரதமும், அதன் வழியும்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! இந்தப் பூமண்டலத்தின் அமைப்பு, அளவு, இலக்கணம், உருவம் ஆகியன இவ்வளவுதான் என முன்பே கூறப்பட்டது. (1)

இதைக் கண்டு அறிஞர்கள் த்யுலோகத்தின் அளவையும் கூறுகிறார்கள். ‘அவரை’ முதலிய சமமான இரு விதை (இரு தளங்கள்) உள்ள தாவரங்களில், ஒரு தளத்தின் அளவைக் கொண்டு மற்றொரு தளத்தின் அளவைத் தெரிந்து கொள்வதுபோல, பூவுலகின் அளவிலிருந்து த்யு உலகின் (விண்ணுலகின்) அளவையும் அறிந்து கொள்ளலாம். இவ்விரண்டு உலகங்களுக்கு இடையில் அமைந்துள்ளது ‘அந்தரிக்ஷலோகம்’. இவ்விரண்டு உலகங்களையும் இணைப்பது இந்த அந்தரிக்ஷ உலகு. (2)

இந்த அந்தரிக்ஷம் (ஆகாயம்) நடுவேதான் கிரகங்களுக்கும் நட்சத்திரங்களுக்கும் அரசனான சூரிய பகவான் இருக்கிறார். அவர், தனது வெய்யிலால் மூவுலகங்களையும் கொளுத்துகிறார்; ஒளியால் பிரகாசப்படுத்துகிறார். அவர் உத்தராயணம் (மெதுவாகச் செல்லுதல்), தக்ஷிணாயணம் (வேகமாகச் செல்லுதல்), விஷு (ஒரே சீராகச் செல்லுதல்) என்கிற மூன்று நடைகளிலும் மகரம் முதலிய ராசிகளில் அந்தந்தக் காலங்களுக்கேற்ப ஆரோஹணம் (ஏறுமுகம்), அவரோஹணம் (இறங்கு முகம்), சமானம் (சமமாக இருத்தல்) என்கிற வரிசையில் சென்று, பகலிரவுகளைப் பெரிதாகவும் சிறிதாகவும் சமமாகவும் செய்கிறார். (3)

சூரிய பகவான் மேஷ ராசி (சித்திரை மாதம்), துலாராசி (ஐப்பசி மாதம்)களில் சஞ்சரிக்கும் போது, பகலும் இரவும் சமமாக இருக்கும். விருஷபம் முதலிய ஐந்து ராசிகளில் (வைகாசி முதல் புரட்டாசி) வரும்போது, ஒவ்வொரு மாதமும் இரவு நேரம் ஒவ்வொரு நாழிகை (24 நிமிடங்கள்) வீதம் குறைந்து கொண்டே வரும். அதற்கேற்ப பகல் நேரம் நீண்டுவிடும். (4)

விருச்சிகம் (கார்த்திகை முதல் ஐந்து மாதங்கள்) முதலிய ஐந்து ராசிகளில் இருக்கும்போது, பகலிரவு நேரங்கள் இதற்கு மாறாக அமைகின்றன. (அதாவது, இரவு நேரம் அதிகமாகி பகல் நேரம் குறையும்.) (5)

தக்ஷிணாயணம் வரை பகல் நேரங்கள் அதிகப்படுகின்றன. உத்தராயணம் வரை இரவு நேரங்கள் அதிகப்படுகின்றன. (ஆடி மாதம் முதல் மார்கழி முடிய தக்ஷிணாயனம். தை முதல் ஆனி முடிய உத்தராயணம்.) (6)

இவ்வாறு மானஸோத்தர மலையைச் சூரியன் வலம் வருவதற்கு ஒன்பது கோடியே ஐம்பத்தோரு இலட்சம் யோஜனை தூரம் பிரயாணம் செய்ய வேண்டும் என அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். இந்த மானஸோத்தர கிரியில் உள்ள மேருமலையின் கிழக்கே ‘தேவதானீ’ எனப்படும் இந்திரனுடைய நகரம், தெற்கே யமனுடைய ‘ஸம்யமனீ’ நகரம், மேற்கே வருணனது ‘நிம்லோசனீ’ நகரம், வடக்கே சந்திரனது ‘விபாவரீ’ நகரம் உள்ளது. மேருமலையின் நான்கு புறங்களிலுள்ள இந்த நகரங்களில் காலங்களுக்கேற்ப சூரியனது உதயம், உச்சி நேரம், சந்தியா காலம், இரவு ஆகியன ஏற்படுகின்றன. இதை அடித்தளமாகக் கொண்டே அனைத்து ஜீவராசிகளின் செயல் (பிரவிருத்தி), செயலின்மை (நிவிருத்தி) நடக்கிறது. (7)

மேருபர்வதத்தில் இருப்பவர்களைச் சூரிய பகவான் உச்சிவெய்யிலால் கொளுத்துகிறார். அவர் தனது மார்க்கத்திற்கேற்ப அசுவினி முதலிய நட்சத்திரங்களின் வழியாக மேருபர்வதத்தின் இடது புறமாகச் சென்றாலும், ஒளி மண்டலங்கள் எங்கும் வலப்புறமாகச் சுழன்று வீசும் காற்றால் அலைக்கழிக்கப்படுவதால் வலப்புறமாகச் செல்வது போல் தோன்றுகிறது. (8)

எந்த இடத்தில் சூரியன் உதயமாகிறாரோ, அதற்கு நேர் எதிர்முகமான இடத்தில் மறைகிறார். எந்த இடத்தில் வெய்யிலால் மக்களை வியர்வையில் நனைத்துப் பிழிகிறாரோ, அதற்கு நேர் எதிர்புறத்தில் உள்ள மக்களைத் தூங்கச் செய்கிறார். உச்சி வேளையில், எவர்களுக்கு நன்கு தெளிவாகத் தென்படுகிறாரோ, அவர்களுக்கு சந்திரன் திசையான மேற்கு திசையில் சூரியன் மறையும்போது (அதாவது சூரியன் அஸ்தமிக்கும்போது) கண்ணால் காண முடியாது. (9)

சூரிய பகவான் இந்திரனது திசையான கிழக்கிலிருந்து யமனது திசையான தெற்கு திசைக்குச் செல்வதற்காகும் பதினைந்து நாழிகையில் (ஆறு மணி நேரத்தில்) இரண்டு கோடியே முப்பத்தேழு இலட்சத்து ஐம்பதாயிரம் யோஜனை தூரத்திற்குச் சற்று அதிகமான தூரத்தைக் கடக்க வேண்டும். (10)

அவ்வாறே பயணித்து வருணன் மற்றும் சந்திரனின் திசையையும் கடந்து, மறுபடியும் இந்திரனது கிழக்கு திசையை அடைகிறார். இதேபோல சந்திரன் முதலிய மற்ற கிரகங்களும் ஒளி மண்டலத்தில் மற்ற நட்சத்திரங்களுடன் சேர்ந்தே உதயமாகின்றன, பின் மறைகின்றன. (11)

இவ்வாறு சூரிய பகவானது வேதமே வடிவான தேர் ஒரு முகூர்த்தத்தில் (90 நிமிடங்களில்) முப்பத்து நான்கு இலட்சத்து எண்ணூறு யோஜனை தூரம் பயணித்து, கிழக்கு முதலிய நான்கு திசைகளிலும் (புறங்களிலும்) சுற்றி வருகிறது. (12)

இந்த சூரிய ரதத்தின் ஒரு சக்கரம் பன்னிரண்டு மாதங்கள் என்னும் பன்னிரண்டு ஆரக்கால்கள் கொண்டது; ஆறு பருவங்களான ஆறு நேமிகளைக் கொண்டது; நான்கு சாதுர்மாஸ்யங்களாகிற மூன்று குடங்களை உடையது. ஆகையால், இந்த சூரிய ரதம் ஒரு வருட வடிவமானது எனக் கூறுகின்றனர். அதனுடைய அச்சின் ஒரு நுனி, மகாமேருவின் உச்சியில் கட்டப்பட்டுள்ளது. மற்றொரு நுனி மானஸோத்தர மலையில் மாட்டப்பட்டுள்ளது. இந்த அச்சில் கோக்கப்பட்ட சூரிய ரதத்தின் சக்கரம், எண்ணெய்ச் செக்கின் சக்கரம் போல் சுழன்றுகொண்டே மானஸோத்தர பர்வதத்தின் மேலே சுற்றி வருகிறது. (13)

இந்த அச்சின் மற்றொரு முனை, மேரு—மானஸோத்தர பர்வதத்தின் அளவான ஒரு கோடியே ஐம்பத்தேழு இலட்சத்து ஐம்பதாயிரம் யோஜனையின் கால் பங்கான முப்பத்தேழு இலட்சத்து முப்பத்தேழாயிரம் யோஜனை அளவுள்ளது. அதன் மேல் முனை, எண்ணெய்ச் செக்கின் அச்சு போல துருவ மண்டலத்தில் வாயு பாசத்தினால் கோர்க்கப்பட்டுள்ளது. (14)

இந்த ரதத்தில், உட்காருமிடம் முப்பத்தாறு இலட்சம் யோஜனை நீளமானது. அதில் கால்பங்கான ஒன்பது இலட்சம் யோஜனை அதன் அகலம். இதன் நுகத்தடியும் முப்பத்தாறு இலட்சம் யோஜனை நீளமுள்ளதே. இந்த நுகத்தடியில்தான் காயத்ரீ, உஷ்ணிக், அனுஷ்டுப், பிருஹதீ, பங்க்தீ, திரிஷ்டுப், ஜகதீ என்கிற சந்தஸ்ஸுகளின் பெயர் கொண்ட ஏழு குதிரைகள், அருணன் என்கிற தேரோட்டியால் பூட்டப்பட்டுள்ளன. சூரிய பகவான் அமர்ந்துள்ள அந்தத் தேரை, இந்த ஏழு குதிரைகளும்தான் இழுத்துச் செல்கின்றன. (15)

சூரியனைப் பார்த்துக் கொண்டு, அவருக்கு முன் அமர்ந்திருக்கும் தேரோட்டியான அருணன் பிரும்மதேவரால் இந்தப் பணியில் அமர்த்தப்பட்டுள்ளார். (16)

அதேபோல சூரிய பகவானுக்கெதிரில் ஸ்வஸ்திவாசனம் (நல்வாக்கு) கூறுவதற்காகவே, கட்டைவிரலின் ஒரு கணு அளவே உயரமுள்ள வாலகில்யர்கள் என்கிற அறுபதாயிரம் மகரிஷிகள், பிரும்மதேவரால் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர். அவர்கள் சூரிய பகவானைத் துதித்தவண்ணம் இருப்பார்கள். (17)

இவர்களைத் தவிர, ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், அப்சரசுகள், நாகர்கள், யட்சர்கள், ராட்சஸர்கள், தேவதைகள் என பதினான்கு வகையானவர்கள், இருவர் இருவராகச் சேர்ந்திருப்பதால் ஏழு கணங்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். ஒவ்வொரு மாதமும் ஒவ்வொரு பெயருடன் தங்களது தனித்தனிச் செயல்களால் மாதாந்தோறும் பலப்பல பெயர்கள் கொண்ட ஆன்மரூபரான சூரிய பகவானை இருவரிருவராகச் சேர்ந்து பூசனை புரிகிறார்கள். (18)

இப்படி சூரிய பகவான் ஒன்பது கோடியே ஐம்பத்தோரு இலட்சம் யோஜனை சுற்றளவுள்ள பூமண்டலத்தை, ஒரு நொடிக்கு இரண்டாயிரத்து இரண்டு யோஜனைகள் வீதம் கடந்து செல்கிறார். (19)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் — சந்திரன் முதலிய கிரகங்களின் இருப்பிடம், சஞ்சாரம் முதலியன பற்றிய வர்ணனை

அரசன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— சுகாசார்யரே! சூரிய பகவான் மேஷம் முதலிய ராசிகளின் வழியே செல்லும்போது மேரு பர்வதம், துருவ மண்டலம் இரண்டையும் வலமாகச் சுற்றி வருவது போல் காண்கிறது. ஆனால், உண்மையில் சூரியனின் கதி வலமாக அல்ல என்று தாங்கள் கூறினீர்களே? இதை நாங்கள் எப்படி அறிவது? (1)

ஸ்ரீசுகர் (பதில்) கூறுகிறார்—— குயவன் சுற்றும் சக்கரத்தின் மேல் அமர்ந்து அதோடு சுற்றும் எறும்பு முதலியவற்றின் நகர்தல் (கதி) தனிப்பட்டதாக (வேறாக) இருக்கும். ஏனெனில், அந்த எறும்பு முதலியன அந்தச் சக்கரத்தின் மேல் அதே இடத்தில் நில்லாமல் தானும் நகர்ந்து கொண்டே இருப்பதால். அதே போலத்தான் நட்சத்திரங்கள் ராசிகளுடன்கூட காலச்சக்கரத்தின் பாதையில் சுற்றுகின்ற சூரியன் முதலிய கிரகங்களின் நகர்தலும். மேருபர்வதத்தையும் துருவ மண்டலத்தையும் வலமாகச் சுற்றி வந்தாலும், உண்மையில் அது தனிப்பட்டதே. ஏனெனில், அவை காலத்தின் மாறுபாட்டால் வெவ்வேறு ராசிகளிலும் நட்சத்திரங்களிலும் ஊர்ந்து செல்வதால் தனிப்பட்டதாகிறது. (2)

வேதங்களும் சான்றோர்களான அறிஞர்களும் ஆதிபுருஷரான பகவான் சாட்சாத் ஸ்ரீமந்நாராயணரான சூரிய பகவானின் கதியை (வழியை) உய்த்தறிய விரும்புகிறார்கள். சூரிய பகவான் உலக நன்மைக்காகவும், அவரவர்கள் செய்யும் கர்மங்களின் தூய்மைக்காகவும் (பயனுடைமைக்காகவும்), வேதமே வடிவான தனது கால ஸ்வரூபத்தைப் பன்னிரண்டு மாதங்களாகப் பிரித்துக் கொண்டு, வசந்தம் முதலிய ஆறு பருவங்களாக வகுத்துக் கொண்டு, அந்தந்தப் பருவங்களுக்கேற்ற நன்மைகளை அந்தந்தக் கர்ம பயனுக்கேற்றவாறு அளிக்கிறார். (3)

இவ்வுலகில் தங்கள் தங்கள் வர்ணாசிரம தர்மங்களை முறைப்படி பின்பற்றுபவர்கள், மூன்று வேதங்களிலும் கூறப்பட்ட நற்கர்மங்களால் இந்திரன் முதலிய தேவதைகளின் திருவுருவிலும், யோகஸாதனங்களால் அந்தர்யாமியாக விளங்கும் பகவானை மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் ஆராதித்து, எளிதாகவே உயர்ந்த நிலையை அடைகிறார்கள். (4)

மேலும், அனைத்து உலகங்களின் ஆன்மாவாகிய சூரிய பகவான் பூமிக்கும், த்யுலோகமான தேவலோகத்திற்குமிடையே உள்ள ஆகாய மண்டலத்தில் காலச்சக்கரத்தில் நின்று கொண்டு வருடத்தின் அவயவங்களான மேஷம் முதலிய ராசிகளில் வீற்றிருந்து பன்னிரண்டு மாதங்களையும் அனுபவிக்கிறார். இதில் மாதம் என்பது சந்திரனின் சஞ்சாரப்படி வளர்பிறை, தேய்பிறை என இரண்டு பட்சங்கள் கொண்டது. பித்ருக்கள் கணக்குப்படி பகல் இரவு என்றும், சூரியனின் கதி அளவுப்படி இரண்டேகால் நட்சத்திரம் எனவும் கூறப்படுகிறது. சூரியன் வருடத்தின் ஆறில் ஒரு பங்கை அனுபவிப்பது, வருடத்தின் ஓர் உறுப்பான (பாகமான) ருது (பருவம்) என அழைக்கப்படுகிறது. (5)

ஆகாய மண்டலத்தில் சூரியன் செல்லும் பாதையில் பாதி பாகத்தைக் கடப்பதற்கு ஆகும் நேரத்தை (அதாவது ஆறு மாத காலத்தை) ‘அயனம்’ என்கின்றனர். (6)

சூரியன், தனது மெதுவாக நகர்தல், வேகமாக நகர்தல், ஒரே சீராக நகர்தல் என்கிற மூன்று கதிகளிலும் வானுலகம், பூவுலகம் அடங்கிய ஆகாய மண்டலத்தை எவ்வளவு காலத்தில் கடந்து செல்கிறாரோ, அந்தக் காலத்தை உட்பிரிவுகளின் மாற்றத்தால் ஸம்வத்ஸரம், பரிவத்ஸரம், இடாவத்ஸரம், அனுவத்ஸரம், வத்ஸரம் என்று கூறுகிறார்கள். (7)

இதேபோல, சூரிய கிரணங்களுக்கு மேல் ஒரு இலட்சம் யோஜனை தூரத்தில் சந்திரன் விளங்குகின்றார். அவருடைய கதி வேகமாக இருப்பதால் நட்சத்திரங்களுக்கும் முன்னால் இருக்கிறார். இவர், சூரியன் ஒரு வருடத்தில் சஞ்சரிக்கும் மார்க்கத்தை ஒரு மாதத்திலும், ஒரு மாதத்தில் கடக்கும் பாதையை இரண்டேகால் தினங்களிலும், ஒரு பட்சத்தின் பாதையை ஒரே நாளிலும் கடக்கிறார். (8)

இவர் தேய்பிறையில் குறையும் தன் கலைகளால் பித்ரு தேவதைகளுக்கும், வளர்பிறையில் வளரும் தன் கலைகளால் தேவர்களுக்கும் பகலிரவு என்கிற பாகுபாடுகளைச் செய்கிறார். ஒவ்வொரு நட்சத்திரத்தையும் முப்பது முப்பது முகூர்த்தங்களில் கடக்கிறார். இவர் அன்னமயமாகவும் அமுதமயமாகவும் இருப்பதால் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் பிராணனாகவும் ஜீவனாகவும் இருக்கிறார். (9)

பதினாறு கலைகள் கொண்ட புருஷனாக விளங்கும் சந்திர பகவான் மனத்திற்கு ஆதாரமானவனாதலால் ‘மனோமயன்’ என்றும், அன்னமாகிய தானியங்கள் செழிப்பிற்குக் காரணமானதால் ‘அன்னமயன்’ என்றும், அமுத கிரணங்களுடையதால் ‘அம்ருதமயன்’ என்றும், தேவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள், பூதங்கள், விலங்குகள், பறவைகள், ஊர்வன, தாவரங்கள் ஆகியவற்றைப் போஷித்து வளர்த்து மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமாக விளங்குவதால் ‘ஸர்வமயன்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். (10)

சந்திரனுக்கு மேல் மூன்று இலட்சம் யோஜனை தொலைவில், ‘அபிஜித்’ என்னும் நட்சத்திரத்தையும் சேர்த்து, இருபத்தெட்டு நட்சத்திரங்களின் மண்டலம் உள்ளது. காலச் சக்கரத்தின் பாதையில் பகவான் இவைகளை வைத்துள்ளதால், மேருவை வலமாகச் சுற்றி வருகின்றன. (11)

இந்த நட்சத்திர மண்டலத்திலிருந்து இரண்டு இலட்சம் யோஜனை உயரத்தில் சுக்கிரன் காணப்படுகிறார். இவர் சூரியனது வேகமான, நிதானமான, சீரான கதிகளையொட்டி, அவரெதிரில் சிலசமயம் முன்பாகவும், சிலசமயம் பின்னாலும் மற்றும் சில சில சமயங்களில் அவரோடு சேர்ந்தும் செல்கிறார். இவர் மழையருளும் கிரகம். ஆகவே, பெரும்பாலும் உலக மக்களுக்கு நன்மையே செய்பவர். இவர் மழை பெய்வதைத் தடை செய்யும் கிரகங்களைச் சாந்தப்படுத்துபவர் என்று பொதுவாகக் கூறப்படுகிறது. (12)

சுக்கிரனது கதியோடு கூடவே புதனுடைய கதியும் கூறப்பட்டதாகக் கொள்க. ஏனெனில், சுக்கிரனது கதியைப் போன்றதே புதனது கதியும் என்றறிக. சந்திரனின் மகனான புதன், சுக்கிரனுக்கு மேல் இரண்டு இலட்சம் யோஜனை உயரத்தில் இருக்கிறான். இவன், அநேகமாக நன்மைகளையே செய்பவன். ஆனால், சூரியனிடமிருந்து விலகிச் செல்லும்போது அதிகமாகப் புயல், மழை அல்லது மழையின்மை முதலிய பயத்தை அறிவிக்கிறான். (13)

இதற்கு மேல் இரண்டு இலட்சம் யோஜனை உயரத்தில் செவ்வாய் கிரகம் உள்ளது. அவர் வக்கிர கதியில் செல்லாது நேராகச் செல்வாரானால், ஒவ்வொரு ராசியிலும் மூன்று மூன்று பட்சங்கள் (நாற்பத்தைந்து நாட்கள்) தங்கி, பன்னிரண்டு ராசிகளையும் கடக்கிறார். இவர் அமங்கலத்தை (தீயதை) உணர்த்தும் தீய (பாவ) கிரகம். (14)

இதற்கு மேல் இரண்டு இலட்சம் யோஜனை உயரத்தில் பிருஹஸ்பதி பகவான் இருக்கிறார். இவர், வக்கிர கதியில் செல்லாது ஒழுங்காகச் செல்வாரானால், ஒவ்வொரு ராசியிலும் ஒவ்வொரு வருடம் தங்குவார். பெரும்பாலும் குரு பகவான் அந்தணர் குலத்திற்கு நன்மை புரிபவர். (15)

குரு பகவானது இடத்திற்கு இரண்டு இலட்சம் யோஜனை உயரத்திற்குமேல் சனி பகவான் விளங்குகிறார். அவர் ஒவ்வொரு ராசியிலும் முப்பது மாதங்கள் தங்குவார். ஆகவே, இவர் பன்னிரண்டு ராசிகளையும் கடக்க முப்பது வருடங்கள் ஆகின்றன. பெரும்பாலும் இவர் அனைவருக்கும் அமைதியின்மையை (தீமையை) அருளுபவர். (16)

இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, பதினோரு இலட்சம் யோஜனை உயரத்தில் கசியபர் முதலிய ஏழு மகரிஷிகள் உள்ளனர். இவர்கள் அனைத்து உலகங்களும் அனைத்து நன்மைகளையும் பெறவேண்டி, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது பரமபதமான துருவ மண்டலத்தை வலம் வருகிறார்கள். (17)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் — சிம்சுமார சக்கரத்தை வர்ணித்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! ஸப்தரிஷி மண்டலத்திற்குமேல் பதின்மூன்று இலட்சம் யோஜனை தூரத்தில் துருவ மண்டலம் உள்ளது. இதை பகவான் விஷ்ணுவின் ‘பரமபதம்’ என்கின்றனர். இங்குதான் உத்தானபாத மன்னனின் புதல்வரும் பரமபாகவதருமான துருவசுவாமி இருக்கிறார். அக்னி, இந்திரன், கசியபப் பிரஜாபதி, தர்மதேவதை ஆகியவர்கள் ஒன்றுகூடி மிகுந்த பக்தியோடு இவரை வலம் வருகின்றனர். இப்பொழுதும் பிரளய காலமான கல்ப காலம் முடிவு வரை ஜீவித்திருக்கக் கூடிய பிருகு முதலிய முனிவர்களும் இவரை அண்டியே இருக்கின்றனர். இவரது பெருமைகளையும், இந்தத் துருவ மண்டலத்தின் பெருமைகளையும் முன்பே (நான்காவது ஸ்கந்தத்தில்) கூறியாயிற்று. (1)

காலதேவன் எப்பொழுதும் கவனமாக விழித்துக் கொண்டேயிருப்பவர். அவருடைய நடையை (கதியை) யாரும் அறிய முடியாது. கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள் முதலிய ஒளி மண்டலங்களை ஆட்டிப் படைக்கும் இந்தக் காலதேவன், அந்த ஒளி மண்டலங்களுக்கெல்லாம் ஆதாரத்தூணாக இந்தத் துருவ மண்டலத்தையே நியமித்துள்ளார். ஆகவே, இந்தத் துருவ மண்டலம் ஒரே இடத்தில் நிலையாக நின்று ஒளிர்கிறது. (2)

போரடிக்கும் சமயம் நெற்கதிர்களை மிதித்து நெல்மணிகளைப் பிரித்தெடுக்கக் கட்டப்படும் மாடுகள் சிறியது, சற்று பெரியது, அதைவிடப் பெரியது என்கிற மாதிரியுள்ள கயிறுகளால் கட்டப்பட்டு, அடிமுளையாக நடப்பட்ட கம்பைச் சுற்றி, அருகே சற்று தூரத்தில் அதைவிடச் சற்று அதிக தூரத்தில் என ஒரே மாதிரி வட்டமாகச் சுழன்று வருவதுபோல், அனைத்து நட்சத்திரக் கூட்டங்களும் கிரகங்களும் இந்தக் காலச் சக்கரத்தில் கட்டப்பட்டு, உள்ளும்புறமுமாகத் துருவ மண்டலத்தையே பிடிமானமாகக் கொண்டு ‘பிரவஹம்’ என்கிற காற்றினால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு, கல்பகாலம் முடியும் வரை சுற்றிக் கொண்டே இருக்கின்றன. மேகங்களும், கழுகு முதலிய பறவைகளும் காற்றின் லயத்தில் ஆகாயத்தில் இங்குமங்கும் உலா வருவது போல், இவ்வொளி மண்டலங்களும் எல்லாவற்றிற்கும் மூலகாரணமான பிரதானம், மூலப்பிரகிருதி மற்றும் ஜீவன் — இவைகளுடைய கூட்டு அருளால், அவைகளுடைய கர்மானு குணமாக (செயலுக்கேற்ப)ச் சுற்றிச் சுற்றி வருகின்றன. அவ்வாறு வேகமாகச் சுற்றுவதால் பூமியில் விழாமல் இருக்கின்றன. (3)

சிலர் பகவானது (விராட் ஸ்வரூபத்தில்) யோகமாயையின் ஆதாரத்தில் இருப்பதால், இந்த ஜோதிர் (ஒளி) மண்டலத்தை சிம்சுமாரம் (திமிங்கலம்) என்கிற வடிவத்தில் இருப்பதாகக் கூறுகின்றனர். (4)

இந்த சிம்சுமாரம் சுருண்டவண்ணம் தலைகீழாக உள்ளது. இதன் வால்நுனியில் துருவன் உள்ளார். வாலின் மத்தியில் கசியபப் பிரஜாபதி, அக்னி, இந்திரன், தர்மதேவதை உள்ளனர். வாலின் அடியில் தாதா என்பவரும், விதாதா என்பவரும் உள்ளனர். இடுப்பில் சப்தரிஷிகள் அமர்ந்துள்ளனர். வலதுபுறமாகச் சுருண்டுள்ள இந்த சிம்சுமாரத்தின் வலதுபுறம் வலமாகச் சுற்றும் அபிஜித் நட்சத்திரம் முதல் புனர்வசுவரையிலான பதினான்கு நட்சத்திரங்களும் உள்ளன. இவை உத்தராயண நட்சத்திரங்களாகும். தக்ஷிணாயண நட்சத்திரங்களான பூசம் முதல் உத்திராடம் வரையிலான பதினான்கு நட்சத்திரங்களும் இடதுபுறமுள்ளன. இவை இடதுசாரி நட்சத்திரங்கள் ஆகும். சுருண்டு கிடக்கும் சிம்சுமாரத்தின் இருபுறங்களிலுமுள்ள உறுப்புக்கள் ஒரே மாதிரியான எண்ணிக்கை உடையனவே. இதேபோல் இருபுறமுள்ள நட்சத்திரங்களின் எண்ணிக்கையும் சமமே. இதன் பின்புறம் மூலம், பூராடம், உத்திராடம் என்னும் மூன்று நட்சத்திரங்களைக் கொண்ட அஜவீதியும், வயிற்றில் ஆகாயகங்கையும் உள்ளன. (5)

இதனுடைய இடுப்பின் வலப்புறம் புனர்பூச நட்சத்திரமும், இடப்புறம் பூச நட்சத்திரமும் உள்ளன. பின்னங்காலின் வலப்புறம் திருவாதிரையும், இடப்புறம் ஆயில்யமும் உள்ளன. வலது இடது மூக்குகளில் அபிஜித், உத்திராட நட்சத்திரங்கள்; வலக்கண்ணில் திருவோணமும் இடக்கண்ணில் பூராடமும், வலது இடது காதுகளில் அவிட்டமும் மூலமும், இடது பக்கவிலா எலும்புகளில் வலமாகச் செல்லும் மகம் முதலிய எட்டு தக்ஷிணாயன நட்சத்திரங்கள், வலதுபுற விலா எலும்புகளில் இடமாகச் செல்லும் மிருகசீர்ஷம் முதலிய எட்டு உத்தராயண நட்சத்திரங்களும் உள்ளன. இவை தலைகீழ் வரிசையில் அமைந்துள்ளன. சதயமும் கேட்டையும் வலது இடது தோள்பட்டைகளில் உள்ளன. (6)

மேல்முகவாய்க் கட்டையில் அகஸ்தியரும், கீழ்முகவாய்க் கட்டையில் நட்சத்திர ரூபனான யமனும், முகத்தில் செவ்வாயும், லிங்க(குறி)ப் பிரதேசத்தில் சனியும், கழுத்தின் திமிலில் குரு பகவானும், மார்பில் சூரியனும், இதயத்தில் ஸ்ரீமந்நாராயணனும், மனத்தில் சந்திரனும், தொப்புளில் சுக்கிரனும், ஸ்தனங்களில் அசுவினி தேவர்களும், மூச்சுவிடும் பிராணன்—அபானன் என்கிற வாயுக்களில் புதனும், கழுத்தில் ராகுவும், அனைத்து உறுப்புக்களிலும் பரவியவாறு கேதுவும், மயிர்க்கால்களில் அனைத்து நட்சத்திரங்களும் அமைந்துள்ளன. (7)

இந்தச் சிம்சுமார ஸ்வரூபம் சர்வ தேவதாஸ்வரூபரான பகவான் மகாவிஷ்ணுவின் திருவடிவம். இத்திருவடிவத்தைத் தினமும் சந்திநேரத்தில் நீராடித் தூய்மையாகவும் மௌனமாகவும் அகக்கண்களில் கண்டு கொண்டு கீழ்வரும் மந்திரத்தை ஜபித்தவண்ணம் துதி செய்து தியானிக்க வேண்டும். அனைத்து ஒளிமண்டலங்களுக்கும் ஆதாரமாக, காலச்சக்கர ஸ்வரூபனாக, அனைத்து தேவதை களுக்கும் அதிபதியாக விளங்கும் பரமபுருஷரான பரமாத்மாவை வணங்கித் துதிப்போமாக. (8)

கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள் மற்றும் தாரா கணங்களாக, பகவானுடைய அதி தெய்விக வடிவமானது விளங்குகிறது. அவ்வடிவம் மூன்று வேளைகளிலும் முன் கூறிய மந்திரத்தை ஜபிப்பவனது பாவங்களைத் தொலைப்பது. எவன் தினமும் காலை, மாலை, நடுப்பகல் என மூன்று வேளைகளிலும் பகவானது இந்த அதி தெய்விக வடிவைச் சிந்திக்கிறானோ, அந்த வேளைகளில் அவன் செய்த பாவங்களனைத்தும் உடனே அழிந்து விடுகின்றன. (9)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து நான்காவது அத்தியாயம் — ராகு—கேதுக்களின் இருப்பிடம் (நிலை) மற்றும் அதலம் முதலிய கீழுலகங்களின் வர்ணனை

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னா பரீக்ஷித்! ராகு கிரகம், சூரியனிடமிருந்து பத்தாயிரம் யோஜனைக்குக் கீழ் நட்சத்திரத்தைப் போல் (மேருமலையைச்) சுற்றி வருகிறான் என்பது சிலர் கருத்து. இயற்கையாகவே தீயவனான இவன் சிம்ஹிகையின் புதல்வன். தேவர்களுள் ஒருவனாகவும், ஒன்பது கிரகங்களில் ஒருவனாகவும் இருக்கத் தகுதி அற்றவனாயினும், மோகினி அவதாரம் எடுத்த பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது கருணையால் அழியாமையையும், கிரகங்களில் ஒருவனாக விளங்கும் பெருமையையும் பெற்றான். இவனுடைய பிறப்பு மற்றும் செயல்களைப் பற்றிப் பின்னர் கூறுகிறேன். (1)

உலகை ஒளிரச் செய்யும் சூரியனது மண்டலம் பதினாயிரம் யோஜனை பரப்புள்ளது. சந்திர மண்டலம் பன்னிரண்டாயிரம் யோஜனை பரப்புள்ளது. ராகுவின் மண்டலம் பதின்மூன்றாயிரம் யோஜனை பரப்புள்ளது என்று கூறுகிறார்கள். பகவான் அமுதத்தைப் பகிர்ந்தளித்தபோது, தேவர்களிடையில் வந்தமர்ந்த ராகுவைச் சூரிய—சந்திரர்கள் காட்டிக் கொடுத்ததால், அந்தப் பகைமை காரணமாக அமாவாசை, பௌர்ணமி திதியாகிய பர்வ காலத்தில், ராகு அவர்களை மறைக்கிறான். (2)

இதைப் பார்த்த பகவான், சூரிய—சந்திரர்களைக் காக்கும் பொருட்டு, தன் அன்பிற்குரிய சுதர்சன சக்கரத்தை அவர்களருகில் வைத்தார். நாற்புறமும் சுற்றிச் சுழலும் அதனுடைய பேரொளியைத் தாங்கத் திறனின்றி மனக்கவலையுடன் நடுங்கியவண்ணம் சிறிது நேரம் நின்றுவிட்டுப் பின்னர் உடனே திரும்பி விடுகிறான். இவ்வாறு சூரிய—சந்திரர்கள் எதிரில் ராகு நிற்கும் அந்தச் சிறிது நேரத்தைத்தான் மக்கள் ‘கிரகணம்’ என்கின்றனர். (3)

ராகுவின் இடத்திலிருந்து பத்தாயிரம் யோஜனை கீழே சித்தர்—சாரண—வித்யாதரர்களுடைய இடம் அமைந்துள்ளது. (4)

அதற்குக் கீழே வாயுவின் சஞ்சாரம் உள்ள அளவும், மேகங்கள் தெரியும் அளவு உள்ளது அந்தரிக்ஷலோகம். இது யட்சர்கள், ராட்சஸர்கள், பிசாசர்கள், பிரேதங்கள், பூதங்கள் வசிக்குமிடம். (5)

அதற்கும் கீழே நூறு யோஜனை தூரத்தில் இந்தப் பூமி உள்ளது. அன்னப்பறவை, கழுகு, பிணந்தின்னும் கழுகு, கருடன் முதலிய சிறந்த பறவைகள் எவ்வளவு தூரம் பறந்து செல்லுமோ, அதுதான் இந்தப் பூமியின் எல்லை. (6)

பூமண்டலத்தின் பரப்பளவு, இருப்பிடம் முதலியன பற்றி வர்ணித்தாயிற்று. இந்தப் பூமிக்குக் கீழும் ஒவ்வொன்றும் பதினாயிரம் யோஜனை தூரம் தள்ளி அமைந்துள்ள ஏழு உலகங்கள் உள்ளன. இவை ஒவ்வொன்றின் நீள—அகலங்களும் பத்தாயிரம் யோஜனை. அவை முறையே அதலம், விதலம், சுதலம், தலாதலம், தலம், ரஸாதலம், பாதாளம் என்பன. (7)

பூமியின் பிலம் (பொந்துக்கள்) எனப்படும் இந்த ஏழும் ஒருவிதத்தில் சுவர்க்கம் போன்றனவே. இங்கு விண்ணுலகைக் காட்டிலும் காம இன்பம், ஐசுவரியம், மகிழ்ச்சி, மக்கட்செல்வம், செல்வம் முதலியன மிக மிக அதிகம். இங்குள்ள செழிப்பு நிறைந்த மாடமாளிகைகள், நந்தவனங்கள், பூந்தோட்டங்கள், விளையாடுமிடங்கள் ஆகியவைகளில் இல்வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டுள்ள தைத்யர்கள், தானவர்கள், நாகர்கள் ஆகியவர்கள் தங்களிடம் மிகுந்த அன்பு கொண்ட தங்களுடைய மனைவி—மக்கள், உற்றார், சுற்றத்தார், பணியாட்கள் புடைசூழ மாயையின்பாற்பட்ட பல்வகைத்தான விளையாட்டுக்களில் ஈடுபாடு கொண்டு மகிழ்ச்சியோடு வாழ்ந்து வருகிறார்கள். இவர்களது போகங்களை இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் தடை செய்ய சக்தியற்றவர்களே. (8)

மன்னா பரீக்ஷித்! இந்த பிலங்களில், மாயையில் வல்ல அசுர சிற்பியான மயனால் கட்டப்பட்ட பலப்பல பட்டணங்கள் அழகுடன் விளங்குகின்றன. அங்கு பலவிதமான அழகான உயர்ந்த இரத்தினங்கள் கொண்டு கட்டப்பட்ட மாடமாளிகைகள், மதிற்சுவர்கள், கோபுர வாயில்கள், அரங்கங்கள், தேவாலயங்கள், பெரிய பெரிய கட்டிடங்கள், வீடுகள் உள்ளன. அங்கு கம்பளங்கள் விரிக்கப்பட்ட விளையாட்டு அரங்கங்களில் நாக—அசுர தம்பதிகள் மற்றும் புறா, கிளி, மைனா முதலிய பறவைகளும் மகிழ்ச்சியோடு விளையாடுகின்றனர். இவ்வாறாக, பாதாள உலகத் தலைவர்களின் மாளிகைகள், அந்தப் பட்டணங்களின் அழகை மேலும் கூட்டுகின்றன. (9)

அங்குள்ள உத்யானவனங்கள், தமது அழகால் தேவருலக உத்யான வனங்களை அளப்பது போல் காட்சியளிக்கின்றன. அங்குள்ள மரங்களின் அழகிய கிளைகளில் பூக்களும் பழங்களும் தளிர்களும் கொத்துக்கொத்தாகப் பூத்துக் காய்த்து இருப்பதால், அந்தக் கிளைகள் பாரத்தால் சற்று வளைந்தது போல் காணப்படுகின்றன. பல்வகையான கொடிகள், தங்கள் கைகளால் அணைப்பது போல் சுற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. அங்குள்ள நன்னீர் தடாகங்களில், பற்பல வகையான பறவைகள், தம் இணையோடு இணைந்தனவாக விளையாடுகின்றன. இந்த மரங்கள், தடாகங்கள் ஆகியவற்றின் அழகுச் செழுமையால் அந்த உத்யான வனங்கள் மேலும் அழகுற விளங்குகின்றன. அந்தத் தடாகங்களில் மீன்கள் துள்ளிக் குதித்து விளையாடுவதால் அங்குள்ள நீரில் அலைகள் தோன்றுகின்றன. அந்த அலைகளால் அங்கு கூட்டம்கூட்டமாக முளைத்துள்ள தாமரை, ஆம்பல், கருநீலம், செங்கழுநீர், நீலத்தாமரை, செந்தாமரை, சதபத்ரம் என்னும் தாமரை ஆகியவைகளும் அசைந்தாடுகின்றன. இந்தத் தாமரைக் காட்டில் வாழும் பறவையினங்கள் ஓய்வில்லாமல் விளையாடிக் கொண்டே பற்பல வகையான இனிய ஒலிகளை எழுப்புகின்றன. இவ்வொலிகள் மனத்திற்கும் பொறி—புலன்களுக்கும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளிக்கின்றன. அப்பொழுது புலன்கள் அனைத்திலும் ஏதோ ஒருவித இன்பஉணர்ச்சி பரவுகிறது. (10)

அங்கு சூரியனது ஒளி உட்புக முடியாததால், பகல்—இரவு என்கிற காலத்தின் பாகுபாடு இல்லை. (11)

இங்கு வாழும் சிறந்த நாகங்களின் தலைமுடிகளிலுள்ள நாகரத்தினங்களின் ஒளியே, இங்குள்ள இருளைத் துரத்திவிடுகின்றன. (12)

இங்குள்ளவர்கள் சிறந்த மூலிகைச் சாறுகளை அருந்தி, நல்லுணவு ஏற்று, தூய்மையான நீர் அருந்தி, நன்னீரில் நீராடுவதால் இவர்களுக்கு மனநோய் (ஆதி), உடல் நோய் (வியாதி), ஊளைச்சதை, முடி நரைத்தல், மூப்பு முதலியவையும், உடல் நிறம் மாறுதல், துர்நாற்றம் வீசுதல், வியர்த்துக் கொட்டுதல், உடற்சோர்வு, வயதுக்கேற்ப ஆயுளோடு உடலும் மெலிந்து போதல் முதலிய எந்த மாறுபாடுகளும் ஏற்படுவதில்லை. எப்பொழுதும் அழகு, இளமை, உடல் வலிமை, நோயின்மையோடுதான் இருக்கிறார்கள். (13)

புண்ணிய புருஷர்களான அவர்களுக்கு, பகவானது தேஜோரூபமான சுதர்சன சக்கரத்தைத் தவிர, வேறு எதனாலும் மரணமில்லை. (14)

இந்தச் சுதர்சன சக்கரம் எப்பொழுது வருகிறதோ, அப்பொழுதே பயத்தினால் அசுரப் பெண்களின் கருக்கலைந்து நழுவி விழுந்துவிடுகிறது. (15)

அதல உலகில் தானவனான மயனின் மகன் பலன் என்கிற அசுரன் வசிக்கிறான். அவன் தொண்ணூற்றாறு வகையான மாயைகளை (இந்திர ஜாலங்களை) உண்டாக்கி உள்ளான். இன்றும்கூட அதில் சிலவற்றைச் சில செப்படிவித்தைக்காரர்கள் கையாண்டு வருகின்றனர். ஒரு சமயம் அவன் கொட்டாவி விட்டபோது, அவன் வாயிலிருந்து (தன் இன ஆண்மகனோடு மட்டும் விருப்பம்போல் தொடர்பு கொள்ளும்) ஸ்வைரிணி, (காம இன்பம் பெற விரும்பி வேறு இன ஆண் மகனோடும் தொடர்பு கொள்ளும்) காமினி, (எந்த ஆண்மகனாக இருப்பினும் அவனோடு காம சுகம் பெறத் துடிக்கும்) பும்ஸ்சலி என்ற மூன்று வகையான பெண்கள் தோன்றினர். இவர்கள் அவ்வுலகில் வாழும் புருஷர்களுக்கு ‘ஹாடகம்’ எனப்படும் தங்க ரஸச்சாற்றை அருந்த தந்து, அவர்களைக் காமவின்ப சுகத்திற்கான வலிமை பெற்றவர்களாக்கிப் பின் தங்களது உடலழகு, காதல் சொட்டும் புன்சிரிப்பு, காதல் வார்த்தைகள், இறுகத் தழுவுதல் முதலியவைகளால் அவர்களை மயக்கி விருப்பம்போல் இன்பம் அனுபவிக்கிறார்கள். இந்த ஹாடக ரஸத்தை அருந்தியவன் மதம் பிடித்தவன் போலாகிறான். பதினாயிரம் யானை பலம் கொண்டவனாகத் தன்னை எண்ணிக் கொண்டு ‘நான்தான் சர்வ சக்தனான ஈசுவரன்’, ‘நான்தான் சித்த புருஷன்’ என்றெல்லாம் பெருமை பேசுகிறான். (16)

இதற்கும் கீழே உள்ள விதல லோகத்தில், பகவான் பரமசிவன் ‘ஹாடகேசுவரர்’ என்கிற திருநாமத்தோடு, தனது தொண்டர்களான பூதகணங்களுடன் வசிக்கிறார். பிரும்மாவின் படைப்புத் தொழிலை மேலும் பெருக்க வேண்டி, பார்வதிப்பிராட்டியுடன் இல்லற வாழ்க்கை நடத்துகிறார். அவர்களுடைய வீர்யத்திலிருந்து ‘ஹாடகீ’ என்கிற ஒரு சிறந்த நதி உண்டாயிற்று. அந்த நதியின் நீரை வாயுவினால் மேலும் தூண்டி விட்டு, அக்னி பகவான் மிகுந்த ஆவலோடு குடித்தார். பின், அந்த அக்னி பகவான் வாயிலிருந்து உமிழ்ந்த ‘ஹாடகம்’ என்கிற தங்கத்தை ஆபரணங்களாக்கி, அசுர மன்னனின் அந்தப்புரத்திலுள்ள பெண்களும் ஆண்களும் அணிகின்றனர். (17)

விதல லோகத்தின் கீழே உள்ள சுதல லோகத்தில், மிக்க புகழ் பெற்றவனும், இனிய பாட்டுக்களால் வாழ்த்துப் பெறுபவனுமான விரோசனனது மகன் பலிச் சக்கரவர்த்தி வசிக்கிறார். இந்திரனைத் திரும்பவும் இந்திரப் பதவியில் அமர வைக்க விரும்பிய பகவான், அதிதியின் திருவயிற்றில் வாமனப் பிரும்மசாரியாகத் திருவவதாரம் செய்து, பலிச் சக்கரவர்த்தியிடமிருந்து மூன்றடி மண் வேண்டுமெனக் கேட்டு மூவுலகையும் பறித்துக் கொண்டார். பின், பலிச் சக்கரவர்த்தி, அந்த பகவானது கருணையினாலேயே இவ்வுலகு (சுதலம்) வந்தார். இங்கு இவர் பெற்றச் செல்வச் செழிப்பு இந்திரன் முதலியோரிடம்கூட இல்லை. அனைவரும் கொண்டாடும் பகவானைத் தனது நல்லொழுக்க நன்னடத்தைகளால் ஆராதித்துக் கொண்டு, இன்றும் அந்த சுதல லோகத்தில் எவ்வித பயமுமின்றி வாழ்ந்து வருகிறார் பலிச் சக்கரவர்த்தி. (18)

பலிச் சக்கரவர்த்தி பெற்ற இந்தச் சுதல லோகச் செல்வம், வாமனமூர்த்திக்குப் பலிச் சக்கரவர்த்தி அளித்த பூமி தானத்தின் நற்பயன்தான் எனக் கூற முடியாது. ஏனெனில், அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் அந்தராத்மாவாக விளங்கும் பரமாத்மா வாசுதேவ மூர்த்தியே, ஜீவராசிகள் அனைத்தையும் அடக்கியாளும் ஸ்வானுபமூர்த்தியே, புனிதமனைத்தையும் கூடப் புனிதப்படுத்து பவருமான வாமனமூர்த்தியே தானம் வாங்கும் உயர்ந்த ஸத்பாத்திரமாக அமைந்து, மிகுந்த சிரத்தையும் அன்பு கனிந்தொழுகும் மனமும் கொண்டு, சிறிதும் மனச்சலனமின்றி பலிச் சக்கரவர்த்தி அளித்தாரே, அது பகவத் பக்தியின் எல்லை நிலமேயாகும். இவர் தந்தது அழியும் செல்வம். பகவான் தந்ததோ, அழியாத முக்தியின்பம்! இவர் அவ்வாறு அளித்தது முக்தியின்பக் கதவைத் திறந்தது. (19)

தும்முதல், கீழே விழுதல், கால் இடறுதல் முதலிய சமயங்களிலும் தனது உண்மை நிலை மறந்து, உணர்வற்று நிற்கும் நிலையிலும்கூட ஒருவன் தவறியாவது பகவானது திருப்பெயரைக் கூறுவானேயாகில், அவன் உடனே இவ்வுலகக் கர்மத்தளைகளை விட்டு விலகுகிறான். ஆனால், முக்தி பெற விழையும் பெரியோர்கள், இவ்வுலகத் தளைகளை அறுத்துக் கொண்டு வெளியேற, யோக சாதனைகள் முதலிய பற்பல உபாயங்களை மேற்கொண்டு மிகவும் கஷ்டப்பட்டு, என்றோ ஒருநாள் விடுதலை பெறுகிறார்கள். (20)

ஆகவே, மனவடக்கம் கொண்ட தன் பக்தர்களுக்கும் ஞானிகளுக்கும், தன்னையே தந்து அருள்பவரான, ஸமஸ்த பிராணிகளின் ஆன்மாவான பகவானுக்கு, ‘எங்கும் நிரம்பிய இறைவன் இவனே’ என்கிற ஆன்ம நிலையில் தந்த பூமிதானத்தின் பலன் இதுவாக இருக்க முடியாது. (21)

ஸர்வஸ்வதானம் செய்த தன்னையே அர்ப்பணித்த பலிச் சக்கரவர்த்திக்குக் கைம்மாறாக, ஆன்ம தத்துவமான பகவானையே மறக்கச் செய்யும் மாயாமயமான உலகியல் போகமான செல்வங்களைத் தந்திருப்பாராயின், அப்பொழுது பகவான் பலிச் சக்கரவர்த்திக்கு, ‘உண்மையில் அருள் புரியவில்லை’ என நிச்சயமாகக் கூறலாம். (22)

மேலும், பகவான் வேறு வழியின்றி இரத்தல் என்னும் ஒரு காரணங்காட்டி, பலியிடமிருந்து மூவுலக அரசையும் பெற்றார். அவனிடம் அவனது உடல் தவிர, வேறொன்றும் அளிப்பதற்கில்லை என்ற நிலையில், அவனை வருண பாசத்தினால் கட்டி மலைக்குகையில் தள்ளினார். இந்த நிலையிலும் பலி கூறுகிறார் (பாருங்கள்). (23)

அந்தோ பரிதாபம்! இந்த இந்திரன் அறிவாளிதான். அனைத்து செல்வங்களும் பெற்றவன்தான். ஆனால், உண்மையில் தனக்கு எது நன்மையளிப்பது? என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளவில்லையே! தனக்கு ஆலோசனை கூற பிருஹஸ்பதி பகவானையே தன் மந்திரியாக, குருவாக ஏற்றான். ஆனால், தன் குருவான பிருஹஸ்பதியை அசட்டை செய்துவிட்டு, பகவான் விஷ்ணுவிடம் அவரது சேவையை வேண்டிப் பெறாமல் அவர் வாயிலாகவே (அழிந்து போகும்) இந்த போகங்களையன்றோ என்னிடம் வேண்டிப் பெற்றான். இம்மூவுலகங்களும் ஒரு மன்வந்தரம் (எழுபத்தோரு தேவ யுகங்கள்) வரைதானே இருக்கும். இது காலரூபியான பகவானது ஓர் (அவயவம்) அளவுதானே. பகவானது சேவைக்கெதிரில், அழிந்தொழியும் இந்த மூவுலக போகங்களனைத்தும் எம்மாத்திரம்? (அது ஒரு மலை; இது ஒரு துரும்பு.) (24)

பகவானது திருக்கரங்களால் தன் தந்தை இரண்யகசிபு கொல்லப்பட்டபோதும், என் பாட்டனாரான பிரகலாதன் பகவானது சேவையையே வரமாகப் பெற்றார். பகவான் அனைத்துலக அசுர அரசை பிரகலாதனுக்குத் தர விரும்பிய போதும், அந்த அரச போகம், இறைவனிடமிருந்து தன்னை ஒருவேளை வெகுதொலைவில் தள்ளிவிடுமோ? என பயந்து, தன் தந்தையின் ஆட்சியைப் பெற விரும்பவில்லை. பரமனைக் காட்டிலும் இந்த அரச போகத்தைத்தானே உயர்ந்ததாக நினைத்தான், இரண்யகசிபு! (25)

என் பாட்டனான பிரகலாதன் மகானுபாவன்; பரம பக்தன். நானோ விருப்பு—வெறுப்பு என்னும் மனப்பதிவுகள் நீங்காதவன்; பகவானது அருள்பெறத் தகுதியற்றவன். பகவானும் என்மேல் கருணை காட்டவில்லை. அப்படியிருக்க, என்னைப் போன்ற எளியவன் எவன்தான் அவரது நிலையைப் பெற விரும்பலாம்? (விரும்பினாலும் பெற இயலாது என்பது கருத்து.) (26)

இந்த பலியின் சரித்திரம் பின்னால் (எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில்) விரிவாகக் கூறுகிறேன். தன் அடியார்களிடம் கொண்ட பெருங்கருணையால், அகில உலகங்களுக்கும் தலைவரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன், தன் கையில் கதையேந்தியவராக பலிச்சக்கரவர்த்தியின் அரண்மனை வாயிலில் (வாயிற்காப்பானாக) நின்று கொண்டிருக்கிறார். அரக்க மன்னன் இராவணன் திக் விஜயம் செய்யும் காலத்தில் அங்கு வர, அப்பொழுது பகவான் தனது கால் கட்டைவிரலால் லட்சக்கணக்கான யோஜனை தூரம் அவனைத் தூக்கியெறிந்தார். (27)

சுதலலோகத்திற்குக் கீழே உள்ள தலாதல உலகில், முப்புரங்களுக்குத் தலைவனான அசுர மன்னன் மயன் வசிக்கிறான். மூவுலகங்களுக்கும் நன்மை புரிய விரும்பிய பரமசிவன், முதலில் அவனது முப்புரங்களையும் எரித்தார். ஆனால், அந்த பரமசிவன் அருளாலேயே திரும்பவும் தன் பதவியைப் பெற்றான். அவன் மாயாவிகளுக்கெல்லாம் தலைவனும் குருவும் ஆவான். பரசிவனால் இவன் காக்கப்படுவதால் சுதர்சன சக்கரத்தைக் கண்டும் இவன் அஞ்சுவதில்லை. அங்குள்ளவர்கள் இவனை மிகவும் கொண்டாடுகிறார்கள். (28)

இந்த தலாதல உலகிற்குக் கீழேயுள்ள மகாதல உலகத்தில், கத்ருதேவியின் மக்களான பலப்பல தலைகள் கொண்ட சர்ப்பங்கள் கூட்டங்கூட்டமாக உள்ளன. ‘க்ரோதவஶம்’ (மிகுந்த கோபமுடையது) எனப் புகழ் பெற்றது. இதில் குஹகன், தக்ஷகன், காளியன், ஸுஷேணன் முதலிய பிரதான சர்ப்பங்கள் பெரிய பெரிய பணாமுடிகள் கொண்டவை. அவை எப்பொழுதும் பகவானது வாகனமான கருடனைக் கண்டு அஞ்சி வாழ்கின்றன. இருப்பினும், சில சமயங்களில் தங்கள் மனைவி—மக்கள், நண்பர்கள், உற்றார்—உறவினர் ஆகியவர்களிடம் பற்றுதல் கொண்டு மதம் பிடித்து கொழுப்புடன் விளையாடி மகிழ்கின்றன. (29)

இதற்குக் கீழுலகான ரஸாதல உலகில், திதியின் மக்களும் அசுரர்களுமாகிய ‘பணிகள்’ என்பவர்கள் வசிக்கிறார்கள். இவர்களை நிவாதகவசர்கள், காலேயர்கள், இரண்யபுரவாசிகள் எனவும் கூறுகின்றனர். இவர்களுக்கு தேவர்களுடன் எக்காலத்திலும் பகைமை உண்டு. இவர்கள் இயற்கையாகவே கட்டமைந்த உடல் வலிமையும் மிகுந்த துணிவும் கொண்டவர்கள். ஆனால், அனைத்துலகங்களும் கொண்டாடும் பகவான் ஸ்ரீஹரியின் வலிமையினால் தங்கள் வலிமைச்செருக்கு அழிந்துவிடவே, இவர்களும் சர்ப்பங்கள் போலவே மறைந்து வாழ்கிறார்கள். தேடுவதற்காக இந்திரனால் அனுப்பப்பட்ட ஸரமா என்னும் பெண் நாய், மந்திரவடிவான சொற்களால் அச்சுறுத்தவே, அவர்கள் இந்திரனிடம் பயந்து (ஒளிந்து) வாழ்கிறார்கள். (30)

[குறிப்பு:— முன்னொரு காலத்தில் ‘பணிகள்’ என்னும் அசுரர்கள் பூமியைக் கொண்டு சென்று ரஸாதலத்தில் மறைத்து வைக்கவே, இந்திரன் அதைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க ‘ஸரமா’ என்னும் பெண் நாயை அனுப்பினான். இதனுடன் ‘சந்தி’ (கூட்டு) செய்து கொள்ள அசுரர்கள் விரும்பவே, அதை மறுத்த இந்த நாய், ‘ஹதா: இந்த்3ரேண பணய: ஶயத்4வம்’ (பணிகளே! நீங்கள் இந்திரனால் கொல்லப்பட்டுப் பூமியில் கிடப்பீர்கள்) என்று சபித்தது. ஆகவே, அவைகள் இந்திரனிடம் பயந்து கொண்டிருக்கின்றன என்பது வேதத்தில் கூறப்பட்ட கதை.]

ரஸாதலத்திற்குக் கீழே பாதாள உலகு உள்ளது. இங்கு மிகுந்த கோபமுடையவைகளும், பரந்த பணாமுடியுடைவைகளுமான வாசுகியைத் தலைவனாகக் கொண்ட சங்கன், குளிகன், மகாசங்கன், சுவேதன், தனஞ்ஜயன், திருதராஷ்டிரன், சங்கசூடன், கம்பளன், அசுவதரன், தேவதத்தன் முதலிய நாகர்கள் வசிக்கிறார்கள். இவர்களில் சிலருக்கு ஐந்து தலைகள், சிலருக்கு ஏழு தலைகள் மற்றும் சிலருக்கு பத்துத் தலைகள், வேறு சிலருக்கு நூறு தலைகள், இன்னும் சிலருக்கு ஆயிரந்தலைகள் உள்ளன. இவர்களின் பணாமுடிகளிலுள்ள ஒளியுமிழும் மணிகள், தங்களது கதிர்வீச்சால் பாதாள உலகின் இருளை முற்றிலுமாக அகற்றுகின்றன. (31)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தைந்தாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீஸங்கர்ஷண மூர்த்தியின் வர்ணனையும் துதியும்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னா பரீக்ஷித்! பாதாள உலகத்திற்குக் கீழே முப்பதாயிரம் யோஜனை தூரத்தில், பகவானுடைய தமோ குணத்தைச் சேர்ந்த ‘அனந்தன்’ என்ற பெயர் கொண்ட ஒரு கலை (அம்சம்) இருக்கிறது. இந்தக் கலை ‘நான்’ என்கிற (அஹங்கார) ரூபமாக இருப்பதால் அறிவு, அறியப்படுகிறவன், அறியப்படும் பொருள் அல்லது பார்ப்பவன், பார்க்கப்படுகிற பொருள் அல்லது அனுபவிப்பவன், அனுபவிக்கப்படும் பொருள் — இவைகளை இழுத்து ஒன்றுபடுத்துகிறது. ஆகவே, ஸாத்வதமதமான பாஞ்சராத்ர ஆகமத்தைப் பின்பற்றும் பக்தர்கள் இதை ‘ஸங்கர்ஷணர்’ என்று கூறுகின்றனர். (1)

ஆயிரம் பணாமுடிகள் கொண்ட பகவானான அனந்தனின் ஒரு பணாமுடியில் வைக்கப் பட்டுள்ள இந்தப் பூமண்டலம் முழுவதும் ஒரு சிறு கடுகுபோல் தோற்றமளிக்கிறது! (2)

பிரளய காலம் வந்தபோது, இந்தப் பூமண்டலத்தையே முற்றிலுமாக அழிக்க எண்ணிய ஸங்கர்ஷணமூர்த்தி கோபங்கொண்டு இரு புருவங்களையும் நெறிக்க, அதன் நடுவிலிருந்து ஸாங்கர்ஷணன் (ஸங்கர்ஷணனின் குமாரன்) என்ற பெயர் கொண்ட ருத்ர பகவான் தோன்றினார். இவரது வியூகத் திருமேனிகள் பதினொன்று. அவர்கள் அனைவரும் முக்கண்ணுடையவர்கள்; கையில் முத்தலைச் சூலம் ஏந்தியவர்கள். (3)

ஸங்கர்ஷண பகவானது திருவடிக் கமலங்களின் நகங்கள் சிவந்தமணிகள் போல் ஒளிர்கின்றன. இங்குள்ள ராஜநாகங்கள் ஸாத்வதமதத்தை (பாஞ்சராத்ர ஆகமத்தை)த் தழுவும் மற்ற பக்தர்களோடு, நிலையான பக்தியோகத்துடன் அவரைத் தொழுகிறார்கள். அப்பொழுது ஸங்கர்ஷண மூர்த்தியின் நகங்களாகிற சிவப்பு மணிகளில் குண்டலங்கள் பிரதிபலிக்கும் அழகிய கன்னங்களுடைய தங்கள் மனங்கவர் திருமுகங்களைக் கண்டு மனமகிழ்ச்சி கொள்கின்றனர். (4)

நாகராஜர்களின் கன்னிகைகள், தங்கள் தங்கள் விருப்பங்கள் நிறைவேற, தோள்வளைகளும் கைவளைகளும் அணிந்த, வெண்மையான நீண்ட அழகிய வெள்ளித் தூண்கள் போல் அழகுற விளங்கும் இந்த பகவானது புஜங்களில், அரகஜா, சந்தனம், குங்குமப்பூ ஆகியவைகளை அறைத்தெடுத்த குழம்பு கொண்டு பூசுகிறார்கள். அப்பொழுது அவரது திருமேனியைத் தீண்டுவதால் அவர்கள் இதயத்தில் காம உணர்ச்சி ஏற்படுகிறது. அந்தச் சமயத்தில் அனுராக மதத்தினால் மனநிறைவு பெற்று, ஆனந்தக்களிப்பால் சற்றே சிவந்த திருக்கண்கள் கொண்ட அவரது தாமரை மலர் போன்ற திருமுக மண்டலத்தை, அழகிய இனிய புன்முறுவலுடன் நாணங்கொண்டு பார்க்கிறார்கள். (5)

கடல் போல் எல்லையற்ற நற்குணங்கள் நிறைந்த ஆதிதேவனான அனந்த பகவான் அனைத்து உலகங்களின் நலனுக்காகப் பொறுக்க முடியாத தன் கோபத்தின் வேகத்தை அடக்கிக் கொண்டிருக்கிறார். (6)

தேவர்கள், அசுரர்கள், நாகர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரும் அனந்த பகவானைத் தியானம் செய்கின்றனர். (அடியார்களிடம் கொண்ட) அன்பால் அவரது திருக்கண்கள் அன்பு வெள்ளம் பெருக, சற்று கலங்கியது போல காணப்படுகின்றன. தனது அன்பு கனிந்த இனிய சொல்லமுதத்தால் கூட்டம் கூட்டமாகத் தன் அருகில் உள்ள தேவசமூகத்தை மகிழச் செய்கிறார். திருமேனியில் நீல ஆடை தரித்த அவர் காதுகளில், ஒரே ஒரு குண்டலம் மட்டுமே ஒளிர்கிறது. கலப்பையின் தலைப்புறத்தில் தன் திரண்டுருண்ட அழகிய திருக்கரத்தை வைத்துக் கொண்டுள்ள கம்பீரமான தோற்றமுடைய அனந்த பகவான், தன் கழுத்தில் வைஜயந்தி மாலையை அணிந்துள்ளார். அந்த மாலை இந்திரனது யானையான ஐராவதம் கழுத்தில் அணிந்துள்ள தங்கச் சங்கிலிபோல் காணப்படுகிறது! அந்த மாலையின் காந்தி என்றுமே குறையாதது. மேலும், அது என்றைக்குமே வாடாத மாலை. அதில் மொய்க்கும் வண்டுகள், புதிய துளசியின் நறுமணமும் இனிய மகரந்தமும் தேனும் பருகிய மதத்தால் இனிது முரலுகின்றன (பாடுகின்றன); ரீங்காரம் செய்கின்றன. அதனால், அந்த வைஜயந்தி மாலை மேலும் அழகுற விளங்குகிறது. (7)

அனந்தரான அந்த பகவான், இவ்வாறு அவரது திருப்புகழைக் கேட்பதாலும் தியானிப்பதாலும் முக்தி பெற விரும்பும் அடியார்களது இதயகமலத்தில் தோன்றி, தொன்றுதொட்டு வரும் கர்மவாஸனைகளால் கோக்கப்பட்ட சத்துவ, ரஜஸ், தமஸ் குண வடிவான அவித்தையே நிறைந்த, அதாவது அறியாமையினால் தோன்றிய, மனோமலங்களை அந்த நொடியிலேயே அகற்றி விடுகிறார். ஒரு சமயம் பிரும்மதேவரது குமாரரான நாரதர், தும்புரு என்கிற கந்தர்வனுடன் அனந்த பகவானின் கல்யாண குணங்களைப் பிரம்மசபையில் (பின்வருமாறு) கானம் செய்தார். (8)

இந்த பகவானுடைய திருக்கடாக்ஷத்தாலேயே இந்த உலகின் தோற்றம், நிலை, பிரளயம் ஆகியவைகளுக்குக் காரணமான பிரகிருதியின் சத்துவம் முதலிய குணங்கள், தங்கள் தங்கள் செயல்களைச் செய்ய ஊக்கம் பெற்றன. இவருடைய ஸ்வரூபம் நிலையானது (அனந்தமானது, அழிவற்றது); இயல்பானது (செயற்கையற்றது, ஸ்வயம்பு மற்றும் அனாதி). இவ்வாறான பெருமையோடு பலப்பல வகைத்தான இந்தப் பிரபஞ்சத்தைத் தன்னிடமே தாங்குகிறாரே, அந்த ஸங்கர்ஷண பகவானின் உண்மை தத்துவத்தை யார்தான் அறிய முடியும்? எவ்வாறுதான் அறிய முடியுமோ? (9)

இவரிடமிருந்தன்றோ உளதாயும் இலதாயும் உள்ள, அதாவது காரண—காரிய ரூபமாகவுள்ள இவ்வுலகம் தோன்றியது. தன்னடியார்களின் உள்ளத்தைக் கவர்வதற்கென்றே இவர் ஆற்றிய வீரத் திருவிளையாடல்களை வலிமைமிக்க சிங்கமும் தனக்கொரு எடுத்துக்காட்டாகக் கடைப்பிடித்ததோ? அந்தக் கருணையுள்ளம் கொண்ட ஸங்கர்ஷண பகவான், நமக்கு அருள்புரியவே தூய்மையான இந்தச் சத்துவ ரூபத்தை மேற்கொண்டுள்ளார். (10)

எந்த பகவானுடைய திருநாமத்தைத் தான் முன்பு கேட்டிருந்தாலும் கேட்டிராவிட்டாலும், துன்பத்தில் இடர்படுபவனோ, தன்னிலையிலிருந்து நழுவிக் கீழே வீழ்ச்சியடைந்தவனோ, எவனாகிலும் தற்செயலாகவோ, ஏளனத்திற்காகவோ ஒருமுறை புகல்வானாகில், அவன் தன் பாவங்களை மட்டுமன்றி (அண்டி நிற்கும்) பிற மனிதர்களின் பாவங்கள் அனைத்தையும்கூட, அந்த நொடியிலேயே அழித்தொழிக்கிறான். முக்தியின்பம் பெற விரும்புபவன் இவ்வாறான பெருமைகள் கொண்ட இந்த ஆதிசேஷனைத் தவிர, வேறு யாரைத்தான் சரண்புகுவான்? (11)

பர்வதங்கள், நதிகள், கடல்கள் நிறைந்த இந்த உலகமே, ஆயிரம் தலைகள் கொண்ட இந்த ஆதிசேஷனது ஒரு தலையில் ஒரு சிறிய தூசுபோல் வைக்கப்பட்டுள்ளது. எல்லையற்று எங்கும் நிறைந்த அவரது பராக்கிரமத்திற்கும் அளவில்லை. ஆயிரம் நாக்குகள் கொண்டவராயினும் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள அந்த பகவானது வலிமைகளை ‘இதோ எண்ணிவிடுகிறேன்’ என்று கூறும் துணிவு எவனுக்கு உண்டு? (12)

உண்மையில் அவரது பராக்கிரமம், கல்யாண குணங்கள், பெருமை ஆகியன எல்லையற்றன. எவருக்கும் வயப்பட்டாரில்லை (சுதந்திரர்). அவ்வாறான பெருமைகள் கொண்ட அந்த அனந்த பகவான் ரஸாதலத்தினடியில் தனது பெருமையிலேயே அடியூன்றி நின்று, இப்பூமண்டலத்தையே அது நிலைதவறாமல் நிலைத்து நிற்கும் பொருட்டு, (காத்தருள்வதற்காகத்) தன் தலையில் தாங்கி நிற்கிறார். (13)

போகங்களை விரும்பும் மனிதர்கள், அவரவர்கள் செயலுக்கு ஏற்றவாறு அடைய வேண்டிய கதிகள் (நற்கதி, தீயகதி) இவைகள்தான் என்று பகவானால் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை பற்றி நான், என் ஆசிரியரிடமிருந்து கேட்டறிந்ததை அப்படியே உனக்குக் கூறிவிட்டேன். (14)

மன்னவா பரீக்ஷித்! ‘மனிதர்களுக்கு அவர்கள் செய்யும் பிரவிருத்தி மார்க்க (உலகியல் ஈடுபாடுள்ள) தர்மநெறிகளின் பயனாக, முடிவில் பெறப்படும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரான உயர்வு—தாழ்வான பயன்கள் இவ்வளவுதான்’ என்பதை உனது கேள்விக்கு விடையாகக் கூறிவிட்டேன். இனி (நான்) என்ன சொல்ல வேண்டுமோ? கேள், சொல்கிறேன். (15)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தாறாவது அத்தியாயம் — பல்வேறு நரகங்களின் வர்ணனை

பரீக்ஷித் மன்னன் வினாவுகிறான்—— மகரிஷியே! மக்கள் பெறும் உயர்வு—தாழ்வான பயன்களிலும் இத்தனை வேற்றுமை எப்படி உண்டாகிறது? (1)

சுக முனிவர் பதில் கூறுகிறார்—— அரசே! செயல் புரிபவன் சாத்விகம், ராஜஸம், தாமஸம் என்கிற முக்குணங்களுக்கேற்ப காரியம் செய்கிறான். செயலிலுள்ள அவனது ஈடுபாடும் மாறுபடுகிறது. இவ்வாறு அவனுடைய இயல்பு மற்றும் ஈடுபாட்டிற்கேற்ப, அவன் செய்யும் செயல்களின் நிலையும் வழியும் மாறுபடுகின்றன. இந்த உயர்வு—தாழ்வு வடிவில்தான் இந்தச் செயற்பாடுகளும் செய்பவனுக்கு நிகழ்கின்றது. (2)

இவ்வாறே சாஸ்திரங்களில் ‘செய்யக்கூடாது’ என விலக்கப்பட்ட பாவச்செயல்களைச் செய்பவனுக்கும், அவனது ஈடுபாட்டின் மாறுபாடு காரணமாக, அந்தப் பாவத்தின் விளைவும் ஒரே மாதிரி இல்லாமல் மாறுபட்டிருக்கிறது. ஆகவே, தொன்றுதொட்டு வரும் அஞ்ஞானத்திற்கு ஆட்பட்டு, பற்றோடு செய்யப்படும் தடை செய்யப்பட்ட (விலக்கப்பட்ட) பாவச்செயலின் முடிவில், அதன் பயனாகப் பெறப்படும் ஆயிரக்கணக்கான நரக வேதனைகள் பற்றி விளக்கமாக இனி கூறப் போகிறேன். (3)

அரசன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— பெரியவரே! நீங்கள் கூறப்போகும் நரகங்கள் என்பவை இவ்வுலகிலேயே தனிப்பட்ட ஏதாவது இடங்களா? அல்லது, மூவுலகிற்கும் அப்பாற்பட்டவையா? அல்லது இடையில் வேறு எங்கேனும் உள்ளனவா? (4)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! அந்த நரகங்கள் மூவுலகங்களுக்குள்தான் இருக்கின்றன. தென்திசையில் பூமிக்கடியில் தண்ணீருக்கு மேலே உள்ளன. இந்தத் தென்திசையில்தான் ‘அக்னிஷ்வாத்தர்கள்’ முதலிய பித்ரு கணங்கள் வசிக்கிறார்கள். அவர்கள் ஒரே மனத்தாக, தங்கள் வம்சத்தினருக்கு நன்மைகளை விரும்பி, சிறந்த தியான யோகத்துடன் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். (5)

சூரியதேவரின் புத்திரரான யமதர்மராஜா, இந்த நரக உலகில்தான் தனது சேவகர்களோடு வசித்து வருகிறார். பகவானது கட்டளைப்படி பூவுலகில் இறந்து, தமது யமதூதர்களால் இந்த நரக உலகத்திற்கு அழைத்து வரும் ஜீவராசிகளுக்கு, அவர்களது தீயசெயல்களுக்கேற்ற பாவத்தின் பயனான தண்டனையை அளிக்கிறார். (6)

சிலர் இந்த நரகங்கள் இருபத்தொன்று என்கின்றனர். அவற்றின் பெயர்—வடிவம்—இலக்கணத்தை ஒட்டி, உனக்கு வரிசையாகக் கூறுகிறேன், கேள். அவை தாமிஸ்ரம், அந்ததாமிஸ்ரம், ரௌரவம், மஹாரௌரவம், கும்பீபாகம், காலஸூத்ரம், அஸிபத்ரவனம், ஸூகரமுகம், அந்தகூபம், கிருமிபோஜனம், ஸந்தம்சம், தப்தஸூர்மி, வஜ்ரகண்டக சால்மலீ, வைதரணி, பூயோதம், பிராணரோதம், விசஸனம், லாலாபக்ஷம், ஸாரமேயாதனம், அவீசி, அயப்பானம் என்பன. இவை தவிர க்ஷாரகர்தமம், ரக்ஷோகணபோஜனம், சூலப்ரோதம், தந்தசூகம், அவடநிரோதனம், பர்யாவர்த்தனம், சூசீமுகம் என்கிற ஏழும் சேர்ந்து மொத்தம் இருபத்தெட்டு நரகங்கள். இவை பற்பலவிதமான யாதனைகளை (துக்கங்களை) அனுபவிக்கும் இடங்கள். (7)

எவனொருவன் பிறர் செல்வம், குழந்தைகள் அல்லது பெண்களை அபகரிப்பானோ, அவனை வெகு பயங்கரமான யமகிங்கரர்கள் காலபாசத்தினால் கட்டி, இருள் சூழ்ந்த ‘தாமிஸ்ரம்’ என்னும் நரகத்தில் வலுவில் பிடித்துத் தள்ளுவார்கள். அவ்வாறு தள்ளப்பட்டவனுக்கு சோறும் தண்ணீரும் தராமல், தடியால் அடித்துப் பயமுறுத்திப் பலப்பல வேதனைகளைத் தந்து துன்புறுத்துவார்கள். இதனால், அவன் மிகவும் பயந்து மூர்ச்சையாகிறான். (8)

இதேபோல, எவனொருவன் பிறனை ஏமாற்றி, அவனுடைய மனைவி முதலியவற்றை அனுபவிக்கிறானோ, அவன் ‘அந்ததாமிஸ்ரம்’ என்னும் நரகத்தில் அழுத்தப்படுகிறான். அங்குள்ள யாதனைகளை (துன்பங்கள்) அனுபவித்து, அந்த வேதனையால் வேரறுந்த மரம் போல் உணர்விழந்து நினைவிழந்து தவிக்கிறான். ஆகவேதான், அதை ‘அந்ததாமிஸ்ரம்’ என்று அழைக்கின்றனர். (9)

எவனொருவன் இவ்வுலகில், ‘இவ்வுடலே நான்தான்; இந்த பெண்டு—பிள்ளைகள், செல்வம் எல்லாம் எனதே’ என்று நினைத்து, பிற ஜீவராசிகளைத் துன்புறுத்தித் தன் குடும்பத்தை மட்டும் காப்பாற்றி வருவானோ, அவன் இவ்வுலகில் இந்த உடலை விட்டுத் தன் பாவச் செயல்களுக்காகத் தானாகவே தனித்தவனாக ‘ரௌரவம்’ என்னும் நரகத்தில் விழுகிறான். (10)

ஒருவன் இவ்வுலகில், எந்தெந்த ஜீவன்களுக்கு எந்தெந்தவிதமான துன்பங்களைத் தந்தானோ, அவன் பரலோகத்தில் யமயாதனையை ஏற்க வேண்டிய சமயம் வந்தவுடன், அந்தந்த ஜீவராசிகள் ‘ருரு’க்களாக ஆகி, அவனுக்கு அதே மாதிரியான துன்பங்களைத் தருகின்றன. ஆகவேதான் இந்த நரகத்திற்கு ‘ரௌரவம்’ என்று பெயராயிற்று. ‘ருரு’ என்பது பாம்புகளைக் காட்டிலும் மிகக்கொடிய ஜந்துவின் பெயர். (11)

‘மஹாரௌரவம்’ என்னும் நரகமும் இதே போன்றதுதான். பிறர் நலனைக் கவனியாது, தன் உடலை மட்டும் போஷிப்பவன் இந்த நரகத்தை அடைகிறான். பச்சை மாமிசம் உண்ணும் ‘ருருக்கள்’ மாமிச ஆசையில், இவனைக் கடித்துக் குதறுகின்றன. (12)

இவ்வுலகில் விலங்குகளையோ, பறவைகளையோ சிறிதும் இரக்கமின்றி உயிருடன் வதைக்கும் கொடுந்தன்மையுள்ளவனை அரக்கர்களும்கூட வெறுப்பர். இதயமற்ற அவனை யமதூதர்கள் ‘கும்பீபாகம்’ என்னும் நரகத்திற்கிட்டுச் சென்று கொதிக்கும் எண்ணெயில் வறுத்தெடுப்பர். (13)

எவனொருவன் இவ்வுலகில் தாய்—தந்தை, அந்தணர்கள் மற்றும் வேதம் — இவர்களைப் பகைத்துக் கொள்கிறானோ, அவனை யமபடர்கள் ‘காலஸூத்ரம்’ என்னும் நரகத்தில் தள்ளுகிறார்கள். இதன் சுற்றளவு பதினாயிரம் யோஜனைகள். இதன் அடிப்பாகம் தாமிரத்தால் ஆனது. இதன் கொதிக்கும் நடுப்பாகம், மேலே சூரியனாலும் கீழே அக்னியினாலும் கொதிக்கும்படி செய்யப்பட்டது. அங்கு தள்ளப்பட்ட பாவஞ்செய்த ஜீவன், பசிதாகத்தால் வாடுகிறான். அவன் உடலின் உள்ளும் புறமும் சூட்டினால் பொசுக்கப்படுகிறது. அவனது பரிதாபநிலை இவ்வளவு தூரம் பெருகி நிற்கிறது. அதாவது, சிலசமயம் அவன் உட்காருகிறான்; சிலசமயம் படுக்கிறான்; சிலசமயம் புரளுகிறான்; சிலசமயம் நிற்கிறான்; இன்னும் சிலசமயம் இங்குமங்குமாக ஓடுகிறான். இவ்வாறு அந்த மனிதன், பசுமாட்டின் உடலில் எத்தனை ரோமங்கள் உள்ளனவோ, அத்தனை ஆயிரம் வருடகாலம் இந்தத் துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான். (14)

எவனொருவன், எவ்விதமான ஆபத்துமின்றி அமைதியான காலத்திலும் தனக்கென்று விதிக்கப்பட்ட அறநெறிகளை விடுத்து, மற்ற நாத்திக வழியைத் தழுவுகிறானோ, அவனை யமதூதர்கள் ‘அஸிபத்ரவனம்’ என்னும் நரகத்திற்கு இழுத்துச் சென்று சவுக்கால் அடிக்கிறார்கள். அடியிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ள, அவன் இங்குமங்கும் ஓடும்போது, இருபுறமும் கூர்மையுள்ள பனை மட்டைகளால் இவனது உடல் முழுதும் கிழிக்கப்படுகின்றது. அப்பொழுது அவன் ‘அந்தோ! செத்தேனே!’ என்று கத்திக் கொண்டு மிகுந்த வேதனையுடன் அடிக்கொருதரம் மயங்கி விழுகிறான். தனது அறநெறிகளைத் துறந்து, நாத்திகத்தைக் கடைப்பிடித்த தீயசெயலின் பயனை அனுபவிக்கிறான். (15)

இவ்வுலகில் எவன், அரசன் அல்லது அவனது நெருங்கியவனாக இருந்து, (அந்த அதிகாரச் செருக்கினால்) தண்டிக்கத் தகாதவனைத் தண்டிக்கிறானோ, அல்லது அந்தணனுக்கு உடல் ரீதியான தண்டனை அளிக்கிறானோ, மகாபாவியான அவன் இறந்தபின், ‘ஸூகரமுகம்’ என்னும் நரகத்தில் விழுகிறான். அங்கு வலிமைமிக்க யமதூதர்கள் அவனது உடலை ஆலையில் இடப்பட்ட கரும்பு போல் பிழிந்தெடுக்கிறார்கள். இவ்வுலகில் அவனால் துன்புறுத்தப்பட்ட நிரபராதியான மக்கள் எவ்வாறு கதறியழுது துன்புற்றனரோ, அதேபோல் சிலசமயம் தீனமான குரலில் கத்தித் கதறுகிறான்; சிலசமயம் மூர்ச்சித்து விழுகிறான். (16)

எவனொருவன், பிறர் வேதனையறியாத மூட்டைப்பூச்சி போன்ற ஜீவன்களுக்குத் தீங்கிழைக்கிறானோ, அவன் அந்தத் தீயசெயலுக்காக ‘அந்தகூபம்’ என்னும் நரகத்தில் விழுகிறான். ஏனெனில், இரத்தத்தை உறிஞ்சுவது என்கிற அதன் தொழிலைக் கற்பித்தவன் இறைவன். தனது செயலால் பிறருக்குத் தொல்லை தருகிறோமே? என்கிற அறிவும் அவற்றிற்கில்லை. ஆனால், மனிதர்களுக்கு இந்தந்த தொழில் என பகவானே கட்டுப்படுத்தியுள்ளார். அதில் செய்வன—செய்யத்தகாதன என்கிற கட்டுப்பாடுகளும் உண்டு. இவனுக்குப் பிறரது கஷ்டங்களை அறியும் திறனுண்டு. அந்த அந்தகூபம் என்னும் நரகத்தில் விழுந்த இவனை, இவனால் முன்பு துன்புறுத்தப்பட்ட பசுக்கள், விலங்குகள், பறவைகள், பாம்பு முதலிய ஊர்வன, கொசு, பேன், மூட்டைப்பூச்சி, ஈ முதலிய ஜீவராசிகள் நாற்புறங்களிலிருந்தும் கடிக்கின்றன. இதனால், அவனது தூக்கமும் அமைதியும் கெடுகிறது. இதிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ள வேறு ஓர் இடம் கிடைக்காததால், அந்த இருள் சூழ்ந்த பாழுங்கிணற்றுக்குள்ளேயே நோய்வாய்ப்பட்ட ஜீவன்போல் முடங்கிக் கிடக்கிறான். (17)

எவனொருவன், தனக்குக் கிடைத்ததைக் கொண்டு தேவயக்ஞம், பித்ருயக்ஞம், மனுஷ்ய யக்ஞம், பூதயக்ஞம், பிரும்மயக்ஞம் என்னும் ஐந்து யக்ஞங்களைச் செய்யாமலும், பிறருக்குப் பங்கிட்டுத் தராமல் தான் மட்டும் உண்டும் இருக்கிறானோ, அவன் காக்கை போன்றவன். அவன் மறுவுலகில் ‘கிருமிபோஜனம்’ என்னும் கேவலமான நரகத்தில் விழுகிறான். அங்கு ஒரு இலட்சம் யோஜனை நீள—அகலமுள்ள புழுக்கள் நிறைந்த குண்டம் உள்ளது. அதில் இவனும் புழுவாக இருந்து புழுக்கள் கடிக்கப் புழுக்களையே உண்கிறான். பிறருக்குத் தராமலும், வேள்விகள் செய்யாமலும் தான் மட்டும் உண்டு களித்திருந்த பாவத்தால், அந்த பாவங்களுக்குக் கழுவாய் (பிராயச்சித்தம்) செய்யாததால், அந்தப் பாவங்கள் தொலையும்வரை அவன் அந்த நரகத்திலேயே துன்பப்பட வேண்டியதுதான். (18)

பரீக்ஷித்! இவ்வுலகில் எவனொருவன் திருட்டினாலோ, வலுவில் சென்றோ, அந்தணனுடையவோ, ஆபத்துக் காலமற்ற சமயம் மற்றவருடையவோ, தங்கம், இரத்தினம் முதலியவைகளைக் கவர்கிறானோ, அவன் இறந்தபிறகு யமதூதர்கள் அவனை ‘ஸந்தம்சம்’ என்னும் நரகத்திற்கு இழுத்துச் சென்று, பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்புச் சூட்டுக்கோல்களால் சூடு போடுவார்கள். காய்ச்சிய இடுக்கியினால் தோலில் சூடு போடுவார்கள். (19)

இவ்வுலகில், எவனொருவன் புணரத் தகாத பெண்ணுடனோ, எவளொருத்தி அணுகத் தகாத ஆண்மகனுடனோ புணர்ச்சியின்பம் காண்பார்களோ, அவ்விருவர்களையும் யமபடர்கள் ‘தப்தஸூர்மி’ என்னும் நரகத்திற்கு அழைத்துச் சென்று, சாட்டையினால் அடித்து, ஆண்மகனைப் பழுக்கக் காய்ச்சப்பட்ட பெண் சிலையையும், பெண்ணைப் பழுக்கக் காய்ச்சிய ஆண் சிலையையும் கட்டியணைத்துக் கொள்ளச் செய்கிறார்கள். (20)

இவ்வுலகில், எவனொருவன் பசு முதலிய விலங்குகளுடன் புணர்ச்சி கொள்கிறானோ, அவன் மரித்த பிறகு யமதூதர்கள் ‘வஜ்ரகண்டக சால்மலீ’ என்கிற நரகத்தில் தள்ளி, வஜ்ரம் போல் முட்கள் கொண்ட இலவ மரத்தின் மேலேற்றிப் பின் கீழ்நோக்கி இழுப்பார்கள். (21)

அரசர்களோ அல்லது அவர்களது பணியாட்களோ உயர்ந்த நற்குலத்தில் பிறந்தும் அறநெறி வரம்புகளை மீறுகின்றனரோ, அவர்கள் இறந்தபின் அறநெறிகளை மீறிய குற்றத்திற்காக, அவர்களை ‘வைதரணீ’ நதியில் தள்ளுகின்றனர். இந்த நதி நரகத்திற்கு அகழி போன்றது. அதில் மலம், மூத்திரம், சீழ், உதிரம், மயிர், நகங்கள், எலும்புகள், கொழுப்பு, மாமிசம், மஜ்ஜை முதலிய அழுக்கான அருவருக்கத்தக்க பொருள்களே நிரம்பியிருக்கின்றன. அதில் விழுந்த ஜீவனை அங்குள்ள நீர்வாழ் பிராணிகள் இங்குமங்குமாகக் கடித்துக் குதறுகின்றன. இவனது பாவச் செயல்களின் காரணமாக, இவனது உடலும் அங்கிருந்து நீங்காது; உயிரும் உடலை விட்டுப் பிரியாது. ‘இந்த நிலை எனக்குக் கிட்டக் காரணம், நான் செய்த தீவினைகள்தானே?’ என்று நினைத்து நினைத்து வருந்துவான். (22)

எவன், இவ்வுலகில் ஒழுக்கத்தையும், குல—ஆசார நியமங்களையும் உதறித் தள்ளிவிட்டுத் தவறு செய்வதற்கு வெட்கமடையாமல், வெட்கத்திற்கு எள்ளும் தண்ணீரும் இறைத்துவிட்டு, புணரத் தகாத பெண்ணுடன் (விபசாரியுடன்) உறவு கொண்டு, விலங்குகளைப் போல் நடந்து கொள்கிறானோ, அவனும் இறந்த பின் சீழ், மலம், மூத்திரம், கபம், எச்சில் நிரம்பிய அழுக்கான ‘பூயோதம்’ என்கிற கடலில் விழுந்து, அங்குள்ள அருவருக்கத்தக்க வஸ்துக்களையே சாப்பிடுகிறான். (23)

இவ்வுலகில் அந்தணர் முதலிய உயர் வர்ணத்தவர்கள் நாய், கழுதை ஆகியவைகளை வளர்க்கிறார்களோ, வேட்டையாடுவதில் ஈடுபட்டுள்ளார்களோ, சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்ட நெறிமுறைகளுக்கு எதிராக (சாஸ்திரங்களிலுள்ள வேள்வி முதலியவைகளுக்காக அன்றித் தன்னிச்சையாக) ஆடு முதலிய விலங்குகளைக் கொல்கிறார்களோ, அவர்கள் இறந்தபின் ‘பிராணரோதம்’ என்னும் நரகத்தில் தள்ளப்பட்டு, அங்குள்ள யமபடர்களால் கூரிய அம்புகள் கொண்டு குத்தப்படுகிறார்கள். (24)

வீண் ஆடம்பரக்காரர்கள் பகட்டிற்காக வேள்விகள் நடத்தி, அதில் ஆடு முதலியவைகளை பலியாகத் தருவார்களேயாகில், அவர்களைப் பரலோகத்தில் ‘விசஸனம்’ என்னும் நரகத்தில் தள்ளி, அங்குள்ள தலைவர்கள் அவனது உயிர் நாடியில் அழுத்திக் கொல்கிறார்கள். (25)

எந்த ஓர் அந்தணன் காமவயப்பட்டுத் தன் மனைவியைத் தன் விந்துவைக் குடிக்கச் செய்கிறானோ, அவன் இறந்தபின் அந்தப் பாவியை ‘லாலபக்ஷம்’ (வீர்ய நீரோடை) என்னும் நரகத்தில் தள்ளி, வீர்யத்தைக் குடிக்கச் செய்கின்றனர். (26)

இம்மையில் களவு செய்பவர்கள், தீ வைப்பவர்கள், விஷத்தைக் கலந்து அளிப்பவர்கள் (மற்றும்) கிராமங்களையோ, மக்கள் கூட்டங்களையோ அழிக்கும் அரசன் மற்றும் அரசப் பணியாளன் ஆகிய இவர்கள் இறந்தபின் ‘ஸாரமேயாதனம்’ என்னும் நரகத்தில் தள்ளி, இவர்களை வஜ்ரம் போன்ற கூர்மையான பற்களுடைய எழுநூற்று இருபது நாய்கள் யமதூதர்களாகி (யமனால் ஏவப்பட்டு) ஆத்திரத்துடன் கடிக்கின்றன. (27)

சாட்சி சொல்வதிலோ, வியாபாரத்திலோ அல்லது தானமளிப்பதிலோ எவ்விதத்திலாவது ஒருவன் பொய் கூறுவானேயாகில், அவன் இறந்ததும் எவ்விதப் பிடிப்புமற்ற ‘அவீசிமான்’ என்னும் நரகத்தில் நூறு யோஜனைகள் உயரமுள்ள மலையுச்சியிலிருந்து தலைகீழாகத் தள்ளப்படுகிறான். அந்த நரகத்தில் பாறை போன்ற கெட்டியாக உள்ள தரை, தண்ணீர் போல் தோற்றமளிப்பதால், அந்த நரகத்திற்கு ‘அவீசிமான்’ என்று பெயர். அங்கு அவன் தள்ளப்படுவதால், அவன் உடல் எள்ளு எள்ளாக (பொடிப்பொடியாக)ச் சிதறிப் போகிறது. ஆனாலும் உயிர் நீங்குவதில்லை. ஆகவே, இவனைத் திரும்பத் திரும்ப மேலிருந்து கீழே தள்ளுகிறார்கள். (28)

இம்மையில் எந்த அந்தணனோ, அவனது மனைவியோ, விரதமிருக்கும் வேறு ஒருவனோ தவறுதலாகக் கள் குடிப்பானேயாகில், அதேபோல க்ஷத்திரியனோ, வைசியனோ சோமபானம் செய்வானேயாகில், அவர்களை யமதூதர்கள் ‘அயப்பானம்’ என்னும் நரகத்திற்கு இட்டுச் செல்கின்றனர். அவர்களது மார்பைக் காலால் மிதித்துக் கொண்டு, காய்ச்சி உருக்கிய இரும்பை அவர்கள் வாயில் ஊற்றுகிறார்கள். (29)

எவனொருவன் இவ்வுலகில் தாழ்ந்தவனாக இருப்பினும் தன்னை உயர்ந்தவனாகக் கருதிக் கொண்டு, குடிப்பிறப்பு, தவம், கல்வி, ஒழுக்கம், வர்ணம் (சாதி), ஆசிரமம் (நிலை) ஆகியவற்றில் தன்னைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவர்களை மரியாதையுடன் நடத்தவில்லையோ, அவன் நடைப்பிணமே. அவன் இறந்த பிறகு, அவனை ‘க்ஷாரகர்த்தமம்’ என்னும் நரகத்தில் தலைகீழாகத் தள்ளுவார்கள். அங்கு அவன் எல்லையற்ற துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான். (30)

எவன் இவ்வுலகில் நரபலியிட்டு பைரவர், யட்சர்கள், ராட்சஸர்கள் முதலியவர்களைப் பூஜிக்கிறானோ, எந்தப் பெண், விலங்குகளைப் போல் மனிதர்களைத் தின்கிறாளோ, அவர்களை அவர்களால் விலங்குகளைப் போல் கொல்லப்பட்டவர்கள், யமலோகத்தில் ராட்சஸர்களாக ஆகி, பலவிதமான துன்பங்களுக்கு ஆளாக்குகிறார்கள். மேலும் ‘ரக்ஷோகண போஜனம்’ என்கிற நரகத்தில் தள்ளி, கசாப்புக் கடைக்காரன் போல் கோடாலியால் துண்டுதுண்டாக வெட்டி ரத்தத்தைக் குடிக்கின்றனர். மேலும், மாமிசம் புசிப்பவன் இவ்வுலகில் அவனது மாமிசத்தைத் தின்று மகிழ்ந்தது போல், அவர்களும் இவனது ரத்தத்தைக் குடித்து மகிழ்ச்சியோடு ஆடிப் பாடுகின்றனர். (31)

எவனொருவன் இவ்வுலகில் காட்டிலும் கிராமங்களிலும் வசிக்கும் குற்றமற்ற பிராணிகளைப் பலவித உபாயங்களால் வசீகரித்து (நம்பச் செய்து), தன் பக்கம் இழுத்து, முள்ளினால் குத்தியோ, கயிற்றினால் கட்டியோ, அவைகளுக்குத் துன்பமிழைத்து விளையாடுகிறானோ, அவனையும் இறந்தபின் யமயாதனை சமயத்தில் ‘சூலப்ரோதம்’ என்னும் நரகத்தில் தள்ளிச் சூலத்தால் குத்துகிறார்கள். அந்த நேரத்தில் இவன் பசிதாகத்தால் துடிக்கும்போது, அவனைக் கூர்மையான அலகுகள் கொண்ட கழுகு, வான்கோழி முதலிய நரகத்திலுள்ள பயங்கரமான பறவைகள் குத்திக் கிழிக்கும். அப்பொழுது அவன், தான் செய்த தீச்செயல்களை நினைத்து நினைத்து வருந்துகிறான். (32)

பரீக்ஷித்! இவ்வுலகில் பாம்புகள் போல் கொடிய இயல்பு கொண்ட எவன், மற்ற ஜீவராசிகளைத் துன்பத்திற்கு உள்ளாக்குவானோ, அவன் இறந்தபின் ‘தந்தசூகம்’ என்னும் நரகத்தில் தள்ளப்படுகிறான். அங்கு ஐந்து தலை மற்றும் ஏழு தலைக் கொண்ட பாம்புகள் எலியை விழுங்குவது போல் அவனை விழுங்குகின்றன. (33)

எவனொருவன் இங்கு மற்ற ஜீவராசிகளை இருளடர்ந்த கிடங்கு (எணிஞீணிதீண), அறை, குகை போன்றவைகளில் அடைத்து வைப்பானோ, அவனைப் பரலோகத்தில் யமதூதர்கள், அதே போன்று இருளடர்ந்த இடத்தில் தள்ளி விஷப்புகையினால் வாட்டுவார்கள். (ஆகையினால், இந்த நரகத்திற்கு ‘அவடநிரோதனம்’ என்று பெயர்.) (34)

இல்வாழ்வில் எவன் தனது வீட்டிற்கு வந்த உறவினர்களையோ, விருந்தினர்களையோ கோபத்தினால் கண்கள் சிவக்கத் தீய பார்வையினால் எரித்து விடுவான் போல் அடிக்கடி பார்ப்பானோ, அவன் இறந்துவிட்டு நரகம் வந்ததும், எரிப்பான் போல் பார்த்த அந்தப் பாவக் கண்களை, வஜ்ரம் போல் கூரிய அலகுகள் கொண்ட கழுகு, வெள்ளைப் பருந்து, காக்கை, வடம் என்கிற வான்கோழி முதலியன வலுவிலே பிடித்திழுத்துத் தோண்டி எடுத்து விடுகின்றன. (இந்த நரகத்தை ‘பர்யாவர்த்தனம்’ என்கின்றனர்.) (35)

இவ்வுலகில் எவனொருவன் தன்னைப் பெரும் பணக்காரனாக எண்ணிக் கொண்டு செருக்கினால் பிறரை ஏளனமாகப் பார்க்கிறானோ, பிறரிடம் சந்தேகம் கொள்கிறானோ, பணம் செலவழிந்துவிடுமோ அல்லது தொலைந்துவிடுமோ? என்று கவலை கொண்டு இதயம் துடிக்க, முகம் வாட, சிறிதும் மகிழ்ச்சியே இல்லாமல் பூதம்போல் பணத்தைக் காப்பதிலேயே கண்ணும் கருத்துமாய் இருப்பானோ, மற்றும் பணத்தை எவ்வாறு ஈட்டுவது, பெருக்குவது, காப்பாற்றுவது என்கிற சிந்தையில் பலவிதமான பாவங்களைச் செய்கிறானோ, அப்படிப்பட்ட கேடு கெட்ட அந்த மனிதன் இறந்ததும் ‘ஸூசீமுகம்’ என்னும் நரகத்தில் தள்ளுகிறார்கள். பணப்பேய் பிடித்த அந்தப் பாவியின் அங்கங்களை யமதூதர்கள் நெசவாளிபோல் நூல் கொண்டு பின்னுகிறார்கள். (36)

அரசே! இவ்வாறாக, நரகங்கள் யமலோகத்தில் நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் உள்ளன. இங்கு கூறப்பட்ட மற்றும் கூறப்படாத பாவிகள் எல்லோரும் தங்கள் தங்கள் பாவச் செயல்களுக்கேற்றவாறு வரிசை வரிசையாக இந்த நரகங்களுக்குத்தான் செல்கின்றனர். இதேபோல அறநெறி வழுவாது புண்ணியம் செய்தவர்களும் சுவர்க்கம் செல்கின்றனர். தங்கள் புண்ணிய—பாவங்களுக்கேற்ப நரகத்திலோ சுவர்க்கத்திலோ வாழ்ந்து முடிந்த பின், மீதமுள்ள புண்ணிய—பாவரூபமான கர்மங்களுக்கேற்ப மறுபடியும் இப்பூவுலகில் பிறக்க திரும்பி வருகின்றனர். (37)

இந்த அறநெறி, மறநெறி ஆகிய இரண்டில், விலக்ஷணமான (தனிப்பட்டதான) நிவிருத்தி மார்க்கம் (துறவறம்) பற்றி முன்பே (2வது ஸ்கந்தத்தில்) விளக்கப்பட்டது. புராணங்களில் பதினான்கு வகையாகக் கூறப்பட்ட பிரும்மாண்ட கோசம் (உலக மண்டலங்களின் தொகுதி) இவ்வளவுதான். இது பரமபுருஷரான பகவான் சாட்சாத் ஸ்ரீமந்நாராயணனுடைய மாயையின் குணங்கள் கொண்ட ஸ்தூல ஸ்வரூபமே (பெரு வடிவமே). இதன் வர்ணனையை நான் உனக்குச் சொல்லியாயிற்று. உபநிடதங்களில் வர்ணிக்கப்பட்ட பகவானது நிர்குண ஸ்வரூபம் மனம்—புத்திக்கு அப்பாற்பட்டதாயினும், எவனொருவன் இந்த ஸ்தூல ரூபத்தின் வர்ணனையை ஈடுபாட்டுடன் படிக்கிறானோ, கேட்கிறானோ, கேட்கச் செய்கிறானோ, அவனது மனம், அவன் கொண்ட ஈடுபாடு மற்றும் பக்தியினால் தூய்மையாகிறது. அதனால் அவன், மற்ற உபாயங்களால் அறிய இயலாத பகவானது சூட்சும ரூபத்தையும் அனுபூதி நிலையில் அறிகிறான். (38)

துறவிகள், பகவானது ஸ்தூலம், சூட்சுமம் ஆகிய இரண்டு திருமேனிகள் பற்றியும் முறைப்படி கேட்டறிந்து, முதலில் ஸ்தூலத் திருமேனியில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி, பின்னர் படிப்படியாக அதை அகற்றிச் சூட்சும ரூபத்தில் நிலைக்கச் செய்யவேண்டும். (39)

பரீக்ஷித்! பூமி, அதற்குள்ளிருக்கும் தீவுகள், வர்ஷங்கள், நதிகள், மலைகள், ஆகாயம், சமுத்திரம், பாதாளம், திசைகள், நரகங்கள், ஜ்யோதிர் கணங்கள் (ஒளி மண்டலம்) மற்றும் உலகங்களின் அமைப்பு முதலியன பற்றி உனக்குக் கூறினேன். இதுவே பகவானது அற்புதமான ஸ்தூல ரூபம் (பரு உருவம்). இதுவே அனைத்து ஜீவராசிகளும் குடியிருக்கும் கோயில்! (40)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஐந்தாவது ஸ்கந்தம் முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

ஆறாவது ஸ்கந்தம்

முதலாவது அத்தியாயம் — அஜாமிளோபாக்கியானம் தொடங்குகிறது

பரீக்ஷித் மன்னன் கேட்கிறான்—— “சுக பகவானே! முன்பு (இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில்) தாங்கள் நிவிருத்தி மார்க்கத்தை வர்ணித்துக் கூறினீர்கள். ஜீவன், அந்த நிவிருத்தி மார்க்கம் (துறவு வழி) வழியாக, படிப்படியாகப் பிரும்மலோகத்தை அடைகிறான். பின்னர், பிரும்மதேவருடனே முக்தி பெறுகிறான். (1)

முனிசிரேஷ்டரே! இது தவிர (மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில்) பிரவிருத்தி (உலகியலில் இல்லற வாழ்க்கை) மார்க்கத்தைப் பற்றியும் நன்கு விளக்கிக் கூறினீர்கள். இதனால் முக்குண மயமான சுவர்க்கம் முதலிய உலகங்கள் பெறலாகும் என்றும், பிரகிருதியின் தொடர்பு விடுபடாததன் காரணமாக, ஜீவர்கள் அடிக்கடி பிறத்தல்—இறத்தல் என்கிற சுழற்சியில் சிக்குகிறார்கள் என்றும் கூறினீர்கள். (2)

மறநெறியில் வாழ்பவன் பலவித நரகங்களை அடைகிறான் என்பதை விரிவாக (5வது ஸ்கந்தத்தில்) கூறினீர்கள். (4வது ஸ்கந்தத்தில்) ஸ்வாயம்புவமனுவைத் தலைவனாகக் கொண்ட முதல் மன்வந்தரம் பற்றியும் கூறினீர்கள். (3)

மேலும் (4,5வது ஸ்கந்தங்களில்) (ஸ்வாயம்புவ மனுவின் புதல்வர்களான) பிரியவிரதன், உத்தானபாதன் ஆகிய இருவருடைய வம்சாவளியையும் சரித்திரத்தையும் கூறினீர்கள். பின்பு தீவுகள், வர்ஷங்கள், சமுத்திரங்கள், மலைகள், நதிகள், பூங்காவனங்கள் மற்றும் பலவாறான த்வீபங்களிலுள்ள மரங்கள் பற்றியும் விளக்கமாகக் கூறினீர்கள். (4)

இந்தப் பூமண்டலத்தின் அமைப்பு, அதிலுள்ள த்வீபங்கள், வர்ஷங்களின் பிரிவு, அதனுடைய அமைப்பு முதலிய லட்சணங்கள், நட்சத்திர மண்டலம் மற்றும் அதலம்—விதலம் முதலிய பூமிக்கடியிலுள்ள உலகங்கள் — இவற்றையெல்லாம் பகவான் எவ்வாறு படைத்தார்? என்பது பற்றிய விளக்கங்களையும் கூறினீர்கள். (5)

பெருமை வாய்ந்தவரே! மனிதர்கள் பலவிதமான பயங்கர யாதனைகளை நல்கும் நரகங்களுக்குச் செல்லாமல் இருக்க என்ன வழியோ? அதற்கான அனுஷ்டானங்களைத் தயவுசெய்து விளக்கமாகக் கூறுங்கள்.” (6)

சுகாசார்யார் (பதில்) கூறுகிறார்—— “மனிதன் மனம், வாக்கு, காயம் (உடல்) ஆகியவற்றால்தானே பாவம் செய்கிறான்? அந்தப் பாவங்களுக்கு, இவ்வுலகிலேயே இந்தப் பிறவியிலேயே பிராயச்சித்தம் செய்து கொள்ளவில்லையெனில், அவன் இறந்ததும் முன்பு (5வது ஸ்கந்தத்தில்) நான் உனக்கு விளக்கிக் கூறினேனே, அந்த பயங்கர யாதனைகள் நிறைந்த நரகங்களுக்குச் செல்லத்தான் வேண்டும். (7)

ஆகையால், முன்னெச்சரிக்கையோடு நோய்வாய்ப்படுவதற்கோ, இறப்பதற்கோ முன்னமேயே நாம் செய்த பாவங்களின் நிறை—குறை ஆகியவற்றை நன்கு ஆராய்ந்து, அவற்றிற்கான பிராயச்சித்தங்களை எவ்வளவு விரைவில் செய்ய முடியுமோ, அவ்வளவு விரைவில் செய்ய வேண்டும். நோயின் வகையறிந்த மருத்துவன், நோயின் காரணம், அதன் தீவிரம் முதலியனவற்றை நன்கு ஆராய்ந்து அதற்கான சிகிச்சை செய்கிறானல்லவா?” (8)

அரசன் வினவுகிறான்—— “முனிவரே! அரசன் தண்டிப்பானோ, வேறு யாராவது தண்டிப்பார்களோ என இம்மையில் நிகழும் துன்பங்கள் மற்றும் சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ள நரகத்தில் விழுதல் முதலிய மறுமையில் நேரும் துன்பங்கள் முதலியன, பாவம் செய்வதாலேயே நிகழ்கின்றன என்பதை நன்கறிந்தும், பிராயச்சித்தம் செய்த பிறகும் ஒருவன் தன் பாவ வாஸனைகளால் (முன்பு பாவம் செய்து பழக்கப்பட்டதால்) தான் அறியாமலேயே அந்தப் பாவங்களைத் திரும்பத் திரும்பச் செய்கிறான். அப்படியிருக்க, இவனது பாவச் செயல்களுக்குப் பிராயச்சித்தம் எவ்வாறு பாவங்களைப் போக்குவதாக அமையும்? (9)

சிலசமயம் பிராயச்சித்த கர்மங்களைச் செய்து, தான் செய்த பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான். ஆனால், திரும்பவும் அதே பாவங்களைச் செய்கிறான். யானை குளித்தபிறகு மறுபடியும் மண்ணை வாரித் தன் மேல் போட்டுக் கொள்கிறதல்லவா? அப்பொழுது, அது குளித்தது வீண்தானே! அதுபோலத்தான் மனிதன் செய்து கொள்ளும் பிராயச்சித்த கர்மங்களும் வீண் என நினைக்கிறேன்.” (10)

ஸ்ரீசுகர் (பதில்) கூறுகிறார்—— “உண்மையில் நாம் செய்யும் பிராயச்சித்தங்களால் தீய செயலுக்கான ஆணிவேர் அடியோடு அழிக்கப்படுவதில்லை. ஏனெனில், பிராயச்சித்த கர்மத்தைச் செய்கிறவன் அறியாமைக்குட்பட்டவன்தானே? அஞ்ஞானமிக்க பாவவாஸனைகளை முற்றிலுமாக அழிக்க முடியாது. ஆகவே, உண்மையான பாவபரிகாரம் தத்துவ ஞானமே (பகவானை அறிதலே). அஞ்ஞானம் நீங்கி நல்லறிவு பெற்றானானால், அவன் பாவச்செயல் செய்யமாட்டான். (11)

இதமான உணவை முறைப்படிச் சாப்பிடுபவனை நோய் அணுகாது; தொல்லையும் தராது. ஆகவே, மன்னவா! ஒருவன் தனது கடமைகளை முறைப்படி ஒழுங்காகச் செய்வானேயானால், அவனது பாவவாஸனைகள் படிப்படியாக நீங்கி, அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்கும். உண்மையறிவு தானாகவே ஏற்படும். அவன் தத்துவஞானம் பெறத் தகுதி அடைகிறான். (12)

மூங்கில் புதரில் பற்றிய தீ, அங்குள்ள அனைத்து மூங்கில்களையும் எரித்துவிடுகின்றதல்லவா? அதேபோலத்தான், அறநெறிகளின் உண்மையறிந்த சிரத்தையுள்ள தீரரான மனிதர்கள் மனத்தின் ஒருமைப்பாடான தவம், பிரம்மச்சரியம், மனக்கட்டுப்பாடு, புலனடக்கம், பிறருக்கு அளித்தலான தானம், உண்மை பேசுதல், உள்ளும் புறமும் தூய்மை காத்தல், கொல்லாமை (யமம்), ஜபங்கள் (நியமம்) என்னும் ஒன்பது சாதனங்களால் மனம், சொல், மெய் முதலியவற்றால் செய்யப்பட்ட பெரிய பெரிய பாவங்களையும் சாம்பலாக்கி விடுகிறார்கள். (13—14)

பகவான் வாசுதேவனையே சரணம் பற்றிய பக்தர்கள், அவரிடம் கொண்ட பக்தி ஒன்றினாலேயே சூரியன் பனியை அழிப்பதுபோல், தங்களது அனைத்துப் பாவங்களையும் அழித்துக் கொள்கின்றனர். (15)

அரசனே! பாவம் செய்தவனுக்குப் பாவங்களிலிருந்து விடுதலையும் தூய்மையும், பகவானிடம் தன்னையே அர்ப்பணிப்பதாலும், அவரது அடியார்களுக்குச் சேவை செய்வதாலும் மட்டுமே வாய்க்கும். ஆனால், தவம் முதலியன செய்வதால், அவ்வாறான விடுதலையும் தூய்மையும் கிட்டாது. (16)

இவ்வுலகில் பக்தி மார்க்கமே சிறந்தது; பயமற்றது; மங்களங்களை அளிப்பது. ஏனெனில், இதுவே இறையடியார்களும், நல்லொழுக்கமுடைய சான்றோர்களும் மனமுவந்து ஏற்ற வழி; கடைப்பிடித்த ஸன்மார்க்கம். (17)

மன்னர் மன்னவா! கட்குடத்தை எந்தவொரு நதியாலும் தூய்மையாக்க முடியாது. அதேபோலத்தான், பெரிய பெரிய பிராயச்சித்த கர்மங்களை அடிக்கடி செய்தாலும், அவை பகவானிடம் ஈடுபாடற்ற மனிதனைத் தூய்மை செய்ய இயலாது. (18)

எவனொருவன் பகவத் குணங்களில் ஈடுபாடு கொண்டு அலைந்து திரியும் தன் மனமாகிற வண்டை, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித் தாமரைகளின் மகரந்தத்தை ஒரு முறையேனும் சுவைக்க வைக்கிறானோ, அவன் அனைத்துப் பிராயச்சித்தங்களையும் செய்தவனாவான். அவன் கனவிலும் யமதர்மராஜனையோ, பாசம் தரித்த அவரது படர்களையோ காண மாட்டான் எனில், நரகம் பற்றிய பேச்சு எங்கே வரும்? (19)

இதைப் பற்றிக் கூறுகையில், சான்றோர்கள் முன்பு நடந்த ஒரு பழைய வரலாற்றைக் கூறுகிறார்கள். அதில் பகவான் மகாவிஷ்ணுவும், யமனுடைய தூதுவர்களும் பேசிக் கொண்டது விளக்கப்படுகிறது. அந்த உரையாடலை நான் கூறுகிறேன், நீ கேள். (20)

கன்யாகுப்ஜ நகரத்தில் வேசியின் கணவனான ‘அஜாமிளன்’ என்று ஓர் அந்தணன் இருந்தான். வேசியின்பாற்பட்டதால் தூய்மையிழந்த அவனிடமிருந்து நல்லொழுக்கங்களும் அழிந்துவிட்டன. (21)

கீழான இவன், வழிப்போக்கர்களைத் தாக்கிப் பணம் பறிப்பது, சூதாட்டத்தில் மக்களை வஞ்சனையால் வென்று பணம் பறிப்பது, சிலரை ஏமாற்றிப் பணம் பறிப்பது, சிலரிடம் திருடுவது என்று நிந்திக்கத்தக்க வழிகளைக் கைக்கொண்டு, தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றி வந்தான். பிற ஜீவன்களையும் மிக்க துன்பத்திற்கு ஆளாக்கினான். (22)

அரசனே! இவ்வாறு அவன் தாசியின் குழந்தைகளைச் சீராட்டிப் பாராட்டிக் கொண்டு அங்கேயே வசிக்கலானான். இங்ஙனம், அவனது வாழ்க்கையின் பெரும் பகுதியான எண்பத்தெட்டு வருடங்கள் உருண்டோடின. (23)

கிழவனான அவனுக்கும் பத்து பிள்ளைகள். கடைசிப் பிள்ளையின் பெயர் நாராயணன். அந்தக் குழந்தையின்மேல் அவன் தாய்—தந்தையர்கள் மிகவும் அன்பு வைத்திருந்தார்கள். (24)

கிழவனான அஜாமிளன், நாராயணன் என்கிற அந்தக் குழந்தையிடம் அன்பு காரணமாகத் தன் இதயத்தையே வைத்திருந்தான். அந்தக் குழந்தையின் இனிய மழலைச் சொற்களைக் கேட்டும், குழந்தைத்தனமான விளையாட்டுக்களைக் கண்டும் மனம் பூரித்துப் போனான். (25)

அஜாமிளனோ, கடைக்குட்டியின் அன்புப்பிடியில் கட்டுண்டான். தான் சாப்பிடும்போது அதற்கும் ஊட்டிவிடுவான். தாகத்தைத் தணிக்க நீர் அருந்தும்போது, அதற்கும் பருகத் தருவான். குழந்தைப் பாசத்தில் அறிவிழந்தான். யமன் தலைக்குமேல் வந்துள்ளதையும் அறியான். (26)

இவ்வாறு, தன் வாழ்நாட்களைக் கழித்த அந்த மூடன், மரணகாலம் நெருங்குவதையும் அறியவில்லை. தன் கடைக்குட்டியான நாராயணனைப் பற்றியே நினைத்து நினைத்து சிந்தையில் ஆழ்ந்தான். (27)

இதற்கிடையில், தன்னை அழைத்துப் போக வந்திருக்கும் பயங்கரமான மூன்று யமதூதர்களைக் கண்டான். அவர்கள் கையில் பாசக்கயிறு, கோணலான விகாரமான முகம், நெட்டுக் குத்தி நிற்கும் ரோமங்கள் நிறைந்த உடல். (28)

யமதூதர்களை கண்டு பதறிக் கலங்கிய அஜாமிளன், சற்றுத் தொலைவில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த குழந்தை நாராயணனை உரத்த குரலில் ‘நாராயணா’ என்று கூவியழைத்தான். (29)

மன்னவா! மரணத்தருவாயில் ‘நாராயணா’ என்றழைத்ததைக் கேட்ட விஷ்ணு பார்ஷதர்கள் ‘நம் ஸ்வாமியான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருநாமத்தையல்லவா இவன் சொன்னான்’ என்று வெகுவேகமாக அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். (30)

இத்தருணத்தில்தான் யமதூதர்கள், வேசியின் கணவனான அஜாமிளனது உடலிலிருந்து அவனது சூட்சுமச் சரீரத்தை (உயிரை)ப் பறித்துக் கொண்டிருந்தனர். விஷ்ணு தூதர்கள் உடனே அவர்களை பலவந்தமாகத் தடுத்தார்கள். (31)

இவ்வாறு தடுக்கவே, யமதூதர்கள் அவர்களை நோக்கி, “யமதர்மராஜனது கட்டளையைத் தடுக்கும் நீங்கள் யார்? (32)

யாருடைய தூதுவர்கள்? எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்? இவனை எடுத்துச் செல்வதை ஏன் தடுக்கிறீர்கள்? நீங்கள் என்ன தேவர்களா? உபதேவர்களா? அல்லது சித்தப் புருஷர்களா? (33)

நீங்கள் அனைவரும் தாமரை இதழ் போன்று கண் படைத்துள்ளீர்கள். இடுப்பிலே பொன்னாடை அணிந்து, தலையிலே கிரீடம் தரித்து, காதுகளில் குண்டலங்களும், கழுத்தில் தாமரை மாலைகளும் விளங்க இருக்கிறீர்களே! (34)

எல்லோரும் இளம் வயதினர்களாக இருக்கிறீர்கள். அழகிய நான்கு கைகள், அந்தக் கைகளிலே வில், அம்புறாத்தூணி, கத்தி, கதை, சங்கம், சக்கரம், தாமரை ஏந்தி அழகாக இருக்கிறீர்கள். (35)

உங்கள் உடல் ஒளியால் நாற்புறமும் இருள் நீங்கி ஒளி படர்ந்துள்ளது. யமதர்மராஜனின் சேவகர்களான எங்களை நீங்கள் ஏன் தடுக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டனர். (36)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு யமதூதர்கள் கேட்கவே, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது கட்டளைகளை நிறைவேற்றும் விஷ்ணு பார்ஷதர்கள் சற்றே சிரித்தவண்ணம் இடி இடிப்பது போன்ற குரலில் இவ்வாறு பதில் கூறினார்கள். (37)

விஷ்ணுதூதர்கள் (பதில்) கூறுகிறார்கள்—— “யமதூதர்களே! நீங்கள் உண்மையில் யமதர்மராஜனது கட்டளையை நிறைவேற்றுபவர்களாயின், தர்மத்தின் லட்சணங்களையும் அதன் தத்துவங்களையும் (உட்பொருளையும்) கூறுங்கள். (38)

தண்டனை எந்த முறையில் தரப்படுகிறது? தண்டிக்கப்பட வேண்டியவன் யார்? மனிதர்களில் பாவம் செய்யும் அனைத்துப் பாவிகளும் தண்டனைக்கு உரியவர்களா? அல்லது அவர்களில் சிலர்தானா?” (39)

யமதூதர்கள் (பதில்) கூறுகிறார்கள்—— “வேதம் எதைச் செய்யச் சொல்கிறதோ, அது தர்மம். விலக்கச் சொல்வதெல்லாம் அதர்மம். இந்த தர்மம், அதர்மம் இரண்டிற்கும் பிரமாணம் வேதமேதான். வேதம் பகவானது ஸ்வரூபமே; பகவானது மூச்சுக்காற்று. அதுவே, அதற்கும் பிரமாணம். இதுதான் நாங்கள் கேட்டறிந்தது. (40)

இவ்வுலகில் சத்துவ, ரஜஸ், தமோ மயமான அனைத்து ஜீவராசிகளும், பொருட்களும் பகவானையே தமக்கு ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளன. வேதம்தான் அவற்றின் குணம், பெயர், சொல் மற்றும் ஸ்வரூபம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில், அவற்றை உரியமுறையில் பிரித்துக் காட்டியுள்ளது. (41)

ஜீவன், இவ்வுடலாலோ, மனத்தாலோ செய்யும் அனைத்துச் செயல்களுக்கும் சாட்சிகள் உண்டு. அவை சூரியன், அக்னி பகவான், ஆகாய அபிமானி தேவதை, ஏழு மருத் தேவதைகள் (காற்று), சுவர்க்கலோகவாசிகளான தேவர்கள், சந்திரன், சந்தியாகால தேவதை, பகல்—இரவு அபிமானி தேவதைகள், திக்பாலகர்கள், ஜல அபிமானி தேவதையான வருணன், பூமிப்பிராட்டி, காலாபிமானி தேவதை, தர்மதேவதை என்பவர்கள். (42)

இவர்கள் வாயிலாக ஒருவன் செய்யும் தீய செயல்கள் பற்றித் தெரிந்து, தண்டனையின் அளவு நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. பாவம் செய்பவர் அனைவரும், தங்கள் தங்கள் செயல்களுக்கேற்ப தண்டனை பெறவேண்டியவர்களே. (43)

குற்றமற்றவர்களே! செயலாற்றுபவர் அனைவரும் அச்செயலின் குணத்தோடு தொடர்பு உடையவர்களே. ஆகவே, எல்லோரிடமும் பாவமும் புண்ணியமும் கலந்தே இருக்கும். சரீரம் எடுத்தவன் எவனுமே வேலை செய்யாமல் (சும்மா) இருக்க முடியாது. (44)

இம்மையில், எவன் எம்மாதிரியான எவ்வளவு தர்ம—அதர்ம செயல்கள் செய்கிறானோ, அவன் மறுமையில், அந்தச் செயலின் விளைவான அதே மாதிரியான, அதே அளவிலேயே பயனை அனுபவிக்கிறான். (45)

தேவசிரேஷ்டர்களே! சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்னும் முக்குணங்களின் வேறுபாடுகளால், இவ்வுலகில் மூவகையான ஜீவராசிகள் காணப்படுகின்றன — புண்ணியசாலி, பாவி, புண்ணிய—பாவங்கள் கலந்து செய்தவன் அதாவது சுகமானவன், துன்புறுகிறவன், இரண்டும் கெட்டான் நிலையிலுள்ளவன் என. இதேபோல பரலோகத்திலும் மூவகை உள்ளன என்பதை ஊகித்தறிய வேண்டும். (46)

நடந்து வரும் வசந்த காலத்தை வைத்து கடந்துபோன, இனிவரப் போகிற வசந்த காலத்தின் (புஷ்பம், பழம், சீதோஷ்ணம் முதலிய) குணங்களைத் தெரிந்து கொள்வது போல், இந்தப் பிறவியில் நுகரும் புண்ணிய—பாவச் செயல்களிலிருந்து, கடந்த பிறவி, இனி வரப்போகும் பிறவிகளின் புண்ணிய—பாவங்களை அனுமானிக்கலாம். (47)

எங்கள் தலைவரான பகவான் யமதர்மராஜன் பிறப்பற்றவர்; அனைத்துமறிந்தவர்; அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் அந்தர்யாமியாக இருக்கிறார். ஆகவே அவர், மனத்தாலேயே ஜீவனுடைய தர்ம—அதர்மங்களை நன்கு காண்கிறார். மேலும், அந்த ஜீவனது வருங்கால ஸ்வரூபமான பயனையும் யோசித்து நிர்ணயிக்கிறார். (48)

அவித்தைக்கு (அஞ்ஞானத்திற்கு) ஆட்பட்ட ஒருவன், நன்கு தூங்குகின்றபோது காண்கின்ற கனவில் கற்பிதமாகக் காணப்பட்ட உடலையே தன் உண்மையான உடல் என எண்ணுகிறான். தூக்கத்திலிருக்கும் அல்லது விழித்த பின் இருக்கும் இந்த உடலை மறந்து விடுகிறான். (அதாவது, உறக்கத்தில் கனவில் காணும் உடலை உண்மையென நினைத்து, அவ்வாறு உறங்கும் இந்த உடலை மறக்கிறான்.) அதேபோலத்தான் இந்த ஜீவனும், தனது முற்பிறப்புகளின் நினைவை மறந்து, இப்பொழுது இவன் குடியிருக்கும் இந்த உடலைத் தவிர, முற்பிறவியின், இனிவரப் போகிற பிறவியின் உடல்களைப் பற்றிக் கொஞ்சமும் அறியான். (முன்—பின் பிறவிகளின் நினைவு இல்லாததால் அவைகளை அறிவதில்லை.) (49)

ஜீவன், இந்த உடலில் உள்ள ஐந்து செயற்புலன்களால் கொடுக்கல், வாங்கல், நடத்தல், இருத்தல் போன்ற காரியங்களைச் செய்கிறான். அதேபோல ஐந்து அறிவுப்புலன்களால் சுவை முதலிய ஐந்து நுகர்ப்பொருட்களையும் நுகர்கிறான். (பிராணபஞ்சகம் என்கிற ஐந்து பிராணன்களையும் சேர்த்து) மனத்தோடு கூட பதினேழாவதான தானும் சேர்ந்து, தன்னந்தனியனாக மனம், அறிவுப் புலன்கள், செயற்புலன்கள் ஆகிய மூன்றின் விஷயங்களையும் நுகர்கிறான். (50)

பதினாறு கலைகளும் முக்குணங்களும் அமைந்த ஜீவனது இந்த லிங்கச் சரீரம் (சூட்சுமச் சரீரம்) அனாதியானது. இதுதான் ஜீவனை அடிக்கடி மகிழ்ச்சி, சோகம், பயம், துன்பம் முதலியன தரும் பிறப்பு—இறப்பு என்கிற உலகியல் சுழற்சியில் தள்ளுகிறது. (51)

காமம், கோபம், லோபம், மோகம், மதம், மாத்ஸர்யம் என்னும் ஆறு பகைவர்களை வெற்றி கொள்ளாத அஞ்ஞானத்திற்காட்பட்ட ஜீவன், தானாக விரும்பாவிடினும் தனது பற்பல வாஸனை களுக்கேற்ப (மனப்பதிவுகளுக்கேற்ப) பலவிதமான காரியங்களைச் செய்யத் தூண்டப்படுகிறான். அந்நிலையில் அவன் பட்டுப்பூச்சிபோல் தன்னைக் கர்மங்களின் வலையில் சிக்க வைத்துக் கொள்கிறான். இவ்வாறு, அவன் தன்னாலேயே மயக்கத்திற்கு பலியாகி, அதிலிருந்து விடுபடும் உபாயம் தெரியாமல் துன்புறுகிறான். (52)

உடல் பெற்ற எந்த ஜீவனும் ஒரு நிமிடம் கூட செயல் செய்யாமல் இருக்க முடியாது. ஒவ்வொரு ஜீவனுடைய முற்பிறவியின் ஸம்ஸ்காரத்தால் உதித்த குணம், செயல், விருப்பு—வெறுப்புகள் (அதாவது இயல்புகள்) வலுவிலே அவனைக் கலக்கி, அவன் விரும்பாவிடினும் அவனைச் செயல் செய்யத் தூண்டுகின்றன. அவனைக் கொண்டு செயலைச் செய்விக்கின்றன. (53)

ஜீவனானவன், தன் முற்பிறவியின் பாவ—புண்ணிய ஸம்ஸ்காரங்களுக்கேற்ப ஸ்தூல—சூட்சுமச் சரீரங்களைப் பெறுகிறான். அவனது இயல்பான வலுவான வாஸனைகளால் சிலசமயம் தாயைப் போல(பெண்ணாக)வும், இன்னும் சிலசமயம் தந்தையைப் போல(ஆணாக)வும் பிறக்கிறான். (54)

ஜீவன், தன்னை மாயையான பிரகிருதியின் சேர்க்கையால், தனது உண்மையான ஸ்வரூபத்திற்கு எதிராக லிங்கச் சரீரம் படைத்தவனாக நினைக்கிறான். இந்த விபரீதமான எண்ணம் பகவானை நினைந்துருகுவதால் விரைவிலேயே அழிந்து விடுகிறது. (55)

வாஸ்தவத்தில் இந்த அஜாமிளன், பலரிடம் பலமுறை நல்ல விஷயங்களைக் கேட்டறிந்தவன்; சாஸ்திரங்கள் கற்றவன்; நல்லொழுக்கம், நன்னடத்தை, நற்குணங்களுக்கு இருப்பிடமானவன்; நல்ல கொள்கைகளை உடையவன்; வணக்கமுள்ளவன்; புலனடக்கமுள்ளவன்; வாய்மையுள்ளவன்; வேதமந்திரங்களை ஓதியுணர்ந்தவன்; மெய்—மொழி—மனம் சுத்தியுள்ளவன்; (56)

குரு, அக்னி, விருந்தாளி, வயது முதிர்ந்த மூத்தோர் ஆகியவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்தவன்; அகங்காரமற்றவன்; எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் நன்மையையே கருதுபவன்; பரோபகாரி; தீயோர் இணக்கமற்றவன்; அதிகம் பேசாதவன்; பிறர் குணம் கண்டு பொறாமை கொள்ளாதவன்; பிறர் குற்றம் காணாதவன். (57)

ஒருநாள் இந்தப் பிராமணன், தந்தையின் கட்டளையை ஏற்று கானகம் சென்று புஷ்பங்கள், பழங்கள், ஸமித், தர்பங்கள் சேகரித்துக் கொண்டு வீடு திரும்பினான். (58)

வருகிற வழியில் காமப்பித்து பிடித்து நல்வழி தப்பிய வெட்கங்கெட்ட வேளாளன் ஒருவன் மதுவைக் குடித்துவிட்டு, ஒரு வேசியுடன் களியாட்டம் புரிவதைக் கண்டான். அவளும் கள் குடித்த மயக்கத்தில்தான் இருந்தாள். கண்கள் சுழல கள் மயக்கத்திலிருந்த அவள், தன் ஆடை அவிழ்வதைக்கூட உணரவில்லை. நல்வழி தவறிய வேளாளனும் அந்த வேசியுடன் சிலபோது பாடுவது, சிலபோது சிரிப்பது, சிலபோது பலவிதமான காமசேஷ்டைகள் செய்வதன் வாயிலாக, அவளை மகிழ்வித்தான். (59—60)

அந்த வேளாளனோ காமக்கிளர்ச்சியூட்டும் வாசனைப் பொருட்களைத் தன் கைகளிலும் தோள்களிலும் பூசியிருந்தான். அவன் அந்தத் தோள்களால் அந்த வேசியைக் கட்டி அணைத்திருந்தான். இந்நிலையிலுள்ள அவர்களைக் கண்ட அஜாமிளன் காமவயப்பட்டு மயங்கினான். (61)

அஜாமிளனோ, தனது மனத்திடம் மற்றும் அறிவு கொண்டு காமத்தில் சிக்கித் தவிக்கும் தன் மனத்தைக் கட்டுப்படுத்த எவ்வளவோ முயன்றும் முடியவில்லை. (62)

அந்த வேசியைக் காரணமாகக் கொண்டு காமப்பேய் அஜாமிளனது மனத்தைப் பறித்தது. இவனது ஆசார—அனுஷ்டானங்களும், சாஸ்திரம் கற்ற அறிவும் அழிந்தன. அவன் மனத்தில் அந்த வேசியையே நினைந்து நினைந்து தன் அறநெறி தவறினான். (63)

தன் தந்தை சேமித்து வைத்த சொத்துக்கள் கொண்டு, அவள் மனம் மகிழுமாறு அவள் மனத்திற்குப் பிடித்த துணிமணிகள், ஆபரணங்கள் முதலிய பொருட்களை வாங்கித் தந்து, அவளை மகிழ்வித்தான். (64)

வேசியின் கடைக்கண் பார்வையில், தன் மனத்தைப் பறிகொடுத்த பாவியான அஜாமிளன், நற்குலத்தில் பிறந்த, அக்னிசாட்சியாகத் திருமணம் செய்து கொள்ளப்பட்ட, யௌவனப் பருவத்தில் கால் பதித்துள்ள தன் பத்தினியையும் விரைவிலேயே விட்டு விலகினான். இவனது பாவச் செயல்களுக்கு எல்லையே இல்லாமற்போயிற்று. (65)

தீயவழியில் மனம் கொண்ட இவன், நேர்மையோ தவறோ, எவ்வழியிலாவது பணம் ஈட்டி, அதைக் கொண்டு அந்த வேசியின் பெரிய குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவதிலேயே மனம் கொண்டான். (66)

பாவியான இவன் சாஸ்திரங்கள் கூறும் அறநெறிகளை விடுத்துத் தன் விருப்பம் போல் மறநெறிகளைக் கைக்கொண்டான். அதனால், சான்றோர்கள் இவனைத் தூற்றிப் பேசினர். தூய்மையற்ற மலத்திற்கொப்பான வேசியின் அன்னத்தை வெகுகாலம் உண்டதால், இவனது வாழ்க்கையே பாவமயமாயிற்று. (67)

இதுவரை இவன் செய்த பாவங்களுக்கு எந்தவிதப் பிராயச்சித்தங்களும் செய்து கொள்ளவில்லை. ஆகவே, இந்தப் பாவியைத் தண்டனையளிப்பவரான யமதர்மராஜனிடம் அழைத்துச் செல்கிறோம். அங்குதான் இவன், தான் செய்த பாவங்களுக்கான தண்டனைகளைப் பெற்று சுத்தமாவான்.” (68)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இரண்டாவது அத்தியாயம் — விஷ்ணு தூதர்கள் பாகவத தர்மங்களைக் கூறுதல், அஜாமிளன் பரமபதம் அடைதல்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— அரசனே பரீக்ஷித்! பகவான் வகுத்துக் கொடுத்த நன்னெறிகளையும் அறநெறிகளையும் உள்ளபடி உணர்ந்தறிந்த விஷ்ணு பார்ஷதர்கள், யமதூதர்கள் கூறியதைக் கேட்டு (பின்வருமாறு) பதில் கூறினார்கள். (1)

விஷ்ணு தூதர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “அந்தோ! பரிதாபம்! அறநெறிகளறிந்த சான்றோர்கள் அவையில், மறநெறியான அதர்மம் புகுந்து விடுகிறதே! ஏனெனில், குற்றமற்ற தண்டனைக்கு உரியவரல்லாத ஜீவன்களுக்கும் மேலுலகில் தண்டனை தரப்படுகிறது. (2)

தந்தை போல் மக்களை ரட்சிக்க வேண்டியவன்; குற்றவாளிகளைத் தண்டிக்க வேண்டியவன்; பட்சபாதமற்றவன்; பிறருக்கு உதவுபவன்; அம்மாதிரியான நல்லோர்களே மக்களிடம் பட்சபாதமாக நடந்து கொள்வார்களேயானால், மக்கள் யாரிடம்தான் புகல் தேடுவது? (3)

சான்றோர்கள் எவ்வாறு நடந்து கொள்கிறார்களோ, அவ்வாறுதானே சாதாரண மக்களும் நடந்து கொள்வார்கள். அவர்கள் தங்கள் நடத்தையின் மூலமாக எந்தச் செயல்களை அறநெறிக்குட்பட்டதாகப் பிரமாணத்துடன் செய்து காட்டுகிறார்களோ, மக்களும் அதைத்தானே பின்பற்றுவார்கள்? (4)

பாமர மக்கள் விலங்குகளைப் போல், ‘தர்மம் எது? அதர்மம் எது?’ என்பதன் உண்மையை அறியாமல் (அதனையறிந்த) சான்றோர்களை நம்புகிறார்கள். அதனால்தானே பயமும் கவலையும் இன்றி, அவர்களது மடியில் தலை வைத்துப் படுத்து உறங்குகின்றனர். (5)

மக்களின் நம்பிக்கைக்கு முற்றிலும் பாத்திரமான கருணையுள்ள நல்லோன், நட்புரிமையால் ‘தங்கள் நலனையே நாடுபவன் இவன்தான்’ என்று நம்பி, தங்களையே தன்னிடம் ஒப்படைத்த அந்த பாமர மக்களை எவ்வாறு ஏமாற்றுவான்? நம்பிக்கை துரோகம்தான் செய்வானா? (6)

இவன் கோடி கோடி ஜன்மங்களில் செய்த பாவக்குவியல்களுக்கெல்லாம் முற்றிலுமாகப் பிராயச்சித்தம் செய்தாயிற்று. எவ்வாறு தெரியுமா? இவன் தன்னிலை மறந்திருப்பினும் சகல பாவங்களையும் நீக்கி, மோட்சத்தையே தரும் ‘நாராயணா’ என்ற பகவானது திருநாமத்தை அல்லவா கூறினான்? (7)

நான்கே எழுத்துக்கள் கொண்ட ‘நாராயணா’ என்கிற திருநாமத்தை உச்சரித்ததனாலேயே, பாவியான இவனது அனைத்துப் பாவங்களுக்கும் பரிகாரம் செய்தாகிவிட்டது. (8)

திருடன், கட்குடியன், நம்பின நண்பனுக்குத் துரோகம் செய்தவன், அந்தணனைக் கொன்றவன், குரு மனைவியைப் புணர்ந்தவன் — இவ்வாறானவர்களோடு நட்பு கொண்டவன்; பெண்கள், அரசன், தாய்—தந்தையர்கள், பசு ஆகியவர்களை வதைத்தவன்; இம்மாதிரியான பலவிதப் பாவங்களைச் செய்தவன்; ஏன், இவனிலும் அதிகம் பாவம் செய்தவன்; இன்னும் யாராகத்தான் இருப்பினும் அவர்களனைவருக்கும் எல்லாவற்றையும்விட மிக மிக உயர்ந்த பிராயச்சித்தம் பகவானது திருநாமமே (நாம உச்சாரணமே)! ஏனெனில் பகவந்நாமோச்சாரணத்தால், மனிதனது அறிவும் மனமும் பகவானது கல்யாண குணங்கள், அவரது திருவிளையாடல்கள், அவரது ஸ்வரூபத்திலேயே லயித்துவிடுகின்றன. அதனால் பகவானுக்கு, ‘இவன் நம் அடியவன், எப்படியாவது நம்மால் காப்பாற்றப்பட வேண்டியவன்’ என்கிற எண்ணம் ஏற்படுகிறது. (9—10)

[குறிப்பு:— மூலச் சுலோகத்தில் ‘நாமவ்யாஹரணம்’ என்று உள்ளதன் உண்மைக் கருத்து ‘நாமத்தைச் சொல்வதுதான்’.

யத்3 கோ3விந்தே3தி சுக்ரோஶ

க்ரு॒ஷ்ணா மாம் தூ3ரவாஸிநம் ।

ரு॒ணமேதத் ப்ரவ்ரு॒த்34ம்

மே ஹ்ரு॒த3யாந்நாபஸர்பதி ॥ ]

வேதங்களின் பொருளை ஸ்மிருதி நூல்கள் மூலம் நமக்கு தெளிவாக வழங்கிய மனு முதலிய மகரிஷிகள், க்ருச்ரம், சாந்திராயணம் முதலிய விரதங்கள் வாயிலாகப் பாவங்களுக்குப் பிராயச்சித்தங்கள் கூறியுள்ளனர். ஆனால், அத்தனை பிராயச்சித்தங்களும் பாவம் செய்தவனுடைய பாவங்களை அதே நொடியில் அழிக்க வல்லமை பெற்றனவல்ல. ஆனால், பகவந்நாமமோ ‘வணங்குகிறேன்’, ‘வணக்கம்’ என்கிற வினைச்சொற்களின்றியே, நான்காவது வேற்றுமையிலுள்ள ‘நாராயணாய’ என்கிற பதத்தை மட்டுமே உச்சரித்தாலும், அவனது பாவங்களை அதே நொடியில் அழித்து, அவனைத் தூய்மையாக்குகிறது. ஏனெனில், அந்த பகவந்நாமம் வேதங்களால் புகழப்படும் பகவானையும், அவரது திருக்கல்யாண குணங்களையும் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. (அதனால், அவன் திரும்பவும் தீயச்செயல்களைச் செய்ய மாட்டான்.) (11)

[குறிப்பு:— மூலச் சுலோகத்தில் ‘நாமபதை:’ என்றுள்ள சொல்லுக்கு, நமது அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கிக் கொள்ள வெறும் ‘இராமா, கிருஷ்ணா, கோவிந்தா’ என்று திருநாமாவை உச்சரிப்பதே போதுமானது என்பது பொருள். ‘வணங்குகிறேன், நினைக்கிறேன்’ என்கிற வினைச்சொற்கள் வேண்டும் என்கிற கட்டாயமில்லை. ‘பதை:’ — ‘சொற்களால்’ என்கிற பன்மை எதற்கெனில், ஆயிரமாயிரம் திருப்பெயர்களில் ஏதாவது ஒன்று கூறுவதே போதுமானது என்பதைக் காட்டவே. ஒருவன், அனைத்து நாமங்களையும் கூறவேண்டும் என்பதுமில்லை. ஏனெனில், அதற்கான நேரம் மனிதர்களுக்கில்லை. நம் பாவங்களை இந்த பகவந்நாமம் போக்கிவிடும் என்கிற உறுதியான நம்பிக்கையின்மையும், பகவந்நாமம் கூறிய பின்பும் திரும்பவும் பாவங்களைச் செய்வதுமே, இவன் பகவந்நாமத்தின் முழுப்பயனையும் பெறாததன் காரணமாகும்.]

பிராயச்சித்தங்கள் செய்து கொண்ட பிறகும் மனம், திரும்பத் திரும்ப தீய வழியிலேயே செல்லுமானால், அப்பொழுது அந்தப் பிராயச்சித்தங்கள் இவனது பாவங்களை முற்றிலுமாகப் போக்க சக்தியற்றனவே ஆகும். ஆகவே, பிராயச்சித்த கர்மங்களால் தன் பாவங்களை முற்றிலுமாக வேருடன் அழிக்க விரும்பும் ஒருவன், பகவானது கல்யாண குணங்களைக் கூறித்தான் ஆக வேண்டும். அதனால்தான் மனத்தைப் பூரணமாகத் தூய்மையாக்க முடியும். (12)

ஆகவே, இந்த அஜாமிளனை நீங்கள் அழைத்துச் செல்லாதீர்கள். இவனது தீயசெயல்கள் அனைத்திற்கும் இவன் பிராயச்சித்தம் செய்துவிட்டான். மரணத்தறுவாயில் இவன் ‘நாராயணா’ என பகவந்நாமத்தை உச்சரித்துவிட்டான் அல்லவா? (13)

[குறிப்பு:— ‘மரணத்தறுவாயில்’ என்பதற்கு ‘மரணம் நேரும் அதே விநாடியில்’ என்று பொருள் கொள்ளக் கூடாது. ஏனெனில், அந்த இறுதிக்கட்டத்தில் சாந்திராயணம் முதலிய விரதங்கள் செய்வதற்கான விதி இல்லை; செய்யவும் முடியாது. அதேபோலத்தான் பகவந் நாமா சொல்வதற்கும் எவ்விதக் கட்டுப்பாடுமில்லை. ‘ம்ரியமாண:’ என்பதன் உட்கருத்து, ‘மூச்சு நிற்பதற்கு முன், நினைவு தப்பிய பின் அவன் பாவம் ஏதும் செய்ய முடியாது’ என்பதே. (பாவம் செய்வது இந்த மனம்தான். உடலிருந்தால்தான் மனம். உடலில்லை எனில் மனமுமில்லை. உயிர் போன பின் சடலம்தான் இருக்கிறது. அதனால், பாவம் செய்ய வழியில்லை.)]

‘ஏதோ ஒன்றை மனத்தில் நினைத்துக் கொண்டு உலகியல் நடைமுறைக்காகவோ, பரிகாசமாகவோ, பாடும் போது ஆலாபனை முற்றுப் பெறுவதற்காகவோ, பிறரை ஏளனம் செய்வதற்காகவோ, எவ்வாறாகிலும் பகவந் நாமாவை உச்சரிப்பானேயாகில், அவனது பாவங்கள் அனைத்தும் அழிந்துவிடுகின்றன’ என்பது சான்றோர்கள் கருத்து. (14)

மேலிருந்து தவறிக் கீழே விழும்போதோ, இடறி விழும்போதோ, கைகால்களில் அடிபட்ட போதோ, தேள், பாம்பு கடித்தபோதோ, ஜ்வரத்தால் துன்புறும்போதோ, பிறரால் அடிபட்டபோதோ, மனதார இன்றி தன்னிலை மறந்தோ, எப்படியாயினும் ‘ஹரி’ என்று பகவானது திருநாமத்தைக் கூறுவானாகில், அவன் யமயாதனையை அடையமாட்டான். (15)

மகரிஷிகள் பெரிய பாவங்களுக்கென்று பெரிய பரிகாரங்களும், சிறிய பாவங்களுக்குச் சிறிய பரிகாரமும் நன்கு ஆராய்ந்து அறிந்துதான் கூறியிருக்கிறார்கள். (16)

தவம், தான—தர்மம், ஜபம் முதலிய பிராயச்சித்தங்களால் ஒருவனது பாவங்கள் தொலைந்து, அவன் தூயவனாகிறான் என்பதில் ஐயமேதுமில்லை. ஆனால், அந்தப் பிராயச்சித்தங்களால் தீயச்செயல்கள் செய்து பழகிய அந்தப் பாவியின் மனது — அந்தத் தீயச்செயல்களின் சூட்சுமமான வாஸனைகள் (மனப்பதிவுகள்) — தூய்மையாக்கப்படுவதில்லையே. ஆனால், பகவானது திருவடியைச் சேவிப்பதால் அதுவுமன்றோ தூய்மையாக்கப்படுகிறது. (ஒருதரம் தீபமேற்றினாலே அடர்ந்த இருள் அகலவில்லையா?) (17)

தெரிந்தோ தெரியாமலோ அக்னியில் போடப்பட்ட விறகு எரிந்து சாம்பலாகிறதல்லவா? அதேபோலத்தான் தெரிந்தோ தெரியாமலோ பகவந்நாமத்தை ஒருவன் கூறுவானானால், அவனது அனைத்துப் பாவங்களும் எரிந்து சாம்பலாகின்றன. (18)

ஒருவன் சக்தி வாய்ந்த ஒரு மருந்தை அதன் இயல்பு என்னவென்று அறியாமலேயே தவறுதலாகச் சாப்பிட்டாலும், அது அதன் காரியத்தைச் செய்யாமலிருக்கிறதா? இல்லையே. மேலும், வேதமந்திரங்களின் பொருளறியாமல் நாம் உச்சரித்தாலும் அந்த மந்திரங்கள் பாவங்களைக் களைகின்றன அல்லவா? அதேபோலத்தான் அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தில் அடங்கிய நான்கெழுத்து பதமான ‘நாராயண’ பதமும் பாவத்தை நீக்குதலாகிய தன் காரியத்தைச் செய்கிறது. (பொருளின் திறன் சிரத்தையை எதிர்பார்ப்பதில்லை.)” (19)

[ஒப்புநோக்குக:—

ஹரிர்ஹரதி பாபாநி

து3ஷ்டசிதைரபி ஸ்ம்ரு॒த: ।

அநிச்ச2யாபி ஸம்ஸ்ப்ரு॒ஷ்டோ

3ஹத்யேவ ஹி பாவக: ॥

— விஷ்ணு தர்மம்

தீய சிந்தையுடையவனும் ஹரியை நினைப்பானாகில் அவனது பாவங்களைப் போக்குகிறார். நம் விருப்பமின்றி அக்னியைத் தீண்டினாலும் அது தொட்டவனைச் சுடத்தானே செய்கிறது.

குறிப்பு:— பகவானது நாமோச்சாரணம் பாவத்தை மட்டும்தான் நீக்குமா? வேறு ஏதாவது பயனும் உண்டா? என்று நினைப்பது பெருந்தவறு. ஏனெனில்,

ஸக்ரு॒துச்சரிதம் யேந ஹரிரித்யக்ஷரத்3வயம் ।

3த்34: பரிகரஸ்தேந மோக்ஷாய க3மநம் ப்ரதி ॥

எவன் ‘ஹரி’ என்கிற இரண்டு அக்ஷரங்களை உச்சரிக்கிறானோ, அவன் முக்தி பெறுவதற்காகக் கைகட்டிக் கொண்டு தயாராக நிற்கிறான்.]

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னா! இவ்வாறு பகவானது திருநாமம் கூறிய அடியவர்களின் வழுவாத நெறிமுறைகளைப் பற்றி விஷ்ணு தூதர்கள் தீர்மானத்தோடு கூறி, அஜாமிளனை யமதூதர்களின் பாசத்திலிருந்து (கட்டிலிருந்து) விடுவித்து மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றினார்கள். (20)

பகைவர்களை வெற்றி கொள்பவரே! விஷ்ணு பார்ஷதர்கள் கூறியதைக் கேட்ட யமதூதர்கள் தர்மராஜனிடம் சென்று நடந்தது அனைத்தையும் உள்ளபடி விளக்கினார்கள். (21)

அஜாமிளன் யமதூதர்களின் பிடியிலிருந்து விடுதலை பெற்று, பயம் நீங்கி, தன் இயல்பான நிலைக்குத் திரும்பினான். பகவானது பார்ஷதர்களைக் கண்டதால் மிக்க ஆனந்தமடைந்து தலைதாழ்த்தி அவர்களை வணங்கினான். (22)

பாவமற்றவனே பரீக்ஷித்! அஜாமிளன் தம் அருகே வந்து ஏதோ கூற விரும்புவது தெரிந்த விஷ்ணு பார்ஷதர்கள், அவன் கண்ணெதிரிலேயே அங்கேயே மறைந்தருளினார்கள். (23)

மூன்று வேதங்களிலும் கூறப்படும் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குண சம்பந்தமான உலகியல் தொடர்புள்ள அறநெறிகளை யமதூதர்கள் வாயிலாகவும், தூய்மையான பாகவத தர்மங்களையும், அனைத்துப் பாவங்களையும் நீக்கியருளும் பகவானது பெருமைகளையும் பகவானது தூதர்கள் வாயிலாகவும் செவியாரப் பருகிய அஜாமிளனது இதயத்தில் வெகு சீக்கிரத்தில் பகவத் பக்தி தோன்றியது. இந்நிலையில் அவன், தான் செய்த பெரும் பாவங்களை நினைத்து நினைத்து பச்சாதாபமடைந்தான். (24—25)

(இப்பொழுது அஜாமிளன் தனக்குத்தானே எண்ணலானான்——) அந்தோ! என்னைப் போல் புலன்களுக்கு அடிமையானவன் யார்? வேளாளப் பெண்ணிடம் பிள்ளைப்பேறு பெற்றுக் கொண்ட என்னால் அந்தணத் தன்மையே அழிக்கப்பட்டுவிட்டது. இதைப் போலத் துன்பத்தைத் தருவது வேறென்ன உள்ளது? (26)

நான் மகாபாவி! என்னையன்றோ நிந்திக்க வேண்டும். சான்றோர்கள் தூற்றும் பரமபாவி நான். என் அந்தண குலத்திற்கே இழுக்கைத் தேடித் தந்தேனே! இளம்வயதினளும் கற்பரசியுமான தர்மபத்தினியைத் துறந்து, கட்குடியளான விபசாரியையல்லவா ஏற்றேன்! (27)

என்னைப் போலத் தாழ்ந்தவன், மட்டமானவன் யார்? எனது தாய்—தந்தையர்களோ வயதானவர்கள், சாதுக்கள். பிறரது எவ்வித உதவியுமற்றவர்கள். அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்பவர்களும் ஒருவருமிலர். அவர்களையும்கூட நான் உதறித் தள்ளிவிட்டேன். என்னைப் போல் நன்றி கெட்டவன் யார்? (28)

அறநெறிகளைக் கொன்ற பாவியும், காமப் பேய் பிடித்தவர்களும், எந்த நரகத்தில் விழுந்து பலவிதமான யமயாதனைகளை அனுபவிக்கின்றனரோ, அந்த பயங்கரமான நரகத்தில் நிச்சயம் நான் விழப்போகிறேன். (29)

இதுவரை நான் பார்த்த இந்த அற்புதக் காட்சிகள் என்ன கனவா? அல்லது விழித்த நிலையில் நேருக்குநேர் உண்மையாகக் கண்டதா? இப்பொழுது கயிறு கொண்டு என்னைக் கட்டி இழுத்துச் சென்றார்களே, அவர்கள் எங்கே சென்றார்கள்? (30)

இப்பொழுதுதானே அவர்கள் என்னைத் தங்கள் பாசக்கயிறுகளால் கட்டி பூமிக்கடியில் இழுத்துச் சென்றார்கள். ஆனால், நான்கு அழகிய சித்தபுருஷர்கள் அங்கு வந்து என்னை விடுவித்தார்கள். அவர்கள் இப்பொழுது எங்கே போனார்கள்? (31)

இப்பிறவியில் நான் மகாபாவிதான். ஆனால், முற்பிறவிகளில் மிகவும் புண்ணியங்கள் செய்திருப்பேன். அருட்காட்சி எனக்கும் வாய்க்கலாயிற்று. அதை நினைத்து எனது இதயம் இப்பொழுதும் ஆனந்தக் களிப்பில் மூழ்கி நிற்கிறது. (32)

நான் வேசிலோலன். அதனால் தூய்மை அற்றவன்தான். ஆனால், முற்பிறவிகளில் நான் புண்ணியங்கள் செய்யாதிருப்பின் மரணத்தறுவாயில், எனது நாக்கு மனத்தைச் சொக்க வைக்கும் பகவன் நாமாவை எவ்வாறு உச்சரித்திருக்கும்? (33)

நானோ அந்தணப் பிறவியையே கெடுத்தவன்; தீயசெயல்கள் புரிந்தவன்; வெட்கமற்றவன்; வஞ்சகன். அவ்வாறான நான் எங்கே? அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்கும் மங்கள வடிவான ‘நாராயணா’ என்கிற பகவந்நாமா எங்கே? (34)

இப்பொழுது நான் பயங்கரமான இருள் சூழ்ந்த நரகத்தில் விழாதவாறு மனம், புலன்கள் மற்றும் மூச்சை(ப் பிராணனை) அடக்கி, என் வயமாக்கி முயற்சி செய்யப் போகிறேன். (35)

அறியாமையால் இந்த உடலையே ‘ஆன்மா’ என நினைத்து, அதற்காகப் பலப்பல ஆசைகளை வளர்த்துக் கொண்டேன். அவ்வாசைகளைப் பூர்த்தி செய்து கொள்ள பலப்பல காரியங்களைச் செய்தேன். அந்தப் பாவச் செயல்களின் பயனன்றோ, இந்த உலகியல் தளை? இப்பொழுது இந்தத் தளையை அறுத்தெறிந்து, அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நன்மையே செய்யப் போகிறேன். வாஸனைகளை அவித்துக் கொள்ளப் போகிறேன். அனைத்திடமும் நட்புரிமை கொள்வேன். துன்பப்படுகிறவர்களிடம் கருணை கொள்வேன். மனத்தை முற்றிலுமாக அடக்கி ஆள்வேன். (36)

ஆன்மாவைக் கெடுக்கும் பகவானது மாயை, பெண் வடிவம் கொண்டு கீழோனான என்னை மயக்கிக் கட்டிவிட்டது. விளையாட்டு விலங்குபோல் மிகவும் ஆட்டிக் குலுக்கியது. இப்பொழுது நான் அந்த மாயையிலிருந்து என்னை விடுவித்துக் கொள்வேன். (37)

நான் சத்தியமான உண்மைப் பொருளான பகவானைத் தெரிந்து கொண்டேன். ஆகவே, இனி இந்த உடலில் ‘நான்’, ‘எனது’ என்கிற தவறான எண்ணத்தை விட்டுவிட்டு, பகவானது திருநாமங்களைக் கீர்த்தனை செய்வதன் மூலம் எனது மனத்தைத் தூய்மையாக்கிப் பகவானிடத்திலேயே நிலையாக ஈடுபடுத்தப் போகிறேன். (38)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! பகவானது பார்ஷதர்களோடு கிடைத்த சிறிதுநேர சத்சங்கத்தால் அஜாமிளனது சித்தத்தில் இவ்வுலகப் பற்றில் வெறுப்பு தோன்றியது. அதனால் மயக்கம் நீங்கி, மனைவி—மக்கள் என்கிற அனைத்துத் தொடர்புகளையும் அறுத்துக் கொண்டு, கங்கைக் கரையான ஹரித்துவாரம் சென்றான். (39)

தெய்விகம் நிறைந்த அவ்விடத்திலுள்ள ஒரு தேவாலயத்தில் சுகாசனத்தில் அமர்ந்து, யோகமார்க்கத்தை ஏற்று, தனது பொறிபுலன்களை உலகியல் பொருட்களிலிருந்து முற்றிலுமாகத் திருப்பி, மனத்தில் லயிக்கச் செய்து, பின் அந்த மனத்தையும் புத்தியில் ஒன்றுபடுத்தினான். (40)

இதன்பின், ஆன்மசிந்தனை வாயிலாக புத்தியை உலகியல் விஷயங்களிலிருந்து தனிப்படுத்தி ஒதுக்கி, உண்மை நிலையான சாட்சாத்காரத்தை இயல்பாகக் கொண்ட பரப்பிரும்மமான பகவத் ஸ்வரூபத்தில் ஈடுபடுத்தினான். (41)

இவ்வாறு அஜாமிளனது புத்தி, முக்குணமயமான பிரகிருதியிலிருந்து மேலே சென்று, பகவத் ஸ்வரூபத்தில் நிலைத்து நின்றது. அப்பொழுது முன்பு தான் கண்ட அதே நான்கு விஷ்ணு தூதர்களும் அங்கே இருப்பதைக் கண்டான். உடனே, அஜாமிளன் தலைதாழ்த்தி அவர்களை வணங்கினான். (42)

அவ்வாறு அவர்களைத் தரிசித்த பிறகு, புண்ணிய நதியான கங்கையின் அந்தக் கரையிலேயே தனதுடலை விடுத்தான். உடனே, பகவானது பார்ஷதர்களைப் போன்ற திருமேனியை (ஸாரூப்யத்தை)ப் பெற்றான். (43)

அஜாமிளன் பகவத் பார்ஷதர்களோடு சுவர்ணமயமான விமானத்தில் ஏறியமர்ந்து, அர்ச்சிராதி மார்க்கம் வழியே, திருமகள்கேள்வனான பகவானது வைகுண்டத்தை அடைந்தான். (44)

மன்னா பரீக்ஷித்! அஜாமிளன் வேசியின் தொடர்பு கொண்டு தனது ஆசார—அனுஷ்டானங்களை முற்றிலுமாகக் கைவிட்டவன். வெறுக்கத்தக்க செயல்களால் அவன் கீழானவனானான். அறநெறிகளைக் காற்றில் பறக்க விட்டதனால், அவனை நரகத்தில் தள்ளவிருந்தார்கள். ஆனால், பகவானது ஒரே ஒரு நாமத்தை மட்டும் உச்சரித்ததால், அந்த நொடியே அவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டான்! (45)

தன் திருவடிகளைத் தீண்டுவதாலேயே, புண்ணிய நதிகளை மேலும் புனிதமாக்கும் பகவானது திருநாமத்தையன்றி, இந்த உலகத்தளைகளிலிருந்து விடுபடுவதற்கு வேறு உயரிய சாதனமில்லை. ஏனெனில், திருநாமத்தை அண்டிவிட்டால் மனிதனது மனது திரும்பவும் இந்தக் கர்மச் சேற்றில் விழுவதில்லை. பகவந்நாமத்தை விடுத்து வேறு பிராயச்சித்தங்களைக் கைக்கொள்வானாகில், மனம் ரஜோகுண, தமோகுணங்களில் மூழ்கி மாசுபட்டுத்தான் இருக்கும். மேலும் பாவங்கள் அடிவேருடன் முற்றிலுமாக அழியாது. (46)

பரீக்ஷித்! இதுவரை நீ கேட்ட இந்தக் கதை மிகவும் போற்றிப் பாதுகாக்க வேண்டிய உயர்ந்த இதிகாசம். அனைத்துப் பாவங்களையும் நொடியில் அழிப்பது. இந்தக் கதையை மன ஈடுபாட்டுடன் பக்தியோடு கேட்பவன் நரகம் புகான். யமனுடைய தூதுவர்கள் அவனைக் கண்ணெடுத்தும் பார்க்க மாட்டார்கள். அவன் பாவியாகத்தான் இருக்கட்டுமே? வைகுண்டத்தில் அவனுக்கொரு தனிப்பெருமை உண்டு. (47—48)

மன்னா! இதோ பார். பாவியான அஜாமிளன் இறக்கும் தறுவாயில், மகனைக் கூப்பிடும் சாக்கில் பகவந் நாமத்தை உச்சரித்துவிட்டான். அவனுக்கும் வைகுண்டம் கிடைத்தது. பகவந் நாமத்தைச் சிரத்தையோடு மன ஈடுபாட்டோடு ஒருவன் உச்சரித்தானேயானால் அவனுக்கு வைகுண்ட பதவி கிடைப்பதில் என்ன சந்தேகம்?” (49)

பகவந் நாம மகிமை

1. வேதத்தில் பகவந் நாம மகிமை :—

1) ‘இறைவா! இறப்பையுடைய மனிதர்களான நாங்கள், இறப்பறியாத இறைவனான தங்கள் பெயரைக் கூறுகிறோம். தங்களது திருநாமங்களையே திரும்பத் திரும்பக் கூறுகிறோம்.’ (ரிக் வேதம் 8/11/5)

2) ‘ப4த்3ரம் ஶ்லோகம் ஶ்ரூயாஸம்’ (அதர்வண வேதம் 16/2/4) ‘நலமளிக்கும் பகவானது புகழைக் கேட்போம்.’

3) ‘நாம நாம்நா ஜோஹவீதி’ (அதர்வண வேதம் 10/7/31) ‘திருநாமாவினால் திருநாமாவையே ஆராதிப்போம்.’

4) ‘ஹே விஷ்ணு! உனது திருநாமம் சின்மயமானது; மிகவும் பிரகாசமானது. அதன் பெருமையோ அளவிடற்கரியது. முழுவதுமாகச் சொல்வது இயலாதுதான். ஆனாலும் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு கூறுகிறோம். அதனால், நாங்கள் நல்லறிவும் பக்தியும் பெறுவோம்.’ (ரிக் வேதம் 1/156/3)

2. ஸ்ம்ருதிகளில் பகவந் நாமா :—

‘நாமாபராத4யுக்தாநம் நாமாந்யேவ ஹரந்த்யக4ம்’

பகவானது திருப்பெயர்களைக் கூறுவதில் ஏதாவது தவறு நேர்ந்தால், அந்தத் தவற்றால் நேரும் பாவங்களை நீக்குவதும் அந்தத் திருநாமமே!

3. இதிகாசங்களில் பகவந் நாமா :—

1) சான்றோர்கள் புகழ்ந்தது; மறைத்துப் போற்றி வந்தது; ரிஷிகளால் திரும்பத் திரும்பக் கூறப்படுவது — அவ்வாறான திருநாமங்களை, அனைத்து நன்மைகளும் பெறுவதற்காகக் கூறுகிறேன். (ஸ்ரீமஹாபாரதம் 11)

2) ‘நாராயணா’ என்கிற ஒரு பெயரை மட்டும் சொல்லி, துன்பங்கள் நீங்கி இன்புற்று வாழ்வார்களாக!

4. புராணங்களில் பகவந் நாமா :—

1) ஆயிரம் திருநாமாக்கள் கொண்டவரும், ஆயிரம் கோடி யுகங்களை இயக்குபவரும், அழிவற்றவருமான பகவானுக்கு வணக்கம்! (ஸ்கந்தபுராணம், வைஷ்ணவ காண்டம், அத். 24 சுலோ. 20)

2) கலியுகத்தில் ஹரியின் திருநாமாவைத் தவிர வேறு புகலிடமில்லை. (ப்ருஹந் நாரதீய புராணம் 1/41/15)

3) கிருத யுகத்தில் தியானம், திரேதா யுகத்தில் வேள்விகள், துவாபர யுகத்தில் பகவதாராதனை — இவற்றால் அடையும் முழுப்பயனையும் கலியுகத்தில் பகவந் நாமாவைக் கூறுவதால் பெறலாம். (விஷ்ணு புராணம் 6/2/17, நாரத புராணம் 41/92)

4) பகவானுடைய நாமா இருக்கும்போதே, மனிதன் உலகியல் சூழலில் பிறப்பிறப்பு என்னும் சுழற்சியில் சிக்கித் தவிக்கிறானே? இது வியப்பல்லவா! (ஸநகர் நாரதரிடம் கூறியது.) (நாரத புராணம் 34/48)

5. மருத்துவ நூலில் பகவந் நாமா :—

‘அச்சுதா, அநந்தா, கோவிந்தா’ என்கிற மூன்று நாமோச்சாரண மருந்தினாலேயே அனைத்து நோய்களும் அழிந்துவிடும். இது சத்தியம் என்று நான் கூறுகிறேன். (சரக ஸம்ஹிதை)

6. பகவந் நாமமே இம்மை மறுமைக்கு வழி :—

1) எவனுடைய திருநாவின் நுனியில் ‘ஹரி’ என்கிற இரண்டெழுத்து மந்திரம் உள்ளதோ, அவன் கங்கையோ, கயையோ, சேது சமுத்திரமோ (இராமேஸ்வரமோ), காசியோ, புஷ்கரமோ செல்ல வேண்டியதில்லை. அங்கு யாத்திரை மேற்கொண்டு நீராடி தானங்கள் செய்வதன் பயனை ‘ஹரி’ என்கிற இரண்டு எழுத்துக்கள் ஓதினதாலேயே பெறலாகும்.

2) ‘ஹரி’ என்ற இரண்டெழுத்தை ஓதியவன் ரிக், யஜுர், ஸாமம், அதர்வணம் என்கிற நால்வேதங்களை ஓதிய பயனைப் பெறுவான்.

3) ஒருவன் இறந்த பிறகு பரலோகம் செல்கிற வழிக்குக் கட்டுச்சோறு ‘ஹரி’ என்ற இரண்டு எழுத்துக்கள். அந்த இரண்டெழுத்து சம்சார நோய்க்குச் சிறந்த மருந்து; இவ்வுலகில் துன்பங்களுக்கும் மனநோய்க்கும் மருந்து. (வாமன புராணம்)

பகவானது திருப்பெயர் அறம், பொருள், இன்பம் என்கிற முப்பெரும் பேறுகளையும் அளிப்பது என்பது உறுதியாகிறது. இப்பெருமை ‘ஹரி’, ‘நாராயணா’ என்கிற திருப்பெயர்களுக்கு மட்டும்தான் என எண்ண வேண்டாம். பகவானது எந்தத் திருப்பெயரானாலும் சரி, அவற்றின் திறன் இதுதான். நித்தியானந்த ஸ்வரூபரான பரப்பிரும்மம், உலகம் நலம் பெற எண்ணித் தனது ஒப்பற்ற கருணையால் பகவான் ஹரியாகவும், பகவான் பரமசிவனாகவும் திருமேனி கொண்டார். ஆனால், ‘இவ்வுலகைக் காத்தருள இத்திருமேனி மட்டும் போதாது’ எனக் கருதிய பரமன், ‘ஹரி, சிவன்’ என்கிற திருநாமத் திருமேனியராகவும் ஆகி, இவ்வுலக நலனிற்காக விழித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்.

7. மேலும் பகவந் நாமம் கூறுவதற்கு ஜாதி, வர்ணம், ஆசிரமம் என்ற பாகுபாடு இல்லை. அந்தணரோ, க்ஷத்திரியரோ, வைசியரோ, வேளாளரோ, தாழ்த்தப்பட்டவர்களோ, பெண்களோ ஆகிய எவர்களானாலும் பகவானது திருப்பெயரை உச்சரித்த உடனேயே, அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெற்று அழிவற்ற பரமனை அடைகின்றனர்!

8. நாமஸங்கீர்த்தனம் செய்ய, ‘இந்த இடத்தில், இந்த நேரத்தில்தான் செய்ய வேண்டும்’ என்ற கட்டுப்பாடுகள் இல்லை.

1) இடம் காலம் நியமமில்லை. சுத்தியோ அசுத்தியோ தேட வேண்டாம். ‘இராமா! இராமா!’ என்றாலே முக்தி நிச்சயம்.

2) பகவந் நாம கீர்த்தனை செய்ய, இடம்—நேரம்—சொல்பவன் என்கிற நியமங்கள் இல்லை.

3) வேள்வி, தானம், தீர்த்த ஸ்நானம், ஜபம் முதலியன செய்வதற்குப் புனிதமான நேரம் தேவை. ஆனால், இறைவன் திருநாமம் சொல்ல காலத்தின் சுப—அசுபம் பார்க்க வேண்டியதில்லை. நடக்கும் போதோ, நிற்கும் போதோ, தூங்கும் போதோ, உண்ணும் போதோ, குடிக்கும் போதோ, ஜபம் செய்யும் போதோ, ‘கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா!’ எனத் திருநாமத்தை ஓதுவதாலேயே மனிதன் கொத்துக்கொத்தான பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான்.

4) திரௌபதி நீராடித் தூய்மையடைந்த பின்னரா ‘கோவிந்தா’ என்று கூவியழைத்தாள்? அப்போது அவள் வீட்டுக்குவிலக்காக இருந்தாள். ஆகவே, தூய்மை பற்றிக் கவலை கொள்ள வேண்டாம். ஒருவன் எந்த நிலையில் இருக்கின்றானோ, அந்த நிலையிலேயே திருநாமம் கூறலாம்.

5) நீராடித் தூய்மையானவனோ, தூய்மையற்றவனோ, எந்நிலையிலிருந்தாலும் தாமரைக் கண்ணனான பகவானது திருநாமத்தை நினைத்தபோதே, அவன் புறத்தூய்மையும் அகத்தூய்மையும் பெற்றவனாகிறான்!

9. பாவங்களைக் களைவதில் பகவந் நாமா :—

1) எவனது நாவில் மங்களங்களை தரும் ‘ஸ்ரீகிருஷ்ணா’ என்கிற திருப்பெயர் நடனமாடுகிறதோ, கோடி கோடிப் பிறவிகளில் அவன் செய்த பாவக்குவியல்கள் அந்த நொடியிலேயே எரிந்து சாம்பலாகின்றன. (விஷ்ணு தர்மோத்தரம்)

2) தெரிந்தோ தெரியாமலோ பகவானது திருப்பெயரைக் கூறுவானேயாகில், நீரில் உப்பு கரைவதுபோல் அவனுடைய பாவங்களனைத்தும் அழிந்துவிடுகின்றன.

3) தனது ஆசார—அனுஷ்டானங்களான அறநெறிகள் அனைத்தையும் கைகழுவியவனும், அனைத்துப் பாவங்களையும் விரும்பிச் செய்தவனும் பகவானது திருப்பெயரைக் கூறுவானேயாகில், நிச்சயமாகப் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை அடைகிறான். (வைஶம்பாயன ஸம்ஹிதை)

4) பாவங்களைப் போக்குவதில் பகவானுடைய திருநாமாவிற்கு எவ்வளவு சக்தி இருக்கிறதோ, அவ்வளவு பாவங்களைப் பாவியான எவனும் செய்யவே முடியாது.

5) பதினான்கு உலகங்களில் வசிக்கும் அத்தனை ஜீவராசிகளும் ஒன்றுசேர்ந்து செய்தாலும், பகவானது ஒரு திருநாமத்திற்கு எத்தனையளவு பாவங்களை அழிக்கும் சக்தி உள்ளதோ, அத்தனை பாவங்களைச் செய்ய இயலாது. (பிரும்மாண்ட புராணம்)

6) வியப்பு, பயம், சோகம், துன்பம் முதலிய எந்நிலையிலும் என் பெயரை ஏதோ ஒரு காரணத்தால் கூறினாலும் நினைத்தாலும், அவன் நற்கதி பெறுகிறான். ஒருவன், தான் இறக்கும் தறுவாயிலோ, வாழ்விலோ பகவந் நாமாவை நினைப்பானேயாகில், அவனது பாவமூட்டைகள் அப்பொழுதே அழிகின்றன. (சிவகீதை)

7) முனிவரே! தர்மபுத்திரரது திருவாயிலிருந்து பகவானது திருநாமத்தைச் செவியுற்ற நரகவாசிகளான பாவிகள், அதே நொடியில் நரகத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றனர். (ஸ்ரீமஹாபாரதம், ஸ்வர்காரோஹண பர்வம்)

8) ‘கோவிந்தா’ என்கிற திருநாமாவே பாவங்களை அழிப்பதில் நெருப்புக்கு ஒப்பானது. அது நிகழ்காலம், இறந்தகாலம், வருங்காலம் ஆகிய முக்காலங்களிலும் செய்த, செய்கின்ற, செய்யப் போகின்ற அனைத்துப் பாவங்களையும் சாம்பலாக்கவல்லது.

10. கலியுகத்தில் முத்திபெற எளிய வழி பகவந் நாமமே :—

1) கலியுகத்தில் வேள்வி முதலிய நம் ஆசார—அனுஷ்டானங்களை நெறிமுறை தவறாது செய்யத் தூய்மையான இடம், காலம், ஸத்பாத்ரம், திறன், அதற்கு வேண்டிய பொருட்கள், மந்திரங்கள், தட்சிணைகள் தர பொருள், இவ்வளவிற்கும் மேலே உறுதியான ஈடுபாடு என பலப்பல விஷயங்கள் தேவைப்படுகின்றன. ஆனால், இக்கலிகாலத்தில் இவ்வளவையும் ஈட்டுவது என்பது இயலக் கூடியதா? ஆனால், பகவந் நாமத்தை உச்சரிப்பதாலே இதன் பயனை முழுமையாகப் பெறலாமே!

2) கொழுந்துவிட்டெரியும் தீயைத் தணிக்க நீரே போதும். அடர் இருளை அகற்ற சூரியனுடைய உதயம் போதும். அதேபோல ஆடம்பரம், கபடு, பொறாமை, திமிர் முதலியனவற்றின் ஒட்டுமொத்த திருஉருவான இக்கலியின் கொடுமைகளைக் களைய, பகவானது திருநாமமே போதுமானது!

3) மிகக் கொடுமையான இந்தக் கலிகாலத்திற்கும் ஒரு நல்ல குணம் உண்டு. ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய திருப்பெயரைக் கூறுவதாலேயே ஒருவன் சம்சார சாகரத்திலிருந்து விடுதலை பெற்று வைகுண்டத்தை அடைகிறான். (ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்)

4) திருடன் நம் பொருளைக் களவாடிச் சென்றால் உடனே நாம் நம்மையறியாது, ‘திருடன், திருடன்’ எனக் கூவிக் கதறுகிறோம். அதேபோலத்தான், பகவத் சிந்தனையின்றி, நமது ஆயுளில் ஒரு நொடி கழிந்தாலும் நாம் கதற வேண்டும்.

5) ‘சொல்லொணாத துன்பம் நேருங்கால், பகவான் ஸ்ரீஹரியை நினைத்துக் கொள்’ என்று மகாத்மாவான வசிஷ்டர் முன்பு கூறியதை, நான் நினைவில் கொண்டிருக்கிறேன். (ஸ்ரீமஹாபாரதம், ஸபா பர்வம் அத். 68)

11. பகவானது திருநாமத்தின் பெருமைகளை உலகறியக் கூறிய சான்றோர்களான நாம சித்தாந்திகள், பகவான் நாம கீர்த்தனத்தில் ஈடுபடுகிறவர்கள் இழைக்கக்கூடிய பத்து தவறுகளைக் கூறுகின்றனர்——

1) அடியார்களை நிந்தித்தல், பிறரை இழிவுபடுத்துதல் — நாம பஜனத்திற்கு பெருத்த அபராதம்.

2) பரமசிவன், விஷ்ணு — இவர்களுடைய ஏற்றத்தாழ்வு என்பதைத் தன் புத்தி கொண்டு ஆராய்பவன், ஹரிநாமத்திற்குத் தீங்கிழைப்பவனாவான்.

3) தன் குரு அல்லது மற்ற ஆசார்யர்களை இழிவாகப் பேசுதல்.

4) வேதங்கள் சாஸ்திரங்களை இகழ்தல்.

5) பகவானது திருநாமத்தில் அர்த்தவாதம் செய்தல். ‘இது வெறும் புகழுரைதானே’ என எள்ளி நகைத்தல்.

6) ‘பகவானது திருநாமம்தான் நமக்குப் பாதுகாவலாக இருக்கிறதே’ என்று எண்ணிப் பாவத்தில் மனம் கொள்ளல்.

7) அகிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம் (திருடாமை), பிரும்மசரியம், அபரிக்ரஹம் (பிறரிடம் பொருள் பெறுதல்) என்கிற யமங்களில் (ஒழுக்கத்தில்) தூய்மை வேண்டும். இவையின்றி ‘நாமபஜனம் செய்தல்’ பகவந்நாமாவிற்குச் செய்யும் அபராதம்.

8) தர்மம் செய்தல், விரதமிருத்தல், பிறருக்காகத் தன்னை அர்ப்பணித்தல், வேள்வி முதலிய நற்செயல்கள் ஆகிய அனைத்திற்கும் ஒப்பானது பகவானது திருநாமா. ‘அதைத்தான் நாம் சொல்கிறோமே’ என எண்ணி, தன் ஆசார—அனுஷ்டானங்களை ஒதுக்கித் தள்ளுதல்.

9) ஈடுபாடற்றவன், அசட்டையானவன், கேட்கப் பிடிக்காதவன் ஆகியவர்களுக்கு நாமோபதேசம் செய்வது.

10) பகவந் நாமப் பெருமைகளைக் கேட்டும் அதில் அன்பு கொள்ளாத கசடன், ‘யான், எனது’ என்கிற அகந்தையுள்ளவன் ஆகியோர் நாம பஜனத்திற்கு மிகவும் இகழைத் தேடித் தருபவர்கள். பகவந் நாமத்தின் அருமை—பெருமைகளை பகவானாலேயே கூட முழுவதுமாகக் கூறி முடிக்க இயலாது.

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

மூன்றாவது அத்தியாயம் — யமன்—யமதூதர்களது உரையாடல்

பரீக்ஷித் மன்னன் கேட்கிறான்—— “முனிவரே! அனைத்து ஜீவராசிகளும் யமதர்மராஜனது வசத்தில்தானே இருக்கின்றன. ஆனால், விஷ்ணு பார்ஷதர்களோ, அவரது தூதுவர்களை அவமதித்து, அவரது கட்டளையையும் முறியடித்தனர். அவ்வாறு அவமதிக்கப்பட்ட யமதூதுவர்கள் ஸம்யமினி என்கிற யமபட்டணத்தை அடைந்து, அவரிடம் அஜாமிளனது விருத்தாந்தம் அனைத்தையும் கூறினர். அதைக் கேட்ட தர்மராஜன் தன் தூதுவர்களிடம் என்ன கூறினார்? (1)

எக்காரணம் பற்றியும் எவரும் யமதர்மராஜனது கட்டளையை மீறியதில்லை என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். (அதையும் யாரோ சிலர் மீறினார்கள் என்பதை இதுவரை நான் கேட்டதே இல்லை.) ஆகவே, முனிவரே! மக்களுக்கு இவ்விஷயத்தில் தோன்றிய சந்தேகத்தைத் தங்களைத் தவிர வேறெவரும் நீக்க இயலாது என்பது எனது நிச்சயமான கருத்து.” (2)

ஸ்ரீசுகர் (பதில்) கூறுகிறார்—— மன்னனே! பகவானது பார்ஷதர்கள் (அஜாமிளனை இழுத்துச் செல்லும்) யமதூதர்களது செயலைத் தடுத்து நிறுத்தி, அவர்களது முயற்சியை வீணாக்கவே, அவர்கள் ஸம்யமினிபுரியின் தலைவரும், தங்களது யஜமானனுமாகிய யமதர்மராஜனிடம் சென்று முறையிட்டார்கள். (3)

யமதூதர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “தலைவரே! உலகிலுள்ள ஜீவராசிகள் பாவம், புண்ணியம், இரண்டும் கலந்தது என மூன்று வகையான காரியங்கள் செய்கிறார்கள். இந்த ஜீவராசிகளுக்கு அவர்களது செயல்களுக்கேற்றவாறு பாவ—புண்ணிய பயனைத் தரும் அதிகாரிகள் இவ்வுலகில் எத்தனை பேர்கள் உள்ளனர்? (4)

அவ்வாறு தண்டனையளிக்கும் அதிகாரிகள் பலர் இருந்தால் எவருக்குச் சுகம், எவருக்குத் துக்கம் தரவேண்டும் என்பதில் நெறிமுறை ஒன்றுபோல் இருக்காதே? (ஏனெனில், ஒருவருக்கொருவர் அபிப்பிராய பேதத்தால் சுகம் பெறவேண்டியவனுக்குத் துன்பமும், துன்பம் பெறவேண்டியவனுக்குச் சுகமும் கிடைக்கலாமே? அப்பொழுது அறநெறி தவறுமே?) (5)

இவ்வுலகில் செயல்புரிபவர்கள் அநேகம் பேர்கள் இருப்பதுபோல், அதற்குரிய தண்டனை அளிப்பவர்களும் பலர் இருந்தால், அப்பொழுது தண்டனையளிப்பவனது அதிகாரம் பெயரளவில்தானே இருக்கும். ஒரு சக்கரவர்த்தியின் ஆளுகைக்குக் கீழே பெயரளவிலான எத்தனையோ சிற்றரசர்கள் உள்ளனர் இல்லையா? (6)

ஆகவே, தாங்கள் ஒருவர்தான் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும், அவற்றின் தலைவர்களுக்கும் ஒரே தலைவர்; தாங்கள்தானே ஜீவராசிகளின் பாவ—புண்ணியங்களை நிர்ணயிப்பவர்; தண்டனை அளிக்கும் அதிகாரி — இதுதான் எங்களது எண்ணம். (7)

பிரபுவே! இதுவரை இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் தாங்கள் நியமித்த தண்டனைகளை யாரும் தள்ளியதில்லை; அவமதித்ததில்லை. ஆனால், இன்று அற்புத சக்தி வாய்ந்த நான்கு சித்தபுருஷர்கள் தங்களது கட்டளையை மீறி அவமதித்துள்ளனர். (8)

தங்களது கட்டளைப்படி, நாங்கள் ஒரு பாவியை நரகத்திற்கு அழைத்துச் சென்று கொண்டிருக்கும்போது, அவர்கள் வலுவில் (எங்களைத் தடுத்து) பாசக்கயிறுகளை அறுத்து, அவனை விடுவித்தனர். (9)

அவர்களது உண்மை என்ன என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறோம். எங்களுக்குக் கூறலாமெனில் (தயவு செய்து) கூறுங்கள். இதில் வியப்பென்ன தெரியுமா? இங்கு அஜாமிளன் ‘நாராயணா’ என அழைக்கவே, அங்கு ‘பயப்படாதே’ என்று கூறிக் கொண்டே அவர்கள் வேகமாக வந்ததுதான்.” (10)

சுக முனிவர் கூறுகிறார்—— தூதர்கள் இவ்வாறு கேட்டதும் ஜீவராசிகளை அடக்கியாளும் தேவனான யமதர்மராஜன் மகிழ்ச்சி பொங்க, பகவானது திருவடித்தாமரைகளைத் தியானித்தவண்ணம் தன் தூதர்களிடம் கூறினார். (11)

யமதர்மராஜன் (பதில்) கூறுகிறார்—— “தூதுவர்களே! எனக்கும் மேலே எனக்கும், அசையும்—அசையாப் பொருள்கள் கொண்ட இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கும் ஓர் அதிகாரி இருக்கிறார். துணியில் குறுக்கு நெடுக்கு இழைகள் ஓடியிருப்பதுபோல் இந்தப் பிரபஞ்சமே அவரிடம் வியாபித்துள்ளது. அவரது ஒரு துளி அம்சமான பிரும்மா, விஷ்ணு, சிவன் மூவரும் இவ்வுலகைப் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய முத்தொழில்களையும் செய்கின்றனர். மூக்கணாங்கயிறு போடப்பட்ட எருது போல் இந்தப் பிரபஞ்சமே அவரது ஆளுகைக்குக் கீழுள்ளது. (12)

உழவன் தன் மாடுகளை, முதலில் ஒவ்வொன்றாக ஒவ்வொரு சிறிய கயிற்றில் கட்டிப் பின் அக்கயிறுகளை எல்லாம் ஒன்றுசேர்த்து ஒரு நீளமான பெரிய கயிற்றில் கட்டி வைக்கிறான். அதேபோல பகவானும் இவ்வுலகை அந்தணன் முதலிய வர்ணங்கள், பிரம்மசரியம் முதலிய ஆசிரமங்கள் என்கிற சிறுசிறு கயிறுகளால் கட்டி, பின் அனைத்து வர்ணாசிரம வாசிகளையும் வேதம் என்கிற பெருங்கயிற்றில் கட்டி வைத்துள்ளார். இவ்வாறு அனைத்து ஜீவராசிகளும் அந்தணர் முதலிய பெயர்கள், அவரவர் கடமை என்கிற கர்மரூபமான தளையில் கட்டுண்டு பயந்தவண்ணம் தங்கள் தங்கள் ஆசார—அனுஷ்டானங்களால் அவரையே சேவிக்கின்றனர். (13)

யமனாகிற நான், தேவேந்திரன், அரக்கர்களின் தேவதையாக நிருருதி, வருணன், சோமன், அக்னி, ஈசானன், வாயு, சூரியன், பிரும்மா, பன்னிரண்டு ஆதித்தியர்கள், விச்வே தேவர்கள், அஷ்ட வஸுக்கள், ஸாத்யர்கள், நாற்பத்தொன்பது மருத்துக்கள், சித்தர்கள், பதினோரு ருத்ரர்கள் மற்றும் ரஜோ குணம், தமோ குணம் நீங்கிய பிருகு முதலிய பிரஜாபதிகள், மற்றுமுள்ள தேவசிரேஷ்டர்கள் ஆகிய எல்லோரும் சத்துவ குணம் மேலிட்டவர்களாக இருப்பினும், பகவானது மாயைக்கு ஆட்பட்டவர்களே. அவர்களும் பகவான் எதை—எவ்வாறு—என்ன உருவில் செய்ய விரும்புகிறார்? என்பதை அறிந்தாரில்லை. அப்படியிருக்க, மற்றவர்களைப் பற்றி என்னதான் சொல்வது? (14—15)

குடம், துணி முதலியவற்றிற்கும் உருவம் உண்டு. ஆனால், அவை தங்களை உலகிற்குப் பளிச்சிட்டுக் காட்டும் கண்களைப் பார்க்க முடியாதல்லவா? அதே போலத்தான் நம் இதயத்தில் சாட்சியாக நிற்கும் பரமனை, எந்தவொரு பிராணியும் பொறிபுலன்கள், மனம், பஞ்ச பிராணன்கள், புத்தி அல்லது சொல் முதலிய எந்தச் சாதனங்களாலும் அறிய முடியாது. (16)

அவர் அனைத்திற்கும் தலைவர்; எவருக்கும் ஆட்படாதவர்; சுதந்திரர்; மாயையை ஆட்டிப் படைக்கும் மிக்க பெருமை வாய்ந்த புருஷோத்தமரான ஸ்ரீமந்நாராயணனுடைய தூதர்களும் அவரைப் போன்றே அழகிய திருமேனி—நற்குணங்கள்—இயல்புகளோடு இவ்வுலகில் உலா வந்து கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். (17)

தேவர்களும் கொண்டாடும் ஆச்சரியமான, தெய்விகத் திருமேனி கொண்ட அந்த விஷ்ணு தூதர்களைக் காண்பதே மிகவும் அரிது. அவர்கள் பகவானது அடியார்களை, அவர்களது பகைவர்களிடமிருந்தும், யமனான என்னிடமிருந்தும் மற்றும் அக்னி முதலிய அனைத்து ஆபத்துக்களிலிருந்தும் எப்பொழுதும் காத்து வருகின்றனர். (18)

தர்மநெறிகள் அனைத்தையும் சாட்சாத் பகவானேதான் நிர்ணயித்தார். அதன் நுட்பங்களை ரிஷிகளோ, தேவர்களோ, சித்த புருஷர்களோ கூட முற்றிலுமாக அறியமாட்டார்கள். அசுரர்கள், வித்யாதரர்கள், சாரணர்கள் முதலியவர்களும் அறியார்கள். அவ்வாறிருக்க, மனிதர்கள் எவ்வாறு அறிவார்கள்? (19)

பாகவத தர்மம் (பகவத் பக்தி) பகவானாலேயே செய்யப்பட்டது. அது மிகவும் தூய்மையானது, ரகசியமானது. அதன் உட்கருத்தை அறிவதும் மிகவும் கடினம். இதை அறிபவன் பகவத் ஸ்வரூபத்தை (வைகுண்டத்தை) அடைவான். தூதர்களே! பாகவத தர்மமான பகவத் பக்தியை அறிந்தவர்கள், நாங்கள் பன்னிரண்டு பேர்கள்தான். பிரும்மதேவர், தேவரிஷி நாரதர், சிவபெருமான், ஸநத்குமாரர், கபில வாசுதேவமூர்த்தி, ஸ்வாயம்புவமனு, பிரகலாதன், ஜனக மகாராஜன், பீஷ்மர், பலிச்சக்கரவர்த்தி, சுகப் பிரும்மரிஷி மற்றும் நான் (யமதர்மராஜன்). (20—21)

இவ்வுலகில் ஒரு மனிதனது முதல் கடமை (அனைத்து கர்மங்களிலும் மிகமிக முக்கியமானது) பகவானது திருநாமோச்சாரணம் முதலிய சாதனங்களால் பகவானிடம் பக்தி செலுத்துவதே. (இது முனிவர்களது முடிவு.) (22)

தூதர்களே! பகவானது திருநாமோச்சாரணத்தின் பெருமையைப் பார்த்தீர்களா? பாவியான அஜாமிளனும் பகவன் நாமாவை ஒரு முறை உச்சரித்ததனால் யம பாசத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றானே! (23)

பகவானது திருக்கல்யாண குணங்கள், திருவிளையாடல்கள், திருநாமங்கள் ஆகியவற்றை நன்கு கீர்த்தனம் செய்வது மனிதர்களது பாவங்களை நீக்கும் என்பது மட்டுமல்ல, அதன் உயர்ந்த பயன் அது முக்தியையும் அளிக்கும். ஏனெனில், பரமபாவியான அஜாமிளன் மனம் ஒருமையின்றி ஊசலாடும் இறக்கும்தறுவாயில், தனது மகனை ‘நாராயணா’ என்ற பெயரைச் சொல்லி அழைத்தான். இவ்வாறு பெயரளவில் அழைத்த அந்தப் பெயர் பகவானது பெயரானதால், அவனது பாவங்களைக் களைந்து முக்தியைத் தந்தது. (24)

பேரறிஞனாயினும் அவனது அறிவு, சிற்சில சமயங்களில் பகவானது மாயையில் சிக்கி மயங்குகிறது. கர்மங்களின் இனிய பயன்களைப் பரக்கப் பேசும் அர்த்தவாதங்கள் அடங்கிய வேதங்களின் சொல்லிலும் மயங்கி, வேள்வி முதலிய உயரிய கர்மங்களிலேயே மனம் வைக்கின்றனர். ஆதலால், மிகச் சுலபமான இந்த பகவந் நாம மகிமையை அறிந்தாரில்லை. இதென்ன பரிதாபமோ! (25)

ஆகையால்தான் அறிவாளிகள், நன்கு ஆராய்ந்தறிந்து மெய், வாய், மனம் என முக்கரண சுத்தியோடு முழுமனத்துடனும் ஈடுபாட்டுடனும் பகவானிடமே பக்தி செய்கின்றனர். அந்த பக்தர்கள் என் தண்டனையைப் பெறமாட்டார்கள். முதலில் அவர்கள் பாவமே செய்வதில்லை. ஏதோ தவறுதலாகச் செய்ய நேரினும், அப்பாவம் பகவானது திருநாமத்தை ஓதுவதால், அந்த நொடியிலேயே அழிந்து விடுகிறது. (26)

நற்செயல்களையே செய்து கொண்டு, அனைத்திலும் சமநோக்குடையவனாகப் பெறுவதற்கு உரியவனாகவும் (சாத்தியமாகவும்), அதற்கான சாதனமாகவும் பகவானையே பற்றுக்கோடாக நினைத்து, அவரையே அடைக்கலம் புகுபவனது உயர்ந்த புகழை, தூய்மையான சரிதத்தைத் தேவர்களும் சித்தர்களும் அன்போடு பாடுகின்றனர். பகவானது கதாயுதமல்லவா அவனைக் காத்து வருகிறது. தவறியும் நீங்கள் அவர்கள் பக்கம் செல்லாதீர்கள். அவர்களுக்குத் தண்டனை அளிப்பதற்கான திறன் நம்மிடமும் இல்லை; சாட்சாத் காலதேவனிடமும் இல்லை. (27)

பகவானது திருவடிகளின் பெருமை பற்றிய ருசியறிந்த பெரிய பெரிய பரமஹம்ச ஆசிரமிகளான சந்நியாசிகள், ‘யான், எனது’ என்கிற பற்றை முற்றிலுமாக நீக்கி, பகவான் முகுந்தனது திருவடித்தாமரைகளின் மகரந்தத் தேனை நிரந்தரமாக உண்டு மகிழ்கின்றனர். இந்த மகரந்தத் தேனைப் பருக வெறுக்கும் தீயவர்களையும் மற்றும் (இறைவனை மறந்து) தான், தன் குடும்பம் என அதிலேயே பற்று வைத்து, அதன் பாரத்தைச் சுமப்பவர்களாக நரகத்தின் கோட்டைவாயிலைத் தட்டும் வீணர்களையும் இங்கே அழைத்து வாருங்கள். (28)

எவர்களுடைய நாக்கு பகவானது கல்யாண குணங்களையும் திருப்பெயர்களையும் சொல்வதில்லையோ, எவர்களுடைய மனம் அவரது திருவடித்தாமரைகளை நினைக்கவில்லையோ, எவர்களுடைய தலை ஸ்ரீமந்நாராயணனது சரணங்களை வணங்கவில்லையோ, பகவானது சேவையின் இன்சுவை மறந்து நிற்கும் அந்தப் பாவிகளை நம்மிடம் அழைத்து வாருங்கள். (29)

இன்று எனது தூதுவர்கள், பகவானது பார்ஷதர்களிடம் தவறு செய்து, அதனால் பகவானையே அவமதித்துவிட்டனர். இது எனது தவறுதான். ஆதிபுருஷரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் நாங்கள் செய்த இந்தத் தவற்றை மன்னித்தருள வேண்டுகிறேன். நாங்கள் அறிவிலிகள்தான். இருப்பினும் அவரது அடியார்கள். அவரது கட்டளைப்படி நடக்க இரு கைகூப்பி தயாராக நிற்கிறோம். அவரோ அனைத்துப் பெருமைகளும் நிறைந்தவர். அவர் எங்களை மன்னிப்பதுதான் நியாயம். அதுதான் அவருக்கு அழகு. சர்வாந்தர்யாமியாகவும் அமுதப்பிழிவாகவும் விளங்கும் அனந்தரான அந்த பகவானை வணங்குகிறேன்.” (30)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— குருகுலத் திலகமே! ஆகவே, பெரிய பெரிய பாவங்களுக்கும் முடிவான சிறந்த பிராயச்சித்தம், பாவத்தின் வாஸனைகளையும் அடிவேருடன் கிள்ளிக் களையும் சிறந்த பிராயச்சித்தம் ஒன்றேதான். அதுதான் பகவானது திருக்கல்யாண குணங்களையும் திருவிளையாடல்களையும் திருநாமங்களையும் வாயார மனதார ஓதுதலேயாகும். இதனால்தான் உலகங்களுக்கு அனைத்து நன்மைகளும் ஏற்படும் என்பதை நீ நன்கு அறிந்துகொள். (31)

பகவானது பெருமைகளைக் கூறும் கருணை நிரம்பிய திருக்கதைகளை, அடிக்கடி கேட்டவனும் கூறுபவனுமான ஜீவனது இதயத்தில் அன்பே வடிவான பக்தி உதயமாகிறது. அந்த பக்தியினால் ஆன்மா தூய்மை அடைவதுபோல் கிருச்சிரம், சாந்திராயணம் முதலிய விரதங்களால் தூய்மை அடையாது. (32)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித்தாமரைகளின் மகரந்தத்தை அனுபவிக்க விரும்பும் வண்டு போன்ற பக்தன், இயல்பாகவே மாயையின் செயல்களான, பெரியோர்களால் நிந்திக்கப்பட்ட, துன்பமே அளிக்கக்கூடிய (முன்பே வெறுத்தொதுக்கப்பட்ட) உலகியல் விஷயங்களில் மனம் வைக்க மாட்டான். ஆனால், அந்தத் தெய்விகத் தேனைப் பருக மறுக்கும் (வெறுத்தொதுக்கும்) உலக விஷயங்களில் கொண்ட ஆசையால் அறிவு மங்கிய அறிவிலி, தன் பாவங்களைக் கழுவப் பலவிதமான பிராயச்சித்தக் கர்மங்களைச் செய்கிறான். இதனால், அவனது கர்மவாஸனைகள் அழிவதில்லை. ஆகவே, அவன் மேன்மேலும் பாவச் செயல்களைப் புரிந்தவண்ணமே இருப்பான். (33)

மன்னவா! தங்கள் தலைவரான யமதர்மராஜனது திருவாய்மொழியாகப் பகவானது பெருமைகளைக் கேட்டறிந்த யமதூதர்கள் (அஜாமிளனது கதையை) நினைந்து நினைந்து மிகவும் வியந்தனர். அதுமுதல் அவர்கள், யமதர்மராஜன் கூறியதில் மிக்க நம்பிக்கை கொண்டார்கள். அதுமுதல் பகவானுடைய பக்தர்களைக் கண்ணால் காணவும் அஞ்சினார்கள். ‘பகவானுடைய அடியார்களை யமபட்டணத்திற்குக் கொண்டு வரக்கூடாது’ என்று சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாமல் உணர்ந்து கொண்டார்கள். (34)

இந்தச் சரித்திரம் ரகசியமாக மறைத்துப் போற்றத்தக்கது. மலய பர்வதத்தில் (பொதிகை மலையில்) விளங்கும் பகவான் அகத்திய முனிவர், பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் பூஜிக்கும் சமயத்தில், இந்தக் கதையை (எனக்கு)ச் சொன்னார். (35)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம் ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நான்காவது அத்தியாயம் — தக்ஷன் பகவானைப் பூஜித்தல்

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “சுக முனிவரே! முன்பு (மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில்) தாங்கள் ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், நாகங்கள், விலங்குகள், பறவைகள் முதலியவற்றின் படைப்பு பற்றிச் சுருக்கமாகக் கூறினீர்கள். (1)

இப்பொழுது நான், அதை விளக்கமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். உலகத் தோற்றத்திற்குக் காரணமான பிரகிருதி முதலியவற்றிற்குக் காரணமாக விளங்கும் பகவான், தன்னுடைய எந்தச் சக்தியைக் கொண்டு, எவ்விதமாக அவாந்தர (நடுவில் வந்த) சிருஷ்டியைச் செய்தார்? என்பதைக் கேட்க விரும்புகிறேன்.” (2)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனகாதி முனிவர்களே! வியாச பகவானது குமாரரான சுகப் பிரும்மம் யோகபுருஷர். மன்னன் பரீக்ஷித்தின் பொருள் பொதிந்த கேள்வியைச் செவிமடுத்த சுகர், அவனைப் புகழ்ந்து கூறத் தொடங்கினார். (3)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— “பிரசேதஸர்கள் என்று பெயர் பெற்ற பிராசீனபர்ஹிஸ்ஸின் பத்து குமாரர்களும் நடுக்கடலிலிருந்து வெளிவந்தபோது, தங்கள் தந்தை பற்றற்று வெளியேறியபின் இந்தப் பூமண்டலம் முழுவதும் (மேற்பார்வையாளர் எவரும் இல்லாததால்) மரங்கள் சூழ்ந்துள்ளதைக் கண்டனர். (4)

இதைக் கண்டு சினங்கொண்ட அவர்கள் தங்கள் தவக்கனலின் மூலம் அந்த மரங்களை எரித்துப் பொசுக்க எண்ணி, தங்கள் வாயிலிருந்து தீயையும் காற்றையும் படைத்தனர். (5)

குருகுலத்திலகமே! அவ்வாறு படைக்கப்பட்ட தீயும் காற்றும் அந்த மரங்களை எரித்துப் பொசுக்கவே, அதைக் கண்ட மரங்களின் அரசனான சந்திரன், அவர்களுடைய சினத்தைத் தணிக்க எண்ணிப் பேசலானார். (6)

பெரும் புண்ணியம் செய்த பிரசேதஸர்களே! இந்த மரங்களோ தீனர்கள், பரிதாபத்திற்குரியன. இவைகளுக்கு நீங்கள் தீங்கிழைக்காதீர்கள். நீங்களோ பிரஜாபதிகள். மக்களின் மேன்மையைக் கருதுபவர்கள். அவர்களை வளர்ப்பவர்கள். (7)

பிரஜாபதிகளின் தலைவரான, அழிவற்றவரான பகவான் ஸ்ரீஹரி மக்களின் நலனுக்காகவும், உணவிற்காகவுமே மரங்களையும் மூலிகைகளையும் படைத்தார். (8)

இவ்வுலகில் பறந்து திரியும் பறவைகளுக்கு உணவாக பழம், பூக்கள் முதலிய அசையாப் பொருள்களையும், நான்கு கால் பிராணிகளுக்காகக் கால்களற்ற (இடம்பெயராத) புல்—பூண்டுகளையும், கையுள்ள ஜீவராசிகளுக்காகக் கைகளற்ற மரம்—செடி—கொடிகளையும், இரண்டு கால் ஜீவராசிகளான மனிதர்களுக்காகத் தானியங்களையும் உணவாகப் படைத்தார். நான்கு கால் பிராணிகளான எருது, ஒட்டகம் முதலியனவற்றை உழுது பயிரிட உதவியாகவும் இறைவன் படைத்தார். (9)

குற்றமே அறியாதவர்கள் நீங்கள். தங்கள் தந்தையும் தேவாதி தேவருமான பகவான், மக்களைப் படைக்கத்தானே உங்களுக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்? அவ்வாறிருக்க, நீங்கள் மரங்களை எரித்துச் சாம்பலாக்குவது எவ்விதத்தில் நியாயமாகும்? (10)

நீங்கள் கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டு, உங்கள் தந்தை, பாட்டனார், கொள்ளுப்பாட்டனார் சென்ற சான்றோர்களது வழியைக் கைக்கொள்ளுங்கள். (11)

குழந்தைகளுக்குத் தாய்—தந்தையர்கள், கண்களுக்கு இமைகள், மனைவிக்குக் கணவன், துறவிகளுக்கும் பிரம்மசாரிகளுக்கும் இல்வாழ்வான், அஞ்ஞானிக்கு ஞானி — பாதுகாவலர்கள்; நன்மை புரிபவர்கள். (அதுபோல மக்களின் பாதுகாப்பிற்கும் நன்மைக்கும் பொறுப்பானவர்கள், மன்னர்கள்.) (12)

அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதயத்தினுள்ளும் சர்வசக்திகளும் பொருந்திய பகவான்தான் ஆன்மாவாக விளங்குகிறார். ஆகவே, அனைத்து ஜீவராசிகளையும் பகவான் குடியிருக்கும் கோயிலாக நினைக்க வேண்டும். இவ்வாறு நீங்கள் நினைப்பீர்களேயானால் அதுவே பகவானை மகிழச் செய்யும். (13)

இதயத்தில் மூண்டு எழும் சினத்தை வெளிக்காட்டாது, ஆன்ம விசாரத்தால் தன்னுள்ளேயே அடக்கிக் கொள்பவன், வெகு விரைவிலேயே முக்குணங்களையும் வெற்றி கொள்வான். (14)

ஆகவே, கேட்பாரற்ற, பரிதாபத்திற்குரிய இந்த மரங்களை மேலும் எரித்தழிக்காதீர்கள். மீதமுள்ளவற்றையாவது காப்பாற்றுங்கள். இதனால், உங்களுக்கு எல்லா நன்மைகளும் உண்டாகும். ‘வார்ஷீ’ என்கிற இவ்வுயர்ந்த பெண்ணை மரங்கள்தான் காப்பாற்றின. இவளை நீங்கள் மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். (15)

மன்னனே! இவ்வாறு மரங்களின் தேவதையான சந்திரன் பிரசேதஸர்களை அமைதியுறச் செய்து, ‘கண்டு’ மகரிஷிக்கும் ‘பிரம்லோசை’ என்கிற அப்சரசுக்கும் பிறந்த சர்வ லட்சணங்களும் பொருந்திய ‘வார்ஷீ’ என்கிற கன்னிகையை அவர்களுக்கு அளித்துச் சென்றான். அவர்களும் அவளை முறைப்படி திருமணம் செய்து கொண்டனர். (16)

அந்தக் கன்னிகையும் அந்தப் பிரசேதஸர்கள் மூலம் பிரசேதஸான தக்ஷனைப் பெற்றெடுத்தாள். அந்த தக்ஷனின் படைப்பால் (இன்று) மூவுலகங்களும் நிரம்பியுள்ளன. (17)

தன் பெண்களிடம் மிக்க அன்பு கொண்ட தக்ஷன் தனது சங்கல்பத்தினாலும், சுக்ல—சோணித சேர்க்கையாலும் பற்பலவிதமான ஜீவராசிகளை எவ்வாறு படைத்தார்? என்பதைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். (18)

தக்ஷப்பிரஜாபதி முதலில் நீர், நிலம், ஆகாயம் முதலியவற்றில் வசிக்கும் இந்த மக்கள், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் ஆகியவர்களை மனதினாலேயே படைத்தார். (19)

இந்தப் படைப்பு பல்கிப் பெருகாதது கண்ட தக்ஷன், விந்தியமலைக்கு அருகில் உள்ள பர்வதம் சென்று கடுமையான தவத்தை மேற்கொண்டார். (20)

அங்கு அனைத்துப் பாவங்களையும் நீக்கும் திறன் கொண்டதால், ‘அகமர்ஷணம்’ என்று பெயர் பெற்ற சிறந்த தீர்த்தத்தில் மூன்று வேளைகளிலும் முறைப்படி நீராடி, பின் கடுந்தவம் செய்து ஸ்ரீமந்நாராயணனை மகிழ்வித்தார். (21)

பொறி—புலன்களுக்கெட்டாத பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை ‘ஹம்ஸகுஹ்யம்’ என்கிற துதிமாலை கொண்டு துதித்தார். அதனால், பகவான் மிகவும் மகிழ்ந்தார். அந்தத் தோத்திரத்தை (இப்பொழுது) உனக்குக் கூறுகிறேன். (22)

தக்ஷப் பிரஜாபதி துதிக்கலானார்—— “இறைவனே! தங்களுடைய அனுபூதியும் சித்சக்தியும் சாசுவதமானது; என்றும் நிலையானது. தாங்கள் ஜீவராசிகளையும் பிரகிருதியான மாயையையும் கடந்தவர்; அவைகளை வழி நடத்துபவர்; அவைகளுக்குத் திறன் அளிப்பவர். முக்குணமயமான இவ்வுலகியல் படைப்பையே உண்மையென்று எண்ணுபவர்களுக்குத் தங்களுடைய உண்மை ஸ்வரூபம் அறிய முடியாதது. ஏனெனில், இதுவரை எந்தவொரு பிரமாணங்களாலும் தங்களை உள்ளபடி காட்டித்தர இயலவில்லை. தங்களுக்கு எல்லையோ, அளவோ இல்லை. ஸ்வயம்பிரகாசர் தாங்கள்; அனைத்திலும் உயர்ந்தவர். அவ்வாறான தங்களை வணங்குகிறேன். (23)

ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் இணைபிரியாத தோழர்கள். இருவரும் இந்தச் சரீரத்திலேயே ஒன்றாகக் குடியிருக்கிறார்கள். இருப்பினும் ஜீவாத்மா பரமாத்மாவான தங்களது தோழமையை அறிந்தானில்லை. இவ்வுருவம் சுவை, நறுமணம் முதலிய விஷயங்களைத் தங்களுக்குக் காட்டித் தரும் கண், நாக்கு, மூக்கு முதலிய பொறிகளின் செயல்பாடுகளைத் தெரிந்து கொள்கின்றனவா? இல்லையே. அதுபோலத்தான். ஏனெனில், தாங்கள் இந்த ஜீவாத்மாவையும், உலகையும் பார்ப்பவர். அவைகளுக்குப் புலனாகாதவர். அவ்வாறான சர்வேசுவரரான தங்களை வணங்குகிறேன். (24)

இவ்வுடல், பஞ்சப்பிராணன்கள், பத்து பொறி—புலன்கள், (மனம், புத்தி, அஹங்காரம், சித்தம் என்கிற) அந்தக்கரணத்தின் செயல்பாடுகள், ஐம்பெரும் பூதங்கள், சப்தம் முதலியவற்றின் தன்மாத்திரைகள் — இவை அனைத்தும் ஜடமானதால் தன்னையோ, தன்னிலிருந்து பிரிந்து தனியாக நிற்பனவற்றையோ, மற்ற புலன்களையோ கூட அறிகிறதில்லை. ஆனால் ஜீவாத்மா, ‘சித்’ ஆனதால் இவையனைத்தையும், இவற்றிற்குக் காரணமான சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களையும் அறிவான். ஆனால், அவனும் அனைத்தையும் அறியும் அந்தர்யாமியான தங்களை அறியமாட்டான். ஏனெனில், தாங்கள் எல்லை கடந்தவர். ஆகவே, தங்களை நான் துதிக்கத்தான் முடியும். (25)

ஸமாதியோகத்தில் பிரமாணம், விகல்பம், விபர்யயம் ஆகியவை பற்றிய பலவித அறிவும் நினைப்புத்திறனும் அழிந்துபடுவதால், பெயர், உருவம் வாயிலாக இந்தப் பிரபஞ்சத்தை நமக்குத் தெளியக் காட்டும் மனமானது ஓய்ந்து விடுகிறது. ஆனால், அந்தச் சமயத்திலும் ஸத் சித் ஆனந்தமயமான தங்களுடைய உண்மை நிலையின் மூலம் தாங்கள் பிரகாசித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறீர்கள். உலகியல் தொடர்பற்ற ஆன்மிக அறிவால் மட்டுமே அறியப்படும் தாங்கள் தூய்மையே வடிவானவர். தூய்மையான இதயமே தாங்கள் குடியிருக்கும் கோயில். ஹம்ஸ ஸ்வரூபரான தங்களை வணங்குகிறேன். (26)

வேள்வி செய்பவர்கள் அரணிக்கட்டையில் மறைந்து கிடக்கும் அக்னியை, ‘ஸாமிதேனீ’ என்கிற பதினைந்து மந்திரங்களைக் கூறிக் கடைந்து வெளிக்கொண்டு வருவதுபோல் (அல்லது) பதினைந்து திதிகளாகிற பர்வாவில் (அமாவாசை, பௌர்ணமி) செய்யப்படும் ஆதானத்தால் அக்னியைத் தோற்றுவிப்பதுபோல், ஞானிகள் தங்களது இருபத்தேழு சக்திகளுக்குள் தானாக மறைந்து கிடக்கும் பரமனான தங்களை, தங்கள் தூய்மையான பகுத்தறிவின் வாயிலாகத் தங்கள் இதயத்திலேயே தேடிக் காண்கின்றனர். (27)

உலகில் எத்தனை எத்தனை வேற்றுமைகள் காணப்படுகின்றன. இவையனைத்தும் மாயையின் செயல்களே. அனைத்து மாயா உலகத்தையும் ‘இதுவல்ல, இதுவல்ல’ என ஒதுக்கித் தள்ளுவோமேயானால் முடிவில் மீதமிருப்பது இன்பமே வடிவான தாங்கள் ஒருவரே. உண்மையை ஆராய்ந்துபார்க்கில், அப்பொழுது தங்களது ஸ்வரூபத்தில் மாயையின் தொடர்போ, காரணமோ காண முடியாது. ஏனெனில், அந்த மாயையும் தாங்கள்தான். ஆகவே, அனைத்து ஸ்வரூபங்களும் பெயர்களும் தாங்களே. தாங்கள் என்மேல் கருணை புரியவேண்டும். ஆன்ம தத்துவ அனுபவத்தை எனக்கு அருளவேண்டும். (28)

எது வாக்கால் கூறப்படுவதோ, மனம்—புத்தி—புலன்களால் எட்டிப் பிடிக்கப்படுகிறதோ (அறியப்படுகிறதோ), அது தங்களது உண்மை ஸ்வரூபமில்லை. ஏனெனில், அவை குணங்களின் — மாயையின் — உருவகம். குணங்களின் தோற்றுவாயும் முடியுமிடமும் தாங்கள்தான். உண்மையில் தங்களிடம் அவற்றின் தோற்றம் மட்டும்தான் உள்ளது. (கானல் நீர்போல.) (29)

இவ்வுலகம் தங்களிடமே நிலைகொண்டுள்ளது, தங்களிடம்தான் தோன்றியது. பிறர் உதவியின்றித் தாங்களே தங்களிடமிருந்து இதைப் படைத்தீர்கள். இது தங்களுடையதே. தங்களுக்காகவே கூட. இதை உருவப்படுத்தியதும் தாங்களே (கர்மகாரகன்); அவ்வாறு செய்யும்படி செய்தவரும் (கர்த்ருகாரகன்) தாங்களே; செய்வது—செய்யப்படுவது என்கிற விதிமுறையும் தாங்களே; செயல்கள் மற்றும் செய்பவர்கள் ஆகிய அனைத்திற்கும் தாங்களே காரணபூதர்; காரிய—காரணங்களுக்குள் வேறுபாடில்லாத போதும், தாங்கள் தங்களது நிலையிலேயே இருக்கிறீர்கள். ஆகவே, தாங்களே அனைத்திற்கும் காரணர். முந்தைய பிரும்மாதிகளுக்கும், பின்வரப்போகும் பௌதிகங்களுக்கும் காரணமானவர்; பிறர் உதவியை நாடாதவர்; ஸஜாதீய விஜாதீய ஸ்வகத பேதமுமற்றவர்; ஒப்பற்ற ஒருவர்; ஸ்வயம் பிரும்மமானவர். என்மேல் கருணை புரிவீர். (30)

தங்களுடைய (மாயையான) சக்தியே வாதிகளின் மாறுபட்ட கொள்கைக்கும் (பூர்வபட்சம்), பிரதிவாதிகளின் முடிவான கொள்கைக்கும் (சித்தாந்தம்) மூலகாரணமாகிறது. அவர்களுக்கு அடிக்கடி ஆன்ம ஞானத்தில் மயக்கத்தைத் தோற்றுவிப்பதும் அதுவே. அளவில் நிறைகுணத்தவர் தாங்கள்; தனிப்பட்டவர்; ஸநத்குமாரரால் நாரதருக்கு உபதேசிக்கப்பட்ட பூமவித்தையின் ஸ்வரூபர் (இன்ப வடிவானவர்). அவ்வாறான தங்களை வணங்குகிறேன். (31)

இறைவனை உபாசிப்பவர்கள் பகவானைத் திருவடி முதல் திருமுடி ஈறாக ஸகுண ஸ்வரூபராக வணங்குகின்றனர்; கூறுகின்றனர். ஆனால், ஸாங்கிய சாஸ்திரங்கள் கற்றோர் ‘பகவான் திருமேனி கொண்டவரல்லர்; நிராகார ஸ்வரூபர்’ என்கின்றனர். இவ்வாறு ஒவ்வொருவரும் ஒரே பரம்பொருளை ஒன்றுக்கொன்று முரண்பாடான கொள்கைகளுடன் வாதாடுகின்றனர். ஆனால், அவர்களுக்குள் பகைமையில்லை. ஏனெனில், இருவரும் ஒரே பரம்பொருளைத்தானே கூறுகின்றனர். ஆதாரமில்லாமல் (பிடிமானமின்றி) திருவடி—திருமுடிகள் இருக்க முடியாது. ‘இல்லை, இல்லை’ என்று நிஷேதிப்பதானால் (ஒதுக்குவதனால்) அதற்கும் ஓர் எல்லை வேண்டுமே! அந்த ஆதாரமும், இல்லை என்கிற நிஷேதத்தின் முடிவும் தாங்களே. ஆகவே, தாங்கள் ஸாகாரம் (உருவுள்ள), நிராகாரம் (உருவற்ற) இரண்டிற்கும் விரோதமின்றிப் பரப்பிரும்மமாக விளங்குகிறீர். (32)

இறைவனே! எல்லையற்ற தங்களுக்குச் சாதாரண மக்களைப் போல பெயரோ திருமேனியோ இல்லை. ஆனால், தங்களது திருவடியில் பக்தி புரியும் அடியார்களுக்கு அருளவேண்டி, பற்பல திருமேனிகளைத் தாங்கிப் பலபடியாகத் திருவிளையாடல்கள் புரிகிறீர்கள். அந்தந்த உருவங்களுக்கும் திருவிளையாடல்களுக்கும் ஏற்றவாறு பலப்பல பெயர்களையும் ஏற்கிறீர்கள். அவ்வாறான தாங்கள் எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும். (33)

மக்கள் செய்யும் உபாசனா மார்க்கம் பெரும்பாலும் மிகச் சாதாரணமே. அதாவது, நிலையற்ற ஏதோவொரு பொருளை விரும்பியே. ஆகவே, அனைவர் இதயத்திலும் வீற்றிருக்கும் தாங்கள், அவரவரது விருப்பங்கள், எண்ணங்களுக்கு ஏற்றவாறு (கணேசன், முருகன், சிவன், இராமன் என்று) பற்பல தெய்வத் திருமேனிகளைத் தாங்கி அருள்புரிகிறீர்கள். எவ்வாறெனில் காற்று, மல்லிகை, செண்பகம் முதலிய பூக்களின் மகரந்தத்தை ஏற்று, அந்தந்த வாசனை கொண்டு வீசுவது போல். உண்மையில் காற்றுக்கு மணமில்லை. அவ்வாறு அனைவரின் விருப்பத்திற்கேற்ப அருள் புரியும் ஈசுவரன், என் விருப்பத்தையும் நிறைவேற்றி அருள் புரியவேண்டும்.” (34)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— குருகுல நிருபனே! விந்திய மலையிலுள்ள அகமர்ஷண தீர்த்தத்தில் நின்று கொண்டு, தக்ஷன் இவ்வாறு துதிக்கவே, பக்தர்களுக்கு எளியவரான பகவான் அவரெதிரில் காட்சியளித்தார். (35)

அப்பொழுது பகவான் கருடனது திருத்தோள்களில் அமர்ந்திருந்தார். நீண்டு உருண்ட எட்டு திருக்கரங்களில் சக்கரம், சங்கம், கத்தி, கேடயம், அம்புகள், வில், பாசம், கதை ஆகியவைகளைத் தாங்கி நின்றார். (36)

மழைக்கால நீருண்ட மேகம் போல் நீலநிறத் திருமேனியில் மஞ்சள் பட்டாடை; ஒளி வீசும் தெளிந்த திருமுகம்; கருணை பொங்கும் திருக்கண்கள்; முழந்தாள்வரை தொங்கும் வனமாலை கழுத்தில்; திருமார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்கிற மச்சமும் கௌஸ்துபமணியும் ஒளிர்கின்றன. (37)

திருமுடியில் இரத்தின கிரீடம்; கைகளில் கங்கணங்களும் வளையல்களும்; காதிலோ மகரகுண்டலங்கள்; அரையிலே ஒட்டியாணம்; விரல்களிலே மோதிரங்கள்; திருவடிகளிலே பாதசரங்கள்; தோள்களிலே தோள்வளைகள் மின்னுகின்றன. (38)

மூவுலகங்களுக்கும் ஒப்பற்ற தலைவரான பகவான், மூவுலகும் மயங்கிப் பித்துக்கொள்ளும்படியான அழகிய திருமேனியுடன் நாரதர், நந்தர், சுனந்தர் முதலிய பார்ஷதர்கள் சூழ்ந்து நிற்க, இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் துதித்து நிற்க, சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், சாரணர்கள் பகவானது திருக்கல்யாண குணங்களைப் புகழ்ந்து பாட, தக்ஷன் எதிரில் தோன்றவே, வியத்தற்குரிய அந்தத் தெய்விகத் திருமேனியைக் கண்ட தக்ஷப்பிரஜாபதி திகைத்து நின்றார். (39—40)

மகிழ்ச்சி பொங்க பகவான் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினார். அருவிகள் நீர் பொழிய நதிகள் பொங்கி வழிவதுபோல் ஆனந்த மிகுதியால், அவனது மேனியும் புலன்களும் நிறைந்து விளங்கின. ஆனந்தத்தின் எல்லையில் பரவச நிலையில் நின்ற தக்ஷன் வாயடைத்து நின்றார்; பேச நா எழவில்லை. (41)

தக்ஷப்பிரஜாபதி வணங்கிய சென்னியனாக, பொத்திய வாயினனாக அவரெதிரில் நின்றார். பகவான்தான் அனைவரின் உள்ளத்தையும் உள்ளபடி அறிபவராயிற்றே. தக்ஷனது பக்தியையும், மக்களைப் படைக்கும் விருப்பத்தையும் கண்ட பகவான் இவ்வாறு கூறினார். (42)

பகவான் கூறுகிறார்—— “மிகவும் புண்ணியம் செய்த பிரசேதஸக் குலத்தோன்றலே! என்னையே நம்பி மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு, என்னிடம் சிறந்த பக்தியைச் செய்தாயே. உனது தவம் பயனுடையதாயிற்று. (43)

பிரஜாபதியே! நீ இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் மேன்மைக்காகத் தவம் செய்ததால், நான் உன்னிடம் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டேன். ஜகத்திலுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளும் பல்கிப் பெருகிச் செழுமை பெற வேண்டுமென்பதேதான் எனது விருப்பமும். (44)

பிரும்மதேவர், பரமசிவன், உன்னைப் போன்ற பிரஜாபதிகள், ஸ்வாயம்புவமனு முதலிய மனுக்கள், இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் ஆகிய அனைவரும் எனது விபூதிகளே (செல்வங்களே — சக்திகளே). இவர்களனைவரும் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நன்மை புரிபவர்கள். (45)

பிரஜாபதியே! தவமே எனது இதயம்; வித்யை எனது திருமேனி; செயல்கள் (முயற்சி) எனது உருவம்; வேள்விகளே கைகால்கள்; தர்மமே மனது; தேவர்கள் எனது உயிர். (46)

இந்தப் படைப்பு தோன்றுவதற்கு முன்பு நான் மட்டும்தான் இருந்தேன். அதுவும் செயலற்று இருந்தேன். உள்ளே வெளியே என எங்கும் எதுவுமேயில்லை. பார்ப்பவனோ—பார்க்கப்படுவனவோ ஏதுமில்லை. எவருக்கும் புலப்படாத, அறிவே வடிவினனாக இருந்தேன். எங்கும் ஒரே தூக்க மயம். (47)

நானோ எல்லையற்ற குணக்கடல்; ஆனந்தமே வடிவானவன். முக்குணமயமான மாயையின் அசைவால் பிரும்மாண்டமயமான இந்தத் திருமேனி தோன்றியதும், அதிலிருந்து கருவில் தோன்றாத, பிறப்பற்ற ஆதிபுருஷரான பிரும்மதேவர் முதலில் தோன்றினார். (48)

நான் அவரிடம் (எனது) சக்தியையும் சைதன்யத்தையும் ஓட விடவே, தேவர் குலமணியான பிரும்மதேவர் (உலகைப்) படைக்க முற்பட்டார். ஆனால், அவர் படைப்புத் தொழிலில் தன்னை திறனற்றவராகவே எண்ணினார். (49)

அப்பொழுது நான் அவரைத் தவம் இயற்றக் கட்டளையிட்டேன். அவரும் கோரமான தவம் செய்தார். அதன் சக்தியால் அவாந்தர படைப்பு கர்த்தர்களான உங்கள் ஒன்பதின்மரை முதலில் படைத்தார். (50)

தக்ஷனே! இந்த ‘அஸிக்னீ’ என்கிற பெண் ‘பஞ்சஜனன்’ என்கிற பிரஜாபதியின் மகள். இவளைத் தர்மபத்தினியாக ஏற்றுக் கொள். (51)

இப்பொழுது, நீ இல்லற வாழ்விற்கேற்ற பெண் சேர்க்கையான இல்லற நெறியை ஏற்றுக் கொள். இந்த அஸிக்னீ என்கிற பெண்ணும் உன்னோடு இல்லற நெறியை ஏற்று நடத்துவாள். அதனால், இவள் துணையுடன் நீ பல குழந்தைகளை அடைய முடியும். (52)

இதுவரை மானஸ சிருஷ்டி (மனத்திலேயே படைப்பு = பிறர் சேர்க்கையின்றிப் படைப்பு) நடந்தது. இனி, உனக்குப் பின் அனைத்துப் பிரஜைகளின் படைப்பும், எனது மாயையின் உதவியால், ஆண்—பெண் புணர்ச்சியால்தான் நடக்கும். அவர்கள் படைத்தலின் மூலம் எனது சேவையைச் செய்யப் போகிறார்கள்.” (53)

சுகப்பிரும்மம் கூறுகிறார்— அனைத்து உலகங்களையும் காத்து அளிக்கும் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் இவ்வாறு கூறிவிட்டு, கனவில் கண்ட பொருள் கனவு கலைந்ததும் காணாமல் போவதுபோல, அந்த தக்ஷப் பிரஜாபதியின் கண்ணெதிரிலேயே மறைந்தருளினார். (54)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — தக்ஷன் நாரதரைச் சபித்தல்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— மன்னா பரீக்ஷித்! பகவானது சக்தியால் தக்ஷப்பிரஜாபதி மிகுந்த சக்தி பெற்றார். அவர் பஞ்சஜனனது மகளான அஸிக்னீயிடம் ‘ஹர்யஸ்வர்கள்’ என்கிற பதினாயிரம் பிள்ளைகளைத் தோற்றுவித்தார். (1)

மன்னவா! தக்ஷனது அந்த மக்கள் அனைவரும், ஒரே மாதிரியான ஒழுக்கமும் செயலும் கொண்டிருந்தனர். அவர்களது தந்தை தக்ஷன் அவர்களிடம் மக்கட்செல்வத்தைப் படைக்கும்படி கூறவே, அவர்களும் தவம் செய்ய மேற்றிசை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். (2)

மேற்றிசையில் சிந்துநதியும் சமுத்திரமும் கலக்குமிடத்தில் ‘நாராயணஸரஸ்’ என்கிற ஒரு பெரிய தடாகம் உள்ளது. அங்கு பெருமை வாய்ந்த சான்றோர்களான முனிவர்களும் சித்தர்களும் வசிக்கின்றனர். (3)

அந்த நாராயணஸரஸில் நீராடியதும் ஹர்யஸ்வர்களது மனது தூய்மை பெற்றது. அவர்களது சிந்தனை துறவிகள் கைக்கொள்ளும் நிவ்ருத்தி (ஆன்மிக) நெறியில் செல்லலாயிற்று. இருந்தும் தந்தையினது கட்டளைக்குக் கட்டுப்பட்டுக் கடுமையான தவமியற்றினர். அவர்கள் துறவறத்தில் ஈடுபாடு கொண்டிருந்தும் மக்களைப் பெறுவதிலேயே நாட்டம் கொண்டிருப்பதைக் கண்ட நாரத மகரிஷி, அவர்களிடம் சென்று (மறைபொருளான சொற்களால்) கூறினார்—— “ஹர்யஸ்வர்களே! நீங்கள் பிரஜாபதிகளாக இருந்தாலென்ன? உண்மையில் நீங்கள் அறிவிலிகளே. நீங்கள் இந்த பூமியின் முடிவைக் கண்டதில்லையே? அப்படியிருக்க, மக்களை எவ்வாறு படைக்கப் போகிறீர்கள்? இது பரிதாபமாக இருக்கிறது. (பூ என்பது பூமி மற்றும் ஜனன—மரணம் என்று இருபொருள்கள் உடையது.) (4—6)

இதோ பாருங்கள். ஒரே ஒரு தேசம்; அதில் ஒரே ஒரு புருஷன் மட்டும். அந்தத் தேசத்தில் ஒரு பெரிய குகை. அதிலிருந்து வெளியில் வர வாயிற்படி இல்லை. அங்கு ஒரு பெண். அவள் பல வேடங்கள் தாங்குபவள். அங்கு வேசிலோலனான ஒரு மனிதன். அங்கொரு நதி. அது முன்பும் பின்பும் பாயக் கூடியது. அங்கு ஓர் ஆச்சரியமான வீடு. அது இருபத்தைந்து பொருட்களால் கட்டப்பட்டது. அங்குள்ள ஹம்ஸப் பறவையின் கதையோ வெகு விசித்திரமானது. அங்குள்ள சக்கரமோ கத்தியாலும் வஜ்ரத்தாலும் ஆகியது. அது எப்பொழுதும் தானாகவே சுற்றிக் கொண்டிருக்கும். பேதைகளே! அனைத்துமறிந்த உங்கள் தந்தையிட்ட கட்டளையின் உண்மைப் பொருள் அறியாத நீங்கள் — மேற்சொன்ன ஒன்பது விஷயங்களின் உண்மையையும் கண்டறியாத நீங்கள் — உங்கள் தந்தை கூறியபடி எவ்வாறுதான் படைப்பைச் செய்யப் போகிறீர்களோ?” (7—9)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! இந்த ஹர்யஸ்வர்கள் இயற்கையிலேயே சிறந்த சிந்தனையாளர்கள். விடுகதை போன்று உட்பொருள் தரும் நாரதருடைய சொற்களைக் கேட்ட அவர்கள், தங்கள் புத்தி கொண்டு, அதைப் பற்றி ஆராயத் தொடங்கினர். (10)

(‘அத்3ரு॒ஷ்ட்வாந்தம் புவ:’ — இப்பூமியின் எல்லையைக் காணாது — என்பதை விளக்குகிறார்.) (தேவரிஷி நாரதர் கூறியது முற்றிலும் உண்மைதான்.) பூ: (பூ) என்னும் சொல், இந்த லிங்கச் சரீரமே. (செயற்புலன்கள் ஐந்து, அறிவுப் புலன்கள் ஐந்து, பிராணன்கள் ஐந்து, அந்தக்கரணம் நான்கு ஆக பத்தொன்பதுமான சூட்சுமச் சரீரம்.) இதைத்தான் பொதுவாக ‘ஜீவன்’ என்கின்றனர். இதுவே ஆன்மாவைக் கட்டும் பழமையான தளை (விலங்கு). இதனுடைய அழிவை (தொடக்கம்—முடிவு என்னும் நிர்வாண நிலையை) அறிந்து கொள்ளாமல் முக்திநிலை பெறுதற்கு உதவாத வீணான கர்மங்களில் மனம் கொள்வதால் யாது பயன்? (பயனில்லை என்பது கருத்து.) (11)

(‘ஏக புருஷம்’ — ஒரு மனிதன் — என்பதன் உண்மைப் பொருள்:—) உண்மையில் ஈசுவரன் ஒருவரே. விழிப்பு, கனவு, தூக்கம் என்னும் மூன்று நிலைகளையும் மற்றும் அதன் அபிமானி தேவதைகளையும் கடந்து நிற்பவர். அவற்றின் சாட்சியும் இறைவனே. அனைத்திற்கும் ஆதாரமான அவருக்குத் தனித்து எந்த ஓர் ஆதாரமும் (பிடிப்பும்) இல்லை. அவர்தான் பகவான் எனப்படுகிறார். அந்த பரமாத்மாதான் ஒரு புருஷன் (ஏக: புருஷ:) எனப்படுகிறார். மாயை முதலியவற்றைக் கடந்த எந்தத் தளையும் (கட்டுப்பாடும்) அற்ற பரமாத்மாவை அறிந்து கொள்ளாமல், பகவதர்ப்பணமாகச் செய்யாத கர்மங்களால், இந்த ஜீவனுக்கு என்னதான் பயன் உள்ளது? (12)

(‘பிலம் ச அத்ருஷ்ட நிர்கமம்’ — குகை, அதிலிருந்து வெளியில் வர வாயிலில்லை — என்பதன் கருப்பொருள்:—) குகை போன்ற பாதாளத்தை அடைந்தவன் திரும்பி வராதது போல, ஜீவன் பரமாத்மாவை அடைந்துவிட்டால் திரும்ப இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கு வருவதில்லை. அந்த பரமாத்மா உள்ளொளித் திருமேனியன். அந்த பரமாத்மாவை இந்தப் பிறவியிலேயே அறிந்து கொள்ளாமல், சுவர்க்கம் முதலிய அழியும் பயனைத் தரக்கூடிய கர்மங்களைச் செய்வதால் பயனென்ன? (13)

(‘பஹு ரூபாம் ஸ்த்ரியம்’ — ஒரு பெண் பல வேடங்கள் தாங்குபவள் — என்பதன் பொருள்:—) நமது புத்திதான் வேசிகள் போல் பல வேடங்கள் தாங்குவது; மயக்கும் தன்மையுள்ள ரஜஸ், தமஸ் முதலிய குணங்களை ஏற்பது. இந்தப் பிறவியில் இதன் முடிவான உண்மையறிவை (விவேகத்தை)ப் பெறாமல், அமைதியைக் கெடுக்கும் — அமைதியின்மையைப் பெருக்கும் கர்மங்களைச் செய்வதால் யாது பயன்? (14)

(‘புமாம்ஸம் பும்ஸ்சலீபதிம்’ — வேசிலோலனான மனிதன் — என்பதன் கருத்து:—) இந்த நமது புத்திதான் ஒழுக்கமற்ற வேசி போன்றது. இதன் இணக்கத்தால் ஜீவனின் செல்வமும் சுதந்திரமும் அழிகிறது. வேசிலோலனைப் போன்று இதன்பின் எங்கெல்லாம் செல்வானோ யாரேயறிவர்? இந்தப் பிறவியிலேயே புத்தியின் இன்ப—துன்பங்களான வழிகளையும், சூதுவாதுகளையும் பகுத்தறிவால் ஆராய்ந்தறியாதவன், பகுத்தறிவற்ற வெட்டிக் கர்மங்கள் செய்வதால் என்ன பயன் பெறப் போகிறான்? (15)

(‘நதீம் உபயதோவாஹாம்’ — முன்னும் பின்னுமாகப் பாயக்கூடிய நதி — என்பதன் விளக்கம்:—) முன்பின் இருபுறமாகப் பாயக்கூடிய நதி என்பது மாயையே. இது படைப்பையும் செய்கிறது; அழிவையும் செய்கிறது. மாயையாகிற இந்த நதியில் விழுந்தவர்கள், இதிலிருந்து வெளியேறித் தப்பித்துக் கொள்வதற்கு, தவம்—உபாசனை முதலிய கரைகளின் உதவியைத் தேடுகின்றனர். ஆனால், அவர்களை அவ்வாறு வெளியேறவொட்டாதவாறு காமம், கோபம், அகங்காரம் முதலிய உருவங்களில் அது இன்னும் வேகமாகப் பாய்ந்தோடுகிறது. (அல்லது கடலின் எல்லை நிலத்தருகில் கடல் பொங்குதல், உள்வாங்குதல் மூலம் அதில் கலக்க வரும் நதிகளையும் பொங்கி வழியுமாறும் உள்ளிழுக்குமாறும் செய்கிறதோ, அதுபோல இந்த மாயை, ஆன்மா செயல்புரியும் இடமான உடலின் பிறப்பு—இறப்புகளை முன்பின்னாக வேகமுள்ளதாகச் செய்கிறது.) அந்த மாயையின் வேகத்தில் தன்னிலை மறந்து மயங்கி நிற்கும் அறிவிலி, ‘யான், எனது’ என்கிற மதங்கொண்டு உண்மையை ஆராய்ந்தறிய முற்படாதவன், மாயையில் (மயக்கத்தில்) ஆழ்த்தும் இந்த உலகியல் கர்மங்களைச் செய்வதால் என்ன பயன் அடையப் போகிறான்? (16)

(‘பஞ்ச பஞ்சாத் புதம் க்ருஹம்’ — இருபத்தைந்து பொருட்களால் கட்டப்பட்ட ஆச்சரியமான வீடு — என்பது என்ன?) மூலப்பிரகிருதி, மஹத்தத்துவம், அஹங்காரம், ஐந்து தன்மாத்திரைகள், ஐந்து மகாபூதங்கள், மனம், செயற்புலன்கள் ஐந்து, அறிவுப்புலன்கள் ஐந்து, புருஷன் என்கிற இருபத்தைந்து தத்துவங்களே இந்த ஆச்சரியமான வீடு. இதன் அந்தர்யாமியே புருஷன் என்கிற ‘சித்’. இவரே ஆச்சரியமான தர்ப்பணம் (முகம் காணும் கண்ணாடி). (ஜடமான பொருளைத் தெளிவுறக் காட்டும் கண்ணாடி போன்றவர்.) காரிய—காரண ரூபமான இந்த ஜகத்திற்கு இவர்தான் அதிஷ்டாதா (ஆதாரம்). இவ்வுண்மையை ஆராய்ந்தறியாது உண்மை சுதந்திரம் பெறாமல் பொய்யான சுதந்திரத்தால் (விடுதலை அடைந்ததாக நினைக்கும் அகங்கார நினைப்பால்) செய்யப்படும் கர்மாக்களால் யாது பயன்? அது வீண்தானே? (17)

(‘க்வசித் ஹம்ஸம் சித்ரகத2ம்’ — ஹம்ஸப் பறவையின் வியப்பான கதை — என்பதன் விளக்கம்:—) (இது நாரதரின் எட்டாவது சொல்.) அன்னப்பறவை பாலும் நீரும் கலந்த கலவையில் நீரை நீக்கிப் பாலை மட்டும் பருகும். அதேபோல, பகவானைப் பற்றிக் கூறும் வேதாந்த நூல்களும் பந்தம் (தளை), மோட்சம் (விடுதலை), சித் (பகவான்), ஜடம் (பொய்ப் பொருள்கள்), த்ருச்யம் (பார்க்கப்படுவது), த்ருக் (பார்ப்பவன்) என்பதை அறிவியற்பூர்வமாகப் பிரித்து உண்மையை (பரம்பொருளை)க் காட்டுகிறது. இவ்வாறு பற்பல விஷயங்கள் அடங்கியதால் இந்த வேதாந்த சாஸ்திரமே ஒரு வியப்பான கதை. அன்னப்பறவை போல் பிரித்துக் காட்டும் இந்த வேதாந்த சாஸ்திரத்தை அறிந்து, அதன்படி ஒழுகாது விடுத்து, அதாவது அகப்பொருளை விடுத்துப் புறப்பொருளை நாடும் வெளித்தோன்றும் வீண் கர்மங்களைச் செய்வதால் பயனென்னவோ? (18)

(‘க்ஷௌரபவ்யம் ஸ்வயம் ப்4ரமிம்’ — கத்தியாலும் வஜ்ரத்தாலுமாகிய தானாகச் சுழலும் சக்கரம் — என்கிற நாரதரின் ஒன்பதாவது சொல்லின் கருத்து:—) ‘காலம்’ என்பதுதான் சக்கரம். இது எப்பொழுதும் ஓயாமல் சுற்றிக் கொண்டே இருப்பது. இதன் கூர்மை கத்தி போன்றது. வஜ்ரம் போல் உறுதியானது. இது அனைத்து உலகங்களையும் தன்பக்கம் இழுத்துக் கொண்டே இருப்பது. இதைத் தடுப்பவர் எவருமிலர். ஆகவே, அதன் விருப்பம்போல் சுழன்று கொண்டே இருப்பது. இவ்வுண்மையை அறியாதவன், தான் செய்யும் கர்மங்களின் பயன் அழியாதது, நிலையானது என நினைத்துக் கொண்டு மிகுந்த பற்றோடு அந்தக் கர்மங்களைச் செய்கிறான். அந்தக் கர்மம் செய்யுங்கால் நேரும் தவறுதலால் அதன் பயன் — இவன் எண்ணித் துணிந்த பயன் — கிட்டாமலும் போகலாம் என்பதறியாது செய்கிறானே? நிலையற்ற பயனைத் தரும் அந்தக் கர்மங்களால் அவன் என்ன பயன்தான் பெறப் போகிறானோ? (19)

(‘ஸ்வபிதுராதே3சம்’ — தன் தந்தையின் கட்டளைப்படி — என்பதன் உட்பொருள்:—) தந்தை என்பது இங்கு சாஸ்திரங்களே. ஏனெனில், ஒரு ஜீவனது இரண்டாவது பிறவி சாஸ்திரங்கள் வாயிலாகத்தானே ஏற்படுகிறது. அதன் சாரம், கர்மங்களில் ஒட்டிக் கொள்வதல்ல. அதிலிருந்து விடுதலை பெறுவதன்றோ, அதன் நோக்கம். இவ்வுண்மை அறியாதவன் ஓசை, சுவை முதலிய முக்குணத் தொடர்புடைய உலகியலில் (விஷயங்களில்) தானே முழு நம்பிக்கை வைக்கிறான். அதனால் கர்மங்களிலிருந்து விடுதலை பெறவேண்டும் என்னும் சாஸ்திரங்களின் கட்டளையை அவன் எவ்வாறு பின்பற்ற முடியும்? (20)

மன்னனே! இவ்வாறு உண்மை பொருளினை அறிந்த ஹர்யஸ்வர்கள் நாரதரை வலம் வந்து வணங்கிவிட்டு, ஒரே மனத்துடன் முக்தியின் வழியை (நிவ்ருத்தி மார்க்கத்தை)க் கைக்கொண்டனர். அவ்வழியில் சென்றவன் திரும்ப (இவ்வுலகிற்கு) வரமாட்டான்! (21)

பின் தேவரிஷி நாரதரும், ஷட்ஜம்—உதாத்தம் முதலிய ஸ்வரமயமான பரப்பிரும்மத்தில், சங்கீதக் கடலலைகளில் விளக்கமாக விளங்கும் பொறிபுலன்களுக்கு அந்தர்யாமியான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவடித்தாமரைகளில் தனது மனத்தை முழுமையாக நிலைப்படுத்தி அகில உலகங்களிலும் சஞ்சரிக்கலானார். (22)

பரீக்ஷித்! இவ்வாறு ஒழுக்கநெறி தவறாத தம் மக்கள், நாரதரது உபதேசத்தால் தாம் செய்ய வேண்டிய ‘பிரஜா சிருஷ்டியை விடுத்துத் துறவு நெறியில் புகுந்தனர்’ என்பதைக் கேட்ட தக்ஷப்பிரஜாபதி துன்புற்று மிக வருந்தினார். சில சமயங்களில் நன்மக்கட்பேறும் துன்பத்திற்குக் காரணமாகலாமே? (23)

பின் பிரும்மதேவரால் சமாதானம் செய்யப்பட்ட தக்ஷன், பஞ்சஜனனின் பெண்ணாகிய அஸிக்னியிடம் திரும்பவும் ஆயிரம் பிள்ளைகளைப் பெற்றுக் கொண்டான். அவர்களது பெயர் சபலாச்வர்கள். (24)

அவர்களும் தங்கள் தந்தையான தக்ஷப்பிரஜாபதியின் கட்டளையைச் சிரமேற்கொண்டு பிரஜைகளைப் படைக்கும் நோக்கத்துடன், தங்கள் மூத்த சகோதரர்கள் தவம் செய்து சித்தி பெற்ற அதே நாராயணஸரஸிற்குத் தவம் செய்யச் சென்றனர். (25)

சபலாச்வர்கள் அங்கு சென்று, நாராயணஸரஸில் நீராடியதும் அவர்களது அக அழுக்கு அகன்றது. அவர்கள் பரப்பிரும்மத்தின் ஒலி வடிவான ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவ மந்திரத்தை ஜபித்தவண்ணம் கடுந்தவம் இயற்றலானார்கள். (26)

சில மாதங்கள் வரை நீரை மட்டும் பருகினர். பின் சில மாதங்கள் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு ஓங்கார வடிவினனான ஸ்ரீமந்நாராயணனையே தியானிக்கத் தொடங்கினர். ‘தூய இதயத்தில் நித்யவாஸம் புரியும் பகவான், எல்லோர் இதயத்திலும் வாஸம் புரிபவர்தானே? அவரோ நீக்கமற எங்கும் நிறைந்தவர். மேலும் பரமஹம்ஸ ஸ்வரூபர்.’ — இந்த மந்திரத்தைத் திரும்பத் திரும்பக் கூறியவண்ணம், அதன் அதிபதியாக விளங்கும் பகவானை ஆராதித்தனர். ‘சத்துவ குணத்தின் இருப்பிடம்; ‘நாராயணன்’ என்னும் சொல்லுக்கு வாசகமாக இருப்பவர்; ‘புருஷன்’ என்பதும் அவர்தான்; பெருமையின் எல்லை நிலம்; பரமஹம்ஸ ஸ்வரூபன்; ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவமந்திரத்தின் உட்பொருள்.’ இந்த இறைவனைச் சித்தத்தில் தியானிக்கிறோம்! (27—28)

மன்னர் திலகமே! இவ்வாறு தக்ஷனின் புத்திரர்களான சபலாச்வர்கள் மக்களைப் படைக்க எண்ணி, தவத்தில் ஈடுபட்டது கண்ட நாரதர், அவர்களிடமும் சென்று முன்போலவே ‘அத்ருஷ்ட்வாந்தம் புவ:’ (சுலோ. 6 முதல் 9 வரை) என்கிற உட்பொருள் பொதிந்த ஒன்பது விஷயங்களைக் கூறினார். (29)

தக்ஷ குமாரர்களே! நான் செய்யும் உபதேசத்தைக் கவனமாகக் கேளுங்கள். நீங்களனைவரும் உங்கள் அண்ணன்களிடம் மிகுந்த அன்பு கொண்டவர்களல்லவா? ஆகவே, அவர்கள் சென்ற வழியை நீங்களும் பின்பற்றுங்கள். (30)

அறநெறி அறிந்தவன், தன் மூத்தவனின் நன்னெறியைக் கைக்கொண்டு, அதன் வழி நடப்பானேயானால், அவன்தான் உண்மையில் நல்ல சகோதரன். அவ்வாறு பின்பற்றி நடப்பவனே புண்ணியத்தின் உறவினன். அவன் மேலுலகில் சகோதர பாசம் மிக்க மருத்தேவதைகளுடன் ஆனந்தமாக வாழ்கிறான். (31)

கொண்டாடும் புகழுடையோனே! நாரதர் இவ்வாறு சபலாச்வர்களுக்கு உபதேசம் செய்துவிட்டு, அங்கிருந்து சென்றார். அவர்களும் தங்கள் தமையன்மார்களின் வழியையே பின்பற்றலாயினர். நாரதரது தரிசனம் என்றைக்காவது வீணானதுண்டா? (32)

அவர்களும் முக்தி நெறிக்குப் பயணிகளாயினர். அந்த முக்தி நெறியோ, புறப்பார்வை விடுத்து அகப்பார்வை மூலமே பெறலாவது. மேலும் பகவானைப் பெறச் சிறந்த எளிய வழி. கழிந்த இரவு திரும்புமா? அதுபோல அவர்களும் அந்த வழியிலிருந்து இதுவரை திரும்பவில்லை; இனியும் திரும்ப மாட்டார்கள். (33)

இந்தச் சமயத்தில் பற்பல தீய சகுனங்களைக் கண்ட தக்ஷப் பிரஜாபதி, முன்போலவே நாரத மகரிஷியால் தம் மக்கள் கெடுக்கப்பட்டதை அறிந்து மிக்க கவலை கொண்டார். (34)

தம் பிள்ளைகள் நிவ்ருத்தி நெறியை ஏற்று, மக்கள் படைப்பான கடமையிலிருந்து நழுவியதைக் கண்ட தக்ஷன் கவலையுற்றார். நாரதருடைய செயலைக் கண்டு மிக்க கோபம் கொண்டார். நேரில் நாரதரைக் கண்டதும் கோபத்தால் உதடுகள் துடிக்க ஆவேசமாய்க் கூறலானார். (35)

தக்ஷப் பிரஜாபதி கூறுகிறார்—— “துஷ்டனே! சாதுவைப் போன்று வேஷம் தரித்த நீ ஒரு தீயவன்; பிரஜாஸ்ருஷ்டியான தங்கள் நெறியைச் செய்ய முயன்ற ஒன்றுமறியாத என் மக்களுக்குத் துறவு நெறியைக் காட்டி, எங்களுக்குப் பெருத்தத் தீங்கினை இழைத்தாய். (36)

அவர்கள் பிரும்மசாரிகளாக இருந்து ரிஷிகளது கடனையும், வேள்விகள் செய்வதன் மூலம் தேவர்களின் கடனையும், நன்மக்கட்பேற்றால் பித்ரு தேவதைகளின் கடனையும் இன்னும் தீர்க்கவில்லையே! உலகியல் கர்மங்களின் பயனும் நிலையற்றது, அழியக் கூடியது என்பதையும் அவர்கள் அறிந்தாரில்லை; பாவியே! அவர்களுக்கு இம்மை, மறுமை என்னும் இரண்டு சுகங்களையும் தடுத்தழித்தாயே! உலகியல் அனுபவமில்லாததால் இவ்வுலகின் சுகமும் இல்லை. முக்கடன்களைத் தீர்க்காததால் மேலுலகமும் கிட்டாது. அதனால் அவ்வுலக இன்பமுமில்லை. (37)

இவ்வாறு என் மக்களின் மனத்தைக் கெடுத்தாயே. உனக்கு ஏதாவது இரக்கம் இருக்கிறதா? இதயம்தான் இருக்கிறதா? நீ பகவானது தொண்டர்களின் நடுவிலிருந்து கொண்டு, அவர்களது புகழுக்கு இழுக்கு சேர்க்கிறாய். உனக்கு வெட்கமாயில்லை? (38)

பகவானது பார்ஷதர்கள், எப்பொழுதும் ‘துன்பப்படும் ஜீவராசிகளிடம் தயைபுரியவே காத்திருப்பார்கள்’ என்பதுதான் நான் அறிந்தது. ஆனால், நீ அந்த அன்பைத் தகர்ப்பவனாக இருக்கிறாயே? பிறரிடம் பகைமை பாராட்டாத அவர்களிடமும் கூட நீ பகைமை பாராட்டுகிறாயே. (39)

‘வைராக்கியத்தினால்தான் உலகியல் விஷயங்களில் கொண்ட பற்றைக் களைய முடியும். அன்புத்தளை விலகும்’ என்று நீ நினைப்பாயேயானால் அது பெருந்தவறு. ஏனெனில், தத்துவத்தின் உண்மை புரியாது வெறும் துறவு வேடம் தாங்கிய உன் போன்றவர்களால் எவருக்கும் வைராக்கியம் கிட்டாது. (40)

மனிதன் உலகியல் இன்ப—துன்பங்களை அனுபவிக்காமலேயே அதன் கொடுமையை எவ்வாறு அறிய முடியும்? அதன் துன்பங்களை அனுபவித்த பின்பு தானாகவே ஏற்படும் வைராக்கியமே (துறவு எண்ணம்) நிலைத்து நிற்கும். பிறரால் கலைக்கப்பட்ட புத்தியுள்ளவனது துறவு மனப்பான்மை நிலைபெற்று நிற்காது. (41)

நாங்களோ நன்னெறியான இல்லறத்தவர். எங்கள் இல்லற நெறியை அறநெறியாகக் காத்து வருகிறோம். நீ முன்பே ஒருமுறை பொறுக்க முடியாத அபகாரத்தை எங்களுக்குச் செய்திருக்கிறாய். ஆனால், அதை நாங்கள் பொறுத்தோம். (42)

நீ எங்களது வம்சத்தையே வேருடன் களைந்த பிறகுதான் சும்மா இருப்பாயோ? திரும்பவும் அதேபோல துன்பந்தரும் தீயசெயலைச் செய்திருக்கிறாயே? ஆகவே, மதிகெட்டவனே! நீ அனைத்து உலகங்களிலும் சுற்றித் திரிவாய்; எங்கும் நிலைத்து நிற்க உனக்கு இடம் கிடைக்காது. போ!” (43)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! சான்றோர்கள் போற்றும் தேவரிஷி நாரதர் ‘சாது’ (சரி) என, தக்ஷனது சாபத்தை ஏற்றார். இவ்வுலகில் ‘சாது’, ‘சான்றோன்’ என்பதன் இலக்கணம் என்ன தெரியுமா? பதிலுக்குப் பதில் செய்யத் திறனிருந்தும், பிறர் செய்யும் தீமையையும் பொறுத்துக் கொண்டு, அதற்குப் பதிலடி கொடுக்காது இருப்பதே. (44)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஆறாவது அத்தியாயம் — தக்ஷனது பெண்மக்கள் அறுபதின்மரது வம்சம்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! இதன் பிறகு பிரும்மதேவரால் சமாதானப்படுத்தப்பட்ட தக்ஷன், தன் மனைவி அஸிக்னியிடம் அறுபது பெண்மக்களைப் பெற்றெடுத்தான். அவர்கள் தங்கள் தந்தையான தக்ஷனிடம் மிகுந்த அன்பு கொண்டவர்கள். (1)

அவர்களில் பத்துப் பெண்களைத் தர்மதேவதைக்கும், பதின்மூன்று பெண்களைக் கசியபப் பிரஜாபதிக்கும், இருபத்தேழு பெண்களைச் சந்திரனுக்கும், இரண்டு பெண்களை பூதங்களுக்கும், இருவரை அங்கிரஸ மகரிஷிக்கும், கிருசாசுவருக்கு இரு கன்னிகைகளையும், மீதமுள்ள நான்கு கன்னிகைகளை தார்க்ஷ்யர் என்ற மாற்றுப் பெயருள்ள கசியபருக்கே தக்ஷன் மணம் செய்து கொடுத்தான். (2)

பரீக்ஷித்! தக்ஷனது கன்னிகைகள் மற்றும் அவர்களது மக்கட்செல்வங்களின் பெயர்களைக் கூறுகிறேன் கேள். இவர்களது பரம்பரைதான் இன்று மூவுலகங்களிலும் நிறைந்து காணப்படுகிறது. (3)

தர்மதேவதையின் மனைவிகள்—— பானு, லம்பா, ககுப், ஜாமி, விஷ்வா, ஸாத்யா, மருத்வதீ, வஸு, முஹூர்தா மற்றும் ஸங்கல்பா என்னும் பத்து பேர்கள். இவர்களது குழந்தைகளின் பெயரைக் கேள். (4)

அரசே! பானுவின் புதல்வன் ரிஷபதேவர்; அவரது மகன் இந்திரஸேனன். லம்பாவின் மகன் வித்யோதன்; அவனது மகன் மேககணன் (இடிபோல் கர்ஜிப்பவன்). (5)

ககுப் என்பவளின் மகன் ஸங்கடன்; அவனது மகன் கீகடன்; இவனது புதல்வர்கள்தான் பூமியிலுள்ள மலைக்கோட்டைகளின் அபிமானி தேவர்கள். ஜாமியின் பிள்ளை ஸ்வர்கன்; அவன் மகன் நந்தி. (6)

விஷ்வாவின் மக்கள் விசுவேதேவர்கள்; அவர்களுக்கு மக்கட்பேறில்லை என்று கூறப்படுகிறது. ஸாத்யா என்பவளது மக்கள் ஸாத்யர்கள்; அவர்கள் மகன் அர்தஸித்தி. (7)

மருத்வதியின் குமாரர்கள் மருத்வானும் ஜயந்தனும்; ஜயந்தன் பகவான் வாசுதேவரின் அம்சாவதாரம்; அவரை ‘உபேந்திரன்’ என்றும் அழைப்பார்கள். (8)

முஹூர்தா என்பவளுக்குக் காலாபிமானி தேவர்கள் பிறந்தார்கள். அவர்கள் தங்கள் தங்கள் முகூர்த்தங்களில் (காலங்களில்) ஜீவர்களது வினைப்பயனுக்கேற்ப அந்தந்த பயனை அளிப்பவர்கள். (9)

ஸங்கல்பா என்பவளது மகன் ஸங்கல்பன்; இவனது மகன் காமன். வஸு என்பவளது மக்கள் எட்டு வஸுக்கள்; அவர்களது பெயர்களைக் கூறுகிறேன் கேள். (10)

துரோணன், பிராணன், துருவன், அருக்கன், அக்னி, தோஷன், வஸு, விபாவஸு என்பவர்கள். துரோணனது மனைவி அபிமதி. அவளுக்கு மகிழ்ச்சி, துக்கம், பயம் ஆகியவற்றின் அபிமானி தேவதைகளே மக்களாகப் பிறந்தனர். (11)

பிராணனது மனைவி ஊர்ஜஸ்வதீ; அவர்களது மக்கள் ஸஹன், ஆயு, புரோஜவன் என மூவர். துருவன் மனைவியான தரணீ, பல நகரங்களின் அபிமானி தேவதைகளைக் குழந்தைகளாகப் பெற்றாள். (12)

அர்கனுடைய மனைவியான வாஸனா என்பவள் தர்ஷன் முதலிய பல பிள்ளைகளைப் பெற்றாள். அக்னி என்கிற வஸுவின் மனைவி தாராவை ‘ஸ்வாஹா’ என்றும் அழைப்பார்கள். அவள் திரவிணகன் முதலிய பல பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்தாள். (13)

கார்த்திகைப் பெண்டிரால் வளர்க்கப்பட்ட முருகப்பெருமானும் (ஒருவிதத்தில்) அக்னியின் புதல்வரே. (சிவபெருமானது நெற்றிக்கண் தீப்பொறிகளிலிருந்து பிறந்தவராதலால், அவரை ‘அக்னிபூ:’ — அக்னியில் பிறந்தவர் — என்று கூறுகின்றனர்.) அந்த முருகனிடமிருந்து விசாகன் முதலியவர்கள் தோன்றினார்கள். தோஷனது மனைவி சர்வரியின் வயிற்றில், ஸ்ரீமந்நாராயணனது அம்சாவதாரமாக சி(ம்)சுமாரன் பிறந்தான். (14)

வஸுவின் மனைவி ஆங்கீரஸ். சிற்பக்கலைக்கு அதிபதியான விசுவகர்மாவை ஈன்றெடுத்தாள். விசுவகர்மாவின் மனைவி கிருதி. சாக்ஷுஷ மனுவைப் பெற்றாள். இவர்களது மக்கள் விசுவே தேவர்களும் ஸாத்யர்களும். (15)

விபாவஸுவின் மனைவி உஷா. அவர்களது மக்கள் வ்யுஷ்டன், ரோசிஷன், ஆதபன் என்கிற மூவரும். இவர்களில் ஆதபனுக்கு பஞ்சயாமன் (பகல்) என்கிற மகன் பிறந்தான். அவனால்தான் அனைத்து ஜீவராசிகளும் தங்கள் தங்கள் காரியங்களை ஒழுங்காகச் செய்கின்றனர். (16)

[குறிப்பு:— அதிகாலை, பிரதோஷம் என்கிற யாமங்கள் சேர்ந்ததால் பகலை ‘பஞ்சயாமா’ என்கின்றனர். இரவை ‘திரியாமா’ (மூன்று யாமங்கள்) என அழைக்கின்றனர்.]

பூதனின் மனைவியும், தக்ஷனின் மகளுமான ஸரூபா என்பவள் கோடிக்கணக்கான ருத்ரர்களைப் படைத்தாள். இவர்களில் ரைவதன், அஜன், பவன், பீமன், வாமன், உக்ரன், விருஷாகபி, அஜைகபாதன், அஹிர்புத்னியன், பஹுரூபன் மற்றும் மஹான் என்கிற பதினோரு பேர்களும் மிகவும் முக்கியமானவர்கள். பூதனின் இரண்டாவது மனைவியான பூதையிடம் பயங்கரமான பூதங்களும் விநாயகர்களும் பிறந்தார்கள். இந்தப் பதினோரு பேரும் பிரதான ருத்ரனான மஹானின் அணுக்கத் தொண்டர்களானார்கள். (17—18)

அங்கிரஸ் பிரஜாபதியின் முதல் மனைவி ஸ்வதாதேவி, பித்ரு கணங்களைப் படைத்தாள். இரண்டாவது மனைவியான ஸதிதேவி ‘அதர்வாங்கிரஸம்’ என்கிற வேதப் பகுதியையே தனது மகனாக ஏற்றாள். (19)

க்ருசாசுவனது முதல் மனைவி அர்சிஷ். அவள் தூம்ரகேசனைப் பெற்றாள். இரண்டாவது மனைவி திஷணா நான்கு பிள்ளைகளைப் பெற்றாள். அவர்கள் வேதசிரஸ், தேவலர், வயுனன், மனு என்பவர்கள். (20)

தார்க்ஷ்யர் என்ற பெயர் கொண்ட கசியபருக்கு விநதை, கத்ரு, பதங்கீ, யாமினீ என நான்கு மனைவிகள். பதங்கீ பறவைக் கூட்டங்களைப் பெற்றெடுத்தாள். யாமினீ என்பவள் ஈசல் பூச்சிகளைப் பெற்றாள். (21)

விநதை என்கிற ஸுபர்ணை பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனுடைய வாகனமான கருடனைப் பெற்றாள். அவளது இரண்டாவது மகன் அருணன், சூரிய பகவானின் தேரோட்டி. கத்ரு பலப்பல நாகங்களைப் படைத்தாள். (22)

பரதகுல திலகமே! கிருத்திகை முதலிய இருபத்தேழு நட்சத்திரங்களின் அபிமானி தேவதைகளே சந்திரனின் மனைவிகள். ஆனால், சந்திரன் அவர்களில் ரோகிணி என்பவளிடம் மட்டும் அதிகமான காதல் கொண்டிருந்ததால், அவர்களின் தந்தையான தக்ஷன் சந்திரனைச் சபித்தான். அதனால், அவன் க்ஷயரோகியானான். ஆகவே, அவனுக்கு மக்கட்செல்வமில்லை. (23)

சந்திரன் (தன் மாமனாரான) தக்ஷனை மறுபடியும் மனங்குளிரச் செய்து, தேய்பிறையில் ஒவ்வொன்றாகக் குறையும் தன் கலைகளை வளர்பிறையில் ஒவ்வொன்றாக வளருமாறு வரம் பெற்றான். (இருந்தும் இருபத்தேழு நட்சத்திரங்களிடம் இவனுக்கு மக்கட்பேறு இல்லை.) இப்பொழுது அனைத்து மங்களங்களையும் அள்ளித் தரும் கசியப முனிவருடைய மனைவிகளின் பெயர்களைக் கேள். இந்த உலகிற்கு அவர்களே தாய். அவர்களிடமிருந்துதான் இந்தப் படைப்புகள் அனைத்தும் தோன்றின. அவர்களின் பெயர்கள் அதிதி, திதி, தனு, காஷ்டா, அரிஷ்டா, சுரசா, இளா, முனி, க்ரோதவசா, தாம்ரா, சுரபி, சரமா மற்றும் திமி என்பன. இவர்களில் நீர்வாழ்வன அனைத்தும் திமியின் மாக்கள் (குழந்தைகள்). பிறருக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் புலி முதலியன சரமாவின் மாக்கள். (24—26)

எருமைகள், பசுக்கள், மற்ற இரட்டைக் குளம்புகளுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளும் சுரபியின் மாக்கள். கழுகு, பருந்து முதலியன தாம்ராவின் மாக்கள். முனியின் மக்கள் அப்சரசுகள். (27)

மன்னவா! தந்தசூகம் முதலிய பாம்பு, தேள் ஆகிய நச்சுப் பிராணிகள் க்ரோதவசாவின் மாக்கள். இளா என்பவளிடமிருந்து பூமியில் தோன்றும் மரம், செடி—கொடிகள் பிறந்தன. சுரசையிடம் அரக்கர்கள் பிறந்தனர். (28)

அரிஷ்டையிடம் கந்தர்வர்களும், காஷ்டா என்பவளிடம் குதிரை முதலிய ஒரு குளம்புள்ள பிராணிகளும் தோன்றின. தனுவிற்கு அறுபத்தோரு குழந்தைகள் பிறந்தனர். அவர்களில் முக்கியமானவர்களின் பெயர்களைக் கேள். (29)

த்விமூர்தா, சம்பரன், அரிஷ்டன், ஹயக்ரீவன், விபாவஸு, அயோமுகன், சங்குசிரஸ், ஸ்வர்பானு, கபிலன், அருணன், புலோமா, விருஷபர்வா, ஏகசக்கரன், அனுதாபன், தூம்ரகேசன், விரூபாக்ஷன், விப்ரசித்தி மற்றும் துர்ஜயன் என்கிற பதினெட்டு பேர்கள். (30—31)

ஸ்வர்பானுவின் மகளான ஸுப்ரபையை நமுசி மணந்தான். நகுஷனது மகனான யயாதி பலம் மிக்கவன். அவன் (அசுர ராஜனான) விருஷபர்வாவின் மகள் சர்மிஷ்டையை மணந்தான். (32)

தனுவின் மகனான வைசுவாநரனுக்கு அழகான நான்கு பெண்கள் பிறந்தனர். அவர்கள் உபதானவீ, ஹயசிரா, புலோமா, காலகா என்பவர்கள். (33)

இவர்களில் உபதானவியை இரண்யாக்ஷன் மணந்தான். ஹயசிரா என்பவளை கிரது மணந்தான். வைசுவாநரனின் மற்ற இரு குமாரிகளான புலோமா, காலகா என்பவர்களை, பிரும்மதேவரின் கட்டளைப்படி கசியபப் பிரஜாபதி மணந்தார். இவர்களிடமிருந்து பௌலோமர்கள், காலகேயர்கள் எனப் பெயர் பெற்ற அறுபதாயிரம் தானவர்கள் பிறந்தனர். அவர்கள் போரில் வல்லவர்கள். இவர்களுக்கு ‘நிவாதகவசர்கள்’ என மற்றொரு பெயரும் உண்டு. வேள்விகள் செய்வதை இவர்கள் அழித்தனர். ஆகவே, பரீக்ஷித்! உனது பாட்டனாரான அர்ஜுனன், இந்திரனை மகிழ்விக்க வேண்டி, தனித்து ஒருவனாகவே அவர்களை அழித்தொழித்தார். இது அன்று அர்ஜுனன் சுவர்க்கம் சென்றபோது நடந்தது. (34—36)

விப்ரசித்தியின் மனைவி ஸிம்ஹிகை. அவளது வயிற்றில் நூற்றியொரு குழந்தைகள் பிறந்தனர். அவர்களில் மூத்தவன் ராகு. மற்ற நூறு பிள்ளைகளின் மொத்த பெயர் கேது. இவர்கள் நவக்கிரகங்களில் இடம் பெற்றனர். (37)

இனி அதிதியின் வம்சாவளியைக் கூறுகிறேன், கேள். இவளது திருவுதரத்தில்தான், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் தேவதேவனான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன், தனது அம்சமான வாமனமூர்த்தியாகத் திருவவதாரம் செய்தது. (38)

அதிதியின் குமாரர்கள்—— விவஸ்வான், அர்யமா, பூஷா, த்வஷ்டா, ஸவிதா, பகன், தாதா, விதாதா, வருணன், மித்ரன், இந்திரன் மற்றும் திரிவிக்கிரமனான வாமனமூர்த்தி — இவர்கள் பன்னிரண்டு ஆதித்தியர்கள் என அழைக்கப்படுவர். (39)

விவஸ்வானான சூரியனின் மனைவி ஸம்க்ஞா; மகாபாக்கியவதி. அவளது வயிற்றில் சிராத்ததேவனான வைவசுவதமனுவும், யமன், யமீ என்கிற இரட்டையரும் பிறந்தனர். இதே ஸம்க்ஞா தேவி பெண் குதிரை திருமேனியேற்று, சூரியதேவன் மூலம் இப்புவியில் அசுவினீ குமாரர்களைப் பெற்றெடுத்தாள். (40)

விவஸ்வானது இரண்டாவது மனைவி சாயா என்பவள். சனைச்சரன், ஸாவர்ணீ மனு என இரு குமாரர்களையும், தபதீ என்கிற ஒரு பெண்ணையும் ஈன்றாள். தபதீ, ஸம்வரணனைக் கணவனாக வரித்தாள். (41)

அர்யமாவின் மனைவி மாத்ருகை. அவள் வயிற்றில் பிறந்தவன் சர்ஷணீ என்கிற குமாரன். அவர்களிருவரும் செய்யத்தக்கது, செய்யத்தகாதது என்கிற புண்ணிய—பாவங்களை நன்கு அறிந்தவர்களாதலால், பிரும்மதேவர் இவர்கள் வாயிலாகவே மனிதர்களில் அந்தணர் முதலிய நான்கு வர்ணங்களையும் கற்பித்தார். (42)

பூஷா என்பவருக்குப் பிள்ளைப்பேறு இல்லை. முன்பு தக்ஷ யாகத்தில் சினம் கொண்ட பரமசிவனிடம், பூஷா தன் பற்களைக் காட்டிச் சிரித்துக் கேலி செய்ததால், வீரபத்திரர் இவரது பற்களை உடைத்தார். அன்று முதல் பூஷா மாவுப் பண்டங்களையே உணவாகக் கொண்டார். (43)

அசுரர்களின் தங்கையான ரசனை என்கிற கன்னிகை த்வஷ்டாவின் மனைவி. அவளது வயிற்றில் ஸந்நிவேசன், வீரம் நிறைந்த விசுவரூபர் என இரு குமாரர்கள் பிறந்தார்கள். (44)

முன்பொரு சமயம், இந்திரன் அவமதித்ததால் சினம் கொண்ட தேவகுரு பிருஹஸ்பதி, தேவர்களிடமிருந்து விலகிச் சென்றார். அப்பொழுது தேவர்கள் தங்கள் பகைவர்களான அசுரர்களின் மருமகனான இந்த விசுவரூபரையே, தங்கள் குருவாக (புரோகிதராக) வரித்துக் கொண்டார்கள். (45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஏழாவது அத்தியாயம் — பிருஹஸ்பதியால் தள்ளப்பட்ட தேவர்கள், விசுவரூபரைக் குருவாக வரித்தல்

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “பெரியோரே! தேவகுருவான பிருஹஸ்பதி, தன் பிரிய சீடர்களான தேவர்களை ஏன் கைவிட்டார்? அதன் காரணம் என்ன? தேவர்கள், குருநாதர் கைவிடும் அளவிற்கு என்ன தவறு செய்தனர்? தயவு செய்து கூறுங்கள்.” (1)

சுகாசார்யார் (பதில்) கூறுகிறார்—— “மன்னனே! மூவுலகங்களுக்கும் தலைவனாக விளங்கும் தனது செல்வச்செருக்கால் இந்திரன் அறநெறிகளை விடுத்தான்; ஒழுக்கம் ஒழிந்தது. ஒருநாள் அவன் தனது பெருமை வாய்ந்த இந்திர சபையில் தன் மனைவியான சசீதேவியுடன் உயர்ந்த சிங்காதனத்தில் அமர்ந்திருந்தான். நாற்பத்தொன்பது மருத்துக்கள், அஷ்டவஸுக்கள், பதினோரு ருத்ரர்கள், பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள், ருபுகணங்கள், விசுவேதேவர்கள், ஸாத்யர்கள், அசுவினீதேவர்கள் ஆகிய அனைவரும் சூழ்ந்து நின்று, அவனுக்குச் சேவை புரிந்தனர். சித்தர்கள், சாரணர்கள், கந்தர்வர்கள், வேதமோதும் முனிவர்கள், வித்யாதரர்கள், அப்சரசுகள், கின்னரர்கள், பறவை கணங்கள், நாகர்கள் ஆகிய அனைவரும் நாற்புறமும் சூழ்ந்து நின்று அவனது புகழ் பாடினர். தலைக்கு மேல் சாம்ராஜ்ய சின்னமான வெண்நிலவு போன்ற அழகான வெண்கொற்றக்குடை; ஒருபுறம் சாமரம்; மற்றொருபுறம் விசிறி கொண்டு வீசுகின்றனர். (இவ்வாறு பெரிய சக்கரவர்த்திகளுக்கான அடையாளங்களுடன் இந்திரன் சிங்காதனத்தில் வீற்றிருந்தான்.) (2—6)

இந்தச் சமயத்தில், தேவர்கோனான இந்திரன் மற்றும் அனைத்து தேவர்களுக்கும் குருவான வியாழ பகவான் அங்கு வரவே, தேவர்களும் அசுரர்களும் அனைவரும் எழுந்து அவரை வணங்கினர். அவர் வந்ததை இந்திரனும் கண்டான். ஆனால், அவனோ அவரை எதிர்கொண்டு அழைத்து, ஆசனத்தில் அமரச் செய்தல் போன்ற எந்தவொரு மரியாதையும் செய்யவில்லை. அவன் தன் ஆசனத்தை விட்டு எழுந்திருக்கவேயில்லை. (7—8)

முக்காலமும் உணர்ந்த ஆங்கீரஸ குலச்செம்மலான குரு பகவான், ‘இது செல்வச் செருக்கினால் வந்த குற்றம்’ என்றெண்ணி, உடனே அங்கிருந்து வெளியேறிப் பேசாமல் தன் இருப்பிடத்தை அடைந்தார். (9)

அப்பொழுது இந்திரன் குருவுக்குத் தான் செய்த அவமரியாதையை நினைத்து வருந்தி, அந்தச் சபையில் தன்னைத்தானே நிந்தித்துக் கொண்டான். (10)

அந்தோ! பணத்திமிரால் அற்ப புத்தி கொண்ட நான், இந்தப் பெரிய அவையில் என் குருவை அவமதித்தேனே! உண்மையில் எனது செயல் எத்தனை தவறானது. அந்தோ பரிதாபம்! (11)

அறிவுள்ளவன் எவன்தான் சுவர்க்க வாசமான செல்வத்தை விரும்புவான்? சத்துவ குணம் படைத்த தேவர்களது அரசனாக இருந்தும், செல்வத்தின் செருக்கு வந்து ஆட்கொள்ள, அசுரர்களது ரஜோ குணத்திற்கு ஆட்பட்டேனே? (12)

‘ஸார்வபௌமனுக்குரிய அரியணையில் அமர்ந்துள்ள சக்கரவர்த்தி, பெரியோர்கள் வரும்போது எழுந்திருந்து மரியாதை செய்யத் தேவையில்லை’ என்று கூறுபவர்கள், அறநெறியின் உண்மை அறியாதவர்களே. (13)

இவ்வாறு உபதேசம் கேட்பவர்கள், பிறரைத் தீயநெறியில் இட்டுச் செல்பவர்களே. அவர்கள் தானாகவே கொடுமையான நரகத்தில் விழுபவர்கள். இவர்களது உபதேசத்தைக் கேட்டு நடப்பவர்கள், பாறாங்கல் ஏற்றிய தோணியில் பயணிப்பவர்கள், நடுக்கடலில் (தோணி மூழ்கி) இறப்பதுபோல் அழிந்துவிடுவார்கள். (14)

தேவகுருவான வியாழ பகவான் அறிவுக்கடல்; சிறந்த அந்தணர். நானோ மூர்க்கன். ஆகையால், அவரது திருவடிகளில் என் தலையை முட்டிக் கொண்டு என் பிழையை மன்னிக்க வேண்டுவேன். (15)

இவ்வாறு இந்திரன் சிந்தித்திருக்கையில், தேவகுருவான வியாழ பகவான், தன் வீட்டிலிருந்து வெளியேறி, யோகசக்தியால் பார்வையில் படாதவரானார். பிறர் கண்களுக்குத் தெரியாதவாறு தம்மை மறைத்துக் கொண்டார். (16)

தேவர்கோன் இந்திரன் தன் குருவான வியாழ பகவானை எங்கு தேடியும் காணாது வருந்தினான். அவரின்றித் தனக்கோ, தேவர்களுக்கோ பாதுகாப்பில்லை என எண்ணிய இந்திரன், சுவர்க்கத்தைக் காக்கும் வழியைத் தன் புத்திபலம் கொண்டு தேவர்களுடன் கலந்தாலோசித்தான். ஆனால், அவனால் எதையும் யோசிக்க முடியவில்லை. அதனால், அவனது மனம் அமைதி இழந்தது. (17)

தன் குருவை இழந்து இந்திரன் தவிப்பதை மதங்கொண்ட அரக்கர்கள் அறிந்து, தங்கள் குருவான சுக்ராசார்யாரை அணுகி, அவரது கட்டளைப்படி ஆயுதங்களேந்தி, தேவர்களை வெல்ல சூளுரைத்தனர். (18)

அரக்கர்களது கூரிய அம்புகள் தேவர்களது தலைகளைப் பந்தாடின; கைகளும் துடைகளும் வெட்டுண்டன; உடல்கள் சிதறின. அப்பொழுது இந்திரனும் மற்ற தேவர்களும் தலைதாழ்த்திப் பிரும்மதேவரைச் சரணடைந்தனர். (19)

தான்தோன்றியான பிரும்மதேவர், தேவர்களது பரிதாபமான நிலையைக் கண்டு, கருணை கொண்டு, அவர்களைச் சமாதானம் செய்து கூறலானார். (20)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! என்ன காரியம் செய்தீர்கள்? செல்வச்செருக்கால் குருடான நீங்கள் பிரும்மத்தையறிந்த, வேதத்தைக் கற்றுணர்ந்த, அடக்கமே உருவான அந்தணரை மரியாதை செய்யாது அவமதித்தீர்களே! அந்தோ! எத்தனை பெரிய தவறு செய்தீர்கள். (21)

தேவர்களே! நீங்கள் செய்த அந்தக் குற்றத்தினால்தான் இன்று அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்திருந்தும், பலமற்ற உங்கள் பகைவர்கள் முன் தலைகுனிந்து நிற்கிறீர்கள். (22)

தேவர்கோனே! உங்களது பகைவர்களான அரக்கர்களும், முன்பு தங்கள் குருவான சுக்ராசார்யாரை அவமதித்ததால் (வாமனாவதாரத்தில் குருவான சுக்ரருடைய சொல்லை பலிச்சக்கரவர்த்தி கேட்டு, அதன்படி நடக்காததால்) தாழ்நிலை அடைந்தார்கள். ஆனால், இப்பொழுது பக்தியோடு அவரை அண்டி நடந்ததால், மறுபடியும் அனைத்துச் செல்வங்களும் பெற்றுள்ளனர். சுக்ரசார்யாரையே தம் தெய்வமாக மதிக்கும் இந்த அசுரர்கள், இன்னும் சில தினங்களில், எனது பிரும்மலோகத்தைக் கூடக் கைப்பற்றி விடுவார்கள் என நினைக்கிறேன்! (23)

பிருகு வம்சத்தில் உதித்தவர்கள், அர்த்தசாஸ்திரத்தை முழுமையாக இவருக்குக் கற்பித்துள்ளனர். ஆகவே, இவர் செய்ய நினைத்திருப்பதை உங்களால் எவ்வகையிலும் மாற்ற முடியாது. அவரது ஆலோசனைகள் மிகவும் ரகசியமானவை. அவ்வாறிருக்க, அவர்கள் இந்த சுவர்க்க உலகையா பொருட்படுத்துவார்கள்? அவர்கள் நினைத்தால் எவ்வுலகையும் வெற்றி கொள்ள முடியும். உண்மையில் அந்தணர்கள், கோவிந்தனான பகவானையும், பசுவையுமே தங்கள் உயர்ந்த தெய்வங்களாக மதிப்பவர்கள். மற்றும் எவர்கள் பக்கம் இவர்களது அருள் இருக்குமோ, அவர்களுக்கு என்றுமே அமங்கலங்கள் (துன்பங்கள்) இல்லை. (24)

ஆகவே, நீங்கள் உடனே த்வஷ்டாவின் புதல்வரான விசுவரூபரிடம் சென்று, அவரைக் குருவாகக் கொள்ளுங்கள். அவர் உண்மையான அந்தணர்; உயர்ந்த தவசி; மனவடக்கமும் புலனடக்கமும் உடையவர். ஆனால், அவரது சீடர்களான அசுரர்களிடம் அன்பாயிருக்க வேண்டும். அவர்களது செயலைப் பொறுத்துக் கொள்ள வேண்டும். அவர்களை மதிக்க வேண்டும். அப்பொழுதுதான் அவர் உங்கள் காரியத்தை முடித்துத் தருவார்.” (25)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னனே! பிரும்மதேவர் இவ்வாறு கூறவே, தேவர்களின் வருத்தம் நீங்கியது. அவர்கள், த்வஷ்டாவின் மகனான மகரிஷி விசுவரூபரிடம் சென்று, அவரை மார்போடு தழுவிக் கொண்டு கூறலாயினர். (26)

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— குழந்தாய்! உனக்கு அனைத்து நலன்களும் உண்டாகட்டும். நாங்கள் அதிதிகளாக (விருந்தாளிகளாக) இப்பொழுது உன் ஆசிரமத்திற்கு வந்திருக்கிறோம். ஒருவிதத்தில் நாங்களும் உனது தந்தைதான். இப்போது எங்களது விருப்பத்தை நீதான் நிறைவேற்றித் தரவேண்டும். (27)

அந்தணரே! பிள்ளைகள் பெற்றுப் பெருத்த குடும்பியாக இருந்தாலும், அவன் தனது தந்தை மற்றுமுள்ள பெரியோர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதுதானே, அவனது தர்மமும் கடமையும்? இல்வாழ்வானுக்கே அது கடமை என்னும்போது, வேதமோதும் பிரும்மசாரிகளுக்கு இன்னும் முக்கிய கடமை என்பதைக் கூறவும் வேண்டுமா? (28)

குழந்தாய்! உபநயனம் செய்து வைத்து வேதம் கற்றுத் தரும் ஆசார்யன், வேதத்தின் திருவுருவம்; தந்தை, பிரும்மதேவனின் உருவம்; சகோதரன், மருத் தலைவனான இந்திரனது உருவம்; பெற்றெடுத்த அன்னை, சாட்சாத் பூமிப்பிராட்டியின் திருவுருவம்; உடன்பிறந்த சகோதரி, தயாதேவியின் உருவம்; அதிதியாக வரும் விருந்தாளிகள், தர்மதேவதையின் திருமேனி; என்றோ ஒருநாள் வரும் ‘அப்யாகத’ என்கிற விருந்தாளி, அக்னிதேவனின் உருவம்; உலகிலுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளும் ஆன்மாவான ஸ்ரீமந்நாராயணனின் ஸ்வரூபமே — அதாவது, அனைத்து ஜீவர்களையும் தன்னைப் போலவே கருதவேண்டும். (29—30)

குழந்தாய்! நாங்கள் உன் தந்தையாரல்லவா? ஆகவே, பகைவர்களால் வெல்லப்பட்டுத் துன்புறும் எங்களது துக்கம், ஏழ்மை, தோல்வி முதலியவற்றை உனது தவவலிமையால் நீக்கவேண்டும். எங்களது வேண்டுகோளை ஏற்க வேண்டும். (31)

நீ, பிரும்ம நிஷ்டன்; வேதமறிந்த அந்தணன். ஆதலால், நீ எங்கள் ஆசார்யன். எங்களுக்கு ஆசார்யனாக இருக்க உன்னை வேண்டுகிறோம். உன் அருட்சக்தி கொண்டு நாங்கள் எங்கள் பகைவரை வெல்வோம். (32)

அந்தணரே! அவசியம் நேருமேயானால், காரியசித்திக்காகத் தன்னைவிடச் சிறியவனின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்குதலைப் பெரியோர்கள் தவறாகக் கூறவில்லை. வேத அறிவினாலேயே ஒருவன் பெரியவனாகிறானே தவிர, வயது முதிர்ச்சியினால் அல்ல. நீ, எங்களைவிட வயதில் சிறியவனாகிலும் வேதமுணர்ந்தவனாகையால் எங்களிலும் மூத்தவனே. (33)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தேவர்கள் விசுவரூபரைத் தங்களுக்குப் புரோகிதராக இருக்க வேண்டவே, அருந்தவசியான விசுவரூபர் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு அன்பு கனிந்த இனிய சொற்களால் பேசலானார். (34)

விசுவரூபர் கூறுகிறார்—— பெரியோர்களே! புரோகிதம் செய்தல் பிரும்மதேஜஸ்ஸைக் குறைப்பது. ஆகவே, தர்மமறிந்த சான்றோர்கள் அதை நிந்தித்துப் பேசுவர். நீங்கள் என்னைவிடப் பெரியோர்கள். உலகத்தலைவர்களாக இருந்தும், புரோகிதனாக இருக்க என்னை வேண்டி வந்திருக்கிறீர்கள். அவ்வாறிருக்க, என்னைப் போன்ற சிறியவன் அதை எவ்வாறு மறுக்க முடியும்? மேலும், நான் தங்களுக்குச் சேவை செய்ய வேண்டியவன். தங்களது கட்டளையை ஏற்று நடப்பதுதான் எனது சீரிய கடமை. பெரியோர் வேண்டுதலை மறுக்காமல் செய்வது சிறியவர்களின் கடமை என்று கூறப்படுகிறது. (35)

தேவர்களே! நானோ அந்தணன்; கைப்பொருளற்றவன். வயலில் அறுவடை முடிந்தபின், கதிராகவோ தானியமணிகளாகவோ உதிர்ந்து கிடப்பனவற்றைப் பொறுக்கியெடுத்து, அதைக் கொண்டு தேவர், பிதிரர் மற்றும் அக்னிஹோத்ரம், வைசுவதேவம் முதலியனவற்றைச் செய்கிறோம். லோகபாலகர்களே! இவ்வாறு எனது வாழ்க்கை கழிந்து வரும்போது, சான்றோர்கள் பழிக்கும் இந்தப் புரோகிதத் தொழிலை நான் ஏன் செய்யவேண்டும்? இதனால் மூடர்கள்தானே மகிழ்ச்சி கொள்வர்? (36)

ஆயினும் பெரியோர்களான உங்களால் வேண்டப்படுவது ஒரு சிறிய காரியம்தான். அதை நான் எப்படி மறுத்துக் கூறுவேன்? உங்களால் வேண்டப்பட்டது பெரிய காரியமாகவே இருந்தாலும், என் உயிர் மற்றும் பொருள்களைக் கொண்டு முடித்துத் தருகிறேன். (37)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னனே! இவ்வாறு தேவர்களுக்கு வாக்களித்து பெருந்தவசியான விசுவரூபர், அவர்கள் வேண்டியவாறு புரோகிதத்தை முழுமனத்தோடு ஏற்று நடத்தலானார். (38)

சுக்ராசார்யார் தமது நீதி பலத்தால், அசுரர்களது செல்வத்தைப் பத்திரமாகப் பாதுகாத்த போதிலும், வல்லவரான விசுவரூபர், தனது ‘ஸ்ரீநாராயண கவசம்’ என்கிற மந்திர சக்தியால் அசுரர்களிடமிருந்து, அந்தச் செல்வத்தைப் பறித்து இந்திரனுக்கு அளித்தார். (39)

பிரபுவான இந்திரன், எந்த ஸ்ரீமந்நாராயண கவசத்தால் காக்கப்பட்டு முன்பு அசுரர்களை வென்றானோ, அதே ஸ்ரீமந்நாராயண கவசத்தை (இப்பொழுது) பெருமனம் படைத்த விசுவரூபர் இந்திரனுக்குத் திரும்பவும் உபதேசித்தார். (40)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் ஏழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எட்டாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீநாராயண கவசத்தை உபதேசித்தல்

அரசன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “பெரியோரே! தேவர்கோன் இந்திரன் எந்தவொரு மந்திரத்தால் காப்பாற்றப்பட்டு, நால்வகைப் படைகள் கொண்ட பகைவர்களது சேனைகளை விளையாட்டாகவே வெற்றி கொண்டு, மூவுலக அரசுச் செல்வத்தை அனுபவித்தானோ, அந்த நாராயண கவசத்தைத் தாங்கள் எனக்குக் கூறவேண்டும். மேலும், அந்த மந்திரத்தால் காக்கப்பட்ட அவன், தன்னை எதிர்த்த பகைவர்களை எவ்வாறு வெற்றி கொண்டான்? என்பதையும் கூறவேண்டுகிறேன்.” (1—2)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் த்வஷ்டாவின் குமாரரான விசுவரூபரைத் தங்கள் புரோகிதராக ஏற்றுக்கொண்டவுடன், இந்திரன் வேண்டிக் கொண்டபடி விசுவரூபர், அவனுக்கு ஸ்ரீநாராயண கவசத்தை உபதேசித்தார். அதைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். (3)

விசுவரூபர் கூறுகிறார்—— “தேவராஜனே! பயம் நேரும்போது நாராயண கவசத்தைக் கூறி, நம் உடலுக்கு ஒரு பாதுகாப்பு செய்து கொள்ளவேண்டும். அதன் நியமங்களைக் கேள். முதலில் முகம் கைகால்களை அலம்பிச் சுத்தம் செய்து கொண்டு ஆசமனம் செய்யவேண்டும். பின் வலதுகை மோதிரவிரலில் தருப்பைப் புல்லினால் ஆகிய பவித்திரத்தை அணிந்து, வடக்கு நோக்கி அமரவேண்டும். பின் கவசத்தை அணிந்து கொள்கிற வரை மௌனம் ஏற்கவேண்டும். அதன்பின் ‘ஓம் நமோ நாராயணாய’ என்கிற எட்டெழுத்து மந்திரம் மற்றும் ‘ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய’ என்கிற பன்னிரண்டு எழுத்து மந்திரங்களால், ஹ்ருதயம் முதலிய ஐந்து அங்கங்களையும், கட்டை விரல் முதலிய ஐந்து விரல்களையும் தொடுதலான அங்கநியாஸ—கரநியாஸங்களைச் செய்து கொள்ளவேண்டும். முதலில் ‘ஓம் நமோ நாராயணாய’ என்கிற எட்டெழுத்து மந்திரத்தால் ஒவ்வொரு எழுத்திற்கும் முதலில் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவ எழுத்தையும் சேர்த்து, அந்த எட்டு எழுத்துக்களால் முறையே கால்கள், முழங்கால்கள், துடைகள், வயிறு, இதயம், மார்பு, முகம், தலை ஆகியவற்றைத் தனித்தனியே தொட்டுக் கொள்ளவேண்டும். இதுவே அஷ்டாங்க நியாஸம் என்பது. அது சிருஷ்டிக்ரமம் என்னும் நியாஸம். அல்லது முன்கூறிய அதே மந்திரத்தால் ‘ய’ என்கிற எழுத்தினால் தலையைத் தொட்டுக் கொண்டு, (அது முதல் ஓம் வரை) கால்கள் வரை தலைகீழாகவும் தொட்டுக் கொள்ளலாம். இதற்கு ‘ஸம்ஹாரக்ரமந்யாஸம்’ என்று பெயர். (4—6)

அதன்பின், ‘ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய’ என்கிற பன்னிரண்டு எழுத்து மந்திரத்தின் ‘ஓம்’ முதலிய பன்னிரண்டு எழுத்துக்களால் வலது கை ஆள்காட்டி விரல் தொடங்கி, இடதுகை ஆள்காட்டி விரல் வரை இருகைகளிலுள்ள எட்டு விரல்களையும், இரு கட்டை விரல்களின் இரண்டிரண்டு கணுக்களிலும், மீதமுள்ள நான்கு எழுத்துக்களாலும் கரநியாஸம் செய்து கொள்ள வேண்டும். (7)

பின் ‘ஓம் விஷ்ணவே நம:’ என்கிற மந்திரத்திலுள்ள ஏழு எழுத்துக்களில் முதல் எழுத்தான ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவ எழுத்தால் இதயத்திலும், ‘வி’ என்பதால் தலை, ‘ஷ’ எழுத்தால் புருவ நடுவில், ‘ண’ எழுத்தால் சிகையில், ‘வே’ என்ற எழுத்தால் இரு கண்களில், ‘ந’ என்பதால் உடலின் சந்திப்பகுதிகளிலும் நியாஸம் செய்து கொள்ள வேண்டும். பின் ‘ஓம் ம:’ என்ற எழுத்தால் ‘அஸ்த்ராய பட்’ என்று சொல்லி, உடல் முழுவதும் சுற்றி ‘திக்பந்தனம்’ செய்து கொள்ளவேண்டும். இவ்வாறு நியாஸம் செய்து கொள்வதால், மந்திரத்தை ஜபிப்பவன் மந்திரமயமான உடல் பெறுகிறான்; மந்திர ஸ்வரூபனாக ஆகிறான். (8—10)

இதன்பின் முழுமையான ஆளுமை, அறம், புகழ், செல்வம், அறிவு, வைராக்கியம் என்கிற ஆறு சக்திகளுடன் கூடிய தன்னிஷ்ட தேவனான பகவானைத் தியானிக்க வேண்டும். தன்னையும் அதே ஸ்வரூபமுள்ளவனாக நினைக்க வேண்டும். அதாவது தன்னிலை மறந்து, தன்மயமாக வேண்டும். இதுவே அனுபூதிநிலை. அதன் பின்னரே வித்யை, தேஜஸ், தவம் — இம்மூன்றின் திருவுருவமாக விளங்கும் ஸ்ரீநாராயண கவசத்தைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். (11)

அணிமா முதலிய எண்வகை சித்திகளும் சேவை செய்ய, வேதத்திருமேனியனான புள்ளரசனான கருடனது முதுகில் தன் தாமரைத் திருவடிகளைப் பதித்து நிற்கும், சங்கம், சக்கரம், கேடயம், கத்தி, கதை, பாணம், வில், பாசம் ஆகியவற்றைத் தன் எட்டுக் கரங்களிலும் ஏந்தியுள்ள, ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவத் திருமேனியரான ஸ்ரீமந்நாராயணன் நாற்புறங்களிலும் அனைத்துலகங்களிலும் என்னைக் காத்தருளட்டும். (12)

மீனுரு கொண்ட பகவான் நீரின் அடியில் நீர்வாழ் பிராணிகளிடமிருந்தும் வருணனது பாசத்திலிருந்தும் என்னைக் காக்கட்டும். மாயையால் பிரம்மசாரியாக வந்த வாமனமூர்த்தி விசுவரூபமெடுத்து உலகளந்த நிலத்திலும், திருவிக்கிரமனான பகவான் ஆகாயத்திலும் என்னைக் காக்கட்டும். (13)

எவருடைய பயங்கரமான அட்டகாசச் சிரிப்பினால் எண்டிசைகளும் எதிரொலித்ததோ, அசுரப் பெண்டிரின் கருக்கள் கலைந்து நழுவி விழுந்தனவோ, எவர் அசுரக் கூட்டங்களுக்குப் பகைவரோ, அந்த ஸ்ரீநரசிங்க பகவான் கோட்டை கொத்தளங்கள், காடுகள், போர்முனை முதலிய துன்பம் தரும் இடங்களில் என்னைக் காத்தருளட்டும். (14)

தன் தித்திப்பற்களால் கடலில் மூழ்கியிருந்த பூமிப்பிராட்டியை வெளியே தூக்கி வந்த வேள்வித் திருமேனியரான ஸ்ரீயக்ஞ வராகமூர்த்தி, தனிவழிப் பாதையில் என்னைக் காக்கட்டும். மலைச்சிகரங்களில் பரசுராமனும், பிரயாண காலத்தில் இலக்குவனோடு கூடிய பரதனது தமையன் ஸ்ரீராமனும் நம்மைக் காக்கட்டும். (15)

மாரணம், மோகனம், ஸ்தம்பனம், உச்சாடனம் முதலிய பயங்கரமான அனைத்து அபிசாரங்கள் மற்றும் ஏமாற்றங்களிலிருந்து பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் என்னைக் காக்கட்டும். ரிஷிசிரேஷ்டரான நரன் அர்ஜுனன் செருக்கிலிருந்து காக்கட்டும். யோகேசுவரரான தத்தாத்ரேயர் யோகத்தின் இடையில் தோன்றும் தொந்தரவுகளிலிருந்து காக்கட்டும். முக்குணங்களையும் தன்வயமாக்கிய கபில வாசுதேவர் கர்மத்தளைகளிலிருந்து காக்கட்டும். (16)

ஸநத்குமார மகரிஷி மன்மதனிடமிருந்து (காமத்தீயிலிருந்து) காக்கட்டும். ஹயக்ரீவ பகவான் நடைபாதைகளிலுள்ள தெய்வங்களை வணங்காமல் சென்ற பாவங்களிலிருந்து என்னைக் காக்க வேண்டும். பகவானுக்குச் செய்யும் பூசனைக்கு ஏற்படும் (இடையூறுகளை) முப்பத்திரண்டு விதமான சேவாபராதங்களையும் தேவரிஷி நாரதர் களையட்டும். கூர்ம அவதாரமெடுத்த பகவான் அனைத்துத் தீவினைகளிலிருந்தும் (நரகயாதனைகளிலிருந்தும்) என்னைக் காக்கவேண்டும். (17)

(குறிப்பு:— முப்பத்திரண்டு விதமான சேவாபராதங்கள் :—

1. பாதரக்ஷையுடன் (மிதியடியுடன்) ஆலயம் புகுதல்.

2. தேர்த்திருவிழா, ஜன்மாஷ்டமி முதலிய விரதங்களைச் செய்யாதிருத்தல் அல்லது அதை தரிசிக்காதிருத்தல்.

3. பகவானது திருமேனியைத் தரிசனம் செய்தும் வணங்காதிருத்தல்.

4. தூய்மையின்றித் தரிசித்தல்.

5. ஒரு கையினால் வணங்குதல்.

6. வலம் வரும்போது பகவானது சந்நிதியில் நிற்காமலே வலம் வருதல் (அல்லது) சந்நிதியிலேயே வலம் வருதல்.

7. பகவத் சந்நிதியில் காலை நீட்டியவண்ணம் அமர்தல்.

8. பகவத் சந்நிதியில் முழந்தாளைக் கட்டிக் கொண்டு அமர்தல்.

9. பகவத் சந்நிதியில் தூங்குதல்.

10. பகவத் சந்நிதியில் சாப்பிடுதல்.

11. பகவத் சந்நிதியில் பொய் பேசுதல்.

12. பகவத் சந்நிதியில் உரக்கக் கத்திப் பேசுதல்.

13. பகவத் சந்நிதியில் வெட்டியாகப் பேசுதல்.

14. பகவத் சந்நிதியில் கத்துதல்.

15. பகவத் சந்நிதியில் சண்டை போடுதல்.

16. பகவத் சந்நிதியில் பிறரைத் துன்புறுத்துதல்.

17. பகவத் சந்நிதியில் பிறரை ஆசீர்வதித்தல்.

18. பகவத் சந்நிதியில் பிறரைக் கடிந்து பேசுதல்.

19. பகவத் சந்நிதியில் கம்பளி கொண்டு உடல் முழுவதும் போர்த்திக் கொள்ளுதல்.

20. பகவத் சந்நிதியில் பிறரை நிந்தித்தல்.

21. பகவத் சந்நிதியில் பிறரைப் புகழ்தல்.

22. பகவத் சந்நிதியில் அமங்களச் சொற்களைக் கூறுதல்.

23. பகவத் சந்நிதியில் அபான வாயு விடுதல்.

24. நன்கு விமரிசையாகப் பூசனைப் புரிய போதிய செல்வம் இருந்தும் அற்பமாகப் பூசனை புரிதல்.

25. இறைவனுக்குப் படைக்காமல் தாமே உண்பது.

26. தனக்குக் கிடைக்கும் பொருளை முதலில் பகவானுக்கு அர்ப்பணம் செய்யாதிருத்தல்.

27. பழம், காய் முதலியவற்றை முழுவதுமாகத் தராமல், அதைத் திருத்திச் சிறிது பகுதியை மட்டும் பகவானுக்கெனத் தரல்.

28. பகவத் சந்நிதியில் முதுகு காட்டிக் கொண்டு அமர்தல்.

29. பகவத் சந்நிதியில் பிறரை வணங்குதல்.

30. குருவைக் கண்டால் முகமன் கூறி வரவேற்று நலம் விசாரித்துப் புகழாதிருத்தல்.

31. தற்புகழ்ச்சி கூறல்.

32. தன்னிஷ்ட தேவதையை உயர்வாகக் கூற, பிற தேவதைகளை நிந்தித்தல்.)

தன்வந்தரி பகவான் ஒவ்வாத தூய்மையற்ற உணவிலிருந்து காக்கட்டும். இன்ப—துன்பம் முதலிய பயங்கரமான இரட்டைகளிலிருந்து மனத்தை வெற்றிகொண்ட ரிஷபதேவரும், உலகத்தாரின் இழிபழிச் சொற்களிலிருந்து யக்ஞமூர்த்தியும், மனிதர்களது தொந்தரவுகளிலிருந்து பலராமனும், சினமே வடிவெடுத்த பாம்புகளிலிருந்து ஆதிசேஷனும் காக்கட்டும். (18)

அஞ்ஞானத்திலிருந்து வியாச பகவானும், மயக்கத்தை அளிக்கும் நாத்திகத்திலிருந்து புத்த பகவானும் என்னை ரட்சிக்கட்டும். தர்மத்தைக் காத்தருள பெருத்த அவதாரமெடுத்த கல்கி பகவான், பாவம் நிறைந்த கலிகாலத்தின் துன்பங்களிலிருந்து என்னைக் காக்கட்டும். (19)

காலையில் பகவான் கேசவன் கதை கொண்டு என்னைக் காக்க வேண்டும். புல்லாங்குழல் ஏந்திய கோவிந்தன் ஸங்கவ காலத்தில் காக்கட்டும். சிறந்த சக்தி வாய்ந்த நாராயணன் பிற்பகலில் காக்கட்டும். சக்கரதாரியான மகாவிஷ்ணு நடுப்பகலில் என்னைக் காக்கட்டும். (20)

சார்ங்கம் என்கிற சிறந்த வில்லைத் தரித்த பகவான் மதுசூதனன் பிற்பகலில் என்னைக் காக்கவேண்டும். மும்மூர்த்திகளின் ஸ்வரூபன் பகவான் மாதவன் மாலையில் என்னைக் காக்க வேண்டும். பிரதோஷ காலத்தில் ஹ்ருஷீகேசன் ரட்சிக்கட்டும். முன்னிரவிலும் நள்ளிரவிலும் ஒப்பற்ற பத்மநாபன் காக்கட்டும். (21)

பின்னிரவில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மச்சமுள்ள பகவான் ஸ்ரீஹரியும், விடிவோரையில் நந்தகம் என்னும் கத்தியேந்திய ஜனார்த்தனனும், காலையில் தாமோதரனும், இரு சந்திவேளைகளிலும் காலஸ்வரூபரான பகவான் விசுவேசுவரனும் என்னைக் காத்தருள வேண்டும். (22)

ஹே சுதர்சன மூர்த்தியே! வட்டமான திருமேனி கொண்ட தங்களது சுற்றுவட்டம் ஊழித்தீ போல் பயங்கரமான கூர்மையுடையது. (தாங்கள்) பகவானால் ஏவப்பட்டு நாற்புறமும் சுற்றிக் கொண்டேயிருக்கிறீர்கள். காற்றுடன் சேர்ந்த தீ, காய்ந்த புற்களைப் பொசுக்கித் தள்ளுவது போல் எனது பகைவர்களது நால்வகைப் படைகளையும் விரைவிலேயே பொசுக்கித் தள்ள வேண்டுகிறேன். (23)

கௌமோதகி கதையே! தங்களிடமிருந்து வெளிக் கிளம்பும் தீப்பொறிகள் வஜ்ரப்படை போல் தாங்கவொண்ணாதது. எவராலும் வெற்றி கொள்ள இயலாத பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு மிகவும் பிரியமானவன் நீ. நானோ அவரது தொண்டன். ஆகவே கூஷ்மாண்ட அரக்கர்கள், வைநாயகர்கள், யட்சர்கள், ராக்கதர்கள், பூதப்பிரேதங்கள், கிரகங்கள் முதலிய அனைத்தையும் நசுக்கிவிடு, நசுக்கிவிடு. என் பகைவர்களைப் பொடிப்பொடியாக்கு. (24)

பாஞ்சஜன்யம் எனப் பெயர் கொண்ட வெண்சங்கே! ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவான் உன்னை வாயில் வைத்து ஊத, நீ மிகவும் இரைச்சலுடன் எனது பகைவர்களின் இதயத்தைப் பிளந்துவிடு. யாதுதானர்கள், பிரமதகணங்கள், பிரேதங்கள், மாதாக்கள், பிசாசர்கள், பிரும்மராக்கதர்கள் முதலிய பயங்கரப் பிராணிகளை இங்கிருந்து துரத்தி ஓடச் செய். அவர்களது நச்சுப்பார்வையைத் துரத்து. (25)

கூர்மையான உளி கொண்ட நந்தகம் என்ற பெயர் கொண்ட கத்தியே! நீ பகவானுக்கு மிகவும் பிரியமானவன்! பகவானது கட்டளையை ஏற்று, என் பகைவர்களைச் சின்னாபின்னப்படுத்தி வெட்டிச் சாய்த்துவிடு. சந்திர மண்டலம் போன்று நூற்றுக்கணக்கான மண்டலங்களுடைய கேடயமே! கொள்ளிக் கண்களுடைய பாவிகளான என் பகைவர்களின் பார்வையிலிருந்து தீமையை விலக்கிவிடு. (26)

சூரியன் முதலிய ஒன்பது கோள்கள், வால்நட்சத்திரம் முதலிய கேதுக்கள், தீயமானிடர்கள், பாம்பு முதலிய ஊர்வன, பற்களால் கடித்துத் தீங்கிழைக்கும் விலங்குகள், பூதப்பிரேதங்கள் மற்றுமுள்ள கொடிய பிராணிகள் ஆகியவற்றால் எங்களுக்கு ஏற்படும் பயம், எங்களது நலனைக் கெடுப்பவர்கள் ஆகிய அனைத்தும், பகவானது திருநாமம் (மற்றும்) திருமேனி ஆயுதங்கள் ஆகியவற்றைப் பற்றி ஓதுங்கால், அந்த நொடியிலேயே அழிந்துவிடும். (27—28)

பிருஹத்ஸாமா, ரதந்தர ஸாமாக்களால் போற்றித் துதிக்கப்படும் வேதஸ்வரூபனான (அல்லது) ஸ்தோத்திரம், ஸ்தோபாக்ஷரங்கள், ஸ்தோமங்கள் என்கிற பிரிவுடைய ஸாமவேத ஸ்வரூபமாக விளங்கும் சர்வவல்லமை பொருந்திய கருட பகவானும், ‘சேனை முதலியார் என்றழைக்கப்படும் விஷ்வக்ஸேனரும் தங்கள் திருப்பெயர்களைக் கூறுவதன் பெருமையால் அனைத்துவிதமான துன்பங்களிலிருந்தும் எங்களைக் காத்தருள வேண்டும். (29)

பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருநாமம், திருமேனி, வாகனம், ஆயுதங்கள், சிறந்த பார்ஷதர்கள் ஆகிய அனைவரும், எங்களது புத்தி, பொறிபுலன்கள், மனம், பஞ்சப் பிராணன்கள் ஆகியவற்றை அனைத்துவிதமான ஆபத்துக்களிலிருந்தும் எவ்வகையிலும் காத்தருள வேண்டும். (30)

உண்மையில் காரிய—காரண ரூபமான அனைத்து உலகங்களும், சாட்சாத் பகவானுடைய ஸகுண வடிவம் என்பது உண்மையாகில், நமது அனைத்துத் துன்பங்களும் அழிந்தொழியட்டும். (31)

ஜீவனும் பரமனும் ஒன்றே — ஜீவாத்மா, பரமாத்மா இருவரும் ஒரே பரப்பிரும்மம்தான் என்கிற அனுபூதி நிலை பெற்றவர்களுக்கு, பகவானது ஸ்வரூபம் எந்தவொரு வேறுபாடுமற்றது. அனைத்துமே பகவத் ஸ்வரூபம் என்கிற நிச்சயம் பெற்றவர்கள். ஆகவே, எதிலும் அவர்கள் பகவானைத் தவிர வேறொன்றைக் காண்பதில்லை. ஆனாலும், பகவான் தன் மாயை என்கிற சக்தியால் திருவாபரணங்கள், திருஆயுதங்கள், திருவுருவங்கள், திருப்பெயர்கள் எனப் பற்பல சக்திகளைக் கைக்கொள்கிறார். (இவ்வாறு பற்பல சக்திகளாகத் தன்னைக் காட்டிக் கொள்வது மந்த புத்தியுள்ளவர்களுக்கும் அருள்வதற்காகவே.) இது அசைக்க முடியாத உண்மையல்லவா? ஆகவே, அனைத்தும் அறிந்தவரும் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவருமான பகவான் ஸ்ரீஹரி, எங்கும் எப்பொழுதும் அனைத்துத் திருமேனியராக நம்மைக் காத்தருளட்டும். (32—33)

தனது பயங்கரமான அட்டகாசச் சிரிப்பால் அனைத்துலக ஜீவராசிகளின் பயத்தை நீக்கியவரும், தனதொளியால் அனைத்து ஒளி மண்டலங்களையும் மழுங்கச் செய்யும் பகவான் நரசிம்மமூர்த்தி, மேலும் கீழும், உள்ளும் வெளியும் என அனைத்துத் திசைகளிலும் நம்மைக் காப்பாற்றட்டும். (34)

இந்திரனே! இப்பொழுது ஸ்ரீநாராயண கவசத்தை உனக்கு உபதேசித்துள்ளேன். இதனால், நீ உன்னைக் காத்துக் கொள். (இதைப் பன்முறை ஜபித்து, இதையே உனக்குக் கவசமாக ஆக்கிக் கொள்.) இதனால், நீ அசுரத்தலைவர்களை எளிதில் வெற்றி கொள்வாய். (35)

இந்த ஸ்ரீநாராயண கவசத்தை ஓதி சித்தி பெற்றவன், எவனைத் தன் கண்களால் பார்க்கிறானோ, காலால் தொடுகிறானோ, அவன் அதே நொடியில் அனைத்து பயங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான். (36)

இந்த ஸ்ரீவிஷ்ணு மந்திர கவசத்தைத் தரிப்பவனுக்கு அரசன், திருடர்கள், பூதப்பிரேத பிசாசர்கள், புலி முதலிய கொடிய விலங்குகள் ஆகிய எதனாலும் எங்கும் எப்போதும் எவ்விதத்திலும் பயமில்லை. (37)

முன்பொரு சமயம், கௌசிக கோத்திரத்தில் உதித்த ஓர் அந்தணன் இந்த ஸ்ரீநாராயண கவசத்தைச் சித்தி செய்து, தன் யோகசக்தியால் தன்னுடைய உயிரை ஒரு பாலைவனத்தில் நீத்தான். (38)

அவன் உயிர்நீத்த இடத்தின் மேலே, ஒரு சமயம் ஆகாயத்தில் கந்தர்வ அரசனான சித்ரரதன், தன் மனைவிமார்களுடன் விமானத்தில் சென்று கொண்டிருந்தான். (39)

அப்பொழுது (அந்தணன் உயிர் பிரிந்த) அந்தக் குறிப்பிட்ட இடம் வந்ததும், அவன் விமானத்துடன் ஆகாயத்திலிருந்து தலைகீழாக விழுந்தான். இதனால் பெருவியப்படைந்த சித்ரரதனைக் கண்டு (அங்கிருந்த) வாலகில்யர்கள் என்கிற முனிவர்கள், ‘கந்தர்வ அரசே! இது ஸ்ரீநாராயண கவசத்தை ஓதியதன் மகிமை’ எனக் கூறக் கேட்டு, இறந்து போன அந்த அந்தணனது எலும்புகளைக் கந்தர்வ அரசன் பொறுக்கியெடுத்து, கிழக்கு நோக்கிப் பாயும் சரஸ்வதி நதியில் போட்டுவிட்டு, நீராடிப் பின் தன்னுலகு சென்றான்.” (40)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! துன்பம் நேர்ந்தபோது எவன் இந்த ஸ்ரீநாராயண கவசத்தை (மன ஈடுபாட்டோடு) கேட்பானோ, இந்தக் கவசத்தை அன்புடன் சித்தி செய்து அணிவானோ, அவனை அனைத்து ஜீவராசிகளும் மரியாதையோடு தலைவணங்கும். அனைத்து பயங்களிலிருந்தும் அவன் விடுதலை பெறுகிறான். (41)

நூறு அசுவமேத யாகங்கள் செய்து இந்திரப் பதவியைப் பெற்ற தேவர்கோன், குருவான விசுவரூபரிடமிருந்து இந்த ஸ்ரீவைணவ மந்திரமான ஸ்ரீநாராயணகவசத்தைப் பெற்று, போர்முனையில் அசுரர்களை வென்று, மூவுலகச் செல்வமான அரசாட்சியைப் பெற்று இன்புற்றான். (42)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் எட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் — விசுவரூப வதமும், விருத்திராசுரன் வெற்றியும்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரதகுலத் திலகமே! விசுவரூபருக்கு மூன்று தலைகளுண்டு என்று வேதத்திலிருந்து நாம் அறிகிறோம். அவர் ஒரு வாயினால் சோமரஸம் அருந்துவார்; மற்றொரு வாயினால் சுராபானம் செய்வார்; மூன்றாவது வாயினால் அன்னத்தைச் சாப்பிடுவார். (1)

அரசே! அந்த விசுவரூபர் வேள்வி செய்கையில், தன் தந்தையான த்வஷ்டா பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களான தேவர்களில் ஒருவரானதால், மிகுந்த வினயத்துடன் உரத்த குரலில் தேவர்களுக்குரிய அவியுணவை நேரிலேயே அளித்தார். (2)

ஆனால், கூடவே அசுரர்களுக்கும் மறைமுகமாக அவியுணவை அளித்தார். அவரது தாய் அசுரகுலத்தைக் சேர்ந்தவளாதலால் தாய்ப்பாசத்தில் கட்டுண்டு, வேள்வியின் அவியுணவை அசுரர்களுக்கும் மறைமுகமாக அனுப்பித் தந்தார். (3)

இவ்வாறு தேவர்களை அவமதித்து, அறநெறிக்குப் புறம்பாகக் கவடு செய்வதைக் கண்ட இந்திரன், (முதலில்) பயந்து, (பின்) சினங்கொண்டு, வேகமாக அவரது மூன்று தலைகளையும் வெட்டிச் சாய்த்தான். (4)

விசுவரூபரது சோமரஸம் பருகும் தலை கபிஞ்ஜல (சாதகப்பட்சி) பறவையாகவும், சுராபானம் செய்யும் தலை கலவிங்கம் என்னும் பறவையாகவும், அன்னம் புசிக்கும் தலை தித்திரிப் பறவையாகவும் உருக்கொண்டன. (5)

இந்திரன் விரும்பியிருந்தால் விசுவரூபரைக் கொன்றதால் பெற்ற பிரும்மஹத்தி தோஷத்தைத் தடுத்திருக்க முடியும். ஆனால், அவ்வாறு செய்வது (பின் சந்ததியினருக்குப் பாடமாக அமையாது என்பதால்) அந்தத் தோஷத்தைத் தன் இருகைகளாலும் ஏற்றுக் கொண்டான். மேலும், ஒரு வருடம் வரை அந்தத் தோஷத்தை நீக்கிக் கொள்ள, எந்தவோர் உபாயத்தையும் செய்யவில்லை. ஆனால், அனைத்து உலகங்களின் முன்னிலையிலும் தனது தூய்மையை வெளிப்படுத்த எண்ணிய இந்திரன், தனக்கேற்பட்ட பிரும்மஹத்தி தோஷமான பாவத்தை நான்காகப் பிரித்து, பூமி, தண்ணீர், மரம் மற்றும் பெண்களுக்கு ஒவ்வொரு பாகத்தை அளித்தான். (6)

‘மண்ணை வெட்டிப் பள்ளமாக்கிய இடம், தானாகவே தூர்ந்து விடவேண்டும்’ என்கிற வரத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு பூமி, இந்திரனது பிரும்மஹத்தி தோஷத்தில் நான்கில் ஒரு பங்கைப் பெற்றுக் கொண்டது. அந்தப் பிரும்மஹத்தி பாவத்தின் உருவம்தான் பூமியில் ஆங்காங்கே காணப்படும் ஊஷரப்பிரதேசம். (உவர் மண்ணுள்ள இடம். இங்கு பயிர்ப்பச்சைகள் வளராது.) (7)

மரங்களோ, ‘தான் வெட்டப்பட்டாலும் அவ்விடம் தானாகவே வளரவேண்டும்’ என்கிற வரத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு, நான்கில் ஒரு பங்கு தோஷத்தைப் பெற்றுக் கொண்டன. மரங்களில் கோந்து (பிசின்) உருவமாகக் காணப்படுவதுதான் அந்தப் பிரும்மஹத்தி தோஷம். (8)

பெண்மணிகள், ‘தங்கள் பிரசவ காலம் வரையிலும் தம் கரு கலையாமல் புணர்ச்சியின்பம் பெறவேண்டும்’ என்னும் வரத்தைப் பெற்று, இந்திரனது தோஷத்தில் நான்கில் ஒரு பங்கைப் பெற்றுக் கொண்டனர். பெண்களது மாதவிடாய் காலமே அந்தப் பிரும்மஹத்தி தோஷம். (9)

‘தான், வேறு எந்தப் பொருளுடன் கலந்தாலும் அந்தப் பொருள் (பால் முதலியன) அளவில் அதிகமாக வேண்டும். அல்லது அருவிகளாக, வெள்ளமாகத் தானே வளர வேண்டும்; அல்லது தான் இயற்கையிலேயே எப்பொழுதும் திரவமாகவே இருக்க வேண்டும்’ என்கிற வரத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு தண்ணீர், இந்திரனது பாவத்தில் கால்பாகத்தைப் பெற்றுக் கொண்டது. அந்தப் பாவம்தான் இன்றும் நீரில் காணப்படும் நுரையும் நீர்க்குமிழிகளும். அந்த நுரைகளை நீரிலிருந்து வெளியே எடுத்து எறிபவன், நீரின் பாவத்தை நீக்குகிறான். அதிலேயே அவற்றை விட்டுவிடுபவன் பாவத்தை அடைகிறான். (அதனால்தான் மக்கள் அவற்றை நீக்கிவிட்டுத் தண்ணீரை எடுத்துக் கொள்கின்றனர்.) (10)

தன் பிள்ளையான விசுவரூபர் இந்திரனால் கொல்லப்பட்டு இறந்ததும், தந்தையான த்வஷ்டா இந்திரனைக் கொல்ல எண்ணி, அவனை அழிக்கும் பகைவன் தோன்றுவதற்காக, ‘இந்திரனது பகைவனே! நீ நன்கு ஓங்கி வளர்வாயாக! வெகுவிரைவிலேயே உனது பகைவனை அழித்தொழிப்பாயாக’ என்கிற மந்திரத்தை உச்சரித்தவண்ணம் ஒரு வேள்வியைச் செய்தார். (11)

வேள்வி முடிந்ததும் ‘அன்வாஹார்யபசனம்’ என்கிற தக்ஷிணாக்னியிலிருந்து, உலகத்தையே அழித்தொழிக்கப் புறப்பட்ட கோரமான பிரளயகால காலனோ (யமதர்மராஜனோ) என்னுமாறு ஓர் அசுரன் தோன்றினான். (12)

பரீக்ஷித்! அவனது உடல் ஒவ்வொரு நாளும் நாற்புறமும் ஒரு பாணம் அளவு (எறியப்பட்ட அம்பு போகும் தூரமளவு) பெருகி வளர்ந்தது. எரிந்து கருகிய மலை போன்று கறுத்த நிறம். மாலை வேளை மேகக்கூட்டம் போன்ற காந்தி, அவனது உடலில் ஒளிர்ந்தது. (13)

அவனது தலைமுடியும், தாடி மீசைகளும் காய்ச்சி உருக்கிய தாமிரம் போல் சிவப்பாக இருந்தன. கண்களோ நடுப்பகல் சூரியனைப் போல் பயங்கரமாக எரித்தன. (14)

ஒளிமிக்க முத்தலைச் சூலத்தைக் கையிலேந்தி, அவன் உரக்கக் கத்திக் கொண்டு குதித்தாடத் தொடங்கவே பூமி நடுங்கியது. அவன், தன் சூலத்தினால் ஆகாயத்தையே பிடுங்கி எறிவான் போலிருந்தது. (15)

அவன் அடிக்கடி கொட்டாவி விட்டான். இதனால் குகை போன்று ஆழமான அவனது வாய் திறக்கவே, அது அவன் ஆகாயத்தையே குடித்து விழுங்குவான் போலவும், நட்சத்திரக் கூட்டங்களை நாக்கினால் நக்கிச் சாப்பிடுவான் போலவும், பயங்கரமான தித்திப்பற்கள் கொண்ட அகன்ற வாயினால் மூவுலகங்களையும் விழுங்குவான் போலவும் இருந்தது. இவ்வாறான அவனது பயங்கரமான கோரமான உருவைக் கண்டு பயந்த மக்கள், பத்துத் திசைகளிலும் பறந்தடித்துக் கொண்டு ஓடினார்கள். (16—17)

த்வஷ்டாவின் மகன் என்கிற உருவமெடுத்த தமோகுண இருள், இவ்வுலகையே சூழ்ந்து மறைத்தது. ஆகவே, கொடிய பாவியான அவனுக்கு ‘விருத்திரன்’ என்று காரணப் பெயர் அமைந்தது. (விருத்திரன் என்றால் எல்லாவற்றையும் வியாபித்து இருப்பவன் என்று பொருள்.) (18)

சிறந்த தேவர்கள் ஒன்றுகூடி தங்கள் படைகளுடன், தங்களது திவ்வியமான அஸ்திர—சஸ்திரங்களால் அவனைத் தாக்கினர். ஆனால், அவன் அவை அனைத்தையும் விழுங்கிவிட்டான். (19)

அவனது திறன் மேன்மேலும் ஓங்குவது கண்டு தேவர்கள் மிகவும் வியந்தனர். பின் பயந்து சோர்ந்த அவர்கள், தங்கள் இதயத்திலேயே அந்தர்யாமியாக வாழும் ஆதி முதல்வனான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஒரே மனத்தினராய்த் துதிக்கலாயினர். (20)

தேவர்கள் (பகவானைத்) துதிப்பது—— “நிலம், நீர், காற்று, ஒளி, ஆகாயம் என்கிற ஐம்பெரும் பூதங்கள். அவற்றால் படைக்கப்பட்ட மூவுலகங்கள், அவ்வுலகங்களின் தலைவர்களான பிரும்மதேவர் முதலியவர்கள் மற்றும் தேவர்களான நாம் ஆகிய அனைவரும், எந்தக் காலத்தைக் கண்டு பயந்து நடுங்கி, பற்பல பூசனை பொருட்களால் அவனை உபாசிக்கிறோமோ, அந்தக் காலமே பகவானைக் கண்டு பயந்து நடுங்குகிறான். ஆகவே, அந்த பகவான்தான் இப்பொழுது நமக்கு ரட்சகன். (21)

பகவானே! தங்களுக்கு எதுவுமே புதிதல்ல. ஆகவே, தாங்கள் எதைக் கண்டும் வியப்படைவதில்லை. தாங்கள் தம் ஸ்வரூபத்திலேயே ஆனந்தம் அனுபவிப்பவர். ஆகையால், வேண்டுதல் வேண்டாமையற்ற பரிபூரணர். அதனால் சலனமற்று அமைதியாக உள்ளவர். இந்தத் தங்களை விடுத்து பிறரைச் சரணமடைபவன் முழுமூடன். அவன் நாயின் வாலைப் பற்றிக் கொண்டு கடலைத் தாண்ட விரும்புபவன். (22)

சென்ற கல்பத்தின் முடிவில் ஸத்யவிரதன் என்கிற மனு, எந்த மத்ஸ்யமூர்த்தியின் பெரிய கொம்பில் உலகமாகிற தன் படகைக் கட்டிப் பிரளய காலத் துன்பத்தை வெகு எளிதில் கடந்து சென்றாரோ, அந்த மத்ஸ்யமூர்த்தியான பகவானின் சரணம் பற்றிய நம்மை, விருத்திராசுரனது பொறுக்க முடியாத இந்தத் துன்பத்திலிருந்து நிச்சயம் காப்பாற்றுவார். (23)

முன்பொரு சமயம், சூறாவளிக் காற்றினால் தோன்றிய அலைகளின் பெரும் இரைச்சலைக் கேட்டு பயந்த பிரும்மதேவர், பகவானது நாபி கமலத்திலிருந்து ஊழிக்கால நீரில் தவறி விழுந்தார். அப்பொழுது எந்த ஓர் உதவியுமற்ற அவர், பகவானது இன்னருளால் அந்தச் சங்கடத்தைக் கடந்தார். அந்த பகவானே இப்பொழுது இந்தச் சங்கடத்திலிருந்து நம்மைக் காத்தருள்வார். (24)

எந்த இறைவன், தானொருவராகவே யாருடைய உதவியுமின்றித் தன் மாயையான சக்தியால் நம்மைப் படைத்தாரோ, எவரது அருளால் நாமனைவரும் உலகங்களைப் படைக்கிறோமோ, எவர் நம் எதிரிலேயே பலவிதமான திருவிளையாடல்களைப் புரிகிறாரோ, அந்த இறைவனை, ‘நாமே சர்வ சுதந்திரம் பெற்ற ஈசுவரன்’ என்கிற அகந்தை கொண்ட நாம், இதுவரை கண்டதுண்டா? அல்லது அவரது உண்மை நிலையினை அறிந்ததுதான் உண்டா? (25)

தேவர்களான நாம் அனைவரும் நமது பகைவர்களால் துன்பமடைந்த போதெல்லாம், அவர் உண்மையில் எந்தவொரு விகாரமற்றவராயினும் தனது மாயையை ஏற்று, தேவர்கள், ரிஷிகள், பசுபட்சிகள், மனிதன் முதலிய பிறவிகளையெடுக்கும் நம்மை, ஒவ்வொரு யுகத்திலும் தன் அடியார்களாகக் கருதிக் காத்து வருகிறாரே! (26)

அவரே நமது ஆன்மா; நமது தெய்வம். அவரே உலகமாகவும் அதைத் தாண்டித் தனித்தும் இருக்கிறார். ஏனெனில், அவருக்கு விகாரமில்லை (வேறுபாடில்லை). உலகிற்குக் காரணரும் அவரே. சரணம் புகுந்தவர்களைக் காக்கும் தகைமையர். அந்த இறைவனையே நாம் சரணமடைவோம். பெருமனம் படைத்த அந்த இறைவனே, அவரது அடியவர்களான நமக்கு அனைத்து நலன்களையும் அளிப்பார்.” (27)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னனே! தேவர்கள் இவ்வாறு பகவானைத் துதித்தபொழுது பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் சங்கம், சக்கரம், கதை, பதிமம் முதலியன ஏந்தியவராக மேற்கு திசையில் தோன்றினார். (28)

ஸ்ரீவத்ஸம் என்கிற மருவும், கௌஸ்துப மணியும் அவரது திருமார்பை அலங்கரிக்கவில்லை. ஆனால், சரத் (மாரி) காலத்து மலர்ந்த தாமரை போன்ற திருக்கண்களுடைய அந்த பகவானைச் சுற்றிலும், அவரைப் போன்ற திருமேனி படைத்த சுநந்தனன் முதலிய பதினாறு பார்ஷதர்களும் சூழ்ந்து நின்று சேவை புரிகின்றனர். (29)

பரீக்ஷித்! (இதயத்தில் கண்ட) இறைவனை நேரில் கண்ட தேவர்கள், பரவசமுற்று மகிழ்ச்சி பொங்க, தரையில் தண்டம் போல் விழுந்து வணங்கிப் பின் மெல்ல எழுந்து துதிக்கலாயினர். (30)

தேவர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “பகவானே! வேள்விகளுக்குப் பயனாக, சுவர்க்கம் முதலிய புண்ணிய உலகங்களை அளிக்கும் சக்தியாகவும், அதன் பயனை நிர்ணயிக்கும் கால ஸ்வரூபராகவும் விளங்கும் தங்களை வணங்குகிறோம். அந்த வேள்விகளைத் தகர்க்கும் அரக்கர்களைத் தன் சுதர்சன சக்கரம் கொண்டு தகர்ப்பவரான தங்களுக்கு வணக்கம்! இதுபோன்ற மகிமைகளை விளக்கும் பல அழகிய திருநாமங்களையுடைய தங்களுக்கு வணக்கம்! (31)

பரமனே! சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களுக்கேற்ப உயர்கதி, இடைகதி, கடைகதி என்கிற நிலைகளை அளிப்பவர் தாங்கள். அவ்வாறிருக்க, தங்களுடைய வாஸஸ்தலமான பரமபதத்தின் உண்மை நிலையை, மாயையின் காரிய வடிவான இவ்வுலகில் வாழும் எங்களைப் போன்ற எளியவர்கள் எவ்வாறு அறிவார்கள்? அறியும் திறன்தான் ஏது? (32)

பகவானே! ஸ்ரீமந்நாராயணா! பரமவாசுதேவனே! உலகிற்கெல்லாம் ஆதிபுருஷரே! புருஷோத்தமரே! எல்லை கடந்த பெருமையோரே! மங்களரூபரே! பரமகல்யாண ஸ்வரூபரே! ஏழைப்பங்காளரே! அகில உலகங்களுக்கும் ஆதாரமானவரே! ஒத்தார் மிக்கார் இலையாய மாமாயனே! அனைத்துலக நாயகரே! சர்வேசுவரரே! அழகும் கருணையுமே திருமேனியாகக் கொண்ட திருமகள் கேள்வரே! தங்களுக்கு வணக்கம்! பரமஹம்ஸ ஆசிரமத்தில் நிற்கும் தூய்மைமிக்க துறவிகள், சிறந்த அஷ்டாங்க யோகப்பயிற்சியால் பெறப்பட்ட மனவொருமைப்பாட்டால் தியானிக்கும்போது, துறவிகளின் உண்மை அறநெறியான பகவத்பஜனமாகிற சிறந்த நெறியாக அவர்கள் உள்ளத்தே விளங்குபவரே! அதனால், அவர்களது இதயத்தின் அஞ்ஞானமாகிற கதவுகள் திறக்கப்படவே, அவர்களது இதயத்தில் எந்தவொரு மறைப்பு(ஆவரணமு)மின்றி ஆத்மானந்த அனுபூதியாக வெளிப்படுபவரே! இந்த அனுபூதியாலன்றோ அவர்கள், தம்மையே மறந்து நிற்கின்றனர். அவ்வாறான தங்களை நாங்கள் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறோம்! (33)

பரமனே! தங்களுடைய திருவிளையாடல்களின் உட்கருத்தை அறிவதென்பது மிகமிகக் கடினம். ஏனெனில், இறைவா! தங்களுக்கோ எந்தவொரு பிடிப்புமில்லை. எங்களைப் போன்ற மேனியுமில்லை. எங்களுடைய எந்த ஓர் உதவியையும் எதிர்பார்க்காது, குணங்களோ அல்லது வேறுபாடுகளோ இல்லாமலேயே தானாகவே முக்குணமயமான இவ்வுலகத்தைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறீர்களே! (34)

மேலும் எம்பெருமானே! படைப்புத் தொழிலில் முக்குணங்களின் செயல்வடிவான இந்தப் பிரபஞ்சத்தில், (தேவதத்தன் என்கிற) ஏதோவொரு ஜீவனைப் போல் பிறக்கிறீர்கள். தன் நிலை விடுத்து, அடிமை போல் சுதந்திரமிழந்து, முக்குணங்களுக்காட்பட்டு, தாம் செய்யும் நற்செயல்—தீச்செயல்களுக்கேற்ப நல்லதோ தீயதோ ஆன பயனை அனுபவிக்கிறீர்களே, அதுவா? அல்லது தாங்களோ ஆத்மாராமன்; அமைதியே வடிவானவர்; அகண்ட சைதன்ய சக்திமான்; அனைத்தையும் கண்டும் காணாதவர்போல் உதாசீனராக ஒதுங்கிச் சாட்சி போலிருக்கிறீர்களே, அதுவா? — இவ்விரண்டில் எது உண்மை என்று புரியவில்லையே? (35)

ஆத்மாராமனாக இருப்பது மற்றும் சாதாரணமாக அன்றி அப்ராக்ருத சுகதுக்க அனுபவம் உள்ளவராக இருப்பது என்கிற இவ்விரண்டும், பகவானாகிய தங்களிடத்தில் முரண்பாடின்றி விளங்குகின்றன என்பது ஒன்றும் பெரிதல்ல. ஏனெனில், தாங்களோ எல்லை காண முடியாத குணக்கடல்; பெருமையோ ஆழங்காண இயலாதது; அனைத்து திறன்களும் கொண்டவர் தாங்கள். இன்றைய மக்களுக்கோ இதுவா, அதுவா? என்கிற பலவிதமான ஐயப்பாடுகள்; இதில் எது சரி என்கிற தர்க்கம்; ‘இல்லை, இதுதான் சரி’ என்கிற நிச்சய முடிவு; இவற்றிற்கு ஆதாரமான போலிப் பிரமாணங்கள்; அதற்கு அனுகூலமாக விளங்கும் தவறான தர்க்கங்கள் கொண்ட சாஸ்திரங்கள் ஆகியவற்றில் மனத்தை ஈடுபடுத்தி, அதைப் படித்து, தங்கள் மனத்தைக் கலக்கிக் கொள்கின்றனர். இதனால் வீண்பிடிவாதக்காரர்கள் ஆகின்றனர். ஆனால், இந்த வாத—விவாதங்கள் தங்களை எட்டுவதில்லை. தங்களுடைய உண்மை ஸ்வரூபமோ, மாயையே வடிவான அனைத்துப் பதார்த்தங்களினின்றும் தனிப்பட்டு ஒதுங்கி இருப்பது. இவற்றில் தாங்கள், தங்களது மாயையை மறைத்து வைத்துள்ளபோது, தங்களிடம் கூறமுடியாததென்று ஒன்று எப்படியிருக்க முடியும்? ஆகவே, தாங்கள் பாமர மக்களைப் போல் செயல்புரிபவன், செயலின் பயனை நுகர்பவன் எனவும் ஆகலாம். அல்லது மகான்களைப் போல் உதாசீனராகவும் இருக்கலாம். இதன் காரணம் என்ன தெரியுமா? தங்களிடத்தில் செயல்புரிவது என்பதோ, செய்கின்ற பயனை நுகர்வது என்பதோ, அல்லது எதிலும் ஒட்டாமல் தனித்திருப்பது என்பதோ இல்லவேயில்லை. ஏனெனில், தாங்களோ இவற்றிலிருந்து வேறுபட்டவர்; சொல்லுக்கெட்டாதவர். (உண்மையில் செயல்புரிபவர், பயன் நுகர்பவர் என்பன இருக்குமானால், அது ஆத்மாராமன் என்பதிலிருந்து முரண்படும். ஆக செயல்புரிதல் முதலியன உண்மையில் இல்லை. அதுவொரு மாயையே. இயற்கையில் ஒரே பொருளுக்கு முரண்பாடான இரண்டு உருவங்கள் இருக்க முடியாதல்லவா? ஆத்மாராமன் என்பதே உண்மை; செயல்புரிகிறான் என்பதெல்லாம் வெறும் கற்பனை. மாயையே வடிவானது என்பதுதான் கருத்து.) (36)

ஒரே ஒரு துண்டு கயிறுதான். அது நிலையற்ற புத்திகொண்ட அறிவிலிக்குப் பாம்பாகத் தோற்றமளிக்கிறது. ஆனால், உண்மை உணர்ந்தவனுக்கு அது கயிறாகத்தான் இருக்கிறது. அதேபோலத்தான் தாங்களும் அறிவிலிகளுக்குச் செயல்புரிபவன் மற்றும் பயன்நுகர்பவனாகத் தோற்றமளிக்கிறீர். அறிஞனுக்குத் தூய்மையான ஸத் சித் ஆனந்த வடிவினராகத் தெரிகிறீர். அறிவிலிக்கும் அறிஞனுக்கும் அவரவர் எண்ணங்களுக்கேற்ப விளங்குகிறீர். (37)

உண்மையை ஆராய்ந்து பார்த்தால் தாங்கள்தான் அனைத்துப் பொருட்களிலும் அந்தந்த பொருளின் நிலையில் விளங்குகிறீர்கள். எல்லை காண இயலாத ஸத் ஸ்வரூபர்; அனைத்திற்கும் ஒரே தலைவர்; பிரபஞ்சம் அனைத்திற்கும் காரணமான பிரும்மதேவர்; ஐம்பெரும் பூதங்கள், மாயையான பிரகிருதி முதலியவற்றிற்கும் காரணமானவர்; அனைத்திற்கும் அந்தர்யாமியான அந்தராத்மா தாங்களே. ஆகவே, இவ்வுலகில் காணப்படும் குணதோஷங்கள், எல்லாவற்றிற்கும் காரணமான தங்களையே குறித்துக் காட்டுகின்றன. வேதங்களும் பிரபஞ்சத்திலுள்ள அனைத்தையும் (மித்யை) ‘பொய்’ என்று ஒதுக்கித் தள்ளி, முடிவில் தங்களை மட்டும்தான் ‘மெய்’ என்கின்றன. (அதாவது, ஸஜாதீய, விஜாதீய, ஸ்வகதம் என்கிற மூன்று வேறுபாடுகளுமற்ற அத்யந்த அபேத வஸ்துவானவர்.) (38)

மதுசூதனரே! தங்களுடைய பெருமை எல்லை காண முடியாத அமுதக்கடல். அதனுடைய ஒரே ஒரு துளியை, ஒருவன் ஒரே ஒருமுறை நாவினால் சுவைத்துப் பார்ப்பானேயாகில், பரமானந்த அமுததாரை, அவனது இதயத்தில் என்றும் எப்போதும் பெருகிக் கொண்டேயிருக்கும்! அதனால் இவ்வுலகிலுள்ள விஷய போகங்கள் ஒரு சிறிய அளவோ, பெருத்த அளவோ, எவ்வளவு பார்த்து அனுபவித்தானோ அல்லது விண்ணுலகு முதலிய மேலுலகங்களில் உள்ளதாகக் கேள்விப்பட்டானோ, அவை அனைத்தையும் மறந்துவிடுவான். எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் உற்ற நண்பன், பிரியமானவன், நன்மை நாடுபவன் மற்றும் அந்தர்யாமி. அனைத்துச் செல்வங்களுக்கும் பொக்கிஷமாக விளங்கும் பகவானைத் தங்களிடத்தில் தன் மனத்தை இடையீடின்றி நிலைத்து நிற்க வைத்தவன், தங்களை நினைத்திருக்கும் இன்பத்திலேயே ஊன்றி நிற்பவன், இவ்வாறான பரமைகாந்திகளாகிற இறையடியார்களே இவ்வுலகில் தனக்கு எது நன்மை அளிப்பது? மேலுலகில் எது நன்மை அளிப்பது? என்பதை அறிவதில் திறன்மிக்கவன் ஆவான். இறைவா! தங்களுக்கு மிகவும் பிரியமான நன்மனம் படைத்த அந்த அடியார்கள் தங்களது திருவடித்தாமரைகட்குச் சேவை செய்வதை எவ்வாறு விட்டுச் செல்வார்கள்? சேவை செய்து கொண்டேதான் இருப்பார்கள். ஏனெனில், அந்தச் சேவையினால்தான் பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சம்சாரச் சக்கரச் சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை பெறவியலும். (39)

எம்பிரானே! மூவுலகங்களுக்கும் அந்தர்யாமியாகவும் ஆன்மாவாகவும் (ஆதாரமாகவும்) இருப்பவரே! (அல்லது மூவுலங்களையும் தன் ஸ்வரூபமாகக் கொண்டவரே!) மூவுலகங்களையும் தன் மூன்றடிகளால் அளந்தவரே! மூவுலகங்களையும் ஆட்டிப்படைப்பவரே! தங்களது மகிமையோ மூவுலகங்களிலும் உள்ள ஜீவராசிகளின் மனதைத் தன்பக்கம் ஈர்ப்பது. தைத்யர்கள், தானவர்கள் முதலிய அசுரர்களும் தங்களது விபூதியே. இதில் சந்தேகமேயில்லை. ஆனாலும், அவர்களது முன்னேற்றத்திற்கு இது உகந்த காலமில்லை என்று நிச்சயித்த தாங்கள், தங்களது யோகமாயையை ஏற்று, உபேந்திரன் (வாமனமூர்த்தி) என்கிற தேவனாகவும், சீதாராமன் என்கிற மனிதனாகவும், வராகம் என்கிற விலங்காகவும், (மனிதன்—விலங்கு கலப்பு உருவான) நரசிங்கனாகவும், மத்ஸ்யாவதாரம் முதலிய நீர்வாழ் பிராணியாகவும் திருவவதாரம் செய்து, அந்த அசுரர்கள் முதலியோர் செய்த தீவினைக்களுக்கேற்ப, அவர்களைத் தண்டிக்கிறீர்கள். நல்வினை—தீவினைகளுக்கேற்ப தண்டனை வழங்குபவரே! இந்த விருத்திராசுரனை வதம் செய்வதும் நியாயம்தான் என்று தோன்றினால், முன்பு அந்த அசுரர்களை வதைத்ததுபோல் இவனையும் வதம் செய்யுங்கள். (40)

பகவானே! எங்களுக்குத் தந்தையும் பாட்டனும் மற்றும் உற்றார்—சுற்றாரும் தாங்கள்தானே! நாங்கள் தங்கள் அடியார்களல்லவா? தங்களைத்தானே தலையாலே வணங்குகிறோம்? தங்கள் திருவடித்தாமரைகளை நினைந்து நினைந்து, எங்கள் இதயம் அதன் அன்புவலையில் சிக்கிவிட்டது. தாங்கள் தங்களது கல்யாண குணங்களோடு கூடிய அழகிய திருமேனியைக் கண்ணெதிரில் காட்டி, எங்களை ஆட்கொண்டீர்கள். ஆகவே, தாங்கள் கருணை ததும்பும் தெளிந்த அழகான குளிர்ந்த புன்சிரிப்புடன் கூடிய கடாக்ஷத்தாலும், செந்தாமரை போன்ற திருமுகத்தாலும், கருணை அமுதம் பொழியும் இனிய சொற்களாலும் எங்களது இதயவெப்பு நோயைக் குளிரச் செய்ய வேண்டுகிறோம். (41)

பகவானே! அக்னியிலிருந்து தோன்றுவதுதான் தீப்பொறிகள். ஆனால், அவை அக்னியை ஒளிரச் செய்ய இயலுமா? அதுபோலத்தான் எங்களுக்கும் தன்னலம், பிறநலம் பற்றி எதுவும் கூறமுடியவில்லை. (அனைத்துமறிந்த) தங்களுக்கு நாங்கள் கூறவேண்டியது என்ன உள்ளது? ஏனெனில், அண்டசராசரங்கள் அனைத்தையும் படைத்துக் காத்து அழிக்கும் மாயையை ஏற்றுத் திருவிளையாடல்கள் புரிகிறீர்கள். அனைத்து ஜீவராசிகளின் உள்ளும் அந்தர்யாமியாக விளங்கும் பிரும்மம் தாங்களே. இதுமட்டுமா? வெளியிலே பிரகிருதி என்கிற காரண வஸ்து ரூபமாகவும் இருக்கிறீர்கள். உலகில் உள்ள இடம், காலம், குழவிப்பருவம் முதலிய உடல்நிலைகள் முதலியனவற்றை அளவு மீறாமல் தொடர்ந்து அவற்றின் உபாதான காரணமாகவும், வெளியே தோன்றும்படி செய்யும் பிரகாசப்படுத்தும் காரணமாகவும் இருந்து, அவற்றை நுகர்பவராகவும், அதே சமயம் அதனதன் செயல்களுக்குச் சாட்சியாகவும், ஆகாயம் போல் நீக்கமற நிறைந்து எதிலும் ஒட்டாமல் பற்றற்று விளங்குகிறீர்கள். உபாதியான மறைப்பு நீங்கிய சுத்த சத்துவமூர்த்தியான பரப்பிரும்ம பரமாத்மாவாக இருப்பவரும் தாங்கள்தான். (42)

நாங்கள் தங்களிடம் வந்து வேண்டித்தான், தாங்கள் உதவி புரிய வேண்டும் என்கிற எதிர்பார்த்தலை விடுத்து, நாங்கள் இங்கு வந்த காரணத்தையறிந்த தாங்கள், அதனை நிறைவேற்றித் தரவேண்டும். தாங்களே அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்தவர். பகவான்! தாங்கள் உலகிற்குத் தலைவர். தங்களது திருவடித்தாமரைகளாகிற வெண்கொற்றக்குடையின் நிழலிலன்றோ நாங்கள் வந்து ஒதுங்கியது! தங்கள் திருவடிகள், பலப்பலவாறான தீவினைப் பயன்களின் ஒட்டுமொத்தமான பிறப்பு—இறப்பு என்னும் சம்சாரச் சுழற்சியில் வீழ்ந்து தவிப்பவர்களின் சோர்வை அறவே நீக்குவன. (43)

ஈசனே! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! எங்களது சக்திகளையும், அஸ்திர—சஸ்திரங்களையும் விருத்திராசுரன் (முன்பே) விழுங்கிவிட்டான். இப்பொழுது மூவுலகங்களையும் விழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறான். (ஆகவே,) அவனைச் சீக்கிரம் கொன்றொழியுங்கள். (44)

எம்பெருமானே! தாங்களோ தூய்மையே வடிவானவர்; இதயத்தில் எங்கும் தூய்மை ஒளியான விண்வெளி; அனைத்திற்கும் சாட்சி. தாங்கள் அநாதியானவர்; முடிவுதான் உண்டோ? அதுவுமில்லை. நிறை புகழ் கொண்டவர். சான்றோர்கள் தங்களைத்தான் தேடி அலைகின்றனர். சம்சார சக்கரத்தில் சுழன்று திரிந்து களைத்தவன், தங்களது சரணத்தைப் பற்றிக் கொண்டால், முதலில் அடைக்கலமும் முடிவில் பரமானந்த வடிவான முக்தியையும் தருகிறீர்கள். இவ்வாறுதானே பல பிறவிகளில் அவன் அடைந்த துன்பங்களை முடிவில் அழிக்கிறீர்கள். இறைவா! தங்களை நாங்கள் (சிரம்தாழ்த்தி) வணங்குகிறோம்.” (45)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னனே பரீக்ஷித்! இவ்வாறு தேவர்கள் மிகுந்த அன்போடு பகவானைத் துதிக்கவே, அதைச் செவியுற்ற பகவான் ஸ்ரீஹரி மனம் மகிழ்ந்து அவர்களிடம் கூறினார். (46)

பகவான் கூறுகிறார்—— “மேன்மையான தேவர்களே! உண்மையறிவு பொதிந்த உங்கள் துதிகள் கேட்டு மனம் மகிழ்ந்தேன். இந்தத் துதிகளால் ஜீவராசிகள் அனைத்திற்கும் தங்கள் உண்மை நிலை (ஸ்வரூபம்) புலனாகும். என்னிடம் பக்தி வெள்ளம் பெருகும். (47)

தேவசிரேஷ்டர்களே! நான் மனம் மகிழ்ந்த பின் பெற முடியாதது ஏதேனும் உண்டோ? ஆனாலும், உண்மை தத்துவத்தை உள்ளவாறு அறிந்த எனது தொண்டன் — என்னிடமே காதல் கொண்ட அடியவன் — என்னைத் தவிர வேறொன்றையும் என்னிடம் வேண்ட மாட்டான். (48)

உலகியல் பொருட்களையே உண்மையென நம்பி வீண்போகும் அறிவிலி, தனக்கு உண்மையில் எது நலம் பயப்பது? என்பதையே அறியான். அதனால்தான் அவன் உலகியல் இன்பங்களை நாடுகிறான். அவனது விருப்பமறிந்து அதை நிறைவேற்றுபவனும் அவனைப் போலவே அறிவிலிதான். (49)

முக்தியின்பத்தின் உண்மையுணர்ந்தவன் அஞ்ஞானியையும் கர்மத்தளைகளில் சிக்கிக் கொள்ள உபதேசிக்க மாட்டான். நல்ல மருத்துவர், நோயாளி விரும்பினாலும் அவனுக்கு ஒத்துக்கொள்ளாத ஆகாரத்தைத் தருவாரா? (50)

இந்திரனே! உங்களுக்கு அனைத்து நலன்களும் உண்டாகட்டும்! சிறந்த தவசியான ததீசி முனிவரிடம் உடனே சென்று, அவரது உடலைத் தானமாக வேண்டுங்கள். அவ்வுடல் உபாசனாபலம், விரதபலம் மற்றும் தவபலம் உடையது. அதனால் மிகவும் உறுதியானது. (51)

அவர் சிறந்த பிரும்மஞானி. தனமளிக்கும் பிரவர்க்ய வித்தையையும் அறிந்தவர். விண்ணுலக மருத்துவர்களான அசுவினீ தேவர்களுக்கு, தான் குதிரை முகத்திலிருந்து கொண்டு ‘அசுவசிரஸ்’ என்கிற உயர்ந்த வித்யையை உபதேசித்ததால், ‘அசுவசிரஸ்’ என்கிற காரணப் பெயரும் கொண்டவர். அவர் உபதேசித்த ஆன்ம வித்யையின் பெருமையால் அசுவினி குமாரர்கள் ஜீவன்முக்தர்களாயினர்! (52)

[குறிப்பு:— இங்கு ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் ‘பாவார்த்தபோதினி’ உரையாசிரியர் ஸ்ரீதர ஸ்வாமி புராணாந்தரங்களில் கூறப்பட்டுள்ள ஒரு கதையைக் கூறுகிறார்—— ‘ததீசி முனிவர் வேள்விகளில் செய்யப்படும் பிரவர்க்யம் என்கிற கர்மாவையும் பிரும்மவித்யையும் நன்கறிந்தவர்’ என்பதை அறிந்த அசுவினீ தேவர்கள், அவரிடம் வந்து தங்களுக்குப் பிரும்மவித்யையை அருளவேண்டும் என வேண்ட, இப்பொழுதுதான் ஏதோவொரு காரியத்தில் ஈடுபட்டுள்ளதாகவும், பின்பொரு சமயம் வருமாறும் கூறிவிட்டார். இதையறிந்த இந்திரன் தத்யஸ் (ததீசி) முனிவரிடம் வந்து, ‘முனிவரே! அவர்கள் தேவமருத்துவர்கள். ஆதலால், அவர்களுக்குப் பிரும்மவித்தையைத் தாங்கள் உபதேசிக்கக் கூடாது. என் வார்த்தையை மீறித் தாங்கள் உபதேசித்தால் தங்கள் தலையை வெட்டிவிடுவேன்’ என்று மிரட்டிச் சென்றான். பின்பு வந்த அசுவினீ தேவர்கள் இதையறிந்து, ‘முனிவரே! பயம் வேண்டாம். இப்பொழுதுள்ள தலையை நாங்களே வெட்டிவிட்டுக் குதிரைத் தலையைப் பொருத்துகிறோம். அக்குதிரை முகத்தோடு தாங்கள் எங்களுக்குப் பிரும்மவித்தையை உபதேசம் செய்துவிடுங்கள். இந்திரன் வந்து இக்குதிரைத் தலையை வெட்டியதும், நாங்கள் தங்களது உண்மை தலையை உடலோடு சேர்த்து, தத்யஸ்களைப் பிழைக்கச் செய்துவிடுகிறோம்.’ பொய்யுரைக்கு அஞ்சிய ததீசி முனிவர், அசுவனீதேவர்களுக்குக் குதிரை முகத்தோடு பிரவர்க்யத்தையும் பிரும்மவித்தையையும் உபதேசித்ததால், அவருக்கு ‘அசுவசிரஸ்’ என்கிற பெயர் உண்டாயிற்று.]

அதர்வண வேதமுணர்ந்த ததீசி (தத்யஸ்) முனிவர், அதர்வண வேதத்தைச் சேர்ந்த எவராலும் துளைக்கவியலாத என் நாராயண கவசத்தை முதலில் த்வஷ்டாவிற்கு உபதேசித்தார். த்வஷ்டா தன் மகனான விசுவரூபருக்கு உபதேசித்தார். விசுவரூபர் உனக்கு உபதேசித்தார். (53)

அறநெறிகளின் மர்மமுணர்ந்த ததீசி முனிவர், நீங்கள் வேண்டிக் கொண்டால் உங்களுக்கும் அசுவினீ தேவர்களுக்கும் தன் உடல் எலும்புகளைத் தருவார். அதைப் பெற்று (தேவசிற்பியாகிய) விசுவகர்மா மூலம் அதை ஓர் ஆயுதமாகச் செய்து கொள்ளுங்கள். இந்திரனே! என் சக்தியையும் பெற்று, நீ அந்த அஸ்திரத்தால் விருத்திராசுரனது தலையைக் கொய்துவிடு. (54)

இவ்வாறு விருத்திரனை வதைத்ததும், நீங்கள் உங்கள் தேஜஸ், அஸ்திர—சஸ்திரங்கள், செல்வம் ஆகியனவற்றைத் திரும்பவும் பெறுவீர்கள். உங்களுக்கு அனைத்து நலன்களும் உண்டாகப் போகின்றன. ஏனெனில், என் அடியார்களை யாரும் கொடுமைப்படுத்த முடியாது. (55)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தாவது அத்தியாயம் — தேவர்கள் விருத்திராசுரனுடன் போரிடுதல்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! அகில உலகங்களையும் காத்தருளும் ஸ்ரீமந்நாராயணன் இவ்வாறு இந்திரனிடம் கூறிவிட்டு, கண்ணிமைத்தலில்லாத தேவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, அங்கேயே தம்மை மறைத்தருளினார். (1)

பரதகுலத்தோன்றலே! அதர்வண வேதம் உணர்ந்த பெருமனம் படைத்த ததீசி முனிவரிடம், தேவர்கள் பகவானது கட்டளைப்படி சென்று வேண்டிக் கொண்டார்கள். அவர் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு சற்றே சிரித்தவண்ணம் கூறினார். (2)

தேவர்களே! உடல் பெற்ற ஜீவராசிகள் மரணத்தறுவாயில் என்ன பாடுபடும்? என்பது பெரும்பாலும் உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. உணர்ச்சி உள்ளவரை பொறுக்க முடியாத துன்பத்தை அவன் அடைகிறான்; பின் மயக்கமுறுகிறான். (3)

உலகில் உயிரோடு உலா வர நினைக்கும் ஜீவன்களுக்கு இவ்வுடல் விலைமதிப்பற்றது; மிகவும் பிரியமானது; விரும்பி ஏற்கப்படுவது. அவ்வாறிருக்க, சாட்சாத் ஸ்ரீமந்நாராயணனே நேரில் வந்து, ‘உன் உடலைக் கொடுப்பாயாக’ என்று வேண்டினாலும், அதைத் தருவதற்கு எவனாவது முன்வருவானா? (4)

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “பிரும்மரிஷியே! சகல ஜீவராசிகளிடமும் கருணை கொண்டவர்கள், பெரியோர்கள் புகழும் உயர்ந்த செயல்கள் செய்பவர்கள் மற்றும் தங்களைப் போன்ற பரந்த மனம் படைத்தவர்கள், பிற ஜீவராசிகளின் நன்மைக்காக எதைத்தான் தியாகம் செய்ய முன்வரமாட்டார்கள்? (5)

மேலும், பொதுவாகப் பிறரிடம் ஒன்றைக் கேட்டுப் பெற விரும்புபவன், தன்னலமே பேணுபவன். கொடுப்பவனின் கஷ்டங்களைப் பற்றி அவன் நினைக்கவே மாட்டான். அது தெரிந்தால் அவன் ஏன் யாசிக்க வருகிறான்? அதே போலத்தான் கொடைவள்ளலுக்கும் யாசிப்பவனுடைய துன்பங்கள் தெரியாது. தெரிந்தாலும் அவனது வாயிலிருந்து ‘இல்லை’ என்கிற சொல் தவறியும் வராது.” (ஆகவே, எங்களுக்கு வந்துள்ள துன்பத்தைத் தெரிந்து கொண்டு, எங்களது வேண்டுகோளைப் பூர்த்தி செய்து தரவேண்டும்.) (6)

ததீசி மகரிஷி (பதில்) கூறுகிறார்—— “(தேவர்களே!) உங்களிடமிருந்து தர்மத்தைப் பற்றிய உண்மையினைக் கேட்க விரும்பியே முதலில் உங்களது விருப்பத்தை நான் அசட்டை செய்தேன். இதோ, உங்களுக்காக என் பிரியமான உடலை இப்பொழுதே தியாகம் செய்கிறேன். ஏனெனில், என்றோ ஒரு நாள் இது என்னை விட்டுத் தனியே பிரிந்து செல்லத்தானே போகிறது? (7)

உலகபாலகர்களே! எவனொருவன் அழியும் இவ்வுடலைக் கொண்டு துன்புறும் ஜீவராசிகளின் துன்பத்தைக் கருணையோடு களைய முன்வரவில்லையோ, அவன் மரம்—செடி—கொடிகளை விடத் தாழ்ந்தவனே. ஏனெனில், இதனால் அவன் வெளிப்படையில் தர்மத்தையும், மறைபொருளாகப் பெரும் புகழையும் பெறுகிறான் என்பதை அறியவில்லை. (8)

புகழ்பெற்ற சான்றோர்கள், என்றுமே அழியாத இந்த தர்மத்தைத்தான் விரும்புகிறார்கள்; மதிக்கிறார்கள். இதன் உண்மையான நிலை என்ன தெரியுமா? பிறர் துன்பம் கண்டு தான் துன்புறுதலும், பிறர் இன்பம் கண்டு தான் இன்புறுதலுமாகும். (9)

இவ்வுலகில் (உயர்வாக மதிக்கப்படும்) செல்வம், சுற்றத்தார் மற்றும் இவ்வுடல் முதலியன நொடியில் நொடிப்பனவே. பிறருக்கு ஆட்பட்டனவே. தனக்கென (ஆன்மாவுக்கென) எவ்வகையிலும் உதவாதனவே. அந்தோ! இது பரிதாபமாக இல்லை? இதைவிட வேறு என்ன துன்பம் வேண்டும்? அவ்வாறிருக்க, அழியும் இவ்வுடல் பெற்ற நாம், இது கொண்டு பிறருக்கு உதவி செய்யவில்லை எனில், அது எவ்வளவு வருத்தத்துக்கு உரியது?” (10)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! இவ்வாறு கூறிய அதர்வணவேதம் அறிந்த ததீசி மகரிஷி, தன்னுடலை நீக்க நிச்சயித்து, தன் ஜீவாத்மாவைப் பரமனான பகவானிடம் இரண்டறக் கலக்கச் செய்து, இந்தப் பூதவுடலைத் துறந்தார். (11)

அவரது பொறி—புலன்கள், பிராணன், மனம், புத்தி ஆகியவைகள் ஓய்ந்தன. அவரது பார்வை பரமனது உண்மை நிலையினையே கண்டது. உலகியல் தளைகள் தானாகவே தெறித்து விலகின. இறைவனுடனேயே ஒன்றுபட்டார். அதனால், இவ்வுடல் நழுவி விழுந்ததையே அவர் அறியவில்லை. (12)

பகவானது திருவருளைப் பெற்றதால், இந்திரனது பலமும் வீரமும் எல்லையில்லாமல் வளர்ந்தன. தேவதச்சனாகிய விசுவகர்மா, ததீசி முனிவரின் முதுகெலும்பைக் கொண்டு வஜ்ராயுதம் படைத்து இந்திரனிடம் அளித்தான். அதைக் கையிலேந்திய இந்திரன், தேவர்கள் புடைசூழ, தேவர்களும் முனிவர்களும் துதிக்க, மூவுலகும் மகிழ ஐராவதத்தின் மீதேறி, கோபங்கொண்ட காலாக்னி ருத்ரர், யமதர்மராஜனை எதிர்க்கச் சென்றதுபோல், அசுரர்கள் சூழ நிற்கும் விருத்திராசுரனை அழித்தொழிக்கும் உறுதியுடன் சென்றான். (13—15)

இப்பொழுது நடப்பது வைவஸ்வத மன்வந்தரம். இதுபோல் முதன்முதல் தொடங்கிய மன்வந்தரம் ‘ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரம்’. அதன் முதல் சதுர்யுகத்தின் இரண்டாவது யுகமான திரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில், நர்மதை நதிக்கரையில் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையில் கடும்போர் நிகழ்ந்தது. (16)

அரசே! அப்பொழுது பதினோரு ருத்ரர்கள், எட்டு வஸுக்கள், பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள், இரு அசுவினீ தேவர்கள் (ஆக முப்பத்து மூன்று கோடி தேவர்கள்) மற்றும் பித்ருதேவர்கள், அக்னி, ஸப்தமருத்துக்கள், ருபுக்கள், ஸாத்யர்கள், விசுவேதேவர்கள் முதலியவர்கள் புடைசூழ, கையில் வஜ்ராயுதம் ஏந்திய இந்திரன் மிக்க பொலிவுடன் விளங்கினான். இந்திரன் வருவதுகண்ட விருத்திரன் முதலிய அசுரர்கள் வெகுண்டெழுந்தனர். (17—18)

அப்பொழுது நமுசி, சம்பரன், அனர்வா, துவிமூர்த்தா, ருஷபன், அம்பரன், ஹயக்ரீவன், சங்குசிரஸ், விப்ரசித்தி, அயோமுகன், புலோமா, விருஷபர்வா, பிரஹேதி, ஹேதி, உத்கலன், ஸுமாலி, மாலி முதலிய ஆயிரக்கணக்கான தைத்யர்களும் தானவர்களும் மற்றுமுள்ள யட்சர்களும் அரக்கர்களுமாகிய அனைவரும் தங்கக்கவசம் அணிந்து படைக்கலங்கள் ஏந்திச் சேனை சூழ வரும் இந்திரனைத் தடுத்து நிறுத்தினார்கள். பழிக்குப்பழி வாங்கும் உறுதியோடு வந்திருக்கும் தேவப் படைகளைத் தடுத்து நிறுத்துவது என்பது யமனுக்கும் இயலாததே. செருக்குற்ற அசுரப் படைகள் சிங்கக்குரலெழுப்பி மிகவும் கவனத்துடன் தேவப்படைகளை அடிக்கலாயினர். அவர்கள் கதை, பரிகம், அம்புகள், பிராஸம், உலக்கை, தோமரம், சூலம், கோடாரிகள், கத்திகள், சதக்னீ என்னும் பீரங்கி, புசுண்டீ முதலிய அஸ்திர—சஸ்திரங்கள் கொண்டு தேவர்களை நாற்புறமும் சூழ்ந்து நின்று தாக்கினார்கள். (19—23)

நாற்புறங்களிலிருந்தும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அம்புகள் மழைபோல் பெய்ததால், தேவர்கள் வெளியிலே தெரியாது மறைந்தனர். அம்புமழை அவர்களை மூடி மறைத்தது — மேகங்கள் விஸ்தாரமாகப் படர்ந்து விளங்கும்போது ஆகாயத்திலுள்ள நட்சத்திரங்கள் தெளிவாகத் தெரியாதது போல. (24)

அஸ்திர—சஸ்திரங்கள் விடுவதில் சிறந்த தேர்ச்சி பெற்ற தேவர்களது பாணங்களால் ஆகாயத்திலேயே ஆயிரமாயிரமாகத் துண்டிக்கப்பட்ட அசுரர்களது ஆயுதங்கள், தேவர்களை நெருங்கவும் இயலவில்லை. (25)

கைவசமிருந்த அஸ்திர—சஸ்திரங்கள் தீர்ந்துபோனதும் அவர்கள் மலைச்சிகரங்கள், மரங்கள், கற்பாறைகள் கொண்டு தேவர்களைத் தாக்கினர். அவைகளையும் தேவர்கள் முன்போலவே பொடியாக்கினர். (26)

மன்னவா! தேவர்களை அஸ்திர—சஸ்திரங்கள், மரங்கள், கற்பாறைகள், மலைமுகடுகள் ஆகியவற்றால் எவ்வளவு தாக்கியும், அவர்களுக்கு ஒரு சிறுகாயமும் ஏற்படாமல் நலமாக இருப்பதுகண்ட விருத்திராசுரனது அசுரப்படைகள் சற்றே பயந்தன. (27)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் காத்தருளப்படும் அடியார்களைக் கண்டு, அற்பர்கள் (கயவர்கள்) பேசும் கொடூரமான தீய சொற்கள் பயனற்றுப் போவதுபோல், தேவர்களை முறியடிக்க அசுரர்கள் மேற்கொண்ட அனைத்து முயற்சிகளும் வீணாயின. (28)

பகவானையும் பகைக்கும் அசுரர்கள் தங்கள் முயற்சி வீணானது கண்டு உற்சாகமிழந்தனர். அவர்களது வீரச்செருக்கு அழிந்தது; வலிமையும் வீரமும் தேய்ந்தொழிந்தது. ஆகவே, அவர்கள் தங்கள் தலைவன் விருத்திராசுரனைப் போர்முனையில் தனியே விட்டுச் செல்ல எண்ணினார்கள். (29)

மனவலிமை மிக்க மாவீரனான விருத்திராசுரன், தன் படைத்தலைவர்கள் பயந்து ஓடுவதையும், சின்னாபின்னமாகிய அசுரப்படைகள் அவர்களைத் தொடர்ந்து நாற்புறங்களிலும் சிதறி ஓடுவதையும் கண்டு, சற்றே நகைத்தவண்ணம் கூறினான். (30)

சிறந்த வீரனான விருத்திராசுரன், சமயத்திற்கேற்ப வீரம் மிக்க வசனங்களால் விப்ரசித்தி, நமுசி, புலோமா, மயன், அனர்வா, சம்பரன் முதலியவர்களைக் கூவியழைத்துக் கூறினான்—— “அசுரர்களே! ஓடாதீர்கள். மானமே பெரிதென நினைக்கும் வீரர்களுக்கேற்ற என் சொற்களைக் கேளுங்கள். பிறந்தவன் என்றோவொரு நாள் இறப்பதென்பது சர்வ நிச்சயம். மரணத்திலிருந்து விடுதலை பெற எந்த ஓர் உபாயமும் இதுவரை எவராலும் கூறப்படவில்லை. அந்த மரணத்தினால் மறுமையில் சுவர்க்கம் முதலிய விண்ணுலக இன்பமும், இம்மையில் பெரும் புகழும் கிடைக்குமெனில், அறிவுள்ளவன் எவனாவது, அந்த உயர்ந்த மரணத்தை வேண்டாமென மறுப்பானா?” (31—32)

யோகியர், தங்கள் ஐந்து பிராணன்களையும் தன்வயப்படுத்தி யோகப்பயிற்சியால் தம் ஆன்மாவைப் பிரும்மத்தோடு இணைத்து இவ்வுடலை நீத்தல், போர்முனையில் ஒரு வீரன் முன் வைத்த காலைப் பின் வைக்காது, மார்பில் அடிபட்டு மரணமடைதல் ஆகிய இரண்டு விதமான மரணங்கள் மிகமிக உயர்ந்தனவாகவும் கிடைத்தற்கரியனவாகவும் அறநூல்களில் பேசப்படுகின்றன. (33)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினோராவது அத்தியாயம் — விருத்திராசுரனது வீர வசனங்கள்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! தேவர்களிடம் கொண்ட பயத்தால் நடுங்கிய விவேகமற்ற அசுரர்கள், தப்பி ஓடுவதிலேயே நோக்கமுள்ளவர்களாக இருந்ததால், தலைவனான விருத்திராசுரனது போர்வீரனின் கடமைகள் பற்றிய பொருள் பொதிந்த சொற்களை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. (1)

மன்னனே பரீக்ஷித்! இப்பொழுது காலம் தேவர்களுக்கு அனுகூலமாக இருப்பதையும், அவர்களால் விரட்டப்பட்டு தலைவனற்றது போல் தன் சேனைகள் நாற்புறமும் சிதறி ஓடுவதையும் கண்டு பொறுக்காத விருத்திராசுரன், மிக்க கோபங்கொண்டு தேவர்களை முன்னேறவிடாமல் தன் வலிமை கொண்டு தடுத்து நிறுத்திப் போருக்கு அழைத்து வீரவசனங்கள் பேசலானான். (2—3)

“அற்ப தேவர்களே! போர் முனையில் முதுகுகாட்டி ஓடும் கோழைகளான அசுரர்களைப் பின்புறத்திலிருந்து தாக்குவதால் என்ன பயன்? இவர்களோ, அவர்கள் பெற்றோர்களின் கழிவுகள். ‘நாங்களே சுத்த வீரர்கள்’ என்று மார்தட்டிக் கொள்ளும் உங்களைப் போன்றவர்களுக்கு, பயந்தோடும் கோழைகளைத் தாக்குவது புகழையோ, வீரசுவர்க்கத்தையோ தரக்கூடியதல்ல. (4)

உங்கள் மனத்தில் போர்புரிய வேண்டுமென்ற மிடுக்கும் உற்சாகமும் இருக்குமேயானால், இவ்வுலகில் இன்னும் நீண்டகாலம் வாழ்ந்து இவ்வுலகியல் இன்பங்களை நுகரவேண்டுமென்கிற ஆசை துளியும் இல்லாமல் இருக்குமேயானால், ஒரு நொடிநேரம் என்னெதிரில் நில்லுங்கள். போரின் இன்சுவையைக் காண்பீர்கள்.” (5)

விருத்திராசுரன் தனது பெரிய, பயங்கரமான உடலாலேயே பகைவர்களான தேவர்களை அச்சம் அடையச் செய்தான். சினங்கொண்ட அவனது சிம்மக்குரலைக் கேட்டு, பகைவர்களில் (தேவர்களில்) பெரும்பாலானோர் மூர்ச்சை அடைந்தனர். (6)

விருத்திராசுரனது கர்ஜனையால் தேவர்கள் இடிதாக்கியவர்கள் போல் மயங்கித் தரையில் விழுந்தனர். (7)

போரில் மதங்கொண்ட விருத்திராசுரன் கையில் முத்தலைச்சூலம் ஏந்தி, பயத்தால் நடுங்கிக் கண்மூடித் தரையில் விழுந்து கிடக்கும் தேவர்களை, ‘மதம் கொண்ட யானை நாணற்காட்டை மிதித்து அழிப்பதுபோல்’ தன் கால்களால் மிதித்து அழிக்கலானான். அந்த வேகத்தால் பூமியே அதிர்ந்து நடுங்கியது. (8)

இதைக் கண்டு சினந்த வஜ்ரப்படை தாங்கிய இந்திரன், தன்னை நோக்கி வரும் தன் பகைவனான விருத்திரனைத் தாக்க ஒரு பெரிய கதாயுதத்தை வீசினான். தன்னை நோக்கித் தாக்க வரும் அந்தப் பெருங்கதாயுதத்தை, விருத்திரன் விளையாட்டாகத் தன் இடது கரத்தால் பற்றினான். (9)

மன்னவா! பெருவீரனான விருத்திராசுரன் மேலும் சினங்கொண்டு உரத்து கர்ஜனை செய்தவண்ணம் அதே கதாயுதத்தால், தன் பகைவன் இந்திரனது யானை ஐராவதத்தின் மத்தகத்தில் ஓர் அடி வைத்தான். இந்தச் செயலை அனைவரும் புகழ்ந்து பாராட்டினார்கள். (10)

விருத்திரனது கதையால் அடிக்கப்பட்ட ஐராவதம், வஜ்ரப்படையால் தாக்கப்பட்ட மலைபோல் கலங்கியது. மத்தகம் பிளந்து உதிரம் பெருக்கெடுத்ததால் துன்புற்ற அந்த யானை, இந்திரனைத் தாங்கியவண்ணம் ஏழு வில்லடி தூரம் பின்நோக்கிச் சென்றது. (ஒரு வில்லடி = நான்கு முழம்.) (11)

தன் வாகனமான ஐராவதம் மூர்ச்சையடைந்தது கண்ட இந்திரன் மிகவும் வருந்தினான். போர் நெறிகளை நன்குணர்ந்த பெருமனம் படைத்த விருத்திராசுரன் இதைக் கண்டு, இந்திரனின் மீது மீண்டும் கதையைப் பிரயோகிக்கவில்லை. இந்திரனும் அமுதம் தீண்டிய தன் கைகளால் ஐராவதத்தைத் தடவவே, அது மீண்டும் புத்துயிர் பெற்று போருக்கு எழுந்தது. (12)

அரசரக்கரசனே! தன் தமையனான விசுவரூபரைக் கொன்ற பகைவனான இந்திரன், கையில் வஜ்ரப்படையேந்தித் திரும்பவும் போரிடத் தன்னெதிரில் வந்து நிற்பதைக் கண்டு மனம் பொறாத விருத்திராசுரன், அவன் செய்த மகாபாவச்செயலை எண்ணித் துக்கமும் மயக்கமும் கொண்டு ஏளனமாகச் சிரித்தவண்ணம் அவனிடம் பேசலுற்றான். (13)

விருத்திரன் பேசுகிறான்—— “தீயவனே! இன்றுதான் எனக்கு மங்களமான நாள். என்னுடைய பகைவனான நீ, என் தமையன் விசுவரூபரைக் கொன்றவன்; ஓர் அந்தணனைக் கொன்றவன்; தன் குருவையே கொன்றவன் — அவ்வாறான ஒரு கொடிய பாவியான நீ, என் எதிரில் நிற்கிறாயல்லவா? இதோ பாறாங்கல் போன்ற கொடிய உன் இதயத்தை, என் சூலப்படையால் பிளந்து, என் தமையனது கடனைத் தீர்ப்பேன். ஆகா! இதுதான் எனக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பது! (14)

அடே இந்திரா! எனது தமையன் ஆன்மாவை அறிந்த ஆத்மஞானி; ஒரு பாவமும் அறியாதவன்; உனது ஆசார்யன்; அந்தணன். இவ்வளவிற்கும் மேல், வேள்வியில் தீக்ஷிதனாக உள்ளவன். உன்னை நம்பி அவர் வேள்வி செய்து கொண்டிருக்கும் போது, நீ அவரது தலைகளை வாள் கொண்டு வெட்டித் தள்ளினாய். இது எவ்வாறு உள்ளது தெரியுமா? விண்ணுலக இன்பங்களுக்கு அடிமையாகப் போகும் தயவற்ற மனிதன், வேள்விப் பசுவை இரக்கமின்றிக் கத்தியால் வெட்டுவது போலிருக்கிறது. (15)

உன்னிடம் கருணையோ, வெட்கமோ, வீரலட்சுமியோ, வீரர்களுக்கான புகழோ ஏது? அவைதான் உன்னை விட்டு நீங்கிவிட்டனவே, நீ செய்த இழிச்செயலை மனிதர்களென்ன, அரக்கர்களுமல்லவோ இகழ்ச்சியாகப் பேசுகின்றனர். இன்று என் சூலம் உன் உடலைப் பிளக்கப் போகிறது. பெருந்துன்பம் அனுபவித்துத்தான் நீ இறக்கப் போகிறாய். உன்னைப் போன்ற பாவிகளின் உடலை நெருப்புகூட எரிக்காது. கழுகுக் கூட்டங்கள்தான் உன்னுடலைக் கொத்தித் தின்னப் போகின்றன. (16)

அறிவிலிகளான இந்த தேவர்கள் கீழ்மையும் கொடுமையும் நிறைந்த உன்னைப் போன்றவனைத் தலைவனாகக் கொண்டு, என்னை ஆயுதங்களால் தாக்குகின்றனர். நான் எனது கூர்மையான முத்தலைச்சூலத்தால் அவர்களது தலைகளைக் கொய்து, பூதகணங்களோடு கூடிய பைரவர் முதலிய பூதநாதர்களை வேள்வியில் பலி தந்து பூசிக்கப் போகிறேன். (17)

வீரனே! இந்திரா! ஏன்? இப்படியும் நடக்கலாமே? நீ, எனது படைகளைச் சிதறடித்து, உன் வஜ்ரப்படையால் என் தலையைக் கொய்திடலாம். அப்பொழுது என் உடலை விலங்குகளுக்கும் பறவைகளுக்கும் பலியாக அர்ப்பணம் செய்து, உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுதலை பெற்று, மகான்களுடைய திருவடித்துகள்களை அடைவேன். சான்றோர்கள் அடையும் புண்ணிய உலகை அடைவேன். (18)

தேவர்கோனே! நான் உன்னெதிரில்தான் நிற்கிறேன். நான் உன் பகைவன். வீண்போகாத வஜ்ரப்படையை ஏன் என்மேல் போடாமல் இருக்கிறாய்? ஒருவேளை முன்பு நீ எறிந்த கதை மாதிரி இதுவும் வீணாகுமோ எனப் பயப்படுகிறாயா? ஒரு தரித்திரனிடம் சென்று வேண்டப்படும் யாசகம் வீணாவதுபோல் இந்த வஜ்ரப்படையும் வீணாகிவிடுமோ? என நினைக்காதே. இது வீணாகாதது. (19)

இந்திரனே! உன் வஜ்ரப்படை பகவான் ஸ்ரீஹரியின் அருளாலும், ததீசி முனிவரின் தவத்தாலும் பெருவலி பெற்றுள்ளது. பகவான் மகாவிஷ்ணு இந்த வஜ்ரப்படை கொண்டு என்னைக் கொல்லுமாறு உனக்குக் கட்டளையிட்டு இருக்கிறார். ஆகவே, நீ இப்பொழுது இந்த வஜ்ரப் படையை ஏவி என்னைக் கொல். ஏனெனில், பகவான் ஸ்ரீஹரி இருக்குமிடம் வெற்றி பெறும்; அங்குதான் செல்வம் இருக்கும்; சகல கல்யாண குணங்களும் நிரம்பி வழியும். (20)

இப்பொழுது நான் எனது மனத்தை, நான் வழிபடும் தெய்வமான ஆதிசேஷன் திருவடித் தாமரைகளிலேயே நிலைநிறுத்தப் போகிறேன். உனது வஜ்ரப்படையின் வேகம் என் உடலை மட்டுமின்றி, எனது உலகியல் இன்பங்களின் தளைகளையும் அறுத்தொழிக்கப் போகிறது. நான் இந்த உடலைத் துறந்து, யோகிகள் அடையும் உயர்நிலையை அடையப் போகிறேன். (21)

பகவானிடமே உண்மைக் காதல் கொண்டவனுக்கு — உண்மை இறையடியார்க்கு — பகவான் விண்ணுலகம், மண்ணுலகம், ரஸாதலம் முதலிய கீழுலகம் ஆகியவற்றில் உள்ள செல்வச் செழிப்பினை என்றுமே அருளுவதில்லை. ஏனெனில், அந்தச் செல்வச் செழிப்பால் பரமானந்தமான அமைதி நிலை கிடைப்பதில்லை. மாறாக பிறரைக் கண்டு பொறாமை, வெறுப்பு, தான் என்னும் செருக்கு, மனவேதனை, வீணான சண்டை—சச்சரவுகள், அதனாலாகும் துன்பங்கள், வீணான உடலுழைப்பு முதலியனதான் வந்து சேரும். (22)

இந்திரனே! எங்கள் தலைவரான பகவான், தன் அடியார்கள் விரும்பும் அறம், பொருள், இன்பம் பற்றிய முயற்சிகளைப் பயனற்றுப் போகச் செய்வார். இதிலிருந்துதான் பகவானின் அருளை நாம் புரிந்துகொள்ள முடியும். கைம்முதலற்ற, இறைவனையே செல்வமாகக் கொண்ட அடியார்களே இதை அனுபூதிநிலையில் உணர்கின்றனர். இதைப் பெறுதலென்பது மற்றோருக்கு ஏமாற்றமே.” (23)

[ஒப்புநோக்குக :—

‘யஸ்யாநுக்3ரஹ மிச்சா2மி தஸ்ய வித்தம் ஹராம் யஹம்’ — ‘யாருக்கு அருள்புரிய விரும்புவேனோ, (முதலில்) அவனது செல்வத்தை அபகரிப்பேன்’ என்பது பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், சகதேவனிடம் கூறிய வாக்கு.]

(தியான யோகத்தில் பகவானைக் கண்ட விருத்திராசுரன் பகவானைப் பின்வருமாறு பிரார்த்திக்கிறான்——) “ஹே ஹரிநாராயணா! புகலொன்றில்லா, உமதடிக் கீழ் அமர்ந்து புகுந்த உமது அடியார்களுக்குத் தொண்டுபுரியும் பெரும்பேற்றை அடுத்த பிறவியிலாவது எனக்கு அருள்வாயா? எந்தப் பிறவியிலும் அந்தப் பேறே எனக்குக் கிட்டவேண்டும். உயிருக்குயிரான உமது திருக்கல்யாண குணங்களை என் மனம் நினைத்திருத்தல் வேண்டும். என் வாய்ச்சொற்கள் உமது திருவாய்மொழிகளையே பாடவேண்டும். என்னுடல் உமது பணியே செய்திடல் வேண்டும்! (24)

அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்த செல்வக் களஞ்சியமே! தாங்கள் இல்லாத விண்ணுலகோ, பிரும்மலோகமோ, மண்ணுலக சாம்ராஜ்யங்களோ, ரஸாதலம் முதலிய கீழுலக சக்கரவர்த்தி பதவியோ, அணிமா முதலிய எண்வகை சித்திகளோ — ஏன்? பிறப்பற்ற முக்திநிலையோ கூட — எனக்கு வேண்டாம். அவற்றில் எனக்கு எவ்வித ஆசையுமில்லை. (உம்மைவிட்டுப் பிரிதலில்லாத உமது திருவடியே யான் வேண்டுவது.) (25)

இறக்கை முளைக்காத குஞ்சுகள் தாய்ப்பறவையின் வரவைத்தானே எதிர்நோக்கி இருக்கும்? பசியால் வாடும் கன்று, தன் தாய்ப்பாலைத்தானே விரும்பிக் காத்து நிற்கும்? அயலூர் சென்ற கணவனது பிரிவைத் தாங்காத கற்பரசி (அவன் வரவை எதிர்பார்த்து) ஏங்கி நிற்பாள். செந்தாமரைக்கண்ணா! அதுபோலத்தான் என் மனம் உம்மையே காணத் துடித்து நிற்கிறது. (26)

எம்பெருமானே! எனது முன்வினைப் பயனாக, திரும்பத் திரும்பப் பிறந்திறந்து சம்சாரச் சுழற்சியில் சுற்றித் தவிக்கிறேன். ஆனால், நான் எங்கு சென்றாலும், எந்தப் பிறவி பெற்றாலும், அங்கங்கெல்லாம் உமதடியார்களின் நல்லிணக்கமே எனக்கு ஏற்பட வேண்டும். மேலும் இறைவா! உமது மாயைக்காட்பட்டு இவ்வுடல், அதனைச் சார்ந்த மனைவி—மக்கள், வீடு—வாசல் எனப் பற்று கொண்டு திரியும் வீணர்களோடு எங்கும் எந்நிலையிலும் எப்போதுமே எனக்குத் தொடர்பு ஏற்படக் கூடாது. (27)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் — விருத்திராசுரனது வதம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னா பரீக்ஷித்! ‘இந்திரனை வென்று சுவர்க்கத்தைப் பெற்று இன்பம் அனுபவிப்பதைவிட, போர்க்களத்தில் உயிர் துறந்து பகவானை அடைவதுதான் உயர்ந்தது’ என்று நிச்சயித்த விருத்திராசுரன், ஊழிக்காலத்து வெள்ளத்தில் கைடபாசுரன், பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைத் தாக்க வெகுண்டு எழுந்ததுபோல் முத்தலைச் சூலமேந்தி, இந்திரனைத் தாக்க முற்பட்டான். (1)

வீரனான விருத்திராசுரன் கொழுந்துவிட்டெரியும் ஊழித்தீயின் தீப்பொறிகள் போல் பொறிகளைக் கக்கும் தனது முத்தலைச் சூலத்தை வேகமாகச் சுழற்றி, இந்திரன் மேல் எறிந்தவண்ணம் சினந்து, ‘இந்திரா! பாவி! நீ இன்று இறப்பது நிச்சயம்’ என்று சிம்மகர்ஜனை போல் கத்திக் கூறினான். (2)

ஆகாயத்தில் சூரியனது தீக்கோளங்கள் போல், கண்கூசுமாறு சுழன்று சுழன்று வரும் அந்த முத்தலைச் சூலத்தைக் கண்டு சிறிதும் கலங்காத இந்திரன், அந்தச் சூலத்தையும், பாம்பரசனான வாசுகியின் உடல்போல் திரண்டு உருண்ட விருத்திராசுரனது பரந்த தோளையும், நூறு கணுக்களுடைய தன் வஜ்ரப்படையினால் வெட்டித் தள்ளினான். (3)

தனது ஒருகை வெட்டப்பட்டது கண்ட விருத்திரன் மிக்க கோபங்கொண்டு, வஜ்ரப்படை ஏந்திய இந்திரனின் அருகில் சென்று அவனது கன்னத்திலும், ஐராவதத்தை மத்தகத்திலும் பரிகம் என்னும் தன் ஆயுதத்தினால் ஓங்கியடித்தான். இதனால் இந்திரனது வஜ்ரப்படை அவன் கையிலிருந்து நழுவி விழுந்தது. (4)

விருத்திரனது வியப்பிற்குரிய இச்செயலை தேவர்கள், அசுரர்கள், சாரணர்கள், சித்தர்கள் ஆகிய அனைவரும் போற்றிப் புகழ்ந்தனர். அதே சமயத்தில் இந்திரன் படும் துன்பம் கண்டு, ‘அந்தோ பரிதாபம்! அந்தோ’ எனக் கதறவும் செய்தனர். (5)

பரீக்ஷித்! இந்திரன் கையிலிருந்து நழுவிய அந்த வஜ்ரப்படை விருத்திராசுரனின் அருகில் வந்து விழுந்தது. இதனால் வெட்கமடைந்த இந்திரன், அந்த ஆயுதத்தைத் திரும்பவும் எடுக்கவில்லை. இதைக் கண்ட விருத்திரன், ‘இந்திரா! உன் வஜ்ரப்படையைக் கையிலேந்தி, உன் பகைவனான என்னைக் கொல். வருந்துவதற்கு இது நேரமல்ல!’ என்று கூறினான். (6)

“இதோ பார், இந்திரா! அனைத்துமறிந்தவன் (முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப் பழம் பொருள்) ஆதி அந்தமில்லா அறப்பொருளான பகவான் ஒருவரே ஆக்கல், அருளல், அழித்தல் ஆகிய முத்தொழில்களையும் செய்ய வல்லவர். அவரை விடுத்து, உடற்பற்று கொண்டு போர்புரிய விரும்பி நிற்கும் ஆததாயியான தீயோர்களுக்கு எப்பொழுதும் வெற்றி கிட்டாது. சிலபோது வெற்றி கொள்வார்கள்; சிலபோது தோல்வியைத் தழுவுவார்கள். (7)

வலையில் சிக்கிய பறவைகள் போல் இந்த அனைத்து உலகங்களும், அதன் தலைவர்களும் பகவானான காலத்தின் பிடியில் சிக்கித் தன்வயமிழந்து ஓடியாடுகின்றனர். அந்த காலதேவனன்றோ அனைவரின் வெற்றி—தோல்விகளுக்குக் காரணம். (8)

மனிதர்களது மனவலிமை, பொறி—புலன்களின் வலிமை, உடல் வலிமை, பிராணசக்தி, ஜீவனம் (பிழைப்பு) மற்றும் இறப்பாகவும் விளங்குவது, அந்த காலசக்தியான இறைவனே. இதன் உண்மையறியாத மனிதன், ஜடமான இவ்வுடலையே வெற்றி—தோல்வி முதலியவற்றிற்குக் காரணமாகக் கருதுகிறான். (9)

மரத்தால் செய்யப்பட்ட பெண் பொம்மை, இயந்திரவிசை கொண்டு செய்யப்பட்ட மான் முதலியன, அதை ஆட்டுவிப்பவன் கைகளுக்கு ஆட்பட்டவை. (தானாக அவை இயங்குமா?) அதுபோலத்தான் அனைத்து ஜீவராசிகளும் பகவான் எப்படி ஆட்டி வைக்கிறாரோ, அப்படி ஆடுகின்றன. (10)

பகவானது அருளில்லாமல் இந்த ஜீவன், பிரகிருதியான மாயை, மஹத் என்னும் தத்துவம், அஹங்காரம், ஐம்பெரும் பூதங்கள், பொறி—புலன்கள், புத்தி முதலியன எதுவும் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்தல் முதலிய எந்தவொரு செயலையும் செய்ய திறனற்றவைகளே. (11)

‘பகவான்தான் அனைத்தையும் ஆட்டிப் படைப்பவர்’ என்கிற உண்மையை உணராதவன், பிறருக்கு ஆட்பட்ட அடிமைத்தளை பூண்ட ஜீவனையே சுதந்திரனாகவும், செயல்புரிபவனாகவும், அதன் பயனை நுகர்பவனாகவும் நினைக்கிறான். உண்மையில், பகவான்தான் ஜீவராசிகள் மூலம் மற்ற ஜீவராசிகளைப் படைத்து, பின் அவற்றின் வாயிலாகவே, அவற்றை அழிக்கவும் அழிக்கிறார். (12)

ஒருவனுக்குக் கெட்ட காலமானால், அவன் விரும்பாவிடினும் அவப்பெயர் முதலியன தானாகவே வருவதுபோல, நல்ல காலம் நேர்ந்திடின் அவன் விரும்புகிறானோ இல்லையோ, நிறைந்த ஆயுள், செல்வம், புகழ் மற்றும் விரும்பியவை நிறைவேறுதல் முதலிய சிறப்புகள் தானாகவே வந்து சேர்கின்றன. (13)

ஆகவே, இந்திரா! புகழோ—அவப்பெயரோ, வெற்றியோ—தோல்வியோ, இன்பமோ—துன்பமோ, பிறப்போ—இறப்போ — இவற்றில் எதுவொன்றிலும் பற்றோ—வெறுப்போ கொள்ளாமல், எந்நிலையிலும் எங்கும் சமநோக்குடன் இருக்கவேண்டும். மகிழ்ச்சிக்கோ, சோகத்திற்கோ ஆட்படக் கூடாது. (14)

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களும் பிரகிருதியான மாயையினுடையவை; ஆன்மாவுக்கு உரியன அல்ல. ஆன்மா, இவற்றின் சாட்சி மட்டுமே. மனம் வைக்காமல் வெறும் பார்வை மட்டும் வைத்தவன் — இதன் உண்மையறிந்தவன், இதன் குணதோஷங்களில் தொடர்பு கொள்ளமாட்டான். (15)

இந்திரனே! இதோ என்னைப் பார். எனது ஒரு கையையும் ஆயுதத்தையும் வெட்டி வீழ்த்தி, நீ என்னை ஒருவகையில் தோல்வியுற்றவனாகச் செய்துவிட்டாய். இருப்பினும் உன்னைக் கொல்ல விரும்பி, நான் இயன்றவரை முயற்சி மேற்கொள்ளாமலா இருக்கிறேன்? (‘இன்ப—துன்பங்களைச் சமமாகக் காண்’ என்பதை உனக்கு விளக்கும் என் நிலையே, உனக்குச் சரியான குரு.) (16)

இந்தப் போர் என்பதென்ன? அது ஒருவகையில் சூதாட்டமே. இதில் உயிரே பந்தயப் பொருள். அம்புகளே சூதாட்டக் காய்கள். வாகனங்களே சூதாட்டப் பலகை. இதில் வெற்றி யாருக்கு? தோல்வி யாருக்கு? என்பதை முதலிலிருந்தே எவரும் அறிய முடியாது. வெற்றி—தோல்விகள் நிச்சயமானதல்ல.” (17)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! விருத்திரனது கபடில்லாத, சத்தியமான வசனத்தைக் கேட்ட இந்திரன் அவனைக் கொண்டாடினான். பின் சிறிதும் வியப்பின்றி, வஜ்ராயுதத்தைக் கையிலேந்திச் சற்றே சிரித்தவண்ணம் கூறலானான். (18)

இந்திரன் கூறுகிறான்—— “தானவ மன்னனே! உண்மையில் நீ சிறந்த சித்த புருஷன். அதனால்தான் உனக்கு தைரியம், நிச்சயமான அறிவு, பகவானிடம் அன்பு ஆகியன இவ்வளவு உறுதியாக உள்ளன. அனைத்து ஜீவராசிகளின் உற்ற நண்பரும் ஆன்ம நாயகருமான பகவானிடம், உனக்குள்ள அசைக்க முடியாத காதல் பக்தி உயர்ந்ததே! (19)

உலகை மயக்கும் பகவானது மாயையை நீ கடந்து வெற்றி கொண்டுவிட்டாய். அதனால், நீ அசுரத்தன்மை நீங்கிய மகானாகிவிட்டாய்! (20)

நீயோ ரஜோகுணம் நிரம்பிய அசுரன். இருப்பினும் சுத்த சத்துவ குணஸ்வரூபனான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடம் உனது மனம் அசைக்க முடியாதவாறு உறுதியான பக்தி பூண்டுள்ளதே! வியப்பினும் வியப்பு, இதுவல்லவா? (21)

பரம மங்கள ஸ்வரூபரான பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருவடித்தாமரைகளில் உறுதியான பிரேம பக்தி கொண்டவன், உலகியல் இன்பங்களைப் பெரிதாக எண்ணுவானா? அதை அடையத்தான் விரும்புவானா? அது அவனுக்குத் தேவையற்றது. அமுதக்கடலில் நீந்தி விளையாடுபவன், அற்பமான பள்ளத்தில் தேங்கி நிற்கும் நீர் போன்ற சுவர்க்காதிகளில் மனம் வைப்பானா? அதனால், அவனுக்கு ஏதாவதொரு பயன்தான் உண்டோ?” (22)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! சிறந்த வீரர்களான இந்திரனும் விருத்திரனும் அறநெறிகளின் உண்மைக் கருத்தை உள்ளபடி அறிய விரும்பி, ஒருவருக்கொருவர் பேசிக் கொண்டே போர் புரிந்தனர். (23)

அரசர்க்கரசனே! பகை வெல்லும் விருத்திராசுரன், இரும்பினால் செய்யப்பட்ட பயங்கரமான பரிகம் என்கிற பெரிய ஆயுதத்தைத் தன் இடது கையால் வேகமாகச் சுழற்றி, இந்திரன் மேலெறிந்தான். (24)

இந்திரனும், விருத்திரனது பரிகம் என்கிற ஆயுதத்தையும், யானையின் துதிக்கை போன்ற வலக்கரத்தையும் நூறு கணுக்கள் கொண்ட தன் வஜ்ராயுதத்தால் வெட்டி வீழ்த்தினான். (25)

இருகைகளும் வெட்டப்பட்ட விருத்திரனது இருதோள்களிலிருந்தும் உதிரம் ஆறாகப் பெருகியது. இந்திரனது வஜ்ராயுதத்தால் இருபக்க சிறகுகளும் வெட்டப்பட்ட மலை, விண்ணிலிருந்து விழுவது போலிருந்தது அந்தக் காட்சி. (26)

இப்பொழுது பெருவுடல் படைத்த விருத்திரன் நடந்து வருவது, ஏதோவொரு பெருமலையே நடந்து வருவது போலிருந்தது. கீழ்த்தாடை பூமியைத் தொட்டது. மேல்தாடை விண்ணுலகைத் தீண்டியது. ஆகாயம் போன்று ஆழமான வாய். பாம்புபோல் பயங்கரமான நாக்கு. தனது தித்திப்பற்களால் யமனைப் போன்று மூவுலகங்களையும் விழுங்குவான் போலவும், கால்விரல் நுனிகளால் பூமியைக் கீறிப் பொடியாக்கிக் கொண்டும், தனது வேகத்தினால் மலைகளை இங்குமங்கும் புரட்டிக் கொண்டும், அவன் இந்திரனை நெருங்கினான். பெருவலிகொண்ட மலைப்பாம்பு ஒரு யானையை விழுங்குவது போல், பெருவீரனான விருத்திராசுரன் இந்திரனை அவனது வாகனமான ஐராவதத்துடன் விழுங்கினான். இதைக் கண்ட பிரும்மதேவர் முதலிய தேவர்களும் மகரிஷிகளும் மிக்க துயரம் கொண்டு, ‘அந்தோ! என்ன கஷ்டம்! என்ன கஷ்டம்!’ என்று கதறியழுதனர். (27—30)

அவ்வாறு விருத்திரனால் விழுங்கப்பட்டு, அவனது வயிற்றை அடைந்தபோதும், ஸ்ரீமகாபுருஷ வித்தையான ஸ்ரீநாராயண கவசத்தால் காக்கப்பட்ட இந்திரன், தனது யோக பலத்தாலும், மாயா சக்தி திறனாலும் இறக்கவில்லை. (31)

பலன் என்கிற அசுரனை அழித்த இந்திரன், தனது வஜ்ராயுதத்தால் விருத்திரனது வயிற்றைக் கிழித்துக் கொண்டு வெளியே வந்து, மலைச்சிகரம் போன்ற அவனது பெரிய தலையை வெட்டி வீழ்த்தினான். (32)

சூரியன் முதலிய கிரகங்களுக்கு உத்தராயணம், தக்ஷிணாயனம் என்கிற கதிகளில் (வழிகளில்) செல்ல எத்துணை காலம் செல்லுமோ, அத்துணை காலங்களில், அதாவது முன்னூற்று அறுபத்து ஐந்து நாட்களில் விருத்திரனை வதைக்க வேண்டிய குறிப்பிட்ட சமயத்தில், அவனைக் கொல்வதற்கென நாற்புறமும் சுற்றி வந்த வேகம் படைத்த கூர்மையான அந்த வஜ்ராயுதம், அவனது கழுத்தை அறுத்துப் பூமியில் தள்ளியது. (33)

அப்பொழுது விண்ணில் துந்துபி முதலிய வாத்தியங்கள் முழங்கின. மகரிஷிகள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள் ஆகியோர் விருத்திரனை வதைத்த இந்திரனது வீரச்செயலை விளக்கும் மந்திரங்களால் அவனைத் துதித்தனர். பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு அவன் மேல் பூமாரி பெய்தனர். (34)

பகை வெல்லும் மன்னனே பரீக்ஷித்! அப்பொழுது விருத்திராசுரனது உடலிலிருந்து வெளிக்கிளம்பிய அவனது ஆன்ம ஒளி, இந்திரன் முதலிய அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அனைத்துலங்களையும் தாண்டி, அப்பாலுள்ள பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது ஸ்வரூபத்தில் இரண்டறக் கலந்தது! (35)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் — இந்திரனைப் பிரும்மஹத்தி தோஷம் பற்றுதல்

சுகப்பிரும்மரிஷி கூறுகிறார்—— கொடைவள்ளலே! பரீக்ஷித்! விருத்திராசுரன் இறந்ததால் இந்திரனைத் தவிர மூவுலக மக்களும் லோகபாலகர்களும் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டனர். அவர்களது பயமும் கவலையும் நீங்கின. (1)

போர் முடிந்ததும் தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், பூதாதிகள், அசுரர்கள், தேவர்களது உற்றார்—மற்றார், கந்தர்வர்கள் ஆகியோரும் மற்றும் பிரும்மதேவர், பரமசிவன், இந்திரன் ஆகியோரும் தங்கள் தங்கள் உலகங்களுக்குத் திரும்பினார்கள். (2)

பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “முனிவரே! இந்திரன் மட்டும் வருந்துவதன் காரணம் என்னவென்று தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். விருத்திரன் வதத்தினால் எல்லா தேவர்களும் இன்பத்தால் மகிழ்ந்திருக்க, இந்திரன் மட்டும் வருந்துவானேன்?” (3)

ஸ்ரீசுகர் (பதில்) கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! விருத்திராசுரனது வீரத்தைக் கண்டு தேவர்கள், மாமுனிவர்கள் ஆகிய அனைவரும் மிகவும் பயந்து, அவனை வதம் செய்யுமாறு இந்திரனிடம் வேண்டினார்கள். ஆனால், இந்திரன் விருத்திரனை வதம் செய்தால் ‘பிரும்மஹத்தி பாவம்’ தனக்கு வந்து சேருமே எனப் பயந்து, அவனைக் கொல்ல விரும்பவில்லை. (4)

இந்திரன் (தேவர்களிடம்) கூறுகிறான்—— “தேவர்களே! ரிஷிகளே! (முன்பு) நான் விசுவரூபரை வதம் செய்ததால் எனக்கு ஏற்பட்ட பிரும்மஹத்தி தோஷத்தைப் பெண்கள், பூமிதேவி, தண்ணீர் (ஆறுகள்) மற்றும் மரங்கள், என்மேல் கருணை கொண்டு ஏற்றுக் கொண்டனர். இப்பொழுது இந்த விருத்திரனை வதம் செய்வேனேயானால், அந்தப் பாவத்தை நான் எவ்வாறு தொலைப்பது? நான் எப்படி திரும்பவும் தூய்மை பெற முடியும்?” (5)

சுக மகரிஷி கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! இந்திரன் கூறியதைக் கேட்ட மகரிஷிகள், “இந்திரா! பயப்படாதே. உனக்கு அனைத்து மங்களங்களும் உண்டாகும்! நாங்கள் (உனக்காக) அசுவமேத மகாயாகம் செய்து, உன்னைச் சகல பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கிறோம். நீ சிறிதும் அஞ்ச வேண்டாம். (6)

அசுவமேத வேள்வியால் அனைவர் உள்ளங்களிலும் வீற்றிருக்கும் சர்வசக்தரும் பரம புருஷருமான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஆராதிக்கப்படுகின்றார். அதனால், எல்லா உலகங்களையும் அழிப்பதால் நேரிடும் பாவங்களிலிருந்தும்கூட விடுதலை பெற முடியுமே! அப்படியிருக்க, இந்த விருத்திரனை வதைப்பதால் நேரிடும் பிரும்மஹத்தி தோஷம் எம்மாத்திரம்? (7)

மேலும் இந்திரா! பகவானது திருநாமத்தைச் சொல்வதாலேயே அந்தணன், தாய்—தந்தையர்கள், பசுமாடு, குரு ஆகியவர்களைத் துன்புறுத்தி வதைத்த மகாபாவி, சண்டாளன், கசாப்புக்கடைக்காரன் முதலியவர்களும்கூடப் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றுத் தூய்மை பெறுகிறார்கள். (8)

(அப்படியிருக்க,) நாங்கள் இப்பொழுது உனக்காகச் செய்வதோ அசுவமேத மகாயாகம். இதன் மூலம் சிரத்தையோடும் ஈடுபாட்டோடும் பகவான் ஸ்ரீஹரியை ஆராதனை செய்வோமானால், பிரும்மதேவர் வரையிலான சராசரங்களனைத்தும் கொண்ட இவ்வுலகத்தையே கொன்றொழித்தாலும், அந்தப் பாவம் நம்மைத் தீண்டாது. அவ்வாறிருக்க, தீயோனான இவனைக் கொன்ற பாவம் நம்மை எவ்வாறு தொட முடியும்?” என்று கேட்டார்கள். (9)

சுக மகரிஷி கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! இவ்வாறு மகரிஷிகளான அந்தணர்கள் இந்திரனைத் தூண்டவே, இந்திரன் விருத்திரனை வதம் செய்தான். அவன் கொல்லப்பட்டதும் அந்த பிரும்மஹத்தி பாவம் இந்திரனை வந்தடைந்தது. (10)

அதனால் இந்திரன் பெருந்துன்பமடைந்து தவித்தான். அவன் அமைதியிழந்தான். தவறிழைக்க வெட்கப்படும் சான்றோருக்கு ஏதாவதொரு சிறிய களங்கம் நேர்ந்தாலும், அப்பொழுது அவர்களது தைரியம் முதலிய நற்குணங்கள்கூட அவர்களுக்கு அமைதியைத் தராது. அவர்களை மகிழ்விக்கவும் முடியாது. (11)

சண்டாளப் பெண் போன்ற உருவத்துடன் தன்னைப் பின்தொடர்ந்து வருவதும், மூப்பினால் நடுங்குகின்ற அங்கங்களை உடையதும், என்புருக்கி நோயினால் பீடிக்கப்பட்டதும், ரத்த நிறத்தில் ஆடை அணிந்திருந்ததும், நரைத்த தலைக்கூந்தலை விரித்துக் கொண்டு ‘நில்லு, நில்லு’ என்று கத்திக் கொண்டு ஓடி வருவதும், செல்லும் வழி எங்கும் மீன் நாற்றமுள்ள மூச்சுக்காற்றினால் துர்நாற்றத்தைப் பரப்பிக் கொண்டு வருவதுமான பிரும்மஹத்தியைக் கண்டான், இந்திரன். (12—13)

மன்னனே! அந்த பயத்தினால் தேவர்கோன் இந்திரன் எல்லாத் திசைகளிலும் விண்ணிலும் மண்ணிலும் ஓடியலைந்தான். எங்குமே புகலிடம் பெறாததால் இந்திரன், வடகிழக்கான ஈசான மூலையிலுள்ள மானஸஸரஸில் வெகுவிரைவாக நுழைந்தான். (14)

அங்குள்ள தாமரைகளின் தண்டினுள், ‘எனக்குப் பிரும்மஹத்தி பாவத்திலிருந்து என்றுதான் விடுதலை கிடைக்குமோ?’ என்று சிந்தித்தவண்ணம், ஆயிரம் வருடகாலம் மறைந்து வாழ்ந்தான். தேவர்கள் அக்னி மூலமாகத்தான் தம் அவிர்பாகத்தைப் பெற முடியும். அக்னிதேவனோ, நீரின் அடியிலுள்ள தாமரைத் தண்டினுள் இருக்கும் இந்திரனுக்கு அவியுணவைக் கொண்டு சேர்க்க இயலாதவனானதால், அவியுணவு பெறாது இந்திரன் பசியால் வாடினான். (15)

இந்திரன் தாமரைத்தண்டினுள் மறைந்து வாழ்ந்து வரும் நாளில், வித்யை, தவம், யோகப்பயிற்சியின் பலத்தினால் நகுஷ மன்னன் துன்பமற்ற விண்ணுலகை ஆண்டு வந்தான். செல்வச்செருக்கும் பதவிச்செருக்கும் ஆட்கொண்டதால் நகுஷன் தன் அறிவு இழந்தான். இந்திரனின் மனைவியான சசிதேவியிடம் தவறுதலாக நடக்க முயன்றான். அதனால் சசிதேவி, ஸப்தரிஷிகளிடம் அவனைத் தவறிழைக்குமாறு செய்து, அதனால் அவர்கள் அவனுக்குச் சாபமிட்டு, அவன் பாம்பாக மாறும்படி செய்தாள். (16)

சத்தியத்தையே காத்து நிற்கும் பகவானது தியானத்தினால் இந்திரனது பிரும்மஹத்தி பாவம் விலகியது. பிரும்மாவின் உத்தரவு பெற்ற அக்னி சென்றழைக்க, இந்திரன் திரும்பவும் சுவர்க்க லோகம் வந்தடைந்தான். வடகிழக்கான ஈசான திக்கின் தலைவரான ருத்ரர், முன்பே இந்திரனது பிரும்மஹத்தி பாவத்தின் கடுமையைப் போக்கிவிட்டதால், அது திரும்பவும் இந்திரனைச் சென்று தாக்க முடியவில்லை. அத்தனை காலமும் ஸ்ரீமந்நாராயணனது தர்மபத்தினியான தாமரைவாழ் திருமகள் இந்திரனைக் காத்து வந்தாள். (அதனாலும் அந்தப் பிரும்மஹத்தி தோஷம் இந்திரனை நெருங்க முடியவில்லை.) (17)

பரதகுலத் திலகமே! பரீக்ஷித்! இந்திரன் சுவர்க்கம் வந்ததும் பிரும்மவித்துக்களான மகரிஷிகள் அங்கு வந்து, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஆராதிக்கும் உயர்ந்த கர்மாவான அசுவமேத யாகத்திற்கு அங்கமாக இந்திரனுக்கு முறைப்படி தீக்ஷை செய்வித்தார்கள். (18)

அதன்பின் வேதவித்துக்களான ரிஷிகளும் முனிவர்களும் அசுவமேத வேள்வியை இந்திரனை முன்னிருத்திச் செய்தார்கள். தேவர்கோன் இந்திரன், அனைத்து தேவர்களின் ஸ்வரூபமாக விளங்கும் பரிபூரணரான ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஆராதித்தான். அதன் மகிமையால் விருத்திரனை வதம் செய்த (மலைபோல்) பெருத்த பிரும்மஹத்தி பாவம் ‘சூரியனைக் கண்ட பனிபோல்’ அவனை விட்டு விலகியது. (19—20)

மரீசி முதலிய முனிவர்கள் முறைப்படி அசுவமேத வேள்வியைச் செய்யவே, இந்திரனும் அந்த வேள்வியின் மூலம் வேள்வியே திருமேனியாகக் கொண்ட ஆதிபுருஷரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஆராதித்து, அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெற்றான். அதனால் முன்போல அனைவராலும் போற்றப்படும் பெருமையையும் அடைந்தான்! (21)

பரீக்ஷித்! இந்த உயர்ந்த கதை, இந்திரனது வெற்றி, பிரும்மஹத்தி பாவத்திலிருந்து அவன் விடுதலை பெற்றது, பகவானது சிறந்த பக்தனான விருத்திராசுரனது வர்ணனை முதலியன பற்றிக் கூறுவது. இது அனைத்தையும் தூய்மையாக்கும் புனித நீரையும் தூய்மையாக்குவது; பகவானது அனுகிரகம் முதலிய திருக்கல்யாண குணங்களை வர்ணிப்பது; அனைத்து பாவங்களையும் களைவது; பக்தியை வளர்ப்பது. (22)

படித்த படிப்பின் பயன் என்ன தெரியுமா? இந்திரனைப் பற்றிய இக்கதையை எப்பொழுதும் படிக்கவும் கேட்கவும் வேண்டும். அதிலும் (அமாவாசை, பௌர்ணமி போன்ற) பருவ காலங்களில் இதை அவசியம் கேட்க வேண்டும். இது செல்வமும் புகழும் அளிப்பது; பாவங்கள் அனைத்தையும் தொலைப்பது; பகை வெல்வது; ஆயுளை வளர்ப்பது; நன்மை பலவும் தருவது. (23)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதிநான்காவது அத்தியாயம் — விருத்திராசுரனது முற்பிறவி

பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “பிரும்மரிஷியே! விருத்திராசுரனோ இயற்கையிலேயே தமோ குணமும், ரஜோ குணமும் நிறைந்த அசுரன். தேவர்களைத் துன்புறுத்திப் பெரும்பாவியானான். அவ்வாறிருக்க, அவனுக்கு பகவானது திருவடிகளில் அசைக்க முடியாத பக்தி எப்படி ஏற்பட்டது? (1)

சுத்த சத்துவகுணமே கொண்ட தேவர்களுக்கும், தூய்மையான இதயமுடைய முனிவர்களுக்கும்கூட பகவானிடத்தில் வேறொன்றையும் நாடாத உண்மை பக்தி பெரும்பாலும் உண்டாவதில்லையே! உண்மையில் பகவத் பக்தி பெறுவதென்பது மிக்க கடினம். (2)

இவ்வுலகிலுள்ள ஜீவராசிகளின் எண்ணிக்கை, பூமியிலுள்ள புழுதிகள் எண்ணிக்கை போல் கணக்கற்றது. அவர்களில் மனிதன் போன்ற சில உயர்திணை மக்களே தங்களது நலனுக்காகப் பாடுபடுகின்றனர். (3)

பிரும்மநிஷ்டரே! அவர்களிலும் இவ்வுலகியல் பந்தத்தில் இருந்து விடுதலை விரும்புவோர் சிலரே. அவ்வாறு விடுதலை விரும்பும் ஆயிரக்கணக்கானவர்களில், யாரோ ஒருவன்தான் அனைத்தையும் விடுத்து முக்தியின்பத்தின் சித்தியை (வாய்ப்பை)ப் பெறுகிறான். (4)

பெருந்தவசியே! உலகியல் தளைகளை அறுத்து முக்திநிலை பெறுதற்கேற்ற கோடிக்கணக்கான சித்தபுருஷர்களில் மனத்தையடக்கி, பகவான் ஒருவனையே நினைந்துருகி, அமைதிநிலை கண்ட சான்றோன் ஒருவன்கூடக் கிடைப்பது அரிதுதான். (5)

இந்நிலையில் அனைத்து உலகங்களையும் துன்புறுத்தி, வாட்டி வதைத்த பெரும்பாவியான விருத்திராசுரன், பயங்கரமான போர்முனையிலும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே தன் மனத்தை நிலைப்படுத்தினானே! அது எப்படி? (6)

பிரபோ! இதில்தான் எனக்கு மிகுந்த ஐயமும், எப்படியாவது கேட்டறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்கிற ஆவலும் தோன்றியுள்ளது. போர்முனையில் இந்திரனையே தன்னை மெச்சும்படியாகச் செய்தானே! அவனது பலமும் வீரமும் அத்தனை பெரியதா?” (7)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— “சௌனகாதி முனிவர்களே! மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் கேட்க விரும்பும் பரீக்ஷித்தின் பொருள் பொதிந்த இந்தக் கேள்வியைக் கேட்ட சுகாசார்யர், அவனை மிகவும் புகழ்ந்து கொண்டாடிக் கூறத் தொடங்கினார்.” (8)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “மன்னனே பரீக்ஷித்! இந்தக் கதையைக் கவனமாகக் கேள். இதை நான் என்னுடைய தந்தை வியாசரிடமிருந்தும், தேவரிஷியான நாரதரிடமிருந்தும், பின் மாமுனிவர் தேவலரிடமிருந்தும் முறைப்படி கேட்டறிந்தேன். (9)

இது ஒரு பழங்கதை. சூரசேன தேசத்தின் சக்கரவர்த்தி சித்ரகேது. அவன் மிக்க புகழ் பெற்றவன். அவனது ஆட்சியில் இந்த நிலம் தானாகவே மக்கள் விரும்பிய விருப்பங்களை நிறைவேற்றி வந்தது. (அதாவது, மக்கள் செழுமையாக வாழ்ந்தனர்.) (10)

அவனுக்கு ஒரு கோடி பட்டத்தரசிகள் இருந்தார்கள். சந்ததி தோற்றுவிக்கும் திறன்மிக்கவனாயினும், அவர்களிடத்தில் ஒரு குழந்தையும் பெற்றானில்லை. ஆகச் சந்ததியற்றிருந்தான். (11)

அவனுக்கோ எவ்விதக் குறைவுமில்லை. அழகா, கொடையா, இளமையா, நற்குடிப்பிறப்பா, கல்வியா, ஆளுமையா அல்லது செல்வமா? இதில் அவனுக்கு என்னதான் குறை? அனைத்து ஆன்ம குணங்களும் ஒருங்கே பெற்றவன். ஆனால், அவன் மனைவிகளோ மலடிகள். என்ன செய்வான் பாவம்! கவலைக்கு ஆளானான். (12)

அவனோ அனைத்து உலகங்களுக்கும் ஒரே வெண்கொற்றக்குடை கொண்ட கோமகன். மனைவிகளோ அழகு நிரம்பிய பட்டத்தரசிகள். அனைத்து உலகமும் அவனது ஆளுகைக்குக் கீழ். செல்வங்கள் எல்லாம் அவனது காலடியில். இவற்றில் எதுவுமே அவனுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரவில்லையே? (13)

ஒரு சமயம், பகவான் ஆங்கிரஸ் முனிவர் இவ்வுலகெங்கும் பயணம் செய்து கொண்டு, மன்னன் சித்ரகேதுவின் அரண்மனைக்குத் தற்செயலாக வந்தார். அவர் வரமும் அளிப்பார்; தவறு கண்டால் சாபமும் அளிப்பார். (14)

மன்னன் முனிவருக்கு முகமன் கூறி வரவேற்று, அர்க்யம், பாத்யம் முதலியன அளித்து முறைப்படி உபசரித்தான். உபசாரங்களை ஏற்றுக்கொண்ட முனிவர் நல்லாசனத்தில் சுகமாக அமர்ந்ததும் மன்னன் சித்ரகேதுவும் வினயத்துடன் அவர் அருகிலேயே அமர்ந்து கொண்டான். (15)

பரீக்ஷித்! மன்னன் மிக்க வினயத்தோடு தன்னருகில் தரையில் அமர்ந்து பக்தி செய்வதைக் கண்ட முனிவர், அவனைப் புகழ்ந்து கொண்டாடி அருகில் அழைத்துக் கேட்கிறார். (16)

ஆங்கிரஸ் முனிவர் கேட்கிறார்—— “மன்னனே! நீ மற்றும் உன்னுடைய குரு, மந்திரி, குடிமக்கள், கோட்டைக் கொத்தளங்கள், பொக்கிஷம், படைகள், நண்பர்கள் ஆகிய அனைவரும் நலந்தானே? ஜீவன், மஹத் தத்துவம் முதலிய ஏழு மறைப்புகளால் சூழப்பட்டிருப்பது போல, மன்னனும் இந்த ஏழு (பிரகிருதிகளால்) மக்களால் சூழப்பட்டிருக்கிறான். அதனால், அவர்கள் நலந்தான் மன்னனின் நலம். (17)

மன்னவா! மன்னவன், முன் கூறிய மக்களுக்கு (பிரகிருதிகளுக்கு) நலம் செய்பவனாக இருந்தால்தான் அவன் சுகம் பெறமுடியும். அதேபோலத்தான் மக்களும் தங்களைக் காக்கும் பொறுப்பை மன்னனிடமே ஒப்படைத்தால்தான், அவர்களும் மகிழ்ச்சியாகச் செழுமையாகப் பயமின்றி வாழ முடியும். (18)

(மேலும்) உனது மனைவிகள், குடிமக்கள், ஆலோசனை கூறும் மந்திரிப் பிரதானிகள், பணியாட்கள், வியாபாரிகள், செயலூக்கத்தில் உனக்கு உதவிபுரியும் மக்கட்தலைவர்கள், நகரத்து அதிகாரிகள், கிராம மக்கள், சிற்றரசர்கள், உனது புத்திரர்கள் ஆகியோர் உனக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடந்து கொள்கின்றனரா? (19)

உண்மை என்ன தெரியுமா? எவன் தன் மனத்தை அடக்கியவனோ, அவன் வசம் இவர்கள் எல்லோரும் இருப்பார்கள். மேலும் அனைத்து உலகங்களும், அதன் தலைவர்களும்கூடக் கவனத்தோடு அவனுக்குக் கப்பம் செலுத்தி, அவனது தயவை எதிர்பார்த்து நிற்பார்கள். (20)

ஆனால், நீ மனநிம்மதியற்று இருக்கிறாயே? உனது ஏதோவொரு விருப்பம் இன்னும் நிறைவேறாமல் இருக்கிறது. நீ எதையோ நினைத்துக் கவலைப்படுகிறாய் என்பதை உன் முகம் வாடியிருப்பதே காட்டித் தருகிறது. மன அமைதியின்மைக்குக் காரணம் வேறு ஏதாவது உண்டா? அல்லது நீயேதான் காரணமா?” (21)

மன்னனே! பரீக்ஷித்! மன்னன் சித்ரகேது எதை நினைத்துக் கவலைப்படுகிறான்? என்பது அனைத்துமறிந்த ஆங்கிரஸ் முனிவருக்குத் தெரியாதா, என்ன? இருந்தும் பலபடியாக வினவுகிறாரே! (ஏன் தெரியுமா?) சித்ரகேதுவிற்கு மக்கட்பேறில்லையே என்கிற கவலை. அதைப் பெற அவன் விரும்புகிறான். ஆகவே, முனிவர் பலபடியாகக் கேட்டபின்பே தலைவணங்கி மிக வினயத்துடன் விண்ணப்பிக்கலானான். (22)

சித்ரகேது (பதில்) சொல்கிறான்—— “பெரியோரே! தவம், ஞானம், தாரணை, தியானம் மற்றும் ஸமாதிநிலை வாயிலாகப் பாவங்களைத் தொலைத்த தங்களைப் போன்ற யோகியர்களுக்கு உடலில் பற்று கொண்ட என்னைப் போன்றவர்களின் உள்ளும் புறமும் இருப்பதை உள்ளபடி அறிய முடியாதா, என்ன? (23)

அந்தணரே! அனைத்தும் அறிந்திருந்தும், என் மனக்கவலையைத் தாங்கள் என்னிடமே கேட்பதால், தங்களது தூண்டுதலாலேயே தங்களது அருளாணை பெற்று, எனது கவலையைத் தங்கள் திருவடியில் சமர்ப்பிக்கிறேன். (24)

இந்திரன் முதலிய உலகபாலகர்கள் கூட விரும்பி வேண்டும் இவ்வுலக ஆட்சி, ஐசுவரியம், செழுமை முதலியன என்னிடம் உள்ளன. ஆனால், மக்கட்செல்வமற்ற எனக்கு இந்தச் சுகபோகங்கள் சிறிதும் அமைதியைத் தரவில்லை. நல்ல பசியோடு இருப்பவனுக்கு ஒரு குவளை நீரும், ஒருபிடி சோற்றையும் தவிர, ஆடை, படுக்கை, அணிகலன், பொன் போன்ற வேறு சுகங்கள் மகிழ்ச்சி அளிக்குமா? (25)

மாமுனிவரே! நீங்கள் பெரும்பாக்கியவான். நானும் துன்பப்படுகிறேன்; பிண்டமும், எள்ளும், நீரும் கிடைக்காமல் போகுமோ என ஐயங்கொண்டு என் மூதாதையர்களும் கவலைப்படுகின்றனர். தாங்கள்தான் எங்களுக்கு மக்கட்பேறு பெறுமாறு அருள்புரிந்து, மறுமையில் பெறப் போகும் கொடுமையான நரகத்திலிருந்து எங்களைத் தப்புவிக்க வேண்டும். இம்மையிலும் மறுமையிலும் நான் அனைத்து துன்பங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறும்படி தாங்கள்தான் அருள்புரிய வேண்டும்.” (26)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! இவ்வாறு அரசன் வேண்டிக் கொண்டதும், அனைத்தும் செய்ய திறன் கொண்ட பரம தயாமூர்த்தியான, பிரும்மதேவர் மகனான பகவான் ஆங்கிரஸ் முனிவர், த்வஷ்டா தேவதைக்குகந்த கஞ்சி வடிக்காத ஹவிஸ்ஸை (சருவை)த் தானே சமைத்து, அந்தத் தேவதையை அந்தக் கஞ்சி கொண்டு வேள்வி செய்து ஆராதித்தார். (27)

பரதகுலத் திலகமே! மகரிஷி ஆங்கிரஸ், வேள்வியில் எஞ்சிய அவியுணவை, மன்னன் சித்ரகேதுவின் பட்டத்தரசிகளில் மூத்தவளும் குணவதியுமான கிருதத்யுதி என்பவளுக்கு அளித்தார். (28)

மேலும், ‘மன்னனே! உன் மனைவிக்கு ஒரு மகன் பிறப்பான். அவன் உனக்கு மகிழ்ச்சியையும் வருத்தத்தையும் அளிப்பான்’ என்று கூறிவிட்டு, ஆங்கிரஸ் முனிவர் அங்கிருந்து சென்றார். (29)

வேள்வியின் பிரசாதமான அவியுணவை உண்ட மகாராணி கிருதத்யுதி, தன் கணவன் சித்ரகேதுவின் மூலம் கருத்தரித்தாள். அது, ‘கார்த்திகை பெண்டிர் அக்னியின் மூலம் முருகனைக் கருவில் தரித்தது’ போலிருந்தது! (30)

அரசனே! சூரஸேன தேசத்து அரசனான சித்ரகேதுவின் வீரியத்தைப் பெற்ற கிருதத்யுதியின் கரு, வளர்பிறை சந்திரனைப் போல் நாளொரு மேனியும் பொழுதொருவண்ணமுமாக வளர்ந்தது. (31)

உரிய காலத்தில் மகாராணி கிருதத்யுதி ஓர் ஆண்மகவைப் பெற்றெடுத்தாள். அரசகுமாரன் பிறந்தது கேட்ட சூரஸேன தேசத்து குடிமக்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டனர். (32)

மன்னன் சித்ரகேதுவின் மகிழ்ச்சியைப் பற்றிக் கூறுவானேன்? அவன் உடனே நீராடித் தன்னை நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு, அந்தணர்கள் மங்கள வாழ்த்துக்கள் கூற ஆசி பெற்று, தன் மகனது ‘ஜாதகர்ம’ என்னும் வைதிகச் சடங்கை முறைப்படி செய்தான். (33)

அந்தணர்களுக்கு தங்கம், வெள்ளி, புத்தாடைகள், அணிகலன்கள், கிராமங்கள், குதிரைகள், யானைகள், ஆறுகோடி காராம்பசுக்கள் முதலியவற்றைத் தானமாக அளித்தான். (34)

பெருமனம் படைத்த மன்னன் சித்ரகேது, தனது மகனுக்குச் செல்வம், புகழ் மற்றும் ஆயுள் பெருக வேண்டி, அவரவர்கள் விரும்பி வேண்டிய பொருட்களையெல்லாம் கைம்மாறு வேண்டா மேகம் போல் அனைவருக்கும் அளவில்லாமல் அளித்தான். (35)

தரித்திரனுக்குத் தான் வருந்தி உழைத்துப் பெற்ற பொருளிடம் உள்ள பேராசை போல், ராஜரிஷியான சித்ரகேதுவிற்கு நீண்டகாலக் கவலைக்குப் பின்னர் பெற்ற தன் மகனிடம் அன்பு நாளுக்கு நாள் பெருகி வளரலாயிற்று. (36)

தாயான கிருதத்யுதிக்கும் பிள்ளைப் பாசம் பொங்க, அவனிடம் மிக்க அன்பு கொண்டாள். ஆனால், அவளது சக்களத்திகளான மற்ற அரசிகளின் மனத்தில் மகப்பேறு பெறாததால் பொறாமைத்தீ கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. (37)

தினமும் பிள்ளையைக் கொஞ்சிக் குலாவும் மன்னன் சித்ரகேதுவிற்கு, குழந்தைச் செல்வம் தந்த கிருதத்யுதியிடம் கொண்ட அன்பு மற்ற அரசிகளிடம் ஏற்படவில்லை. (38)

ஒருபுறம் பிள்ளைப்பேறு இல்லாமை; மற்றொருபுறம் அரசனது அன்பும் ஆதரவும் இல்லாமை என்கிற இருகுறைகளால் மற்ற மனைவிகள் பொறாமைத்தீயில் வாடி வருந்தினார்கள். (39)

(அதனால், அவர்கள் தங்களுக்குள்ளேயே பேசிக் கொண்டார்கள்—) என் உடன்பிறப்பே! குழந்தைப்பேறற்ற பெண்ணும் ஒரு பெண்ணா? அவள் அதிர்ஷ்டமில்லாதவள். பிள்ளைப்பேறு உடையவள், மகப்பேறற்றத் தன் சக்களத்திகளைப் பணிப்பெண்கள் போல் மரியாதையின்றி நடத்துவாள். மேலும், கொண்ட கணவனும் (மகப்பேறற்ற) அவளைத் தன் மனைவியாக நினைக்க மாட்டானே? உண்மையில் குழந்தை செல்வமற்ற பெண் பெரும்பாவியேதான். அவள் இருந்தும் இல்லாதவளே. (40)

வேலைக்காரிகள் பிழைப்பே தேவலாம். அவர்களுக்கு என்ன குறை? தம் யஜமானனுக்குப் பணிவிடை செய்து, அதன் வாயிலாக மரியாதையையும் ஆதரவையும் பெறுகின்றனர். ஆனால், அதிர்ஷ்டம்கெட்ட நாமோ, அந்த வேலைக்காரிகளைவிடக் கீழ்நிலையில் இருக்கிறோம். வேலைக்காரிகளுக்கும் வேலைக்காரிபோல் ஒதுக்கப்பட்டு ஈனநிலையில் இருக்கிறோமே? (41)

பரீக்ஷித்! இவ்வாறு சக்களத்திகளான அரசிகள், தங்கள் சக்களத்தியான கிருதத்யுதி மகப்பேறு பெற்றதால் பொறாமைத்தீயால் வாட்டமுற்றனர். அரசனும் அவர்களை (எப்பொழுதும் போல்) அன்புடன் நடத்தவில்லை. இதனால், அவர்களுக்கு கிருதத்யுதியிடம் பொறாமையும் பகைமையும் வளர்ந்தன. (42)

பொறாமைத்தீயில் கருகி புத்தி மழுங்கிய அந்தப் பெண்கள், தம் கணவன் தங்களை உதறித் தள்ளி, அந்தக் குழந்தையிடம் அன்பு காட்டுவதைக் கண்டு மனங்கொதித்து, அந்தச் சிறுகுழந்தைக்கு நஞ்சை ஊட்டினர். (43)

பட்டத்தரசி கிருதத்யுதிக்கோ தீய எண்ணம் கொண்ட தன் சக்களத்திகளின் இந்தக் கொடுஞ்செயலைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாது. ‘தன் குழந்தை இன்னமும் தூங்குகிறதே’ என்று நினைத்தாள். அந்தோ, பாவம். ஆகவே, அரண்மனையில் மற்ற காரியங்களைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள். (44)

நல்லெண்ணமே கொண்ட ராணி கிருதத்யுதி குழந்தை வெகுநேரமாகத் தூங்குவது கண்டு, தன் பணிப்பெண்ணிடம், ‘அடியே! என் குழந்தையைக் கொண்டுவா’ என்றாள். (45)

தூங்கும் குழந்தையை எடுக்கச் சென்ற தாதிப்பெண் குழந்தையின் கண்கள் மேலிட்டுச் சென்றிருப்பதையும், பொறிபுலன்கள் அடங்கி மூச்சு நின்று உயிர் பிரிந்துள்ளதையும் கண்டு, ‘ஐயோ! நான் செத்தேன்!’ என்று கதறி மயங்கித் தரையில் சாய்ந்தாள். (46)

பணிப்பெண், தன் இருகைகளாலும் மார்பிலடித்துக் கொண்டு பரிதாபமான குரலில் உரக்கக் கதறியழுதாள். அவளது அழுகுரலைக் கேட்டு வேகமாக ஓடிவந்த பட்டத்தரசி கிருதத்யுதி, திடீரெனத் தன் குழந்தை மரித்துக் கிடப்பதைக் கண்டாள். (47)

வருத்தம் தாங்காத அவள் தலைக்கூந்தல் அவிழ்ந்து, இடையில் கட்டிய ஆடை நெகிழ, நிலைகுலைந்து தரையில் மயங்கி வீழ்ந்தாள். (48)

பட்டத்தரசியின் அழுகுரலைக் கேட்டு, அங்கு ஓடிவந்த அந்தப்புரவாசிகளான ஆண்களும் பெண்களும் மிகவும் வருத்தமடைந்து கதறினர். குழந்தையைக் கொன்ற பாவிகளான மற்ற ராணிகளும் அங்கு ஓடிவந்து வருத்தங்கொண்டது போல் பாசாங்கு செய்து அழுதனர். (49)

எவ்விதக் காரணமுமின்றித் தன் குழந்தை திடீரென இறந்ததைக் கேட்ட சித்ரகேது, பிள்ளைப்பாசத்தினால் கொண்ட சோகம் காரணமாகக் கண்கள் இருண்டு வழி தெரியாது, மந்திரிகளும் அந்தணர்களும் உடன்வர, வழியில் இடறி இடறி விழுபவனாய் இறந்து கிடக்கும் தன் மகனிடம் வந்தான். அவ்வாறு வந்தவன் குழந்தையின் காலருகில் மயங்கி விழுந்தான். அவனது தலைமுடி அவிழ்ந்து சிதறிப் பரவியது; ஆடை நழுவித் தொங்கியது; பெருமூச்செறிந்தான்; கண்களில் நீர் ஆறாய்ப் பெருகியது; தொண்டை தழுதழுத்தது. அவனால் எதுவுமே பேச முடியவில்லை. (50—51)

கணவனே கண்கண்ட தெய்வமெனக் கொண்ட பட்டத்தரசி கிருதத்யுதி, புத்திர சோகத்தினால் வாடும் தன் கணவனையும், தன் ஒரே மகன் இறந்து கிடக்கும் கோரத்தையும் கண்டு துன்பம் தாளாது பலவாறாகப் புலம்பியழுதாள். இதைக் கண்டு அங்குள்ள மந்திரி முதலிய அனைவரும் மிக்க துக்கம் அடைந்தனர். (52)

மகாராணியின் கண்களிலிருந்து ஆறாகப் பெருகிய கண்ணீர், கண்ணிமையைக் கரைத்துக் கொண்டு, குங்குமப்பூச்சாந்து தடவிய அவளது மார்பகங்களை நனைத்தது. தலைமுடி அவிழ்ந்து, அதிலுள்ள பூக்கள் சிதறி விழுந்தன. பிள்ளையிழந்த துன்பத்தால் குரரிப்பறவைபோல் உரக்கக் கதறியழுதாள். (53)

‘பிரும்மதேவனே! படைப்புத் தொழிலுக்கே துரோகம் செய்கிறாயே! உன்னைப் போன்ற முழுமூடன் எவனாவது உண்டா? வயதான கிழவர்கள் உயிருடன் இருக்க, சிறுகுழந்தைகள் இறக்கின்றனவே. இது என்ன கொடுமை! உண்மையில் உன் படைப்புத் தொழிலில் இந்த மாறுபாடுகள் இயற்கையிலேயே உள்ளன என்றால், அது நீ ஜீவராசிகளுக்குச் செய்யும் அநியாயம். நீதான் அவர்களுக்கு அழியாத பகைவன். (54)

உலகில் உள்ள ஜீவராசிகள் பிறப்பதற்கும் இறப்பதற்கும் எந்தவொரு குறிப்பிட்ட முறையும் இல்லையென்றால், அப்பொழுது அவைகள் தங்கள் முற்பிறவிகளின் கர்மவினைப் பயனுக்கேற்ப பிறக்கட்டும், இறக்கட்டுமே? அப்பொழுது நீ எதற்கு? ஜீவராசிகளை ஓர் அன்புவலையில் கட்டியிருக்கிறாயே, அதுதான் எதற்கு? அவர்கள் உன் படைப்புத் தொழிலை வளரச் செய்யக் கூடாது என்பதற்காகவா? இவ்வாறு குழந்தைகளைக் கொல்வதால் நீ செய்கிற—செய்யப்போகிற உன் படைப்புத் தொழிலில் நீயே உன் கையாலேயே மண்ணை வாரியிறைத்துக் கொள்கிறாய்.’ (55)

(இவ்வாறு பிரும்மதேவரைத் தூற்றிப் புலம்பி அழுதக் கிருதத்யுதி, இப்பொழுது தன் இறந்த புதல்வனைக் கண்டு கதறுகிறாள்—) ‘குழந்தாய்! நீயின்றி நான் அனாதையாகிவிட்டேன். என் பரிதாபத்தைப் பார்த்தாயா? என்னைத் தவிக்கவிட்டுச் செல்வது உனக்கு நியாயமா? உன்னை இழந்து உன் தந்தை படும் துன்பத்தைச் சற்றே கண் திறந்துதான் பாரேன். பிள்ளைப்பேறற்றவர்கள் மிகவும் துன்பங்கொண்டு எந்தவொரு கொடுமையான நரகத்தைத் தாண்டிக் கடக்கின்றனரோ, அந்த நரகத்தை நாங்கள் உனது உதவியால் எளிதில் கடக்க வேண்டுமே? தயவற்ற இந்த யமதர்மராஜனுடன் நீ வெகுதூரம் போகாதே. (56)

குழந்தாய்! எழுந்திரு. நீ, மன்னன் மகனல்லவா? உன் தோழர்கள், உன்னை விளையாட அழைக்கிறார்களே. நீ வெகுநேரமாகத் தூங்குகிறாயே; உனக்குப் பசிக்குமே, எழுந்திரு; கொஞ்சம் சாப்பிடு; இல்லையேல், என் பாலையாவது குடி; நம் உறவினர்களின் துன்பத்தைத் துடை. (57)

குழந்தாய்! துர்பாக்கியசாலியான நான், இன்று உன் தாமரை போன்ற திருமுகத்தில் கபடமற்ற அழகிய புன்சிரிப்பையும், மகிழ்ச்சி நிறைந்த குளிர்ந்த பார்வையையும் காணப் பெறவில்லையே! இனிமையான உனது மழலை மொழியைக் கேட்கவில்லையே! கருணையற்ற கல்மனத்தனாகிய யமன், திரும்பி வரமுடியாத வேறு உலகத்திற்கு உன்னை அழைத்துச் சென்றுவிட்டானா?’ (58)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! மரித்த தன் பிள்ளையைப் பார்த்து இம்மாதிரி புலம்பி அழும் தன் மனைவியைக் கண்ட சித்ரகேது, புத்திரசோகத்தில் மிகவும் துன்புற்றவனாய் பலவாறு கதறியழுதான். (59)

அரசனும் அரசியும் புலம்பிக் கதறி அழுவதைக் கண்டு அங்குள்ள ஆண், பெண் இருபாலரும் துக்கம் தாளாது கதறி அழுதனர். நாடு முழுவதும் துயரத்தில் மயங்கி உணர்வற்றுப் போயிற்று. (60)

புத்திர சோகத்தில் மயங்கித் தவிக்கும் மன்னன் சித்ரகேதுவையும் அதனால் துயரமடைந்த மக்களையும், உண்மைத் தத்துவத்தை உபதேசித்துச் சோகம் தவிர்ப்பவர் எவருமில்லாதது கண்டு, ஆங்கிரஸ் மகரிஷியும், தேவரிஷியான நாரதரும் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். (61)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் பதிநான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினைந்தாவது அத்தியாயம் — ஆங்கிரஸரும் நாரதரும் சித்ரகேதுவிற்கு உபதேசித்தல்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! இறந்து கிடக்கும் தன் குழந்தையருகில் துயரத்தால் செத்தவனைப் போலிருக்கும் மன்னன் சித்ரகேதுவின் அருகில் சென்று நாரதரும், ஆங்கிரஸ் முனிவரும் நல்லுபதேசத்தால் அவனைச் சமாதானப்படுத்தினார்கள். (1)

“மன்னவனே! எந்தவொரு குழந்தையை நினைத்து இப்பொழுது நீ வருந்தித் துடிக்கிறாயோ, அந்தக் குழந்தை இந்தப் பிறவியிலோ, இதற்கு முந்தியப் பிறவியிலோ உனக்கு எவ்விதத்தில் உறவு? நீதான் அவனுக்கு யார்? சரி, இனிவரும் பிறவிகளில்தான் உனக்கும் அவனுக்கும் என்ன உறவு? (2)

ஆற்றொழுக்கில் (நதியின் வேகமான ஓட்டத்தில்) மணற்துகள்கள் ஒன்றோடொன்று சேர்கின்றன, பிரிகின்றன. அதுபோலத்தான் காலத்தின் வேகமான ஓட்டத்தில் பிராணிகள் ஒன்றுசேர்கின்றன. பின் பிரிகின்றன. (3)

அரசே! விதைகளை நிலத்தில் விதைத்தால் அவை முளைத்து, வேறு பல விதைகளைத் தரலாம்; தராமலும் இருக்கலாம். இல்லையா? அதேபோலத்தான் பகவானது மாயையால் தூண்டப்பட்டு, ஒரு ஜீவராசி வாயிலாகப் பிற ஜீவராசிகள் தோன்றுகின்றன. பின் அவை மூலமே அழியவும் அழிகின்றன. (4)

அரசே! நான், நீ, இந்த ஜீவராசிகள் மற்றும் இந்தப் பிரபஞ்சத்திலுள்ள அசையும்—அசையாதனவாகிய எல்லா ஜீவராசிகளும் படைப்புக்கு முன் இருந்ததில்லை; மரணத்திற்குப்பின் இருக்கப் போவதுமில்லை. இப்பொழுதும் அவைகள் இல்லாமலில்லை; இருக்கவுமில்லை. ஏனெனில், சத்தியமான உண்மைப்பொருள் எப்பொழுதும் ஒரே மாதிரித்தான் இருக்கும். (5)

[ஒப்புநோக்குக :—

ந த்வேவாஹம் ஜாது நாஸம்

ந த்வம் நேமே ஜநாதி4பா: ।

ந சைவ ந ப4விஷ்யாம:

ஸர்வே வயமத: பரம் ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 2/12

முன்பு நான் இருந்ததில்லை, நீ இருந்ததில்லை, இந்த அரசர்களும் இருந்ததில்லை என்பதும் கிடையாது. இனி, வருங்காலத்திலும் நாம் அனைவரும் இருக்கப் போவதில்லை என்பதுமில்லை.]

பகவான் ஒருவனே அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் தலைவர். பிறப்பு—இறப்பு என்கிற எந்த மாறுபாடுகளும் வேறுபாடுகளும் அவருக்கில்லை. அவர் வேண்டுதல்—வேண்டாமை இல்லாதவர். அவர் தனக்குத்தானே பிறரை அண்டிவாழும் சகல ஜீவராசிகளையும் படைக்கிறார். அவை மூலம் பிற பிராணிகளையும் படைக்கிறார்; காத்து ரட்சிக்கிறார்; பின் அழிக்கிறார். குழந்தைகள் மணலால் வீடுகள் கட்டி, தானே அவற்றை மிதித்து அழித்துவிடுகின்றன அல்லவா? அதுபோலத்தான். (6)

அரசனே! ஒரு விதையிலிருந்து பல விதைகள் உண்டாகின்றன. இல்லையா? அதுபோலத்தான், தந்தை என்பவனின் உடல் மூலம் தாய் என்பவளின் உடலிலிருந்து பிள்ளை என்பவனது உடல் பிறக்கிறது. இந்த உடல் அழியும். ஆனால், உடல் பெற்ற ஜீவன் அழியமாட்டான். (7)

அரசே! மட்பாண்டங்கள் அனைத்திலும் மண் உண்மைப்பொருள். ஆனால், குடத்தின் தன்மை, அதாவது உருண்டு திரண்டு சிறிய வாயுடன் இருப்பது என்பதும், குடம், பானை, மடக்கு போன்ற தனித்தனி உருவங்களும் வெறும் கற்பனையே. (நாம் தந்த உருவமே.) அதே போலத்தான் உடல் படைத்தவன், அந்த உடலின் பலபடியான ஏற்றத்தாழ்வுகள் அனைத்தும் கற்பனையே!” (அதாவது, உடல் நிலையற்றது என்பதால் அது பொய். உடலே பொய் என்னும்போது, அதைப் போற்றும் அபிமானிகளும் (ஜீவராசிகளும்) பொய்தான். ஆனால், என்றும் எங்கும் உண்மைப் பொருளாக விளங்குவது பரமாத்மாவான இறைவன் ஒருவரே. உடல் ஆன்மா என்கிற பிரிவுகளெல்லாம் அறியாமையின் விளைவு.) (8)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஆங்கிரஸ் மகரிஷியும், தேவரிஷி நாரதரும் இவ்வாறு மன்னன் சித்ரகேதுவிற்கு அறிவுறுத்தவே, அவன் சற்று தெளிவு பெற்றான். துயரால் வாடிய தன் முகத்தைக் கையால் துடைத்துக் கொண்டு கூறினான். (9)

மன்னன் சித்ரகேது கேட்கிறான்—— “பெரியோர்களே! தாங்கள் இருவரும் யார்? தத்துவம் உணர்ந்தவர்களாக இருக்கிறீர்கள். சான்றோர்களும் கொண்டாடும் சான்றோர்கள் என்பது நிச்சயம். அவதூதர்களாக வந்திருக்கும் தாங்கள் யாரெனக் கூறவேண்டுகிறேன்? (10)

பிரும்மத்தை அறிந்தவர்களும் இறையடியார்களுமான பலர், உலகியல் இன்ப—துன்பங்களில் மூழ்கித் தவிக்கும் என்னைப் போன்ற பாமரர்களுக்கு உண்மைப் பொருளை விளக்க எண்ணி, பித்தர்களைப் போல் வேடமேற்று, இவ்வுலகில் விருப்பம்போல் உலா வருகிறார்கள் என்பதை நான் அறிவேன். (11)

ஸநத்குமாரர், நாரதர், ரிபு, ஆங்கிரஸ், தேவலர், அஸிதர், அபாந்தரதமர், வியாசர், மார்க்கண்டேயர், கௌதமர், வசிஷ்டர், பகவான் பரசுராமர், கபில மகரிஷி, சுகாசார்யார், துர்வாசர், யாக்ஞவல்கியர், ஜாது கர்ணர், ஆருணி, ரோமசர், சியவன மகரிஷி, தத்தாத்திரேயர், ஆஸுரி, பதஞ்ஜலி, வேதசிரஸ், போத்ய முனிவர், பஞ்சசிரஸ், இரண்யநாபர், கௌஸல்யர், சுருததேவர், ருதத்துவஜர் ஆகிய மகரிஷிகளும் மற்றும் சித்தர்களும் முனிவர்களும் பாமரர்களுக்கு உண்மை அறிவைப் புகட்டவே, இந்த மண்ணுலகில் உலா வருகின்றனர். (12—15)

நானோ, இவ்வுலக இன்பங்களில் ஆழ்ந்து அறிவிழந்து நிற்கும் ஒரு விலங்கு போன்றவன். அஞ்ஞான இருளில் அழுந்தித் தவிப்பவன். தாங்கள்தான் (எனக்கு) ஞானச்சுடரேற்றி வழிகாட்ட வேண்டும்.” (16)

ஆங்கிரஸ் கூறினார்—— “மன்னனே! நீ பிள்ளைப்பேறு வேண்டி மனங்கலங்கியபோது, உனக்குப் பிள்ளை வரம் தந்த அந்த ஆங்கிரஸ் முனிவர் நான்தான். இதோ இங்கு உன்னெதிரில் நிற்கிறாரே, இவர் பிரும்ம புத்திரரான பகவான் நாரத மகரிஷி. (17)

பிள்ளையிழந்த சோகத்தில் அஞ்ஞான இருளில் மூழ்கித் தவிக்கும் நீ, பகவானது பக்தன். துயரத்தில் துவள்வது சரியல்ல என்றெண்ணி, உனக்கருள் புரியவே நாங்களிருவரும் இங்கு வந்தோம். மன்னவா! அந்தணர்களிடமும் பகவானிடமும் பக்தி பூண்டவன் எந்த நிலையிலும் வருந்தக் கூடாது. (18—19)

முதன்முதலில் நான் உன் அரண்மனைக்கு வந்தபோதே, பிரும்மத்தைப் பற்றிய அறிவை உனக்கு உபதேசித்திருப்பேன். ஆனால், நீ புத்திரப்பேறு வேண்டி அதிலே மனம் கொண்டிருந்ததால், உனக்கு அந்த ஞானத்தைத் தராது மகப்பேற்றை மட்டும் அளித்தேன். (20)

இப்பொழுது புத்திரப்பேறு மட்டும் பெற்ற, உண்மையறிவு பெறாத அறிவிலி படும் துன்பத்தை நீ அனுபவித்திருப்பாய். இதே போலத்தான் மனைவி—மக்கள், வீடுவாசல், செல்வம், அரசு பதவி முதலிய செல்வச் செழிப்புகள்; ஒலி, ஒளி, தொடுவுணர்ச்சி முதலிய நுகர்ப் பொருட்கள்; அரசுரிமை, பூமி, அரசாட்சி, படைகள், கருவூலங்கள், பணியாட்கள், மந்திரிப் பிரதானிகள், உற்றார்—உறவினர், நண்பர்கள் ஆகியவையனைத்தும். ஏனெனில், இவையெல்லாம் அழிந்தொழிபவை. (21—22)

சூரஸேன மன்னனே! இவையனைத்தும் (ஒரு ஜீவனின்) வருத்தத்திற்கும் மயக்கத்திற்கும் பயத்திற்கும் துக்கத்திற்கும் காரணமானவை. மனத்தின் விளையாட்டுப் பொம்மைகள்; கற்பித மானவை; பொய்யானவை. உண்மையில் இல்லாவிடினும் இருப்பதுபோல் காட்சி அளிக்கின்றன, அல்லவா? ஒரு நேரம் இருப்பது போலிருந்து, மறு நிமிடம் மறைந்துவிடும். ஆகாயக் கோட்டை, கனவு, செப்படி வித்தை, மனக்கற்பனை போன்றவை பொய்யானவை. முற்பிறவி கர்மவாஸனை களான மனப்பதிவுகளால் தூண்டப்பட்டு, உலகியல் நுகர்ப் பொருட்களிலேயே கருத்து வைப்பவனது மனம், பலவகையான உலகியல் செயல்களிலேயே நாட்டம் கொள்கிறது. (23—24)

ஜீவாத்மாவின் இந்த உடலானது ஐம்பெரும் பூதங்கள், அறிவுப்புலன்கள் ஐந்து, நுகர்புலன்கள் (செயற்புலன்கள்) ஐந்து ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த ஒரு கூட்டு. ஆத்யாத்மிக, ஆதிபௌதிக, ஆதிதைவிக ஸ்வரூபமான இதுதான், ‘நான்தான் இந்த உடல்’ என்று எண்ணும் ஜீவாத்மாவிற்கு பலபடியான துன்பங்களையும் வருத்தங்களையும் கொடுப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. இதுதான் உண்மை. (25)

ஆகவே, நீ உலகியல் விஷயங்களில் உலா வரும் மனத்தை முதலில் உன்வசமாக்கிக் கொள்; அமைதி கொள்ளச் செய். பின் அதன் மூலம் உன் உண்மை ஸ்வரூபத்தைப் பற்றிச் சிந்தனை செய். இரண்டாக (வேறாக)க் காட்சி தரும் உலகியல் பிரமையில் ஏற்பட்ட ‘உண்மை’ என்கிற நம்பிக்கையை விடு. அந்த அறிவை, நம்பிக்கையை நித்திய நிரதிசய சாந்தி ஸ்வரூபரான பகவானிடத்தில் நிலைக்கச் செய்.” (26)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “மன்னவா சித்ரகேது! இதோ ஒரே மனத்துடன் இந்த மந்திரமான உபநிஷத்தை என்னிடமிருந்து பெற்றுக் கொள். இதை முறைப்படி ஜபிப்பதன் மூலம் ஏழே நாட்களில் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை நேரில் காண்பாய். (27)

அரசே! முன்பு இந்த மந்திர உபநிஷத்தை ஜபித்ததனாலேயே பரமசிவன் முதலியவர்கள், ‘பரமன் வேறு, ஜீவனான நான் வேறு’ என்கிற இரட்டை கலக்கத்தை விடுத்து, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவடித்தாமரைகளை அடைந்தனர். அதனால், ஈடு இணையற்ற அவரது உயர்ந்த பெருமையை இவர்களும் பெற்றார்கள். நீயும் அதை ஜபித்து ஸங்கர்ஷணருடைய பரமபதத்தை விரைவிலேயே அடைவாயாக.” (28)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினாறாவது அத்தியாயம் — சித்ரகேதுவின் வைராக்கியமும், பகவான் ஸ்ரீஸங்கர்ஷணரைத் தரிசித்தலும்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! இவ்வாறு கூறிய தேவரிஷி நாரதர், இறந்துபோன அரசகுமாரனது ஜீவாத்மாவைச் சோகத்தில் தவிக்கும் அவனது சுற்றத்தாருக்கு நேரிடையாகக் காட்டி (பின்வருமாறு) கூறினார். (1)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “ஜீவாத்மாவே! உனக்கு நலமுண்டாகட்டும். உனது தாய்—தந்தையர், உற்றார்—சுற்றார் அனைவரும் உன்னைப் பிரிந்ததால் படும் வேதனையைப் பார். (2)

அகால மிருத்யுவால் இறந்த நீ, உனது இந்த உடலில் திரும்பவும் வந்து சேர். மீதியுள்ள உனது ஆயுட்காலத்தை உன் சுற்றத்தாருடன் கூடியிருந்து குளிர்ந்து அனுபவி. உன் தந்தையளிக்கும் அனைத்து சுகபோகங்களையும் அனுபவி; அரசுக்கட்டிலில் வந்து உட்கார்.” (3)

ஜீவன் கூறுகிறது—— “தேவரிஷியே! நான் எனது கர்மவினைப்பயனால் தேவன், மனிதன், விலங்கு, பறவை என எத்தனை எத்தனை பிறவிகள் எடுத்து அலைக்கழிக்கப்பட்டேனோ தெரியவில்லை. அதில் எந்தப் பிறவியில் இவர்கள் என் தாய்—தந்தையர்களாக இருந்தார்கள்? (4)

பலப்பல பிறவிகளில் எல்லோரும் ஒருவருக்கொருவர் சகோதரர்கள், உற்றார்—சுற்றார், பங்காளிகள், நண்பன், பகைவன், நடுநிலையில் நிற்பவர் (மத்யஸ்தன்), எதிலும் ஒட்டாமல் உதாசீனமாக இருப்பவர், பகை பாராட்டுபவர் எனப் பல உறவுமுறைகளில் இருந்திருக்கிறார்கள். (5)

விற்கும் வாங்கும் பொருட்களான தங்கம் முதலியன, ஒரு வியாபாரியிடமிருந்து மற்றொரு வியாபாரிக்குக் கைமாறுவது போலத்தான், ஜீவனும் பற்பல பிறவிகளில் பிறக்கிறான். (6)

உண்மையை ஆராய்ந்து பார்க்க, மனிதர்களை விட அதிக காலம் வாழப் போகும் தங்கம் முதலிய பொருட்களின் தொடர்பு, மனிதர்களோடு நிலையாகவோ நீடித்ததாகவோ இல்லை. அந்தத் தொடர்பும் ஒரு நொடி நேரமே. (அதை விற்கும் நேரம் வரைதான்.) எவனுக்கு எப்பொருளோடு எத்துணை காலம் தொடர்புள்ளதோ, அத்துணை காலம்தான் அவனுக்கு அப்பொருளோடு ‘தன்னுடையது’ என்கிற எண்ணமும் இருக்கிறது. (7)

ஜீவாத்மா நித்யன் (அழிவற்றவன்); ‘எனது’ என்கிற பற்றற்றவன்; நான் இவனது மகன், இவனது தந்தை என்கிற பற்றில்லாதவன். பிறவி பெற்று எந்த உடலில் எத்தனை காலம் வாழ்வானோ, அத்தனை காலம் வரைதான் அந்த உடலைத் தனது என எண்ணுகிறான். உடல் போன பிறகு, அதில் தனது என்கிற எண்ணம் ஜீவாத்மாவிற்குக் கிடையாது. (8)

இந்த ஜீவாத்மா, எவ்வித மாறுபாடுமற்றவனாதலால் நித்தியமானவன்; அழிவற்றவன்; பிறப்பு—இறப்புக்கு உட்பட்ட இந்தப் பரு (ஸ்தூல) உடலைக் காட்டிலும் வேறானவன்; அதனால் நுட்பமானவன்; (அவனுக்குத்தான் பிறப்பிறப்பில்லையே.) பிறக்கும் உடல் முதலிய அனைத்திற்கும் ஆதாரமானவன்; தனக்குத்தானே ஒளிர்பவன் (ஸ்வயம்பிரகாசன்). இவனது உண்மைநிலைக்குப் பிறப்பிறப்பு முதலியன எதுவுமே இல்லை. ஆனால், இவன் பரமனுடைய ஸ்வரூபன் என்பதால், தன் மாயையின் முக்குணங்களையுமே ஏற்று, தன்னைத்தானே உலகமாகப் படைத்துக் கொள்கிறான். (9)

இவனுக்கு மிகவும் பிரியமானவன் என்று எவருமில்லை; பிரியமில்லாதவன் என்றும் எவருமில்லை. வேண்டியவன்—வேண்டாதவன் இல்லை. ஏனெனில், நன்மை—தீமை செய்பவர்களான நண்பன்—பகைவன் என்கிற பலப்பல எண்ணங்கள், அதன் செயல்கள் ஆகிய அனைத்தையும் தனித்திருந்து காணும் ஒரே சாட்சி இவன்தான்; உண்மையில் இவன் ஒப்பற்றவன். (10)

இந்த ஜீவாத்மா காரியத்தையும் காரணத்தையும் சாட்சியாக இருந்து காண்பான். உடலில் அடங்கியவனல்ல; சுதந்திரன். அதனால், உடல் முதலியவற்றின் குணங்களையோ குறைகளையோ (இன்ப—துன்பங்களையோ) அல்லது, வினைக்கர்ம பயன்களையோ (அரசுரிமை முதலியன) இவன் அனுபவிப்பதில்லை. எப்பொழுதும் எதிலும் எவ்வித ஒட்டுதலுமின்றி தனித்திருப்பவன்.” (11)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— குழந்தையாக இருந்த அந்த ஜீவாத்மா இவ்வாறு கூறிச் சென்றது. இதைக் கேட்ட உற்றார்—உறவினர்கள் மிகவும் வியந்தனர். அவர்களது அன்புத்தளை (விலங்கு) தெறித்தது. குழந்தை இறந்த சோகம் தவிர்த்தனர். (12)

இதன்பின் உறவினர்கள் அந்தக் குழந்தையின் உடலை அடக்கம் செய்து, ஈமக்கடன்களை முறைப்படி செய்தனர். சோகம், மோகம், பயம், துன்பம் — இவைகளைத் தரும் களைய முடியாத அன்பையும் (பற்றையும்) துறந்தனர். (13)

மன்னனே! பரீக்ஷித்! நஞ்சு தந்து குழந்தையைக் கொன்ற மற்ற பட்டத்தரசிகள், ‘சிசுஹத்தி’ தோஷத்தால் தங்கள் பொலிவை (காந்தியை) இழந்தனர்; வெட்கத்தினால் தலைகுனிந்தனர். (புத்திராதிகள் துக்கஹேது என்கிற) ஆங்கிரஸ் மகரிஷியின் உபதேசத்தை நினைவில் கொண்டு, அந்தணர்கள் கட்டளைப்படி, யமுனை நதிக்கரையில் சிசுஹத்தி தோஷம் நீங்கப் பிராயச்சித்த கர்மங்களைச் செய்தனர். (14)

ஆங்கீரஸ் மகரிஷியும் நாரதரும் செய்த உபதேசங்களைக் கேட்டு, அறியாமை அகன்று உண்மை அறிவு பெற்ற மன்னன் சித்ரகேது, சேறு நிரம்பிய குளத்திலிருந்து அதில் விழுந்த யானை வெளிவருவதுபோல், வீடுவாசல் என்கிற சேறு நிரம்பிய பாழுங்கிணற்றில் இருந்து வெளிவந்தான். (15)

யமுனையில் குளித்து தர்ப்பணம் முதலிய சடங்குகளை முறைப்படி செய்து முடித்து, புலன்களை அடக்கி மௌன விரதமேற்று, தேவரிஷி நாரதர் மற்றும் ஆங்கிரஸ் மகரிஷியின் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கினான். (16)

சித்ரகேதுவின் புலனடக்கம், இறையன்பு, இறைவனையே சரணம் பற்றியது முதலியனவற்றைக் கண்ட பகவான் நாரதர் மிகவும் மகிழ்ந்து, அவனுக்கு (பின்வரும்) இந்த மந்திரத்தை உபதேசித்தார். (17)

‘ஓம்’ என்னும் பிரணவ ஸ்வரூபரே! தாங்கள் வாசுதேவன், பிரத்யும்னன், அனிருத்தன், ஸங்கர்ஷணன் என்கிற ஸ்வரூபத்தின் முறையே சித்தம், புத்தி, மனம், அஹங்காரம் — இவற்றின் ஆதாரமாக அதிஷ்டாதாவாக விளங்குபவர். இந்த நான்கு ரூபங்கள் கொண்ட தங்களைப் பலமுறை வணங்கித் தியானம் செய்கிறேன். (18)

தாங்கள் அகண்ட சித்ஸ்வரூபன்; தூய்மையான அறிவே தங்களது திருமேனி; தங்களது மூர்த்தியோ ஒரே ஆனந்தமயம்; ஆன்மானந்தத்தில் ரமிக்கும் சாந்த ஸ்வரூபன்; ஜீவாத்மா—பரமாத்மா என்று இரண்டாகக் காணும் துவைத பாவமற்றவர். நான் தங்களை வணங்குகிறேன்! (19)

தமது ஸ்வரூபமான ஆனந்தத்திலேயே அனுபூதி நிலையில் இருப்பதால், மாயையின் செயலான விருப்பு—வெறுப்புகளை அறவே நீக்கியவர். தங்களை வணங்குகிறேன். எல்லா ஜீவராசிகளின் புலன்களையும் தன் பக்கம் ஈர்ப்பவராகையால், தாங்கள் ஹ்ருஷீகேசர். எல்லோரும் தங்களைப் புகழ்ந்து பாடுகிறார்கள். இந்தப் பிரபஞ்சமே தங்கள் திருமேனி. அவ்வாறான தங்களுக்கு வணக்கம்! (20)

மனமும் வாக்கும் தங்களை அடைய முயன்று பாதியிலேயே நின்று ஓய்ந்துவிட்டன. அதன்பின் எவர் ஈடு இணையற்று தானொருவராகப் பிரகாசிக்கிறாரோ, ஒரு பெயரோ, ஓர் உருவோ இன்றி, சுத்த சைதன்யமாக விளங்குகிறாரோ, காரிய—காரணங்களை எல்லாம் கடந்து தனித்து நிற்கும் அந்தப் பரம்பொருள், நம்மைக் காத்தருளட்டும். (21)

காரிய—காரண ரூபமான இந்தப் பிரபஞ்சம் யாரிடமிருந்து தோன்றியதோ, எவரைத் தன் ஆதாரமாகக் கொண்டு நிற்கிறதோ, பின் எவரிடம் ஒடுங்குகிறதோ, எவர் மட்பாண்டங்களில் எங்கும் நிரம்பி நிற்கும் மண்போல் எங்கும் ஊடுருவி நிற்பவரோ, அந்தப் பரப்பிரும்ம ஸ்வரூபரான தங்களை வணங்குகிறேன். (22)

ஆகாயம் போல் உள்ளும் வெளியும் எங்கும் சமமாகத் தாங்கள் பரவி நிற்கிறீர்கள். இருப்பினும் மனம், புத்தி மற்றும் அறிவுப்புலன்கள் தங்கள் அறிவுத்திறனாலே (ஞானசக்தியாலே) தங்களை அறிய முடியவில்லை. பிராணன் மற்றும் செயற்புலன்கள், தங்கள் செயலூக்கமான கிரியா சக்தியினால் தொடக் கூட முடியவில்லை. அந்தப் பரப்பிரும்மத்தை நான் வணங்குகிறேன். (23)

இவ்வுடல், இந்திரியங்கள், பிராணன், மனம் மற்றும் புத்தி ஆகியன தங்கள் விழிப்புநிலை, கனவுநிலைகளில் தங்களது சுத்த சைதன்யத்தின் ஒரு திவலையை ஏற்று, தங்கள் தங்கள் செயலைச் செய்கின்றன. தூக்கம் மற்றும் மயக்கநிலைகளில் தங்களது சைதன்யத்தின் தொடர்பின்மையால், தங்கள் தங்கள் செயலைச் செய்ய முடியவில்லை. தீயில் காய்ச்சிய இரும்பு மற்றவற்றைச் சுடும். காய்ச்சப்படாத இரும்பு சுடுமா? அதுபோலத்தான். விழிப்பு முதலிய நிலைகளில், ‘தாங்களே பார்க்கிறவன்’ என்கிற ஒரு பெயரை ஏற்கிறீர்கள். உண்மையில் தங்களை விட்டால் அவற்றிற்கு வேறு ஏதாவது ஆதாரமுண்டா? இல்லையே. (24)

ஓம்கார ஸ்வரூபரும், பெருநிலை நிற்பவரும், அனைத்துச் செல்வங்களுக்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவரும், பகவானும், மகாபுருஷருமான தங்களுக்கு வணக்கம். சிறந்த இறையடியார் கூட்டம் தம் தாமரை மலர்க்கரங்கள் கொண்டு, தங்களது திருவடித்தாமரைகளை மெதுவாகப் பிடித்து வருடிச் சேவை புரிகின்றனர். இறைவா! தங்களைவிட உயர்ந்தவர் யார்? திரும்பத் திரும்பத் தங்களை வணங்குகிறேன்! (25)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னனே பரீக்ஷித்! தன்னைச் சரண்புகுந்த மன்னன் சித்ரகேதுவிற்கு இந்த மந்திரமான உயர்ந்த வித்யையை உபதேசித்த தேவரிஷி நாரதர், ஆங்கிரஸ் முனிவருடன் பிரும்மலோகம் சென்றார். (26)

மன்னன் சித்ரகேது, நாரதர் தனக்கு உபதேசித்த அந்த உயர்ந்த மந்திரத்தை, அவர் கட்டளையிட்டபடி, தண்ணீரை மட்டும் ஆகாரமாகக் கொண்டு, ஒருநிலைப்பட்ட மனத்துடன் ஏழுநாட்கள் முறை தவறாது தியானம் செய்தான். (27)

ஏழுநாட்கள் முறைப்படி அந்த வித்தையை ஜபித்ததன் பயனாக மன்னன் சித்ரகேது, வித்யாதரர்களின் தலைமைப் பதவியைப் பெற்றான். (28)

இந்த வித்யையின் பெருமையினால் சில நாட்களிலேயே அவனது மனம் மேலும் தூய்மை பெற்றது. அதனால், அவன் தேவதேவரான பகவான் ஸங்கர்ஷண மூர்த்தியின் திருவடித் தாமரைகளின் அருகில் இருக்கும் பேறு பெற்றான். (29)

(அவன் கண்ட பகவானது திருமேனியை வர்ணிக்கிறார், ஸ்ரீசுகர்.) பெருமையும் நிறைவும் பெற்ற சித்தர்கள் சூழ விளங்கும் ஸங்கர்ஷண மூர்த்தியைக் கண்டான், சித்ரகேது. தாமரைத் தண்டின் வெண்மை நிறம் கொண்ட அழகான திருமேனி; அரையில் நீலநிறப்பட்டு; தலையிலே நவரத்தின கிரீடம்; புஜங்களிலே தோள்வளைகள்; இடுப்பில் அரைஞாண்; கைகளிலே வளைகள்; செந்தாமரையொத்த சிவந்த கண்கள்; தெளிவான திருமுகமண்டலம். (30)

பகவான் ஸங்கர்ஷண மூர்த்தியைத் தரிசித்த மாத்திரத்திலேயே, சித்ரகேதுவின் சகல பாவங்களும் அழிந்தன. அவனது மனம் விருப்பு—வெறுப்பற்று தெளிந்திருந்தது; இதயத்திலே பக்தி ஊற்றெடுத்தது; அன்பினால் கண்களில் நீர் பெருகியது; உடல் மயிர்க்கூச்செறிந்தது. இந்நிலை அடையப் பெற்ற மன்னன் சித்ரகேது ஆதிபுருஷரான சேஷ பகவானை வணங்கினான். (31)

அன்பினால் பெருகும் அவனது கண்ணீரால் பகவான் ஆதிசேஷனது ஆசனம் நனைந்தது. அன்பின் முதிர்ச்சியால் வாயிலிருந்து வார்த்தைகள் வெளிவரவில்லை. அதனால் நெடுநேரம் வரை அவன் பகவானைத் துதிக்க இயலாது வாளாவிருந்தான். (32)

சிறிதுநேரம் சென்றபின்தான் அவனுக்குப் பேசும் திறனே வந்தது. பகுத்தறியும் சக்தி கொண்டு மனத்தை ஒருமுகப்படுத்திய மன்னன், பொறிபுலன்களின் வெளிநாட்டங்களையெல்லாம் அடைத்தான். அதன்பின் பாஞ்சராத்திரம் முதலிய ஆகம சாஸ்திரங்களில் வர்ணிக்கப்பட்ட அனைத்துலக நாதரான பகவானைத் துதிக்கலானான். (33)

சித்ரகேது துதிக்கிறான்—— “எவராலும் வெற்றி கொள்ள இயலாத இறைவா! புலன்களை வென்று எங்கும் ஒருபுடை நோக்குடைய சான்றோர்களான இறையடியார்களே தங்களை வெற்றி கொண்டு, தங்களைத் தம் வசம் செய்து கொண்டவர்கள். (தாங்கள் மட்டுமென்ன?) தாங்களும் அழகு, இனிமை, கருணை முதலிய குணங்களால் அந்த அடியார்களைத் தன்வசம் ஈர்த்தவரன்றோ? ஆகவே, தாங்களும் வென்றவர்தான். மேலும் எவ்வித வேண்டுதலுமின்றித் தங்களையே துதித்து வாழும் அடியார்கட்கு, தாங்கள் கருணையினால் தங்களையே தந்து விடுகிறீர்களே. (34)

எம்பிரானே! இவ்வுலகின் தோற்றம், அருள், லயம் ஆகிய இம்மூன்றும் தங்களது திருவிளையாடல்களே. இவ்வுலகைப் படைத்த பிரும்மதேவர் முதலானவர்களும், தங்களது அம்சத்தில் ஏதோவொரு துளிதான். (அவர்கள் தம்மிஷ்டப்படி ஏதும் செய்ய இயன்றவரல்லர்.) இருப்பினும் அவர்கள் ‘நானே இவ்வுலகைப் படைத்தவன்’ என்று இறுமாந்து, ஒருவருக்கொருவர் போட்டிப் போடுகிறார்கள். (35)

அணுவிற்கு அணுவாயும் மஹத்திற்கு மஹத்தாயும் விளங்கும் தாங்களே, அனைத்திற்கும் முதலும் முடிவும் நடுவுமாக இருப்பவர். (அதாவது, அணு என்கிற மூல காரணத்திற்கும் கடைசியான காரியத்திற்கும் முதல், நடு, முடிவு தாங்களே.) ஆனால், தங்களுக்கு முதலோ, முடிவோ, நடுவோ இல்லை. ஏனெனில், எந்தவொரு பொருளுக்கும் முதலிலும் முடிவிலும் விளங்கும் பொருள்தானே நடுவிலும் இருக்க முடியும்? அது அழியாதது; நித்தியமானது! (36)

இந்தப் பிரும்மாண்டம் ஒன்றைவிட மற்றொன்று பத்து மடங்கு பெரிதாகப் பிருதிவி முதலிய ஏழு ஆவரணங்களால் மூடப்பட்டுள்ளது. இதைப் போல கோடிகோடி பிரும்மாண்டங்கள், தங்களிடம் ஓர் அணுவைப் போலச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால், அவைகளால் தங்களது எல்லையைக் காண முடியவில்லை. ஆகவே, தாங்கள் தேசபரிச்சேதமற்றவர்; எல்லையற்றவர். (37)

விலங்குகளைப் போல் உலகியல் இன்பங்களில் ஆசை கொண்ட மானிட மாக்கள், தங்களைச் சேவிக்காமல் தங்களது அம்சமான இந்திரன் முதலிய தேவர்களைப் பணிகிறார்கள். பரமனே! அரசர்களது வழித்தோன்றல்களின் ஆட்சி அழிந்த பிறகு, அவர்களது பணியாட்களது விருப்பங்கள் நிறைவேறாதது போல்தான், பரமனான தங்களை மறந்துவிட்டுச் சிறு தெய்வங்களைத் துதிக்கிறார்கள். அதனால் பெறும் இன்பங்களும் நீடித்து நில்லாமல் அழிந்துவிடுகின்றன. (38)

பரம்பொருளே! வறுத்த விதை முளைக்குமா? அதுபோலத்தான் முக்குணங்களைக் கடந்த ஞானவடிவினனான தங்களைப் பற்றோடு சேவித்தாலும், அது மற்ற பற்றுள்ள கர்மங்களைப் போல் பிறப்பு—இறப்பு என்னும் தளைகளைத் தராது. ஏனெனில், ஜீவர்களுக்கு ஏற்படும் இன்ப—துன்பங்கள் போன்ற இரட்டைகள் அனைத்தும், சத்துவம் முதலிய முக்குணங்களிலிருந்துதானே தோன்றுகின்றன. நிர்குணத்திலிருந்தல்லவே? (39)

வெற்றிகொள்ள இயலாதவரே! அஜிதரே! தூய்மையான பாகவதர்களான இறையடியார்களது அறநெறிகளைத் தாங்கள் உபதேசித்தபோதே அனைவரையும் வென்றுவிட்டீர்கள். எப்படியென்றால், தனக்கென்று எதையும் வேண்டிப் பெறாதவர்கள், எந்தப் பொருளிலும் வேண்டுதல் வேண்டாமை (யான், எனது) என்கிற எண்ணமற்ற, ஆன்மானந்தத்திலேயே ஆழ்ந்து கிடக்கும் ஸநகாதிகள் போன்ற முனிவர்களும், மனவமைதிக்கும் முக்தியின்பம் பெறுவதற்கும் அந்த பாகவத தர்மத்தை (இறையடியார்களின் அறநெறிகளை)த் தானே பின்பற்றுகிறார்கள். (40)

இந்த பாகவத தர்மம் எத்தனை தூய்மையானது! கர்மநெறிகளிலுள்ள ‘இது நான், இது என்னுடையது; இது நீ, இது உன்னுடையது’ என்கிற வேற்றுமை எண்ணம் பாகவத தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் மனிதர்களுக்குத் தோன்றுவதில்லை. ஆனால், காம்ய கர்மாவில் (பற்றோடு செய்யும் செயலில்) தொடக்கத்திலேயே ‘எனது, நான்’ என்கிற வேற்றுமை எண்ணம் விதைக்கப் படுவதால் அது தூய்மையற்றது; (அழியும் பயனைத் தருவதால்) அழிந்து கெடுவது; பிறருக்குத் தீங்கிழைப்பது என்பதால் பாவம் நிரம்பியது. (41)

பற்றோடு செய்யும் செயல் தனக்கும் பிறருக்கும் தீமை தருவது. இதனால் தனக்கோ, பிறருக்கோ எவ்விதப் பயனுமில்லை; நன்மையுமில்லை. பற்று கொண்டு செய்யும் செயலால் அதைச் செய்பவனது மனம் துன்புறும்போது, (‘ஐயோ! இவன் தன்னுடலை இவ்வாறு வாட்டிக் கொள்கிறானே’ என்று) தாங்கள் சினம் கொள்கிறீர்கள். பிறர் மனம் புண்படும்படி செய்யும் செயல் அறத்தின் பாற்படாது மறத்தின் பாற்படுகிறது. அதனாலும் உங்களுக்குச் சினம் தோன்றுகிறது. அது பாவத்தைத் தருகிறது. (42)

இறைவா! தாங்கள் எந்த எண்ணத்துடன் பாகவத தர்மத்தைப் பரவச் செய்தீர்களோ, அது பிறருக்கு நன்மை செய்வதிலிருந்து ஒருக்காலும் நழுவாது. ஆகையால்தான், சராசரங்கள் அனைத்திலும் சமமான நோக்குடைய, பாரபட்சமற்ற சான்றோர்கள், அதை வேண்டிப் பெறுகிறார்கள். (43)

எம்பெருமானே! தங்களைத் தரிசித்தமாத்திரத்திலேயே மனிதர்களின் பாவக்குவியல்கள் அழிந்துவிடுகின்றன என்பது சர்வ நிச்சயம். ஏனெனில், (ஆயிரமாயிரம் திருநாமாக்கள் கொண்ட) தங்களது ஒரே ஒரு திருநாமத்தை, ஒரே ஒரு முறை கேட்டவுடனேயே சண்டாளனும் சம்சாரச் சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை பெற்று, திரும்பி வருதலில்லாத முக்தியைப் பெறுகிறான். (44)

பிரானே! இப்பொழுது தங்களைத் தரிசித்த போதே எனது மனத்திலுள்ள விருப்பு—வெறுப்பு என்னும் மாசுகள் அகன்று, நான் தூய்மை பெற்றேன். தங்களது பரமபக்தரான தேவரிஷி நாரதர் கூறியது என்றைக்காவது பொய்யாகுமா? (45)

அனந்தரே! அனைத்து பிரபஞ்சங்களுக்கும் ஆன்மாவாக இருப்பவர் தாங்களே. அதனால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் எந்த ஜீவன் எது செய்தாலும் அவையனைத்தையும் தாங்கள் முற்றிலுமாக அறிவீர். மின்மினிப்பூச்சி பகலவனுக்கு வெளிச்சம் தர முடியுமா? அதுபோல லோககுருவான தங்களுக்கு நான் என்ன சொல்ல வேண்டும்? (46)

இறைவனே! தங்களது தலைமையிலன்றோ அனைத்துலகங்களின் தோற்றம், காப்பு, ஒடுக்கம் ஆகியன நிகழ்கின்றன. தீயபுத்தி கொண்டவர்கள் வேற்றுமை எண்ணத்தால் தங்களது உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறிவதில்லை. உண்மையில், தங்களது ஸ்வரூபம் அன்னம் போலத் தூய்மையினும் தூய்மையானது. அவ்வாறான தங்களை வணங்குகிறேன்! (47)

தங்களது அசைவிலிருந்து பெற்ற திறனால், பிரும்மா முதலிய உலக பாலகர்கள் செயல் புரிகின்றனர். தங்களது கடாட்சத்தாலே உயிர் பெற்று அறிவுப்புலன்கள், தங்கள் தங்களுக்குண்டான விஷயங்களை அறிகின்றன. இந்தப் பூமண்டலமே தங்களது தலையில் ஒரு சிறு கடுகுபோல் விளங்குகிறது. ஆயிரமாயிரம் தலைகள் கொண்ட எம்பெருமானான உங்களை, நான் பன்முறை வணங்குகிறேன்!” (48)

சுக முனி கூறுகிறார்—— குருகுலத் தோன்றலே! பரீக்ஷித்! வித்யாதரர்களுக்கெல்லாம் அதிபதியான சித்ரகேது இவ்வாறு துதிக்கவே, பகவான் ஸங்கர்ஷணர் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு கூறினார். (49)

பகவான் கூறுகிறார்—— “மன்னனே! நாரதரும் ஆங்கிரஸ் மகரிஷியும் கூறிய என்னைப் பற்றிய வித்தையாலும், (இப்பொழுது) என்னைத் தரிசித்ததாலும், நீ அடைய வேண்டிய பயனை நன்கு அடைந்துவிட்டாய். நீ சித்தி பெற்றவனாகி விட்டாய்! (50)

எல்லா போக்ய (நுகரும்) பிரபஞ்சமாக விளங்குபவன் நானே; பொருள்களை நுகரும் போக்தாவும் (நுகருபவனும்) நானே; அனைத்தையும் தோற்றுவிக்கும் காரணமும் அவற்றைக் காட்டித் தரும் காரியமும் நானே. ஏனெனில், அனைத்தையும் வெளியுலகத்திற்குக் காட்டித் தரும் சப்தப் பிரும்மமான வேதமும், அவற்றைத் தோற்றுவிக்கும் காரணப் பிரும்மமும் என்னுடைய நிலைத்த—அழியாத—ஸநாதன ஸ்வரூபமே. (51)

போக்யமான பிரபஞ்சத்தில் போக்தாவாக (நுகர்பவனாக) இருப்பவன், ஜீவன். இந்த போக்ய பிரபஞ்சம் ஜீவனிடம் போக்யமாக உள்ளது. போக்யமான பிரபஞ்சம், போக்தாவான ஜீவன் என்கிற இந்த இரண்டிலும் காரணரூபியான நான் வியாபித்துள்ளேன். (அதாவது, ஆன்மா காரிய—காரணமான ஜகத்தில் நிறைந்துள்ளது. காரிய—காரணமான ஜகத் ஆன்மாவில் குடிகொண்டுள்ளது. இந்த இரண்டிலும் பகவான் அவற்றின் ஆதாரமாகப் பரவியுள்ளார்.) அனைத்திற்கும் அதிஷ்டானமான, ஆதாரமான என்னிடமே போக்தாவான ஜீவனும், போக்யமான உலகமும் உள்ளதாகக் கற்பிக்கப்பட்டன என்று நீ தெரிந்து கொள். (52)

தூங்கும் ஒருவன் கனவில் அனைத்து உலகங்களும் தன்னிடமே உள்ளதாகக் காண்கிறான். தூக்கமும் கனவும் கலைந்தபின் இந்த உலகில், தான் எங்கேயோ ஒரு மூலையில் இருப்பதைக் காண்கிறான். (முதலில் கண்டது கனவு; பின்னர் கண்டது நனவு.) (53)

இதேபோல விழிப்பு, கனவு என்பனவெல்லாம் ஜீவனுடைய நிலைகளே. ஜீவனுக்கு உபாதியான புத்தியின் நிலைகள். உண்மையில் இவை ஆன்மாவினுடையதல்ல. ஆனால், மாயையில் ஆழ்ந்து, இவை ஆன்மாவினுடையதாகக் கற்பித்துக் கொள்கிறான் — கற்பனை செய்து கொள்கிறான். இந்த உண்மையை அறிந்து அவற்றின் சாட்சியாக, பார்ப்பவனாக, இந்த நிலைகளுக்கு அப்பாலுள்ளவனாக விளங்கும் மாயையைக் கடந்து விளங்கும் பரமாத்மாவை நினைக்க வேண்டும். (54)

தூங்கும் மனிதன் தன் தூக்கத்தில் தான் தூங்கியதையும், அதனால் புலனுக்கெட்டாத ஓர் இன்பத்தையும் காண்கிறானே! அது பிரும்மமான எனது அருளால்தான் நடைபெறுகிறது. அது உனது ஆன்மாவே என நீ புரிந்துகொள். (55)

தூக்கம்—விழிப்பு என்ற இரண்டு நிலைகளையும் அனுபவிப்பவன் மனிதன். அவ்விரண்டு நிலைகளிலும் அவன் தொடர்ந்து இருந்தாலும் உண்மையில் அவன் தனிப்பட்டே இருக்கிறான். அந்த எல்லா நிலைகளிலும் தொடர்ந்து ஒரேமாதிரியாகப் பரவி நிற்கும் அறிவே பிரும்மம். அதுதான் பரப்பிரும்மமான நான். (56)

ஜீவன் என்னை மறக்கும்போது, அவன் தன்னை என்னிடமிருந்து பிரித்துக் கொள்கிறான். அதனால்தான் அவன் பிரபஞ்சச் சுழற்சியில் சிக்கித் தவிக்கிறான். அதனால், ஒரு பிறவிக்குப் பிறகு இன்னொரு பிறவி, ஒரு இறப்பிற்குப்பின் மற்றொரு இறப்பு எனத் தொடர்ந்து ஏற்படுகிறது. (57)

இந்த மானிடப்பிறவி பரோக்ஷ ஞானம் (நேரிலே அறிய இயலாத அறிவு), சாட்சாத்காரம் என்னும் நேரிடையாகப் பெறும் அபரோக்ஷானுபவம் இவ்விரண்டிற்கும் ஆணிவேர். இவ்வுயர்ந்த பிறவி பெற்றும் தனது ஆன்மஸ்வரூபரான பகவானை அறிந்து கொள்ளாதவன், எங்கும் எந்தப் பிறவியிலும் அமைதியைப் பெறமாட்டான். (58)

உலகியல் இன்பத்திற்காகச் செய்யும் செயல்களில் (பிரவிருத்தி மார்க்கத்தில்) சிரமமும் துன்பமும் உள்ளன. எந்த உயர்ந்த இன்பம் வேண்டுமென்று நினைத்துச் செய்கிறானோ, அதற்கு மாறாக பெருந்துன்பமும் ஏற்படலாம்; பயனே கிடைக்காமலும் போகலாம். ஆனால், இந்த உலகியல் செயல்களைப் பற்றற்று செய்வானேயானால் எவ்விதப் பயமுமில்லை; வருத்தமுமில்லை. இதை மனத்தில் கொண்டு செயல்புரியும் அறிவாளி, தான் புரியும் செயலிலோ, அதன் பயனிலோ முன்கூட்டியே நினைப்பை வைக்க மாட்டான். (பயனில் ஆசை வைத்துக் கர்மங்களைச் செய்ய மாட்டான்.) (59)

இவ்வுலகில் ஆண்—பெண் அனைவரும் இன்பத்திற்காகவே, துன்பம் நீங்கவே செயல் புரிகின்றனர். ஆனால், அந்தச் செயல்களினால் அவர்களுக்குத் துன்பமும் தொலைவதில்லை; இன்பமும் கிட்டுவதில்லை. (60)

தன்னையே அறிவாளி என்று நினைத்துக் கர்மச்சேற்றில் உழன்று வருபவன் அடையும் பயன் மாறுபட்டதாக உள்ளதை நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். கூடவே, ஆன்ம ஸ்வரூபம் மிகவும் நுண்ணியது என்பதையும் அறிந்துகொள்ள வேண்டும். விழிப்பு, கனவு, தூக்கம் என்கிற மூன்று நிலைகளையும், அவற்றின் அபிமானிகளான தேவதைகளையும் கடந்து, தனிப்பட்டு நிற்பது இந்த ஆன்மா என்பதையும் தெரிந்துகொள். (61)

இவ்வுண்மையை நன்கறிந்து, பகுத்தறிவு கொண்டு ஆராய்ந்து இம்மையிலும் மறுமையிலும் கிடைப்பதாகக் கூறப்படும் விஷய இன்பங்களிலிருந்து தன்னை விலக்கிக் கொள்ளவேண்டும். அதனால் பெறும் ஞான—விஞ்ஞானங்களில் [உலகில் தெரிந்து கொள்ளும் கண்ணுக்குத் தெரிந்த அறிவு (அபரோக்ஷ ஞானம்), மறுமையில் உள்ளதாகக் கேட்டு உணரப்படும் அறிவு (பரோக்ஷ ஞானம்) ஆகியவற்றால்] என் பக்தன் மகிழ்ச்சி அடைகிறான். (62)

யோகமார்க்கத்தின் தத்துவத்தை நன்கறிந்த மனிதன், பிரும்மத்தையும் ஜீவனையும் ஒன்றாகக் காணும் அறிவே, தனக்கும் பிறருக்கும் எல்லாவிதத்திலும் நன்மை தரக்கூடியது என்று அறிந்து கொள்வதே சிறந்த அறிவு என்று உணர வேண்டும். (63)

மன்னனே! நான் உனக்குக் கூறிய இந்த உபதேசத்தைக் கவனத்தோடும் ஈடுபாட்டோடும் மனத்தில் இருத்திக் கொள்வாயேயானால், ஞானமும் விஞ்ஞானமும் பெற்று விரைவில் அதற்குண்டான பயனை (சித்தியை)ப் பெறுவாய்.” (64)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! அனைத்துலகிற்கும் ஒப்பற்ற தலைவரும் அந்தர்யாமியுமான பகவான் நாராயணன், இவ்வாறு தன் உபதேசம் மூலம் மன்னன் சித்ரகேதுவை அமைதி கொள்ளச் செய்து, அவன் கண்ணெதிரிலேயே மறைந்தருளினார். (65)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினேழாவது அத்தியாயம் — பார்வதிதேவி சித்ரகேதுவைச் சபித்தல்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! வித்யாதரனான சித்ரகேது, பகவான் மறைந்த திசை நோக்கித் தொழுது வணங்கிப் பின் வானவெளியில் தன் விருப்பம் போல் சுற்றி வந்தான். (1)

யோகசித்தி வாய்ந்த சித்ரகேது, லட்சக்கணக்கான வருடங்கள் உடல்வலியும் புலன்வலியும் குறையாது, நினைத்ததை நினைத்தபடி சாதித்துத் தரும் மேருபர்வதத்தின் தாழ்வரைகளில் சுற்றித் திரிந்தான். மாமுனிவர்களும் சித்தர்களும் சாரணர்களும் அவனைப் புகழ்ந்து பாடினர். அவனது கட்டளைக்கிணங்க வித்யாதரப் பெண்மணிகள், சர்வேசுவரரான பகவான் நாராயணனது திருக்கல்யாண குணங்களையும் திருவிளையாடல்களையும் பாடினர். (2—3)

ஒருசமயம் பகவான் அளித்த ஒளிமிக்க விமானத்தில் சென்று கொண்டிருந்த சித்ரகேது, சித்தர்களும் சாரணர்களும் சூழ வீற்றிருக்கும் பரமசிவனைக் கண்டான். (4)

மேன்மை மிக்க மகரிஷிகள் சூழ்ந்திருக்க, பார்வதிதேவியை மடியிலிருத்தித் தழுவிக் கொண்டிருக்கும் பரமசிவனைக் கண்ட சித்ரகேது, விமானத்திலிருந்து கொண்டே அவரருகில் வந்து, பார்வதிதேவி கேட்குமாறு சிரித்தவண்ணம் கூறினான். (5)

சித்ரகேது கூறுகிறான்—— “உலகிற்கெல்லாம் ஆசார்யரான இவர் அறநெறிகளை உபதேசிக்கிறாராம்! உயர்ந்தவரான இவரே (மகரிஷிகள் கூடியுள்ள) சபையில் (வெட்கமில்லாமல்) மனைவியைக் கட்டிக் கொண்டு இருக்கிறாரே! (6)

இவரோ சடையன்; பெருந்தவசி; பிரும்மத்தைப் பற்றிய விசாரம் செய்யும் அவைத்தலைவர். இருந்தும் பாமரனைப் போல வெட்கத்தைவிட்டு, மனைவியை மடியில் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறாரே! (7)

பொதுவாகப் பாமரனும் கூடத் தனிமையில்தான் மனைவியை ஆலிங்கனம் செய்து கொள்வான். ஆனால், கடினமான விரதங்களை மேற்கொண்ட இவரோ, மகாஞானிகள் உள்ள அவையில் பெண்ணோடு வீற்றிருக்கிறார்!” (8)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— மன்னனே! பரீக்ஷித்! ஆழ்ந்தகன்ற புத்தி கொண்ட பகவான் சங்கரர் அதைக் கேட்டும் பதிலொன்றும் கூறாமல் சற்றே சிரித்தவண்ணம் அவையில் அமர்ந்திருந்தார். சபையிலிருந்த அவரது அடியார்களும் அவரைப் பின்பற்றி பதில் கூறாமல் மௌனமாக இருந்தார்கள். (9)

பகவானது பெருமையைச் சித்ரகேது அறிவானா என்ன? ‘தான் புலன்களை வென்றவன்’ என்னும் செருக்கால், அமங்கலமான தவறான பல வார்த்தைகளைச் சிந்திவிட்டான். அவனது செருக்கைக் கண்டு சினந்த பார்வதிதேவி கூறினாள். (10)

பார்வதிதேவி கூறுகிறாள்—— “பிறரது நிந்தனைகளையும் பொருட்படுத்தாது இவனைப் போன்ற தீயவர்களைத் தண்டித்து நல்வழிப்படுத்த நாம் இருக்கும்போது, உலகில் அனைவரையும் தண்டித்து நல்வழிப்படுத்திக் காப்பவன் இவனா, என்ன? (11)

சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ள அறநெறிகளைக் கடந்து விளங்கும் பரமேசுவரனைத் தடுக்காத பிரும்மதேவரோ, அவரது புத்திரர்களான பிருகு, நாரதர் முதலியவர்களோ, ஸநகாதி முனிவர்களோ, கபிலவாசுதேவ மூர்த்தியோ, மனு முதலிய சான்றோர்களோ தர்மநெறி அறியாதவர்களா? (12)

பிரும்மதேவர் முதலிய பெரியோர்களும், பரம மங்கள ஸ்வரூபரான பகவான் பரமசிவனது திருவடித்தாமரைகளைத் தியானிக்கின்றனர். உலகினரின் அஞ்ஞான இருளகற்றும் மெய்ஞ்ஞான தீபமான ஆசார்யர் இவர். நன்மை நல்கும் அறமே வடிவெடுத்தவர். அவ்வாறான பகவானையும், அவரைப் பின்பற்றும் சான்றோர்களையும் அல்லவா, க்ஷத்திரியனான இவன் பின்தள்ளிக் கட்டளையிடத் துணிந்தான்! ஆகவே, செருக்குற்ற இவனைத் தண்டிக்கத்தான் வேண்டும். (13)

சான்றோர்களான இறையடியார்கள் சேவித்து வணங்கும் பகவான் நாராயணனது திருவடித் தாமரைகளை, ‘தானே பெரியவன்’ என்று செருக்கடைந்து அலையும் மூர்க்கனான இவன் நெருங்கத்தக்கவனே அல்லன். (14)

ஆகவே, தீயபுத்தி கொண்ட சித்ரகேது! நீ பாவமே உருவான அசுரப்பிறவியை அடைவாயாக! மூடனே! அப்பொழுதுதான் திரும்பவும் நீ பெரியோர்களிடம் தவறு புரிய மாட்டாய்.” (15)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரதகுல மாணிக்கமே பரீக்ஷித்! இவ்வாறு பார்வதிப்பிராட்டி சாபம் தரவே, சித்ரகேது உடனே விமானத்திலிருந்து கீழிறங்கி வந்து, சதிதேவியை வணங்கி, தன் பிழைப் பொறுத்தருளுமாறு வேண்டினான். (16)

சித்ரகேது வேண்டுகிறான்—— “தாயே! நீ எனக்களித்த சாபத்தை மகிழ்ச்சியோடு வணங்கி ஏற்றுக் கொள்கிறேன். ஏனெனில், ‘தேவர்கள் மனிதர்களுக்கு என்ன சொல்கிறார்களோ, அது அந்த மனிதனது முற்பிறவியின் கர்மவினைப் பயனால் வந்தது’ என்பதை முன்கூட்டியே சொல்கிறார்கள் என்பது பொருள். (17)

அம்மையே! அஞ்ஞானத்தால் மயங்கிய ஜீவாத்மா, சக்கரம்போல் சுற்றியவண்ணம் இருக்கும் இந்த உலக வாழ்க்கையில் வீழ்ந்து மயங்கி, எங்கும் எப்பொழுதும் இன்ப—துன்பங்களை அனுபவித்துக் கொண்டேயிருக்கிறான். (18)

தாயே! இன்ப—துன்பங்களைத் தருவது தானோ, பிறரோ அல்ல. உண்மை அறியாத அஞ்ஞானிதான் தானோ, பிறரோ இன்ப—துன்பங்களைத் தருபவன் என எண்ணுகிறான். (19)

இந்த உலக வாழ்வே மாயையின் குணங்களின் ஒரு பெருவெள்ளம். அது இயற்கையின் ஓர் ஓட்டம். அதில் சாபம் ஏது? அருள்தான் ஏது? சுவர்க்கம் என்ன? நரகம் என்ன? இன்பம்தான் ஏது? துன்பம்தான் எங்கே? (20)

பரிபூரணன் இறைவன். அவருக்கு எவருடைய உதவியும் தேவையில்லை. (ஆனாலும்) தனது ஆன்ம ஸ்வரூபிணியான மாயையின் மூலம் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ‘பாசம்’, ‘அன்பு’ என்கிற தளையைத் தோற்றுவிக்கிறார். அதிலிருந்து (அறியாமையை அகற்றி) விடுதலையும் அளிக்கிறார். (காலத்திற்கும் கர்மத்திற்குமேற்ப) இன்ப—துன்பங்களையும் அளிக்கிறார். இவ்வளவும் செய்யும் அந்த இறைவனுக்கு மாயையின் தொடர்போ, தளை என்பதோ இல்லை. (21)

தாயே! பகவானுக்குப் பட்சபாதமில்லை (ஓரம் சார்தலில்லை); பற்றற்றவர் அவர்; மாயை முதலிய எந்த அழுக்குமற்றவர்; தூயவர். அவருக்கு வேண்டியவன்—வேண்டாதவன் இல்லை; உற்றார்—சுற்றார்—மற்றார் இல்லை; தனது—பிறனது என்பதுமில்லை; சுகத்தில்கூடப் பற்றுதலற்ற அவருக்குப் பற்றினால் தோன்றும் சினம்தான் ஏது? (22)

ஆயினும், அவரது மாயையான சக்தியினால் உண்டாகும் புண்ணிய—பாவ கர்மங்களே ஜீவன்களின் இன்ப—துன்பங்கள், நன்மை—தீமை, தளை—விடுதலை, பிறப்பு—இறப்பு மற்றும் உலகியல் வாழ்க்கைக்குக் காரணமாகின்றன. (23)

ஆதலால் தாயே! தாங்களோ பதிவிரதா சிரோமணி. சினம் தவிர்த்து எனக்கு அருள்புரியுங்கள். சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்காகவே என எண்ண வேண்டாம். நான் கூறியது தவறு என்று தாங்கள் நினைக்கிறீர்கள். அதைத்தான் பொறுத்தருள வேண்டுகிறேன்.” (24)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பகை வெல்லும் பரீக்ஷித்! வித்யாதரனான சித்ரகேது பார்வதி—பரமேசுவரர்களை (வணங்கி) அருள்புரிய வேண்டியபின், அவர்கள் வியப்புடன் பார்த்து கொண்டிருக்கையிலேயே, தன் விமானத்தில் அங்கிருந்து சென்றான். (25)

அப்பொழுது தேவர்கள், ரிஷிகள், அசுரர்கள், சித்தர்கள் மற்றும் அங்குள்ள அவையோர்கள் அனைவரும் கேட்குமாறு பகவான் பரமேசுவரன் பார்வதிதேவியிடம் இவ்வாறு கூறினார். (26)

பரமேசுவரன் கூறுகிறார்—— “சௌபாக்கியவதியே பார்வதி! வியத்தற்குரிய பற்பல திருவிளையாடல்கள் புரியும் பகவான் நாராயணனுடைய எவ்விதப் பயனையும் எதிர்பார்க்காத பெருமனம் படைத்த அடியார்களையும், அவர்களது பெருமைகளையும் பார்த்தாயா? (27)

பகவானையே தஞ்சம் புகுந்த அடியார்கள் எதற்கும் பயப்பட மாட்டார்கள். ஏனெனில், அவர்களுக்கு சுவர்க்கம், மோட்சம், நரகம் எல்லாம் ஒன்றுதான். (28)

உடல் பெற்ற அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும், பகவானின் மாயையால் ஒருவருக்கொருவர் தொடர்பு ஏற்படுகிறது. அதனால்தான் இன்பம்—துன்பம், பிறப்பு—இறப்பு, சாபம்—அனுக்கிரகம் முதலிய இருமைகள் ஏற்படுகின்றன. (29)

கனவுலகில் ஒன்றேயான ஆன்மாவில் இன்ப—துன்பங்கள் முதலிய வேற்றுமைகளைக் காண்கிறான். விழித்த நிலையிலும் அறியாமையினால் ஒளி மங்கிய இடத்தில் கிடக்கும் பூமாலையைப் பாம்பு என நினைக்கிறான். அதேபோலத்தான் மனிதன் அறியாமைக்காட்பட்டு, ஆன்மாவில் தேவர்கள், மனிதர்கள் முதலிய வேறுபாடுகளையும், நல்லது—தீயது, வேண்டியது—வேண்டாதது என்கிற வேற்றுமையையும் கற்பனை செய்து கொள்கிறான். (30)

ஞானம், வைராக்கியம் — இவற்றின் திறன் கொண்டவர்கள், பகவானிடமே அனன்ய பக்திபூண்ட அடியவர்கள் ஆகியவர்களுக்கு இவ்வுலகில் ஏற்கத்தக்கதோ, தள்ளத்தக்கதோ ஆன பொருள்கள் எதுவுமேயில்லை. அதனால், அவர்களுக்கு விருப்பும் வெறுப்பும் இல்லை. (31)

பகவானுடைய திருவிளையாடல்களை நானோ, பிரும்மதேவரோ, ஸநத்குமாரரோ, தேவரிஷி நாரதரோ, பிரும்மதேவரின் புதல்வர்களான பிருகு முதலிய மகரிஷிகளோ, லோகபாலகர்களான தேவர்களோ உண்மையில் அறிந்தவர்களல்லர். அவ்வாறிருக்க, அவரது அம்சத்தில் ஏதோ ஒரு திவலை போன்றவனோ, அவரை விடுத்துத் தன்னையே பெருந்தலைவன் என்று செருக்கித் திரிபவனோ, அவரது உண்மை ஸ்வரூபத்தை எவ்வாறு அறியமுடியும்? (32)

பகவானுக்கோ வேண்டியவன்—வேண்டாதவன் என்ற வேற்றுமை இல்லை; தமர், பிறர் என்று எவரும் கிடையாது. அனைத்து ஜீவன்களின் ஆன்மா இவரே. ஆகவே, அனைத்து ஜீவன்களுக்கும் பிரியமானவர் இவர். (33)

பெரும்புண்ணியசாலியான சித்ரகேது பகவானுடைய அன்புத்தொண்டன்; அமைதியானவன்; எங்கும் எதிலும் சமநோக்குடையவன். நானும் பகவான் ஸ்ரீஹரிக்குப் பிரியமானவனல்லவா? (34)

ஆகவே, அடக்கமான சமமான நோக்குடைய, பெருமனம் படைத்த பகவானது அன்பு அதிகமாகவே இருக்கிறது என்பதில் பக்தர்கள் விஷயத்தில் ஆச்சரியம் எதுவுமில்லை.” (35)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! பரமேசுவரன் கூறியதைக் கேட்ட லோகமாதா பார்வதிதேவி சினம் தணிந்து வியப்பு நீங்கி அமைதியானாள். (36)

பகவானது சிறந்த பக்தனான சித்ரகேது, பார்வதிதேவியின் சாபத்திற்குப் பதில் சாபம் தரும் சக்தி பெற்றவனாயினும், அவரது சாபத்தைத் தலைதாழ்த்தி ஏற்றான். இதுதான் சான்றோர்களின் இலக்கணம்! (37)

சித்ரகேதுதான் த்வஷ்டாவின் தக்ஷிணாக்னியிலிருந்து விருத்திராசுரனாகப் பிறந்தான். அந்த அசுரப் பிறவியிலும் பகவத் ஸ்வரூப ஞானமும் பக்தியும் நிரம்பப் பெற்றிருந்தான். (38)

பரீக்ஷித்! விருத்திராசுரன் அசுரனாகப் பிறந்தது ஏன்? அவனுக்கு பகவானிடம் இத்தனை பக்தி எப்படித் தோன்றியது? என்றுதானே நீ என்னிடம் கேட்டாய். அதற்கு முழுமையான பதில் இப்பொழுது கிடைத்ததா? (39)

பெருமனம் படைத்த பகவத் பக்தனான சித்ரகேதுவின் புண்ணியமான இச்சரிதம், அவனுடைய கதை மட்டுமன்று. அனைத்து பகவத் பக்தர்களின் பெருமைகளையும் கூறுவது. இதைக் கேட்பவன் சம்சார பந்தங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான். (40)

விடியற்காலையில் எழுந்திருந்து மௌனம் மேற்கொண்டு ஒருமனத்துடன் பகவானைத் தியானித்தவண்ணம் இந்தக் கதையைப் படிப்பவன் உயர்ந்த நிலையைப் பெறுகிறான். (41)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினெட்டாவது அத்தியாயம் — அதிதி, திதி — இவர்களின் வம்சமும், மருத்கணங்களின் தோற்றமும்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! ஸவிதாவின் மனைவியான பிருச்னி என்பவள் ஸாவித்ரி என்ற பெயர் கொண்ட (சிறந்த) மந்திரத்தையும், ‘பூ:, புவ:, ஸுவ:’ என்ற மூன்று வியாஹ்ருதிகளையும், ரிக், யஜுர், ஸாமம் என்கிற மூன்று வேதங்களையும், காலை—மாலைகளில் செய்யப்படும் அக்னிஹோத்ரத்தையும், நிரூடபசுபந்தம் என்கிற யாகத்தையும், சோமயாகத்தையும், சாதுர்மாஸ்யம் என்கிற நான்கு பர்வாக்கள் (இரண்டு பௌர்ணமி, இரண்டு அமாவாசைகள்) கொண்ட யாகத்தையும், (தேவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள், பூதங்கள் மற்றும் ரிஷிகளுக்குத் தினமும் செய்யவேண்டிய) பஞ்சமகாயக்ஞங்களையும் குழந்தைகளாகப் பெற்றெடுத்தாள். (1)

மன்னனே! பகனின் மனைவி ஸித்தி என்பவள் மஹிமா, விபு, பிரபு என்கிற மூன்று மகன்களையும், ஆசிஷ் என்கிற ஒரு பெண்ணையும் பெற்றெடுத்தாள். அந்தப் பெண் குழந்தை அழகுமிக்கவளாகவும் ஒழுக்கம் மிக்கவளாகவும் இருந்தாள். (2)

தாதாவிற்கு குஹூ, ஸிநீவாலீ, ராகா, அனுமதி என நான்கு மனைவிகள். இவர்களில் குஹூவின் மகன் ஸாயம் என்பவன்; ஸிநீவாலீ மகன் தர்சன்; ராகாவின் குமாரன் பிராதன்; அனுமதியின் மகன் பூர்ணமாஸன். (3)

தாதாவின் தம்பியின் பெயர் விதாதா. அவன் மனைவி கிரியா. அவர்களது மகன்கள் புரீஷ்யர் என்கிற ஐந்து அக்னிகள். வருணனது மனைவி சர்ஷணீ. பிரும்மாவின் மகனான பிருகு மகரிஷி, வருணனது மகனாகத் திரும்பவும் பிறந்தார். (4)

பெருந்தவசியான வால்மீகி மகரிஷியும் வருணனது மகனே. மழை பெய்து கரைந்த கரையான் புற்றிலிருந்து தோன்றியதால் இவர் பெயர் வால்மீகி ஆயிற்று. ஊர்வசி என்கிற தேவமாதைக் கண்டு மித்ரன், வருணன் இருவரும் காமம் அடையவே, அவர்கள் வீர்யம் நழுவியது. அதை அவர்கள் குடத்தில் வைத்தார்கள். அதிலிருந்து அகஸ்திய முனிவரும், வசிஷ்ட மகரிஷியும் தோன்றினார்கள். அதிதியின் பத்தாவது மகனான மித்ரனின் மனைவி ரேவதி. அவர்களுடைய புத்திரர்கள் உத்ஸர்க்கன், அரிஷ்டன், பிப்பலன் என்கிற மூவர். (5—6)

குழந்தாய்! அதிதியின் பதினோராவது மகன் இந்திரன். அவனது மனைவி புலோமனின் பெண்ணான சசீதேவி. அவர்களுக்கு ஜயந்தன், ரிஷபன், மீட்வான் என்று மூன்று குமாரர்கள் பிறந்தார்கள் என முன்பு நாங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். (7)

(முன்பு, செருக்குற்ற பலியின் செருக்கை நீக்கி ஆட்கொண்டருளவும், பலிச்சக்கரவர்த்தி கவர்ந்த சுவர்க்கத்தை இந்திரனுக்கு மீட்டுத் தரவும்) சாட்சாத் பகவான் நாராயணனே தன் மாயையை ஏற்று, வாமனமூர்த்தியாக அவதாரம் செய்தார். அவர் மூன்றடி மண் கேட்டு மூவுலகங்களையும் அளந்தார். அந்த வாமனமூர்த்தியான உபேந்திரனது மனைவி கீர்த்தி. அவர்களது திருமகன் பிருஹத்சுலோகன். அவருக்கு ஸௌபகன் முதலிய பல குமாரர்கள் பிறந்தார்கள். (8)

காசியப முனிவரின் குமாரனாக அதிதியின் வயிற்றில், பகவான் வாமனமூர்த்தி ஏன் அவதாரம் செய்தார்? அவரது உட்கருத்து என்ன? அவர் புரிந்த வீரத்திருவிளையாடல்கள் என்ன? முதலியன பற்றி பின்னர் (எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில்) கூறுகிறேன். (9)

காசியப முனிவரின் இரண்டாவது மனைவியான திதியின் வம்ச பரம்பரை பற்றி, இனி உனக்குக் கூறுகிறேன். அந்த வம்சத்தில்தான் பகவானது பரமபக்தனான பிரகலாதனும் பலிச் சக்கரவர்த்தியும் பிறந்தார்கள். (10)

திதிக்கு இரண்யகசிபு, இரண்யாக்ஷன் என இரு குமாரர்கள் பிறந்தார்கள். அவர்கள் அசுரர்களாலும் தானவர்களாலும் வணங்கப்படும் பெருமை பெற்றவர்கள். இவர்களைப் பற்றி முன்னரே (மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில்) கூறி இருக்கிறேன். (11)

தனு வம்சத்தில் உதித்த கயாது இரண்யகசிபுவின் மனைவி, அவளுடைய தந்தை ஜம்பன் அவளை இரண்யகசிபுவிற்கு மணம் முடித்தான். அவள் ஸம்ஹ்ராதன், அனுஹ்ராதன், ஹ்ராதன், பிரகலாதன் என நான்கு புத்திரர்களைப் பெற்றெடுத்தாள். அவளது தங்கை ஸிம்ஹிகை. அவளை விப்ரசித் என்னும் தானவன் மணந்து ராகு என்னும் புத்திரனைப் பெற்றான். (12—13)

அமுதத்தையும் பருகப் புகுந்த இந்த ராகுவின் தலையைத்தான் மோகினி ரூபமெடுத்த பகவான் மகாவிஷ்ணு தன் சக்கரத்தினால் அறுத்துத் தள்ளினார். ஸம்ஹ்ராதனின் மனைவி கிருதி. அவள் பஞ்சஜனன் என்னும் தானவனைப் பெற்றெடுத்தாள். (14)

ஹ்ராதனின் மனைவி தமனி. அவள் வாதாபி, இல்வலன் என்கிற இரு பிள்ளைகளைப் பெற்றாள். இந்த இல்வலன்தான் தன் தம்பியான வாதாபியை உண்பொருளாகச் சமைத்து, அகஸ்திய முனிவருக்கு உணவளித்தான். (15)

அனுஹ்ராதனின் மனைவி ஸூர்மி. அவர்களது புத்திரர்கள் பாஷ்கலனும் மஹிஷாசுரனும். பிரகலாதனின் மகன் விரோசனன். அவனது மனைவியான தேவியின் வயிற்றில் பலிச்சக்கரவர்த்தி தோன்றினான். (16)

பலியின் மனைவி அசனா. அவர்களது குமாரர்கள் பாணன் முதலிய நூறு பேர்கள். பலியின் பெருமையை அனைவரும் புகழ்ந்து பாடுகிறார்கள். பலியின் பெருமைகளைப் பின்னர் (எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில்) கூறுகிறேன். (17)

பலியின் புதல்வனான பாணாசுரன் ஈசுவரன் பரமசிவனை ஆராதித்து, அவருடைய பிரமத கணங்களுக்குத் தலைவனானான். இன்றும் பகவான் பரமசிவன், பாணாசுரனின் நகரத்தைக் காத்தவண்ணம் அவனருகிலேயே இருக்கிறார். (18)

இரண்யகசிபு மற்றும் இரண்யாக்ஷனைத் தவிர, திதிக்கு நாற்பத்தொன்பது புத்திரர்கள் இருந்தார்கள். அவர்களை ‘மருத்துக்கள்’ என அழைப்பர். அவர்கள் மக்கட்பேறற்றவர்கள். இந்திரன் அவர்களையும் தன்னைப்போல் தேவதைகளாகச் செய்தான். (19)

மன்னன் கேட்கிறான்—— “குருநாதரே! (திதியின் புதல்வர்களான) மருத்துக்களோ இயற்கையிலே அசுரர்கள். இந்திரன் அவர்களைத் தேவர்களாகச் செய்ய, அவர்கள் அப்படி என்ன நற்கர்மம் செய்தனர்? அசுர இயல்பை அவர்கள் எவ்வாறு கைகழுவினார்கள்? (20)

பிரும்மநிஷ்டரே! என்னோடு கூட இங்கு கூடியிருக்கும் மகரிஷிகள் அனைவரும் இதன் மர்மத்தைத் தெரிந்துகொள்ள மிக்க ஆவலுடன் காத்திருக்கிறார்கள். ஆகவே, பகவானான தாங்கள் கருணை கூர்ந்து இதை விளக்கிக் கூறவேண்டும்.” (21)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— “சௌனகாதி முனிவர்களே! பரீக்ஷித்தின் கேள்வி சிறியதுதான். ஆனால், அதிலுள்ள கருத்துக்கள் ஆழம்மிக்கவை. கேட்கும்போதுதான் எத்தனை வணக்கம்! அனைத்துமறிந்த சுகப்பிரும்மம், பரீக்ஷித்தின் கேள்வியைக் கேட்டு மகிழ்ந்து போற்றிப் புகழ்ந்து கூறலானார்.” (22)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “பரீக்ஷித்! பகவான் நாராயணன் இந்திரனுக்கு உதவிபுரிய, அவன் பக்கத்திலிருந்து கொண்டு, திதியின் பிள்ளைகளான இரண்யாக்ஷன், இரண்யகசிபு ஆகிய இருவரையும் வதம் செய்தார். சோகத்தீயினால் தவித்த திதி பின்வருமாறு சிந்திக்கலானாள். (23)

‘காமப்பித்து பிடித்துச் சிறிதும் கருணையின்றித் தன் தம்பிகளையே கொடூரமாகக் கொல்லச் செய்த பாவியான இந்திரனைக் கொல்லச் செய்து, என்றைக்குத்தான் நான் சுகமாகத் தூங்குவேனோ? (24)

இவ்வுடல் உயிர் போன பின் புதைக்கப்பட்டுப் புழுபூச்சிகளுக்கு ஆகாரமாகிறது. அல்லது கொளுத்தப்பட்டால் பிடி சாம்பலாகிறது. அழுகிப் போய் நாய்நரிகள் தின்றால் விட்டையாகிறது. இதை (அவ்வளவு மட்டமான) மக்கள், ‘என் தலைவனே! என் பிரபுவே!’ என்றழைக்கின்றனரே! இதற்காகப் பிற ஜீவன்களைத் துன்புறுத்துகிறானே! அவனுக்கு உண்மையில் தனக்கு எது நன்மை? (இந்த உடலைப் பெருமைப்படுத்துவதற்காகப்) பிறருக்குத்தான் இதனால் ஏதாவது நன்மை உண்டா! என்று ஏதாவது தெரியுமா? இம்மாதிரி நடவடிக்கைகள் அவனை நரகத்திற்கல்லவா கொண்டு செல்கின்றன? (25)

இந்திரன் தன் உடல் அழியாதது, என்றும் நிலைத்திருப்பது என்றெண்ணித்தானே செருக்குற்றிருக்கிறான்? தன் அழிவு பற்றி அவன் அறியவில்லை. இந்திரனுடைய செருக்கை அடக்க எனக்கொரு பிள்ளை பிறக்க வேண்டும். அதற்கான வழியைத் தேடவேண்டும்.’ (26)

இவ்வாறு மனத்தில் நிச்சயித்துக் கொண்ட திதிதேவி, அன்பும் வினயமும் சேர்ந்தொழுகப் பணிவிடை செய்தல், புலனடக்கம் ஆகியவற்றின் வாயிலாகத் தனது கணவரான கசியப முனிவரை மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்தாள். (27)

தன் கணவரது மனமறிந்த திதிதேவி காதல் மிகுந்த பக்தி, மனங்கவரும் இனிய பேச்சு, மனங்கவரும் புன்முறுவல் போன்ற கடைக்கண்பார்வை ஆகியவற்றால் தம் கணவரின் இதயத்தைத் தன்பக்கம் இழுத்தாள். (28)

கசியப முனிவர் பேரறிஞர்; ஆராய்ச்சியாளராக இருக்கலாம். ஆயினும் புத்திசாலியான திதிதேவியின் பணிவிடையில் மயங்கித் தன்னிலை மறந்து, ‘நான், உனது விருப்பத்தைக் கட்டாயம் நிறைவேற்றுகிறேன்’ என்று வாக்குறுதி தந்தார். ‘பெண்கள் தந்திரமாகத் தமது விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்வார்கள்’ என்பதால், கசியபர் இவ்விதம் வாக்குறுதி அளித்ததில் ஆச்சரியம் இல்லை. (29)

படைப்பின் தொடக்கத்தில் அனைத்து ஜீவராசிகளும் பற்றற்றிருப்பதைக் கண்ட பிரும்மதேவர் தன்னுடலின் பாதியிலிருந்து பெண்களைத் தோற்றுவித்தார். அவர்கள் ஆண்களின் மனத்தைத் தம் பக்கம் கவர்வதில் திறம்மிக்கவர். (30)

தன் மனைவி திதிதேவி செய்த பணிவிடைகளைக் கண்டு மகிழ்ந்த கசியப முனிவர், மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு, திதிதேவியைப் புகழ்ந்து பாராட்டிச் சற்றே புன்முறுவலுடன் அவளிடம் கூறலானார். (31)

கசியப முனிவர் கூறுகிறார்—— “குற்றமற்ற அழகுப் பதுமையே! என் அன்பே! நீ செய்த பணிவிடையால் மகிழ்ந்தேன்; விரும்பியதைக் கேள். மணாளன் மகிழ்ந்தால் மனைவிக்கு இம்மையிலும் மறுமையிலும் பெறவியலாத விருப்பம்தான் ஏது? (32)

‘மணாளனே மங்கையின் பாக்கியம்’ என்பது சாஸ்திரங்களில் தெளிவாகக் கூறப்பட்டு இருக்கிறது. திருமகள்கேள்வனான நாராயணன்தானே அனைத்து ஜீவராசிகளின் அந்தர்யாமியாக விளங்குபவர்? (33)

இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் உருவிலும் பெயரிலும், மற்ற பல்வேறு ஜீவராசிகளின் உருவிலும் பெயரிலும் விளங்குபவர் இவர்தான். இவர் உண்மை. மற்ற உருவங்களும் பெயர்களும் கற்பனையே. எல்லோரும் எந்த தேவதைகளை உபாசித்தாலும், அது இவரது உபாசனையே. அதேபோலத்தான் பெண்களுக்கென பகவான் கணவன் உருவில் திகழ்கிறார். பெண்கள் கணவனது உருவில் அவரைப் பூஜிக்கின்றனர். (34)

இடையழகியே! தனக்கு நலம் வேண்டுமென்று விரும்பும் கற்பரசிகள் மிக்க அன்போடும் ஆதரவோடும் தம் கணவனையே சேவிக்கின்றனர். கணவனே அவர்களுக்கு அன்புமிக்க உயிரும் உயர் தெய்வமும். (35)

மங்கள மேனியளே! நீ மிகுந்த காதலோடும் பக்தியோடும் எனக்குப் பணிவிடை செய்துள்ளாய். உன் விருப்பங்கள் எல்லாவற்றையும் நிறைவேற்றித் தருகிறேன். உண்மையான அன்பில்லாத பெண்கள், வாழ்க்கையில் இவ்வாறு பெரும்பேறு பெறுதல் மிகக் கடினம்.” (36)

திதிதேவி கேட்கிறாள்—— “பிரும்மஞானியே! இந்திரன், (பகவான் விஷ்ணுவின் திருக்கரங்களால்) என் இருமகன்களையும் கொல்வித்து, என்னைப் பிள்ளைப்பேறற்றவளாகச் செய்து விட்டானே. ஆகவே, உண்மையில் தாங்கள் எனக்கு வரம் அருளுவதானால் இந்திரனைக் கொல்லக் கூடிய ஆற்றல் கொண்டவனும் மரணமற்றவனுமான ஒரு பிள்ளையைத் தருக.” (37)

திதி கூறியதைக் கேட்ட பிராம்மணோத்தமரான கசியபர், மனம் கலங்கி வருந்தித் தனக்குள்ளேயே பேசிக் கொண்டார். ‘அந்தோ! இன்று என் வாழ்நாளில் மகத்தான தவறல்லவா நேர்ந்துவிட்டது? (38)

பொறிபுலன் இன்பத்தை உண்மையின்பம் என்று நினைத்தேன். பெண்ணுருவில் வந்த மாயையில் மயங்கி என் மனம் கெட்டேனே. (பொறி—புலன்களை அடக்கிய என்னையுமன்றோ, இந்தப் பெண்ணுரு மயக்கியது.) இன்று என் நிலையைக் கண்டாயா? நிச்சயம் நரகத்தில்தான் விழப்போகிறேன். (39)

இவள் மேல் குற்றமில்லை. அவள் தனது இயற்கையான பெண்மையைத்தானே பின்பற்றினாள். குற்றம் செய்தது நான்தான். புலன்களைத் தன்வயப்படுத்தாத, இம்மை—மறுமை நலமறியாத அறிவிலியான என்னைத்தான் நிந்திக்க வேண்டும். (40)

பெண்களின் நடத்தை பற்றி யார்தான் அறிய முடியும்? பெண்ணின் திருமுகமோ சரத் ருதுவில் மலர்ந்த செந்தாமரை; பேச்சோ செவிக்கினிய செழுந்தேனமுதம்; இதயமோ வாளின் கூரிய முனை. (41)

பெண்கள், தங்கள் விருப்பங்களுக்கு அடிமைப்பட்ட கைப்பாவைகள். சற்றே ஆராய்ந்தால், ‘அவர்கள் உண்மையில் யாரிடமும் உள்ளன்பு வைப்பதில்லை’ என்பது தெரிய வரும். தங்கள் காரியங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ள, கணவன், பிள்ளை, உடன்பிறந்தவன் — யாராக இருந்தாலும் கொன்றொழிக்கத் தயங்கமாட்டார்கள். தாமே செய்ய முடியாமற்போனால் பிறரைக் கொண்டாவது கொன்றொழிப்பார்கள். (42)

நீ கேட்பதைத் தருவதாக வாக்களித்துவிட்டேன். என் சொல் பொய்க்கக் கூடாது. இந்திரனும் இறப்பைத் தழுவத் தகுந்தவன் அல்லன். ஆகவே, யுக்தி ஒன்றைச் செய்கிறேன்?’ (43)

குருகுலத் திலகமே! எதையும் செய்யத் திறன் கொண்ட கசியப முனிவர் இவ்வாறு மனத்திற்குள் நினைத்துத் தன்னைத்தானே நொந்துகொண்டு, சற்றே சினந்தவண்ணம் திதியிடம் கூறலானார். (44)

கசியப முனிவர் கூறுகிறார்— “மங்களமானவளே! நான் கூறும் இந்த விரதத்தை ஒரு வருடகாலம் முறைப்படிச் செய்வாயேயானால் இந்திரனைக் கொல்லக்கூடிய பிள்ளை உனக்குப் பிறப்பான். அதில் ஏதாவது தவறு நேருமானால், அவன் தேவர்களின் நண்பனாகிவிடுவான்.” (45)

திதி கேட்கிறாள்—— “பெரியோரே! நான் அந்த விரதத்தை மேற்கொள்கிறேன். நான் எவ்வெவற்றை ஏற்கவேண்டும்? எவற்றை விலக்க வேண்டும்? விரதத்திற்குத் தடை ஏற்படும் செயல்கள் ஏதாவது இருந்தால் அதையும் கூறுங்கள்.” (46)

கசியபர் (பதில்) கூறுகிறார்—— “அன்பானவளே! இந்த விரத காலத்தில் எந்த ஜீவராசிகளுக்கும் மனம், சொல், செயல் மூலம் எவ்விதத் தீங்கும் செய்யக் கூடாது; எவரையும் கடிந்து கொள்ளக் கூடாது; சாபம் தரக் கூடாது; பொய் தவிர்க்க வேண்டும்; நகம், தலைமுடி முதலியனவற்றை வெட்டக் கூடாது; தூய்மையற்ற எலும்பு முதலியனவற்றைத் தொடக் கூடாது; (47)

(தடாகத்தில்) நீரில் மூழ்கி நீராடக் கூடாது; சினம் கொள்ளக் கூடாது; தீயோரிணக்கம் கூடாது; அழுக்கு உடையை உடுத்தக் கூடாது; ஒரு தடவை அணிந்த மாலையை அல்லது பிறர் அணிந்த மாலையைத் திரும்ப அணியக் கூடாது; (48)

எச்சில் சோறு, பத்ரகாளிக்கு நிவேதனம் செய்த அன்னம், எறும்பு மொய்த்த சோறு, மாமிசம் கலந்த சோறு, நான்காம் வர்ணத்தவன் கொணர்ந்த சோறு, மாதவிடாயில் உள்ள பெண் கண்ணால் பார்த்த சோறு ஆகியவற்றை உண்ணக்கூடாது; இருகைகளாலும் நீர் பருகக் கூடாது; (49)

வெளியே செல்லும்போது அசுத்தமாகவோ, நீராடாமலோ, சந்திவேளையிலோ, தலைமுடி அவிழ்ந்து விரிந்த நிலையிலோ, மங்கள ஆபரணங்கள் அணியாமலோ, நாவடக்கமின்றியோ, மேலங்கி அணியாமலோ செல்லக்கூடாது; (50)

கால் அலம்பாமலும், தூய்மையற்ற நிலையிலும், ஈரக்காலுடனும், வடக்கு—மேற்கு திசைகளில் தலைவைத்துக் கொண்டும் படுக்கக் கூடாது; பிற ஆடவனுடன் பேசக் கூடாது; இடுப்பில் ஆடையின்றி இருக்கக் கூடாது; காலை—மாலை சந்திவேளைகளில் படுத்துறங்கக் கூடாது. (51)

இவ்வாறு தவிர்க்கப்பட வேண்டிய காரியங்களைத் தவிர்த்து, எப்பொழுதும் தூய்மையாக, நன்கு சுத்தம் செய்யப்பட்ட ஆடைகள் உடுத்தி, சுமங்கலிகளுக்குரிய மங்களப் பொருட்களையும் ஆபரணங்களையும் அணிந்து, காலைச் சிற்றுண்டிக்கு முன் பசு, அந்தணன், திருமகள், நாராயணன் ஆகியோரைப் பூசிக்க வேண்டும். (52)

பின் மக்கட்பேறுடைய சுமங்கலிப் பெண்களை வாசனையுள்ள பூமாலைகள், நறுமணம் பொருந்திய சந்தனம் முதலிய வாசனைப் பொருட்கள், நல்ல ஆகாரம், ஆபரணங்கள் ஆகியவைகளைக் கொண்டு உபசரித்துப் பூசனை புரிய வேண்டும். பின் கணவனை வணங்கி அவனது தேஜஸ் (பீஜம்) தன் வயிற்றில் இருப்பதாகவே நினைத்து, அவனுக்கு வேண்டிய பணிவிடைகளைச் செய்ய வேண்டும். (53)

இந்த விரதத்திற்குப் ‘பும்ஸவனம்’ (புத்திரனை அளிக்கவல்ல விரதம்) என்று பெயர். ஒரு வருடம் வரை இந்த விரதத்தை எவ்விதத் தடங்கலுமின்றி நீ செய்து முடிப்பாயாகில், உன் வயிற்றில் இந்திரனை வதைக்கும் பிள்ளை தோன்றுவான்.” (54)

மன்னனே! விரதத்தைச் செய்வதில் சிரத்தை கொண்ட பெருமனம் படைத்த திதிதேவி, ‘அப்படியே செய்கிறேன்’ என்று தன் கணவரிடம் அனுமதி பெற்று, அவரது கருவையேற்று, அவர் கூறியபடி அந்த விரதத்தை முறைப்படி செய்யத் தொடங்கினாள். (55)

பிறரை மதிப்பவனே! தன் சிற்றன்னையான திதியின் உள்ளக்கருத்தை அறிந்து கொண்ட இந்திரன், மிகவும் புத்திசாலித்தனமாகத் தன் தோற்றத்தை மறைத்து, திதியின் ஆசிரமத்தில் இருந்துகொண்டு, அவளுக்குப் பணிவிடை செய்து வந்தான். (56)

நாள்தோறும் அந்தந்தச் சமயத்திற்கேற்ப, காட்டிலிருந்து புஷ்பங்கள், காய்கனிகள், கந்த மூலங்கள், ஸமித், தருப்பை இலைகள், இலைத்துளிர்கள், புற்றுமண், நன்னீர் முதலியனவற்றைச் சேகரித்து அளித்துச் சேவை புரிந்தான். (57)

மன்னவா! வேடுவன் மானை வேட்டையாட, மானைப் போன்ற முகமூடியணிந்து, அதனருகில் சென்று பிடிப்பதுபோல, இந்திரன் கபடமாக மாறுவேடம் தரித்து, ‘திதிதேவியின் விரதத்தில் ஏதாவது தவறு நேருமா?’ என்ற எண்ணத்தில் பணிவிடை செய்து வந்தான். (58)

இந்திரன் நன்கு கூர்ந்து கவனித்து வந்தபோதிலும் அவளது விரதத்தில் எந்தவொரு தவற்றையும் காண முடியவில்லை, எனவே, பணிவிடையைத் தொடர்ந்து செய்து வந்தான். அப்பொழுது இந்திரனைக் கவலை சூழ்ந்து கொண்டது. ‘என்ன (தந்திரம்—சூழ்ச்சி) செய்தால் நிலைமை நமக்குச் சாதகமாக அமையும்?’ எனச் சிந்திக்கலானான். (59)

விரதத்தை முறைப்படி செய்து வந்ததால் சோர்வடைந்த திதிதேவி, ஒருநாள் மாலை வேளையில் முகம் கழுவாமல், ஆசமனம் செய்யாமல், காலலம்பாமல் விதியின் கட்டளையில் மயங்கி அயர்ந்து தூங்கினாள். (60)

இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட யோகேசுவரனான இந்திரன், தன் யோக சக்தியால் அயர்ந்து தூங்கும் திதிதேவியின் கருப்பைக்குள் புகுந்தான். (61)

அங்கு தங்கம் போல் ஒளிவீசி நிற்கும் கருவைத் தன் வஜ்ராயுதத்தால் ஏழு துண்டங்களாக்கினான். அவை அழ ஆரம்பித்ததும், ‘அழாதே (மா ருத)! அழாதே (மா ருத)!’ என்று சொல்லி, ஒவ்வொரு துண்டத்தையும் ஏழாகப் பிளந்தான். (62)

அரசனே! இவ்வாறு இந்திரன் வெட்டவே, அந்த ஏழு கர்பங்களும் இருகை கூப்பி, ‘இந்திரனே! எங்களை ஏன் கொல்கிறாய்? நாங்கள், உன் சகோதரர்களான மருத்துக்களல்லவா?’ எனக் கூறி வேண்டின. (63)

இவர்கள், தனக்கு இனிவரப் போகும் அணுக்கத் தொண்டர்கள் என்று தெரிந்துகொண்ட இந்திரன், ‘பயம் வேண்டாம். நீங்கள் என் சகோதரர்கள்தான்’ என்று வேற்றுமை எண்ணமின்றி, அவர்களிடம் கூறினான். (64)

அசுவத்தாமாவின் ‘அபாண்டவேயாஸ்திரம்’ என்கிற பிரும்மாஸ்திரத்திலிருந்து (பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் காப்பாற்றப்பட்டு,) நீ இன்றும் அழியாமல் இருக்கிறாயல்லவா? அதே போலத்தான் வஜ்ரப்படையால் துண்டிக்கப்பட்ட திதியின் கரு, பகவான் நாராயணனால் காக்கப்பட்டதால் உயிரை விட்டுவிடவில்லை. (65)

ஒரு மனிதன் ஆதிமூலனான பகவான் நாராயணனை ஒரே ஒருமுறை ஆராதித்திருந்தால் போதும். அவன் அவரது பாவத்தை (சமமான தன்மையை) அடைகிறான். அவ்வாறிருக்க, திதிதேவி ஒருவருட காலத்திற்கு (சில நாட்களே குறைவாக) ஆராதித்திருக்கிறாள். (அவ்வாறிருக்க, திதியின் கர்பம் எவ்வாறு அழியும்?) (66)

இப்பொழுது அந்த நாற்பத்தொன்பது மருத்துக்களும் இந்திரனோடு சேர்ந்து ஐம்பது தேவர்களாயினர். இந்திரனும் தன் சிற்றன்னையின் குமாரர்களுடன் பகைமையை உதறித் தள்ளிவிட்டு, அவர்களையும் சோமபானம் செய்யும் தேவர்களாக்கினான். (67)

திதி கண்விழித்தவுடன் அக்னி போன்று ஒளிமிக்கவர்களான தன் நாற்பத்தொன்பது பிள்ளைகளும் இந்திரனோடு சேர்ந்து நிற்பதைக் கண்டு மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டாள். (68)

பின் இந்திரனைப் பார்த்துக் கூறினாள்— “குழந்தாய்! அதிதியின் பிள்ளைகளான உங்களுக்குப் பயத்தைத் தரும் மகனை வேண்டியே, எளிதில் செய்யவியலாத இந்த பும்ஸவன விரதத்தை ஆவலோடு செய்தேன். (69)

நான் வேண்டியதோ ஒரு பிள்ளை. அப்படியிருக்க, இந்த நாற்பத்தொன்பது பிள்ளைகளாக எப்படி ஆனார்கள்? குழந்தாய்! இதன் உண்மை உனக்குத் தெரியுமானால் உண்மையைச் சொல்; பொய் சொல்லாதே.” (70)

இந்திரன் (பதில்) கூறுகிறான்—— “தாயே! நீங்கள் இந்த விரதமிருக்கும் குறிக்கோளைத் தெரிந்துகொண்டு, எனது நலனுக்காகச் சுவர்க்கத்தை விடுத்துத் தங்களிருப்பிடம் வந்தேன். தர்மநெறி மறந்த நான், தங்கள் விரதத்தில் நேரிட்ட தவற்றைப் பயன்படுத்தித் தங்கள் கர்பத்தைத் துண்டித்தேன். (71)

முதலில் அந்தக் கருவை ஏழு துண்டுகளாக்கினேன். அவை ஏழும் ஏழு குழந்தைகளானார்கள். மறுபடியும் அவை ஏழையும் ஏழு ஏழு துண்டுகளாக்கினேன். அப்படியும் இறக்காமல் நாற்பத்தொன்பது குழந்தைகளாயின. (72)

இதைக் கண்டு வியந்த நான், இது நாராயணனது பூஜா பலனின் மகிமை (இயற்கை) என்று உணர்ந்தேன். (73)

பயன் கருதாது பகவானை ஆராதிப்பவர்கள் முக்தியைக்கூட விரும்ப மாட்டார்கள் எனில், மற்ற உலகியல் பொருட்களைக் கண்ணெடுத்தும் பார்க்க மாட்டார்கள் என்பதைச் சொல்ல வேண்டுமா? உண்மையில், அவர்களே இம்மை—மறுமைக்கான பயன்களை அறிந்தவர்கள். (74)

அனைவரும் போற்றிப் புகழும் லோக நாயகரான பகவான், அனைவரின் ஆன்மா. அவர் மனம் மகிழ்ந்தால் அடியவனுக்குத் தன்னையே தந்து விடுவார். (அவ்வாறிருக்க,) புத்தியுள்ளவன் எவனாவது அவரை ஆராதித்து, உலகியலின்பங்களை வரமாகப் பெறுவானா? தாயே! இந்த உலகியலின்பங்கள் நரகத்திலும்கூடக் கிடைக்குமே? (75)

தாயே! எப்படியிருந்தாலும் தாங்கள் என் தாய். நான் அறிவின்றி இந்தக் குற்றத்தைச் செய்துவிட்டேன். நீங்கள் என் தவற்றைப் பொறுத்தருள வேண்டும். ஏழேழாகத் துண்டிக்கப்பட்ட தங்கள் கரு ஒருவிதத்தில் இறந்தாலும், அது உயிர் பெற்றிருப்பது மங்களத்தின் (நன்மையின்) அறிகுறியே. இது, பகவானுடைய திருவருளே.” (76)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— திதிதேவி, இந்திரனது தூய்மையான உள்ளத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்தாள். இந்திரனும் மருத்கணங்களோடு அவளை வணங்கி விடைபெற்றுத் தன் பொன்னுலகு சென்றான். (77)

பரீக்ஷித்! மருத்கணங்களின் பிறப்பு பரம மங்களங்களைத் தருவது. இது பற்றி நீ என்னிடம் வினவிய வினாவிற்கு நான் கூறிய விரிவான வரலாற்றை நீ கேட்டாயல்லவா! இனி என்ன கேட்க விரும்புகிறாயோ, கேள். (78)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — பும்ஸவன விரதத்தின் செயல்முறை

பரீக்ஷித் மன்னன் கேட்கிறான்—— “வேதவித்தகரே! இப்பொழுது பகவான் நாராயணனை மகிழ்விக்கும் உயர்ந்த பும்ஸவன விரதத்தைப் பற்றிக் கூறினீர்களல்லவா? அதன் செயல்முறையை விரிவாகத் தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.” (1)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— அனைத்து விருப்பங்களையும் உடனே நிறைவேற்றித் தரும் இந்தப் பும்ஸவன விரதத்தை, ஒரு பெண் தன் கணவனின் அனுமதி பெற்று, மார்கழி மாத வளர்பிறை முதல் நாளன்று தொடங்க வேண்டும். (2)

முதலில் மருத்கணங்களின் தோற்றத்தைப் பற்றிய கதையை அந்தணர்கள் வாயிலாகக் கேட்டு, அவர்களிடம் அனுமதி பெறவேண்டும். பின் (காலைக் கடன்கள் முடித்துப்) பல் துலக்கி, நீராடித் தூய்மையான இரு ஆடைகளையும் ஆபரணங்களையும் அணிய வேண்டும். காலைச் சிற்றுண்டிக்கு முன்பே பகவான் ஸ்ரீலட்சுமி நாராயணனைப் பூசிக்கவேண்டும். (பிறகு பின்வருமாறு துதிக்க வேண்டும்.) (3)

“எம் இறைவனே! தாங்கள் சகல விருப்பங்களும் நிறைவேறியவர். (நிறைவேற்றுபவரும்கூட.) ஆகவே, தங்களுக்கு யாரிடமிருந்தும் பெறவேண்டுவது எதுவுமேயில்லை. தாங்கள் அனைத்து செல்வங்களுக்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர்; அணிமாதி எண்வகை சித்திகளையும் பெற்றவர். நான், தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன்! (4)

ஈசனே! கருணை, ஐசுவரியங்கள், தேஜஸ் என்கிற ஒளி, பெருமை மற்றும் வீரம் (செயல் வலிமை) ஆகிய குணங்களெல்லாம் ஒருங்கே கூடியவர். இந்த அனைத்துச் செல்வங்களையும் என்றும் எங்கும் ஒன்றாகப் பெற்றிருப்பதாலேயே தங்களை ‘பகவான்’ என்கின்றனர். சர்வ வல்லமையும் பொருந்திய பிரபு, தாங்கள்.” (5)

“தாயே திருமகளே! ‘இறைவனை விட்டு இறைவியும் அகலகில்லேன்’ என்றிருக்கும் ஸ்ரீநாராயண பத்தினியான மகாமாயா ஸ்வரூபிணி தாங்கள்! பகவானது அனைத்துத் திருக்கல்யாண குணங்களும் தங்களிடம் குடிகொண்டுள்ளன. எல்லையில்லாத திருவுடையவளான, உலகமாதாவான தாங்கள் என்மேல் கருணை பொழிய வேண்டுகிறேன். தங்களை வணங்குகிறேன் தாயே!” (6)

இவ்வாறு துதித்தபின் தினமும் ஒன்றுபட்ட மனத்துடன் ‘ஓம் என்னும் பிரணவ ஸ்வரூபரே! பெருமையரே! அனைத்துச் செல்வங்களுக்கும் ஒப்பற்ற தலைவரே! இறைவனே! புருஷோத்தமரே! உம்மையும் உம் செல்வங்களையும் வணங்கி, என் கைவசமுள்ள பூசனைப் பொருட்களால் தங்களைப் பூஜிக்கிறேன்’ என்கிற மந்திரத்தை ஓதியவண்ணம் பகவான் நாராயணனை ஆவாகனம் செய்து அர்க்யம், பாத்யம், ஆசமனீயம் தந்து, ஸ்நானம் செய்வித்து, நல்ல ஆடை—பூணூல்—ஆபரணங்கள் அணிவித்து, நெற்றியில் நறுமணம் மிக்க சந்தனமிட்டு, அகிற்புகை காட்டி, தீபமேற்றிச் சுற்றிக் காட்டி, அறுசுவை உண்டி படைத்து வழிபாடு நிகழ்த்த வேண்டும். (7)

நிவேதனம் செய்தது போக மீதமுள்ள அவியுணவை, ‘ஓம் நமோ பகவதே மஹாபுருஷாய மஹாவிபூதிபதயே ஸ்வாஹா’ (அனைத்துச் செல்வங்கட்கும் ஒப்பற்ற தலைவரான புருஷோத்தமரான பகவானே! உம்மை வணங்குகிறேன். இந்த அவியுணவை உமக்காக அக்னியில் ஹோமம் செய்கிறேன்) என்கிற மந்திரத்தைக் கூறி, பன்னிரண்டு முறை வேள்வித் தீயில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். (8)

அனைத்துச் செல்வங்களும் பெற விரும்புபவன், நாள்தோறும் திருமகளையும் நாராயணனையும் ஒன்றுபட்ட பக்தியோடு பூஜிக்க வேண்டும். ஏனெனில், அவர்கள் இருவரும்தான் அனைத்து விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றி வைப்பவர்கள்; அடியார் வேண்டும் வரங்கள் அளிப்பவர்கள். (9)

இவ்வாறு பூசனை முடித்து, பக்தி பொங்க வினயத்துடன் தரையில் மேனிதோய வணங்க வேண்டும். முன் கூறிய மந்திரத்தைப் பத்துமுறை ஜபித்துப் பின் (கீழ்க்கண்டவாறு) துதிக்க வேண்டும். (10)

“எம்பெருமானே! கடத்தற்கரிய, எவருக்கும் புலப்படாத மூலகாரண ரூபிணியான பிரகிருதி என்கிற மாயாசக்தியான சாட்சாத் திருமகளும், அவர் கேள்வனான தாங்களுமன்றோ இந்தச் சராசரப் பிரபஞ்சத்திற்கு முதலும் முடிவும். நீங்கள் இல்லாத இடம்தான் ஏது? அனைத்துக்கும் காரணமான தங்களுக்குத்தான் ஏது காரணம்? (11)

மகாமாயையான பிரகிருதிக்கும் தலைவரான பரமபுருஷர் தாங்கள். தாங்களே அனைத்து வேள்விகளும்; அம்மையோ, வேள்விகளின் செயல்பயன்; வேள்விப் பயனை நுகரும் ஜீவனும் தாங்கள்தான்; அந்தப் பயனை நல்கும் செயல், மாயாதேவி! (12)

இந்தத் திருமகளே முக்குணங்களின் வெளிப்பாடு. அக்குணங்களை வெளியிலே தோன்றுமாறு ஒளிரச் செய்து, அவற்றின் பயனைச் சுவைப்பவர், தாங்கள். அனைத்து ஜீவராசிகளின் ஆன்மா தாங்களென்றால், திருமகள் அவற்றின் உடல், பொறிபுலன்கள் மற்றும் மனம். உருவும் பெயருமாக இருப்பவள் லக்ஷ்மிபிராட்டியென்றால், அவ்வுருவையும் பெயரையும் வெளித்தோன்றுமாறு பிரகாசப் படுத்துபவரும் ஆதாரமானவரும் தாங்களே! (13)

உலகம் புகழ் பகவானே! மூவுலகங்களுக்கும் வேண்டுவார் வேண்டியதை அளிக்கும் வள்ளல்களான தங்களிருவருக்கும் மேல் எவருமில்லை. ஆகவே, எனது விருப்பங்கள் எல்லாம் தங்கள் அருளால் நிறைவு பெறட்டும்.” (14)

வேண்டுவார் வேண்டுவதை அளிக்கும் வரதனான ஸ்ரீலக்ஷ்மிநாராயணர்களை இவ்வாறு துதித்த பின்னர், நிவேதனம் செய்த பொருட்களை அங்கிருந்து அப்புறப்படுத்திவிட்டு, பகவானுக்கு ஆசமனமளித்து, மறுபடியும் மீதமுள்ள பூசையைத் தொடர வேண்டும். (15)

பக்தி கொண்ட மனத்துடன் துதிகளைக் கூறித் துதித்து, வேள்வி செய்து, மிச்சமான ஹவிஸ்ஸை முகர்ந்து பார்த்து, நகர்த்திவிட்டுத் திரும்பவும் பகவானது பூசனையைத் தொடர வேண்டும். (16)

இவ்வாறு பகவானது பூஜையை முடித்தவுடன், தனது கணவனை சாட்சாத் பகவானாகவே நினைத்து மிக்க அன்புடன் அவருக்குப் பிரியமான பொருட்களைக் கொண்டு, அவரை மகிழ்விக்க வேண்டும். கணவனும் மனமுவந்து தன் மனைவிக்குப் பிரியமான பொருட்களைக் கொண்டுவந்து தரவேண்டும். அவளது சிறிய—பெரிய செயல்களுக்கு உறுதுணையாக இருக்க வேண்டும். (17)

தம்பதிகள் எது செய்தாலும், அதன் பயனைப் பெறுபவர்கள் இருவரும்தான். ஆதலால், தன் மனைவி பூசனை புரிய முடியாமல் இருக்கும் நேரத்தில் (மாதவிடாய் காலத்தில்) கணவனே மிக்க ஈடுபாட்டுடன் இந்தப் பூஜையைச் செய்ய வேண்டும். (18)

இது பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது விரதம். இதைச் செய்ய மேற்கொண்டுவிட்டால் நடுவில் நிறுத்தக் கூடாது. இந்த நியமத்தை மேற்கொண்டவன் தினமும் மலர்மாலை, சந்தனம், நல்உணவு, ஆபரணங்கள் முதலியன கொண்டு மிகுந்த பக்தியோடு, அந்தணர்கள், குழந்தையுடைய சுமங்கலிப் பெண்டிர், பகவான் நாராயணன் ஆகியவர்களை முறைப்படி பூசிக்க வேண்டும். (19)

அதன்பின், அழைத்து ஆவாகனம் செய்த பகவானை விஸர்ஜனம் (யதாஸ்தானம்) செய்ய வேண்டும். பிறகு, நம்முடைய மனம் தூய்மை அடையவும், விருப்பங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறவும், பகவான் முன்னிலையில் நிவேதனப் பிரசாதத்தை உட்கொள்ள வேண்டும். (20)

கற்புடைப் பெண்டிர் இவ்விதிமுறைகளைப் பின்பற்றி, பன்னிரண்டு மாதங்கள் (மலமாசம் வராத வருடத்தில் பன்னிரண்டு மாதங்கள்) முழுவதும் இவ்விரதத்தையேற்று, கார்த்திகை மாத முடிவில் கடைசி தினத்தில், உபவாசமிருந்து பகவானைப் பூசிக்க வேண்டும். (21)

மறுநாள் பொழுது புலர்ந்ததும் நீராடி, முன்பு போல் பகவான் நாராயணனைப் பூஜை செய்து, பின் அவளது கணவன், பாலில் வெந்த சரு என்கிற அன்னத்தாலும் நெய்யாலும் பார்வணஸ்தாலீபாக முறைப்படி, பகவானைக் குறித்து அக்னியில் பன்னிரண்டு ஆகுதிகள் செய்யவேண்டும். (22)

மன்னனே! ஆன்மாவை அறிந்தவன், பன்னிரண்டு அந்தணர்களுக்கு பக்தியோடு அறுசுவை உண்டி அளிக்க வேண்டும். பின், எள் உருண்டைகளையும், நீருடன் கூடிய பாத்திரத்தையும் அவர்களுக்குத் தானமாக அளிக்க வேண்டும். (இடைச்செருகல்)

இதனால் மகிழ்ந்த அந்தணர்கள் வேதமோதி ஆசி வழங்குவார்கள்; தலைவணங்கி அதை ஏற்கவேண்டும். பக்தியோடு தலை தரையில்படும்படி அவர்களுக்கு நமஸ்காரம் செய்து, அவர்கள் அமைதி பெற்றுப் பின் உணவு உட்கொள்ள வேண்டும். (23)

முதலில் (வேள்வி நடத்தி வைத்த) ஆசார்யருக்கு உணவு படைத்துவிட்டு, பின் தன் சுற்றம் சூழ மௌனமாக உணவருந்த வேண்டும். அதன்பின், ஹோமத்தில் எஞ்சிய நெய் கலந்த பாயசத்தைத் தன் மனைவிக்குத் தந்து அருந்தச் செய்ய வேண்டும். இந்தப் பிரசாதம் பெண்களுக்கு நல்ல புத்திரனையும் அனைத்து நலன்களையும் தரவல்லது. (24)

பகவானது இந்த பும்ஸவன விரதத்தை முறைப்படி செய்பவனுக்கு, இம்மையிலேயே அவன் விரும்பியதெல்லாம் கிட்டும். பெண் செய்வாளேயானால் நிறைசெல்வம், நன்மகன், புகழ், வீடுவாசல் என சௌபாக்கியங்கள் அனைத்தும் பெறுவாள். அவள் கணவன் நீடுழி வாழ்வான். (25)

கன்னிப்பெண் செய்தால் அழகுமிக்க கணவனைப் பெற்று நலமுடன் வாழ்வாள். மகப்பேறற்றவள் மலடு நீங்கி நன்மக்களை அடைவாள். குழந்தைகளைச் சாகக் கொடுப்பவள், நீண்ட ஆயுள் உள்ள பிள்ளைகளை அடைவாள். செல்வமிருந்து சௌபாக்கியமற்ற பெண் சௌபாக்கியங்களை அடைவாள். அழகற்றவள் நல்லழகு பெறுவாள். நோயாளி, இவ்விரதத்தின் மகிமையால் நோய் நீங்கி, நல்ல உடற்கட்டும் பொறி—புலன்களின் நற்பயனும் பெறுகிறான். மங்களமான வைதீக காரியங்களில் இதைப் படிப்பதால், அவனது முன்னோர்களான பித்ரு தேவதைகள் மிக்க மகிழ்ச்சியும் மனநிறைவும் பெறுகிறார்கள். (26—27)

மனம் மகிழ்ந்து அவர்கள், வேள்வியின் முடிவில் இந்த விரதத்தைச் செய்தவனது விருப்பங்கள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றித் தருகிறார்கள். இவர்கள் மட்டுமல்ல. எல்லா வேள்விகளின் போக்தாவாக விளங்கும் பகவான் ஸ்ரீலக்ஷ்மிநாராயணனும் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார்! இந்த விரதம் செய்பவனது விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றி அருளுகிறார். மன்னனே! புண்ணியங்களைச் சுரக்கும் மருத்கணங்களின் பவித்ரமான கதையையும், திதிபிராட்டி செய்த உயர்ந்த விரதமான பும்ஸவனத்தைப் பற்றியும் உனக்குக் கூறினேன். (28)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஆறாவது ஸ்கந்தம் முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

ஏழாவது ஸ்கந்தம்

முதலாவது அத்தியாயம் — நாரதர்—யுதிஷ்டிரர் உரையாடலும், ஜய—விஜயர்களின் சரிதமும்

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “மாமுனிவரே! பகவான், அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் ஒரே மாதிரியான அன்பு கொண்டவர்; சமபாவனையுள்ளவர்; ஜீவர்களிடம் நல்லெண்ணம் கொண்டவர். அவ்வாறிருக்க, வேண்டியவன் பக்கம் சேர்ந்து கொண்டு, வேண்டாதவனுக்குத் தீமையிழைக்கும் பாமரனைப் போல், இந்திரனுக்கு நன்மை செய்யவேண்டி அசுரர்களை அழிப்பானேன்? (1)

அவரோ பகவான்; அனைத்தும் நிறைந்தவர்; ஆனந்தமே வடிவானவர். ஆதலால், தேவர்களிடமிருந்து பெறவேண்டியது என்று அவருக்கொன்றுமில்லை. முக்குணத் தொடர்பற்றவர் என்பதால் அசுரர்களிடம் பகையோ வெறுப்போ பயமோ இருக்கத் தேவையில்லை. (2)

இறையருள் என்கிற பெரும்பேறு பெற்ற சான்றோர் தாங்கள். ‘பகவான் ஸர்வசமன், விருப்பு—வெறுப்பற்றவர், வேண்டுதல்—வேண்டாமை இலான்’ என்கிற குணங்களில் எங்களுக்கு மிகவும் சந்தேகம் ஏற்பட்டுள்ளது. தயவு செய்து அந்தச் சந்தேகத்தைத் தாங்கள் நீக்கியருள வேண்டுகிறேன்.” (3)

ஸ்ரீசுகர் பதில் கூறுகிறார்—— “மன்னனே! பகவானுடைய அற்புதமான திருவிளையாடல்கள் பற்றி, நீ எழுப்பிய வினா மிகவும் சரியானது. ஏனெனில், அந்தக் கதைகளில் பிரகலாதன் போன்ற பக்தர்களின் பெருமை நிரம்பியுள்ளது. அதைக் கேட்பதாலேயே பகவானிடம் பக்தி பெருகும். புண்ணியம் தரும் இந்தச் சரித்திரங்களை, நாரதர் முதலிய பெரியோர்கள் எல்லோரும் மிக்க பக்தியுடன் போற்றிப் பாடுகின்றனர். எனது தந்தையான வியாச முனிவரை வணங்கி அருள்பெற்று பகவத் சரித்திரத்தைக் கூறுகிறேன். (4—5)

பகவான் முக்குணத் தொடர்பற்றவர்; பிறப்பற்றவர்; ‘இது’ என்று நிச்சயித்துக் கூற முடியாத நுண்ணியர்; முக்குணங்கொண்ட பிரகிருதிக்கு அப்பாற்பட்டவர். இவ்வாறிருந்தும், தன் பிரகிருதியான மாயையின் குணங்களையேற்று பாதிக்கப்படுதல், பாதிக்கப்படுபவர் என்னும் நிலையை (அதாவது அழிபவன், அழிப்பவன் என்று ஒன்றுக்கொன்று மாறுபட்ட நிலையை)த் தானே ஏற்கிறார். (6)

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களும் பிரகிருதியான மாயையின் குணங்களேயன்றி பகவானுடையவை அல்ல. (ஆன்மாவின் குணங்களல்ல.) மன்னா! இவை மூன்றும் ஒரே நேரத்தில் குறையவோ நிறையவோ முடியாது; ஏற்றத்தாழ்வோடுதான் இருக்கும். (7)

சமயத்திற்கேற்ப பகவான் குணங்களை ஏற்கிறார். சத்துவ குணம் மேலிட ரிஷிகள்—தேவர்கள் உடலில் புகுந்து வளர்கிறார். ரஜோ குணம் மேலிட அசுர தேகத்திலும், தமோ குணம் மேலிட யட்ச—அரக்கர்கள் உடலிலும் புகுந்து வளர்கிறார். அதற்கேற்ப நன்மைகளைச் செய்கிறார். (8)

விறகுக் கட்டையில் நெருப்பு வெளித் தோன்றாது அடங்கி இருப்பினும், அதைக் கடையும்போது வெளித்தோன்றுகிறது. அதேபோல், பகவான் அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் வெளித்தோன்றாது மறைந்துள்ளார். ஆனால், உண்மையறிந்த அறிஞன் அவரைத் தவிர மற்ற பொருட்களையெல்லாம் ஒதுக்கித் தள்ளி, முடிவில் தன் இதயத்தில் அந்த பகவானையே அந்தர்யாமியாக ஆன்மாவாக உணர்கிறான். (9)

ஜீவராசிகள் உலகியல் பொருட்களை நுகர, அவற்றிற்கு உடலைப் படைக்க விரும்பும் போது பகவான், தன் மாயையினால் ரஜோ குணத்தைத் தனிப்படப் படைக்கிறார். எதிலும் கட்டுப்படாமல் தனித்தியங்கும் பகவான், பற்பல பிறவிகள் மேற்கொண்டு திருவிளையாடல்கள் பலப்பல புரிய எண்ணும்போது சத்துவ குணத்தைப் படைக்கிறார். அனைத்து உலகங்களையும் தன்னுள் அடக்கி யோகநித்திரை புரிய விரும்பும்போது தமோ குணத்தைப் பெருக்குகிறார். (10)

மன்னனே! பகவான் ‘சத்தியசங்கல்பர்’ (நினைத்ததை நினைத்தபடி முடிப்பவர்). இந்த பகவான்தான் உலகைப் படைக்கக் காரணமான பிரகிருதி—புருஷர்களுக்கு ஆதாரமாக நிற்கும் காலத்தைப் படைக்கிறார். ஆகவே, இவர் காலத்திற்கு உட்பட்டவரல்லர். ஆனால், காலம் இவருக்கு உட்பட்டது. அரசே! காலஸ்வரூபரான பகவான், சத்துவ குணத்தைப் பெருக்க நினைக்கும்போது, சத்துவ குணம் பொருந்திய தேவர்களின் பலத்தைப் பெருக்குகிறார். மிக்க புகழ் கொண்ட பகவான், தேவர்களிடம் அன்பு கொண்டவர். தேவர்களைப் பகைக்கும் ரஜோகுணம், தமோகுணம் கொண்ட அரக்கர்களை அழிக்கிறார். ஆக, உண்மையில் அவருக்கு வேண்டியவரோ—வேண்டாதவரோ இல்லை. அவர் சமநோக்குடையவர். (11)

மன்னவா! உனது பாட்டனாரான தர்மபுத்திரர் ராஜசூய வேள்வி நடத்தியபோது இது பற்றிய கேள்வி ஒன்றை எழுப்பினார். அப்போது நாரத மகரிஷி மனமகிழ்ந்து ஒரு கதையைக் கூறினார். (12)

அந்த மாபெரும் ராஜசூய வேள்வியில் (பகவானை நிந்தித்த) சேதி தேச மன்னனான சிசுபாலன், அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் இரண்டறக் கலந்ததைக் கண்ட யுதிஷ்டிரர் மிகவும் வியப்படைந்தார். (13)

ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்திய இந்த நிகழ்ச்சியைக் கண்ட பாண்டுவின் புதல்வரான யுதிஷ்டிரர், பெருந்தவசிகள் நிறைந்த அந்த வேள்விச்சாலையில் தேவரிஷி நாரதரிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டார். (14)

யுதிஷ்டிரர் கேட்கிறார்—— “ஆகா! இது என்ன ஆச்சரியமாக இருக்கிறதே! பரம்பொருளான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் இரண்டறக் கலப்பதென்பது, பகவானைத் தவிர வேறொன்றும் அறியாத பரமபக்தர்களுக்கும்கூடக் கிடைப்பதற்கரிதாயிற்றே! அவ்வாறிருக்க, எப்பொழுதுமே பகவானைப் பகைத்த சிசுபாலனுக்கு இவ்வரிய பேறு எப்படிக் கிடைத்தது? (15)

நாரதரே! நாங்களனைவரும் இதன் உண்மையை அறிந்துகொள்ள ஆவலாக இருக்கிறோம். முன்பொரு சமயம் மன்னன் வேனன் பகவானை நிந்தித்ததால் (கோபங்கொண்ட) ரிஷிகள், அவனை நரகத்தில் தள்ளிவிட்டனரே! (16)

தமகோஷ மன்னனின் புதல்வன் பரமபாவியான இந்த சிசுபாலனும், தீயபுத்தி தந்தவக்த்ரனும் மழலை பேசத் தொடங்கிய குழந்தைப் பருவம் முதல் இன்றுவரை பகவானைப் பகைத்து வந்தவர்களே. (17)

அழிவற்ற பரம்பொருளான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை இவர்கள் நீர் அருந்துவதுபோல் திட்டித் தீர்த்தவர்கள். அதன் பயனாக, இவர்களது நாக்கில் வெண்குஷ்டம் வந்திருக்க வேண்டும்; இருளடர்ந்த (அந்ததமஸ் என்ற) கோர நரகமாவது கிட்டியிருக்க வேண்டும். (18)

ஆனால், எந்த பகவானை அடைவது மிக்க துர்லபமோ, கடினமோ, அந்த பகவானை இவர்கள் இருவரும் அனைவரும் கண்கூடாகக் கண்டிருக்க, எவ்வித முயற்சியுமின்றி அடைந்தனரே! இதன் காரணமென்ன? (19)

காற்றினால் விளக்கு இங்குமங்கும் அலைக்கழிக்கப்படுவது போல், இந்த நிகழ்ச்சியில் உள்ள ஐயப்பாட்டால் என் மனம் அலைகிறது. தாங்களோ அனைத்தும் அறிந்தவர். ஆகவே, அற்புதமான இந்த நிகழ்ச்சியின் உண்மையைச் சொல்லுங்கள்.” (20)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— தர்மபுத்திரர் வினவிய வினாவைக் கேட்டு மகிழ்ந்த நாரத பகவான், அந்தப் பெரிய அவையில், ‘தர்மநந்தனா’ என்றழைத்து, அவையோர் எல்லோரும் கேட்க, இந்தக் கதையைக் கூறினார். (21)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “மன்னனே! நிந்தித்தல், புகழ்தல், மரியாதை செய்தல், அவமதித்தல் — இவையனைத்தும் இவ்வுடலின் பாற்பட்டது. இந்தச் சரீரமே ஒரு கற்பனை. அதன் காரணம், பிரகிருதியான மாயை, புருஷனான ஆன்மா — இவற்றைப் பற்றிய உண்மையறிவு ஜீவனுக்கு இல்லாமல் போனதுதான். (22)

இவ்வுடலையே தன் ஆன்மாவென எண்ணும்போதுதான் ‘இது நான், இது எனது’ என்கிற எண்ணம் தோன்றுகிறது. வேற்றுமை எண்ணங்கள் அனைத்திற்கும் இது ஆணிவேர். இதனால்தான், ஒருவன் இந்த உடலை அடிக்கும்போதும் திட்டும்போதும் மனம் துன்பமடைகிறது. (23)

எந்த உடலில் ‘நான், எனது’ என்கிற அபிமானம் கொள்கிறோமோ, அந்த உடலைக் கொல்லும்போது ஜீவராசிகள் தன்னையே வதை செய்ததாக நினைக்கின்றன. ஆனால், பகவானுக்கோ இந்த ஜீவனைப் போன்று ‘யான், எனது’ என்கிற அபிமானமேயில்லை. ஏனெனில், அவர் இரண்டற்று அனைத்திலும் ஆன்மாவாக விளங்குகிறார். பகவான் பிறரைத் தண்டிப்பதும், அவனது நன்மைக்காகவேயன்றிக் கோபத்தினாலோ பகைமையினாலோ அல்ல. அவ்வாறிருக்க, ‘பகவான் தண்டிக்கிறார்’ என்று கற்பனைகூடச் செய்ய முடியாது. (24)

ஆகவே, தீவிரமான பகைமை, பகையற்ற தீவிர பக்தி, பயம், அன்பு அல்லது காதல் என்பவைகளில் ஏதோ ஒரு வழியில், நம் மனத்தை பகவானிடம் முழுமையாக ஒப்படைக்க வேண்டும். இவற்றில் (பகவானிடம் கொண்டுள்ள பலவகையான தொடர்புகளில்) எம்பெருமானுக்கு எந்தவொரு வேறுபாடுமில்லை. (ஏனெனில், அவர் இவற்றைத் தனித்துப் பிரித்துப் பார்ப்பதில்லை. அனைத்து உறவும் அவருக்கு ஒரே மாதிரிதான்.) (25)

தர்மநந்தனா! மனிதன் தீவிரமான பகைமையினால் பகவானிடம் ஒட்டுவதைப் போல (தன்மயமாவது போல), பக்தியோகத்தினால் ஒட்டுவதில்லை என்பதே என்னுடைய நிச்சயமான கருத்து. (26)

குளவி, ஒரு புழுவை எடுத்து வந்து தன் கூட்டில் அடைத்து வைக்கிறது. அந்தப் புழுவோ பயத்தினாலும் துவேஷத்தினாலும் குளவியை நினைத்து நினைத்து, அந்தக் குளவி போலவே ஆகிவிடுகிறது? (27)

திருவிளையாடல்கள் புரிய மனிதனாகத் தோன்றிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன், சர்வ வல்லமை பொருந்திய சாட்சாத் பகவான் நாராயணனே. இவரிடம் பகைமை கொள்பவனும், இவரை நினைத்து நினைத்து முன்வினைப் பாவங்கள் அழிந்து, புனிதனாகி இவரையே அடைகிறான் (முன்கூறிய குளவிபோல). (28)

ஒருவர் இருவரல்ல, பல்லாயிரவர் பகவானிடம் கொண்ட காதலால், பகைமையால், பயத்தால், நட்பால் தங்கள் மனத்தை பகவானிடமே ஈடுபடுத்தி, தங்கள் பாவமூட்டைகளை எரித்துச் சாம்பலாக்கி அல்லது கழுவித் தூய்மையாக்கி, ஒரு பக்தன் தன் உறுதியான பக்தியால் இறைவனை அடைவதுபோல (எளிதாக) அடைந்துள்ளனர். (29)

(சான்று கூறுகிறேன்——) கோபியர்கள் பகவானிடம் கொண்ட காதலால், கம்ஸன் பயத்தினால், சிசுபாலன், தந்தவக்த்ரன் முதலிய மன்னர்கள் பகைமையால், விருஷ்ணி வம்சத்து யாதவர்கள் உறவுமுறையால், பாண்டவர்களான நீங்கள் நட்புரிமையால், (அதுபோல்) பக்தியால் நாங்களும் பகவானிடம் மனத்தை ஈடுபடுத்தியவர்கள். (30)

பகவானையே நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் மேற்கூறிய ஐந்து வழிகளில் வேனன் அடங்கவில்லை. அவன் எந்த ஒரு வழியிலும் பகவானைச் சிந்தித்ததில்லை. (அதனால் நரகத்தில் தள்ளப்பட்டான்.) இதன் உட்கருத்து என்ன? எந்த வழியிலாவது பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே நம் மனத்தை ஈடுபடுத்த வேண்டும் என்பதே. (31)

பாண்டுவின் புதல்வனே! உங்கள் சிற்றன்னையின் மகனான சிசுபாலனும் தந்தவக்த்ரனும் பகவான் மகாவிஷ்ணுவின் அணுக்கத் தொண்டர்கள். ஸநகாதிகளான அந்தணர்களின் சாபத்தால் இவ்விருவரும் தங்கள் பதவிகளை இழந்தவர்கள்.” (32)

யுதிஷ்டிரர் கேட்கிறார்—— “மகரிஷியே! பகவானது பார்ஷதர்களையே கீழ்நிலைக்குத் தள்ளும்படியான அந்த சாபம்தான் என்ன? யார் தந்தது? பகவானது பக்தர்களே பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சம்சார சாகரத்தில் வந்து விழுந்தனர் என்பது சற்று நம்ப முடியாததாகவல்லவோ இருக்கிறது? (33)

வைகுண்டத்தில் இருப்பவர்களுக்கு (நம்மைப்போல்) பிராகிருதமான (சாதாரணமான) உடம்பு, பொறி—புலன்கள், பிராணன்கள் இல்லைதானே? அவ்வாறிருக்க, அவர்களுக்கும் (நம் போன்ற) பிராகிருத (அழியக்கூடிய) உடம்பு எப்படி வந்தது? என்பதைப் பற்றி எங்களுக்குக் கூறுங்கள்.” (34)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “ஒரு சமயம் பிரும்மதேவரது மானஸிக புத்திரர்களான ஸநகாதி முனிவர்கள், விருப்பம்போல் மூவுலகங்களையும் சுற்றி வந்தார்கள்; வைகுண்டம் சென்றார்கள். (35)

மரீசி முதலிய முன்னோர்களுக்கும் முன்தோன்றியவர்களாயினும், பார்ப்பதற்கு ஐந்தாறு வயது குழந்தைகளைப் போலிருந்தனர்; அரையில் ஆடையுமில்லை (அவதூதர்கள்). சிறுகுழந்தைகள்தானே என்றெண்ணி, அங்கு துவாரபாலகர்கள் அவர்களை உள்ளே செல்லவிடாமல் தடுத்தனர். (36)

இதனால் சற்றே கோபங்கொண்ட அவர்கள் துவாரபாலகர்களை நோக்கி, ‘மூடர்களே! பகவான் நாராயணனது திருவடிகளைச் சார்ந்துள்ள இந்த வைகுண்டத்தில் ரஜோ குணம், தமோ குணத்திற்கு இடமேது? அந்தக் குணங்களுள்ளவர்கள் இங்கு வசிப்பதும் உகந்ததல்ல. ஆகவே, விரைவில் நீங்கள் பாவம் நிறைந்த அசுரப் பிறவியை அடைவீர்களாக’ என்று சபித்தனர். (37)

இவ்வாறு ஸநகாதிகள் சாபமளிக்கவே, அவர்கள் வைகுண்டத்திலிருந்து கீழே விழலாயினர். அதைக் கண்டு கருணையுள்ளம் கொண்ட ஸநகாதிகள், ‘மூன்று பிறவிகளில் இந்தச் சாபத்தை அனுபவித்துவிட்டு, திரும்பவும் வைகுண்டம் வருவீர்களாக’ என்று சாபவிமோசனமும் அருளினார்கள். (38)

அவர்கள் இருவரும்தான் திதிதேவியின் புத்திரர்களாகப் பிறந்தனர். மூத்தவன் இரண்யகசிபு, இளையவன் இரண்யாக்ஷன். அரக்கர்கள் மற்றும் அசுரர்களில் இவர்களே மிகவும் ஆற்றல் பெற்றவர்கள். (39)

பகவான் நாராயணன் நரசிங்க ரூபமெடுத்து இரண்யகசிபுவை வதைத்தார். ரஸாதலத்திலிருந்த பூமியை வராக வடிவெடுத்து மேலே எடுத்துவரும்போது தடுத்த இரண்யாக்ஷனையும் வதைத்தார். (40)

பகவானிடமே காதல் கொண்டிருந்த பக்தனான தன் மகன் பிரகலாதனைக் கொல்ல எண்ணிய இரண்யகசிபு, அவனைப் பலபடியாகத் துன்புறுத்தினான். (41)

பிரகலாதனோ, அனைத்து ஜீவராசிகளின் ஆன்மாவாக விளங்கும் பகவானைத் தன்னுள்ளத்தில் நிறுத்தியவன்; அனைத்திலும் எம்பெருமானையே கண்டவன்; அமைதியே வடிவானவன்; பகவானது அருட்சக்தியால் காக்கப்பட்டவன். ஆகவே, இரண்யகசிபு எவ்வளவோ வழிகளில் முயன்றும் அவனைக் கொல்ல முடியவில்லை. (42)

அவர்கள் இருவரும்தான் அடுத்த பிறவியில், விச்ரவஸ் முனிவரது பத்தினியான கேசினீ (கைகஸி)யின் வயிற்றில் அரக்கர்களாகப் பிறந்தனர். அவர்கள்தான் அனைத்துலகங்களையும் வாட்டி வதைத்த இராவணனும் கும்பகர்ணனும். (43)

அந்தப் பிறவியில், அவர்களைச் சாபத்திலிருந்து விடுவிக்க பகவான், ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தியாக அவதாரம் செய்து, அவர்களைக் கொன்றார். தர்மநந்தனா! மார்க்கண்டேய மகரிஷியின் திருவாய்மொழியாக, நீ இந்த ஸ்ரீராமசரிதத்தைக் கேட்பாய். (44)

அந்த ஜயவிஜயர்களே, இப்பொழுது உனது சிற்றன்னையின் புதல்வர்களாக க்ஷத்திரிய குலத்தில் பிறந்துள்ளனர். (இன்று) பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது சுதர்சன சக்கரம் அவர்களைத் தீண்ட, அவர்கள் பாவங்களனைத்தும் தொலைந்து ஸநகாதிகளின் சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றனர். (45)

பகைமை உணர்வால் அவர்கள் எந்நேரமும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே சிந்தித்திருந்தனர். அந்தத் தீவிர தியானத்தின் பயனாக இன்று பகவானையே அடைந்தனர். திரும்பவும் பகவானின் துவாரபாலகர்களாகி, அவரருகிலேயே இருக்கும் பேறு பெற்றனர்.” (46)

யுதிஷ்டிரர் கேட்கிறார்—— “பெரியோரே! பிரகலாதனோ பரமசாது; மகாத்மா. அப்படியிருக்க, தன் அன்பு மகனிடமே இரண்யகசிபு இவ்வளவு பகைமை கொள்வானேன்? அசுரப் பிறவியில் பிறந்தும் பிரகலாதனுக்கு பகவானிடம் இவ்வளவு பக்தி உண்டாகக் காரணமென்ன? இதைச் சற்று விளக்கிக் கூற வேண்டுகிறேன்.” (47)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இரண்டாவது அத்தியாயம் — இரண்யகசிபு, தாய் திதியின் சோகத்தைப் போக்குதல்

நாரதர் கூறுகிறார்—— “தர்ம ராஜனே! பகவான் வராக அவதாரமெடுத்து, தன் தம்பியான இரண்யாக்ஷனை வதைத்ததும், இரண்யகசிபு சினம் பொங்க சோகத்தால் மிகவும் துன்புற்றான். (1)

சினத்தால் உடல் நடுங்க பற்களால் உதடுகளைக் கடித்துக் கொண்டான். சினத்தால் கண்கள் சிவந்து, தீப்பொறி பறக்க, புகை மூடிய ஆகாயத்தை நோக்கியவாறு கூறினான். (2)

அப்பொழுது, பயங்கரமான தெற்றிப் பற்கள், தீப்பொறி பறக்கும் சிவந்த கண்கள், நெற்றியை எட்டிப் பிடிக்கும் புருவ நெரிப்பு ஆகியவற்றால் அவனது முகம் பயங்கரமாகக் காணப்பட்டது. த்விமூர்த்தன், த்ரயக்ஷன், சம்பரன், சதபாஹு, ஹயக்ரீவன், நமுசி, பாகன், இல்வலன், விப்ரசித்தி, புலோமன், சகுனன் முதலியவர்கள் நிறைந்த சபையில் தன் முத்தலைச் சூலத்தைக் கையிலேந்தி, அவர்களை நோக்கி, ‘தைத்யர்களே! தானவர்களே! நான் சொல்வதை முதலில் கேளுங்கள். பின் நான் சொல்வது போல விரைவில் செயல்படுங்கள். (3—5)

எப்பொழுதும் என் நலத்தையே விரும்பும் என் அன்புத் தம்பியை அற்பப் பகைவர்களான தேவர்கள், விஷ்ணுவைக் கொண்டு கொல்லச் செய்தது உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா? விஷ்ணுவிற்கு தேவர்களும் தைத்யர்களும் ஒன்றுதான். அவர் இருவரிடமும் சமமாகத்தான் இருக்கிறார். ஆயினும், அவரிடம் அணுகிப் பழகுவது, சேவை புரிவது — இவற்றின் வாயிலாகத் தேவர்கள், அவரைத் தம் பக்கம் இழுத்துக் கொண்டுள்ளனர். (6)

விஷ்ணு முதலில் நல்லவராகத்தான் இருந்தார்; பாரபட்சமற்றவர்தான். ஆனால், இப்பொழுதோ மாயை வசமாகி, வராகம் முதலிய உருவங்களேற்று தன் இயல்பிலிருந்து நழுவிவிட்டார். சேவை புரிபவர்கள் பக்கம் குழந்தைபோல் சென்று சேர்கிறார். அவரது மனம் ஒருநிலையில் இல்லை. (7)

இப்பொழுது என் சூலத்தினால் அவனது கழுத்தை வெட்டி, உதிரத்தைப் பருகுவதில் ஆசை கொண்ட என் தம்பிக்கு, அந்த உதிரத்தினால் தர்ப்பணம் செய்யப் போகிறேன். அப்பொழுதுதான் என் மனம் அமைதியடையும். (8)

மரத்தின் ஆணிவேரை வெட்டினால், அதன் அடிமரம், கிளைகள் ஆகிய அனைத்தும் அழிவதுபோல, தேவர்களுக்கு உயிருக்குயிரான மாயாவியான அந்த விஷ்ணுவை அழித்தால், தேவர்கள் தானே வாடி அழிவார்கள். விஷ்ணு சூதுவாது நிறைந்தவன்; கபடமானவன்; நமது விரோதியும்கூட. (9)

இப்பொழுது அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்களின் ஆதிக்கம் பூமியில் அதிகமாகியுள்ளதால் அங்கு செல்லுங்கள். அங்கு தவம், வேள்வி, வேதாத்யயனம், விரதம், தானம் முதலியன செய்வோரைக் கொன்றொழியுங்கள். (10)

விஷ்ணுவின் ஆணிவேர் அந்தணர்களின் அறச்செயல்களே. ஏனெனில், வேள்வியும் தர்மமும் அவனது திருமேனிகள். தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருதேவதைகள், அனைத்து ஜீவராசிகள் ஆகிய அனைத்திற்காகவும் செய்யும் பஞ்ச மகாயக்ஞங்களுக்கும், சகல தர்ம காரியங்களுக்கும் இவனே காரணம். (11)

எங்கெங்கே அந்தணர்களும் பசுக்களும் உள்ளனவோ, வேதங்கள் ஓதப்படுகின்றனவோ, வர்ணாசிரமங்களும் அதற்குகந்த அனுஷ்டானங்களும் நடைபெறுகின்றனவோ, அங்கெல்லாம் சென்று அவற்றைத் தீக்கிரையாக்கி அழியுங்கள். வேள்விக்குரிய மரங்களை வெட்டி வீழ்த்துங்கள்.’ (12)

அசுரர்களோ இயல்பாகவே பிறரைத் துன்புறுத்தி இன்பம் காண்பவர்கள். அசுர மன்னனான இரண்யகசிபுவின் அனுமதியும் கிடைத்துவிட்டது. ஆகவே, அவனது கட்டளையைத் தலைமேல் ஏற்று, அதன்படியே மக்களைப் பீடிக்கலானார்கள். (13)

நகரங்கள், கிராமங்கள், பசுமாட்டுக் கொட்டில்கள், தோட்டங்கள், வயல்கள், பூங்காக்கள், முனிவர்களின் ஆசிரமங்கள், இரத்தினங்கள் விளையும் சுரங்கங்கள், வேளாளர்கள் குடியிருக்கும் இடங்கள், மலையுச்சியிலுள்ள சிறுசிறு கிராமங்கள், இடைச்சேரிகள், வணிகர்கள் வாழும் பட்டணங்கள் மற்றும் பெருநகரங்கள் ஆகியனவற்றைத் தீக்கிரையாக்கினர். (14)

சில அசுரர்கள், பெரிய பெரிய பாலங்கள், அணைகள், கோட்டைச்சுவர்கள், கோபுரங்கள் ஆகியவற்றைக் கடப்பாறைகளால் இடித்துத் தள்ளினர். மற்றும் சிலர், பூத்துக் குலுங்கிக் கனிகள் தொங்கும் பச்சைமரங்களைக் கோடாலிகளால் வெட்டிச் சாய்த்தனர். வேறு சிலர், கொள்ளிக் கட்டைகள் கொண்டு மக்கள் வசிக்கும் வீடுகளைக் கொளுத்தினர். (15)

இவ்வாறு, அசுர மன்னனது பணியாளர்கள் உலக மக்களைத் துன்புறுத்தவே, தேவர்கள் அவியுணவு கிடைக்கப் பெறாது விண்ணுலகை விடுத்து, நிலவுலகில் பிறர் அறியாவண்ணம் மறைந்து வாழலாயினர். (16)

தம்பியின் பிரிவால் துன்புற்ற இரண்யகசிபு, அவனது பிள்ளைகளான சகுனி, சம்பரன், திருஷ்டன், பூதஸந்தாபனன், விருகன், காலநாபன், மஹாநாபன், ஹரிச்மச்ரு, உத்கசன் முதலியவர்கள் மூலம் பிரேத தர்ப்பணம், சிராத்தம் முதலியவற்றை முறைப்படி செய்வித்து, அவர்களைச் சமாதானப்படுத்தினான். (17—18)

அவர்களது தாயான ருஷாபானுவையும், தன் தாயான திதிதேவியையும் அப்போதைய சூழ்நிலைக்கேற்ற சொற்களால் அமைதியடையச் செய்துவிட்டுக் கூறலானான். (19)

இரண்யகசிபு கூறுகிறான்—— அன்னையே! மருமகளே! குழந்தைகளே! வீரனான இரண்யாக்ஷனைப் பற்றி, இனி நீங்கள் நினைத்து வருந்தக்கூடாது. போர்முனையில், தனது பகைவனைத் தாக்கி அழித்து, அவனெதிரில் வீரமரணம் பெறுதலையே வீரர்கள் விரும்புவார்கள். இதைத்தான் அவர்கள் சிறந்ததாகக் கருதுகிறார்கள். ஏனெனில், இதுதான் அவர்களுக்குப் புகழ் சேர்ப்பது. (20)

தாயே! நீர்நிலைகளில் மக்கள் கூடுவது சிறிது நேரம்தானே. அதுபோலத்தான் ஜீவர்கள் தங்கள் முன்வினைக்கேற்ப ஒன்றுசேர்கின்றனர், பிரிகின்றனர். (21)

உண்மையில் ஆன்மா அழியாதது; நித்தியமானது; மாறுதலற்றது; தூய்மையானது; எங்கும் பரவி நிற்பது; அனைத்துமறிந்தது; உடல் பொறிபுலன்களில் ஒட்டாது தனித்திருப்பது. இது தன் அவிச்சையினால் உடல் பொறிபுலன்களைப் படைத்துக் கொண்டு, உலகியல் பொருட்களை நுகரச் சாதனமாகச் சூட்சும உடலை ஏற்கிறது. (22)

நீர்நிலைகளில் மேற்பரப்பில் அசைவு ஏற்படும்போது, அதில் பிரதிபலிக்கும் மரங்கள் முதலியனவும் அசைவது போல் காணப்படுகின்றன. கண்கள் சுழலும்போது உலகமே சுழல்வது போல் காணப்படுகின்றது, இல்லையா? அதேபோலத்தான், தாயே! உலகியல் பொருட்களால் (விஷயங்களால்) மனம் ஊசலாடுகிறது. அதனுடன் கூடவே எவ்வித மாறுபாடுமற்ற ஆன்மாவும் சேர்ந்து ஆடுவதுபோல் தோன்றுகிறது. அந்த ஆன்மாவிற்கு ஸ்தூல—சூட்சுமச் சரீரங்களோடு எந்தவிதச் சம்பந்தமுமில்லை. ஆனாலும் சம்பந்தம் உள்ளதுபோல் தெரிகிறது. (23—24)

ஆன்மாவிற்கு உடல் ஏதுமில்லை. ஆனால், உடலுள்ளதுபோல் நினைப்பதுதான் அஞ்ஞானம். இவ்வறியாமையினால்தான் அன்புக்குரியது, வெறுத்தற்குரியது ஆகிய பொருள்களின் இணைதலும் பிரிதலும் ஏற்படுகின்றன. இதில் கர்ம சம்பந்தம் இருப்பதால்தான் பிரபஞ்சத்தில் சுழல நேரிடுகிறது. (25)

பிறப்பு, இறப்பு, பலவிதமான வருத்தங்கள், பகுத்தறிவற்றிருப்பது, கவலை, பகுத்தறிவு மறத்தல் முதலியவற்றிற்குக் காரணமே இந்த அஞ்ஞானம்தான். (26)

இறந்தவனைக் குறித்து வருத்தப்படுவது பற்றிச் சான்றோர்கள் ஒரு பழங்கதை கூறுகின்றனர். இறந்தவனது உறவினனுக்கும் யமதர்மராஜனுக்கும் நடந்த உரையாடல் அது. கவனமாகக் கேளுங்கள். (27)

உசீநர தேசத்தில் ஸுயக்ஞன் என்கிற புகழ்மிக்க அரசன் ஒருவன் இருந்தான். போர்முனையில் பகைவர்களால் கொல்லப்பட்டு வீழ்ந்து கிடந்த அவனை, உற்றார்—உறவினர்கள் சூழ்ந்து கொண்டனர். (28)

அவனது இரத்தின கவசம் சிதறியிருந்தது; மாலைகளும் ஆபரணங்களும் நழுவி விழுந்திருந்தன; பாணங்களால் மார்பு பிளக்கப்பட்டிருந்தது; உடல் முழுவதும் உதிரவெள்ளம்; தலைமுடி அவிழ்ந்து விரிந்திருந்தது; கண்கள் இடுங்கி இருந்தன; சினத்தால் பற்கள் உதடுகளைக் கடித்திருந்தன; தாமரை போன்ற முகம் புழுதி படிந்திருந்தது; போரில் அவன் கைகளும் ஆயுதங்களும் துண்டிக்கப்பட்டிருந்தன. (29—30)

தங்கள் கணவனான உசீநர மன்னனின் இந்த நிலையைக் கண்ட பட்டத்தரசிகள் மிகவும் வருத்தமடைந்தனர். அவர்கள், ‘பிராணநாதரே! மங்களமற்ற நாங்கள் இறக்காமல் இறந்து கொண்டிருக்கிறோமே’ என்று அலறி, கைகளால் வேகமாக மார்பிலடித்துக் கொண்டு அவன் காலருகில் வீழ்ந்தனர். (31)

அலறித் துடிக்கும் அவர்களது பெருகிய கண்ணீரால் மார்புத் தடங்கள் நனைந்து, அங்குள்ள சிவந்த குங்குமப் பூச்சாந்து கரைந்து, சிவந்த கண்ணீராக அவர்கள் கணவனது திருவடிகளை நனைத்தது. தலைமுடியும் ஆபரணங்களும் இங்குமங்குமாகச் சிதறியிருந்தன. பரிதாபமான அவர்களது அழுகைக் குரலைக் கேட்டு, அங்குள்ள மக்கள் மிகவும் வருந்தினர். (32)

‘அந்தோ! இந்தப் பிரும்மதேவன்தான் எத்தனை கொடியவன்! இன்று தங்களை எங்கள் கண்களிலிருந்து மறைத்துவிட்டாரே! முன்பு, இந்த தேசமக்களுக்குப் பிழைப்பையே செய்து கொடுத்த தங்களை, இன்று எங்களுக்கு வருத்தம் தருபவராகச் செய்துவிட்டாரே! (33)

பிராணநாயகரே! எங்கள் மேல் எத்தனை அன்பு கொண்டிருந்தீர்கள். எங்களது சிறிய பணிவிடையைக்கூடப் பெரிதாக மதித்துப் போற்றினீர்களே? இன்று தாங்கள் இல்லாமல் நாங்கள் மட்டும் எப்படி ஜீவித்திருப்போம். தங்களது பணியாளர்களன்றோ, நாங்கள். ஆகவே, வீரரே! நீங்கள் எங்கு செல்கிறீர்களோ, அங்கு நாங்களும் உடன்வர, எங்களுக்கு அனுமதி தாருங்கள்.’ (34)

தங்கள் கணவரது சடலத்தை அங்கிருந்து எடுத்துச் சென்று எரியூட்டவும் விரும்பாமல், சடலத்தைக் கட்டிக் கொண்டு இவ்வாறு அழுது புலம்பும் போது, சூரியன் மலைவாயிலில் இறங்கினான். (35)

இறந்து கிடக்கும் மன்னனின் சுற்றத்தார் அழுது புலம்புவதைக் கேட்ட யமதர்மராஜன், ஒரு சிறு குழந்தை வடிவில் அங்கு வந்து அவர்களிடம் கூறினார். (36)

யமதர்மராஜன் கூறுகிறார்—— “என்ன இது! வியப்பாக இருக்கிறதே! இவர்களோ வயதில் மூத்தவர்கள். மக்கள் பிறப்பதையும் இறப்பதையும் (தினமும்தான்) கண்டு கொண்டிருக்கிறார்கள். இருந்தும் இத்தனை அஞ்ஞானமா? இதோ! இவன் எங்கிருந்து வந்தானோ, அங்கு சென்றுவிட்டான். இந்த மக்களும் என்றாவது ஒருநாள் அங்கு செல்லத்தானே வேண்டும். அப்படியிருக்க, இவர்கள் ஏன் இத்தனை வருத்தப்பட வேண்டும்? (37)

உங்களைக் காட்டிலும் நாங்களே தேவலாம், கொடுத்து வைத்தவர்கள். ஏனெனில், எங்கள் பெற்றோர்கள் எங்களை விட்டு எப்போதோ சென்றுவிட்டார்கள். எங்கள் உடலில்தான் என்ன பலமிருக்கிறது? இருந்தும் நாங்கள் கவலையா படுகிறோம்? ஓநாய் முதலிய கொடிய பிராணிகளும் எங்களை ஒன்றும் செய்யவில்லை. தாயின் கருவறையில் காத்தவன்தானே, இந்த வாழ்க்கையிலும் நம்மைக் காத்தருள்பவன். (அதாவது, அன்று காத்தவன் இன்று கைவிடுவானா?) (38)

பெண்களே! அழிவற்ற எந்த இறைவன், தன் விருப்பம்போல் இந்த உலகைப் படைத்து, காத்து, அழிக்கிறாரோ, அவருக்கு இதுவொரு விளையாட்டு. அவர்தான் இந்தப் பிரபஞ்சத்தை ஆக்கவும் அழிக்கவும் வல்லவர். (39)

தெய்வம் நம் வழி நின்றால், வழியில் தவறி விழுந்த பொருளும் அங்கேயே கிடக்கும். ஆனால், தெய்வம் நம் வழியின்றி வேறு பாதையில் இருந்தால், வீட்டில் பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்ட பொருளும் அழிந்துபடும். எவர் உதவியுமின்றி எத்தனை ஜீவராசிகள், இறைவனால் காக்கப்பட்டுக் காட்டிலும் வசிக்கின்றன. ஆனால், வீட்டில் பாதுகாப்பாக இருப்பினும் தெய்வத்தின் அருளின்றி எத்தனை பேர் மரிக்கின்றனர்? (40)

எல்லா ஜீவராசிகளும் தங்கள் முற்பிறவிகளின் நற்செயல் தீச்செயல்களுக்கேற்ப அவ்வப்போது பிறக்கின்றன, இறக்கின்றன. ஆனால், ஆன்மா அவ்வாறன்று. அது உடலிலிருந்து வேறானது. ஆதலால், இவ்வுடலிலேயே தங்கியிருப்பினும், உடலுக்கான பிறப்பு—இறப்பு என்ற நியதிகள் அதைத் தீண்டுவதில்லை. (41)

குடியிருக்கும் வீட்டை எவனாவது ‘தான்’ என்கிறானா? கல் மண்ணால் கட்டப்பட்ட அது வேறு என்றுதானே நினைக்கிறான்? அதுபோலத்தான் இவ்வுடம்பும் ஒரு வீடு. அது ‘நான்’ அல்ல. அறியாமையினால்தான் இதை (இவ்வுடலை) ‘நான்’ என்கிறான். நீரில் உண்டாகும் நீர்க்குமிழிகள் ஜலபரமாணுக்களால் உண்டானது. குடம் முதலியன மண்ணின் அணுக்களால் தோன்றியன. ஆபரணங்கள், தங்கத்தின் ஒரு மாறுபாடு. சில சமயத்தில் வேறு உருவில் தோன்றுகின்றன; அதேபோல ஒரு சமயத்தில் அழிகின்றன. அதேபோலத்தான் நீர், நிலம், நெருப்பு என்கிற மூன்றுவிதப் பரமாணுக்களால் உண்டான இவ்வுடலும், ஏதோ ஒரு சமயத்தில் தோன்றி அழிகின்றது. (42)

கட்டைகளில் மறைந்து கிடக்கும் தீ, அதிலிருந்து தனித்ததுதானே. காற்று உடலில் நிரம்பி இருப்பினும் உடலுக்கும் அதற்கும் என்ன தொடர்பு? எந்தத் தொடர்புமில்லையன்றோ! ஆகாயம் எல்லா இடத்திலும் ஒரே சீராக நிரம்பியுள்ளது. ஆனால், எதனுடைய குணங்களிலாவது குற்றங்களிலாவது ஒட்டிக் கொண்டுள்ளதா? இல்லையே! அதேபோலத்தான் அனைத்து ஜீவராசிகளின் உடல்களிலும் பொறிபுலன்களிலும் குடியிருக்கும் ஆன்மா, அவற்றின் நிலைக்களனாக இருப்பினும், அவற்றில் ஒட்டாமல் தனித்திருக்கிறது. (43)

மூடர்களே! நீங்கள் எவனுக்காக வருந்துகிறீர்களோ, அந்த சுயக்ஞன் இதோ உங்கள் கண்முன் இறந்து படுத்திருக்கிறானே. நீங்கள் இவனைப் பார்த்திருக்கிறீர்கள். இவனுள் இருந்து பேசிக் கொண்டிருந்தவனையும், கேட்டுக் கொண்டிருந்தவனையும் பார்த்திருக்கிறீர்களா? இல்லையே! ஏனெனில், அவன் எவர் கண்களுக்கும் புலப்படமாட்டான். அன்றும் தெரியவில்லை; இன்றும் தெரியவில்லை. அவ்வாறிருக்க, இப்போது நீங்கள் வருந்துவது ஏன்? (44)

(‘பிராணன்தான் பேசுகிறான், கேட்கிறான்; அவன் இன்று வெளியேறி விட்டான்’ என்று நீங்கள் நினைத்தால் அதுவும் தவறுதான். ஏனெனில், தூக்கத்தில் பிராணன் இருக்கத்தான் இருக்கிறான். ஆனால், அப்போது கேட்கிறானா அல்லது பேசுகிறானா?) உடலிலுள்ள அனைத்துப் பொறிபுலன்களும் அதனதன் செயல்களைச் செய்ய காரணமாவது மகாப்பிராணனே. அது முக்கியமாக இருப்பினும் பேசுவதோ கேட்பதோ இல்லை. ஏனெனில், அது ஜடம் (உயிரற்றது). உடல் மற்றும் பொறி—புலன்கள் மூலம் அனைத்தையும் காணும் ஆன்மா, உடல்—உயிர் (பிராணன்) இரண்டையும் விட்டுத் தனித்து நிற்பது. (45)

ஆன்மா எதிலும் எங்கும் கட்டுண்டதல்ல, எங்கும் பரந்துள்ளது; உயிரும் உணர்ச்சியும் (சைதன்யம்) கொண்டது. இருந்தும், ஐம்பெரும் பூதங்கள், பொறிபுலன்கள், மனம் ஆகியவைகளுடன் கூடிய (தேவர்கள், மனிதர்கள், விலங்குகள், பறவைகள் முதலிய) உயர்ந்த அல்லது தாழ்ந்த உடல்களைப் பெறுகிறது. ‘நான் இளைத்தவன், பருத்தவன், குருடன்’ என்று இந்த உடலிலே அபிமானமும் கொள்கிறது. ஆனால், தனது பகுத்தறிவால் அந்த உடற்பற்றையும் விடுத்து முக்தியையும் அடைகிறது. (46)

எதுவரை இந்த ஆன்மா, ஐந்து பிராணன்கள், ஐந்து செயற்புலன்கள், ஐந்து அறிவுப் புலன்கள், புத்தி, மனம் என்கிற பதினேழு தத்துவங்களால் ஆக்கப்பட்ட சூட்சுமச் சரீரத்தில் பற்று கொண்டவனாக இருப்பானோ, அதுவரை கர்மத்தளைகட்கு ஆட்படுகிறான். இந்தத் தளைகளால்தான் மாயையால் தோன்றும் மயக்கமும் துன்பமும் அவனைத் தொடர்கின்றன. (47)

பிரகிருதியின் குணங்களையும், அதனால் விளையும் இன்ப—துன்பங்களையும் உண்மையென்று நினைப்பதோ, கூறுவதோ பொய்யின் பிடிவாதமே. புலன்கள் வாயிலாகப் பெறுவது அனைத்தும் மனக்கோட்டை கட்டுவது போலவும், கனவில் காணும் பொருள்களைப் போலவும் பொய்யே அன்றி உண்மையல்ல. (48)

ஆகவே, இவ்வுடல், ஆன்மா ஆகிய இரண்டின் உண்மைநிலையை அறிந்தவன், நிலையற்ற இவ்வுடலுக்காகவோ, அழியாத நித்தியனான ஆன்மாவிற்காகவோ வருந்த மாட்டான். ஆனாலும், உண்மையறிவு உறுதியாக நிலைத்து நில்லாததால், வருந்தும் மக்களின் இயல்பையும் மாற்ற இயலாது. (49)

பறவைகளுக்கு யமனாக (காலனாக) இறைவனால் படைக்கப்பட்டவனே வேடன். அவன், பறவைகள் நிறைய வசிக்கும் ஒரு காட்டில் நொய்யரிசிகளைப் போட்டுப் பறவைகளை ஆசைகாட்டி வலை விரித்துப் பிடித்து வந்தான். (50)

ஒருநாள் அவன், ஊர்க்குருவிகள் இரண்டு இரைமேய்ந்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டு, அவற்றில் பெண் பறவையை எளிதில் பிடித்துவிட்டான். (51)

விதிவசமாகப் பெண் பறவை வலையில் சிக்கிக் கொண்டது. பெண் பறவையின் துன்பத்தைக் கண்ட ஆண் பறவை மிக்க வருத்தமடைந்தது. பெண் பறவையை விடுவிக்கத் திறனற்ற பரிதாபத்திற்குரிய ஆண் பறவை, அதனிடம் கொண்ட காதலால் பெண் பறவையைப் பார்த்து பரிதாபமாகப் புலம்பியது. (52)

‘கடவுளுக்குத்தான் எதையுமே செய்யமுடியுமே. ஆனால், அவரோ கருணையற்றவர்! என் மனைவியோ ஓர் அபலைப்பெண்; பரிதாபத்திற்குரிய எனக்காக வருந்திக் கதறுகிறாள். இந்த வேடன், இதையெடுத்துச் சென்று என்ன செய்யப் போகிறானோ? (53)

இறைவன் விரும்பினால் துன்பத்தில் துவளும் என்னையும் எடுத்துப் போகட்டுமே. அவளின்றி எனக்கு வாழ்க்கை ஏது? நான் அப்படி வாழ்வதும் ஒரு வாழ்வா? தம்பதிகளில் அவளும் ஒருத்தியன்றோ? பாவி நானிருக்க, அவளை மட்டும் எடுத்துச் சென்று என்ன பயன்? (54)

என் குஞ்சுகளுக்கு இறக்கைகூட முளைக்கவில்லை. என் மனைவியின்றி, தாயில்லா அந்தக் குஞ்சுகளை நான் எவ்வாறு வளர்ப்பேன்? அதிருஷ்டம் கெட்ட அந்தக் குஞ்சுகள் கூட்டிலிருந்து கொண்டு தாயின் வரவை எதிர்பார்த்திருக்குமே!’ (55)

இம்மாதிரி தன் மனைவியைப் பிரிந்த வருத்தத்தில் கதறிப் புலம்பும் ஆண்பறவையின் தொண்டை, கண்ணீரால் தழுதழுத்துப் பேச முடியாமல் அடைபட்டது. இதற்குள் அங்கு மறைந்திருந்த வேடன் விதிவசத்தால் ஆண்பறவையை அம்பினால் அடிக்க, அதுவும் அங்கேயே இறந்து விழுந்தது. (56)

மூடர்களே! நீங்களும் ஒருநாள் இறக்கத்தான் போகிறீர்கள் என்பதை மறந்து, இவனுக்காக இப்படி அழுது புலம்புகிறீர்களே. நூறு ஆண்டுகள் இவ்வாறு அழுது புலம்பினாலும், இவனைத் திரும்பப் பெற முடியுமா?” (57)

இரண்யகசிபு கூறுகிறான்—— “ஒரு சிறு குழந்தை அறிவுபூர்வமாகச் சொல்வதைக் கேட்ட உசீநர மன்னனின் உற்றார்—உறவினர்கள் மிகவும் வியந்தனர். பிரபஞ்சமே பொய்; இதில் காணும் இன்ப—துன்பங்கள் அனைத்தும் பொய்; மேலும் நிலையற்றவை என்று உணர்ந்தனர். (58)

இவ்வாறு (குழந்தை உருவில் வந்த) யமதர்மராஜன் கூறிவிட்டு, அங்கேயே மறைந்தார். சுயக்ஞனது உற்றார்—உறவினர்கள் அவனது ஈமக்கடன்களை முறைப்படி செய்தனர். (59)

ஆகவே, நீங்களும் தன்னைப் பற்றியோ, பிறரைப் பற்றியோ வருந்த வேண்டாம். (தான்) நான் என்பவன் யார்? பிறன் என்பவன் யார்? தன்னுடையது என்பது எது? வேறொருவருடையது என்பது எது? இது நம்முடையது, இது பிறரது என்கிற வீண் அபிமானமெல்லாம் அறியாமையினால் உண்டானது. வேற்றுமை காணும் இந்த புத்திக்கு அறியாமை (அஞ்ஞானம்) தவிர வேறு காரணமேயில்லை.” (60)

நாரத மகரிஷி கூறுகிறார்—— “தர்மநந்தனா! இரண்யகசிபு கூறிய இந்தக் கதையைக் கேட்ட தாயான திதிதேவி, தன் மருமகளோடுகூட அந்த நொடியிலேயே மகன் இறந்த வருத்தத்தை விடுத்து, உண்மையிலேயே ஆன்ம ஸ்வரூபரான பகவானிடம் மனத்தை நிலைபெறச் செய்தாள்.” (61)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

மூன்றாவது அத்தியாயம் — இரண்யகசிபுவின் தவமும், வரம் பெறுதலும்

நாரதர் கூறுகிறார்—— மன்னனே! தர்மநந்தனா! இரண்யகசிபுவின் எண்ணம் என்ன தெரியுமா? தன்னை எவரும் வெற்றி கொள்ளக்கூடாது; கிழத்தனம் வரக்கூடாது; மரணமே கூடாது; அகில உலகங்களுக்கும் தானொருவனே அரசனாக இருக்க வேண்டும்; தனக்குப் பகைவனே இருக்கக் கூடாது என்பதே. (1)

இதற்காக மந்தரமலையின் தாழ்வரைக்குச் சென்ற இரண்யகசிபு கைகளை உயரத் தூக்கி, கண்களை ஆகாயத்தின் உச்சியில் நிறுத்தி, கால்கட்டை விரலை மட்டும் தரையில் ஊன்றி, மிகக் கடுமையான தவத்தைச் செய்தான். (2)

பிரளய காலத்துச் சூரியனைப் போல் அவனது சடைக்கற்றைகள் ஒளிர்ந்தன. இவ்வாறு அவன் தவஞ்செய்யச் சென்றவுடன், தேவர்கள் திரும்பவும் தங்கள் பதவிகளில் வந்தமர்ந்தனர். (3)

நெடுங்காலம் தவஞ்செய்ததனால், அவனது தலையிலிருந்து புகையுடன் கூடிய தவத்தீ மேலே எழுந்து, நாற்புறங்களிலும் பரவி, மேல்—கீழ் உலகங்களையும், பக்கங்களிலுள்ள உலகங்களையும் எரிக்கலாயிற்று. (4)

நெருப்புக்கொழுந்துகளால் நதிகளும் கடல்களும் கொதித்தன; தீவுகள் மலைகள் கொண்ட பூமி நடுங்கியது; கிரகங்களும் நட்சத்திரங்களும் சிதறி விழுந்தன; பத்து திசைகளும் தீப்பற்றிக் கொண்டது போல் ஒளிர்ந்தன. (5)

அவனது தவத்தீயின் கடுமையால், விண்ணுலகும் பற்றி எரியலாயிற்று. அதனால் வெந்து போன தேவர்கள் விண்ணுலகை விட்டுப் புறப்பட்டு, பிரும்மலோகம் சென்று பிரும்மாவை வேண்டலாயினர்— “தேவதேவனே! உலகங்களைக் காப்பவரே! அசுர மன்னனான இரண்யகசிபு செய்யும் கடுமையான தவத்தின் தீக்கொழுந்துகள் எங்களைச் சுட்டெரிக்கின்றன. எங்களால் விண்ணுலகில் இருக்க முடியவில்லை. அளவற்றவரே! அனைத்திற்கும் தலைவரே! தாங்கள் தங்களைப் போற்றி வழிபடும் மக்கள் அழிந்து போவதற்கு முன், அவனுடைய தவத்தீயை அழித்து அமைதி கொள்ளச் செய்யுங்கள். (6—7)

இறைவனே! தங்களுக்குத் தெரியாததுதான் என்ன? இருந்தும் நாங்கள் விண்ணப்பிக்க வேண்டுமென்பதற்காகக் கூறுகிறோம். அவன் கொடுந்தவம் செய்வதன் உள்நோக்கம் என்னவோ? ஒருவேளை, ‘பிரும்மதேவர், தன் கடுந்தவத்தாலும் யோகசக்தியாலும் சராசரங்களடங்கிய இவ்வுலகைப் படைத்து, தான் மட்டும் அனைத்துலகங்களுக்கும் மேலே உள்ள சத்தியலோகத்தில் வீற்றிருக்கிறாரே, அதேபோல கடுந்தவமியற்றி, அதன் ஆற்றல் மற்றும் யோகவலிமையினால் அந்த பதவியையும் இடத்தையும் நானும் பெறுவேன்’ என்றெண்ணித்தான் கடுந்தவம் புரிகிறானோ என்னவோ? ‘காலத்திற்கோ எல்லையில்லை, ஆன்மாவோ நித்தியமானவன். ஆகவே, இந்த ஒரு யுகத்தில், இந்த ஒரு பிறவியில் இல்லாமற்போனாலும் பல யுகங்களில் இன்னும் பலப்பல பிறவிகள் எடுத்தாவது அந்தப் பதவியைப் பெறுவேன்’ என்று எண்ணுகிறானோ? (8—10)

‘எனது தவவலிமையால் தேவர்கள், அசுரர்கள் மற்றும் பாவ—புண்ணியங்களின் முறையை மாற்றி, இதுவரை இல்லாத பெருமாற்றங்களை இவ்வுலகில் செய்யப் போகிறேன். கற்பங்களின் முடிவில் காலத்தால் விழுங்கப்பட்டு, அழிந்துபடும் இந்தத் துருவபதம் முதலிய வைஷ்ணவ பதவிகளால் என்ன பயன்?’ (11)

இவ்வாறு தங்கள் பதவியைப் பறிப்பதே நோக்கமாகக் கொண்டு, இந்தக் கடுமையான தவத்தைச் செய்கிறான் என்று நாங்கள் கேள்விப்பட்டோம். மூவுலகங்களுக்கும் தலைவரான தாங்கள், இந்த நிலையில் எது உகந்ததோ அதைச் செய்யுங்கள். (12)

உலகநாயகரே! தங்களுடைய இந்தச் சத்தியலோக பதவியானது அந்தணர்கள் மற்றும் பசுக்களைக் காக்கவும், நன்மைக்காகவும், சிறந்த செல்வங்களுக்காகவும், கிடைத்ததைக் காப்பாற்றவும், மேன்மைக்காகவுமே. (இரண்யகசிபு தவத்தினால் உயர்பதவி பெறுவானேயாகில், அந்தணர்களுக்கும் சாதுக்களுக்கும் தீமைதான் நேரும்.)” (13)

மன்னனே! இவ்வாறு தேவர்கள் வேண்டிக் கொண்டதும் பகவான் பிரும்மதேவர் பிருகு, தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகள் சூழ, அசுர மன்னனது தவச்சாலைக்குச் சென்றார். (14)

அங்கு சென்ற அவர்கள், முதலில் அவனைக் காண முடியவில்லை. ஏனெனில், அவனைச் சுற்றிலும் புற்று மூடியிருந்தது; புல்பூண்டுகள் முளைத்திருந்தன; எங்கும் மூங்கிற்புதர்கள். அவனது உடலின் தோல், மேதஸ் (கொழுப்பு), மாமிசம், உதிரம் ஆகியவற்றை அவனை மொய்த்திருந்த எறும்புகள் தின்றிருந்தன. (15)

மேகங்கள் மறைத்திருந்தாலும் சூரியன் உலகை வெம்மையாக்குவது போல், இவ்வசுரன் தன் தவத்தீயினால் உலகைச் சுட்டெரித்தான். இதைக் கண்டு வியந்த பிரும்மதேவர் சற்றே சிரித்தவண்ணம் கூறினார். (16)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “கசியப முனிவரின் புதல்வனே! எழுந்திரு, எழுந்திரு! உனக்கு மங்களமுண்டாகுக! தவத்தின் பயனை நீ அடைந்துவிட்டாய். உனக்கு வரமருள வந்திருக்கிறேன். வேண்டிய வரத்தைத் தடையின்றிக் கேள். (17)

உன் இதயவலிமையைக் கண்டேன். உனது உடலை எறும்புகள் தின்றுவிட்டன. (என்றாலும் உயிர் போகவில்லை.) உன் உயிர், எலும்புகளிலே தங்கியிருப்பது ஆச்சரியத்தைத் தருகிறது. (18)

இவ்வாறான கடின தவத்தை, இதற்குமுன் எந்த முனிவர்களும் செய்ததில்லை; இனியும் எவரும் செய்யப் போவதுமில்லை. எவன்தான் தண்ணீர்கூட அருந்தாமல், நூறு தேவ வருடங்கள் உயிருடன் இருப்பான்? (19)

திதி பெற்ற செல்வனே! (உனது) செயற்கரிய தவத்தை, மனத்தை அடக்கிய பெரிய தவசிகளும் கூட செய்ய முடியாது. இவ்வரிய தவத்தால் நீ என்னை வென்றுவிட்டாய். என்னை, உன் பக்தனாக்கி விட்டாய். (20)

அசுரத்தலைவனே! உனக்கு வேண்டிய எல்லா வரங்களையும் அளிக்கிறேன். நீயோ மரண தர்மமுடைய மனிதன். (மரணத்தைத் தவிர்க்க முடியாத ஜீவராசி.) நானோ மரணமற்றவன். ஆகவே, எனது தரிசனம் வீணாகக்கூடாது.” (21)

நாரதர் கூறுகிறார்—— உலகப் படைப்பின் தொடக்கத்தில் முதன்முதலில் தோன்றிய பிரும்மதேவர் இவ்வாறு கூறிவிட்டு, எறும்புகள் மொய்த்துத் தின்ற இரண்யகசிபுவின் உடலைத் தன் கமண்டலுவிலுள்ள புண்ணியத் தீர்த்தத்தால் புரோக்ஷித்தார். அந்தத் தீர்த்தம் உடனே பயன் தரக்கூடியது; வீணாகாதது. (22)

கட்டையைக் கடைந்ததும் அதிலிருந்து தீ வெளிப்படுவதுபோல், அந்தப் புண்ணியத் தீர்த்தம் தெளித்ததும், மூங்கிற்புதர்களும் புற்களும் முளைத்திருந்த அந்தப் புற்றிலிருந்து இரண்யகசிபு வெளிப்பட்டான். அப்பொழுது எறும்புகள் தின்று அழிந்துபோன அவனது உடல் அனைத்து அவயவங்களுடன் முழுமை பெற்றது; வலிமை பெற்றது; புலன்கள் வலிமை அடைந்தன; மனம் உணர்வு பெற்றது; உடல் வஜ்ரப் படைபோல் கடினமாயிற்று; உருக்கி வார்த்த தங்கம் போல் மிளிர்ந்தது; இளம் பருவத்தினனாக வெளி வந்தான். (23)

வானவெளியில் அன்னப்பறவை மேல் ஆரோகணித்திருந்த பிரும்மதேவனைக் கண்டு மகிழ்ந்த இரண்யகசிபு, அவரைத் தலை தரையைத் தொட விழுந்து வணங்கினான். (24)

வணங்கி எழுந்த இரண்யகசிபு, கண்கள் இமைக்காது அவரையே நோக்கி ஆனந்தக்கண்ணீர் சொரிந்தவண்ணம் உடல் மயிர்க்கூச்செறிய, குரல் தழுதழுக்க இருகை கூப்பியவாறு வினயத்துடன் துதிக்கலானான். (25)

இரண்யகசிபு துதிக்கிறான்—— “கல்பத்தின் முடிவில் பிரகிருதியின் குணமான தமோ குணத்தினால் தோன்றிய அடர்ந்த இருளால் சூழப்பட்ட இந்தப் பிரபஞ்சத்தை, ஸ்வயம்பிரகாச ரூபமான தங்கள் ஒளியால் வெளித்தோன்றச் செய்தீர்கள். (26)

முக்குணமுள்ள தன் சக்தியால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறீர்கள். ரஜோகுணம், தமோகுணம், சத்துவகுணம் ஆகிய முக்குணங்களுக்கும் இருப்பிடம் தாங்களே. அனைத்தையும் கடந்து நிற்கும் மகாத்மாவான தங்களை வணங்குகிறேன். (27)

முதலில் தோன்றியவர் தாங்கள்; விதைபோல் மூலகாரணமும் தாங்களே; இறையறிவும் உலகறிவும் தங்கள் திருமேனியே; பிராணன், புலன்கள், மனம், புத்தி முதலிய விகாரங்கள் மூலம் தாங்கள் தங்களை வெளிக்காட்டிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். இப்படிப்பட்ட தங்களை வணங்குகிறேன். (28)

அசைவதும்—அசையாததுமான (தாவரஜங்கமுமான) பிரபஞ்சத்திற்குத் தலைவர் தாங்களே. முக்கியப் பிராணனான சூத்திரதாரியாக மக்களைக் காக்கிறீர்கள்; மனத்தின் உயிரோட்டத்திற்கும், மனம்—புலன்களுக்கும் நீங்கள் நியந்தா; ஐம்பெரும் பூதங்கள், சப்தம் முதலிய குணங்கள், அதன் வாஸனைகள் ஆகியவற்றைச் செயல்படுத்தும் மஹத் தத்துவ ரூபமாக விளங்குபவரும் தாங்களே. (29)

ஹோதா, அத்வர்யு, பிரும்மா, உத்காதா என்கிற நான்கு ரித்விக்குகளுடன் செய்யப்படும் வேள்வியை விளக்கிக் கூறும் வேதங்களே தங்கள் திருமேனி. அவற்றின் மூலமே அக்னிஷ்டோமம், அத்யக்னிஷ்டோமம், உக்த்யம், ஷோடசீ, வாஜபேயம், ஆப்தோர்யாமம், அதிராத்ரம் என்கிற ஏழு வேள்விகளையும் விளக்கியுள்ளீர்கள். சகல ஜீவராசிகளுக்கும் தாங்களே ஆன்மா. ஏனெனில், என்றைக்குத் தோன்றினீர்கள் என்பதே அறியமுடியாத அனாதி தாங்கள்; எல்லையற்றவர்; கடக்க முடியாதவர். ஆகவே, தேசகால பரிச்சேதமற்றவர்; மேலும், அனைத்தினுள்ளும் அந்தர்யாமியாக இருந்து அனைத்தையும் அறியும் பரம்பொருள். (30)

காலஸ்வரூபரான தாங்கள், நிமிடம்—லவம் முதலிய காலத்தின் (சிறுசிறு) பகுதிகள் வாயிலாக, ஒவ்வொரு நிமிடமும் மிகவும் கவனமாக மக்களின் ஆயுளைக் குறைத்து வருகிறீர்கள். ஆகவே, தாங்களே ஸம்ஹாரமூர்த்தி. ஆனால், தாங்கள் எப்போதுமே மாறுவதில்லை. தாங்கள் ஞானமே வடிவானவர்; பரமேசன்; பிறப்பற்றவர்; ஒப்புயர்வற்றவர்; அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ஜீவனத்தை அளிப்பவர்; அந்தராத்ம ஸ்வரூபர். (31)

தாங்கள் இல்லாமல் காரியமோ காரணமோ இல்லை. அசையும்—அசையாத பொருள் என்கிற எதுவுமில்லை. நால்வகை வேதங்களும், அறுபத்து நான்கு கலைகளும் தங்களது சரீரமே; முக்குணங்களின் ஸ்வரூபமான மாயையைக் கடந்து நிற்கும் பரப்பிரும்மா தாங்களே. தங்கம் போன்று ஒளிவீசும் இந்தப் பிரும்மாண்டம், தங்களது வயிற்றில் இருக்கிறது. இதைத் தாங்கள்தான் தங்கள் திருமேனியிலிருந்து வெளிப்படுத்தினீர்கள். (32)

இறைவனே! இதோ கண்ணுக்குத் தெரிகிறதே இந்தப் பிரும்மாண்டமே தங்களது பருவுடல். இதன் மூலம் தாங்கள் புலன்கள், பிராணன், மனம் ஆகியவைகளின் விஷயங்களை (நுகர்ப் பொருட்களை) அனுபவிக்கிறீர்கள். இருந்தும் தாங்கள் தங்கள் பரமேசுவர ஸ்வரூபத்திலேயே நிலைத்து நிற்கிறீர்களே! உண்மையில் தாங்கள்தான் புராண புருஷர். ஸ்தூல—சூட்சும ஸ்வரூபங்களைக் கடந்த பிரும்மஸ்வரூபர் தாங்கள். (33)

மூன்றுவிதப் பரிச்சேதமற்ற, மனம்—வாக்குக்கெட்டாத பரப்பிரும்ம ஸ்வரூபரான தங்களால் இந்தப் பிரபஞ்சம் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது. சேதன சக்தியான வித்யையும், அசேதன சக்தியான மாயா சக்தியும் தங்கள் சக்திகளே. இறைவனே! பரப்பிரும்ம வடிவினரான தங்களை வணங்குகிறேன்! (34)

இறைவனே! வரம் அருளுவதில் தங்களுக்கு இணை யாருமில்லை. நீங்கள், நான் வேண்டும் வரத்தை நிச்சயமாகத் தருவதாயிருந்தால், ‘தங்களால் படைக்கப்பட்ட எந்த ஜீவராசிகளாலும், எனக்கு மரணமே ஏற்படக்கூடாது’ என்ற வரத்தைக் கொடுங்கள். (35)

உள்ளேயோ—வெளியிலோ, பகலிலோ—இரவிலோ, தங்களால் படைக்கப்படாவிட்டாலும் தக்ஷன் முதலியவர்களால் படைக்கப்பட்டவைகளாலோ, அஸ்திர—சஸ்திரங்களாலோ, மண்ணிலோ—விண்ணிலோ எங்கும் எனக்கு மரணமேற்படக் கூடாது. மனிதர்களாலோ, விலங்குகளாலோ கூட மரணம் ஏற்படக் கூடாது. (36)

உயிருள்ளவை—உயிரற்றவை, தேவர்கள், அசுரர்கள், நாகர்கள் முதலியவர்களால் மரணம் ஏற்படக் கூடாது. போரில் என்னை எதிர்ப்பவர்களே இருக்கக் கூடாது. எல்லாப் பிராணிகளுக்கும் நானொருவனே சக்கரவர்த்தியாக இருக்க வேண்டும். (37)

இந்திரன் முதலிய லோகபாலகர்கள் தங்களைக் கொண்டாடுவது போல் என்னையும் கொண்டாட வேண்டும். தவம், யோகம் — இவற்றின் சக்தியால் பெருமை பெற்ற யோகிகள், சித்தர்கள் ஆகியவர்கள் பெற்ற, எங்கும் எப்பொழுதும் அழியாத அணிமா முதலிய எண்வகை சித்திகளையும் செல்வங்களையும் எனக்கு அளிக்க வேண்டுகிறேன்.” (38)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நான்காவது அத்தியாயம் — பிரகலாதனது அவதாரமும் திருக்குணங்களும்

நாரதர் கூறுகிறார்—— தர்மநந்தனா! இரண்யகசிபுவின் தவத்தால் மனம் மகிழ்ந்த பிரும்மதேவர், அவன் வேண்டியவாறே பிறர் பெறற்கரிய அரிய பெரிய வரங்களை அளித்தார். (1)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “இரண்யகசிபு! நீ என்னிடம் கேட்ட வரங்கள் எவராலும் பெறற்கரிதாயினும் உனக்கு அவற்றை அளித்துள்ளேன்.” (2)

(நாரதர் கூறுகிறார்——) யுதிஷ்டிரா! பிரும்மதேவரின் அனுக்கிரகம் என்றுமே வீணாகாதது. அவர் சாட்சாத் பகவானே. அனைத்தும் தரவல்லவர். வரங்கள் பெற்ற இரண்யகசிபு அவரைப் பூஜித்தான். பின் பிரும்மதேவர், மரீசி முதலிய பிரஜாபதிகள் துதிக்கத் தன் சத்தியலோகம் சென்றார். (3)

பிரும்மதேவரிடம் வரங்கள் பெற்றதும், இரண்யகசிபுவின் உடல் பொன் போல் ஒளிர்ந்தது; அளவற்ற வலிமையும் பெற்றது. பின், தன் தம்பி இறந்ததை நினைத்து, பகவானிடம் மேலும் பகைமை கொள்ளலானான். (4)

மகா அசுரனான அவன் எண்டிசைகளையும் மூவுலகங்களையும் வென்றான். தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், கந்தர்வர்கள், கருடனது இனத்தைச் சேர்ந்த பறவைகள், நாகங்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், வித்யாதரர்கள், முனிவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருகணத் தலைவர்கள், மனுக்கள், யட்சர்கள், அரக்கர்கள், பிசாசர்கள், பிரேத—பூதத் தலைவர்கள் மற்றுமுள்ள அனைத்துப் பிராணிகளின் தலைவர்களையும் வென்று, எல்லோரையும் தன் ஆளுகைக்குக்கீழ் கொண்டு வந்தான். உலகங்களையெல்லாம் வென்ற அவ்வசுரன், எண்டிசை உலகபாலகர்களின் சக்திகளையும் பதவிகளையும் பறித்துக் கொண்டான். (5—7)

இப்பொழுது அவன், நந்தனவனம் முதலிய தெய்விக பூங்காக்கள் நிறைந்த சுவர்க்கத்திலேயே வசிக்கலானான். விசுவகர்மாவினால் கட்டப்பட்டதும், மூவுலக அழகும் ஒன்றுசேர சகல செல்வங்களும் நிறைந்து விளங்குவதுமான தேவேந்திரனது மாளிகையைத் தன் இருப்பிடமாகக் கொண்டான். (8)

அந்த மாளிகையின் படிகளனைத்தும் பவழங்களாலானவை; தரையெல்லாம் பச்சை மரகதக்கற்கள்; சுவர்கள் படிகக் கற்களாலானவை; வரிசை வரிசையான கம்பங்களோ வைடூரிய மணிகளாலானவை; மேற்கூரைகளெங்கும் அழகிய சித்திரங்கள் தீட்டப்பட்டுள்ளன; உட்காரும் ஆசனங்கள் முழுவதும் பத்மராகக் கற்கள்; பால்நுரைபோல் வெண்மையான படுக்கைகள்; அதில் முத்து மாலைகள் வரிசை வரிசையாகத் தொங்குகின்றன. இவ்வளவு அலங்காரங்களுடன் அந்த மாளிகை அழகுற மின்னியது. (9—10)

அழகே வடிவான அப்சரப் பெண்டிர், தங்கள் கால்களில் அணிந்துள்ள காற்சிலம்புகள் இனிய ஒலி எழுப்ப, இரத்தின மயமான தரையில் இங்குமங்குமாக உலா வருகின்றனர். பல் அழகிகளான அவர்கள் ஆங்காங்கே பதித்துள்ள இரத்தினங்களில், கண்ணாடியில் பார்ப்பதுபோல் தங்கள் முக அழகைப் பார்த்து மகிழ்கின்றனர். (இவ்வாறு அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்தது இந்திரனது பவனம்.) (11)

இந்திரனது இந்த மாளிகையில் மிக்க வலிமை கொண்டவனும், பெருமனத்தனுமான இரண்யகசிபு அகில உலகங்களையும் வெற்றிகொண்டு, ஒரே வெண்கொற்றக் குடையின் கீழமர்ந்து விருப்பம்போல் உலா வரலானான். அவன் இட்ட கட்டளைக்கு பயந்து அடிபணிந்த தேவர்களும் தானவர்களும் அவனது திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கி நின்றனர். (12)

மன்னனே யுதிஷ்டிரா! கடும் மணமுள்ள மதுவைப் பானம் செய்த மதத்தினால், அவனது கண்கள் சிவந்து சுழன்று கொண்டிருந்தன. அவனோ இப்பொழுது தவம், யோகம், உடல் வலிமை மற்றும் மனவலிமைக்குக் கொள்கலனாக இருக்கிறான். மும்மூர்த்திகளான பிரும்மா, விஷ்ணு, பரமசிவனைத் தவிர, உலகபாலகர்களான மற்ற தேவர்கள் அனைவரும் கைகளில் காணிக்கைகளை ஏந்தி வந்து கப்பம் செலுத்திப் பணிவிடை புரிந்தனர். (13)

தர்மநந்தனா! தன் தவவலிமையால் இந்திரனது ஆசனத்தில் அமர்ந்துள்ள அவனை விசுவாவசுவும், தும்புருவும், நாரதரான என்னைப் போன்ற மற்றவர்களும் போற்றிப் பாடினார்கள். இது மட்டுமா? கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், முனிவர்கள், வித்யாதரர்கள் மற்றும் தேவருலக மாதர்களான அப்சரப் பெண்கள் ஆகிய எல்லோரும் அவனைப் போற்றிப் பாடினர். (14)

யுதிஷ்டிரா! இது மட்டுமா அவனது வலிமை? தங்கள் வர்ணாசிரமங்களுக்கேற்ற நெறிமுறைகளை அனுஷ்டித்து வருபவர்கள் நிரம்ப தட்சிணையளித்து செய்து வரும் வேள்விகளில் (தேவர்களுக்கெனத்) தரப்படும் அவியுணவை, இவன்தானே பெற்றுக் கொள்கிறான். (15)

இந்தப் பிரபஞ்சத்திலுள்ள ஏழு தீவுகளிலும் இவனது அரசாட்சியே. விதை விதைக்காமலே, விளைநிலம், நன்றாக உழுது பயிரிட்டாற்போல நல்ல விளைச்சலைத் தந்தது. விண்ணுலகமும் இவன் விரும்பியதையெல்லாம் அளித்தது. ஆகாயமோ வியத்தற்குரிய பலவாறான காட்சிகளைக் காட்டி, இவனை மகிழ்விக்கிறது. (16)

உவர்க்கடல், கள்ளுக்கடல், நெய்க்கடல், தேன்கடல், தயிர்க்கடல், பாற்கடல் மற்றும் நன்னீர்க்கடல் முதலான ஏழு கடல்களும், தங்கள் மனைவிகளான நதிகளுடன் அலைகளான கைகளால் இரத்தினங்களை வாரிக்கொணர்ந்து தந்தன. (17)

அவன் விளையாடி மகிழ, மலைகள் தங்கள் தாழ்வரைகளில் விளையாட்டு அரங்கங்கள் அமைத்துத் தந்தன. அந்தந்தப் பருவகாலங்களிலே மட்டும் பூத்துக் கனி தரும் மரங்களும்கூட அனைத்துப் பருவங்களிலும் பூத்துக் குலுங்கிக் கனிகளைத் தந்தன. எண்டிசை லோக பாலகர்களின் மழை பெய்வித்தல், வெம்மை தருதல் போன்ற பல செயல்களையும் தனித்த ஒருவனாகவே அவன் செய்து வந்தான். (18)

எண்டிசைகளையும் வெற்றி கொண்டு ஒரு குடையின் கீழ் ஆட்சி புரியும் இரண்யகசிபு, தான் விரும்பிய பொருட்களை விருப்பம் போல் அனுபவித்தான். புலன்களுக்கு அடிமைப்பட்டதால் எவ்வளவு அனுபவித்தும் அவன் மனம் நிறைவு கொள்ளவில்லை. (19)

தர்மநந்தனா! ஸநகாதிகளிடம் சாபம் பெற்ற விஷ்ணு பார்ஷதர்களில் ஒருவனான ஜயன்தானே இவன்? ஒருபுறம் செல்வச்செருக்கு; மற்றொருபுறம் விநயமின்மை, தான் என்கிற செருக்கு. ஆகவே, சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ள அறநெறிகளை மறந்தான். இவ்வாறு எழுபத்தோரு யுகங்களுக்கும் சற்று அதிகமான காலம் முடிந்தது. (20)

அவனது கொடுங்கோலாட்சியால் மிகவும் வருந்திய திக்பாலகர்களும், மற்ற உலக மக்களும், ‘புகலிடம் வேறின்றி அடைக்கலம் புகுந்தோரைக் கைவிடாத’ அச்சுதனான பகவானையே சரணம் பற்றினர். (21)

(அவர்கள் மனதிற்குள்ளேயே துதிக்கலாயினர். ஏனெனில், வெளியே தெரிந்தால் இரண்யகசிபுவின் தண்டனைகளுக்கு ஆளாக நேரும்!) ‘ஸர்வாந்தராத்மாவான பகவான் ஸ்ரீஹரி எங்கு வாசம் செய்கிறாரோ, அமைதியே உருவான முற்றும் துறந்த தூய முனிவர்கள் எந்த உலகம் சென்று, பின் இவ்வுலகத்திற்குத் திரும்புவதில்லையோ, (அதாவது எங்கு சென்றால் திரும்பவும் பிறவி இல்லையோ,) அந்த சாட்சாத் வைகுண்டத்தை வணங்குகிறோம்.’ (22)

இதே சிந்தனையோடு தேவர்கள் புலன்களை அடக்கி, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி நீரும் உணவும் உறக்கமும் துறந்த தூயவர்களாக, ஸ்ரீமந்நாராயணனைச் சரணம் பற்றி வேண்டலாயினர். (23)

மேகம் போல் கர்ஜிக்கும் வான் ஒலியை (அசரீரியை) ஒருநாள் கேட்டனர். அந்த ஒலி எண்டிசைகளிலும் எதிரொலித்தது. சாதுவான மகான்களுக்கு அது அபயம் அளிப்பதாக இருந்தது. (24)

“தேவர்களே! பயம் வேண்டாம். உங்களுக்கு அனைத்து நலன்களும் உண்டாகட்டும்! எனது சொல் ஜீவராசிகள் அனைத்திற்கும் நலம் பயப்பது. (அதாவது, எனது அறிவுரையை ஏற்றால் நன்மையுண்டு.) (25)

அற்பனான இவ்வசுரனது செயல்கள் பற்றி முன்னமே அறிவேன். நான் அவனை அழிப்பேன். இன்னும் கொஞ்ச காலம் பொறுத்திருங்கள். (26)

எவனாக இருந்தாலும் தேவர்கள், வேதங்கள், பசுக்கள், அந்தணர்கள், சாதுக்களான சான்றோர்கள், வேதங்கள் கூறும் தர்மம் மற்றும் என்னிடம் பகைமை கொள்வானேயாகில், அவன் விரைவிலேயே அழிந்துவிடுவான். (27)

மேலும் பகைமையே அறியாதவனும், பொறி—புலன்களை அடக்கி அமைதியாக இருப்பவனும், பெருமனம் படைத்த மகாத்மாவுமான அவனது புதல்வன் பிரகலாதனுக்குத் துரோகமிழைக்க முற்படுவானாயின் பிரும்மாவின் வரங்களால் சகல வல்லமையும் பெற்றவனாயினும்கூட அவனை அப்பொழுதே அழித்தொழிப்பேன்.” (28)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “அனைவர் உள்ளத்திலும் ஞானச்சுடர் விளக்கேற்றுபவரான பகவானது சொற்களைக் கேட்ட தேவர்கள், அசுரனான இரண்யகசிபு அழிந்துவிட்டதாகவே நினைத்து, வருத்தம் நீங்கித் திரும்பிச் சென்றார்கள். (29)

அசுர மன்னனான இரண்யகசிபுவிற்கு ஒப்பற்றவர்களாக நான்கு புதல்வர்கள் இருந்தனர். அந்நால்வரில் பிரகலாதனே கடைசிப்பிள்ளை. ஆனால், குணங்களிலோ அனைவரிலும் மூத்த பிள்ளை. அவன் சாதுக்களை மதித்துப் போற்றுபவன்; (30)

அந்தணர்களிடம் பக்தி கொண்டவன்; ஒழுக்கம் நிறைந்தவன்; வாய்மையே பேசுபவன்; புலன்களை அடக்கியவன்; அனைத்து ஜீவராசிகளையும் தன்னொப்ப நினைத்தொழுகுபவன்; அனைவரிடமும் ஒரே மாதிரியாக அன்பு கொண்டவன்; அதே போன்று பிறர் நலம் நாடுபவன். (31)

சான்றோர்களின் திருவடிகளில் பணியாளன் போல் அடிமையுணர்வு, ஏழை—எளியவர்களுக்குத் தந்தை போன்ற வாத்ஸல்யம், தன்னொத்தவர்களிடம் உடன்பிறந்தவன் போன்ற அன்பு, ஆசார்யர்களிடம் ‘கடவுள்’ என்கிற எண்ணம் ஆகிய இந்த நல்லியல்புகள் கொண்டவன்; கல்வி, செல்வம், அழகு, நற்குடிப்பிறப்பு முதலிய பெருமைகள் இருந்தும் அகங்காரமும் செருக்கும் இல்லாதவன். (32)

கடுமையான துன்பங்களிலும் சிறிதும் வருத்தங்கொள்ளான்; இம்மை—மறுமை, இன்ப—துன்பங்களைப் பற்றி எவ்வளவோ கண்டும் கேட்டுமிருந்தாலும் அவையனைத்தும் பொய்யானவை, சுவையற்ற சக்கை என்கிற உறுதிப்பாடுடையவன். ஆகவே, எதிலும் ஆசை வைத்தவனல்லன்; புலன்கள், பிராணன், உடல், மனம் ஆகியவற்றைத் தன் வசம் கொண்டவன். அவன் மனத்தில் எந்தவொரு பொருளிலும் ஆசை தோன்றியதே இல்லை. பிறவியில் அசுரனாக இருந்தாலும் அசுரகுணம் சிறிதும் அற்றவன். (33)

மன்னனே யுதிஷ்டிரா! பகவானது கல்யாண குணங்களுக்கு எல்லையுண்டா? அதேபோலத்தான் பிரகலாதனது கல்யாண குணங்களுக்கும் எல்லையில்லை. சான்றோர்கள் இவன் குணங்களைப் பாடி மகிழ்கின்றனர். தங்களுக்கும் அந்தக் குணங்கள் வரவேண்டும் என ஏங்கித் தவிக்கின்றனர். அந்தக் குணங்கள் இன்றும் மறையாது அவனிடம் அப்படியேதான் இருக்கின்றன. (34)

தர்மநந்தனா! தேவர்கள் அசுரர்களது பகைவர்கள்தான். ஆனால், அவர்களும் சாது—மகாத்மாக்களைப் பற்றி, அவர்களது குணநலன்களைப் பற்றிச் சித்திக்க முற்பட்டு, ஒன்றுகூடும் இடங்களிலும் சபைகளிலும் பிரகலாதனையே ஆதர்ச புருஷனாக எடுத்துக்காட்டி, மற்ற பக்தர்களது குணங்களைப் பேசுவார்கள். பகைவர்களே பிரகலாதனை அவ்வாறு கொண்டாடுகிறார்கள் என்றால், உங்களைப் போன்ற பகவத் பக்தர்கள் அவனைப் பெருமையாகக் கூறுவது பற்றிக் கேட்பானேன்? (35)

அவனது பெருமைகளைக் கூற, எல்லையற்ற அவனது குணங்களைப் பற்றி முற்றிலுமாக வர்ணிக்க வேண்டிய தேவையில்லை. ஏதோவொரு குணமே போதும். பிறவி முதற்கொண்டு இயல்பாகவே பகவான் நாராயணனது திருவடிக்கமலங்களில் அவன் கொண்டிருந்த அன்புக்காதல் ஒன்றே போதும், அவன் பெருமையைப் பறைசாற்ற! (36)

குழந்தைப் பருவம் முதலே உலகியலின் பாமர விளையாட்டுக்களையும் விளையாட்டுப் பொருட்களையும் உதறித் தள்ளிய பிரகலாதாழ்வான், பகவானிடமே ஒன்றுபட்ட மனத்தோடு ஜடன்போல் உணர்வற்று லயித்திருப்பான். பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பக்தி என்கிற கிரகம், அவன் இதயத்தை எவ்வாறு ஆட்டிப் படைத்தது தெரியுமா? அந்த பக்தியின் ஆட்டத்தால், ‘நாமரூபமான இந்தப் பிரபஞ்சத்தையே மறந்திருந்தான்’ என்றால் தெரிந்து கொள். (37)

பகவான், தன்னை அவர் மடியில் ஏற்றி அமர வைத்து ஆலிங்கனம் செய்து கொண்டுள்ளதாகவே எண்ணினான் பிரகலாதன். ஆகவே உட்காரும்போதும், உலாவி வரும் போதும், சாப்பிடும்போதும், படுத்துறங்கும்போதும், நீர் அருந்தும்போதும், பேசும்போதும், எதுவாகிலும் எந்நிலையாகிலும், ‘உட்காருகிறோம், சாப்பிடுகிறோம்’ என்கிற எந்த உலகியல் சிந்தனைகளும் இன்றி இருந்தான். (38)

சில சமயம் ‘ஐயோ! பகவான் என்னை விட்டுச் சென்றுவிட்டாரே!’ என்று நினைத்துக் கலங்கி விம்மி விம்மி அழுவான்; பின்னொரு சமயம் பகவான் தன்னெதிரில் நிற்பதாகக் கண்டு ஆனந்தத்தால் துள்ளிக் குதித்துச் சிரிப்பான்; வேறு சில சமயம் தியானத்தில் பகவானை உள்ளே கண்டு, மகிழ்ச்சி பொங்க உரக்கப் பாடுவான்; (39)

சில சமயம் தொண்டை கிழிய வாய்விட்டுச் சத்தம் போடுவான்; சில சமயம் ‘உலகினர் ஏதாவது சொல்வார்களே?’ என்கிற வெட்கம் சிறிதுமின்றி, பகவானிடம் கொண்ட அன்புக் காதலினால் கூத்தாடுவான்; மற்றும் சிலபோது பகவானது திருவிளையாடல்களை நினைத்து நினைத்துத் தன்னை மறந்து பகவான் மயமாகவே ஆகி, அவரது திருவிளையாடல்களைத் தானும் அப்படியே அனுசரிப்பான்; (40)

மற்றும் சில சமயங்களில், பகவானது ஸ்பரிச சுகத்தை மனத்தில் அனுபவித்தவனாக, தத்பாவ பக்தியால் மயிர்க்கூச்செறிய உடலை மறந்து பேசாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருப்பான். அப்பொழுது மூடியிருக்கும் அவனது இரு கண்களும் ஆனந்தக் கண்ணீர் கசிய சற்றே திறந்தவண்ணம் இருக்கும். (41)

பகவானது திருவடித்தாமரைகளில் இவ்வாறான அன்பு பக்தி, வேறொன்றையும் வேண்டாத இறையடியார்களின் இணக்கத்தால் மட்டுமே பெறலாகும். இந்த பக்தி பாவனையால் அவர்கள் மட்டுமா, ஆனந்தத்தில் மூழ்கித் திளைக்கிறார்கள்? தீயோர் இணக்கத்தால் பரிதாபத்திற்கு உரியவர்களாக இருக்கும் பாமர மக்களையும் (இறையின்பத்தில் ஆழ்த்தி) அமைதி கொள்ளச் செய்கின்றனர். (42)

மன்னனே யுதிஷ்டிரா! பிரகலாதனைப் போன்ற பகவத் பக்தன் உண்டா? பாக்கியவான் உண்டா? பெருமனத்தன்தான் உண்டா? சிறந்த இயல்புகள் கொண்ட இவ்வாறான தன் மகனையே (தனக்குத் தீங்கிழைப்பவனாகக் கருதிய) இரண்யகசிபு, அவனுக்குத் தீங்கிழைக்க முற்பட்டான்.” (43)

யுதிஷ்டிரர் கேட்கிறார்—— “சிறந்த கொள்கைகள் கொண்ட நாரத முனிவரே! இரண்யகசிபு பிரகலாதனின் தந்தை. அப்படியிருந்துமா, தூய உள்ளம் படைத்த சான்றோனான தன் மகனிடமே பகைமை கொண்டு, அவனுக்குத் தீங்கிழைக்க முற்பட்டான்? (44)

தந்தை என்பவன் இயல்பாகவே தம் மைந்தர்களிடம் அன்பு கொண்டவனல்லவா? மகன் தவறு செய்வானேயானால், அவனை நல்வழிப்படுத்தவே தந்தை அவனைக் கண்டிக்கிறான். அப்படியிருக்கப் பகைவனைப் போல பகைமை கொண்டு தீங்கிழைப்பானா என்ன? (45)

பிரும்மநிஷ்டரே! பிரகலாதனைப் போன்று அனைவருக்கும் நன்மை செய்பவனாக, தூய உள்ளம் படைத்தவனாக, பெரியோர்களிடம் தெய்வ பக்தி கொண்டவனாக உள்ள மகனிடம், யாராவது பகைமை பாராட்டுவானா? தந்தை கொண்ட பகைமை மகன் இறப்பதற்காகவா? ஆனால், அந்தப் பகை உணர்ச்சி, இரண்யகசிபுவின் மரணத்திற்கே காரணமாகிவிட்டதே? இதைக் கேட்டுத் தெளிய என் மனம் மிக்க ஆவல் கொண்டுள்ளது. ஆகவே, கருணைகூர்ந்து இந்த ஆவலைத் தணித்தருள வேண்டும்.” (46)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — இரண்யகசிபு பிரகலாதனைக் கொல்ல முயற்சித்தல்

நாரத மகரிஷி கூறுகிறார்—— தர்மநந்தனா! அசுரர்கள் சுக்ர பகவானைத் தங்கள் குலகுருவாக இருக்கும்படி வேண்டிக் கொண்டார்கள் என்பது தெரியுமல்லவா? அதனால், அவருடைய குமாரர்களான சண்டன், அமர்க்கன் இருவரும் அரசனது அரண்மனைக்கருகிலேயே (பர்ணசாலை அமைத்துக் கொண்டு) வாசம் செய்யலாயினர். அரசனால் அனுப்பப்பட்ட நீதி சாஸ்திரத்தில் புலமை கொண்ட பிரகலாதன் மற்றும் பாடம் கற்றுக் கொள்ளத் தகுதியுடைய அசுர பாலகர்கள் ஆகியோர்களுக்கு அரச நீதிகள், அர்த்தசாஸ்திரம் முதலிய சாஸ்திரங்களை, அவர்கள் நீதி சாஸ்திர நிபுணர்களாகும்வண்ணம் செவ்வனே பாடம் சொல்லிக் கொடுத்து வந்தார்கள். (1—2)

ஆசிரியர் சொல்லித் தரும் பாடங்களைப் பிரகலாதன் ஒரு தடவை கேட்டுவிட்டுப் பின் அப்படியே ஒப்பித்தான். ஆனால், அந்தப் பாடங்கள் அவன் மனத்திற்குச் சரியென்று தோன்றவில்லை. ஏனெனில், அவை ‘தான், பிறன்’ என்கிற பொய்யான வேற்றுமை எண்ணத்தைத் தோற்றுவிப்பவையாக இருந்தன. (3)

பாண்டு நந்தனா! ஒரு நாள் இரண்யகசிபு தன் அன்பு மகன் பிரகலாதனை ஆசையோடு மடியில் ஏற்றி வைத்துக் கொண்டு, “குழந்தாய்! (இவ்வளவு நாட்கள் நீ படித்தாயே, அதில்) நீ எதை உயர்ந்ததாகத் கருதுகிறாயோ, அதைச் சொல்” என்று கேட்டான். (4)

பிரகலாதன் (பதில்) கூறுகிறான்—— “(அசுர சிரேஷ்டனே) தந்தையே! உலகிலுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளும் ‘யான், எனது’ என்கிற பொய்யான பிடிவாதத்தை (பற்றை) வைத்துக் கொண்டு மிகவும் வருத்தமடைகிறது. அவர்களுக்கெல்லாம் நன்மை தருவது எது? என்று நான் நினைக்கிறேன் தெரியுமா? பாழுங்கிணற்றுக்கொப்பான ‘இந்த வீடுவாசல்கள் எனதே’ என்கிற பற்றே, அவர்களது அதோ கதிக்குக் காரணம். ஆதலால், அதை வைராக்கியம் கொண்டு உதறித் தள்ளிக் காட்டுக்குச் சென்று, சாட்சாத் பகவான் ஸ்ரீஹரியைச் சரணம் அடைவதே உயர்ந்தது! என்பது என் கருத்து.” (5)

நாரதர் கூறுகிறார்—— பிரகலாதனது வாய்மொழியாகவே தன் பகைவனுடைய புகழ்மொழி வருவது கண்ட இரண்யகசிபு, ‘தவறான வழியிலிட்டுச் செல்லும் பிறரது வார்த்தைகளால், குழந்தைகளது புத்தி கெடுக்கப்படுகிறதே’ என்று சொல்லி ஏளனமாகச் சிரித்தான். (6)

விஷ்ணுவின் ஆதரவாளர்களான அந்தணர்கள் யாரோ ஆசார்யர்களின் வீட்டில் மறைந்து வாழ்கின்றனர் போலும். ஆகவே, அவர்களால் இவனது புத்தி கெடாமல் இருக்கும்வண்ணம் குழந்தையை நன்கு கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும் (என்று அந்த ஆசார்யர்களுக்கு உத்தரவிட்டான்). (7)

(பின்) அசுரப் பணியாளர்கள் பிரகலாதனைக் குருவின் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தார்கள். அந்த குருமார்கள் (அவனை அருகில் அழைத்து), இனிய வார்த்தைகளால் புகழ்ந்து பேசி, ஸாமோபாயத்தினால் (சமாதானச் சொற்களால்) மெதுவாகக் கேட்டார்கள். (8)

“குழந்தாய் பிரகலாதா! உனக்கு எல்லா நலன்களும் கிட்டட்டும். இதே பார்! உண்மையைச் சொல். பொய் சொல்லாதே. உனக்கு மட்டும் இவ்வாறு கெட்ட புத்தி எப்படி ஏற்பட்டது? (மற்ற மாணவர்கள் எல்லாம் இப்படிப் பேசவில்லையே? நாங்கள் சொல்லிக் கொடுப்பதைத்தானே சொல்கிறார்கள்?) (9)

பிரகலாதா! அசுர குலத்திற்கே மகிழ்ச்சியளிப்பவன் நீ. உனக்கு நாங்கள் குரு அல்லவா? நாங்கள் கற்றுத் தராததைப் பேசும் உன் அறிவு மயக்கம் இயற்கையாகவே ஏற்பட்டதா? அல்லது பிறர் உன்னை ஏமாற்றிக் கற்றுத் தந்தனரா? இதைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்பும் எங்களுக்குச் சொல்.” (10)

பிரகலாதன் (பதில்) கூறுகிறான்—— “உலகியல் விஷயங்களில் பற்று கொண்டு மயங்கிய மனிதர்களுக்கே பகவானது மாயையால், ‘இது எனது, இது பிறனது’ என்கிற பொய்யான வீண்பிடிவாதம் (அபிநிவேசம் — துராக்கிரஹம்) தோன்றுகிறது. அந்த மாயையின் தலைவரான பகவானை வணங்குகிறேன். (11)

அந்த பகவான் அருள் கிடைக்கும் போதுதான் மனிதர்களின் இந்த இழிவான புத்தி மாறும். இந்த விலங்கு புத்தியினால்தான், ‘இது நான், அது அவன்; இவன் வேறு, நான் வேறு’ என்கிற பொய்யான வேறுபாடு படைக்கும் எண்ணம் தோன்றுகிறது. (12)

அந்த பரமாத்மாவேதான் இந்த ஆன்மா. அறிவிலிகளான மக்கள், ‘தனது, பிறனது’ என்ற வேறுபாடுகளைக் கற்பித்து, இரண்டற்ற அந்த ஆன்மாவை வர்ணிக்கின்றனர். அவர்கள் அறியாதிருப்பதும் ஒருவிதத்தில் நல்லதே. ஏனெனில், அவரது உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறிவதென்பதே மிகக்கடினம். வேதத்தின் கருப்பொருளறிந்த பிரும்மதேவர் முதலியவர்களும்கூட ஆன்மாவின் உண்மை விளக்கத்தை அறிவதில் மயங்கியவர்களே. உங்கள் சொற்களில் சொல்ல வேண்டுமானால், வாக்கிற்கும் மனத்திற்குமெட்டாத அந்த பரமாத்மாதான் என் புத்தியை இப்படிக் கெடுத்தது! (13)

வேதவித்தகர்களே! இரும்பு தானாகத்தானே காந்தத்தால் இழுக்கப்படுகிறது. அதேபோலத்தான் எனது புத்தியும், பகவானது இச்சா சக்தியால் உலக விஷயங்களிலிருந்து தனிப்பட்டு என்னை அறியாமலேயே தற்செயலாக அவர் பக்கல் இழுக்கப்படுகிறது.” (இது யாருடைய தவவலிமையோ, அல்லது யார் புரிந்த தானவலிமையோ அறியேன். நம்மிருவரது எண்ணமும் வேறுபடுவதும் ஏனோ? அதுவும் அறியேன்.) (14)

நாரதர் கூறுகிறார்—— பரமஞானியான பிரகலாதன் இவ்வாறு கூறிவிட்டுப் பேசாமல் இருந்தான். பரிதாபத்திற்குரிய அந்த ஆசார்யர்கள் அரசனது பணியாட்கள்தானே. (என்ன செய்வார்கள்? பாவம்.) சற்றே சினங்கொண்டு பிரகலாதனை அதட்டிப் பேசலானார்கள். (15)

“அடே! பிரம்பை எடுத்து வா! இவன் நமக்கு அவப்பெயரை ஏற்படுத்துகிறான். அசுர குலத்தில் பிறந்த இவன் அசுர குலத்திற்கே களங்கம் விளைவிக்கிறான். (ஸாமம், தானம், பேதம், தண்டம் என்கிற நான்கு உபாயங்களில்) நான்காவதான தண்டோபாயந்தான் தீய புத்தி படைத்த இவனைத் திருத்த உதவும். அதுதான் சரியான வழி. (16)

அசுரர்களது வம்சமே ஓர் உயர்ந்த சந்தனக் காடாயிற்றே. அதில் முள்மரம் போல் இவன் எங்கிருந்து தோன்றினான்? இந்தக் குலத்தின் வேரறுக்கக் கோடாரிபோல் முனைந்திருக்கும் விஷ்ணுவிற்கு, ஒன்றுமறியா பாலகனான இவன் கோடாரிக்காம்பாக முளைத்திருக்கிறானே!” (17)

அந்த ஆசார்யர் இவ்வாறு அதட்டல், மிரட்டல் போன்ற பற்பல உபாயங்களால் பிரகலாதனைப் பயமுறுத்தி, அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் மூன்று புருஷார்த்தங்களையும் விளக்கிக் கூறும் சாஸ்திரங்களை அவனுக்குப் போதித்தார். (18)

கொஞ்ச காலத்திற்குள்ளாகவே பிரகலாதன் ஸாமம், தானம், பேதம், தண்டம் என்கிற நால்வகை உபாயங்களோடு தொடர்புள்ள சகல சாஸ்திரங்களையும் கற்றுத் தேர்ந்தான். இதைக் கண்ட அவனது குரு, அவனை அவன் தாயிடம் அழைத்துச் சென்றார். அவள் குழந்தைக்கு மங்களஸ்நானம் செய்வித்து, ஆபரணங்கள் அணிவித்து, அலங்காரம் செய்தாள். பின்பு அவர்கள் பிரகலாதனை இரண்யகசிபுவிடம் அழைத்துச் சென்றனர். (19)

பிரகலாதன் தன் தந்தையின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கவே, ஆசி மொழிந்து கொண்டாடி, அவனை இரு கைகளாலும் எடுத்துத் தூக்கி வெகுநேரம் அணைத்து மகிழ்ந்தான். (20)

தர்மபுத்திரனே! மடியிலேற்றி வைத்துக் கொண்டு உச்சிமுகர்ந்து ஆனந்தக் கண்ணீரால் நீராட்டினான். பின்பு மலர்ந்த முகத்துடன் கூடிய தன் மகனை நோக்கிக் கேட்கலானான். (21)

இரண்யகசிபு கேட்கிறான்—— “குழந்தாய் பிரகலாதா! நீடூழி வாழ்வாயாக! இவ்வளவு காலம் நீ குருவிடம் கற்றுக் கொண்ட பாடங்களில் சிறந்ததான ஏதாவதொரு விஷயத்தைப் பற்றி எனக்குக் கூறு.” (22)

பிரகலாதன் பதில் கூறுகிறான்—— “தந்தையே! பகவான் நாராயணனிடம் செய்யப்பட வேண்டிய பக்தி ஒன்பதுவிதம். பகவானது திருவிளையாடல்களைச் செவியாரக் கேட்பது; அப்படிக் கேட்டதை வாயாரச் சொல்வது; அவனது திருவடிவை மனத்தில் தியானித்து நிலைநிறுத்துவது; அவனது திருவடிகளில் பணிசெய்வது; அதை அர்ச்சிப்பது; எண்சாண்கிடையாக விழுந்து வணங்குவது; செய்த கர்மங்களை அவனுக்கே அர்ப்பணம் செய்வது; அவனிடம் நம்பிக்கை கொண்டு நட்புரிமை கொண்டாடுவது; தன்னையே அவனிடம் ஒப்படைப்பது. (விற்கப்பட்ட பசுமாட்டைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் இருப்பது போல், நம் சரீரப் பராமரிப்பு முதலிய கவலைகளை அவனிடமே ஒப்படைத்து சிந்தையின்றி இருத்தல்.) இந்த ஒன்பதுவித பக்திகளையும் பகவதர்ப்பணமாகவே நினைத்துச் செய்வதே, நான் படித்த பாடங்களில் மிகவுயர்ந்தது என்று நான் நினைக்கிறேன்!” (23—24)

பிரகலாதன் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட இரண்யகசிபு கோபத்தால் உதடுகள் துடிக்க, குருபுத்திரனைப் பார்த்துக் கூறலானான்—— “அயோக்கிய அந்தணனே! இதென்ன வஞ்சனை? தீயபுத்தி கொண்டவனே! என்னை அவமதித்து, என் மகனுக்கு ஸாரமற்ற ஏதோவொன்றைக் கற்பித்திருக்கிறாயே! நீ என்ன என் பகைவனின் கட்சியா?” (25—26)

வெளியில் நண்பன்போல் பொய் வேடங்கொண்டு உள்ளே மறைவில் பகைமை பாராட்டும் தீயோருக்கு இவ்வுலகில் பஞ்சமேது? மறைவிலிருந்து தவறு செய்வோரின் பாவம், காலம் வந்தவுடன் நோயாக வெளித்தோன்றி, அவன் செய்த தவற்றை வெளிக்காட்டுகிறதல்லவா? (27)

குருபுத்திரன் கூறுகிறார்—— “இந்திரனது பகைவனே! உன் பிள்ளை சொல்வதெல்லாம் நான் சொல்லித் தரவில்லை. (எனக்குத் தெரிந்த வரை) வேறு யாரும் சொல்லித் தரவில்லை. மன்னனே! இது இவனுக்கு இயல்பாகவே தோன்றியது (என நினைக்கிறேன்). கோபத்தை அடக்கு. வீணாக எங்கள்மேல் குற்றம் சுமத்தாதே.” (28)

நாரதர் கூறுகிறார்—— குரு புத்திரன் இவ்வாறு கூறவே, இரண்யகசிபு, தன் மகனை நோக்கி, “அடே! நன்மையளிக்காத இந்தத் தீயபுத்தி குருவின் வாயிலாக வரவில்லையெனில், பின் எப்படியடா வந்தது?” (29)

பிரகலாதன் கூறுகிறான்—— “தந்தையே! இவ்வுலகில் மக்கள் அரைத்த மாவையே அரைத்துக் கொண்டிருப்பது போல, சுவைத்துச் சுவைத்துச் சக்கையாகப் போன உலக விஷயங்களையே திரும்பத் திரும்பச் சுவைத்து வருகின்றனரே. (ஏன் தெரியுமா?) அவர்களது பொறி—புலன்கள் அவர்கள் வசமில்லை. (அவர்கள், அவை வசமுள்ளனர்.) ஆகவேதான் அனுபவித்துத் தீர்த்த உலக விஷயங்களைத் திரும்பவும் நுகர, சம்சாரமான இருள்சூழ் நரகத்தை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருக்கின்றனர். இவ்வாறு உலகியல் விஷயங்களான மனைவி—மக்கள், வீடு—வாசல் என்கிற கவலை கொண்டவர்களுக்கு பகவத் பக்தி, பிறர் கூறியோ, தானாகவோ அல்லது தன்னைப் போன்றவர்களின் இணக்கத்தாலோ கூட வராது. (30)

பொறி—புலன்களால் கண்டு—கேட்டு—நுகரும் உலகியல் விஷயங்களையே பெறற்கரிய பெரும்பேறாக நினைத்து, அறியாமையினால் ஒரு குருடன் வழிகாட்டப் பின்செல்லும் இன்னொரு குருடன் போல், சம்சாரப் படுகுழியில் விழுந்தழியச் செல்பவர்கள், (பகவானது திருவாக்கான வேதமாகிற கயிற்றில்) பற்று கொண்டு பயன் நோக்கிச் செய்யும் காம்ய கர்மங்கள் என்னும் பெருந்தளையில் கட்டுண்டு உழல்பவர்கள், உலகியல் வாஸனைகளால் கெடுக்கப்பட்ட அந்தக்கரணத்தை உடையவர்கள் ஆகியவர்களுக்கு பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே இம்மையும் மறுமையும். அவரைப் பெறுவதாலேயே அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நால்வகைப் புருஷார்த்தங்களையும் நாம் பெறலாம்! என்பது தெரியாது. (31)

எவரது மனம் பகவானது திருவடித்தாமரைகளில் ஈடுபட்டுள்ளதோ, அவருக்கு பிறப்பு—இறப்பு என்கிற கேடுகள் (சம்சார பந்தம்) முற்றிலுமாக அழிந்துவிடுகின்றன. ஆனால், வேறொன்றும் வேண்டாது, பகவானது அருள் ஒன்றையே நினைத்தொழுகும் இறையடியார்களான சான்றோர்களின் திருவடித்துகள்களில் புரண்டெழாதவர்களது மனம், உலகியல் விஷயங்களை அனுபவித்திருக்குமேயன்றி, பகவானுடைய திருவடிக் கமலங்களில் ஈடுபடாது.” (32)

இவ்வாறு கூறிவிட்டு மௌனமாக இருந்த பிரகாலாதனைக் கோபத்தால் அறிவிழந்த இரண்யகசிபு, தன் மடியிலிருந்து கீழே பூமியில் தள்ளினான். (33)

பிரகலாதன் கூறியதைப் பொறுக்காத இரண்யகசிபு கண்கள் சிவக்க, “அசுரர்களே! இவனை இங்கிருந்து இழுத்துச் சென்று கொல்லுங்கள். இவன் உயிருடன் இருக்கத் தக்கவனல்லன். (34)

எந்த விஷ்ணு, இவனது சிற்றப்பனைக் கொன்றானோ, அவனது கால்களைக் கேடுகெட்ட இவன் பணியாளன்போல், தன் உற்றார்—உறவினர்களையும் தூக்கியெறிந்துவிட்டுத் தொழுகிறானே. ஒருவேளை, என் தம்பியைக் கொன்ற அந்த விஷ்ணுதான், இவன் உருவிலே வந்திருக்கிறானோ? (35)

ஐந்து வயதிலேயே ஒதுக்கித் தள்ள முடியாத தாய்—தந்தையர்கள் மேல் கொண்ட பாசத்தை மறந்த நன்றி கொன்ற இவன், அந்த விஷ்ணுவுக்குத்தான் என்ன நன்மை செய்யப் போகிறான்? (36)

பிறனொருவன் நோய் போக்கும் மருந்துபோல் நன்மை செய்வானாயின், அவனும் ஒருவிதத்தில் மகன்தான். தன் மகனேயானாலும் தீமை புரிவானாயின், அவனும் நோய் போல் நமக்குப் பகைவன்தான். நமது உடலிலேயே ஏதாவதோர் அங்கத்தினால் நம் உடலுக்குத் தீங்கு நேருமாயின், அதை உடனே வெட்டி எறிய வேண்டும். ஏனெனில், அப்பொழுதுதான் உடலின் மற்ற அவயவங்கள் நலமுடன் இருக்கும். (37)

எனது பகைவனே பிள்ளை வேடத்தில் வந்திருக்கிறான். யோகியே ஆனாலும் விஷயங்களில் பற்று கொண்ட புலன்கள், அவனுக்குத் தீங்கிழைத்து விடுகின்றன அல்லவா? அதேபோலத்தான் இவன் எனக்குத் தீமை இழைக்க வந்தவன். ஆகவே, இவன் சாப்பிடும்போதோ, தூங்கும்போதோ, அமர்ந்திருக்கும்போதோ, ஏதாவது ஓர் உபாயத்தைக் கொண்டு கொன்றுவிடுங்கள்.” (38)

இரண்யகசிபு இவ்வாறு கட்டளையிடவே, அந்த அசுரர்கள் சூலாயுதத்தைக் கையிலேந்தி, ‘வெட்டு! குத்து! கொல்!’ என்று பயங்கரமாகக் கத்திக் கொண்டு (எதையும் கவனியாமல்) அமைதியாக அமர்ந்திருந்த பிரகலாதனின் உயிர்நிலைகளைச் சூலத்தினால் குத்தினர். அந்த அசுரர்கள் கூர்மையான தெற்றிப்பற்கள், பயங்கரமான முகம், சிவந்த மீசை, தலைமுடிகள் கொண்டவர்கள். (39—40)

ஆனால், அப்போதும் பிரகலாதனுடைய மனம் வாக்கிற்கும் மனத்திற்கும் எட்டாத, அஸ்திர—சஸ்திரங்களுக்கெல்லாம் நியந்தாவான, எங்கும் நிறைந்த, மாற்றங்கள் இல்லாத, பரப்பிரும்மமான பகவானிடமே ஒன்றுபட்டிருந்ததால், பாக்கியமற்ற ஒருவன் எவ்வளவு தீவிரமாக முயற்சி செய்தாலும், அந்த முயற்சியின் பயன் கிட்டாமற்போவது போல, அவர்கள் சூலத்தால் குத்தியதெல்லாம் பயனற்றுப் போயின. (41)

தர்மநந்தனா! சூலங்களால் உயிர்நாடிகளில் குத்தியும் அந்த முயற்சி பயனற்றுப் போனது கண்ட இரண்யகசிபு மிகவும் ஐயங்கொண்டு, அவனைக் கொல்லும் பிடிவாதம் கொண்டு, வேறு உபாயங்களை மேற்கொண்டான். (42)

மதங்கொண்ட யானைகளைக் கொண்டு மிதிக்கச் செய்தான்; விஷநாகங்களால் கடிக்கச் செய்தான்; அபிசார கர்மங்களைச் செய்து, அதில் தோன்றிய கிருத்யா என்கிற அரக்கியை ஏவிக் கொல்ல முயன்றான்; மலை உச்சியிலிருந்து கீழே தள்ளினான்; சம்பராசுரன் மூலம் பலவிதமான மாயைகளை ஏவினான்; இருள்சூழ்ந்த பாதாளச் சிறையில் அடைத்தான்; ஆலகாலம் போன்ற கொடிய விஷம் தந்தான்; முடிவில், உணவு கொடுக்காமல் அவனைப் பட்டினி போட்டான்; (43)

பனியறையில் தள்ளினான்; சூறாவளிக் காற்றை ஏவினான்; நெருப்பிலிட்டான்; கடலில் தள்ளினான்; மலைக்குகைகளில் அடைத்தான். இவ்வளவு செய்தும் பாவமே அறியாத குற்றமற்ற குழந்தை பிரகலாதனைக் கொல்ல முடியவில்லை. பிரகலாதனைக் கொல்ல வேறு உபாயங்கள் எதுவும் தோன்றாது தவிக்கும் இரண்யன், தன் இயலாமையைக் கண்டு மிகக் கவலை கொண்டான். (44)

அப்பொழுது அவன் சிந்திக்கலானான். இவனை எத்தனை கொடூரமான வார்த்தைகளால் திட்டியிருப்பேன்; கொல்வதற்கும் பற்பல உபாயங்களைச் செய்தேன். இருந்தும் இவன் அறநெறி தவறிய தீயசெயல்களிலிருந்து எவர் உதவியுமின்றி, தன் ஆன்ம சக்தியினாலேயே தப்பித்து வருகிறானே? (45)

இவன் சிறுவனாயினும் நல்லறிவு படைத்தவன். என்னிடம் எவ்வித ஐயப்பாடுமின்றி இருக்கிறான். எப்படியோ நிச்சயம் இவனிடம் உயர்ந்த மகிமை இருக்கத்தான் செய்கிறது. அஜீகர்த்தருடைய நடுப்பிள்ளையான சுநச்சேபன் தனது தந்தையின் வஞ்சகச் செயலால் அவருக்கு விரோதியானான். அதேபோல இவனும் நான் செய்த தீச்செயல்களை மறக்க மாட்டான். (46)

[குறிப்பு:— அஜீகர்த்தருடைய நடுப்பிள்ளை சுநச்சேபன். அவனை, அவனது தந்தை, வருணனுக்காக அரிச்சந்திரன் செய்யும் வேள்வியில், வேள்விப் பசுவாக அரிச்சந்திரன் மகனான ரோஹிதனிடம் விற்றுவிட்டார். அப்பொழுது அவனை அச்சங்கடத்திலிருந்து அவன் தாய்மாமனான விசுவாமித்திர மகரிஷி காப்பாற்றினார். அதனால், சுநச்சேபன் தந்தையை விடுத்துத் தாய்மாமனது கோத்திரத்தை ஏற்றான். (இக்கதை ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் 7வது அத்தியாயத்தில் கூறப்படுகிறது.)]

இவனோ எதற்கும் பயப்படுவதில்லை. இறக்கவும் மாட்டேன் என்கிறான். ஒருவேளை இவனுக்கு மரணமேயில்லையோ! இவனது சக்தி உண்மையில் மிகப்பெரிதே! இவனைப் பகைப்பதனால்தான் எனக்கு இறப்பு நேரிடப் போகிறது. ஒருவேளை நடக்கலாம்; நடக்காமலும் போகலாம். (47)

இவ்வாறு நினைத்து நினைத்துக் கவலை கொண்டு அவன் முகம் ஒளியிழந்து வாடியது. (நிமிர்ந்து நின்ற அவன்) தலை தரையை நோக்கத் தொடங்கியது. இதைக் கண்ட சுக்ராசார்யாரின் குமாரர்களான சண்டாமர்க்கர்கள் இரண்யகசிபுவிடம் தனிமையில் சந்தித்துக் கூறினார்கள். (48)

“தலைவரே! மூவுலகங்களையும் ஒருவராகவே வெற்றி கொண்டவர் தாங்கள். தங்கள் புருவத்தை நெறித்தால் எண்டிசை லோகபாலகர்களும் நடுங்குவர். அவ்வாறிருக்க, தாங்கள் கவலைப்படுவது ஏன் என்பதுதான் எங்களுக்குப் புரியவில்லை. குழந்தைகளின் செயலில் குற்றம் காண்பது சரியில்லையே. (49)

எங்கள் தந்தை சுக்ராச்சார்யார் வரும்வரை பயந்து எங்கும் ஓடாமலிருக்க, இவனை வருண பாசத்தால் கட்டி வையுங்கள். பொதுவாக வயது வளர வளர மனிதனது புத்தியும் வளருமல்லவா? மேலும் பெரியோர்களை வணங்கிச் சேவிப்பதாலும் புத்தி திருந்துமே.” (50)

இதைக் கேட்ட இரண்யகசிபு, “சரி, அவ்வாறே செய்யலாம்” என்று குரு புத்திரர்கள் கூறியதை ஒப்புக் கொண்டான். “இல்வாழ்வானான க்ஷத்திரியன் செய்ய வேண்டிய கடமைகள் எவையுண்டோ, அவற்றை இவனுக்கு உபதேசியுங்கள்” என்று கட்டளையிட்டான். (51)

யுதிஷ்டிரா! குரு புத்திரர்கள் பிரகலாதனைத் தங்கள் பள்ளிக்கு அழைத்துச் சென்று, அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் மூன்று புருஷார்த்தங்கள் பற்றிய சாஸ்திரங்களை முறைப்படி வரிசையாகக் கற்பித்தனர். குழந்தை பிரகலாதன் (இயல்பாகவே) வணக்கம் உடையவன்; செருக்கறியாதவன். (இல்லையா?) (52)

குருமார்கள் சொல்லிக் கொடுத்தது பிரகலாதனுக்குச் சரியென்று தோன்றவில்லை. ஏனெனில், அவர்கள் அறம், பொருள், இன்பம் பற்றி மட்டும்தானே கற்பித்தனர்? அது விருப்பு—வெறுப்பு கொண்டு உலகியல் விஷய சுகங்களில் பற்றுடையவர்களுக்குத்தான் பொருந்தும். (பிரகலாதன் ‘வீடு’ என்னும் மோட்சத்தையும் உதறித் தள்ளிவிட்டு, இறையன்பு மட்டும் வேண்டுபவனாதலால் குருமார்கள் சொல்லிய பாடங்களை அவன் ஏற்கவில்லை.) (53)

ஒருநாள் குருநாதர் இல்லறத்தான் செய்ய வேண்டிய பூஜை, வைசுவதேவம் முதலிய காரியங்களுக்காக வெளியே சென்றிருந்தார். அப்பொழுது பிரகலாதனை ஒத்த வயதுடைய சிறுவர்கள், அவனை விளையாட அழைத்தனர். (54)

அறிஞரின் அறிஞனான பிரகலாதன் அவர்கள் தன்னிடம் கொண்ட அன்பை (ஆசார்யன் என்கிற குருத்வ புத்தியை)க் கண்டு, பிறப்பு—இறப்பு பற்றிய அவர்களது எண்ணத்தை நன்கறிந்தவனாதலால், கருணை கொண்டு அன்போடு அவர்களைத் தன்னருகில் அழைத்து இனிய சொற்களால் உபதேசிக்கலானான். (55)

அரசர்க்கரசனே! அவர்கள் இன்னும் சிறுவர்களாதலால், விருப்பு—வெறுப்பு எண்ணங்கொண்ட உலகியல் விஷய சுகங்களில் ஈடுபட்டவர்களின் உபதேசங்களாலும் செயல்களாலும், அவர்கள் மனம் இன்னும் கெடுக்கப்படவில்லை. மேலும், பிரகலாதனிடம் கொண்ட அன்பினாலும் மரியாதையினாலும் விளையாட்டுப் பொருட்களை அப்படியே தூக்கி எறிந்துவிட்டு, நாற்புறமும் அவனைச் சுற்றி அமர்ந்தனர். அவர்களது மனதும் கண்களும் அன்போடு அவனையே நோக்கி இருந்தன. பகவானது பரம பக்தனான பிரகலாதனது மனத்தில் கருணை ததும்பும் நட்புரிமை பொங்கித் ததும்ப, அவர்களைப் பார்த்துக் கூறலானான். (56—57)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஆறாவது அத்தியாயம் — பிரகலாதன் அசுரக் குழந்தைகளுக்கு உபதேசித்தல்

பிரகலாதன் கூறுகிறான்—— “நண்பர்களே! இவ்வுலகில் மானிடராய்ப் பிறப்பதென்பது அரிதினுமரிது. இதன் மூலம் அழியாத பரம்பொருளைப் பெறலாகும். ஆனால், இது (மனித உடல்) என்று அழிந்துபோகும் என்பதுதான் தெரியவில்லை? ஆகவே அறிவுள்ளவன், ‘வயதாகிப் பார்த்துக் கொள்ளலாம், இந்த இளமையிலேயே இதைப் பற்றிச் சிந்திப்பானேன்’ என்று எண்ணாமல், இளம்பிராயத்திலேயே பகவானை அடைவதற்கான சாதனங்களைப் பழக வேண்டும். (1)

பகவானது திருவடித் தாமரைகளைச் சரணடைவதே மானிடப் பிறவி பெற்றதன் ஒரே பயன்! ஏனெனில், அவரன்றோ அனைத்து ஜீவராசிகளின் அன்புக்குகந்த ஆன்மா; தலைவர்; உற்ற நண்பர். (2)

அசுர பாலகர்களே! புலன்களால் நுகரப்படும் இன்பம், ஜீவன் எப்பிறவியில் இருந்தாலும் முன்வினைகளுக்கேற்ப எங்குமே கிடைக்கும். அதற்கெனத் தனி முயற்சி தேவையில்லை. துன்பம் வேண்டாமென எண்ணி, அதற்கான பரிகாரங்களைச் செய்தாலும் துன்பமேற்படாமலா இருக்கிறது? (3)

ஆகவே, உலகியலின்பம் பெறுவதற்கென்று தனி முயற்சி கொள்ளத் தேவையில்லை. ஏனெனில், தானாகக் கிடைக்கும் பொருளுக்கென தனி முயற்சி மேற்கொள்ளுவதால் ஆயுளும் திறனும் வீணாகின்றன. இன்பத்தைத் தேடும் முயற்சியிலேயே உழல்பவனுக்கு, பகவானது திருவடித்தாமரைகளைப் பெறும் பேறு கிட்டுவதில்லை. (4)

சம்சார பயமென்பது நமது தலைமேல் நிற்கிறது. அதில் கட்டுண்டு நிற்கிறோம் நாம். இறைவனை அடைய இவ்வுடலே ஏற்றது. ஆகவே, இது கிழட்டுத்தனம், நோய், சோகம் முதலியனவற்றில் அகப்பட்டு மரணத்தின் வாயில் விழுவதற்கு முன், அறிவாளியாய் இருப்பவன் தன் ஆன்ம நலனுக்கான முயற்சியை மேற்கொள்ள வேண்டும். (5)

மனிதனின் முழு வயது நூறு ஆண்டுகள். மனது மற்றும் புலன்களைத் தன்வயப் படுத்தாதவனுக்கு இதில் பாதியான ஐம்பது வயது வீணாகிறது. ஏனெனில், அவர்கள் இரவில் அஞ்ஞானமான அடர்ந்த இருளில் மூழ்கித் தூங்கிக் கழிக்கின்றனர். (6)

குழந்தைப் பருவத்தில் தனக்கு எது நன்மை, எது தீமை என்பது தெரிவதில்லை. கொஞ்சம் வயதாக இளமையில் விளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டுக் காலம் செல்வது தெரியாமலேயே வீணாக இருபது வருடங்கள் கழிந்து விடுகின்றன. கிழட்டுத்தனம் வந்து விட்டால் எந்தவொரு காரியமும் செய்வதற்குப் பலம் குன்றி, கடைசி இருபது வருடங்கள் பயனின்றிக் கழிந்து விடுகின்றன. (7)

இதிலே மிஞ்சியது சில பத்து வருடங்களே. இந்தச் சில பத்து வருடங்களில் என்றும் எவ்வகையிலும் நிறைவேறாத, நிறைவேற முடியாத பற்பல ஆசைகள், வலுவில் பிடித்துலுக்கும் மோகம் (மயக்கம்), வீடு—வாசல் என்கிற பற்று ஆகியவற்றில் ஜீவன், ‘கொள்ளவேண்டுவது எது? தள்ள வேண்டுவது எது?’ என்றறியாமலேயே திண்டாடுகிறான். இப்படியே அந்தச் சிறிது காலமும் பயனின்றிக் கழிகின்றது. (8)

குழந்தைகளே! பொறிபுலன்களை அடக்காதவன் எவன்தான் வீடு—வாசல்களிலேயே பற்று கொண்ட, ‘யான், எனது’ என்கிற திடமான அன்புக் கயிறுகளால் கட்டப்பட்ட புத்தியை, அவற்றிலிருந்து விடுவித்துக் கொள்ள சக்தி படைத்தவனாகிறான்? (9)

திருடர்கள் வீட்டில் புகுந்து உயிரைப் பணயம் வைத்து பணத்தைத் திருடுகிறார்கள். சேவகர்கள் கொள்ளையடிக்கிறார்கள். வியாபாரிகள் திரை கடலோடித் திரவியம் தேடுகிறார்கள். இதன் காரணம், அவர்கள் பணத்தை உயிரைவிட அதிகமாக மதிப்பதனாலேயே உயிரை விட்டாலும் பணத்தை விடமாட்டார்கள். அவ்வாறிருக்க, ‘பணத்தாசையை விடு’ என்றால் எவனாவது விடுவானா? (10)

அன்பு மனைவியோடு தனித்திருக்கும் இன்பம், அன்பாகக் கொஞ்சும் மொழிகள், கனிந்த இனிய ஆலோசனைகள் ஆகியவற்றில் தன்னையே இழந்தவன்; உற்றார், உறவினர், நண்பர்கள் ஆகியோரின் அன்புத் தளையில் கட்டுண்டவன்; ஒன்றுமறியா குழந்தைகளின் இனிய மழலைச் சொற்களில் தன்னை மறந்தவன் — இவ்வாறு பற்று வைத்தவன் அவற்றை எவ்வாறுதான் விடுவான்? (11)

(திருமணமாகிப்) புக்ககம் சென்றுவிட்ட அன்பான பெண்பிள்ளைகள், அண்ணன், தம்பி, தங்கை, தமக்கை ஆகிய உடன்பிறந்தவர்கள், அனாதைகளாகத் தவிக்கும் பெற்றோர்கள், உயர்ந்த பொருட்கள் நிரம்பிய அழகிய வீடு, பரம்பரை பரம்பரையாக வந்த வாழ்க்கைக்குகந்த சாதனமான குலத்தொழில், பசுச் செல்வங்கள், பணியாட்கள் ஆகியவற்றையே நினைந்திருப்பவன், அவற்றை எப்படி உதறித் தள்ளுவான்? (12)

பெண் சுவையும், நாவின் சுவையுமே அனைத்துச் சுவையினும் உயர்ந்தது என்று எண்ணுபவன், உலகியல் போகங்களிலுள்ள பற்று நீங்காதவன், பேராசைக்காட்பட்டு மேலும் மேலும் கர்மங்களைச் செய்து கொண்டு பட்டுப்புழுப்போல் தன்னை மேலும் தளைக்காட்படுத்திக் கொள்பவன், மோகத்தின் (அஞ்ஞானத்தின்) எல்லை காணாதவன் ஆகியவர்கள் எவ்வாறுதான் வைராக்கியம் பெறுவார்கள்? அல்லது இவற்றை எவ்வாறுதான் வெறுத்து ஒதுக்குவார்கள்? (13)

‘இது எனது குடும்பம்’ என்கிற பற்றினால் மனைவி—மக்களைப் போஷிக்கத் தன் ஆயுளையே பறி கொடுக்கிறான். உண்மையில் தன் பிறவிப் பயன் என்னவென்பதையும் அவன் அறிகிறதில்லை. இவனது அறியாமைக்குத்தான் எல்லையுண்டோ? இதில் ஏதாவது கொஞ்சம் சுகம் கிட்டினாலும், இவன் செல்லும் இடங்களிலெல்லாம் ஆத்யாத்மிகம், ஆதிதைவிகம், ஆதிபௌதிகம் என்கிற மூன்று தாபங்களும் இவன் இதயத்தைச் சுடுகின்றன. இருந்தும் இவனுக்கு வைராக்கியம் வருவதில்லையே? என்ன பரிதாபம்! (14)

குடும்பத்தில் கொண்ட பற்றினால், ‘நாம் என்ன செய்கிறோம்’ என்பதைக் கூட அறிவதில்லை. பணத்தாசை கொண்டு அலைகிறான். பிறன் பொருளைத் திருடுவதால் இம்மையில் அரச தண்டனையும், மறுமையில் நரகமும் கிட்டும் என்கிற தோஷத்தை அறிந்திருந்தாலும், புலன்களை அடக்காததாலும், நுகர்ப்பொருள்களில் கொண்ட ஆசையாலும் பிறர் பொருளைத் திருடுகிறான். (15)

அசுர பாலகர்களே! நல்லறிஞனாக இருப்பினும் இறைவனைப் பூஜிக்காமல் தன் குடும்பத்தைக் காப்பதிலேயே முனைந்திருப்பவன், எந்தக் காலத்திலும் இறைவனை அடைய முடியாது. ஏனெனில், ‘இது நமது, இது பிறனது’ என்கிற பிரித்துக் காணும் எண்ணமுள்ளதால் அஞ்ஞானியைப் போலவே, இவனுக்கும் தமோ குணமுள்ள கதிதான் ஏற்படும். (16)

பெண்களின் விளையாட்டுக் கைப்பாவையாக இருப்பவன், பிஞ்சுக் குழந்தைகள் என்கிற விலங்கினால் கட்டப்பட்ட கைகளுடையவன் எவனாக இருந்தாலும், எங்கிருந்தாலும், எவ்வகையிலும் அவன் தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள இயலாதவனே. (17)

ஆகவே, அசுர குலக்கொழுந்துகளே! உலகியல் சுகங்களிலேயே மனங்கொண்ட அசுரர்களின் இணக்கத்தை உதறித் தள்ளுங்கள். ஆதி அந்தமற்ற ஸ்ரீமந்நாராயணனையே சரணமாகப் பற்றுங்கள். ஏனெனில், இந்த உலகியல் பற்றை விடுத்த இறையடியார்களான சான்றோர்களுக்கு அவரே அன்பர்! அவரே முடிந்த முடிவான புகலிடம்! (18)

அசுர நண்பர்களே! பகவானை மகிழ்விக்க பெரிய முயற்சியோ உழைப்போ தேவையில்லை. ஏன் தெரியுமா? அவர்தானே அனைத்துப் பிராணிகளினுள்ளும் விளங்கும் ஆன்மா. தானாகவே எங்கும் நிரம்பியுள்ளவர். (19)

சாதாரண புல்பூண்டு முதல் பிரும்மதேவர் வரை சிறியது—பெரியது, உயர்ந்தது—தாழ்ந்தது (என்கிற பேதமின்றி), அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் ஐம்பெரும் பூதங்களால் ஆக்கப்பட்ட உயிருள்ள—உயிரற்ற பொருள்களிலும், காரணரூபமான ஆகாயம் முதலிய பஞ்சபூதங்களிலும், சூட்சுமமான தன்மாத்திரைகளிலும், குணங்களின் மாறுபாடாகிய மஹத் தத்துவத்திலும், சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களிலும், குணங்களின் ஏற்றத்தாழ்வு உருவகமான பிரகிருதியிலும் ஒரே மாதிரி நிறைந்து விளங்குபவர் என்றுமே அழிவற்ற அந்த பரமாத்மாவே! அழகுக்கு, இனிமைக்கு மற்றும் செல்வங்கட்கு முழுமையான கொள்கலன், கருவூலம் அந்த இறைவனே! (20—21)

அந்தர்யாமியாக விளங்கும் அந்த இறைவனே பார்ப்பவனாகவும் பார்க்கப்படும் பிரபஞ்சமாகவும் இருப்பவர்; வாக்கிற்கும் மனத்திற்கும் எட்டாதவர்; வேற்றுமையற்றவர். இருப்பினும், காண்பவன் காணப்படும் பொருள் என்றும், நுகர்பவனான ஜீவாத்மாவாக இருந்து வியாபகன் என்றும், நுகர்ப்பொருளாக இருந்து வியாப்பியம் என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறார். (22)

அந்த இறைவன், உய்த்துணரப்படும் ஒப்பற்ற ஆனந்த வடிவினன்; முக்குணங்களால் படைப்புத் தொழிலைச் செய்யும் மாயை, அவரது அனைத்துப் பெருமைகளையும் மறைத்துள்ளது. அம்மாயையை விலக்கினால்தான் அவரது தரிசனம் கிட்டும். (23)

ஆகவே, நீங்கள் அசுர இயல்பையும், அசுர சம்பத்துக்களையும் விடுத்து, அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் தயையோடு இருங்கள்; அன்போடு அவைகளுக்கு நலம் புரியுங்கள். அப்பொழுதுதான் இறைவன் மகிழ்ச்சி கொள்வார். (24)

ஆதிமூலனான அந்த இறைவன், மனம் மகிழ்ந்தால் பெறற்கரியது எதுவுமில்லை. அறம், பொருள், இன்பம் மூன்றும் முக்குணங்களின் பரிணாமத்தால் (தெய்வாதீனமாக) எவ்வித முயற்சியுமின்றித் தானாகவே பெறலாகும். சரி, இவை கிடைத்தால் மட்டும் ஏதாவது பயனுண்டா? முக்குணங்களின் தொடர்பற்ற முக்தியின்பத்தால்தான் என்ன பயன்? பகவானது திருவடித்தாமரைத் தேனைப் பருகுவது, அவரது திருக்கல்யாண குணங்களை வாயாரப் பாடி மகிழ்வது என்றுள்ள நமக்கு முக்தியின்பமும் விரும்பத்தக்கதல்ல. (25)

அனைத்து சாஸ்திரங்களிலும் அறம், பொருள், இன்பம் என்கிற மூன்று புருஷார்த்தங்களைப் பற்றியே கூறப்பட்டிருக்கின்றன. ஆத்மவித்யை, கர்ம காண்டங்கள், தர்க்கம், தண்டநீதிகள், வாழ்க்கைக்கான பலப்பல சாதனங்கள் முதலியன அனைத்தும் வேதங்களிலே கூறப்பட்டுள்ளன. இவையனைத்தும் நமக்கு அனைத்து நலன்களையும் அள்ளித் தரும் பரமாத்மாவான பகவானிடம் நம்மை அர்ப்பணிப்பதற்குச் சாதகமாக ஆகுமேயானால், அப்பொழுதுதான் அவை பயனுடையவை, சத்தியமானவை. இல்லையேல் அவையெல்லாம் வீண்தான். (26)

இப்பொழுது நான் உங்களுக்குக் கூறிய இந்தத் தூய ஞானம் கிடைத்தற்கரிது. இதை முதன்முதலில் நரநாராயண மகரிஷிகள் நாரதருக்கு உபதேசித்தனர். பயன் கருதாது இறையடியே சரணம் என்றிருக்கும் இறையடியார்களின் திருவடித்தாமரைத் துகள்களில் நீராடிய பற்றற்ற சான்றோர்களால் மட்டுமே இந்த உபதேசத்தைப் பெறமுடியும். (27)

அனுபவ சாத்தியமான இந்த பரோக்ஷ ஞானமும், பகவத் பக்தர்களான சான்றோர்களுக்குரிய தூயதான பாகவத தர்மமும், பகவானது தரிசனத்தைத் தானும் கண்டு, பிறருக்கும் காட்டித் தரும் நாரத மகரிஷியிடமிருந்து கேட்கப்பட்டன.” (28)

(பிரகலாதனோடு கல்வி கற்கும்) அசுர பாலகர்கள் வினவுகின்றனர்—— “பிரகலாதா! குருபுத்திரர்களாகிய சண்டாமர்க்கர்களைத் தவிர, வேறு எந்தவொரு குருவையும் நீயோ நாங்களோ அறிந்தோமில்லை. சிறுவர்களான நமக்கு இவர்கள்தான் தலைவர்கள். (29)

இங்கு நீ ஒருவன்தான் சிறியவன். மேலும், பிறந்தது முதல் தாயோடுகூட அரண்மனையிலேயே இருந்திருக்கிறாய். அப்படியிருக்க, மகானான நாரத முனிவரோடு உனக்குத் தொடர்பு ஏற்பட்டதை எங்களால் நம்ப முடியவில்லை. நம்பத் தகுந்த காரணம் ஏதாவது இருந்தால் அதைக் கூறி, எங்கள் ஐயத்தைப் போக்கி விடுவாயாக?” (30)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஏழாவது அத்தியாயம் — கருவிலேயே பிரகலாதன் கேட்ட நாரதர் உபதேசம்

நாரதர் கூறுகிறார்—— தர்மநந்தனா! அசுரச் சிறுவர்கள் இவ்வாறு கேட்கவே, பரமபக்தனான பிரகலாதன், நான் முன்பு அவனுக்குக் கூறியதை நினைத்து வியந்து, சற்றே சிரித்தவண்ணம் அவர்களை நோக்கிக் கூறினான். (1)

பிரகலாதன் கூறுகிறான்—— “எனது தந்தை தவமியற்ற மந்தரமலைக்குச் சென்றிருந்தபோது, இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அசுரர்களோடு போரிட பெருமுயற்சி மேற்கொண்டனர். (2)

‘எறும்புகள் பாம்பினை மொய்த்துக் கடித்துத் துன்புறுத்துவது போல, உலக மக்களை வருத்தி வந்த பாவியான இரண்யகசிபுவை, அவனது பாவங்களே கடித்துத் குதறிவிட்டனவே’ என்று அவர்கள் பேசிக் கொண்டனர். (3)

தேவர்கள் மேற்கொண்டுள்ள பெருமுயற்சியைக் கேட்ட அசுரத் தலைவர்கள் உற்சாகமிழந்து பயந்து நாற்றிசைகளிலும் ஓட்டம் பிடித்தனர். (4)

தேவர்களிடம் அடிபட்ட அசுரர்கள், மனைவி, மக்கள், உற்றார், சுற்றார், வீடு—வாசல், பசு முதலிய செல்வங்கள் ஆகிய எதனையும் பொருட்படுத்தாது, உயிரை மட்டுமாவது காத்துக் கொள்ள விரும்பி வெகுவேகமாக ஓடினார்கள். (5)

வெற்றியை விரும்பிய தேவர்கள், அசுர அரண்மனையைத் தாக்கித் தகர்த்துக் கொள்ளை அடித்தனர். இதற்குள் இந்திரன் பட்டத்தரசியான என் தாய் கயாதுவையும் சிறைபிடித்தான். (6)

எனது தாயோ அன்றில் பறவை போல் பயத்தால் நடுங்கிக் கதறினாள். ஆனாலும் இந்திரனோ, அவளைப் பலாத்காரமாக இழுத்துச் சென்றான். தற்செயலாக அவ்வழியே வந்த தேவரிஷி நாரதர் அழுது புலம்பும் எனது தாயைக் கண்டார். (7)

‘தேவர்கோனே! குற்றமற்ற இவளை இழுத்துச் செல்கிறாயே. இது என்ன நீதி? நீயோ அனைத்துச் செல்வங்களும் பெற்றவன். இவளோ பிறன் மனைவி. மகாபதிவிரதை. இவளிடம் தவறு புரியாதே, விட்டுவிடு, உடனே விட்டுவிடு’ என்று கூறினார். (8)

இந்திரன் (பதில்) கூறுகிறான்—— ‘(மகரிஷியே!) இவளது வயிற்றில் தேவர்களது பகைவனான இரண்யகசிபுவின் பலம் மிக்க வீரியம் (தேஜஸ்) உள்ளதே. அதை இவள் பெற்றெடுக்கும் வரை எனது மாளிகையில் இருக்கட்டும். (குழந்தையைக் கொன்று,) எனது காரியத்தை நிறைவேற்றிக் கொண்டபின் இவளை விட்டு விடுகிறேன்.’ (9)

நாரதர் கூறுகிறார்—— ‘இவளது வயிற்றில் பகவானது பரம பக்தனல்லவா இருக்கிறான்? அவன் பாவமே அறியாதவன்; உலகமனைத்தும் கொண்டாடும் திருக்கல்யாண குணங்கள் கொண்டவன்; பலம் மிக்கவன்; பகவானையே அடைக்கலம் புகுந்தவன்; மகாத்மா; அவனையா கொல்லப் போகிறாய்? முடியுமா உன்னால்?’ (10)

தேவரிஷி நாரதர் கூறியதைக் கேட்ட இந்திரன், அவரது சொல்லுக்குத் தலைவணங்கி எனது தாயை விட்டுவிட்டான். மேலும், இவளது வயிற்றில் பரம பாகவதன் இருக்கிறானே! என்று மதித்து, எனது தாயை வலம் வந்து வணங்கித் தன்னுலகம் சென்றான். (11)

அதன் பிறகு தேவரிஷி நாரதர், எனது தாயைத் தனது ஆசிரமத்திற்கு அழைத்துச் சென்று, ‘குழந்தாய்! தவம் செய்யச் சென்ற உனது கணவன் திரும்பி வந்து உன்னை அழைத்துச் செல்லும்வரை நீ இங்கேயே நிம்மதியாக இருக்கலாம்’ என்று அவளைச் சமாதானம் செய்தார். (12)

அவளும் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று கூறி, எனது தந்தை தவம் முடித்துத் திரும்பும் வரை நாரதருடைய ஆசிரமத்திலேயே எவ்விதப் பயமுமின்றி வசித்து வந்தாள். (13)

கருவுற்றிருந்த கற்பரசியான எனது தாய் கருவிலுள்ள குழந்தை திருவுடையோனாக விளங்கவும், தன் விருப்பப்படி தனக்குப் பிரசவம் ஆக வேண்டுமெனவும் விரும்பி, மிகுந்த அன்பும் ஆர்வமும் பக்தியும் கொண்டு நாரதருக்குப் பணிவிடை செய்து வரலானாள். (14)

சர்வசமர்த்தரும் பரமதயாளுவுமான தேவரிஷி நாரதர், பாகவத தர்மமான பக்தி தத்துவத்தையும், உண்மைப் பொருளான ஆன்மா, பொய்ப் பொருளான உலகியல் (அநாத்மா) பற்றிய தத்துவங்களையும் எனது தாய்க்கு உபதேசித்தார். எனது தாயின் துக்கத்தை நீக்குவதற்கும், எனது நலனைக் குறித்துமே அவர் இவற்றை உபதேசித்தருளினார். (15)

வெகுகாலம் கழிந்ததாலும் பெண் ஆனதாலும் எனது தாய்க்கு அவர் கூறிய அந்த அறிவுரைகள் நினைவில் இல்லை. ஆனால், அவரது கருணையால் அவர் கூறியன அனைத்தும் இன்னும் மறக்காமல் அப்படியே என் நினைவில் உள்ளன. (16)

நீங்களும் என் வார்த்தையில் நம்பிக்கை கொண்டு ஈடுபாட்டுடன் நான் சொல்வதைக் கேட்பீர்களானால், உங்களுக்கும் அந்த ஞானம் ஏற்படும். ஏனெனில், உள்ளார்ந்த ஈடுபாடு (சிரத்தை) இருந்தால் பெண்களானாலும் குழந்தைகளானாலும், அவர்களுக்கும் என்னைப் போலவே, ‘யான், எனது’ என்கிற மயக்கம் நீங்கித் தூய அறிவு நிச்சயம் ஏற்படும். (17)

காலஸ்வரூபரான பகவானது கட்டளையால் மரத்தில் காய் காய்க்கின்றன; இருக்கின்றன; வளர்கின்றன; கனிகளாகப் பழுக்கின்றன; பின் மெலிந்து அழிந்து போகின்றன. இந்த மாறுதல்கள் காய்க்குத் தானே தவிர மரத்திற்கு உண்டா? இல்லையே. அதேபோலத்தான் பிறப்பு, இறப்பு, வளர்தல், மாற்றம், மெலிதல், அழிதல் என்கிற ஆறு மாற்றங்களும் இவ்வுடலுக்குத் தானே தவிர, ஆன்மாவிற்கு இல்லை. பழத்திற்கும் உடலுக்கும் பல மாற்றங்கள் நேரிடுகின்றன. ஆன்மாவிற்கோ, மரத்திற்கோ மாறுபாடுகள் இல்லை. எப்போதும் ஒரே மாதிரியாகவே இருக்கின்றன. (18)

ஆன்மா என்றென்றும் அழியாதது; மாறுபாடற்றது; தூய்மையானது; (இரண்டற்றது) ஒன்றானது; ஜடமான இவ்வுடல் தானல்ல என்பதை அறிந்தது; மண், விண் அனைத்திற்கும் அச்சாணியானது; மாறுபாடுகளற்றது; செயல் தொடர்பற்றது; மற்ற பொருட்களையும் ஒளிரச் செய்யும் தன்னொளி கொண்டது; பிரபஞ்சத்திற்கு நிமித்த காரணமும் உபாதான காரணமும் ஆனது; தேச கால வஸ்துக்களால் அளவிட முடியாதது; எதிலும் ஒட்டாதது; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளதால் மறைப்பற்றது. (19)

பகுத்தறியக் காரணமாக விளங்கும் இந்தப் பன்னிரண்டு அடையாளங்கள் கொண்டது ஆன்மா. இவ்வடையாளங்கள் வாயிலாக, ‘ஆன்மா இவ்வுடலினின்றும் வேறானது’ என்கிற உண்மையை அறிந்து, உடல், புலன்கள், மனம் முதலியவற்றில் கொண்ட ‘யான், எனது’ என்கிற பொய்யான எண்ணத்தை உதறித் தள்ள வேண்டும். (20)

தங்கச் சுரங்கத்திலுள்ள கற்பாறைகளில் மறைந்து கிடக்கும் தங்கத்தை, அதைத் தனித்துப் பிரித்தெடுக்கும் உபாயம் தெரிந்த பொற்கொல்லன், அதற்கான உபாயங்களை மேற்கொண்டு தங்கத்தைத் தனியே பிரித்தெடுத்துப் கொள்கிறான். அதேபோலத்தான் அத்யாத்ம தத்துவத்தை அறிந்தவன் ஆன்மாவை அறியும் உபாயங்களால், தனது உடல் என்கிற க்ஷேத்திரத்திலேயே பிரும்மபாவமான அனுபூதியைப் பெற்று விடுகிறான். (21)

மூலப்பிரகிருதி, மஹத் தத்துவம், அஹங்காரம், ஐந்து தன்மாத்திரைகள் என்கிற எட்டு தத்துவங்களும் கொண்டதே ‘பிரகிருதி’ என்று சான்றோர்கள் கூறுகின்றனர். சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற மூன்றும் அதன் குணங்கள். செயற்புலன்கள் ஐந்து, அறிவுப்புலன்கள் ஐந்து, மனம், ஐம்பெரும் பூதங்கள் என்கிற பதினாறும் அதனுடைய விகாரங்கள் (மாறுபாடுகள்). இவற்றைக் காரிய பூதங்கள் என்றும் கூறுவர். இவை எல்லாவற்றிலும் சர்வ சாட்சியாக இடையீடின்றித் தொடர்ந்திருப்பவன் ‘புருஷன்’ என்கிற ஆன்மா. அவன் இரண்டற்ற ஒருவனே. (22)

இவையனைத்தின் ஒட்டுமொத்த கூட்டுச் சேர்க்கையான இவ்வுடல், காரிய—காரண ரூபமாக இருப்பது. இது அசைவுள்ளது, அசைவற்றது என இருவகைப்படும். அந்தக்கரணம், இந்திரியங்கள் முதலியனவற்றை ‘இது ஆன்மா இல்லை’ என்று ஒதுக்கித் தள்ளி, இவையனைத்தைக் காட்டிலும் தனித்து நிற்பதாக அறியப்படும் ஆன்மாவைத் தேட வேண்டும். (23)

‘மணிகளினூடே நூல் சேர்கிறது’ என்பது அன்வயம். ஆனால், நூல் மணிகளினின்றும் தனிப்பட்டு வேறாக இருப்பது என்பது வியதிரேகம். இதேபோலத்தான் ஆன்மா எங்கும் எதிலும் ஊடுருவி இருந்தாலும், எதிலும் ஒட்டாது தனித்திருக்கிறது. இவ்வாறாக, தூய புத்தியினால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் தோற்றம், நிலைநிற்றல், அழிவு ஆகியன பற்றி நன்கு சிந்திக்க வேண்டும். அப்படிச் சிந்திக்கும்போது மனம் வேறு விஷயங்களில் ஈடுபாடு கொள்வதோ, பரபரப்போ கூடாது. (24)

விழித்திருத்தல், கனவு காணுதல், அயர்ந்த துக்கம் — இவை மூன்றும் புத்தியின் நிலைகள். இவை மூன்றையும் எந்த ஆன்மாவின் வாயிலாக அனுபவிக்கிறோமோ, அந்த ஆன்மா அனைத்தையும் கடந்தது; அனைத்திற்கும் சாட்சியாக விளங்குவது. அதுதான் ‘பரமாத்மா’ என்கிற புருஷன்! (25)

புத்தியின் பரிணாமமான நிலைகள் (அவஸ்தைகள்) முக்குணங்களாலும் கர்மாக்களாலும் உண்டாவனவேயன்றி, ஆன்மாவின் இயல்பு (தர்மம்) அல்ல என்று உணர்ந்து, முதலில் அந்த எண்ணத்தை விலக்க வேண்டும். ஆனால், இவற்றிலும் சாட்சியாக நிற்பது ஆன்மா. கண்ணுக்குப் புலப்படாத காற்றை, அது தாங்கி வரும் மலர் மணத்தின் மூலம் அறிந்துகொள்வதைப் போல, புத்தியின் பரிணாமமான நிலைகளை நீக்கி, ஆன்மாவின் உண்மைநிலையை அறிய வேண்டும். (26)

பிறப்பும் இறப்புமான சுழற்சி, முக்குணங்கள் மற்றும் கர்மவினைப் பயன்களாலேயே ஏற்படுகிறது. இதுவும் ஆன்மா, உடல் மற்றும் பிரகிருதியிலிருந்து தனிப்பட்டது. ஆன்மா மெய், மற்றவை பொய் என்கிற உண்மையறியாத அறியாமையின் காரணமாகத்தான் பிறப்பு—இறப்பு என்னும் சுழற்சி ஏற்படுகிறது. அறியாமை காரணமாகக் கொண்ட உலகியல் வாழ்க்கை பொய்யானது; பயனற்றது. ஆயினும் நடைமுறையில், கனவுலகில் திரிபவன் காணும் மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமாகக் கனவு இருப்பது போல், இவ்வுலகியலில் அந்த அஞ்ஞான உலக வாழ்வும் தேவைப்படுகிறது. (27)

ஆகவே, நீங்கள் முதலில் செய்யவேண்டுவது என்ன தெரியுமா? முக்குணங்களின் வாயிலாகத் தோன்றும் கர்மவினைப் பயன்களுக்குக் காரணமான ‘அறியாமை’ என்கிற விதையை வறுத்தெடுக்க வேண்டும். வறுத்த விதை முளைக்காதல்லவா? இதனால் புத்தியின் விழிப்பு, கனவு, தூக்கம் என்கிற நிலைகளான பெருங்காட்டாறு தானாக அடங்கிவிடும். இதைத்தான் யோகமென்றும், ‘பரமனோடு இரண்டறக் கலத்தல்’ என்றும் கூறுகிறார்கள். (28)

முக்குண விளைவான கர்மவினைப் பயன்களை வேரோடு கிள்ளிக் களைய அல்லது புத்தியின் செயற்பெருக்கைத் தடுத்து நிறுத்த பல்லாயிரக்கணக்கான வழிகள் (சாதனைகள்) உள்ளன. அவற்றுள் எந்தவொரு வழியில் எவ்வாறு சர்வசக்தி சம்பன்னனான பகவானிடம், இயல்பாகவே அன்பு பக்தி தோன்றிப் பெருகி நிற்குமோ, அந்தவொரு வழியே உயர்ந்த நல்வழி. இவ்வழியையும் பகவானே உபதேசித்திருக்கிறார். (29)

இயல்பாகவே பகவானிடம் பக்தி தோன்ற வேண்டுமானால் அதற்கான வழிகள் இதோ— அன்போடு குருவிற்குப் பணிவிடை செய்தல்; ஆசார்யரிடம் உண்மை அன்பு கொள்ளுதல்; தனக்குக் கிடைத்ததை அன்போடு இறைவனுக்கு அர்ப்பணித்தல்; இறையடியார்களின் நல்லிணக்கம்; பகவானுக்குப் பூசனை புரிதல்; பகவானது திருக்குணங்கள், திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதைகளை மனவொருமைப்பாட்டுடன் கேட்பது, பாடுவது; அவரது திருவடித்தாமரைகளை இதயத்திலிருத்தித் தியானிப்பது; அவரது அர்ச்சாவதார மூர்த்திகளைத் தரிசிப்பது, பூஜிப்பது முதலியன. (30—31)

சர்வேசரான பகவான் ஸ்ரீஹரி, அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளார் என்கிற எண்ணத்தோடு, அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நம்மால் முடிந்தவரை உதவி புரிதல் வேண்டும். மனதார அவற்றை மதித்தொழுகல் வேண்டும். (32)

பற்று, சினம், பேராசை, மயக்கம், செருக்கு, பொறாமை என்கிற ஆறு பகைவர்களையும் (அல்லது மனம் மற்றும் ஐம்புலன்களையும்) வெற்றி கொள்ளல் வேண்டும். இவ்வாறு பகவானிடம் சாதன பக்தியைச் செய்பவன், அந்த பக்தியின் வாயிலாகவே பகவானது திருவடித்தாமரைகளில் ஈடிணையற்ற அன்புக் காதலைப் பெறுகிறான். அதனால், மனவமைதியை (இணையற்ற மகிழ்ச்சியை)ப் பெறுகிறான். (33)

திருவிளையாடல்கள் புரிவதற்கென்றே திருமேனி தாங்கி வந்த திருமாலின் பக்தவாத்ஸல்யாதி திருக்குணங்களையும், திருவிளையாடல்கள் பற்றிய திருக்கதைகளையும் செவியாரக் கேட்டு, அந்த மகிழ்ச்சியில் உடல் புளகித்து, கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக, நா வறண்டு, தொண்டை தழுதழுக்க வெட்கம் விடுத்து, அவரது திருக்குணங்களை வாய்விட்டு உரக்கப் பாடுவானோ, கூத்தாடுவானோ, கிரகம் பிடித்தவன் போல் பித்தனைப் போல் சிலசமயம் சிரித்து, சிலசமயம் பரிதாபமாகக் கதறியழுது, சிலபோது தியானத்தில் அமர்ந்து, சிலபோது ‘ஸர்வம் ஸ்ரீவிஷ்ணுமயம் ஜகத்’ என்ற நினைவில் தன்நிலை மறந்து பிறரை வணங்குவானோ, பகவானிடமே ஒன்றிய நிலையில் பெருமூச்சுவிட்டவண்ணம் வெட்கம் விடுத்து, ‘ஹே ஹரே! ஜகதீசா! ஸ்ரீமந்நாராயணா!’ என்று உரக்கக் கதறி அரற்றுவானோ, அப்பொழுது அந்த பக்தியோகத்தின் பெருமையால், அவனது உலகியல் தளைகள் அனைத்தும் அறுபட்டுப் போகின்றன. அந்த பகவத் பாவனையால், அவனது இதயமும் பகவான் மயமாகவே ஆகிவிடுகிறது. பிறப்பிறப்புக்கு விதைபோல் காரணமான அறியாமையும் வாசனைகளும் (முற்பிறவியின் மனப்பதிவுகளும்) எரிந்து சாம்பலாகின்றன. அந்த அதீத பக்தியினால் அவன் பகவானையே அடைந்து விடுகிறான்! (34—36)

அமங்களமான இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் விழுந்து பெற வேண்டிய பேற்றினை இழக்கும் ஜீவனுக்கு, பகவானை அண்டி நிற்பதே பிரபஞ்ச சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை பெற ஒரே வழி, பகவானைச் சரண் புகுவதே உலகியல் சுழற்சியை அழிப்பது. இதைச் சில அறிஞர்கள் பிரும்மம் என்றும், நிர்வாண (தூயதான) சுகமான முக்தி என்றும் அறிந்து கூறுகிறார்கள். ஆகவே, (நண்பர்களே!) நீங்களும் நம் இதயத்திலேயே இதய நாயகனாக விளங்கும் பகவானைத் துதியுங்கள். (37)

அசுரக் குழந்தைகளே! நம் இதயத்திலேயே ஆகாயம் போல் நீக்கமற நிறைந்துள்ள பகவானைப் போற்றுவதில் அதிகக் கஷ்டமில்லை. அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் ஒரே மாதிரியான அன்பு காட்டுபவர் அவர். ஏன்? உயரிய நண்பரும் அவரே. அது மட்டுமா? நமது உயிருக்குயிரான ஆன்மாவும் அவர்தானே. அவரை மறந்துவிட்டு உலகியல் இன்பப் பொருள்களைத் திரட்டிச் சேர்க்க முயற்சி மேற்கொள்ளுதல், அப்பப்பா, எத்துணை அறியாமை? (38)

நண்பர்களே! செல்வம், மனைவி—மக்கள், ஆடு—மாடு முதலியன, வீடு—வாசல், நிலபுலன்கள், யானை, குதிரை, கருவூலங்கள், மற்றுமுள்ள எத்தனை எத்தனையோ உயரிய பொருட்செல்வங்கள், போகம், நுகர்ப்பொருட்கள் ஆகியனவெல்லாம், அழியப் போகும் இந்த மானிடனுக்கு என்னதான் இன்பமளிக்க முடியும்? இவையும் அழியக் கூடியனவாயிற்றே! தானே அழிந்து போகக்கூடியவை, அழிந்து போகும் மற்றதற்கு என்ன இன்பமளிக்க முடியும்? (39)

இவ்வுலகத்திய செல்வங்களெல்லாம் எவ்வாறு கண்ணுக்கு எதிரிலேயே அழிந்துபோவனவோ, அதுபோன்றுதான் வேள்விகள் மூலம் பெறலாகும் விண்ணுலகச் செல்வச்சீர்களும். மேலும் அவை நமது நல்வினை—தீவினைப் பயன்களுக்கேற்ப சிறியது—பெரியது என்கிற மாற்றங்களும் உடையவை. பொறாமை முதலிய குற்றங்களற்றவையுமல்ல, குற்றங்குறையுள்ளனவே. குற்றங்குறைகளற்றவன் பகவான் ஒருவனே. அவனிடம் குற்றம் காணவும் முடியாது; கேட்கவும் முடியாது. ஆகவே, அந்த இறைவனையடைய, வேறொன்றைக் காணாத ஒருமைப்பட்ட தூய பக்தியோடு அவ்விறைவனையே வணங்குங்கள். (40)

இவ்வுலகில் அனைத்தும் அறிந்தவன் தானேதான் என்று செருக்கித் திரியும் ஒருவன், எந்தவொரு குறிக்கோளை அடைய நினைத்துத் திரும்பத் திரும்ப ஒரே செயலைப் புரிகிறானோ, அந்தக் குறிக்கோளை அவன் அடைகிறானா என்ன? இல்லையே. மேலும், அதற்கு மாறுதலான — நேர் எதிரான — பயனை அடைகிறான். இதுதான் நிச்சயம். (41)

இவ்வுலகில் எந்தவொரு செயலையும் செய்வதன் நோக்கம் இரண்டேதான் — ஒன்று சுகம் பெறுவது; மற்றொன்று துன்பம் நீங்குவது. எவன் எவ்விதக் காமனைகளும் இல்லாததால் முதலில் இன்பத்திலேயே மூழ்கிக் கிடந்தானோ, அவனே இப்பொழுது காமனைகள் (ஆசைகள்) வந்துற்றதால், துன்பத்திலேயே அழுந்தித் தவிக்க நேரிடுகிறது. (42)

இப்பூவுலகில் மனிதன் எந்த உடலின் நன்மைக்காக, இன்பத்திற்காகப் புலனுகர் பொருள்களில் பற்று கொண்டு, பலப்பல கர்மங்களைச் செய்கிறானோ, அந்த உடல் அவனுடையதல்லவே! இவ்வுடலுக்காக நாய்—நரிகள் காத்துக் கிடக்கின்றன. அது பிறக்கிறது, இறக்கிறது. வருவதும் போவதும் அதன் இயற்கை. (43)

(ஆன்மா குடியிருக்கும் கோயிலாகிய) இவ்வுடலின் நிலையே இத்தன்மையானது எனில், இதைப் பிரிந்து தனித்து நிற்கும் பிள்ளைகள், மனைவி, வீடு, செல்வம், அரசு, கருவூலம், யானை, குதிரைகள், மந்திரிப் பிரதானிகள், பணியாட்கள், உற்றார்—உறவினர் மற்றும் எனது, என்னுடையது என்று கூறப்படும் அன்பிற்கு விஷயமானவைகளைப் பற்றி என்ன சொல்ல? அவைகளெல்லாம் பிறருடையவை, அழிந்து போகக்கூடியவை என்பதைச் சொல்லவும் வேண்டுமா? (44)

அற்பமான இவையனைத்தும் உடலோடு சேர்ந்து அழிந்து போகத்தான் போகின்றன. ஆனால், அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நாற்பெரும் பேறுகள் போல் நினைக்கப்படுகின்றன. உண்மையில் அவை துன்பங்களுக்கு இருப்பிடம். ஆனால் ஆன்மாவோ, ஆனந்தத்தின் எல்லை காணா பெருங்கடல். அந்த ஆன்மாவிற்கு இப்பொருள்களால் என்ன பயன்? (45)

அசுரர்களே! சற்று சிந்தியுங்கள்! கருவில் தொடங்கி மரணம் வரை எல்லா நிலைகளிலும் துன்பத்தை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிற ஜீவனுக்கு, இந்த உடலைக் கஷ்டப்படுத்திச் செய்யப்படும் கர்மாக்களால் சொந்தப் பிரயோஜனம் ஏதாவது உண்டா? (46)

மனிதன், இவ்வுடலையே ஆன்மா என்று எண்ணி, அதன் மூலம் பலவிதமான செயல்களைப் புரிகிறான். அச்செயல்களின் பயனாகப் பிறப்பெடுக்கிறான். இவ்வாறு செயல்களின் வாயிலாக உடல், உடலின் வாயிலாகச் செயல் என்று ஒரு சக்கரம் சுழன்று வருகிறது. இவ்வாறு செயல், உடல் என்கிற இரண்டும் அஞ்ஞானத்தின் காரணமாகத் தோன்றுகின்றன. (47)

ஆகவே பற்றற்ற நிலையில், எவ்விதச் செயற்பாடுகளுமற்ற ஆன்ம ஸ்வரூபரான பகவான் ஸ்ரீஹரியை வழிபட வேண்டும். அறம், பொருள், இன்பம் அனைத்தும் அவரிடமே நிலை கொண்டுள்ளன. அவர் அருள் இல்லாமல் அவற்றைப் பெறுதல் இயலாது. (48)

பகவான் ஸ்ரீஹரியே அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் தலைவர்; அன்பான ஆன்மா; உற்ற நண்பன். அவர் தன்னாலேயே படைக்கப்பட்ட ஐம்பெரும் பூதங்கள் மற்றும் சூட்சுமப் பூதங்கள் வாயிலாகப் படைக்கப்பட்ட இவ்வுடலில் ‘ஜீவன்’ என்கிற பெயரில் விளங்குகிறார். (49)

தேவனோ, அசுரனோ, மனிதனோ, யட்சனோ, கந்தர்வனோ — யாராக இருப்பினும் — பகவானது திருவடித் தாமரைகளைச் சேவிப்பானாயின், அவன் நம்மைப் போலவே அனைத்து நலன்களையும் பெறுவான். (50)

அசுரக்குழந்தைகளே! இறைவனை மகிழ்விக்க அந்தணனாக இருப்பதோ, தேவராக இருப்பதோ, முற்றுந்துறந்த முனிவராக இருப்பதோ தேவையில்லை. சதாசாரமோ, பலவிதமான ஞானமோ தேவையில்லை. தானமோ, தவமோ, வேள்வியோ, உடல் தூய்மையோ, மனத்தூய்மையோ, விரதங்களோ தேவையில்லை. இவற்றால் மட்டும் இறைவன் மகிழ்வதில்லை. பகவானிடம் உண்மையான பக்தி இல்லாமல் மேற்கொள்ளப்படும் எந்தச் செயலும் வெறும் ஆடம்பர வெளிவேஷம்தான். (அதனால், பகவானுடைய அருளைப் பெற முடியாது.) (51—52)

ஆகவே, தானவர்களே! அனைத்து ஜீவராசிகளையும் தன்னைப் போலவே எண்ணி, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் ஆன்ம நாயகரான, சர்வ சக்தரான பகவானைப் பூஜித்து பக்தி செய்யுங்கள். (53)

இவ்வாறு இறையன்பின் பெருமையால் தைத்தியர்கள், யட்சர்கள், ராக்கதர்கள், பெண்கள், வேளாளர்கள், இடையர்கள், பறவைகள், விலங்குகள் மற்றும் பாவப்பட்ட ஜீவராசிகள் ஆகிய அனைவருமே பகவத் ஸாயுஜ்யமான அழியாத முக்தியின்பத்தைப் பெற்று உயர்ந்தார்கள். (54)

இந்நிலவுலகில், இந்த மானிடப் பிறவியில் ‘ஜீவன்’ பெற வேண்டிய உயர்ந்த நலம், அதாவது பெறற்கரிய பெரும்பேறு எது தெரியுமா? பகவானிடம் பயனில் பற்று வைக்காமல் பக்தி புரிவது ஒன்றுதான். அந்த பக்தியின் இலக்கணம் என்னவென்றால், எப்பொருளிலும் எங்கும் எப்பொழுதும் பகவான் ஒருவனையே காண்பதுதான்!” (55)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் ஏழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எட்டாவது அத்தியாயம் — பகவான் ஸ்ரீநரசிம்மர் வெளிப்படுதலும், தேவர்கள் துதியும்

நாரதர் கூறுகிறார்—— தர்மநந்தனா! பிரகலாதன் கூறிய அறிவுரைகளைக் கேட்ட அசுரக் குழந்தைகள், அது மனத்திற்கு இதமளிப்பதாக இருந்ததால், அதை அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டனர். குருவான சண்டாமர்க்கர்கள் கூறியவற்றை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. (1)

பிரகலாதனுடைய உபதேச மொழிகளைக் கேட்டு, அசுர பாலகர்களுடைய மனம் பகவானிடமே லயித்துள்ளதைக் கண்ட குருபுத்திரர்கள் மிகவும் பயங்கொண்டு, அரசனான இரண்யகசிபுவிடம் விரைந்து சென்று (நடந்ததைக்) கூறினார்கள். (2)

பொறுக்க முடியாததும், மனத்திற்கு உகப்பற்றதும், முறை தவறியதுமான தனது மகன் பிரகலாதனது நடத்தையைக் கேட்ட இரண்யகசிபுவின் உடல் கோபத்தில் பதறியது. தனது மகனைத் தன் கையாலே கொல்ல வேண்டுமென நினைத்தான். (3)

மனவடக்கமும் புலனடக்கமும் கொண்ட பிரகலாதனோ, வணக்கமாகத் தன் தந்தை எதிரில் இருகை கூப்பி நின்றான். அவனையா கடுமையான வார்த்தைகளால் ஏசுவது? இயல்பாகவே தீயோனான இரண்யகசிபு, காலால் மிதிபட்ட நாகம் போல் சீறிப் பெருமூச்செறிந்தான். பாவம் நிறைந்த தன் ஓரக்கண்களால் பார்த்து, கொடூரமான வார்த்தைகளால் அவமதித்துக் கூறினான்—— “வினயமற்றவனே! அற்பபுத்தி கொண்டவனே! குலத்தைக் கெடுக்க வந்த கோடாரிக்காம்பே! நீசனே! கர்வத்தால் என் ஆணையையும் மீறிய உன்னை, இப்பொழுதே யமனுலகிற்கு அனுப்புகிறேன். (4—6)

மூடனே! நான் கொஞ்சம் சினந்தால் போதும். மூவுலகங்களும் அதன் தலைவர்களும்கூட நடுங்குகின்றனர். ஆனால், நீ? (இவன் என்னைக் காப்பாற்றுவான் என்று முழுமையாக நம்பிக்கை வைத்து,) எவனது பலங்கொண்டு சிறிதும் பயமின்றி, என் கட்டளையை மீறுகிறாய்?” (7)

பிரகலாதன் கூறுகிறான்—— “அரசே! பிரும்மதேவர் முதல் சிறு சிறு புல்பூண்டுகள் வரையிலான சிறியன—பெரியன, அசைவன—அசையாதன ஆகிய அனைத்து ஜீவராசிகளும் பகவானது கட்டளையில் உள்ளன. எனக்கு மட்டுமா? ஏன், தங்களுக்கும் பிரபஞ்சத்திலுள்ள அனைத்து பலவான்களுக்கும் அவரன்றோ, ஒரே பலம்? (8)

அவர்தானே பலவான்களுக்கெல்லாம் பலவானாகத் திகழ்பவர். எதையும் செய்யும் வலிமை படைத்தவர். காலத்திற்கும் காலன். அனைத்து ஜீவராசிகளின் புலன்வலிமை, மனவலிமை, அறிவு வலிமை, உடல்வலிமை மற்றும் புலன்களாக இருப்பவரும் அந்த பகவானே. முக்குணங்களுக்கும் அவர்தான் தலைவர். அந்த சர்வேசன்தான் தன் சக்தியால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறார். (9)

தந்தையே! இந்த அசுர குணத்தை விட்டுத் தொலையுங்கள். எல்லோரிடமும் ஏற்றத்தாழ்வற்ற சமமான எண்ணத்தைக் கைக்கொள்ளுங்கள். (அப்பொழுது பாருங்கள், யாராவது பகைவன் உண்டா என்று?) இவ்வுலகில் தன்வயப்படாது தீயவழியில் பீடுநடை போடும் மனத்தைத் தவிர, வேறு பகைவர்களே கிடையாது. எங்கும் எதிலும் சமமான ஏற்றத்தாழ்வு காணாத ‘ஸமத்வபாவனை’ கொள்ளுதலே எல்லாம் வல்ல பகவானுக்குச் செய்யும் உயர்ந்த பூஜையாகும். (10)

அனைத்தையும் தம் பக்கம் கவர்ந்திழுக்கும் மனது மற்றும் ஐம்புலன்கள் ஆகிய ஆறு திருடர்களை முதலில் வெற்றி கொள்ளாதவன், பத்து திசைகளையும் தானே வென்றுவிட்டதாக நினைக்கிறானே, அவன் முழுமூடன். புலனடக்கமுடைய, அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் சமபாவனை கொண்ட அறிஞனுக்கு, அறியாமையால் தோன்றும் காமம், கோபம், லோபம், மோகம், மதம், மாத்ஸர்யம் என்னும் உட்பகைவர்கள் அறுவரும் அழிந்தபின், வெளிப்பகைவர்கள் எப்படி இருப்பார்கள்?” (11)

இரண்யகசிபு கூறுகிறான்—— “அசடே! என்ன? நீ உன்னைப் புகழ்ந்து கொண்டே போகிறாயே! அதற்கு இதோ முடிவு நெருங்கிவிட்டது! இப்பொழுதுதான் புரிகிறது. நீ நிச்சயம் உயிரைவிடத் துணிந்துவிட்டாய். இறக்க விரும்புபவர்கள்தான் இவ்வாறு முன்னுக்குப் பின் முரணாக வாய் குழறிப் பேசுவார்கள். அடே பாக்கியமற்றவனே! என்னைத் தவிர வேறு யாரோ, ஒரே லோகநாயகன் இருப்பதாகச் சொன்னாயே. அந்த லோகநாயகன் எங்கேயடா?”

பிரகலாதன்—— “(தந்தையே!) அவர் எங்கும் இருக்கிறார்.”

இரண்யகசிபு—— “அப்படியானால் இந்தத் தூணில் ஏன் இல்லை?”

பிரகலாதன்—— “இதோ தெரிகிறாரே.” (12—13)

(தன் கண்களுக்குத் தெரியாததால் சினங்கொண்ட இரண்யகசிபு கூறுகிறான்——) “சரி, இந்தத் தூணில் உனக்குத் தெரிகிறானல்லவா? உளறிக் கொட்டும் உன் தலையை உடலிலிருந்து வெட்டித் தள்ளுகிறேன். ‘எவன் உன்னைக் காப்பாற்றுவான்’ என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாயோ, அந்த ஹரி உன்னைக் காப்பாற்றுவதற்கு வரட்டுமே!” (14)

மிகவும் பயங்கொண்ட இரண்யகசிபு, பரமபாகவதனான பிரகலாதனை இவ்வாறு கடுஞ்சொற்களால் அதட்டியவண்ணம் மிக்க சினங்கொண்டு, வாளைக் கையிலேந்தித் தன் சிங்காதனத்திலிருந்து கீழே குதித்து, (முன்பு சுட்டிக்காட்டிய) அந்தத் தூணைத் தன் முஷ்டியினால் ஓங்கி அறைந்தான். (15)

அந்தத் தூணிலிருந்து அப்பொழுது, ‘இந்தப் பிரும்மாண்டம்தான் வெடித்ததோ?’ என்னுமாறு ஒரு பயங்கரமான சத்தம் உண்டாயிற்று. அந்தப் பேரொளி அகில உலகங்களிலும் பரவியது. அதைக் கேட்டுப் பிரும்மா முதலிய அனைவரும் ‘தங்கள் உலகினுக்குத்தான் அழிவு வந்து விட்டதோ?’ என்று எண்ணி மதிகலங்கினார்கள். (16)

பிள்ளையைக் கொல்ல வேகமாகத் தாவிய இரண்யகசிபு, அசுர சேனைத் தலைவர்களும் அஞ்சுமாறு தோன்றிய, இதற்கு முன் கேட்கப்படாத அந்த அற்புதமான கொடுஞ்சத்தத்தைக் கேட்டுச் சற்றே பயந்தவண்ணம், ‘இந்தச் சத்தத்தைச் செய்தது யார்?’ என நாற்புறமும் தேடினான். ஆனால், அந்தச் சபா மண்டபத்தில் புதிதாக எவரையும் காணவில்லை. (17)

பகவான் ஸ்ரீநரசிம்மரது திருவவதாரம் :—

(ஆனால், அப்பொழுது) தனது பரம பக்தனான பிரகலாதனது (இதோ தூணில் தெரிகிறாரே என்கிற) வார்த்தையை மெய்யாக்குவதற்காகவும், அசையும்—அசையாத சகல ஜீவராசிகளினுள்ளும் தான் நீக்கமற நிறைந்துள்ளதை மெய்ப்பிக்கவும், மனிதனுமின்றி, விலங்குமின்றி, அதியற்புதமான (அசுரனான இரண்யகசிபுவை வதைக்க வேண்டிக் கோரமான) நரசிங்க உருவமேற்று சபை நடுவே உள்ள அந்தத் தூணில் தோன்றினார். (18)

மெய்யாக்குவதற்காக :—

1. ‘உள்ளேயோ வெளியேயோ சாவில்லை; மனிதனாலோ விலங்காலோ சாவில்லை’ என்று பிரும்மதேவர் அளித்த வரத்தை மெய்ப்பிக்கவும்,

2. ‘உன்னால் அவனை அழிக்க இயலாது; நாராயண பக்தனால் அவனுக்கு அழிவு வரும்’ என்று நாரதர் இந்திரனுக்குக் கூறிய வார்த்தையை மெய்ப்பிக்கவும்,

3. ‘மூன்று பிறவிகளெடுத்தபின் சாபவிமோசனம் கிட்டும்’ என்று ஸநகாதிகள் கொடுத்த சாபத்தை மெய்ப்பிக்கவும்,

4. ‘சராசரங்கள் அனைத்திலும் பகவான் நீக்கமற நிறைந்துள்ளான்’ என்று பிரகலாதன் கூறியதை மெய்ப்பிக்கவும்,

5. ‘என்னடியவன் என்றுமே துன்பமடையான்; மரணபயமான சம்சாரக் கடலிலிருந்து என் பக்தர்களைத் தாண்டச் செய்கிறேன்’ என்று, தானே கூறிய தன் சொற்களை மெய்ப்பிக்கவும்.

சிங்க கர்ஜனை செய்தவன் யாரென்று நாற்புறங்களிலும் இரண்யன் தேடவே, தூணிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த அற்புதமான திருமேனியைக் கண்டான். இதென்ன! மனிதனுமில்லை, மிருகமும் இல்லையே? இந்த நரசிங்கத் திருவுருவம் உலகியலுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருக்கிறதே. இதென்ன விந்தை? (என்று சிந்திக்கலானான்.) (19)

இவ்வாறு இரண்யன் சிந்தித்திருந்த வேளையில், பகவான் நரசிம்மன் அவனெதிரிலே வந்து நின்றார். அவரது திருமேனியோ மிகவும் பயங்கரமாக இருந்தது; உருக்கி வார்த்த தங்கம் போன்று மஞ்சளான கண்கள்; கொட்டாவி விடும்போது பிடரி மயிர்கள் இங்குமங்கும் அசைகின்றன; பயங்கரமான திருமுகமண்டலம். (20)

விகாரமான கோரைப் பற்கள்; பட்டாக்கத்தியைப் போல் பளபளப்பும், குறுவாள்முனை போல் கூர்மையானதுமான கொடிய நாக்கு. புருவநெரித்தலால் திருமுகம் மேலும் பயங்கரமாகத் தோற்றமளித்தது. காதுகளோ மேல்நோக்கி அசைவின்றி நிற்கின்றன; மலைக்குகை போன்று இருளடர்ந்த விரிந்த மூக்கு; திறந்த வாய்; பயத்தைத் தோற்றுவிக்கும் முகவாய்க்கட்டைகள். (21)

விண்ணளாவிய திருமேனி; குறுகிய பருத்த கழுத்து; பரந்த திருமார்பு; சிறுத்த இடை; திருமேனி முழுவதும் நிலவொளிபோல் வெளுத்த ரோமங்கள்; கூரிய நகங்களையே ஆயுதங்களாகக் கொண்ட நூற்றுக்கணக்கான திருக்கரங்கள் நாற்புறமும் பரவி நிற்கின்றன. (22)

எவராலும் அணுக முடியாததான பயங்கரமான திருமேனி. தனக்கே உரித்தான சுதர்சன சக்கரம் முதலிய சிறந்த ஆயுதங்கள் மற்றும் வஜ்ராயுதம் முதலிய உயர்ந்த ஆயுதங்களால் தைத்யர்கள், தானவர்கள் ஆகிய அனைவரையும் ஓட ஓட விரட்டியடிக்கிறார். இவ்வாறான, நரசிங்கப் பெருமானைத் தன்னெதிரில் கண்ட இரண்யகசிபு ‘மாயாவியான அந்த விஷ்ணுதான் என்னைக் கொல்வதற்காக, இந்த உருவில் (மறைந்து) வந்துள்ளான் போலும்! இருக்கட்டுமே? இவனது மாயங்களெல்லாம் என்னை என்ன செய்ய முடியும்?’ என்றெண்ணினான். (23)

இவ்வாறு (தனக்குள்) சொல்லிக் கொண்டே, அசுரத் தலைவனான இரண்யன் கதையைக் கையிலேந்தி, சிங்க கர்ஜனை செய்து கொண்டு, பகவான் ஸ்ரீநரசிங்கனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். ஆனால், விட்டில்பூச்சி தீயில் விழுந்து மறைவதுபோல் அந்த இரண்யன், பகவானது ஒளியில் மறைந்து போனான். (24)

அனைத்துச் சக்திகளுக்கும் ஒளிகளுக்கும் இருப்பிடமான நாராயணன்தானே முன்பு படைப்பின் தொடக்கத்தில், தன்னொளியால் தமோ குணமே கருக்கொண்ட ஊழிக்காலத்துப் பேரிருட்டை நீக்கியவர்? அவ்வாறிருக்க, சத்துவகுணப் பேரொளியான நாராயணனிடத்தில் இந்த இரண்யனது ஒளி மங்கிக் காணாமல் மறைந்ததொன்றும் அதிசயமில்லை. அந்த அசுரன் சினம் பொங்கத் தனது கதையை வேகமாகச் சுழற்றி, பகவான் நரசிங்கனை ஓங்கியடித்தான். (25)

அவ்வாறு அடித்தவுடன் கருடன் பாம்பைப் பற்றுவதுபோல, பகவான் கதையோடுகூட அவனையும் இறுகப் பற்றிக் கொண்டார். பகவான் அவனோடு சற்று விளையாட நினைத்தபோது, பாம்போடு விளையாட நினைத்த கருடனிடமிருந்து அந்தப் பாம்பு நழுவியது போல், அந்த அசுரன் அவர் கைகளிலிருந்து நழுவினான். (26)

தர்மநந்தனா! இரண்யனால் தங்கள் பதவிகளைப் பறிகொடுத்துப் பயந்து மேகத்தில் மறைந்திருந்த இந்திரன் முதலிய எல்லா லோகபாலகர்களும் இந்தக் காட்சியைக் கண்டனர். ‘அந்தோ! இது நன்மைக்கல்லவே’ என்றெண்ணி பயந்தனர். இரண்யனோ, தனது புயவலியைக் கண்டு பயந்துதான் அந்த நரசிங்கன் தன்னை நழுவ விட்டான் என்று எண்ணினான். போரில் களைப்பறியாத இரண்யன், கத்தியும் கேடயமும் கையில் தாங்கி, மறுபடியும் நரசிங்கனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். (27)

பருந்துபோல் பெரும் வேகத்துடன் மேலும் கீழுமாகச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து, கத்தியையும் கேடயத்தையும் நாற்புறமும் அவன் சுற்றியவிதம், பிறர் அவனை அணுக முடியாதவாறு இருந்தது. அப்பொழுது பகவான் செய்த பயங்கரமான உரத்த அட்டகாச கர்ஜனையால், இரண்யகசிபுவின் பார்வை மழுங்கியது. பகவானும் மிகுந்த வேகத்துடன் அவன்மேல் பாய்ந்து, ‘பாம்பு எலியைப் பிடிப்பதுபோல்’ பிடித்துக் கொண்டார். வஜ்ராயுதத்தாலும் காயப்படுத்த முடியாத உறுதியான தோலை உடைய இரண்யகசிபு, அவரது பிடியிலிருந்து விடுபட நாற்புறமும் புரண்டான். (ஆனால், முடியவில்லை.) பகவானோ அந்தச் சபையின் வாயிற்படியில் தன் துடைகள் மீது அவனைக் கிடத்திக் கொண்டு, (அந்தி வேளையில்) ‘விஷமுள்ள கருநாகத்தைக் கருடன் அலகால் கிழிப்பது போல்’, தன் கூரிய நகங்களால் விளையாட்டாக, அவனைக் கிழித்துப் போட்டார்! (28—29)

அப்பொழுது கோபத்தினால் சிவந்திருந்த அவரது திருக்கண்கள், பிறரால் பார்க்க முடியாதவாறு பயங்கரமாக இருந்தன. பரந்த தன் வாயின் இருபுறமும் இருந்தவர்களைச் சிவந்து தொங்கும் தன் நாக்கைச் சுழற்றி விழுங்குவதைப் போல் தோற்றமளித்தார். ரத்தம் தெரித்ததால், முகமும் அங்குள்ள பிடரி மயிர்களும் மேலும் சிவந்திருந்தன. யானையைக் கொன்று, அதன் குடல்களை மாலையாகத் தரித்திருந்த சிங்கம் போல் விளங்கினார், ஸ்ரீஹரி! (30)

தனது கூரிய நகங்களால் இரண்யனது மார்பைப் பிளந்து, அவனைத் தரையில் தள்ளினார். அப்பொழுது இரண்யனது பணியாட்களான ஆயிரக்கணக்கான அசுரர்களும் தானவர்களும் கைகளிலே ஆயுதங்களேந்தி, பகவானைத் தாக்க வந்தனர். பகவானோ தனது திருக்கரங்களாகிய சேனைகளாலும், கூரிய நகங்களாகிற ஆயுதங்களாலும், பின்னங்கால்களால் நசுக்கியும், நாற்புறமும் சிதறியோடும் அவர்களைக் கொன்றொழித்தார். (31)

பகவான் நரசிம்மனது பிடரி மயிர்கள் இங்குமங்கும் ஆடவே மேகங்கள் சிதறின. (அசுரர்களுக்குப் பயந்து அங்கு மறைந்திருந்த தேவர்களும், இந்தக் காட்சியைக் கண்டு களிக்கட்டுமே! என்றுதான் மேகங்களைச் சிதறடித்தாரோ என்னவோ?) பகவானுடைய திருக்கண்களது ஒளியில் சூரியன் முதலிய கிரகங்களின் ஒளி மங்கியது. மூச்சுக்காற்றின் வேகத்தினால் சமுத்திரங்கள் கலங்கின. சிங்க கர்ஜனையினால் எண்டிசை யானைகளும் பயந்து பிளிறின. (32)

பகவானது பிடரி மயிர்களால், விண்வெளியில் நின்ற தேவர்களது விமானங்கள் நிலைகுலைந்தன. விண்ணுலகமே ஆடத் தொடங்கியது. திருவடிகளின் அழுத்தத்தால் நிலம் நடுக்கம் கண்டது. மலைகள் மேலே எழும்பின. அவரது ஒளியால் விண்ணும் எண்டிசைகளும் ஒளி மங்கின. (33)

இப்பொழுது அவரை எதிர்ப்பவர் எவரையும் காண இயலவில்லை. இருந்தும் அவரது கோபம் வளர்ந்ததே தவிர தணியவில்லை. அவர் இரண்யகசிபுவின் அவையிலுள்ள உயர்ந்த ஆசனத்தின் மீதேறி அமர்ந்தார். கோபத்தினால் சிவந்து ஒளிரும் பயங்கரமான அவரது திருமுகத்தைக் கண்டு பயந்து, எவரும் அவரருகில் சென்று வணங்கத் துணிவு பெற்றாரில்லை! (34)

மூவுலகங்களுக்கும் தலைவலியாக இருந்த ஆதி தைத்யனான இரண்யகசிபு, பகவான் நரசிம்மனால் போரில் கொல்லப்பட்டான் என்பதைச் செவியுற்ற விண்ணுலக தேவமகளிர், ஆனந்தத்தால் முகம் மலர, (பகவான் திருமுடிமேல்) தொடர்ந்து பூமாரி பெய்தனர். (35)

அப்பொழுது பகவான் நரசிம்மனைக் காண, விண்வெளியில் விமானங்களில் வந்த அமரர் கூட்டத்தால் ஆகாயமும் நிரம்பி வழிந்தது. தேவர்கள் துந்துபி, ஆனகம் முதலிய வாத்தியங்களை முழக்கினர்; கந்தர்வர்கள் பாடினர்; அப்சரப் பெண்டிர்கள் நர்த்தனமாடினர். (36)

அப்பொழுது அங்கு வந்திருந்த பிரும்மதேவர், இந்திரன், பரமசிவன் முதலிய தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருகணங்கள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், பெருத்த நாகர்கள், மனுக்கள், பிரஜாபதிகள், கந்தர்வர்கள், அப்சரப் பெண்டிர், சாரணர்கள், யட்சர்கள், கிம்புருஷர்கள், வேதாளங்கள், சித்தி பெற்ற கின்னரர்கள், சுநந்தன், குமுதர்களான ஸ்ரீவிஷ்ணு பார்ஷதர்கள் முதலிய எல்லோரும், சிங்காதனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் பரமதேஜோமயனான ஸ்ரீநரசிங்கமூர்த்தியை வெகுதொலைவிலும் இன்றி, வெகு அருகிலும் இன்றி, தலைக்குமேல் இரு கைகளையும் குவித்தவண்ணம் தனித்தனியே துதிக்கலாயினர். (37—39)

பிரும்மதேவர் துதிக்கிறார்—— “சர்வேசா! அபரிச்சின்னனான ஸ்ரீமந்நாராயணனன்றோ, தாங்கள். தங்களது பேராற்றலுக்கு எல்லை உண்டோ? தங்களது பராக்கிரமமோ வியப்பானது. செயல்களோ அனைவரையும் தூய்மை செய்யக்கூடியது. முக்குணங்களை ஏற்று ஒரு லீலையாகவே சமயத்திற்கேற்பப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறீர்கள். ஆனால், அந்தக் குணங்களில் தாங்கள் தொடர்பு கொள்வதில்லை. ஏனெனில், தாங்களோ விகாரரஹிதர் (மாற்றமற்றவர்). அவ்வாறான தங்களை வணங்குகிறேன்!” (40)

ருத்ரர் துதிக்கிறார்—— “தாங்கள் கோபம் கொள்ள வேண்டிய காலம், சதுர்யுக முடிவான ஊழிக்காலம்தான். அற்பனான இவ்வசுரனை வதம் செய்யத்தான் கோபத்தை மேற்கொண்டீர்கள் என்றால், அவன் வதமோ முடிந்தாயிற்று. அந்த அசுரனது குமாரன் பிரகலாதன், இதோ தங்களருகில் நிற்கிறான். பக்தர்களிடம் தனித்த அன்பு கொண்டவர், தாங்கள். ஆகவே, பக்த பிரகலாதனைக் காப்பாற்றுங்கள்.” (41)

இந்திரன் கூறினான்—— “பரம்பொருளே! எங்களைக் காத்தருளியவர் தாங்கள். வேள்விகளில் எங்களுக்கு அளிக்கப்படும் அவியுணவை நாங்கள் மறுபடியும் முன்போலவே பெறும்படி செய்தீர்களே! அது உண்மையில், எங்களுக்குள் அந்தர்யாமியாக விளங்கும் தங்களதல்லவா! அசுரர்களிடம் கொண்ட பயத்தினால் குவிந்திருந்த எங்கள் இதயக்கமலத்தை, இன்று பயத்தைப் போக்கி, நன்கு மலரச் செய்துவிட்டீர்கள். இதுவும் தாங்கள் குடியிருக்கும் கோயிலன்றோ! காலத்தின் கொடுமையால் கை நழுவிய விண்ணுலக அரசு இன்று திரும்ப எங்களுக்குக் கிடைத்துவிட்டது. உன்னடியாருக்கு இவையெல்லாம் ஒரு பொருட்டா? எம்பெருமானே! அழகிய சிங்கரே! உனது சேவையில் ஈடுபாடு கொண்ட உண்மையான பக்தன் முக்தியின்பத்தையும் பொருட்படுத்துவதில்லை என்னும்போது, அற்பமான மண்ணுலக இன்பங்களை அவன் எவ்வாறு வேண்டுவான்?” (42)

முனிவர் கூறுகிறார்கள்—— “பரம்பொருளே! தாங்கள் தங்களிடம் மறைந்திருந்த இந்தப் பிரபஞ்சத்தைத் தவத்தின் வாயிலாகவே மறுபடியும் படைத்தீர்கள். ஆன்ம ஒளிமயமான அந்த உயர்ந்த தவத்தை முன்பு எங்களுக்கும் உபதேசித்தீர்கள். அந்தத் தவத்தை இந்த அசுரன் அழித்தொழித்தான். சரணம் புகுந்தவர்களைக் காக்கும் தெய்வமே! அந்தத் தவத்தைக் காத்தருளவே அவதாரம் செய்த தாங்கள், இப்பொழுது அந்தத் தவத்தைத் திரும்பவும் உபதேசித்து, அதைச் செய்ய அனுக்கிரகித்தீர்களே! (தங்களுக்கு நமஸ்காரம்).” (43)

பித்ரு தேவதைகள் துதிக்கிறார்கள்—— “பகவான்! எங்கள் புத்திரர்கள் எங்களுக்கு அளித்த சிராத்த பிண்டங்களை, இவன் வலுவில் பறித்துக் கொண்டான். புண்ணியத் தீர்த்தங்களில் ஸ்நானம் செய்யும்போதும், ஸங்கிராந்தி முதலிய நைமித்திக தர்ப்பண காலங்களிலும் அவர்கள் அளித்த எள்ளும் தண்ணீரும் இவனே எடுத்துக் கொண்டான். ஆனால் இன்றோ, தாங்கள் அவனது வயிற்றைக் கிழித்து, அவற்றையெல்லாம் திரும்ப எங்களுக்கு அளித்தீர்கள். அவ்வாறு அனைத்து அறநெறிகளையும் காத்தருளும் ஒப்பற்ற நரசிங்கனான தங்களை வணங்குகிறோம்!” (44)

சித்தர்கள் புகழ்கிறார்கள்—— “அழகிய நரசிங்கமே! தீயவனான இவன், தனது யோகம் மற்றும் தவ வலிமையால் நாங்கள் பெற்றிருந்த அணிமா முதலிய எண்வகைச் சித்திகளையும் எங்களிடமிருந்து பறித்துக் கொண்டான். செருக்கித் திரிந்த அவனது மார்பைத் தாங்கள் தங்கள் நகங்களாலேயே கிழித்துப் போட்டீர்கள். தங்களது திருவடித் தாமரைகளில் பரம வினயத்தோடு வணங்குகிறோம்!” (45)

வித்யாதரர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “நாங்கள் மனத்தை ஒடுக்கித் தவம் செய்து, அந்தர்தானம் (மறைவது) முதலிய அரியவித்யைகளைப் பெற்றிருந்தோம். பலத்தாலும் வீரத்தாலும் செருக்கித் திரிந்த இவன், அவற்றையெல்லாம் தடுத்துப் பாழாக்கினான். வேள்வியில் ஆட்டைப் பலியிடுவது போல் போரில் இவனைத் தாங்கள் பலியிட்டீர்கள். (இறைவா!) விளையாட்டாக நரசிங்கத் திருமேனி ஏற்ற தங்களை, நாங்கள் எங்கும் எப்பொழுதும் வணங்குகிறோம்!” (46)

நாகர்கள் துதித்தல்—— “(எம்பெருமானே!) கொடியோனான இவன், எங்கள் தலையில் விளங்கிய நாகமணிகளையும் அழகிய எங்கள் பெண்மணிகளையும் கவர்ந்து சென்றானே, பாவி! இன்று தாங்கள் அவனது மார்பைப் பிளந்து, எங்கள் மனைவிகளுக்கு மிகவும் ஆனந்தத்தை அளித்தீர்கள். தங்களை வணங்குகிறோம்!” (47)

மனுக்கள் துதிக்கின்றனர்—— “தேவதேவனே! தாங்கள் இட்ட கட்டளைகளைச் செய்து முடிக்கும் மனுக்கள் நாங்கள். இந்த அசுரன் எங்களது வர்ணாசிரம தர்மங்களையெல்லாம் அழித்தொழித்தான். பிரபோ! இன்று அவனைக் கொன்று, எங்களுக்குப் பேருபகாரம் செய்தருளினீர்கள். இதற்கு நாங்கள் என்ன கைம்மாறு செய்யப் போகிறோம்? நாங்களோ தங்கள் அடிமைகள். கட்டளையிடுங்கள். நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்?” (48)

பிரஜாபதிகள் துதித்தனர்—— “பரமேசனே! மக்களைப் படைக்கவே, எங்களைப் பிரஜாபதிகளாக நியமித்தீர்கள். இவன் தடுத்ததால் நாங்கள் மக்களைப் படைக்க முடியவில்லை. இப்பொழுது தங்களால் இவனது மார்பு பிளக்கப்பட்டு இறந்து கிடக்கிறான். சுத்த சத்துவகுணமே திருமேனியாக ஏற்று வந்த இறைவா! தங்களது இந்த நரசிங்கமான திருவவதாரம் அனைத்துப் பிரபஞ்சங்களுக்கும் நன்மையளிப்பதற்கேயன்றோ?” (49)

கந்தர்வர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருளே! நாங்களோ தங்கள் எதிரிலே பாடி, அபிநயம் பிடித்து நர்த்தனமாடும் பணியாளர்கள். இந்த அசுரன் தனது பலம், வீரம் மற்றும் பராக்கிரமத்தால் எங்களை அடிமைப்படுத்தினான். இன்று தங்களால் இவன் மரணத்தை அடைந்தான். தவறான வழியில் செல்பவனுக்கு என்றாவது நலம் கிட்டுமா?” (50)

சாரணர்கள் துதித்தனர்—— “பகவானே! ஹரியே! சாதுக்களான சான்றோர்கள் மனத்தில் பயத்தைத் தோற்றுவித்த இந்தத் தீயோனை, இன்று தாங்கள் வதம் செய்தீர்கள். ஆகவே, பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சம்சார சக்கரத்திலிருந்து நிரந்தர விடுதலை அளிக்கும் தங்கள் திருவடித் தாமரைகளைச் சரணமடைந்தோம்!” (51)

யட்சர்கள் செய்யும் துதி—— “அழகிய சிங்கரே! தங்களுக்குகந்த உயர்ந்த செயல்களைச் செய்யும் பேறு பெற்றதால், நாங்கள் தங்களது பணியாளர்களில் முதன்மை இடம் பெற்றோம். ஆனால் இந்த அசுரனோ, அவனது பல்லக்கைத் தூக்கும் பணியாட்களாக, எங்களைச் செய்து விட்டான். மனம் முதலிய இருபத்துநான்கு தத்துவங்களையும் கடந்து இருபத்தைந்தாவது தத்துவமாக விளங்கும் பிரகிருதியின் நியாமகனே! அவன் மக்களை வாட்டி வதைத்ததை அறிந்த தாங்கள், அவனைக் கொன்றொழித்தீர்கள். (தங்களை வணங்குகிறோம்!)” (52)

கிம்புருஷர்கள் துதி—— “நாங்களோ மிகவும் அற்பமான கிம்புருஷர்கள். தாங்களோ அனைத்து வல்லமையும் ஒருங்கே அமைந்த மகாபுருஷர்! ஸத் புருஷர்களான சாதுக்களால் இகழப்பட்ட தீயோனான இவன் குபுருஷன் (அற்பன்). (இன்று தாங்கள் இவனை வதைத்தீர்களே, தங்களுக்கு வணக்கம்.)” (53)

வைதாளிகர்கள் (துதி பாடுபவர்கள்) புகழ்தல்—— “பரமனே! சான்றோர்கள் நிறைந்த சபைகளிலும், வேள்விகள் நடக்குமிடங்களிலும் போய் குறையொன்றுமில்லாத கோவிந்தனான தங்களது கீர்த்தியைப் பாடி, நாங்கள் பெரும் புகழினையும் மரியாதையையும் பெற்று வருகிறோம். கொடியவனான இவன், எங்களது அந்தப் பெருமைகளையெல்லாம் பாழடித்தான். பெருநோய் போன்ற இந்தத் தீயவனைத் தாங்கள் வதம் செய்தது, எங்களது பாக்கியமே! (உங்களை வணங்குகிறோம்.)” (54)

கின்னரர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “(ஹே கடவுளே!) தங்கள் அடிமைகளான கின்னரர்கள் நாங்கள். இவ்வசுரனோ எங்களைச் சம்பளமில்லாத (வெட்டியான) வேலையாட்களாக நடத்தினான். ஹரியே! நரசிங்கனே! இன்று அந்தப் பாவி தங்களால் அழிக்கப்பட்டான். (அனாதைகளுக்கு) நாதனே! (அவ்வசுரனுக்கும் நன்மையளித்தீர்களே!) எங்களுக்கும் அனைத்து நலன்களையும் தாங்கள்தான் தர வேண்டும்.” (55)

விஷ்ணு பார்ஷதர்கள் துதிக்கின்றனர்—— “அண்டினோரைக் காத்தருளும் தெய்வமே! அனைத்துலகினுக்கும் அமைதியருளும் தங்களது உலகியலுக்கப்பாற்பட்ட இந்த அற்புதமான நரசிங்கத் திருவுருவைக் காணும் பேற்றினை இன்றுதான் நாங்கள் பெற்றோம். எம்பெருமானே! ஸநகாதிகளிடம் சாபம் பெற்ற இந்த அசுரன், தங்களது பணியாளல்லவா? இவனுக்கு அருள்புரிய வேண்டுமென்றே தாங்கள் இவனை வதைத்தீர்கள் என்று நினைக்கிறோம்.” (56)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் எட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் — பிரகலாதன் ஸ்ரீநரசிம்மரைத் துதித்தல்

நாரதர் கூறுகிறார்—— தர்மநந்தனா! இவ்வாறு பிரும்மதேவர், பரமசிவன் முதலிய தேவர்கள் அனைவரும் (பலவாறு துதித்தும்) நரசிம்மரது அளவுகடந்த கோபத்தைத் தணிக்க இயலவில்லை. ஏன்? அருகில் நெருங்கவும்கூட முடியவில்லை. (1)

தேவர்களோ பகவானை அமைதிப்படுத்த சாட்சாத் மகாலக்ஷ்மியையே அனுப்பி வைத்தனர். ஆனால், நரசிம்மத்தின் அந்த பயங்கரமான திருமேனியைக் கண்டு பயந்தாள் மகாலக்ஷ்மி. ஏனெனில், இதற்குமுன் இவ்விதம் திருமேனியைக் கண்டதும் இல்லை; கேட்டதும் இல்லை. அதனால், அவர் அருகில் செல்ல நடுங்கினாள். (2)

பிரும்மதேவரோ அருகிலிருந்த பிரகலாதனை, “குழந்தாய்! உன் தந்தையிடம் சினம் கொண்ட பகவானை, நீயே அருகில் சென்று அமைதியடையச் செய்” என்று கூறி அனுப்பினார். (3)

மன்னனே! பரம பாகவதனான அந்தக் குழந்தை ‘அவ்வாறே செய்கிறேன்’ என்று கூறி, மெல்ல மெல்ல பகவான் அருகில் சென்று, இரு கரங்களையும் தலைக்குமேல் கூப்பியவண்ணம் உடல் தரையில் தோயுமாறு வீழ்ந்து வணங்கினான். (4)

ஒன்றுமறியா பாலகனான பிரகலாதன், தன் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கியிருப்பது கண்ட நரசிம்மன் கருணை நிரம்பிய உள்ளத்தோடு (இருகைகளாலும்) அவனைத் தூக்கி எடுத்து, காலமாகிற மலைப்பாம்பிற்கு அஞ்சும் மக்களுக்கு அபயமளிக்கும் தாமரை போன்ற தன் திருக்கரத்தை, அவனது தலையில் வைத்தருளினார். (5)

பகவானது தாமரைக்கரம் அவன் மேல் பட்டதும், அவனிடம் எஞ்சியிருந்த கொஞ்சநஞ்ச பாவங்களும் சாம்பலாயின. ஜீவப் பிரும்ம பேத விஞ்ஞானமான பரமாத்ம தத்துவம், சாட்சாத்தாகத் தென்பட்டது. அன்புக் காதலும் (பிரேமையும்), ஆனந்தமும் ஆட்கொள்ள, பகவானது திருவடித் தாமரைகளைத் தன் இதயத்திலிருத்தினான். அப்பொழுது அவனது உடல் மயிர்க்கூச்செறிந்து, இதயத்தில் பிரேமபக்தி பொங்கி வழிய, கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக்கின. (6)

இமைத்தலில்லாத அவனது கண்களும் இதயமும் பகவானையே உற்றுநோக்கின. பாவஸமாதி நிலையில் ஒன்றுபட்ட அவனது மனம் பகவானது கல்யாண குணங்களையே நினைந்து, அன்புப்பெருக்கால் வாய்க்குழற ஸ்ரீநரசிங்கனைத் துதிக்கலானான். (7)

பிரகலாதன் துதிக்கிறான்—— “(இறைவா!) பிரும்மா முதலிய தேவர்கள், முனிவர்கள் மற்றும் சித்தர்கள் ஆகியோரது புத்தி என்றென்றும் சத்துவ குணத்திலேயே நிலைபெற்றிருக்கும். ஆனால், அவர்கள் வெள்ளமெனப் பெருக்கெடுத்து வரும் துதிகளாலும், தத்தம் நிறை குணங்களாலும் தங்களை முழுவதுமாக ஆராதிக்க இயலாதவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். இன்றுவரை அவர்களாலும் தங்களை மகிழ்விக்க இயலவில்லையே? அப்படியிருக்க, கொடுமை நிறைந்த அசுர குலத்திலே பிறந்த என்னால் தங்களை எவ்வாறு (தான் துதித்து) மகிழ்விக்க இயலும்? எளிய என் துதிமாலை தங்களை மகிழ்விக்குமா என்ன? (8)

செல்வம், நற்குடிப்பிறப்பு, அழகு, தவம், கல்வி, புலன்களின் திறன், பொலிவு, வீரம், உடல் வலிமை, ஆண்மை (முயற்சி), அறிவுத்திறன் மற்றும் அஷ்டாங்க யோகம் முதலிய பன்னிரண்டு குணங்களும் பரம்பொருளான தங்களை மகிழ்விக்கத் திறன் கொண்டவையல்லவே. பக்தி ஒன்றுதான் தங்களை மகிழ்விப்பது. கஜேந்திரனது பக்தி கண்டு மகிழ்ந்து, உடனே ஓடிவந்து அவனைக் காத்தீர்கள். (9)

ஓர் அந்தணனுக்குச் செல்வம், நற்குடிப்பிறப்பு முதலிய பன்னிரண்டு குணங்கள் நிறைந்திருப்பினும், அவன், பத்மநாபரான ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவடிக் கமலங்களில் பக்தியற்றவனாக இருப்பானேயாகில், அவனைக் காட்டிலும் தனது மனம், சொல், செயல், செல்வம் மற்றும் (அன்பான) உயிர் ஆகியனவற்றை இறைவனது திருவடிக் கமலங்களிலேயே அர்ப்பணம் செய்து நிற்கும் புலைஞன் (ஆயிரம் மடங்கு) உயர்ந்தவனாவான். ஏனெனில், அந்தப் புலைஞன் தன் குலத்தையே பாவனமாக்குகிறான் (தூய்மையாக்குகிறான்). ஆனால், பக்தியின்மையால் நற்குடிப்பிறப்பு முதலிய எண்ணற்ற குணங்களால் செருக்கித் திரியும் அந்தணன், தன்னையே கூட பாவனமாக்கிக் கொள்ள முடியாதவனே. (10)

சர்வ சக்திமானான பகவான், மனிதர்களான நம்மிடமிருந்து தனக்காக அவர் பூசனை பெற வேண்டும் என்பதில்லை. பக்தர்களான நமது நலனுக்காகவே நாம் செய்யும் பூசனையைக் கருணை கொண்டு ஏற்கிறார். நமது முகத்திற்குச் செய்துகொள்ளும் திலகமிடல் முதலிய அழகு கண்ணாடியில் காணும் பிரதிபிம்பம். நாம் எந்தெந்தப் பொருட்களைக் கொண்டு, எவ்விதமான பூசனைகளைப் பரமனுக்கெனச் செய்கிறோமோ, அவை அனைத்தும் நமக்குத்தான் திரும்பக் கிடைக்கின்றன. (11)

பகவானது பெருமைகளைப் பாடுவது, மாயையான உலகியலால் சம்சாரக் கடலில் வீழ்த்தப்பட்ட அற்பனையும் அந்த நொடியிலேயே தூய்மைப்படுத்துவது. தகுதியற்ற நானோ இவ்வுண்மை அறியாத அறிவிலி. இருப்பினும் என் அறிவிற்கு எட்டியவாறு கலக்கத்தையும் வெட்கத்தையும் துறந்து, பகவானுடைய பெருமைகளை வர்ணித்துப் பாடப் போகிறேன். (12)

எம்பெருமானே! சத்துவகுணங்களுக்கெல்லாம் உறைவிடம் தாங்கள். பிரும்மதேவர் முதலிய அனைத்து தேவர்களும் தங்கள் கட்டளையின்படி செயல்படும் உண்மை அடியார்கள். அசுரர்களான எங்களைப்போல் அவர்கள் பகைமை கொள்வதில்லை; ஈடுபாட்டோடு பக்தி புரிபவர்கள். தாங்கள் மேற்கொள்ளும் அழகிய பற்பல அவதாரங்களும் திருவிளையாடல்களும், இவ்வுலகின் நலத்திற்கும் மேன்மைக்கும் ஆன்மானந்தம் அடைவிப்பதற்கும்தான். (இல்லையா?) (தங்கள் திருவவதாரம் அடியார்களின் பயத்தைப் போக்குவிப்பதற்கேயன்றி, அவர்களுக்கு அச்சத்தைக் கொடுப்பதற்காக அல்ல.) (13)

ஆகவே, (இறைவா!) கோபத்தை விலக்கிவிட்டு அமைதி கொள்ளுங்கள். எந்த அசுரனைக் கொல்வதற்கென்று தாங்கள் சினங்கொண்டீர்களோ, அந்த அசுரனைத்தான் கொன்றாகிவிட்டதே. பாம்பு, தேள் முதலிய தீய ஜந்துக்களைக் கொல்வதால் நல்லோர்களும்கூட மகிழ்ச்சி கொள்கிறார்கள். அதுபோல் இந்த அசுரனது வதத்தால் அனைத்து உலகங்களும் மகிழ்ச்சி அடைந்துள்ளன. இப்பொழுது அவர்கள் தங்களது அமைதி தவழும் திருமேனியைக் காணத் துடிக்கின்றனர். அழகிய சிங்கரே! பயம் நீங்குவதற்காக அடியார்கள், இந்தத் திருமேனியை (நித்தமும்) தியானிக்கப் போகிறார்கள். (14)

எவராலும் வெல்லற்கரிய இறைவா! தங்களது இந்தச் சிங்கமுகமோ பயங்கரமாக இருக்கிறது; நாக்கு செந்தீ போல் சுழல்கிறது; கண்களோ சூரியனின் ஒளியை விஞ்சி நிற்கின்றன; புருவங்களோ நெற்றியை எட்டிப் பிடிக்கின்றன; கோரைப் பற்களோ கூர்மையாக உள்ளது; கழுத்திலே குடல் மாலைகள்; பிடரி மயிர்களில் ரத்தம் தெரிக்கிறது; நெட்டுயர்ந்து நிற்கும் அசையாத காதுகள்; எண்டிசை யானைகளையும் நடுங்கியோடச் செய்யும் சிங்க கர்ஜனை; பகைவர்களின் மார்புகளைப் பிளக்கும் கூர்மையான நகங்கள் — இவ்வைபவங்களை எல்லாம் கண்டு நான் சிறிதும் அஞ்சேன். (15)

(ஆனால்,) அடியார் அன்பனே! நான் பயப்படுவதெல்லாம் பொறுத்தற்கரிய கோரமான சம்சார சக்கரத்தில் சிக்கி உழல்வதிலிருந்துதான். என் முன்வினைப் பயன்களாகிற தளைகளில் கட்டுண்டு பயங்கரமான இந்த ஜந்துக்கள் மத்தியில் தள்ளப்பட்டிருக்கிறேன். அனைவரும் விரும்பும் எம்பெருமானே! தங்கள் திருவடிகள் அனைவரும் சரண்புகும் ஒரே பற்றுக்கோடு. முக்தியின்பம் என்பதும் அதுவன்றோ! அவ்வாறிருக்க, எப்போதுதான் தாங்கள் மனமுவந்து, அத்திருவடிகளை அடைய என்னை அழைப்பீர்களோ? கூவிக்கொள்ளும் காலம்தான் இன்னும் குறுகாதோ? (16)

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த பரமனே! நான், ஒவ்வொரு பிறவிகளிலும் விரும்பியது கிடைக்காது, விரும்பாது வெறுத்தது கிடைத்து, அதனால் சோகத்தீயில் வெந்து தவித்தேன். சோகத்தைத் தவிர்க்கச் செய்யும் பரிகாரமும் முடிவில் துன்பமே தந்தது. எப்பொழுது முதல் என்னைத் தவிர மற்ற பொருட்களையே ‘ஆன்மா’ என்று பிரமித்து, பற்பல பிறவிகளில் உழன்று கொண்டிருக்கிறேனோ, நானறியேன்! தங்களது அடியவனாக இருப்பின் இந்தத் துன்பங்கள் எல்லாம் வருமா? வராதல்லவா? ஆகவே, சோகம் தவிர்க்கும் உபாயமான தங்களுக்கு ஆட்படும் உபாயமான அந்த பக்தியை எனக்குக் கூறுங்கள். (17)

அழகிய சிங்கரே! எங்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவர் தாங்கள்தான். எக்காரணமுமின்றி நன்மையே செய்யும் ஒரே நண்பனும் தாங்கள்தான். அனைவராலும் பூஜிக்கப்படுபவரும் தாங்களே. பிரும்மதேவர் தங்களது திருக்கல்யாண குணங்களையும் திருவிளையாடல்களையும் பலவாறாக வர்ணித்துள்ளார். அதை நானும் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தால், தங்கள் திருவடிகளையே தம் இதயக்கோயிலில் வைத்து வணங்கும் அடியார்களது நல்லிணக்கம் வாய்க்கப் பெறுவேன். உண்மையில், அவர்கள்தான் ஞானிகள். அதனால் வெகு எளிதிலேயே விருப்பு—வெறுப்பு முதலிய குணங்களிலிருந்து விடுபட்டு, சம்சாரப் பெருங்கடலாகிய துன்பங்களையும் மிக எளிதில் தாண்டிவிடுவேன். (18)

இறைவா! நரசிங்கா! இந்நிலவுலகில் பிறந்த ஒரு மனிதன் படும் துன்பங்களுக்குப் பரிகாரமாக ஏதோ ஓர் உபாயம் விரும்பிச் செய்யப்படுகிறது. ஆனால், தங்களிடம் பக்தி கொள்ளாது செய்யப்படும் எந்த உபாயமும், அது செய்கின்ற அந்தச் சிறிது நேரத்திற்குத்தான் ஏதோ கழுவாயாக அமையுமே தவிர, அந்தத் துன்பங்களை முற்றிலும் களைந்தெறியுமா? இவ்வுலகில் சிறுகுழந்தைக்குத் தாய்—தந்தையர்களானவர்கள், அதன் வாழ்நாள் முழுமையும் காப்பாளர்களாக இருக்க முடியுமா? மருந்து நோயை முற்றிலுமாகவா குணப்படுத்துகிறது? கடலில் மூழ்கித் தவிப்பவனுக்குத் தோணி முழுமையான உதவிதான் செய்யமுடியுமா? அந்தச் சிறிது நேரத்திற்கு வேண்டுமானால் உதவலாம். வாழ்க்கை முழுவதும் காப்பாற்றாது. (19)

முதலில் தோன்றிய பிரும்மதேவர் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களின் இயல்பால் பலவிதமான செயல்களைச் செய்கிறார். அவர் தொடங்கி, கடைசியில் உள்ள காலம் வரையில் தோன்றும் அனைவரையும் அவரவர்களது செயலில் ஈடுபடுத்துவது தாங்களே. அவர்களும் தங்களது தூண்டுதலால் எந்த ஓர் ஆதாரத்தில் நின்று, எக்காரணத்தால் மண் முதலிய எந்த உபகரணங்களால், எப்பொழுது எந்தவொரு சாதனத்தைக் கொண்டு, கண்களுக்குப் புலனாகாத ஏதோவொன்றின் உதவிகொண்டு, எந்த பயனைப் பெறவேண்டுமென்கிற குறிக்கோளுடன் எவ்வழியைப் பின்பற்றி, எந்தவொன்றைத் தோற்றுவிக்கிறார்களோ அல்லது உள்ள பொருளையே வேறு உருவம் கொள்ளச் செய்கிறார்களோ, (மண்ணைக் குடமாகச் செய்வதுபோல்) அப்படிச் செய்பவர்களும் அவர்களால் செய்யப்படுபனவும் தங்களது திருமேனியே. அதாவது, தங்களது உபாதான காரியமே. (20)

தங்கள் அம்சமான ஜீவனுடைய ஈக்ஷணம் (பார்வை) என்கிற அனுக்கிரகத்தால், காலத்தின் வாயிலாக முக்குணங்களிலும் மாறுபாடுகள் தோன்றும்போது, மாயை மனத்தைப் பிரதானமாகக் கொண்ட இந்த லிங்கச் சரீரத்தைத் தோற்றுவிக்கிறது. இந்த லிங்கச் சரீரமோ வெற்றிகொள்ள இயலாத பலம் கொண்டது; புண்ணிய—பாவ கர்மங்கள் நிரம்பியது; வேதத்தில் கூறப்பட்ட கர்மங்களைப் பிரதானமாக உடையது; பற்பல பெயர்களில் நிலைகொண்டது. இதுதான் அவிச்சையினால் (அறியாமையினால்) கற்பிதமான மனம், (அறிவுப்புலன்கள் ஐந்து, செயற்புலன்கள் ஐந்து என) பத்து புலன்கள், ஐந்து தன்மாத்திரைகள் — என்கிற இந்த பதினாறு விகாரங்களான ஆரக்கால்கள் கொண்ட உலக வாழ்க்கையாகிய சம்சார சக்கரம். பிறப்பறியாத எம்பெருமானே! தங்களது அருளின்றி அதாவது தங்களைச் சேவிப்பது விடுத்துத் தனித்து நின்று எவனாவது மனமாகிற இந்தச் சம்சார சக்கரத்தைத் தாண்ட இயலுமா? (அதாவது, இறையருள் ஒன்றே சம்சாரக் கடலைத் தாண்ட உதவும் சிறந்த படகு.) (21)

சர்வேசா! அவிச்சையான மாயை (முன்கூறிய) இந்த பதினாறு ஆரக்கால்கள் கொண்ட சம்சார சக்கரத்தில் என்னைத் தள்ளி, ஆலைக் கரும்புபோல் பிழித்தெடுக்கின்றதே! தாங்களோ தங்களது சித் சக்தியின் திறனால் புத்தியின் சகல குணங்களையும் வெற்றி கொண்டு நிற்பவர். காலரூபனாக இருந்து செயல்களையும், அதன் சாதனங்களையும் அடிமையாக்கிக் கொண்டவர். இதோ தங்களையே சரணம் பற்றினேன். இந்த சம்சார சக்கரத்திலிருந்து என்னைக் காத்தருளி, தங்கள் திருவடி நிலைகளில் இழுத்துக் கொள்ளுங்கள். (22)

பகவானே! சுவர்க்க வாழ்வு மற்றும் எண்டிசை பாலகர்களின் ஆயுட்காலம், செல்வங்கள், பெருமை — இவற்றைத்தானே இவ்வுலக மக்கள் பெரிதும் விரும்புகின்றனர்? இவற்றையெல்லாம் நான் நன்கு கண்டு ‘இவை அற்பங்கள்’ என்று அனுபவத்தால் தெளிந்து உணர்ந்தேன். எனது தந்தை சற்றே சினந்து மெதுவாகச் சிரிக்கும் போது, அவரது புருவங்கள் சிறிது நெறிக்கும். அப்போது விண்ணுலகச் செல்வங்களெல்லாம் நிலைகொள்ளாது இங்குமங்கும் அலைக்கழியும். அவ்வாறிருந்த எனது தந்தையும் தங்களால் அழிக்கப்பட்டார். (23)

ஆகையால், இவ்வுலக மக்கள் பெரிதும் விரும்பும் ஆயுள், செல்வம், பெருமை மற்றும் புலன்நுகர் போகப் பொருட்கள் ஆகிய எதனையும் யான் விரும்பவில்லை. ஏனெனில், பெருந்திறல் படைத்த காலத்தின் ரூபனாக இருந்து, தாங்கள்தான் அவற்றை அழித்து விடுகிறீர்களே. ஆகவே, தாங்கள் தங்கள் அடியார்களின் இணக்கத்தில் நான் இருக்கச் செய்ய வேண்டுகிறேன். (24)

கானல்நீர் போல் பொய்யான உலகியலின்பங்கள் செவிக்கு இன்பமாக இருக்கின்றன. இவ்வுலகியல் இன்பங்களை நுகரும் இவ்வுடலோ, எண்ணற்ற நோய்களின் இருப்பிடம். பொய்யான இந்த உலகியலின்பங்கள் எங்கே? நோய் பிடித்து அலையும் இவ்வுடல்தான் எங்கே? இவற்றின் நிலையாமையையும் சுவையின்மையையும் அறிந்திருந்தும் மனிதன், இவற்றில் வெறுப்புக் கொள்ளவில்லை. ஆனால், மிக்க சிரமம் மேற்கொண்டு பெறப்படும் தேன் திவலைகள் போன்ற போகங்களால், தனது ஆசைக்கனலைத் தணிக்க முயற்சிக்கிறான். (25)

பரமேசுவரா! தமோ குணமே நிரம்பிய அசுரர் குலத்தில், ரஜோ குணத்தால் பிறவி பெற்ற நான் எங்கே? எல்லையற்ற தங்களது அரும்பெருங்கருணை எங்கே? பெரும்பேறான அனைத்துத் தாபங்களையும் நொடியில் நீக்கியருளும் தாமரை போன்ற தங்களது திருக்கரத்தை, என் தலையில் வைத்தருளினீர்களே! தங்கள் திருக்கரத்தை வைத்தருளிய பேரருள் பிரும்மதேவர், பரமசிவன், மகாலக்ஷ்மி முதலியோருக்குக்கூடக் கிடைத்ததில்லையே? (யான் என்ன பாக்கியம் செய்தேன்!) (26)

பாமர மக்கள் எண்ணுவதைப்போல் ‘பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் உயர்ந்தவர்கள், அசுரர்கள் தாழ்ந்தவர்கள்’ என்ற எண்ணம் தங்களுக்கு இல்லை. ஏனெனில், அனைத்து ஜீவராசிகளின் ஆன்மாவாகவும், பயன்நோக்கா நண்பனாகவும் இருப்பவர் தாங்கள்தான். இருப்பினும் தங்களது அருள் கற்பகத்தருவைப் போல் அருகில் நின்று வேண்டுவதாலும் துதிப்பதாலுமே பெறலாகிறது. அவரவர்களது வேண்டுதலுக்கேற்ப தங்களது அருள் பெருகுகிறதேயொழிய, அவனது பிறவியின் உயர்வு—தாழ்வு நோக்கப்படுவதில்லை. (27)

இறைவா! விழுங்கக் காத்திருக்கும் காலனாகிற பெருநாகம் குடியிருக்கும் இருளடர்ந்த பாழுங்கிணறு, மண்ணுலக வாழ்க்கை. உலகியலின்பங்களை நுகர விருப்பமுள்ளவன் அந்தப் பாழுங்கிணற்றில் விழுகிறான். கூடாவொழுக்கத்தால் நானும் அதில் விழுந்திருப்பேன். ஆனால், தேவரிஷியான நாரதர் தன்னடியவனாகக் கொண்டு என்னைக் காத்தருளினார். தங்கள் அடியவர்களுக்குத் தொண்டு புரிவதை, நான் எவ்வாறு கைவிட முடியும்? (28)

எல்லை காணா ஏந்தலே! தவறான செயல் செய்ய எண்ணிக் கச்சைக் கட்டிக் கொண்டு உடைவாளைக் கையிலேந்தி, ‘உன் தலையை வெட்டி வீழ்த்துகிறேன். என்னைத் தவிர மற்றொரு தெய்வம் இருக்குமேயானால், அவன் வந்து உன்னைக் காப்பாற்றட்டும்’ என்று என் தந்தை கூறியவுடனேயே, தாங்கள் நேரில் தோன்றி என்னுயிரைக் காத்தருளி, என் தந்தையையும் கொன்றீர்களே. (அதன் காரணம் இப்பொழுதுதான் புரிகிறது. என்ன தெரியுமா?) தங்களிடம் பெருங்காதல் கொண்டுள்ள ஸநகாதி மாமுனிவர்கள் மற்றும் நாரத மகரிஷியின் சொல்லை மெய்ப்பிக்கத்தான்! என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. (29)

எம்பெருமானே! இவ்வுலகம் முழுவதும் வியாபித்து நிற்பது தாங்கள் ஒருவர் மட்டும்தான். இவ்வுலகம் தோன்றுவதற்கு முன் ஸத்ரூப காரண வஸ்துவாகத் தாங்கள் இருந்தீர்கள். பொய்யான இவ்வுலகத்திற்கு முடிவாகவும் இருக்கப் போகிறீர்கள். ஆகவே, இடைப்பட்டதான வியவகார காலத்திலும் அடையாளமாகத் தாங்கள்தான் விளங்குகிறீர்கள். தாங்கள் தங்கள் மாயையால் குணங்களின் பரிணாமமாக இவ்வுலகைப் படைத்து, முதலிலிருந்தே என்றும் எதிலும் விளங்கினாலும் அவ்வுலகில் புகுவதுபோல் திருவிளையாடல் புரிந்து, அந்த முக்குணங்களால் காப்பவர் போலவும், அழிப்பவர் போலவும், இன்னும் பலவிதமாகவும் அறியப்படுகிறீர்கள். (30)

காரிய—காரண ரூபமாகத் தோன்றும் இவ்வுலகமும் தாங்கள்தான். ஆனால், இவற்றிலிருந்து முற்றிலும் தாங்கள் தனிப்பட்டவர். (ஏனெனில், தாங்கள் மட்டும்தான் உண்மையானவர்; மற்றவை பொய்யானவை. முதலிலும் முடிவிலும் காரணமாகவும், முடிவாகவும், இவை அனைத்துமின்றித் தனித்தும் இருப்பவர்.) தான்—பிறன் என்கிற மாறுபட்ட கருத்து பொருளற்ற சொற்களின் மாயாஜாலம். ஏனெனில், எதிலிருந்து எதனுடைய தோற்றம், இருப்பு, அழிவு மற்றும் வெளிப்பாடும் (பிரகாசமும்) ஏற்படுகிறதோ, அதுதானே அதனுடைய ஸ்வரூபமும்? விதை காரணம்; மரம் அதன் காரியம். ஆகவே, பார்வையில் காட்சிக்கு இரண்டும் வேறுதான். ஆனால், வாஸனை (கந்தம்) என்கிற தன்மாத்திரையைக் காண விதை, மரம் இரண்டும் ஒன்றுதான். (அதாவது, காரிய—காரண ரூபமாக விளங்கும் இந்தப் பிரபஞ்சம் பரமாத்ம ஸ்வரூபம்தான். இரண்டும், தனித்தனியானவை அல்ல.) (31)

பரமனே! மகாபிரளய காலத்தில் எல்லா உலகங்களையும் தானாகத் தன்னுள்ளேயே அடக்கிக் கொண்டு, எவ்விதச் செயலுமின்றித் தன்னியல்பான பரமானந்தச் சுகத்தில் ஆழ்ந்து, பிரளயகாலப் பெருங்கடலில் (ஆலிலைமேல்) பள்ளிகொண்டு விளங்குகிறீர்கள். அந்தச் சமயம் தனது இயற்கையான யோகசக்தியின் வாயிலாக வெளிநாட்டத்தை அடைத்து, தனது ஆத்ம ஸ்வரூபப் பிரகாசத்தினால் தூக்கத்தை லயமடையச் செய்து, (முற்றிலுமாக அழித்துக்) கடைசி நிலையான பரமாத்ம ஸ்வரூபத்தில் நிலைபெற்று நிற்கிறீர்கள். அதுபோது தாங்கள், தமோ குணத்தின் நிலையான தூக்கத்தையோ, விழித்த நிலையில் உள்ளதுபோல், ஸ்தூல—சூட்சும விஷயங்களையோ ஏற்பதில்லை. (32)

தாங்கள் தங்களது காலம் என்கிற சக்தியால் பிரகிருதியான மாயையின் சத்துவ—ரஜோ—தமோ குணங்களை நன்கு தூண்டுகிறீர்கள். அதனால், (அதன் பயனாய் தோன்றிய) இந்தப் பிரபஞ்சமும் தங்கள் ஸ்வரூபமே. முதலில் இது தங்களிடம் ஒடுங்கிக் கிடந்தது. ஊழிக்கடலின் பெருவெள்ளத்தின் நடுவே நீள் நாகப் படுக்கையில் பள்ளிகொண்டிருந்த தாங்கள், தங்களது யோக நித்திரையான ஸமாதியை விட்டெழுந்தபோது, சிறு ஆலம் விதையினின்றும் பெரிய ஆலமரமே தோன்றுவது போல், தங்களது தொப்புள் கொடியினின்றும் பெரிய தாமரை மலரொன்று தோன்றியது. (33)

அந்தத் தாமரை மலரில் பிரும்மதேவர் தோன்றினார். ஆனால், அப்பொழுது அங்கு தாமரை மலரைத் தவிர வேறொன்றைக் காணாத அவர், தனக்குள்ளேயே விதைபோல் மறைந்து நிற்கும் தங்களை அறியவில்லை. தாங்கள் (தன்னுள் இருப்பதை அறியாது) வெளியில் இருப்பதாக நினைத்து நீருக்குள் மூழ்கி, நூறு வருடங்கள் தேடியலைந்தார். ஆனால், அவருக்குத் தாங்கள் புலப்படவில்லை. இது உண்மைதானே. விதையிலிருந்து முளை கிளம்பிய பின், அந்த விதையைக் காண முடியாதல்லவா? (விதை, தன்னிலை மாறிச் செடியாகிவிட்டதே?) (34)

பரமேசா! தேடிக் களைத்த பிரும்மதேவர் மிகவும் ஆச்சரியமடைந்து, மறுபடியும் அந்தத் தாமரை மலரிலேயே வந்தமர்ந்தார். நீண்ட காலம் கடந்த பின் கடுமையான தவம் மேற்கொள்ளவே, அவரது மனம் தூய்மை அடைந்தது. அப்பொழுது பூமியில் (நிலத்தில்) மிகநுட்பமாக மறைந்து கிடக்கும் அதன் தன்மாத்திரையான கந்தத்தை (வாஸனையை — நறுமணத்தை)ப் போல் ஐம்பெரும் பூதங்கள், பத்து புலன்கள் மற்றும் அந்தக்கரணம் கூடிய தன்னுடலிலேயே, நுட்பமாக நீக்கமற நிறைந்துள்ள தங்களது நுண்ணிய வடிவத்தைக் கண்டார். (35)

(அவர் தன்னுள் உணர்ந்து கண்ட) விராட் புருஷரான பகவான், ஆயிரக்கணக்கான திருமுகங்கள், திருவடிகள், தலைகள், திருக்கரங்கள், துடைகள், மூக்குகள், வாய்கள், காதுகள், கண்கள், ஆபரணங்கள், திவ்ய ஆயுதங்கள் கொண்டு விளங்கினார். பதிநான்கு உலகங்களும் அவரது உடலுறுப்புகள். திருவிளையாடல்கள் புரிவதற்கென்றே இறைவன் ஏற்ற மாயாப் பிரதானமாகிய இந்தத் திருமேனியைக் கண்டு பிரும்மதேவர் மகிழ்ச்சி கொண்டார். (36)

எம்பெருமானே! ரஜோ குண, தமோ குணங்களே உருவெடுத்து வந்தது போன்ற மிக்க பலங்கொண்ட மது, கைடபன் என்னும் இரு அசுரர்களும், சத்துவ குண ஸ்வரூபமாகிய வேதங்களைத் திருடிச் சென்றபோது, தாங்கள் ஹயக்ரீவராக (பரிமுகச்செம்மலாக)த் திருமேனி தாங்கி, வேதத்திடம் பகைமை கொண்ட அவ்வசுரர்களை வதைத்து, அவ்வேதங்களைப் பிரும்மதேவரிடம் அளித்தீர்கள். அந்தச் சத்துவ குணம்தான் தங்களது பிரியமான ஸ்வரூபம் என்று பெரியோர்கள் கூறுகின்றனர். (37)

ஓங்கி உயர்ந்த உத்தமனே! இவ்வாறு தாங்கள் மனிதன், விலங்கு, பறவை, முனிவர், தேவர்கள், மீன் முதலிய பல திருமேனிகள் தாங்கி அவதரித்து, உலகிற்குக் கேடு புரியும் தீயோர்களை அழித்து நன்மை புரிகிறீர்கள். இந்த அவதாரங்கள் வாயிலாக, ஒவ்வொரு யுகத்திலும் அந்தந்த யுகங்களின் தர்மங்களையும் காத்தருளுகிறீர்கள். கலியுகத்திலோ தெற்றெனப் புலப்படாது மறைந்திருந்து அருள்புரிகிறீர்கள். மற்ற மூன்று யுகங்களிலும் வெளிப்படையாகத் தோன்றி அருள்புரிவதால், தங்களைத் ‘திரியுகன்’ (மூன்று யுகங்களாக விளங்குபவர்) என்றழைக்கிறார்கள். (38)

வைகுண்டத்தில் விளங்குபவரே! பொல்லாத என் மனம், முன்வினைப் பயன்களாகிற அழுக்கு நிரம்பித் தூய்மையற்றிருக்கிறது; உலகியலின்பங்களை நோக்கிப் பாய்கிறது; இன்பம்—துன்பம், மகிழ்ச்சி—வருத்தம், பயம், இம்மை—மறுமை, செல்வம்—பெண்டிர்—மக்கள் என்கிற மூவித ஆசைகள் முதலிய சிந்தைகளால் கலங்கித் தவிக்கிறது. இதனால் தங்களது திருவிளையாடல்களாகிற கதையமுதத்தில் சுவை காணாமல் பராமுகமாக இருக்கிறது. இவ்வாறு என் மனம் என்னை வாட்டி வதைக்கும்போது, தீனனான நான் தங்களது உண்மை ஸ்வரூபத்தை எவ்வாறு அறிந்துகொள்ள முடியும்? (39)

அச்சுதா! என்றுமே நிறைவு கொள்ளாத நாக்கு, இன்சுவைப் பண்டங்களை நோக்கி, என்னை பலமாக இழுத்துச் செல்கிறது. பிறப்புறுப்போ அழகிய பெண்களை நோக்கி இழுக்கிறது. தோல் அழகிய மென்மையான தொடுவுணர்ச்சியை நோக்கிப் பாய்கிறது. வயிறு உணவை நோக்கி ஓடுகிறது. காதுகள் இனிய கானத்தைப் பற்றுகின்றன. மூக்கு நறுமணத்தை நோக்கித் தாவுகிறது. கண்களோ அழகிய பொருட்களை நோக்கி, என்னை இழுக்கின்றன. இவை போதாதென்று செயற்புலன்கள், கர்மேந்திரியங்கள் அதற்கான நுகர்ப்பொருட்களை நோக்கி இழுத்துச் செல்கின்றன. பலப் பெண்களை மணந்தவனை ஒவ்வொரு மனைவியும் தங்கள் படுக்கையறைக்கு வலிந்து இழுப்பது போலிருக்கிறது, என் நிலை! (40)

இவ்வாறு இந்த ஜீவன், தன் வினைப்பயன்களான தளைகளில் கட்டுண்டு சம்சாரமாகிற வைதரணி நதியில் விழுந்து தவிக்கிறது. பிறப்பு, பின்னர் இறப்பு, மறுபடியும் இறப்பின் பின் பிறப்பு — என்று இதற்கிடையில் கர்மப் பயன்களை அனுபவித்து அனுபவித்து, இந்த ஜீவன் மிகவும் பயந்து நடுங்கி நிற்கிறான். ‘இவன் நம்மவன், இவன் பிறன்’ என்கிற வேற்றுமை எண்ணம் கொண்டு சிலருடன் நட்பு கொள்கிறான்; சிலரைப் பகைக்கிறான். அறிவற்ற இந்த ஜீவனது பரிதாப நிலையைக் கண்டு சற்றே மனம் இரங்குங்கள்; கருணை கொள்ளுங்கள். சம்சாரக் கடலின் அக்கரையில் விளங்கும் இறைவனே! அக்கறை கொண்டு இந்த ஜீவர்களையும் சம்சாரக் கடலைத் தாண்ட வைத்து அக்கரையேற்றுங்கள். (41)

அகில லோக குருவே! இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து ஒடுக்குபவர் தாங்கள். அப்படியிருக்க, இந்த ஜீவராசிகளைச் சம்சாரக் கடலின் அக்கரை சேர்க்க, தங்களுக்கு என்ன சிரமம். ஏதாவது கடின முயற்சிதான் தாங்கள் மேற்கொள்ள வேண்டுமா? தீனர்களின் துன்பம் துடைக்கும் தெளிபொருளே! ஒன்றுமறியா பாமரனிடம்தானே சான்றோர்கள் கருணை மிகக் கொள்வர். எங்களுக்கு அவையெல்லாம் தேவையில்லையே? ஏனெனில், நாங்கள் எங்கும் எப்பொழுதும் தங்கள் அடியார்களுக்குத் தொண்டு செய்வதிலேயே மூழ்கிக் கிடப்பதால், இந்த வைதரணியை (சம்சாரக் கடலை)த் தாண்டுவதில் சிறிதளவு கவலையுமில்லை. (42)

பரமனே! சம்சாரக் கடலான இந்த வைதரணியைக் கடப்பது மற்றவர்களுக்குச் சிரமமாக இருக்கலாம். ஆனால், எனக்கோ இதில் சிறிதும் பயம் என்பதில்லை. ஏனெனில், என் மனம் இந்த வைதரணியைக் கடப்பதில் இல்லை. தேவாமுதத்தையும் திகட்டச் செய்யும் ஆராவமுதான தங்களது திருவிளையாடல்களைப் பாடியாடுவதிலேயேதான் ஊன்றியுள்ளது. என் கவலையெல்லாம் அறிவிலிகளான இந்த பாமர மக்களைப் பற்றித்தான். ஏனெனில், அவர்கள் தங்களது மெய் இன்பமான கல்யாண குணங்களைப் பாடுவதில் மனம் கொள்ளாது, பொறிபுலன்களது உறவால் கிட்டும் பொய்யான இன்பங்களைப் பெறுவதற்காக, மனைவி—மக்கள் என்கிற குடும்பச் சுமையைத் தலையில் சுமக்கிறார்களே! (என்றுதான் கவலை.) (43)

எம்பிரானே! பெரும்பாலும் தேவமுனிவர்கள் தாங்கள் முக்தியின்பம் பெறவே, மனித நடமாட்டமற்ற காடு சென்று, மௌன விரதமேற்று தவம் செய்கிறார்கள். பிறர் நன்மையில் அவர்கள் நாட்டம் கொள்வதில்லை. ஆனால் நானோ, எவ்வித உதவியுமின்றிப் பரிதாபமாக இருக்கும் இந்தப் பாமர மக்களை விட்டுவிட்டுத் தனியாக முக்தி பெற விரும்பவில்லை. சம்சாரக் கடலில் விழுந்துழலும் இந்த ஜீவராசிகளுக்குத் தங்களை விட்டால் யார்தான் அடைக்கலம்? அவர்களைக் காத்தருளுபவர் வேறெவரையும் நான் காணவில்லையே! (44)

குடும்பத்தில் சிக்கி உள்ளவனுக்குக் கிடைக்கும் பெண் புணர்ச்சி முதலிய இன்பங்களோ மிகவும் அற்பமானவை. அரிப்பெடுத்தால் இருகைகளினாலும் சொறிந்து கொள்வது போல், அப்போதைக்கு இன்பமாக இருக்கும். பின், அதுவே துன்பத்திற்கு மேல் துன்பமாகும். ஆனால், அறிவிலியான இந்த மனிதன், பற்பல துன்பங்களை மேலும் மேலும் அனுபவித்தாலும், அற்பமான இவ்வின்பங்களில் வெறுப்புக் கொள்வதில்லை; மனநிறைவு அடைவதில்லை. ஆனால் தீரனான ஒருவனோ, கைகளிலெடுத்த அரிப்பைப் பொறுத்துக் கொள்வதுபோல், புலன்வழி இன்பங்களின் வேகத்தையும் பொறுத்துக் கொள்கிறான். (அவ்வாறு பொறுத்துக் கொள்வதால், அவை தானாகவே அழிந்து விடுகின்றன.) (45)

பரமபுருஷனே! மௌனமாக இருப்பது, விரதங்களை அனுஷ்டிப்பது, அறநூல்களைப் படிப்பது, தவம் செய்வது, வேதமோதுவது, தனக்கென்று வரையறுக்கப்பட்ட கடமைகளைத் தவறாது செய்வது, பற்பல மேற்கோள்களுடன் சாஸ்திரங்களின் நியதிகளை விளக்குவது, தனித்திருப்பது, ஜபம் செய்வது, தியானம் செய்வது ஆகிய பத்தும் முக்தி பெறுதலுக்கான சாதனங்கள். புலனடக்கம் அற்றவனுக்கு இவையெல்லாம் வியாபாரம் போல் வாழ்க்கை நடத்தச் சாதனமாக அமையும், அவ்வளவுதான்! ஆனால், ஆடம்பரப் பிரியர்களுக்கு இதன் உண்மை வெளிப்படும் வரை வாழ்க்கையைத் தொடரப் பயன்படுமேயன்றி, உண்மை வெளியாகிவிட்டால் அதற்கும் பயன்படாதொழியும். (46)

விதை, அதிலிருந்து வெளிவரும் முளை போன்றவை தங்களது இரு திருவுருவங்கள் என்று வேதங்கள் கூறுகின்றன. அதுதான் காரிய—காரணங்கள். உண்மையில் தாங்கள் இந்தப் பிராகிருத உருவமும் அற்றவர். ஆனால், இந்தக் காரிய—காரண ரூபங்களைத் தவிர தங்களை அறிய வேறு சாதனங்களும் இல்லை. காரிய—காரணங்களில் மறைந்து நிற்கும் தங்களைப் பக்தியோகத்தில் ஈடுபட்ட அடியார்கள், கட்டையைக் கடைந்து தீயை வெளிப்படுத்துவதுபோல், பக்தியோகத்தின் வாயிலாகக் காரிய—காரணங்களில் தேடிக் கண்டுபிடித்து வெளியே கொண்டு வருகிறார்கள். ஏனெனில், இவையிரண்டும் உண்மையில் தங்களைத் தவிர வேறு எதுவுமல்ல. இவை தங்கள் ஸ்வரூபமே. (47)

எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருளே! காற்று, தீ, நிலம், ஆகாயம், நீர் ஆகிய பஞ்சபூதங்கள்; கந்தம் முதலிய ஐந்து தன்மாத்திரைகள்; பிராணன், புலன்கள், மனம், சித்தம், அஹங்காரம் முதலிய தத்துவங்கள்; அகிலப் பிரபஞ்சம் அனைத்தும் தாங்கள்தான். சகல குண ஸம்பந்நரும் தாங்களே. குணமின்றி நிர்குணராக இருப்பவரும் தாங்களே. மனத்தினாலும் சொல்லினாலும் விளக்கப்படும் அனைத்தும் தாங்களே. தங்களைத் தவிர மற்றொன்று கிடையாது. (48)

எல்லோராலும் பலவாறாகத் துதிக்கப்படும் இறைவனே! சத்துவம் முதலிய குணங்கள், இந்தக் குணங்களின் பரிணாமமான மஹத் முதலிய முக்குணங்களின் அபிமானமுள்ள தத்துவங்கள், தேவர்கள், மனிதர்கள் மற்றும் மனம் முதலியனவெல்லாம் முதலும் முடிவும் உள்ளனவாகையால், முதலும் முடிவுமற்ற, ஆதி அந்தமில்லா, அனாதியான, எல்லையற்ற தங்களது ஸ்வரூபத்தை அறியத் திறனற்றவர்களே. இதை ஆராய்ந்தறிந்த ஞானிகள், வேதங்கள் கூறிய வேதமோதுதல், வேள்வி செய்தல் போன்ற செயல்களிலிருந்து விலகி விடுகின்றனர். (ஸமாதிநிலையிலிருந்து கொண்டு தங்களை உபாசிக்கிறார்கள்.) (49)

சிறந்தவை அனைத்திலும் மிகச்சிறந்த இறைவா! நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து வணங்கல், தோத்தரித்தல், செயல்கள் அனைத்தையும் இறையர்ப்பணமாகச் செய்தல், பணிவிடை செய்தல், திருவடிக் கமலங்களை எப்போதும் நினைத்திருத்தல், இறைவனது கல்யாண குணங்களைக் கூறும் கதைகளைச் செவியாரக் கேட்டல் என்கிற ஆறு அங்கங்களும் தங்களைச் சேவிப்பதற்கான வழிகள். இந்த ஆறு அங்கங்களை முறைப்படி பின்பற்றாவிடில், தங்களது திருவடித் தாமரைகளில் பக்திதான் எவ்வாறு தோன்றும்? அந்த பக்தியின்றித் தங்களைப் பெறுவதுதான் எப்படி? தங்களையே இடைவிடாது சிந்தித்து மகிழும் துறவு மனப்பான்மை கொண்ட பக்தர்களுக்குத் தாங்கள்தானே அனைத்துச் செல்வமும்! (ஆகவே, தங்கள் திருவடிகளுக்குச் சேவை செய்யும் பாக்கியத்தையே அருள வேண்டுகிறேன்.)” (50)

நாரதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பரம பாகவதனான பிரகலாதன், பரமபக்தியோடு பகவானது கல்யாண குணங்களை வாய் கொள்ளாமல் வர்ணித்தான். உண்மையில் நிர்குணராக இருப்பினும் உலகியலுக்கேற்ப குணங்களை உடையவராக விளங்குவதால் பிரகலாதன் இவ்வாறு வர்ணித்தான். (துதிகளைச் செவியுற்ற) நரசிம்மன் தனது கோபத்தைத் துறந்து அமைதியடைந்து, திருவடிகளில் வணங்கி நிற்கும் பிரகலாதனைக் கண்டு மகிழ்ந்து இனிய மொழியில் பேசலுற்றார். (51)

பகவான் ஸ்ரீநரசிம்மன் கூறுகிறார்—— “அனைத்து நலன்களும் பெற்றவனே பிரகலாதா! உனக்கு அனைத்து நலன்களும் உண்டாகட்டும். அசுர சிரேஷ்டனே! உன்னைக் கண்டு மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டேன். நீ விரும்பிய வரத்தைக் கேள். மக்கள் கோரிய பயன்களைத் தருவதற்காக, நான் காத்து நிற்கிறேன். (52)

நீண்ட வாழ்நாள் பெற்றவனே! என்னை மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்யாதவனுக்கு, எனது தரிசனம் கிடைப்பது மிகவும் அரிது. ஆனால், என் தரிசனம் பெற்ற பிறகு, ஜீவர்களின் இதயத்தில் தாபம் இருக்கக் கூடாது. (53)

விருப்பங்கள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றி வைப்பவன் நான். ஆகவே, நன்மையை விரும்பும் பெரும் பாக்கியம் பெற்ற அறிவாளியான பக்தர்கள், தங்களது செயல்கள் அனைத்தாலும் என்னை மகிழ்விக்கிறார்கள். (54)

பெரும் சாதகர்களையும் மயங்க வைப்பது வரங்கள். அவ்வாறான வரங்களைத் தருவதாக, இறைவன் பன்முறை கூறி, ஆசைகளைத் தூண்டியும், அசுர சிரேஷ்டனான பிரகலாதன் பயன் நோக்கா பக்தி கொண்டவனாதலால் வரங்களை விரும்பினானல்லன்.” (55)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தாவது அத்தியாயம் — பிரகலாதன் முடிசூடுதலும், முப்புரமெரித்த கதையும்

நாரதர் கூறுகிறார்—— பிரகலாதன் சிறு குழந்தையாயினும், வரங்கள் பெறுவது அன்பு பக்தி மார்க்கத்திற்குத் தடைக்கல் என்று அறிந்திருந்தமையால் (ஹ்ருஷீகேசரான) பகவானைப் பார்த்துப் புன்சிரிப்புடன் கூறலானான். (1)

பிரகலாதன் கூறுகிறான்—— “எம்பிரானே! என் பிறப்பு முதற்கொண்டே உலகியல் இன்பங்களில் நாட்டமற்ற என்னை வரம் தருவதாகக் கூறி, இப்பொழுது ஆசை காட்ட வேண்டாம். ஆசைக் கூட்டங்களைக் கண்டு பயந்து, அதனால் வரும் பெருத்த வேதனைகளைக் கண்டு நொந்து வெறுப்படைந்து, அவற்றிலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்காகவே தங்களைச் சரணடைந்துள்ளேன். (2)

இறைவா! என்னிடம் பக்தனுக்குள்ள இலக்கணம் இருக்கிறதா, இல்லையா? என்று அறிய விரும்பித்தானே, என்னை வரம் கேட்கும்படி தூண்டுகிறீர்கள்? வரம் கேட்கும் ஆசை உலகியல் இன்பங்களைப் பெறுவதற்குத்தானே? இது, மனத்தின் ஆசையான முடிச்சை மேலும் இறுகச் செய்வது; பிறப்பு—இறப்பு என்னும் சுழற்சக்கரத்தில் சிக்க வைப்பது. (3)

அகில உலகங்களுக்கும் தனி முதல்வர் தாங்கள். ஆகவே, தாங்கள் லோக குரு. என்னை சோதிக்கவே, இவ்வாறு கேட்கிறீர்கள்? என நினைக்கிறேன். வேறு காரணம் எதுவும் தெரியவில்லை. ஏனெனில், தாங்களோ கருணைக்கடல். (அப்படியிருக்க, பக்தர்களை இவ்வுலகியல் தளைகளில் சிக்க வைக்க, வரம் அருளுவதாகக் கூறுவது என்ன நியாயம்?) எவன் தங்களிடமிருந்து தனது விருப்பங்களைப் பூர்த்தி செய்து கொள்ள வரம் வேண்டுகிறானோ, அவன் தங்கள் அடியவன் இல்லை; இல்லவே இல்லை. அவன் பண்டமாற்று செய்யும் வியாபாரியே. (4)

யஜமானனிடம் தன் விருப்பங்களை வேண்டிப் பெறுபவன் உண்மை ஊழியனல்ல. அதே போல பணியாளனிடம் தன் பணிகளைச் செய்து பெறுவதற்காக, அவனது யஜமானன் என்கிற பெருமையைப் பெறுவதற்காக, பணியாளனது விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவனும் உண்மை யஜமானன் அல்ல. (5)

நானோ, எதனையும் விரும்பாத தங்கள் நிருபாதிக (காரணம் காணாத) பக்தன். தாங்களோ, எதனையும் எதிர்பாராத தலைவர். அரசன்—பணியாள் எனில் இருவருக்குமிடையில் ஏதோவொரு பயன் கருதி அரசன்—பணியாளன் என்கிற தொடர்புண்டு. ஆனால், நமக்குள் இவ்வாறான பயன் கருதும் தொடர்பு ஏதுமில்லை. (6)

எம்பிரானே! தாங்களோ வரம் அருளுபவர்களுக்கெல்லாம் வரம் அருளுபவர். எனக்கு அப்படி ஏதாவது வரம் தந்தாக வேண்டுமென்றிருப்பின், என் மனத்தில் எப்பொழுதுமே ஆசையாகிற விதை முளைத்தெழாத வரத்தையே அருள வேண்டுகிறேன். (7)

(ஏன்? இவ்வரம் வேண்டுகிறேன் எனில்,) இதயத்தில் ஆசை என்னும் விதை முளைக்குமேயானால் அப்பொழுது பொறி—புலன்கள், மனம், பிராணன், உடல், அறநெறிகளான ஒழுக்கம், உறுதி, மகிழ்ச்சி, புத்தி, வெட்கம், செல்வம், சாந்தி, நினைவு மற்றும் உண்மைநெறி — இவையனைத்தும் முற்றிலுமாக அழிந்துபடும். (8)

செந்தாமரைக் கண்ணா! மனிதன் எப்பொழுது தனது மனத்தில் குடி கொண்டிருக்கும் ஆசைகளை முற்றிலுமாகக் களைந்தெறிகிறானோ, அப்பொழுதே அவன் தங்களை அடையத் தகுதி பெறுகிறான். (தங்களுக்குச் சமமான நிலையை அடையத் தகுதி பெறுகிறான்.) (9)

பகவானே! எல்லா ஜீவராசிகளின் உள்ளத்திலும் ஒரே சீராக வீற்றிருக்கும் பரப்பிரும்மம் தாங்கள். தங்களைக் காட்டிலும் சிறந்தவரோ, பெரியவரோ யார்? பாவங்களைக் களைபவரும் தாங்களே. அழகியசிங்கராகத் தோற்றமளிப்பவரும் பரமாத்மாவாக விளங்குபவரும் தாங்களே. அந்த பகவானான தங்களை வணங்குகிறேன்!” (10)

பகவான் நரசிம்மன் கூறுகிறார்—— “உன்னைப் போன்ற என் நிருபாதிக (பற்றற்ற) பக்தர்கள் இம்மை—மறுமைக்கான எந்தப் பொருளிலும் எப்பொழுதுமே ஆசை கொள்வதில்லை. என்னை வேண்டிக் கேட்பதுமில்லை. ஆகவே, நானாகவே உனக்கு ஒரு வரம் தருகிறேன். இந்த ஒரு மன்வந்தரம் முடியும் வரை மட்டும் எனது மகிழ்ச்சிக்காக, இவ்வுலகில் அசுரத் தலைவர்களின் அனைத்து இன்பங்களையும் பெற்றுக் கொள். (11)

வேள்விகளையே திருமேனியாகக் கொண்ட நான், எல்லா ஜீவராசிகளினுள்ளும் விளங்குகிறேன். என்னை உன் இதயத்திலே அபேத பாவனையில் நினைத்துக் கொண்டு உனக்கு மிகவும் பிரியமான எனது திருக்கதைகளைக் கேட்டுக் கொண்டே இரு. அனைத்துக் கர்மங்களினாலும் என்னையே பூசனை புரி. பூசனையின் பயனை எனக்கே அர்ப்பணம் செய். இதன் வாயிலாக, இனி செய்யப் போகும் கர்மங்களின் பயன்களை அழித்துக் கொள். (12)

இவ்வுலக இன்பங்களை அனுபவிப்பதன் மூலம் உன் புண்ணிய கர்மங்களின் பயனையும், பற்றற்று புண்ணிய கர்மங்களைச் செய்வதால் பாவத்தையும், காலத்தின் வேகத்தால் பிராரப்த கர்மங்கள் மூலம் பெறப்பட்ட இவ்வுடலையும் உதறித் தள்ளி, தளைகளனைத்தையும் அறுத்தெறிந்துவிட்டு, அதன்பின் என்னை வந்து அடைவாயாக. அதனால் தேவருலகத்தோரும் உன் பெரும் புகழைப் பாடிக் கொண்டாடுவார்கள். (13)

என்னையும் உன்னையும் மனத்தில் நினைத்தவண்ணம் உன்னால் போற்றித் துதிக்கப்பட்ட இந்தத் துதிையைச் சொல்பவன், உரிய நேரத்தில் இவ்வுலகத்திய கர்மத்தளைகளிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.” (14)

பிரகலாதன் கூறுகிறான்—— “எம்பெருமானே! வரமளிக்கும் தேவர்களுக்கும் வரமளிப்பவர் தாங்கள். எனது தந்தை தங்களது ஈசுவரத்தன்மையை அறியமாட்டார். தாங்கள் அனைத்துத் திறனும் கொண்டவர் என்பதையும், அகில உலக நாயகன் என்பதையும் அவர் அறியவில்லை. ஆகவே, தங்களைப் பலவாறாக நிந்தித்திருக்கிறார். ‘இந்த விஷ்ணுதானே என் தம்பியைக் கொன்றவன்’ என்கிற பொய்யான நினைப்பில் கொண்ட கோபத்தின் கொந்தளிப்பையும் அடக்க முடியாமல், நான் தங்களிடம் பக்தி கொண்டதால் எனக்கும் பல தீங்குகள் புரிந்தார். (15—16)

ஏழைப்பங்காளனே! அவர் செய்த பாவங்களுக்கு எல்லையே இல்லை. எதனாலும் கரையேற்றுவிக்க முடியாதது. மேலும் மேலும் துன்பமான பாவத்தையே தருவது. இத்தனை பாவங்களும் தங்களது கடைக்கண் பார்வை ஒன்றினாலேயே (பார்வை பட்ட அந்த நொடியிலேயே விலகி,) என் தந்தை புனிதம் பெற்றுவிட்டார். இருப்பினும், ‘எளிதில் அழிக்க முடியாத அந்தப் பாவங்களிலிருந்து என் தந்தை தூய்மை பெறவேண்டும்’ என்கிற வரத்தை அருள வேண்டுகிறேன்.” (17)

பகவான் கூறுகிறார்—— “பாவமே அறியாத குழந்தாய்! உன் தந்தை அவனது முன்னோர்களான இருபத்தோரு தலைமுறை பெரியோர்களுடன் தானும் பரிசுத்தமாகிவிட்டான். ஏனெனில், அசுரகுலத்தையே தூய்மையாக்கும் பரமபக்தனான நீயன்றோ அவனது திருமாளிகையில் பிறந்திருக்கிறாய். (18)

சாதுக்களும், தங்களது ஆசார—அனுஷ்டானங்களை விடாது முறைப்படி தழுவுபவர்களும், எங்கும் சமநோக்குள்ளவர்களும் (சமதர்சிகளும்), அடக்கமும் அமைதியும் கொண்டவர்களுமான என் அடியார்கள் எங்கெங்கெல்லாம் வசிக்கிறார்களோ, அந்த இடங்களெல்லாம் பாவிகள் நிறைந்த ‘கீகடம்’ போன்ற தேசங்களாயினும் சரி, அவை மிகவும் புனிதமடைகின்றன; தூய்மை பெறுகின்றன. (19)

அசுர சிரேஷ்டனே! என்னிடம் கொண்ட பக்தியால் உலகியல் காமனைகள் அழிந்து, பற்றற்று, எங்கும் எதிலும் நான் உள்ளதை அனுபூதிவாயிலாக உணர்ந்தவன், எந்தவொரு ஜீவனுக்கும் (அது சிறியதோ பெரியதோ) எவ்விதத்திலும் தீமை புரியமாட்டான். (20)

இவ்வுலகில் உன்னை முன்னுதாரணமாகக் கொண்டு வாழ்பவர்கள் அனைவரும் என் அடியார்களாவார்கள். ஆதலால் நீயோ, என் அடியார்களுக்கெல்லாம் முன்னோடி; ஆதர்ச புருஷன். நீ, தலைசிறந்த பக்தனல்லவா! (21)

என் திருமேனியைத் தீண்டியதாலேயே உன் தந்தை முற்றிலுமாகத் தூய்மை பெற்று விட்டான். இருப்பினும் அவனுக்கான ஈமக்கடன்களைச் செய். குழந்தாய்! உன்னைப் போன்ற நன்மக்களைப் பெற்றதால், அவனுக்கு உயர்ந்த உலகங்கள் கிடைக்கும் நற்கதி பெறுவான். (22)

குழந்தாய்! உன் தந்தை அலங்கரித்த சிங்காதனத்தை ஏற்றுக் கொள். வேதமறிந்த முனிவர்கள் சொற்படி என்னிடமே மனத்தை நிறுத்தி, என்னை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, எனக்கு அர்ப்பணமாகவே அனைத்துக் கர்மங்களையும் முறைவழுவாது செய்.” (23)

நாரதர் கூறுகிறார்—— தர்மநந்தனா! பகவானது கட்டளையை ஏற்று, பிரகலாதன் தன் தந்தையின் ஈமக்கடன்களை முடித்தான். வேதமறிந்த சான்றோர்களான அந்தணப் பெருமக்கள், அவனுக்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்தனர். (24)

இவ்வாறு பிரகலாதனுக்கு அருள் புரிந்ததால் மனம் மகிழ்ந்து வீற்றிருக்கும் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை, அழகிய சிங்கரைக் கண்ட பிரும்மதேவர், தேவர்கள் சூழ தூய்மையான துதிகளால் அவரைத் துதித்துக் கூறலானார். (25)

பிரும்மதேவர் கூறினார்—— “தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனே! அனைத்தையும் நடத்திச் செல்பவரே! உலக படைப்பிற்காக என்னையும், மரீசி முதலிய மாமுனிவர்களையும் முதலில் தோற்றுவித்தவரே! உலகங்களையெல்லாம் துன்புறுத்திய பாவியான இவ்வசுரன் நல்லவேளையாகத் தங்களால் கொல்லப்பட்டான். (இது உலகங்களுக்கெல்லாம் விடிவுகாலம்.) (26)

‘என்னால் படைக்கப்பட்ட எந்த ஜீவராசிகளாலும் தனக்கு மரணம் நேரக் கூடாது’ என்று என்னிடமே வரம் பெற்றதால் செருக்கு கொண்டு, இவன் தன் தவம், யோகசக்தி மற்றும் உடல் வலிமையால் மேலும் கர்வம் கொண்டு கட்டுப்பாடின்றி, வேதங்கள் கூறிய அறநெறிகளைப் பாழ்படுத்தினான். (27)

இதில் மகிழ்ச்சிக்குரியது என்னவென்றால், பரமபாகவதனும், தூயவுள்ளம் படைத்தவனுமான இவனது மகன் பிரகலாதன் ஒன்றுமறியாத சிறு குழந்தை. மரணத்தின் வாயிலிலிருந்து தங்களால் காப்பாற்றப்பட்டான். இன்னும் பெருமகிழ்ச்சிக்குரியது, அவன் பரம மங்களமான தங்கள் திருவடி நிழலில் நிற்பதுதான். (28)

இறைவா! தங்களது அழகிய சிங்கரான நரசிங்கத் திருமேனியைத் தூய்மையாக ஒன்றுபட்ட மனத்துடன் தியானம் செய்பவன், எவ்வித பயங்களுக்கும் ஆட்படமாட்டான். எல்லா அச்சங்களும் அவனை விட்டு விலகும். இதுமட்டுமா? உயிர் பறிக்க வரும் கூற்றுவனும் அவனை எதுவும் செய்ய முடியாது.” (29)

பகவான் ஸ்ரீநரசிம்மன் கூறுகிறார்—— “தாமரையில் தோன்றிய பிரும்மதேவனே! இனி, அசுரர்களுக்கு இம்மாதிரியான வரங்களைத் தராதீர்கள். இயல்பாகவே தீயவர்களான அசுரர்களுக்கு இம்மாதிரி வரங்கள் தருவது, பாம்பிற்குப் பால் வார்ப்பது போலத்தான்.” (30)

நாரதர் கூறுகிறார்—— தர்மநந்தனா! இவ்வாறு கூறிய பகவான் நரசிம்மன், பிரும்மதேவர் அளித்த உபசார மரியாதைகளை ஏற்று, எந்தப் பிராணிகளும் காணாதவாறு அங்கேயே மறைந்தருளினார். (31)

பிறகு பிரகலாதாழ்வான் பகவத் அம்சங்களான பிரும்மதேவரையும், பரமசிவனையும், நவப்பிரஜாபதிகளையும், இந்திரன் முதலிய தேவர்களையும் முறைப்படி பூசித்து, பின் தலை தரையில்படுமாறு வீழ்ந்து வணங்கினான். (32)

அப்பொழுது கமலத்தில் வீற்றிருக்கும் பிரும்மதேவர், சுக்ராசார்யார் முதலிய முனிவர்களோடு எல்லா அசுரர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் பிரகலாதனைத் தலைவனாக்கினார். (33)

பின் பிரும்மா முதலிய தேவர்கள், பிரகலாதனை மகிழ்ந்து கொண்டாடி நல்வாழ்த்துக்களை வழங்கினர். பிரகலாதனும் அவர்கள் அனைவரையும் முறைப்படி பூசனை செய்ய, அவர்கள் தத்தம் இருப்பிடம் சென்றனர். (34)

இவ்வாறுதான் பகவானது துவார பாலகர்களான ஜயவிஜயர்கள் இருவரும் (அந்தணர்களான ஸநகாதிகளின் சாபத்தால்) திதியின் புதல்வர்களாகப் பிறந்தார்கள். பகவானிடம் கொண்ட பகைமையால் அவர்கள் இதயத்திலேயே குடியிருக்கும் பகவான், அவர்கள் நலன் கருதி, அவர்களைக் கொன்றார். (35)

முனிவர்களின் சாபத்திற்காட்பட்டதால், அவர்கள் முக்தி பெறாமல் திரும்பவும் இராவணன், கும்பகர்ணன் என்னும் அரக்கர்களாகப் பிறந்தார்கள். ஸ்ரீராமனது பராக்கிரமத்தால் அவர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். (36)

போர்க்களத்தில் பகவான் ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தியின் பாணங்களால் இதயம் பிளக்கப்பட்டு, அவர்கள் தரையில் சாய்ந்தனர். அந்த நிலையிலும் முற்பிறவி போலவே பகவானை மனத்திலிருத்தி நினைந்தவண்ணம் உயிர் துறந்தனர். (37)

அவர்களே இப்பொழுது சிசுபாலன், தந்தவக்த்ரனாக (மூன்றாவது பிறவியாக) வந்துள்ளனர். பகவானிடம் கொண்ட தீராத பகைமையால், உங்கள் கண்ணெதிரிலேயே பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது ஸாயுஜ்யத்தை அடைந்தனர். (38)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் பகைமை கொண்ட அனைத்து அரசர்களும், மரணத்தறுவாயில் பகவானை நினைந்ததால், தங்களது முன்வினைப் பாவங்கள் நீங்கி, பகவத் ஸாயுஜ்யத்தைப் பெற்றனர். குளவியால் பிடித்துக் கூட்டில் அடைக்கப்பட்ட புழு, பயத்தால் குளவியை நினைத்து நினைத்து குளவியாவது போலத்தான் இவர்கள் கதையும். (39)

பகவானது அடியார்கள் வேற்றுமை காணாத தங்கள் ஒப்பற்ற பக்தியின் வாயிலாக, (அவரையே நினைந்து நினைந்து) பகவானது ஸ்வரூபத்தை அடைவதுபோல், சிசுபாலன் முதலிய அரசர்களும் வேறொன்றையும் எண்ணாத பகவானிடம் கொண்ட பகைமை ஒன்றையே நினைந்து நினைந்து, பகவானது ஸ்வரூபத்தை (பகவானைப் போன்ற திருமேனியை) அடைந்தனர். (40)

(குறிப்பு:— பகவானை அடைவதன் நான்கு நிலைகளாவன—— 1. ஸாலோக்யம் — அவரது உலகை அடைவது. 2. ஸாமீப்யம் — அவர் அருகே இருக்கப் பெறுவது. 3. ஸாரூப்யம் — அவர் போன்ற திருமேனி பெறுதல். 4. ஸாயுஜ்யம் — அவரோடு இரண்டறக் கலத்தல். ஜயவிஜயர்கள் இருவரும் ஸாயுஜ்யமாகிற இரண்டறக் கலத்தலைத் தவிர, மற்ற மூன்று நிலைகளைத்தான் பெற்றனர்.)

தர்மநந்தனா! பகவானிடம் பகைமையே கொண்ட சிசுபாலன் முதலியவர்கள் கூட பகவானது ஸாரூப்யத்தைப் பெற்றார்கள் என்பது எப்படிப் பொருந்தும்? என்று நீ என்னிடம் கேட்டாயே, அதற்கு விடை கூறிவிட்டேனல்லவா! (41)

ஆதி அசுரர்களான இரண்யாக்ஷன், இரண்யகசிபு என்னும் இருவரது வதத்தைக் கூறும் இந்தக் கதை, வேதங்களைக் காத்து ரட்சிக்கும் அந்தணர்களிடம் அன்பு கொண்ட பரம்பொருளான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அவதார சரிதமே! இது பரம பாவனமானது; புண்ணியத்தை அளிப்பது! (42)

இந்தக் கதையின் வாயிலாக, பகவானது பரமபக்தனான பிரகலாதனது சரித்திரம், அவனது பக்தியின் பெருமை, பகவானைப் பற்றிய உண்மை அறிவின் ஸ்வரூபம், துறவு நிலை (வைராக்கியம்) மற்றும் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு, இருப்பு, அழிவின் முழுக்காரணனான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது உண்மை ஸ்வரூபம், அவரது திருக்கல்யாண குணங்கள் மற்றும் திருவிளையாடல்கள் ஆகியன அனைத்தும் விளக்கப்பட்டன. மேலும், தேவர்கள் அசுரர்களது பதவிகளில் காலத்திற்கேற்ப ஏற்படும் பெருத்த மாறுபாடுகளும் கூறப்பட்டன. (43—44)

பகவானைப் பெறுதற்கான பாகவத தர்மமான பக்தியோகமும் கூறப்பட்டது. ஆன்மீகமான அத்யாத்ம தத்துவமும், ‘அதாவது, பகவான்தான் ஆன்மா, சத்தியமான வஸ்து; மற்றவை அனைத்தும் அனாத்மா, பொய்யானவை’ என்கிற ஒரு பரமபக்தன் அறியவேண்டிய அனைத்து தத்துவங்களும் (உண்மையும்) இங்கு விரிவாகக் கூறப்பட்டன. (45)

பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது வீர விளையாட்டுகளை முற்றிலுமாக விளக்கும், பரமபாவனமான அனைத்துப் புண்ணியங்களையும் அளிக்கவல்ல இந்தச் சரித்திரத்தைச் சிரத்தையோடு சொல்பவனும் கேட்பவனும், இவ்வுலகத் தளையாகிற கட்டிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறார்கள். (46)

ஆதி புருஷரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது நரசிம்மாவதாரத் திருவிளையாடலையும், அசுரசிரேஷ்டனான இரண்யகசிபுவின் வதத்தையும், பரமபாகவத சிரோமணியான பிரகலாதனுடைய பரமபாவனமான புண்ணியங்களை அள்ளிக் கொடுக்கும் பிரபாவத்தையும், ஒன்றுபட்ட மனத்தோடு படிப்பவனும் கேட்பவனும், பயமற்ற பகவானது வைகுண்டத்தை அடைகிறார்கள்! (47)

தர்மநந்தனா! இந்த மானிட உலகில் உங்களைப் போன்று பெரும்பேறு பெற்றவர்கள் எவருமேயில்லை. உங்களது பாக்கியம் மிகவும் சிலாக்கியமானது. ஏனெனில், பரப்பிரும்ம பரமாத்மாவான பகவான், உங்கள் வீட்டில் மானிடத் திருமேனி தாங்கி மறைந்திருந்து உலா வருகிறார். ஆகவேதான் ஒளிந்து வாழும் அந்த பகவானைக் காண்பதற்காக, அனைத்து உலகங்களையும் தூய்மையாக்கும் முனிவர்கள், நாற்றிசைகளிலிருந்தும் உங்கள் திருமாளிகை நோக்கி அடிக்கடி வந்து போகிறார்கள். (48)

மகாத்மாக்களான இறையடியார்கள் எந்த பகவானைத் தேடியலைகிறார்களோ, எந்த பகவான் மாயையின் தொடர்பின்றிப் பரமசாந்தமாக பரமானந்த அனுபவ ஸ்வரூபராக வேதாந்தத்தின் முடிவான பரப்பிரும்ம பரமாத்மாவாக விளங்குகிறாரோ, அந்த பகவான்தான் சாட்சாத் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்; உங்களது நண்பன்; மாமன் மகன் (அம்மான் சேய்); அனைவராலும் போற்றிப் புகழத்தக்கவன்; கட்டளைகளை முடித்து வைப்பவன்; குருவாக இருந்து நல்லுரைகள் கூறுபவன். (அவர்தான் தங்கள் திருமாளிகையில் மனித உருவில் உலா வரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்.) (49)

பரமசிவன், பிரும்மதேவர் முதலிய அனைவரும்கூட இடைவிடாத தியானத்தாலும், ‘இவரது உண்மை ஸ்வரூபம் இதுதான்’ என்று உறுதிபடக் கூற முடியவில்லையே? அப்படியிருக்க, நாம் என்ன கூறமுடியும்? நாங்களோ மௌன விரதமிருந்து புலனடக்கம் கொண்டு பக்தியோடு அவரைப் பூஜிக்கிறோம். அடியார்களது அன்பனான அந்த பகவான், நாங்கள் செய்யும் அந்த பூஜையை ஏற்று மகிழ்ந்து அருள்புரிய வேண்டும். (50)

மன்னவா! முன்பொரு சமயம் பெரும் மாயாவியான மயன் என்கிற அசுரன், பகவான் ருத்ரனது புகழுக்கு இழுக்கு கற்பிக்க முனைந்தபோது, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்தான் அவரது புகழைக் காத்துப் பரவச் செய்தார். (51)

மன்னன் யுதிஷ்டிரர் கேட்கிறார்—— மாமுனிவரே! அசுரனாகிய மயன் லோகநாதரான பகவான் ருத்ரனது புகழை எதற்காக அழிக்க முற்பட்டான்? பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவரது புகழை எவ்வாறு காத்தருளினார்? தயைபுரிந்து இவற்றை எனக்கு விளக்க வேண்டுகிறேன். (52)

நாரதர் (பதில்) கூறுகிறார்—— முன்பொரு சமயம் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது அருட்திறன் பெற்ற தேவர்கள் போரில் அசுரர்களை வென்றனர். அப்பொழுது அசுரர்கள் அனைவரும் மாயாவிகள் அனைவருக்கும் குருவான மயன் என்னும் அசுரனிடம் சரண் புகுந்தனர். (53)

அந்த மயாசுரனும் தங்கம்—வெள்ளி—இரும்பாலாகிய விமானம் போன்ற மூன்று பட்டணங்களைப் படைத்து அவர்களுக்கு அளித்தான். அவை எங்கு போகிறது? எப்படி வருகிறது? என்பதை எவரும் அறிய முடியாது. மனத்தினாலும் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத போர்த் தளவாடங்களைக் கொண்டவை அவை. (54)

அரசே! அசுர தானைத் தலைவர்களுக்கு முன்பிருந்தே தேவர்களிடம் பகைமை இருந்ததால், இப்பொழுது அதை நினைவில் கொண்டு, அந்த மூன்று விமானங்களில் மறைந்திருந்து மூவுலகங்களையும் அதன் தலைவர்களையும் அழிக்கலாயினர். (55)

அப்பொழுது மூவுலகங்களும் அதன் லோகபாலகர்களும் பகவான் பரமசிவனிடம் சரணடைந்து, “பிரபோ! தேவதேவா! முப்புரங்களிலும் உள்ள அசுரர்கள், தங்கள் பக்தர்களான எங்களை வாட்டி வதைக்கின்றனரே; (தயை புரிந்து) எங்களைக் காப்பாற்றுங்கள்” என்று வேண்டிக் கொண்டார்கள். (56)

இவ்வாறு தேவர்கள் வேண்டி இறைஞ்சுவதைக் கண்ட பகவான் ருத்ரன், “பயப்படாதீர்கள்” என்று அபயமளித்து, (பினாகம் என்கிற) தனது வில்லில் ஒரு பாணத்தைத் தொடுத்து, அந்த மூன்று புரங்களின் மேல் எய்தார். (57)

சூரிய மண்டலத்திலிருந்து பலப்பல கிரணங்கள் கூட்டங்கூட்டமாக வெளிக்கிளம்புவது போல், ஈசுவரன் விடுத்த அந்த பாணத்திலிருந்து நெருப்பைக் கக்கிக் கொண்டு பலப்பல பாணங்கள் தோன்றி முப்புரங்களையும் மறைத்தன. (58)

அந்த பாணங்கள் பட்டதால் விமானத்திலிருந்த அத்தனைபேரும் உயிரிழந்து பூமியில் விழுந்தனர். மகாமாயாவியான மயன், பலப்பல உபாயங்களை அறிந்திருந்தமையால் உயிரிழந்த அசுரர்களைத் தூக்கி வந்து, தான் நிர்மாணித்த அமுதம் நிரம்பிய கிணற்றில் தள்ளினான். (59)

யோகபலத்தால் நிர்மாணிக்கப்பட்ட அந்த அமுதக்கிணற்றின் அமுதநீர் பட்டவுடன், இறந்துவிட்ட அசுரர்களின் உடல், மேலும் பொலிவுடனும், வஜ்ராயுதத்திற்கு ஒப்பான பலத்துடனும், மேகத்தைப் பிளந்து கொண்டு தோன்றும் மின்னல்களின் தீப்பிழம்பு போல் உயிருடன் எழுந்திருந்தன. (60)

அப்பொழுது பகவான் பரமசிவன், தனது எண்ணம் நிறைவேறாதது கண்டு வருந்தவே, அதைக் கண்ட பகவான் ஸ்ரீஹரி (அந்த அசுரர்களை வெற்றி கொள்ள) ஓர் உபாயத்தைச் செய்தார். (61)

அச்சமயம் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் பிரும்மதேவரைக் கன்றுக்குட்டியாகவும், தான் பசுவாகவும் ஆகி, நண்பகல் வேளையில் அந்த முப்புரங்களிலும் நுழைந்து, யோக பலத்தால் நிர்மாணிக்கப்பட்ட அந்த அமுதக்கிணற்றின் அமுதநீர் அனைத்தையும் உறிஞ்சிக் குடித்துவிட்டார். (62)

அங்கு காவற்காத்து வந்த அசுரர்கள் இதை நேரில் கண்டிருந்தும், பகவானது மாயைக்காட்பட்டு, அவர்களைத் தடுக்க முடியவில்லை. இதையறிந்திருந்தும் பெருமாயாவியான மயன், பகவானது திருவிளையாடலை நினைத்து வருந்தவில்லை. ஆனால், வருந்தி நிற்கும் அமுதக் கிணற்றின் காவலாளிகளைப் பார்த்து, “காவலர்களே! தேவர்களோ, அசுரர்களோ, மனிதர்களோ அல்லது வேறெந்த ஜீவராசிகளானாலும் சரி, தன்னுடையதோ, பிறருடையதோ அல்லது இருவருக்குமானதோ, எதுவானாலும் முன்வினைப் பயன்களை அழிக்கவோ, விலக்கவோ முடியாது. நடக்கவேண்டியது நடந்தே தீரும். மனம் வருந்திப் பயனென்ன?” என்று கூறினான். அதன்பின், பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் தனது சக்தியால் பகவான் ருத்ரன் போர் செய்வதற்கான போர்க் கருவிகளை உண்டாக்கினார். (63—65)

தர்மத்திலிருந்து ரதத்தையும், அறிவு கொண்டு தேரோட்டியையும், வைராக்கியத்திலிருந்து கொடியையும், செழிப்பிலிருந்து குதிரைகளையும், தவத்திலிருந்து வில்லையும், வித்தையில் இருந்து கவசத்தையும், செய்முறையான கிரியையிலிருந்து பாணத்தையும், மற்றுமுள்ள பிற பொருட்களையும் ஆக்கித் தந்தார். (66)

இந்த உபகரணங்களால் தன்னைத் தயார் செய்து கொண்ட பகவான் பரமசிவன், தேரிலேறி, வில்லையும் அம்பையும் கையிலேந்தி, நல்ல அபிஜித் முகூர்த்தத்தில் நாணேற்றி, அந்த முப்புரங்களின் மேல் அம்பினைத் தொடுத்தார். அதனால் பிளக்க முடியாத, அழியாத அந்த முப்புரங்களும் எரிந்து சாம்பலாயின. அரசே! அப்பொழுது விண்ணில் துந்துபி வாத்தியங்கள் முழங்கின. விமானங்களில் ஏறிவந்த தேவர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், பித்ருதேவதைகள் ஆகிய எல்லோரும் மகிழ்ச்சி பொங்க, ‘வெற்றி! வெற்றி!’ என்று வெற்றி முழக்கமிட்டுப் பூமாரி பெய்தனர்; அப்சரப் பெண்டிர் பாடியாடி மகிழ்ந்தனர். (67—69)

மன்னனே தர்மநந்தனா! இவ்வாறு முப்புரங்களை எரித்த பகவான் பரமசிவன், ‘புரமெரித்தோன்’ என்ற திருப்பெயர் பெற்று, பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் துதிக்க தன்னிருப்பிடமான கைலாயம் சென்றார். (70)

உலகங்களுக்கெல்லாம் ஒப்பற்ற தலைவரான பகவான் ஹரி, தன் மாயையில் மறைந்து மனிதத் திருமேனி தாங்கி, மானிடன் போல் செய்த பற்பலத் திருவிளையாடல்களை முனிவர்கள் போற்றிப் புகழ்கிறார்கள். அந்தத் திருவிளையாடல்கள் எல்லாம் உலகத்தைத் தூய்மையாக்குபவை அல்லவா? சரி. இனி என்ன சொல்ல வேண்டும்? (கேள்) (71)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினோராவது அத்தியாயம் — மானிட தர்மம் உரைத்த காதை

சுகப்பிரும்மம் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! மூவடி அளந்தவரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடமே அனன்ய பக்தி கொண்ட அசுரகுல திலகமான பிரகலாதனது பாவனமான திவ்விய சரித்திரத்தைச் சான்றோர்கள் மாபெரும் அவைகளில் பேசி மகிழ்வர். ஏனெனில், அவன் அறிஞரின் அறிஞன்; ‘தூயரென்பார் யாரினும் மறையினும் தூயான்’. அந்த பக்தனது சரித்திரத்தைக் கேட்டு மகிழ்ந்த தர்மபுத்திரர், பிரும்மதேவரது புத்திரரான நாரதரிடம் மறுபடியும் கேட்கலானார். (1)

தர்மபுத்திரர் கேட்கிறார்—— மகரிஷியே! தொன்மை காலம் முதல் மனிதர்கள் மேற்கொண்டொழுகும் பண்டைய தர்மமான வர்ணாசிரம தர்மங்களையும், ஆசார—அனுஷ்டானங்களையும் பற்றிக் கேட்க விரும்புகிறேன். ஏனெனில், அந்த ஸநாதன தர்மத்தினால் மனிதர்கள் சிறந்த ஞானத்தையும் பக்தியையும் பெறுகிறார்கள். அதனால், சாட்சாத் பகவானையே பெற்று விடுகின்றனர். (2)

பிரும்ம தத்துவத்தை அறிந்த பெரியோரே! படைப்புக் கடவுளான பிரும்மதேவரது தவப்புதல்வர் தாங்கள். அவர் தனது மற்ற புதல்வர்களைவிடத் தங்களிடம் அதிக அன்பு வைத்துள்ளதற்குக் காரணம் என்னவென்றால், தவம், யோகம், ஸமாதிகளில் அவர்களைவிடத் தாங்கள் முன் நிற்பதுதான். (3)

பகவானிடம் இணையற்ற பக்தி, பிறரிடம் கருணை, தம் வர்ணத்திற்கேற்ற ஆசார—அனுஷ்டானங்கள் மற்றும் ‘யான், எனது’ என்னும் செருக்கற்ற தங்களைப் போன்ற அந்தணர்கள்தான் தர்மத்தின் மர்மம் அறிந்தவர்கள். மற்றவர்கள் அவ்வாறு உள்ளது உள்ளபடி அறியமாட்டார்கள். (4)

நாரதர் கூறுகிறார்—— தர்மநந்தனா! பிறப்பற்ற பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே தர்மங்கள் அனைத்திற்கும் மூலகாரணம். அந்த பகவான்தான் தக்ஷன் மகளான மூர்த்திக்கும், தர்ம தேவதைக்கும் தன் (பதினாறு கலைகளில்) ஓர் அம்சத்தை மட்டும் ஏற்று, திருவவதாரம் செய்து, பதரிகாசிரமத்தில் உலக நன்மைக்காகத் தவம் செய்து கொண்டிருக்கிறார். தர்மத்தைக் காக்கும் அணை போன்ற பகவானை வணங்கி, அவர் திருவாய் மலர்ந்தருளிய ஸநாதன தர்மத்தை உலகம் நன்மை அடையும் பொருட்டு இப்பொழுது சொல்கிறேன். (கேள்.) (5—6)

மன்னனே! பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே சகல வேத ஸ்வரூபன். அவரேதான் தர்மத்திற்கும் ஒப்பற்ற பிரமாணம். அவர் தனக்குத்தானே பிரமாணமே தவிர, மற்றொரு பிரமாணத்தால் நிரூபணம் பெறவேண்டியவரல்ல. அந்த பகவானது உண்மை ஸ்வரூபத்தை நன்கறிந்த மனு முதலிய முனிவர்களின் ஸ்மிருதிகள், வேதங்களுக்கு அடுத்தபடியாக நிற்கும் அறநெறி பிரமாணங்கள். ஆன்மாவிற்கு எவ்விதக் குறைபாடுமின்றி மனநிறைவு எதனால் ஏற்படுகிறதோ, அந்த மனச்சாட்சியும், தர்மத்திற்கு ஒரு பிரமாணமேயாகும்! (7)

பாண்டுவின் மைந்தனே! தர்மத்தின் இலக்கணங்கள் முப்பது என்று சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. அவை—— சத்தியம் (உண்மையே பேசுதல்); அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் தயை; தலையாய கர்மமாகிய தவம்; சௌசம் (மனம், சொல், உடல் முக்கரண தூய்மை); எதையும் பொறுத்துக் கொள்ளுதல்; ஏற்றது எது? மற்றது எது? என்று பகுத்தறிதல்; மனவடக்கம்; புலனடக்கம்; எதற்கும் எவ்விதத் தீங்கும் இழைக்காமல் இருத்தல் (அகிம்சை); பிரும்மசரியம் காத்தல்; தன்னலங்கருதாது பிறர் நலம் கருதி வாழும் தியாகம்; வேதமோதுதல்; நேர்மை (ஆகிய இப்பதின்மூன்றும்); இறையருளால் கிடைப்பதில் மகிழ்ச்சி; சமநோக்குடைய சான்றோர்களுக்குப் பணிவிடை செய்தல்; உலகியல் விஷயங்களிலிருந்து சிறிது சிறிதாக விலகுதல்; மக்கள் செய்யும் பயனற்ற செயல்களை ஆராய்ந்தறிதல் (அதாவது மனிதன் செருக்கிச் செய்யும் செயல்கள், அதற்கு எதிரான பயனையே தருகின்றனவே! இது ஏன்? என ஆராய்தல்); பயனற்ற பேச்சைப் பேசாதிருத்தல்; உடல், புலன்கள், மனம், புத்தி, பிராணன் (உயிர்) — இவற்றிற்கு வேறான ‘சித்’ எனப்படும் ஆன்மாவைப் பற்றி ஆராய்தல்; அன்னம், தீனி முதலியனவற்றைப் பிற ஜீவராசிகளுக்கு அவற்றிற்கேற்பப் பிரித்தளித்தல்; அந்த ஜீவராசிகளிடமும், முக்கியமாக மனிதர்களிடமும் ‘அவையும் நம் ஆன்மாவே’ என்று எண்ணம் கொண்டு, நம் வழிபடு தெய்வமாக எண்ணுதல் (ஆகிய இந்த எட்டும் ஆக இருபத்தொன்றும் பக்திக்குச் சாதனங்கள்). (மேலும்,) மகாத்மாக்களாகிய இறையடியார்கள் அடைக்கலம் பற்றும் பகவானது திருநாமங்களையும் கல்யாண குணங்களையும் திருவிளையாடல்களையும் செவியாரக் கேட்பது, வாயாரச் சொல்வது, மனதார நினைப்பது, வேண்டிய பணிவிடைகள் செய்வது, பூக்கள் கொண்டு பூஜிப்பது, தலைதரையில்பட வீழ்ந்து வணங்குவது, அவரே தலைவர், நாம் பணியாள் என்று நினைப்பது, உற்ற தோழன் அவரே எனப் போற்றுவது, நம்மை அவரிடமே ஒப்படைப்பது (அர்ப்பணிப்பது) — இந்த ஒன்பதும் பக்தியின் வேறுபாடுகள் (விதங்கள்). (8—11)

அரசனே! இந்த முப்பதுவிதமான அனுஷ்டானங்களும் மனித இனம் அனைத்திற்கும் பொதுவான உயர்ந்த அறநெறிகளாகும். இவற்றை முறைவழுவாது கைக்கொண்டொழுகுவதால் சர்வ அந்தர்யாமியான பகவான் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார். (12)

மன்னனே! யாருடைய வம்சத்தில் கர்ப்பாதானம் முதலிய நாற்பது ஸம்ஸ்காரங்களும் (சடங்குகளும்) மந்திரங்கள் கூறியபடி தொடர்ந்து செய்யப்படுகின்றனவோ, பிரும்மதேவர், மந்திரங்கள் கூறிச் செய்ய வேண்டிய இந்த ஸம்ஸ்காரங்களைச் செய்யவும் செய்விக்கவும் உரியவனாக, எவனைத் தீர்மானம் செய்தாரோ, அவன்தான் ‘த்விஜன்’ (இருபிறப்பாளன்) எனப்படுகிறான். (பிறப்பினால் ஒரு பிறவியும், உபநயனம் என்கிற சடங்கினால் இரண்டாவது பிறவியும் பெறுவதால் அவன் இருபிறப்பாளன் (த்விஜன்) எனப்படுகிறான்.) பிறப்பினாலும் செயலினாலும் தூய்மையுடைய அந்தணர்களுக்குத்தான் வேள்வி செய்தல், வேதமோதுதல், வேதத்தைப் பிறருக்குக் கற்றுக் கொடுத்தல் ஆகிய இம்மூன்றும் விதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. நல்ல குலத்தில் பிறந்தாலும் ஆசாரத்தாலும் சுத்தமாகவும் இருந்தால் மட்டுமே பிரும்மசாரி, இல்வாழ்வான், வானப்பிரஸ்தம், துறவி என்கிற ஆசிரமங்களின் தனிப்பட்ட கர்மங்களெல்லாம் விதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. (13)

வேதம் ஓதுதல், வேதம் ஓதுவித்தல், தானம் அளித்தல், தானம் பெறுதல், வேள்விகள் செய்தல், வேள்விகள் செய்வித்தல் — இந்த ஆறு கர்மங்களும் அந்தணர்களுக்கானவை. க்ஷத்திரியனுக்கு தானம் பெறுதல் தவிர, மற்ற ஐந்து கர்மங்களும் உண்டு. மக்களைக் காக்கக் கடமைப்பட்ட க்ஷத்திரியன், தன் வாழ்க்கைக்காக அந்தணர் அல்லாதவர்களிடம் நிலைக்குத் தக்கவாறு கப்பம், வரி, தண்டனை வாயிலாகப் பணம் பெறலாம். (14)

வைசியர்கள், அந்தணர்களின் வம்சத்தைப் பின்பற்றியிருந்து பசுக்களைக் காத்தல், உழவு மற்றும் வியாபாரம் வாயிலாகத் தங்கள் வாழ்க்கையை மேற்கொள்ள வேண்டும். நான்காவது வர்ணத்தவரான வேளாளர்கள் அந்தணர்களுக்குப் பணிவிடை புரிய வேண்டும். அவர்களுடைய யஜமானன் அவர்களை வாழ்விக்க வேண்டும். (15)

அந்தணர்கள், தங்கள் தினப்படியான வாழ்க்கையை நான்கு விதங்களில் நடத்தலாம். 1. வேதம் ஓதுவித்து, வேள்வி செய்வித்து தட்சிணை பெறுதல், 2. பிறரிடம் யாசித்துப் பெறாது கிடைத்ததைக் கொண்டு வாழ்தல், 3. தினமும் அரிசி முதலிய தானியங்களை மட்டும் வேண்டிப் பெறுதல், 4. வேளாளன் கதிர்களை அறுத்துத் தானியங்களை எடுத்துச் சென்றபின் வயலில் உதிர்ந்து கிடக்கும் தானிய மணிகளைப் பொறுக்குவதான ‘ஶிலம்’ என்பதாலும், கடைத்தெருவில் இரைந்து கிடக்கும் அரிசி, நெல் — இவற்றைப் பொறுக்குதலான ‘உஞ்சநம்’ என்பதாலும் வாழ்க்கையை நடத்தலாம். இதில் ஒன்றைவிட ஒன்று உயர்ந்தது. (16)

நான்காவது வர்ணத்தான் ஆபத்தான காலம் தவிர, மற்ற சமயங்களில் முதல் மூன்று வர்ணத்தாரின் வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றக் கூடாது. க்ஷத்திரியன் தானம் பெறுவது தவிர, மற்ற அந்தணருக்குரிய ஐந்து நியமங்களையும் மேற்கொள்ளலாம். ஆனால், ஆபத்துக் காலங்களில் எல்லோரும் எல்லா வர்ணத்தாரின் வாழ்க்கை முறையையும் ஏற்கலாம். (17)

ருதம், அம்ருதம், ம்ருதம், பிரம்ருதம், ஸத்யாந்ருதம் என்கிற ஐந்தில் எந்தவொரு பிழைப்பையும் ஏற்கலாம். ஆனால், தாழ்ந்தவர்களைச் சேவிப்பதான ஶ்வவ்ருத்தியை (நாய் பிழைப்பை) மட்டும் எப்பொழுதும் ஏற்கக்கூடாது. (18)

கடைத்தெருவில் சிந்திக் கிடக்கும் அரிசி முதலியன ‘உஞ்சநம்’ ஆகும். வயலில் இரைந்து கிடக்கும் தானியமணிகள் ‘ஶிலம்’ — இவையிரண்டின் மூலம் பிழைப்பு நடத்துவது ‘சிலோஞ்சனம்’ எனப்படும். அதுவே ‘ருதம்’ ஆகும். பிறரிடம் யாசிக்காது, கிடைத்ததைக் கொண்டு வாழ்வது ‘அம்ருதம்’ ஆகும். தினமும் யாசித்துப் பிழைப்பு நடத்துவது ‘ம்ருதம்’ ஆகும். உழுது பயிரிட்டு வாழ்வது ‘பிரம்ருதம்’ எனப்படும். (19)

வாணிபம் செய்வது ‘ஸத்யாந்ருதம்’. குணத்தாலும் பணத்தாலும் குலத்தாலும் நம்மைவிடத் தாழ்ந்தவர்களிடம் சேவை செய்வது நாய்ப்பிழைப்பு. அந்தணர்களும் க்ஷத்திரியர்களும் எந்தவொரு நிலையிலும், இந்த நாய்ப்பிழைப்பை மட்டும் கைக்கொள்ளக்கூடாது. ஏனெனில், அந்தணன் வேதங்களின் திருவுருவம்; க்ஷத்திரியனோ அனைத்து தேவர்களின் திருவுருவம். (20)

மனவடக்கம், புலனடக்கம், விரதங்கள் ஏற்றபொழுது உபவாசமிருத்தல் முதலிய தவம், உடல்தூய்மை, கிடைத்ததைக் கொண்டு மனம் நிறைவு பெறுதல், பொறுமை, எளிமை, நேர்மை, பகுத்தறிவு, எல்லா ஜீவராசிகளிடமும் அன்பு கொள்ளும் தயை, இறையன்பு, வாய்மை — இவை அந்தணர்களது இலக்கணங்கள். (21)

போரில் ஈடுபாடு, வீரம், மனவுறுதி, மிடுக்கு, தன்னலங்கருதாது பிறர் நலன் நாடுதலான தியாகம், மனவடக்கம், ஆராய்ந்தறியும் பொறுமை, அந்தணர்களிடம் பேரன்பு, பிறருக்கு அருள்புரிதல், மக்களைக் காத்தல் — இவை க்ஷத்திரியர்களுக்குரிய இலக்கணங்கள். (22)

தெய்வங்கள், ஆசிரியர்கள், இறைவன் — இவர்களிடம் கொள்ளும் பக்தி; அறம், பொருள், இன்பம் என்கிற மூன்று புருஷார்த்தங்களையும் (பெரும்பேறுகளையும்) வளர்த்துக் காத்தல்; ‘கடவுள் இருப்பது உண்மை’ என்ற உறுதியான நம்பிக்கை; சோம்பலின்றி எங்கும் எப்பொழுதும் முயற்சியோடு இருத்தல்; உலகியல் அறிவும் நடைமுறை அறிவும் இருத்தல் — இவை வைசியர்களுக்கான இலக்கணங்கள். (23)

தன்னைவிட உயர்ந்தவர்களிடம் வணக்கமாக இருத்தல்; உடல்தூய்மை; தன் யஜமானனிடம் சூதுவாதின்றிப் பணி செய்தல்; வேதமந்திரங்களின்றியே தேவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள், ஜீவராசிகள், ரிஷிகள் ஆகியவர்களைக் குறித்து வணங்குவதன் மூலம் பூசனை புரிதல்; பிறர் பொருளைக் கவர நினையாமை; உண்மையே பேசுதல்; பசுக்களையும் அந்தணர்களையும் காத்தல் — இவை நான்காம் வர்ணத்தாரான வேளாளர்களது இலக்கணங்கள். (24)

கணவனே கண்கண்ட தெய்வம் என்ற கற்பரசிகளின் அறநெறிகளும் இலக்கணங்களும் இதோ— கணவனுக்கான பணிவிடைகளைத் தானே செய்தல்; அவர் மனங்கோணாது நடத்தல்; அவரது உறவினர்களிடம் மகிழ்ச்சியோடு பழகுதல்; கணவரது கொள்கைகளுக்கு இடையூறின்றித் தானும் அதைக் கடைப்பிடித்தல் (அவரது விரதங்களைத் தானும் ஏற்று நடத்தல்); (25)

வீட்டைப் பெருக்கி மெழுகிக் கோலமிட்டு அலங்கரித்தல்; கணவன் மனங்கவர் ஆடை—ஆபரணங்களால் தன்னை அலங்கரித்துக் கொள்ளுதல்; பாத்திரம்—பண்டங்களை நன்கு துலக்கித் துணிகளைத் தோய்த்துத் தூய்மையாக வைத்தல்; (26)

காலத்திற்கும் இடத்திற்குமேற்பத் தன் கணவரது விருப்பங்களைச் சிறியதோ, பெரியதோ நிறைவுபெறச் செய்தல்; மேலும் வணக்கம் (விநயம்), புலனடக்கம், உண்மை பேசுதல், மனத்திற்கு ஆறுதலளிக்கும் அன்பு கனிந்த இனிய பேச்சுக்கள் மூலம் அவர் மனம் மகிழுமாறு சேவை புரிதல்; (27)

மேலும், கிடைத்ததைக் கொண்டு போதுமென்ற மனநிறைவு பெறுதல்; எந்தவொரு பொருளுக்காகவும் பேராசை கொள்ளாதிருத்தல்; அனைத்துச் செயல்களிலும் சோம்பலின்றிச் செயலூக்கம் கொண்டு அறநெறி வழுவாது ஒழுகுதல்; தன் கடமைகளை நன்கறிந்து வைத்து, உண்மைகளை இனிமையாக எடுத்துரைத்தல்; தன் கடமைகளைக் கவனத்தோடும் ஈடுபாட்டோடும் செய்தல்; கற்புநெறியும் அன்பும் கொண்டு இல்வாழ்க்கைப் பிறழாது விளங்கும் தன் கணவனுக்குப் பணிவிடை புரிந்து, இல்லறத்தை நல்லறமாகக் கொண்டு செல்லுதல். (இவை கற்புடை பெண்டிர்க்கான இலக்கணங்கள்.) (28)

திருமகளைப் போல் தம் கணவனையும் ஸ்ரீமந்நாராயணனே என்ற பக்தியோடு பணிவிடை புரியும் கற்பரசியின் கணவன், ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருமேனி போல் உடல் பெற்று வைகுண்டத்தில் விளங்குவான். அந்தக் கற்பரசியும் திருமகளைப் போல் தன் கணவனுடன் மகிழ்ச்சி பொங்க வாழ்வாள். (29)

ஜாதிக்கலப்பால் பிறந்தவர்கள் அதாவது பிரதிலோம—அனுலோமர்கள் ஆகியோருக்கு அவரவர்கள் குலத்தொழிலே ஜீவனோபாயமாக இருக்கவேண்டும். குலத்தொழிலேயானாலும் கொள்ளையடிப்பதும் பிறரைத் துன்புறுத்துவதும் தள்ளத்தக்கனவே. (பிரதிலோமன் — உயர்குல பெண்ணுக்கும் இழிகுல ஆணுக்கும் பிறந்தவன். அனுலோமன் — உயர்குல ஆணுக்கும் இழிகுல பெண்ணுக்கும் பிறந்தவன்.) (30)

மன்னவா! வேதங்களை ஆராய்ந்தறிந்த முனிவர்களும் ரிஷிகளும் அந்தந்த யுகங்களுக்கு ஏற்றவாறு மனிதர்களின் இயல்பு மாற்றத்தை மனத்தில் கொண்டு அறநெறிகளை வகுத்துப் போயினர். அவ்வறநெறிகளே மனிதர்களுக்கு இம்மையிலும் மறுமையிலும் நலம் பயப்பவை. (31)

இயல்பாகவே தனக்கென்று விதிக்கப்பட்ட தொழில்முறையை ஏற்றுத் தன் கடமைகளைச் செய்பவன், இயல்பாக அமைந்த தன் கர்மங்களாலேயே மெல்ல மெல்ல மேலே உயர்ந்து, பலப் பிறவிகளுக்குப் பின் குணாதீதனாக ஆகிவிடுவான். (32)

தொடர்ந்து உழுது சாகுபடி செய்யப்படும் வயல், நாளடைவில் தன் செழிப்பை இழந்து விடுகிறது. அதில் பயிர் விளைவதும் நின்று விடுகிறது. அதில் நல்ல விதைகள் விதைத்தாலும் அது முளைக்காது அழிந்துவிடுகிறது. (33)

மன்னனே! அதேபோலத்தான் முற்பிறவி மனப்பதிவுகளான வாஸனைகளைத் தாங்கி நிற்கும் மனதும் உலகியல் ஆசைகளை அதிகமாக அனுபவிப்பதால் திறனிழந்து சோர்ந்துவிடுகிறது. அளவோடு இன்பங்களை நுகர்ந்தால் இந்தச் சோர்வு தலைகாட்டாது. சொட்டுசொட்டாக நெய் ஊற்றினால் அக்னி அணைவதில்லை! ஆனால், அக்னியில் ஒரே சமயத்தில் அதிக அளவு நெய் ஊற்றினால், அது அணைந்து விடுகிறதல்லவா? (34)

எந்தவொரு மனிதனுக்கும் அவனது இயல்பிற்கும் பிறப்பிற்கும் ஒத்த எந்த அறநெறிகள் கூறப்பட்டனவோ, அவை பிற வர்ணங்களில் பிறந்தவனிடமும் காணப்படுமேயானால், அவன் அந்த வர்ணத்தைச் சேர்ந்தவனாகவே கருதப்படுவான். (35)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் — பிரும்மசாரி—வானப்பிரஸ்தர்களுக்கான அறநெறிகள்

நாரதர் கூறுகிறார்—— தர்மநந்தனா! குருகுலத்தில் தங்கிப் பாடம் கற்கும் பிரும்மசாரி, நாவடக்கமும் புலனடக்கமும் கொண்டு பணியாளன் போல் தன்னை எளியவனாக நினைத்துக் கொண்டு, குருவின் திருவடிகளில் திடமான அன்பும் பக்தியும் கொண்டு, அவரது நன்மைகளையே நினைத்தவண்ணம் பணிவிடை செய்து வரவேண்டும். (1)

காலையும் மாலையும் குரு, ஸமிதாதான அக்னி, சூரியபகவான், தேவதை ஆகியோரை முறைப்படி உபாசிக்க வேண்டும். மேலும் காலை, மாலை ஆகிய இரு சந்திகளிலும் மௌனமாக ஒன்றுபட்ட மனத்துடன் காயத்ரி மகாமந்திரத்தை ஜபித்தவண்ணம் சந்தியாவந்தனம் செய்ய வேண்டும். (2)

(குறிப்பு:— காலை, மாலை என்பதோடு ‘ச’ என்கிற இணைப்பெழுத்து இருப்பதால், நடுப்பகலில் செய்யவேண்டிய மாத்தியான்னிகமும் செய்யவேண்டும் என்று பொருள் கொள்ள வேண்டும்.)

குரு அழைக்கும்போதெல்லாம் உடனே சென்று, அவரது கட்டளைக்கு அடிபணிந்து, வேதங்களைக் கவனமாகக் கற்றறிய வேண்டும். வேதம் அத்தியயனம் செய்ய தொடங்கும் போதும் முடியும் போதும் குருவின் திருவடிகளில் தலைதாழ்த்தி வணங்க வேண்டும். (3)

சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ளபடி இடுப்பில் முஞ்சிப்புல்லால் திரிக்கப்பட்ட அரைஞாணையும் (மேகலையும்), தோளில் கிருஷ்ணமானின் தோலையும், இடுப்பில் ஓர் ஆடையையும், கையில் பலாச தண்டத்தையும் பஞ்சபாத்திரத்தையும், கழுத்தில் பூணூலையும், விரலில் தருப்பையினால் செய்யப்பட்ட பவித்திரத்தையும் அணிய வேண்டும். தலைமுடியை வாரி அழகு செய்துகொள்ளக் கூடாது. அதைத்தான் ‘சடை’ என்கிறார்கள். (4)

காலையும் மாலையும் (ஐந்து வீடுகளில்) பிச்சை எடுத்து வந்து, அந்த அன்னத்தைக் குருவிடம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். அவரது உத்தரவு பெற்று அந்தப் பிச்சையை உட்கொள்ள வேண்டும். அவர் உத்தரவு தரவில்லையெனில், அன்று உபவாசம்தான் இருக்கவேண்டும். (5)

ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். மிதமாக உணவு உண்ண வேண்டும். தன் காரியங்களை ஊக்கத்தோடு கவனமாகச் செய்ய வேண்டும். எதிலும் ஈடுபாடு வேண்டும். புலனடக்கம் தேவை. பெண்களிடமும், அவர்களின் இணக்கம் கொண்டோர்களிடமும் தேவைக்கு அதிகமாகப் பேசக் கூடாது. (6)

இல்வாழ்க்கை இல்லாவிடினும் பிரும்மசரிய விரதத்தில் நிற்பவனாகில், அவன் பெண்களைப் பற்றிப் பேசுவதிலிருந்து ஒதுங்கித் தனித்திருக்க வேண்டும். புலன்கள் வலிமை படைத்தவையாதலால், முயற்சியோடு சாதனையேற்கும் துறவிகளின் மனத்தையும் தன் வழிக்கு இழுத்துவிடும். (7)

இளமை வயதில் நிற்கும் பிரும்மசாரி, குருவின் இளம் மனைவி அல்லது மகள்களைக் கொண்டு, தன் தலையை வாரிக்கொள்ளுதல், உடலைப் பிடித்துவிடுதல், ஸ்நானம் செய்து கொள்ளுதல், எண்ணெய் தடவிக் கொள்ளுதல் முதலிய செயல்களைச் செய்து கொள்ளக் கூடாது. (8)

பெண் என்பவள் நெருப்புப் போன்றவள்; ஆணோ நெய் நிரம்பிய குடம் போன்றவன். தன் பெண்ணேயாகிலும் அவளோடு தனிமையில் இருக்கக் கூடாது. பலரோடு இருந்தாலும் ஓர் எல்லைக்குமேல் நெருங்கி இருக்கக் கூடாது. (9)

எதுவரை ஒருவன் தன் பகுத்தறிவு கொண்டு, இவ்வுடலும் புலன்களும் பொய்யானவை, மாயையின் தோற்றமே என்று உறுதியாகத் தீர்மானித்து, இவற்றில் பற்றுகொள்ளாது, அடிமையாகாது விடுதலை பெறுவானோ, அதுவரை ‘நான் ஆண், இவள் பெண்’ என்கிற வேற்றுமை எண்ணம் போகாது. மேலும் இம்மாதிரியான ஓர் ஆண் ஒரு பெண்ணின் அருகில் தனிமையில் இருப்பானேயாகில், அப்பொழுது அவனது மனம், அவளை ஒரு நுகர்ப்பொருளாகத்தான் (போக்கியவஸ்துவாக)த்தான் நினைக்கும். (10)

இவையனைத்தும் ஒழுக்கமுள்ள இல்லறத்தானுக்கும் துறவிக்கும்தான் நியமிக்கப்பட்டுள்ளது. ருது காலத்தில் தன் மனையாளோடு சேரவேண்டிய நியமம் உள்ளதால், இல்லறத்தான் குருகுலத்தில் இருந்தாலும், குருவிற்குப் பணிவிடை செய்வது முதலியன சற்றே தளர்த்தப்பட்டுள்ளன. (11)

பிரும்மசரிய விரதம் பூண்டவர்கள் மையிட்டுக் கொள்ளுதல், எண்ணெய் தேய்த்துக் கொள்ளுதல், உடலைப் பிடித்துவிட்டுக் கொள்ளுதல், பெண்களைப் படத்தில் எழுதிப் பார்த்தல், புலால் உண்பது, மதுபானம் செய்தல், பூமாலை தரித்தல், சந்தனம் முதலிய வாசனை பொருட்களைத் தடவிக் கொள்ளுதல், நகைகள் அணிதல் ஆகியவற்றை விலக்க வேண்டும். (12)

இவ்வாறு ஓர் அந்தணன் குருகுலத்தில் வசித்துக் கொண்டு, தனது சக்திக்கும் அவசியத்துக்கும் ஏற்றவாறு வேதங்களையும், அதன் அங்கங்களான சிக்ஷை, வியாகரணம், சந்தம், நிருக்தம், சோதிடம், கல்பம் ஆகியவற்றையும் உபநிடதங்களையும் நன்றாகக் கற்று, அனுஷ்டானத்திற்கான அதன் கருத்துக்களையும் தெளிவாகக் கற்றறிய வேண்டும். (13)

பின், குரு விரும்பும் தட்சிணையை (காணிக்கையை) அளித்து, அவர் அனுமதி பெற்று இல்லறம், வானப்பிரஸ்தம், துறவறம் — இவற்றில் ஏதாவதொன்றை ஏற்கலாம். அல்லது, தன் வாழ்நாள் முழுவதும் பிரும்மசரியத்தையே கடைப்பிடித்துக் கொண்டு, குருகுலத்திலேயே அவரோடு வசித்து வரலாம். (இவை, அவரவரது மனநிலைக்கும் சூழ்நிலைக்கும் ஏற்ப அமையும்.) (14)

உண்மையில் பகவான் அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய் ஆனந்தபூர்த்தியாகி ஒரே சீராக நிரம்பியிருத்தலால், அவருக்கு உட்புகுதல், வெளிவருதல் என்பன இல்லை. இருப்பினும் நாம் வணங்கும் அக்னி, குரு, நம் இதயம் மற்றும் அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் தனிப்பட்ட முறையில் விசேஷமாகக் காட்சியளிக்கிறார். ஆகவே, அவரிடமே நம் கவனத்தைச் செலுத்தி வரவேண்டும். (‘நம் இதயத்தில் வசிக்கும் அதே இறைவன்தான் எல்லா ஜீவராசிகளிடமும் குடி கொண்டிருக்கிறார்’ என்றறிய வேண்டும்.) (15)

இவ்வாறான நோக்கம் கொண்ட பிரும்மசாரி, வானப்பிரஸ்தன், துறவி, ஏன் இல்லறத்தான்கூட மனத்தூய்மை பெற்று, அறியவேண்டிய பரம்பொருளை நன்கறிந்து அனுபூதி பெற்றுத் திகழ்கிறான். (16)

வானப்பிரஸ்த ஆசிரமத்தில் உள்ளவனது அறநெறிகளை ரிஷிகள் கூறியவாறு இப்பொழுது உனக்கு நான் கூறுகிறேன். இவற்றை முறை தவறாது ஏற்று ஒழுகும் வானப்பிரஸ்தன், மிக எளிதிலேயே முனிவர்களது உலகமான மஹர்லோகத்தைச் சென்றடைவான். (17)

வானப்பிரஸ்த ஆசிரமத்தில் இருப்பவன் உழுது பயிரிட்டு விளைந்து, அதன்பின் பாகமான (வேக வைத்து பக்குவப்படுத்தப்பட்ட) நெல் போன்ற தானியத்தையும், உழுது பயிரிடாமல் விளைந்த தானியமாக இருப்பினும் பாகக் காலத்திற்கு முன்பு தயாராக இருப்பதையும் சாப்பிடக் கூடாது. (மேலும்) தீயில் வெந்ததையும் பச்சையாக உள்ளதையும் சாப்பிடக் கூடாது. சூரிய ஒளியில் பக்குவப்படுத்தப்பட்ட காய்கனிகளையே சாப்பிட வேண்டும். (18)

காட்டில் தானாக முளைத்த நீவார தானியங்களால் நித்திய வேள்விகளுக்காக சரு—புரோடாசங்களைத் தயாரித்து, அந்தந்த வேள்விகளைச் செய்ய வேண்டும். புதிதாகப் பழங்களோ, காய்கனிகளோ கிடைத்தால், முதலிலேயே சேகரிக்கப்பட்டு வைத்துள்ள பழைய காய்கனிகளைத் தள்ளிவிட வேண்டும். (19)

தினமும் தான் வணங்கும் அக்னிஹோத்ர அக்னியை அணையாமல் காப்பாற்ற, வீடு, குடிசை அல்லது மலைக்குகைகளை நாடி, அதில் வசிக்க வேண்டும். மற்ற சமயங்களில் குளிர், காற்று, நெருப்பு, மழை, சூரிய வெப்பம் ஆகியவைகளைத் தானே பொறுத்துக் கொள்ள வேண்டும். (20)

தலையிலே சடை தரித்திருக்க வேண்டும். அதாவது உடல் மேலுள்ள ரோமங்கள், நகங்கள், தாடி, மீசைகளை நீக்கிக் கொள்ளக்கூடாது. உடல்மேல் படியும் அழுக்குகளை நீக்குவதற்கென்று நீராடக் கூடாது. கையிலே தீர்த்தபாத்திரம் (கமண்டலம்), தண்டம், மேனியில் மான்தோல், அரையிலே மரவுரி தரித்திருக்க வேண்டும். அக்னிஹோத்திரம் செய்வதற்காக தருப்பை மற்றும் சமித்துக்களைச் சேகரித்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். (21)

இறை சிந்தனையையே குறிக்கோளாகக் கொண்ட சாதகன், பன்னிரண்டு வருடங்களோ, எட்டு வருடங்களோ, நான்கு வருடங்களோ, இரண்டு வருடங்களோ அல்லது (குறைந்தளவு) ஒரு வருடமாவது வானப்பிரஸ்தாசிரமத்தின் நியமங்களைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். அதிகமாகத் தவத்தில் ஈடுபட்டு, அதனால் வரும் சிரமத்தால் புத்திக்கு எந்தவொரு கேடும் வராமல் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும். (22)

நோய் அல்லது மூப்பின் காரணமாக வானப்பிரஸ்தாசிரமத்தின் நியமங்களைச் சரிவரக் கடைப்பிடிக்க முடியாத போதும், பரதத்துவத்தைப் பற்றிய சிந்தனையில் பயிற்சியேற்கச் சக்தியற்ற நிலையிலும், உபவாசமிருத்தல் (புலனுகர் பொருள்களைத் தவிர்த்தல்) போன்ற விரதங்களைக் கடைப்பிடிக்கலாம். (23)

அவ்வாறு உபவாசம் மேற்கொள்வதானால், தான் செய்துவரும் ஆஹவனீயம் முதலிய மூன்று அக்னிகளையும், தனது ஜீவான்மாவாகிய அக்னியிலே லயமாக்கிக் கொள்ளவேண்டும். ‘யான்’, ‘எனது’ என்கிற பற்றை முற்றிலுமாக நீக்கி, ஐம்பெரும் பூதங்களின் சேர்க்கையான இந்தப் பூதவுடலை, அதன் மூலகாரணமாகிய ஆகாயம் முதலிய ஐம்பெரும் பூதங்களோடு நன்கு லயிக்கச் செய்ய வேண்டும். (24)

புலனடக்கம் கொண்டவன் தன்னுடலிலுள்ள புலன்வழிச் செல்லும் கண், காது, மூக்கு முதலிய துவாரங்களை ஆகாயத் தத்துவத்திலும், பஞ்ச பிராணன்களை வாயு தத்துவத்திலும், உடல் வெப்பத்தை அக்னி தத்துவத்திலும், உதிரம், கோழை முதலிய நீர் வடிவான அசுத்தங்களைத் தண்ணீர் தத்துவத்திலும், எலும்பு முதலிய கடினமான பாகங்களைப் பூமி தத்துவத்திலும், அவையவை தோன்றியபடியே (அவ்வவற்றின் மூலப்பொருளில்) லயிக்கச் செய்யவேண்டும். (25)

மேலும், ‘வாக்’ என்னும் இந்திரியத்தையும் அதன் செயலான பேச்சையும் அதன் தேவதையான அக்னியிடத்திலும், கைகள் மற்றும் அதனால் செய்யப்படும் தொழில்கள் அனைத்தையும் அதன் தேவதையான இந்திரனிடத்திலும், காலையும் அதன் செயலான நடையையும் மகாவிஷ்ணுவின் இடத்திலும், புணர்ச்சியின்பத்தை நல்கும் உபஸ்தத்தையும் அதன் செயலான புணர்ச்சியையும் பிரஜாபதி தேவதையிடமும் லயிக்கச் செய்ய வேண்டும். (26)

மலஜலங்கழிக்கும் ‘பாயு’ என்கிற புலனையும் அதன் செயலான மலஜலங்கழித்தலையும் மிருத்யு தேவதையிடமும் அவையவைகளின் குறிப்பிட்ட இடத்தில் இருக்கும்படி செய்யவேண்டும். காது என்னும் அறிவுப் புலனையும் அதன் செயலான ஒலியைக் கிரகித்தலையும் திசைகளின் தேவதைகளிடமும், தோலையும் அதன் செயலான தொடுவுணர்ச்சியையும் வாயுதேவதையிடமும் லயிக்கச் செய்யவேண்டும். (27)

தர்மநந்தனா! கண்களையும் அதன் செயலான உருவங்களைப் பார்த்தலையும் ஒளி தேவதையிடமும், அறுசுவைகளையும் அதைச் சுவைத்துணரும் நாக்கையும் ஜலதேவதையான வருணனிடத்திலும், மூக்கையும் அதனால் முகரப்படும் மணத்தையும் அதன் தேவதையான அசுவினி தேவதையுடன் பூமியிலும் லயிக்கச் செய்ய வேண்டும். (28)

நினைக்கப்படும் விஷயங்களோடு கூடிய மனத்தைச் சந்திரன் என்கிற தேவதையிடமும், அறியப்படும் விஷயங்களோடு கூடிய புத்தி என்கிற புலனைப் பிரும்மத்திடமும், ‘யான்’, ‘எனது’ என்று உறவு பாராட்டும் அகங்காரத்தை அதன் செயல்களோடு ருத்ரதேவதையிடமும் லயிக்கச் செய்யவேண்டும். அறியச் செய்யும் சைதன்ய சக்தியுடன் கூடிய சித்தத்தை க்ஷேத்ரக்ஞனான ஜீவனோடும், சத்துவம் முதலிய குணங்களால் மாறுபாடு அடைவது போல் தோன்றும் ஜீவனை மாறுபாடற்ற பரமாத்மாவிடமும் லயித்திருப்பதாகத் தியானிக்க வேண்டும். (29)

மேலும், பூமி(பிருதிவி)யின் தத்துவத்தை நீரிலும், நீரின் தத்துவத்தை ஒளியிலும், ஒளி தத்துவத்தை வாயுவிலும், வாயு தத்துவத்தை ஆகாயத்திலும், ஆகாய தத்துவத்தை அஹங்காரத்திலும், அஹங்காரத்தை மஹத் தத்துவத்திலும், மஹத் தத்துவத்தைப் பிரகிருதி—பிரதானம் என்கிற தத்துவத்திலும், பிரதான தத்துவத்தை அழிவற்ற பரமாத்மாவிடமும் லயிக்கச் செய்ய வேண்டும். (30)

இவ்வாறு, எல்லா உபாதிகளையும் லயப்படுத்தியபின், அனைத்திற்கும் அதிஷ்டானமாகவும், முடிவின் எல்லையாகவும் தனித்து நிற்கும் சித்வஸ்துவான க்ஷேத்ரக்ஞனை, நிர்குணப் பிரும்ம ஸ்வரூபனை, பகவானாக (ஆத்மாவாக) ‘அவர்தான் நான்’ என்று ‘ஜீவனான நான் வேறு, அவர் வேறு இல்லை’ என்கிற இரண்டற்ற எண்ணத்தில் ஊன்றி நிற்கவேண்டும். கட்டை எரிந்து சாம்பலான பின், அக்னி அடங்கி, தான் எரிந்த நிலையிலேயே (அதாவது, அந்தக் கட்டையின் உருவிலேயே) நிலையாக இருக்கிறதல்லவா? அதேபோல, இந்தச் சாதகனும் அமைதி பெறவேண்டும். (31)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் — துறவிகளின் அறநெறிகளும், அவதூதர்—பிரகலாதனின் உரையாடலும்

நாரதர் கூறுகிறார்—— தர்மநந்தனா! வானப்பிரஸ்த ஆசிரமத்தில் இருப்பவன், பிரும்மத்தைப் பற்றிய பயிற்சியில் ஈடுபாடும் திறமையும் கொண்டிருந்தால், இவ்வுடலை மட்டும் தரித்து, மற்றவை அனைத்தையும் உதறித் தள்ளிவிட்டுத் துறவறம் ஏற்கலாம். எந்தவொரு மனிதரையோ, பொருளையோ, இடத்தையோ, காலத்தையோ எதிர்பார்த்திராமல், ‘ஒரு கிராமத்தில் ஒரு நாளிரவு மட்டுமே தங்குவது’ என்கிற நியமத்தை மேற்கொண்டு, பற்றற்ற நிலையில் பூமியில் சஞ்சரிக்க வேண்டும். (1)

அந்தத் துறவி ஆடை அணிவாரேயானால், தனது குஹ்யப் பிரதேசத்தை (மறைவிடத்தை) மறைத்துக் கொள்ளப் போதுமான கோவணத்தை மட்டுமே வைத்துக் கொள்ளலாம். நெருக்கடியான ஆபத்தில்லாத சமயத்தில், துறவறத்திற்கு அடையாளமான தண்டம், கமண்டலுவைத் தவிர, துறவறம் ஏற்கும்போது கைவிடப்பட்ட வேறு எந்தவொரு பொருளையும் வைத்துக் கொள்ளக்கூடாது. (2)

துறவி என்பவர் அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் அன்பும் கருணையும் கொண்டு, அவற்றின் நன்மைகளையே கருதுபவராக, அமைதியே வடிவெடுத்தவராக, பிறரை அண்டியிராமல் பிச்சை ஏற்று, வயிறு கழுவி, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனையே தனக்குப் புகலிடமாகக் கொண்டு ஆன்மஞானத்திலேயே ஊன்றி நின்று மகிழ்ச்சியோடு தனித்துச் சஞ்சரிக்க வேண்டும். (3)

அனைத்துப் பிரபஞ்சத்தையும் காரிய—காரணங்களுக்கெட்டாத மாறுதலற்ற பரமாத்மாவிடமே நிலைபெற்றதாகவும், காரிய—காரண ரூபமான இந்தப் பிரபஞ்சத்தில், பிரும்ம ஸ்வரூபமான தன் ஆன்மா நிறைந்துள்ளதாகவும் காணவேண்டும். (4)

ஆன்மாவைக் கண்டுகளிக்கும் துறவி, தூக்கத்தில் (ஸுஷுப்தியில்) மறைப்பும் (ஆவரணமும்), விழித்த (ஜாக்ரத்) மற்றும் கனவு (ஸ்வப்னம்) நிலைகளில் மாறுதல்களும் (விக்ஷேபம்) இருப்பதால், இவ்விரண்டின் இடையில் (ஸந்திகளில்) ஆன்ம ஸ்வரூபத்தையே நினைத்து அனுபூதி நிலையில் இருக்க வேண்டும். பந்தமோட்சங்கள் (தளை, அதிலிருந்து விடுதலை இரண்டும்) மாயையில் கற்பிதமானவை (உண்மையில் இல்லாதவை) என்றறிந்து ஆன்மாவாகிய பரமனையே எங்கும் காண்பவராகத் திரிய வேண்டும். (5)

இந்த உடலுக்குச் சர்வநிச்சயமாக ஏற்படும் மரணத்தையோ அல்லது நிலையில்லாத வாழ்க்கையையோ கண்டு துயரமோ, மகிழ்ச்சியோ கொள்ளக்கூடாது. அகில ஜீவராசிகளின் உற்பத்திக்கும் அழிவிற்கும் காரணமான காலத்தையே எதிர்பார்த்திருக்க வேண்டும். (6)

ஆன்ம வஸ்துவான பகவானைத் தவிர, மற்ற பொய் வஸ்துக்களை விளக்கும் பொய்யான சுவையற்ற சாஸ்திரங்களில் மனத்தைப் பறிகொடுக்கக் கூடாது. தன் வாழ்க்கையை நடத்திக் கொள்வதற்கென்று வேறெந்த வாழ்க்கை முறையையும் ஏற்கக் கூடாது. வாத விவாதம் செய்யலாகாது. வேண்டியவன், வேண்டாதவன் என எவருடைய கட்சியையும் ஏற்கக் கூடாது. ஓரஞ்சாராது நடுநிலை நிற்க வேண்டும். (7)

சீடர்களை வலுவில் சேர்த்துக் கொள்ளக் கூடாது. பலப்பல நூல்களைப் படித்தால் படிப்பறிவு என்ற அகங்காரம் ஏற்படக்கூடும் என்பதால் திரும்பத் திரும்பப் படிக்கக் கூடாது; சொற்பொழிவுகள் செய்யக் கூடாது. தன் வாழ்க்கையை நடத்திக் கொள்வதற்காக, மடம் முதலியவற்றைத் துவக்கக் கூடாது. (8)

மனக்குரங்கைத் தன்வசம் அடக்கி, பரமாத்ம நிஷ்டனாக எங்கும் எதிலும் பரமனையே காண்கின்ற பரமஹம்ஸத் துறவிகள், அந்த ஆசிரமத்தின் நியமங்களை அனுஷ்டிப்பதான தளைகள் (பந்தம்), அந்த ஆசிரம தர்மத்திற்குக் காரணமாக அமைவதில்லை. (ஞானம் வருவதற்காக இந்த நியமங்களை ஏற்கவேண்டுமே தவிர, ஞானம் வந்தபின் இவற்றால் ஆவதொன்றில்லை. ஆகவே, ‘நிச்சயம் கைக்கொள்ள வேண்டும்’ என்கிற கட்டாயம் இல்லை.) துறவுச் சின்னங்களை உலகத்தினருக்காக வைத்துக் கொண்டிருக்கலாம்; வெறுத்து ஒதுக்கவும் ஒதுக்கலாம். (9)

புறச்சின்னங்களை ஒதுக்கலாம்; ஆனால், ஆன்மானுபூதியிலேயே மூழ்கியிருக்க வேண்டும். ஞானியாக இருக்கலாம்; ஆனால், பித்தன் போலவும் குழந்தை போலவும் இருக்க வேண்டும். மெத்தப் படித்த அறிஞராக இருக்கலாம்; ஆனால், உலக மக்களின் பார்வைக்கு ஓர் ஊமை போல இருக்க வேண்டும். (10)

தர்மபுத்திரனே! இதுவரை நான் கூறிய அறநெறிகளைத் தெளிவாக விளங்க வைக்க, முன்பொரு சமயம் பிரகலாதனுக்கும், மலைப்பாம்பின் விரதத்தை மேற்கொண்டிருந்த ஒரு முனிவருக்குமிடையே நடந்த உரையாடலை (கதையை)ப் பெரியோர்கள் எடுத்துக்காட்டாகக் கூறியிருக்கிறார்கள். (அஜகர விருத்தி — மலைப்பாம்பு, தான் இருந்த இடத்தை விட்டசையாது, தன் வாய்க்கு வந்து விழுந்ததையே உணவாகக் கொள்ளும். உணவுக்காக எந்த முயற்சியும் செய்யாது. அதுபோல், முன்வினைப்படி தானாகவே கிடைக்கும் உணவை ஏற்று வாழும் அதிதீவிர துறவுநிலை ‘அஜகர விருத்தி’ எனப்படும்.) (11)

ஒரு சமயம் பகவானது பரம பிரிய பக்தனான பிரகலாதாழ்வான் உலக மக்களின் கருத்துக்களைக் கண்டறிய எண்ணி, தன் மந்திரிப் பிரதானிகள் சூழ உலகைச் சுற்றி வந்தார். அப்பொழுது காவேரி நதிக்கரையில் ஸஹ்ய பர்வதத்தின் தாழ்வரையின் அடித்தளத்தில் தரையில் படுத்திருந்த ஒரு முனிவரைக் கண்டார். திருமேனி முழுவதும் தூசிபடிந்திருந்ததால், அவரது ஆன்மீக ஒளி வெளிக் கண்களுக்குத் தெரியாது மறைந்திருந்தது. (12—13)

அவரது நடைமுறைகள், செயல், சரீரத் தோற்றம், பேச்சு மற்றும் வர்ணாசிரமத்திற்குரிய அடையாளங்களால், ‘இவர் யார்? சித்த புருஷரா?’ என்று எவராலும் அறிய முடியவில்லை. (14)

பரமபாகவதரான பிரகலாதாழ்வார், அவரது திருவடிகளில் தன் சிரம்தாழ்த்தி வணங்கி, முறைப்படி பூசனை புரிந்து உபசரித்து, அவரைப் பற்றி அறிய விரும்பிப் பின்வருமாறு கேட்கலானார். (15)

(பிரகலாதாழ்வான் கேட்கிறார்——) “பெரியோரே! நன்முயற்சியுள்ளவன் போலும், நல்ல சுகங்களை அனுபவிப்பவன் போலும், தங்களது சரீரம் புஷ்டியாக இருக்கிறது. இவ்வுலகில் நன் முயற்சி உள்ளவர்களுக்கே செல்வம் கிடைக்கிறது. செல்வந்தர்களே நல்ல சுகங்களை அனுபவிக்கிறார்கள். அப்படி நல்ல சுகங்களை அனுபவிப்பவர்களே புஷ்டியான உடல் பெற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள். இதுதான் உலக நியதி. இதைத் தவிர வேறு ஏதாவது காரணங்கள் இருக்க முடியுமா? (16)

அந்தணரே! தாங்களோ எந்தவொரு முயற்சியும் மேற்கொள்வதில்லை. ஏனெனில், எப்பொழுதும் படுத்தே இருக்கிறீர்கள். ஆகவே, தங்களிடம் செல்வம் இருக்க முடியாது. அப்படியிருக்க, தங்களுக்கு சுகம் என்பது எவ்வாறு கிட்டும்? அந்தணப் பெருமகனாரே! எந்தவொரு சுகமும் இன்றியே தங்களது மேனி புஷ்டியாக விளங்குகிறதே. அது எவ்வாறு? நாங்கள் தெரிந்து கொள்ளலாம் என்றால் தயை புரிந்து, அந்தக் காரணத்தைத் தெளிவுபடக் கூறுங்கள். (17)

தாங்களோ அறிஞர்; எச்செயலையும் செய்ய திறன் கொண்டவர்; செயலூக்கமும் ஈடுபாடும் கொண்டவர்; பலரும் விரும்பும்வண்ணம் அழகான சொல்லாற்றல் உடையவர்; எங்கும் எதிலும் சமநோக்குடையவர். உலகினர் எல்லோரும், ஏதோ செயல்புரிந்து கொண்டு இருப்பதைக் கண்டு கொண்டே இருக்கிறீர்கள். அவ்வாறிருக்க, தாங்கள் மட்டும் எதிலும் பற்றின்றி இன்ப—துன்பங்களைச் சமமாகப் பாவித்துச் சும்மா படுத்திருக்கிறீர்களே.” (அதுதான் எவ்வாறு?) (18)

நாரதர் கூறுகிறார்—— தர்மபுத்திரா! அசுரகுல திலகமான பிரகலாதாழ்வான் இவ்வாறு கேட்கவே, பெருந்தவசியான அந்த முனிவர் பிரகலாதனது அமுதமயமான இன்சொற்களில் மகிழ்ந்து அடிமையாகிச் சற்றே சிரித்தவண்ணம் அவனிடம் சொல்லத் தொடங்கினார். (19)

அந்தணர் கூறுகிறார்—— “அசுரசிரேஷ்டனே! தங்களைச் சான்றோர்கள் அனைவரும் கொண்டாடி புகழ்ந்து பேசுகிறார்கள். மக்கள் புரியும் செயல்களின் பிரவிருத்தி (ஈடுபாடு), நிவிருத்தி (ஈடுபாடற்ற பற்றற்ற நிலை)களுக்காக, அவர்கள் பெறும் பயனென்ன? என்பதைத் தாங்கள் தங்கள் ஆழ்ந்து அகன்ற அறிவுக் கண்களால் கண்டு தெளிகிறீர்கள். (20)

தங்களது ஈடிணையற்ற பக்திக்குக் கட்டுப்பட்ட பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன், தங்கள் இதயத்திலேயே சதாசர்வ காலமும் குடிகொண்டிருக்கிறார். மேலும், புறவிருளைச் சூரிய பகவான் நீக்குவதைப் போல, பகவான் தங்களது அஞ்ஞானமாகிய அகவிருளை நீக்கிவிடுகிறார். (21)

இருப்பினும் அரசனே! தங்களது வினாக்களுக்கு எனக்குத் தெரிந்தவரை விடையளிக்கிறேன். ஏனெனில், அகத்தூய்மை (மனத்தூய்மை) விரும்புவோர் தங்களை நிச்சயம் மதித்து நடப்பார்கள் அல்லவா? (22)

பிரகலாதா! பேராசை என்பது என்ன? விரும்பியவாறு விரும்பிய அனைத்து இன்பங்களைத் துய்த்தாலும் நிறைவு பெறாதது. அதனால்தான் பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சுழற்சியில் சிக்கித் தவிக்க நேரிடுகிறது. அது என்னை எத்தனை எத்தனை செயல்களைச் செய்ய செய்ததோ? அதனால், எத்தனை எத்தனை பிறவிகளில் என்னைத் தள்ளியதோ? நானறியேன். (23)

முற்பிறவி கர்மங்களின் பயனாகப் பற்பல பிறவிகள் பெற்றுச் சுழன்று தவித்து, இறையருளால் இப்போது இம்மானிடப் பிறவி பெற்றேன். இம்மானிடப் பிறவியில் நற்செயல்கள் செய்வதன் வாயிலாகச் சுவர்க்கம் முதலிய புண்ணிய உலகங்களையும், பாவச் செயல்கள் புரிவதன் வாயிலாக, நரகம் போன்ற விலங்குகளுக்கான பிறவியையும், பற்றற்ற நிவிருத்தி மார்க்கத்தால் முக்தி இன்பத்தையும், அறநெறி—மறநெறி இரண்டும் கலப்பான செயல்களால் திரும்பவும் இம்மானிடப் பிறவியையே கூடப் பெறலாகும். அத்தன்மையது இம்மானிடப் பிறவி. (24)

இவ்வுலகில் ஆண், பெண் இருபாலரும் இன்பம் பெறவும், துன்பம் விலகவும் எத்தனையோ செயல்களைச் செய்கின்றனர். ஆனால், அதற்கான பயனைப் பெறாமல் பெரும்பாலும் துன்பமே பெறுகிறார்கள். இதைக் கண்கூடாகக் கண்ட நான் செயல்கள் புரிவதனின்றும் முற்றிலுமாக ஓய்வெடுத்துக் கொண்டேன். (25)

இந்த ஆன்மாவின் உண்மை உருவம் (அகண்ட சாசுவதமான) எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த நிலையான இன்பமே! அதுதான் அனைத்துக் கர்மங்களும் ஆசைகளும் முற்றிலுமாக அழிந்த நிலை. அப்பொழுது அது தானாகவே ஒளிர்ந்து மிளிரும். உலகியல் இன்பங்கள் அனைத்தும் மனத்தின் கற்பனையே என்கிற உண்மையை உணர்ந்ததால், இப்பொழுது எவ்வித முயற்சிகளையும் மேற்கொள்ளாது, முற்பிறவி கர்மவினைகளை அனுபவித்துக் கொண்டு வாளா இருக்கிறேன். (26)

மனிதனோ, தனது உண்மையான நலனை — தன்னிடமே விளங்கும் அந்த உயர்ந்த புருஷார்த்தத்தை — அந்த மேலான இன்பத்தை அவிச்சையால் (அறியாமையான அவித்யையால்) மறந்து, உண்மையில் இரண்டாவதான வஸ்து ஒன்று இல்லாமல் இருப்பினும், அப்படி ஒரு வஸ்து இருப்பதாக நம்பி மிகவும் பயங்கரமான பற்பல பிறவிகள் எடுத்து, இறந்து உலக வாழ்க்கையில் சுற்றிச் சுற்றி வருகிறான். (27)

அறிவிலியாய் இருப்பவன் நீரின் மேல் படர்ந்துள்ள பாசி புற்களை மட்டும் கண்டுவிட்டு, கீழே தண்ணீர் மறைந்திருப்பதை அறியாமல் கானல்நீரைத் தேடி ஓடுகிறான். அதே போலத்தான் தன் ஆன்மாவிலேயே விளங்கும் பேரின்பத்தை அறியாதவன், அதை விடுத்து வேறு உலகியல் பொருட்களில் இன்பம் இருப்பதாக நினைத்து, ஆன்மாவைத் தவிர்த்துவிட்டுப் புலன்நுகர்ப் பொருட்களை நோக்கி ஓடுகிறான். (28)

இவ்வுடல் முதலியன முற்பிறவிகளின் கர்மவினைகளுக்கு ஆட்பட்டனவே. அதன் வாயிலாக, தனக்கு நன்மை பெறவும் துன்பம் விலகவும் கர்மங்கள் புரிபவன், என்றுமே அச்செயல்களின் வாயிலாகத் தன் விருப்பத்தை அடைந்ததில்லை. அவன் திரும்பத் திரும்பச் செய்யும் செயல்கள் அனைத்தும் பயனற்றுத்தான் போகின்றன. (29)

மனிதன் எப்பொழுதுமே உடல், மனம் சம்பந்தப்பட்ட துன்பங்களால் பீடிக்கப்பட்டுத்தான் இருக்கிறான். அதிலிருந்து விடுதலையும் இல்லை. மேலும், என்றாவது ஒருநாள் இறக்கவும் போகிறான். அவ்வாறிருக்க, மிகவும் சிரமப்பட்டுத் துன்பங்களில் விழுந்துருண்டு சிறிது பணத்தையும், துளி இன்பத்தையும் பெற்றுத்தான் பயனென்ன? (அதனால், நிலையான சுகமா பெறப் போகிறான்? இல்லையே!) (30)

பேராசைக்காரர்களும் புலனடக்கம் அற்றவர்களுமான பணக்காரர்கள் படும் துன்பங்களைத்தான் நேரிலேயே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேனே! (பணம் அதிகமிருப்பதால், யாராவது அதை அபகரித்துச் சென்றுவிடுவார்களோ என்கிற) பயத்தினால், அவர்களுக்குச் சரியான தூக்கமில்லை. மேலும், எல்லோரிடமும் அவர்களுக்குச் சந்தேகம் வேறு. (31)

உடல் வலிமை மற்றும் பணவலிமை உள்ளவர்கள் அல்லது உயிர்வாழ வேண்டும் மற்றும் பணம் சேர்க்க வேண்டும் என்ற பேராசை பிடித்தவர்களுக்கு, அரசன், திருடன், பகைவர், தன் சுற்றத்தார், பறவை, விலங்குகள், யாசகர்கள், காலத்தின் ஓட்டம், ஏன் தன்னிடமிருந்தே, அதாவது ‘எதையாவது நான் மறந்துவிடுவேனோ? அதிகம் செலவழித்துவிடுவேனோ?’ என்று, தன் மேலேயே ஐயப்பாடு ஆகியனவற்றால் பயம் ஏற்படுகிறது. (32)

ஆகவே அறிவுள்ளவன், துன்பங்கள், மோகம், பயம், கோபம், ஆசை, கோழைத்தனம், சிரமம், களைப்பு ஆகிய அனைத்திற்கும் மூலகாரணமாக விளங்கும் பணத்தாசையையும், உயிர்மேல் கொள்ளும் பேராசையையும் உதறித் தள்ள வேண்டும். (33)

இவ்வுலகில் தேனீயும் மலைப்பாம்பும் எனக்குச் சிறந்த ஆசிரியர்கள். அவ்விரண்டினுடைய நடத்தையைக் கண்டு, நான் பற்றற்ற நிலையையும் மகிழ்ச்சியும் பெற்றேன். (34)

தேனீக்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தேனைச் சேகரித்து வைக்கின்றன. ஆனால், தேனீக்களை அழித்து யாரோ ஒருவன் தேனை எடுத்துச் சென்றுவிடுகிறான். அதேபோலத்தான் பணத்தாசை பிடித்தவர்கள் சிறுகச் சிறுகப் பணத்தைச் சேர்த்து வைக்கின்றனர். ஆனால், திருடர்கள் அவனைக் கொன்று, பணத்தைக் கவர்ந்து செல்கின்றனர். ஆகவே, இதனால் உலகியல் விஷயபோகங்களில் இருந்து விலகி நிற்கும் பற்றற்ற நிலை பற்றித் தெரிந்து கொண்டேன். (35)

மலைப்பாம்பைப் போல் (ஆகாரத்திற்கென) எவ்வித முயற்சியும் மேற்கொள்ளாது, எதிர்பாராமல் இறையருளால் எது கிடைக்கிறதோ, அதைக் கொண்டு மனநிறைவு பெறுவதும், அப்படி எதுவுமே கிடைக்காவிடினும் பல நாட்கள் பட்டினி கிடப்பது என்பதும் மலைப்பாம்பினிடமிருந்து அறிந்து கொண்டேன். (36)

(கிடைப்பதற்கேற்ப) சிலபோது சிறிதே ஆகாரம் எடுத்துக் கொள்கிறேன். மற்றும் சிலபோது அதிக ஆகாரம் எடுத்துக் கொள்கிறேன். சிலசமயம் நல்ல அறுசுவை உண்டி; சிலபோது சுவையற்ற உணவு; சிலபோது பற்பலவகையான ஆகாரம்; சிலசமயமோ எதுவுமே கிடையாது. (37)

சிலபோது சில இடத்தில் பெருத்த மரியாதை ஆதரவோடு ஆகாரம் கிடைக்கிறது. சிலசமயமோ மரியாதையும் ஆதரவுமற்ற அவமானம் நிறைந்த ஆகாரம் கிடைக்கிறது. அதையும்தான் ஏற்கிறேன். தானாகக் கிடைக்கும் சமயங்களில் சிலபோது பகலிலும், சிலசமயம் இரவிலும், இன்னும் சிலசமயங்களில் ஒரு முறை ஆகாரம் ஏற்று, மறுமுறையும் சாப்பிடுகிறேன். (38)

நான் எனது முன்வினைப் பயன்களையே மனமகிழ்ச்சியோடு அனுபவிக்கிறேன். அதனால் பட்டோ, பஞ்சோ, தோலோ, கிழிந்த துணியோ, மரவுரியோ வேறு ஏதாவது கந்தலோ — எது கிடைத்ததோ, அதை அப்படியே உடுத்திக் கொள்கிறேன். (39)

சிலசமயம் கட்டாந்தரையிலும், சிலசமயம் புற்கள் மீதோ, சிலசமயம் இலைகள் மீதோ படுக்கை; கற்பாறைகளும் சாம்பற்குவியல்களும் கூடத்தான் (எனக்குப்) படுக்கை; சிலசமயமோ பிறர் விருப்பத்திற்கிணங்கி, பெரிய பெரிய அரண்மனைகளில் மெத்தைகளிலும் கட்டில்களிலும் பஞ்சணைகளிலும் மகிழ்ச்சியோடு படுத்துறங்குகிறேன். (40)

பிரகலாதா! சிலசமயம் நன்கு நீராடி, மேனியில் மணங்கமழ சந்தனம் பூசி, அரையில் பட்டாடை உடுத்தி, நன்மாலைகள் சூடி நகைகள் அணிந்து கொண்டு சிறந்த ரதத்திலோ, யானைகள், குதிரைகள் மீதேறியோ உலா வருகிறேன். சிலசமயங்களில் பிசாசுகள் போல் அரையில் ஆடையின்றித் திறந்த மேனியோடு அலைகிறேன். (41)

இயல்பாகவே மனிதர்களுடைய குணங்கள் பலவிதமாக உள்ளன. ஆகவே, நான் யாரையும் புகழ்வதோ, தூற்றுவதோ இல்லை. நான் என்றும் இவர்களது நலனையே வேண்டுகிறேன். பரமாத்மாவான பகவானிடம் இரண்டறக் கலப்பதையே வேண்டுகிறேன். (42)

சத்தியமான இறைவனையே என்றென்றும் சிந்தித்திருக்கும் சாதகன், பற்பல வஸ்துக்களையும், அதன் பற்பல வேறுபாடுகளும் மாறுபாடுகளும் கொண்ட தோற்றங்களையும், பேதங்களையே காணும் மனோவிருத்தியில் (மனத்தின் செயற்பாடுகளில்) லயிக்கச் செய்ய வேண்டும் — ஹோமம் செய்ய வேண்டும். அந்தச் சித்தத்தின் செயற்பாடுகளை உலகியல் பொருட்களில் பற்பலவிதமான பிரமையை (மயக்கத்தை)த் தோற்றுவிக்கும் மனத்திலும், மனத்தைச் சாத்விக அஹங்காரத்திலும், அஹங்காரத்தை மஹத் தத்துவத்திலும், பின் மாயையிலுமாக லயிக்கச் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு, இந்த அனைத்து வேறுபாடுகளுக்கும் ஒரே காரணம் மாயைதான் என்பதை நன்குணர்ந்து, அந்த மாயையையும் ஆன்ம சுகானுபூதியில் லயிக்கச் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு ஆன்மாவை அறிந்து தெளிந்து, ஆன்ம ஸ்வரூபத்திலேயே நிலையாக நின்று, எவ்விதச் செயலுமின்றி ஓய்ந்து அமைதி பெறவேண்டும். (43—44)

பிரகலாதா! எனது இந்த ஆன்மானுபூதிநிலை மிகவும் ரகசியமானது; உலகியலுக்கும் சாஸ்திரவியலுக்கும் எட்டாதது; அனைத்தையும் கடந்தது. நீ, பகவானது பரம பக்தனானதால் இதை உனக்குக் கூறினேன்.” (45)

நாரதர் கூறுகிறார்—— பரமஹம்ஸத் துறவிகளுக்கான அறநெறி முறைகளை, அந்த அவதூத முனிவரிடம் கேட்டுத் தெளிந்த அசுரகுல மன்னனான பிரகலாதன், அவரைப் பூஜித்து வணங்கி விடைபெற்று, மனமகிழ்ச்சியோடு தன் அரண்மனைக்குச் சென்றான். (46)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதிநான்காவது அத்தியாயம் — இல்லறத்தானின் வாழ்க்கை முறைகள்

தர்மபுத்திரர் கேட்கிறார்—— நாரதரே! வீடே (குடும்பமே) கதி என்று மயங்கித் திரியும் என்னைப் போன்ற இல்லறத்தான் இந்த உயர்ந்த முக்தி வழியை, எந்தவொரு சாதனத்தால் மிக எளிதில் பெறுவானோ, அந்த வழியைத் தாங்கள் கருணைகூர்ந்து கூறியருள வேண்டுகிறேன். (1)

நாரதர் கூறுகிறார்—— மன்னவா! மனிதன் இல்லறத்திலிருந்து கொண்டு, அதன் அறநெறிமுறைகளைச் செவ்வனே கடைப்பிடித்தொழுகி, நற்செயல்கள் அனைத்தையும் பகவத் அர்ப்பணமாகச் செய்து, சான்றோர்களுக்குப் பணிவிடை செய்து, இல்லறத்தை நல்லறமாக நடத்திச் செல்ல வேண்டும். (2)

கிடைத்த சமயங்களில் பற்றற்ற சான்றோர்கள் கூட்டத்தில் இணைந்து, பகவானது அவதாரத் திருவிளையாடல்களான அமுதக்கதைகளை மிகுந்த ஈடுபாட்டோடு செவியாரப் பருகித் திளைக்க வேண்டும். (3)

கனவு காண்பவன் கனவு தெளிந்ததும் அந்தக் கனவில் கண்ட பொருட்களோடு தொடர்பு கொள்வதில்லை. அதுபோலவே சான்றோர் இணக்கத்தால் மனம் தூய்மை பெறப் பெற மனைவி—மக்கள், உடல்—பொருள் முதலியவற்றில் கொண்டுள்ள பற்றைச் சிறிதுசிறிதாகத் தள்ளிவிட வேண்டும். இவையனைத்தும் (நாமாக ஒதுக்கித் தள்ளாவிட்டாலும், தாமாகவே) என்றோ ஒரு நாள், நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து செல்லப் போகின்றவைதான். (4)

அறிவுள்ளவனாயிருப்பின் அவன் இவ்வுடல், வீடு—வாசல் முதலியவைகளில் தன் அவசியத்திற்கேற்பவே நுகர்தலைச் செய்வான். அளவிற்கதிகமாக அவற்றை அனுபவிக்கக் கூடாது. உள்ளத்தில் பற்றைத் துறந்து, வெளியுலகிற்குப் பற்றுள்ளவன் போலிருந்து பாமரனைப் போல் நடந்து கொள்ள வேண்டும். (5)

சுற்றத்தாரோ, தாய்—தந்தையரோ, தம் மக்களோ, உடன்பிறந்தாரோ, நண்பர்களோ, மற்றவர்களோ சொல்வதையும் விரும்புவதையும் உள்மனத்தில் ‘நான்’ என்ற அகப்பற்று கொள்ளாமல் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். (6)

கல்வி—கேள்வியில் சிறந்த அறிஞன், மழை முதலியவற்றால் பெறப்படும் தானியம் முதலியவைகள், பூமியில் புதைந்து கிடக்கும் புதையல்கள், இறையருளால் திடீரெனக் கிடைத்த பொருள்கள் — ‘இவையெல்லாம் இறைவன் தந்ததே’ என எண்ணி, முற்பிறவிப் பயனான செயல்களுக்கு இணங்கி, அவற்றை நுகர வேண்டும். சேமித்து வைத்துக் கொள்ள எண்ணாமல் முன்கூறியவாறு சான்றோர்களது பணிவிடை ஆகியவற்றில் செலவழிக்க வேண்டும். (7)

உடல் பெற்ற ஜீவராசிகள் அனைத்திற்கும் அவற்றின் வயிறு நிரம்புமளவுதானே அவற்றின் சொத்துக்கள். அவைகளுக்கு அது மட்டுமே சொந்தம். இதற்கதிகமான சொத்துக்களைத் தன்னுடையது என்று ஒருவன் சொந்தம் கொண்டாடுவானேயாகில், அவன் திருடன்; அவன் தண்டனைக்குரியவன். (8)

மான், ஒட்டகம், கழுதை, குரங்கு, எலி, ஊர்வன, பறப்பன, ஈ, எறும்பு ஆகிய அனைத்து ஜீவராசிகளையும், தம் மக்களைப் போல் கருத வேண்டும். ஜீவராசிகள் என்பதில் தம் மக்களுக்கும் இந்தப் பிராணிகளுக்கும் என்ன வேறுபாடு உள்ளது? (வேறுபாடு கிடையாது.) (9)

இல்லறத்தானும் அறம்—பொருள்—இன்பங்களுக்காக மிகுந்த சிரமங்களை ஏற்கக் கூடாது. ஆனால், இடத்திற்கும் நேரத்திற்கும் ஏற்றவாறு இறையருளால் என்ன கிடைக்கிறதோ, அதைக் கொண்டு மனநிறைவும் மகிழ்ச்சியும் கொள்ள வேண்டும். (10)

ஜீவன், உயிருடன் இருப்பதற்கு நம்மிடம் உள்ள அத்தியாவசியமான உணவு போன்ற பொருள்களை, நாய்—பாவி—சண்டாளர்களுக்கும் அவரவர்க்குத் தக்கபடி பிரித்துக் கொடுக்க வேண்டும். மனிதர்கள் தன்னுடையது, தனக்கு மட்டும்தான் என்று, எந்த தன் மனைவியை மதிக்கிறார்களோ, அந்த அன்பான தன் மனையாளையும் விருந்தோம்பலில் ஈடுபடுத்த வேண்டும். (11)

உலகோர் தம் மனைவிக்காக, தம் உயிரையும் விடத் தயாராகத்தான் இருக்கின்றனர். அவளுக்காகத் தம் தாய்—தந்தையரையும், ஏன் குருவையும் கூடக் கொன்றொழிக்கத் தயாராக உள்ளனர். அவ்வாறான, தம் மனையாளிடமும் ‘தம்முடையது’ என்கிற பற்றை விட்டொழித்தவன், எவராலும் வெல்லப்படாத பகவானையும் வெற்றி கொண்டவனாகிறான்! (12)

என்றோ ஒருநாள் இவ்வுடல் (மண்ணில் புதைக்கப்பட்டால்) புழுபூச்சிகளுக்கு உணவாகவோ, (அப்படியே வெட்டவெளியில் எறிந்தால்) அழுகி நாற்றமெடுத்த கழிவாகவோ, (தீயிலிட்டால்) சாம்பலாகவோ பரிணமிக்கப் போகிறது. அவ்வாறான இவ்வுடல் எங்கே? இவ்வுடலின்பத்திற்காக எந்த மனைவி மேல் பற்று வைக்கிறோமோ, அந்த மனைவிதான் எங்கே? தம் பெருமையால் எவ்விடத்திலும் வியாபித்திருக்கும் வல்லமை பெற்ற, இந்த ஆன்மா எங்கே? (13)

இறையருளால் பெற்ற பொருட்களைக் கொண்டு பஞ்சமகாயக்ஞத்தைச் செய்து, அதில் எஞ்சிய அன்னத்தால், தன் வாழ்க்கையை நடத்திக் கொள்ள வேண்டும். பஞ்சமகாயக்ஞத்தில் பயன்படாத மற்ற பொருட்களின்மீது சொந்தம் கொண்டாடாதவனே சிறந்த அறிவாளி. அவன் சான்றோர்கள் அடையும் உயர்ந்த பதத்தைப் பெறுகிறான். (14)

தம் வர்ணத்திற்கேற்ப மேற்கொண்ட தொழில் வாயிலாகப் பெறப்பட்ட பொருட்களைக் கொண்டு தினமும் தேவர்கள், ரிஷிகள், மனிதர்கள், காக்கை முதலிய பிராணிகள் (பூதங்கள்), பித்ருக்களான தென்புலத்தார் மற்றும் தான் (அதாவது, தனது ஆன்மா) ஆகியவற்றைப் பூஜிக்க வேண்டும். இதுதான் பகவானை பலப்பல திருவுருவங்களில் திருவாராதனை செய்வது ஆகும். (அதாவது, இவையனைத்தும் இறைவனது திருமேனியாதலால் இவற்றைப் பூஜிப்பதே இறைவன் தொழுகையாகும்.) (15)

வேள்விக்குத் தேவையான பொருட்களும் தகுதியும் எப்பொழுது கிடைக்கின்றதோ, அப்பொழுது கற்ப சூத்திரங்களில் கூறியவாறு, அக்னிஹோத்திரம் முதலிய உயர்ந்த கர்மங்களால் பகவானை ஆராதிக்க வேண்டும். (16)

அரசனே! அந்தந்த வேள்விகளில் அளிக்கப்படும் அவியுணவை (அந்தந்த தேவதைகளின் திருவுருவில்) ஏற்பவன், அந்த பகவானே. ஆனால் அந்த இறைவன், அந்தணர்களுக்கு அளிக்கப்படும் உணவை ஏற்று மகிழ்வதுபோல், அக்னியில் அளிக்கப்படும் அவியுணவால் அத்துணை மகிழ்ச்சி கொள்வதில்லை. (அக்னியில் ஹோமம் செய்வதைக் காட்டிலும், அந்தணர்களுக்கு அளிக்கப்படும் உணவால் இறைவன் அதிக மகிழ்ச்சி கொள்கிறார்.) (17)

ஆகவே அந்தணர்கள், தேவர்கள், மனிதர்கள் முதலிய அனைத்து ஜீவர்களையும், அவரவர்களுக்கு உகந்த பொருட்கள் மூலம் தகுந்த முறையில் உபசரிக்க வேண்டும். அவ்வாறு செய்யும் பூசனை, அவர்களுக்குள் அந்தர்யாமியாக விளங்கும் இறைவனது பூசனையாகும். அவ்வாறு பூசனை புரியும்போது, முதலில் அந்தணர்களைப் பூஜித்துப் பின் மற்றவர்களைப் பூஜிக்கவேண்டும். (18)

பணவசதி படைத்த முதல் மூவர்ணத்தாரும், புரட்டாசி மாதத்தின் தேய்பிறையில் வருகிற மகாளய சிராத்தத்தைச் சிறப்பாக, தமது தாய்—தந்தையர் மற்றும் தந்தை—தாய் வழி சுற்றத்தார் ஆகிய காருண்ய பித்ருக்களைக் குறித்தும், வேதியர்களுக்கு உணவு படைத்து சிராத்தம் செய்ய வேண்டும். (19)

மேலும் கடக, மகர சங்கராந்தி என்னும் தட்சிணாயன, உத்தராயண புண்ணிய காலங்கள், மேஷ சங்கராந்தி (சித்திரை மாதம்), துலா சங்கராந்தி (ஐப்பசி மாதம்) என்கிற விஷு புண்ணிய காலங்கள், வியதீபாதம், சூரிய—சந்திர கிரகணங்கள், திருவோண நட்சத்திரம் கூடிய துவாதசி திதிகள், வைகாசி மாத வளர்பிறை மூன்றாம் நாளான அக்ஷய திருதியை, கார்த்திகை மாத வளர்பிறை நவமி (அக்ஷய நவமி), மார்கழி, தை, மாசி, பங்குனி மாதங்களில் தேய்பிறையில் வரும் நான்கு அஷ்டமிகள் (நான்கு அஷ்டகைகள்), மாசி மாத சுக்ல பட்ச ஸப்தமி, மாசி மாதத்தில் மகம் நட்சத்திரத்துடன் கூடி வரும் (ராகா) பௌர்ணமி, ஒவ்வொரு மாதமும் அந்த மாதத்தின் பெயருக்குக் காரணமான நட்சத்திரங்களான சித்திரை, விசாகம், கேட்டை, உத்திராடம், திருவோணம், உத்திரட்டாதி, அசுவினி, கிருத்திகை, மிருகசீரிஷம், பூசம், மகம், உத்திரம் கூடிய பௌர்ணமி திதிகள் — பௌர்ணமி பூர்ணமாக இருந்தாலும், சற்று குறைந்திருந்தாலும், அந்தக் காலங்களில் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும். (20—22)

(குறிப்பு:— நிறை பௌர்ணமி ‘ராகா’ எனப்படும். பௌர்ணமி திதி சற்று குறைந்திருந்தால், அது ‘அனுமதி’ எனப்படும்.)

துவாதசி திதியோடு அனுஷம், திருவோணம், உத்திரம், உத்திராடம், உத்திரட்டாதி நட்சத்திரங்கள் சேரும் காலங்கள், ஏகாதசி திதியில் உத்திரம், உத்திராடம், உத்திரட்டாதி சேரும் காலங்கள், ஜன்ம நட்சத்திரமும் திருவோண நட்சத்திரமும் சேர்ந்துள்ள தினம் ஆகிய இவையனைத்தும் பித்ருக்களைக் குறித்துச் சிராத்தம் செய்ய உகந்த தினங்களாகும். இந்தக் காலங்கள் சிராத்தம் செய்வதற்கு மட்டும்தான் என்றில்லை; அனைத்து மங்கள காரியங்களுக்கும் உகந்த தினங்களாகும். இவை நன்மை செய்வதோடு நன்மைகள் பெருகுவதற்கும் உகந்த காலங்கள். இந்தக் காலங்களில் முழுமூச்சுடன் நற்காரியங்களைச் செய்யவேண்டும். இதனால் பிறவிப்பயனைப் பெற்றவராவோம். (23—24)

முன்பு கூறப்பட்ட புண்ணிய காலங்களில் (புண்ணிய நதிகளில்) நீராடுவது; ஜபம் செய்வது; வேள்வி வளர்ப்பது; விரதம் அனுஷ்டிப்பது; தேவர்களையும் அந்தணர்களையும் பூசிப்பது; அல்லது தேவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள், பசுபட்சிகள் ஆகியவற்றிற்கு அவரவர்க்கு ஏற்ற முறையில் உணவு கொடுப்பது ஆகிய அனைத்தும் நிறைந்த பயனை அள்ளித்தர வல்லன. (25)

மன்னவா! தம் மனைவிக்குச் செய்யும் பும்ஸவன சீமந்தம், மகனுக்குச் செய்யும் ஜாதகர்மம், தன்னுடைய யக்ஞ தீட்சை முதலிய ஸம்ஸ்கார காலங்கள், இறந்தவனுக்குச் செய்யும் ஈமச்சடங்கு, வருடந்தோறும் செய்யும் சிராத்த காலம், வீட்டில் மங்கள கர்மங்கள் செய்யப் புகுமுன் செய்யும் நாந்தி சிராத்தம் முதலிய காலங்களில் தானம் அளிக்கவேண்டும். அது அளவற்ற நன்மைகளைத் தரும். (26)

இனி தர்மம் முதலிய உயர்ந்த நன்மைகளை அளிக்கக் கூடிய இடங்களைச் சொல்கிறேன். எந்த இடத்தில் நல்ல உயர்ந்த சான்றோன் கிடைக்கிறானோ, அதுவே சிறந்த புண்ணியத்தலம் ஆகும். (27)

அசையும்—அசையாத அனைத்து ஜீவராசிகளும் பகவானிடம் குடிகொண்டுள்ளன. பகவானது திருமேனிகள் அமைந்திருக்கும் இடங்கள், எங்கு தவம், கல்வி, கருணை முதலிய குணங்கள் குடிகொண்ட அந்தணர்கள் கூட்டம் வசிக்கிறதோ, எங்கெங்கெல்லாம் பகவானது பூசனைகள் நடக்கின்றனவோ, புராணங்களால் புகழப்பட்ட கங்கை முதலிய புண்ணிய நதிகள் எங்கெங்கெல்லாம் பாய்ந்தோடுகின்றனவோ, அவையெல்லாம் குறைவற்ற நன்மைகளை அளிக்கும் புண்ணியத்தலங்கள் ஆகும். (28—29)

மன்னவா! புஷ்கரம் முதலிய ஸரோவரங்கள் (நீர்நிலைகள்); சித்த புருஷர்கள் வசிக்குமிடங்கள்; குருக்ஷேத்திரம், கயை, பிரயாகை, சாளக்கிராம க்ஷேத்திரமான புலகாசிரமம், நைமிசாரண்யம், பல்குண க்ஷேத்திரம் என்கிற கன்னியாகுமரி, ராமேசுவரம், பிரபாஸ தீர்த்தம், குசஸ்தலீ என்னும் துவாரகை, காசி, வடமதுரை, பம்பை ஸரஸ், பிந்து ஸரஸ், பதரிகாசிரமம், அலகநந்தா, பகவான் ஸ்ரீராமனும் சீதையும் வசித்த புண்ணிய இடங்களான அயோத்தி, சித்திரகூடம் முதலியன; மகேந்திரம், மலயம் முதலிய குலபர்வதங்கள்; பகவானது அர்ச்சைத் திருமேனிகள் உள்ள திருக்கோயில்கள் — இவையனைத்தும் மிகமிகப் புண்ணியமான தலங்களாகும். மேன்மை விரும்புபவர்கள் இவ்விடங்களுக்கெல்லாம் அடிக்கடி யாத்திரை சென்று வரவேண்டும். இந்தப் புண்ணியத் தலங்களில் செய்யப்படும் தானம் முதலிய புண்ணிய கர்மங்கள், ஆயிரம் மடங்கு பயனை வாரி அளிக்கின்றன. (30—33)

மன்னவா! அசையும்—அசையாத ஜீவராசிகள் கொண்ட இந்தப் பிரபஞ்சம், எந்த பகவானுடைய ஸ்வரூபமோ, அந்த பகவானையே சிறந்த பாத்திரமாக (ஸத்பாத்திரமாக), பாத்திரங்களின் உயர்வு—தாழ்வு அறிந்த அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். (34)

(ஏனெனில்,) யுதிஷ்டிரா! தேவர்கள், முனிவர்கள், தவம் என்ற யோகத்தால் சித்தி பெற்ற சித்தர்கள், ஸநகாதி மகரிஷிகள் ஆகிய அனைவரும் கூடியிருக்கும் இந்த ராஜசூய வேள்விச்சாலையில் முதல் மரியாதைக்குரியவராக பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையல்லவா தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்கள்! (35)

எண்ணற்ற ஜீவராசிகள் அடங்கிய பிரும்மாண்ட கோசமான இந்த மகாவிருட்சத்திற்கு பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்தான் ஆணிவேர். ஆகவே, அவரைப் பூஜிப்பதால் அனைத்து ஜீவராசிகளின் ஆன்மாவும் மகிழ்ச்சியுறும். (36)

மனிதர்கள், விலங்குகள், பறவைகள், ரிஷிகள், தேவர்கள் முதலிய அனைத்திற்கும் உடல் என்கிற நகரத்தைப் படைத்தளித்தவர், இந்த பகவானே. அந்த உடலான நகரத்தில் இவரே ஜீவனாகவும் குடியிருக்கிறார். ஆகவேதான் அவரை ‘புருஷன்’ (‘புரி’ என்கிற உடலில் குடியிருப்பவர்) என்றழைக்கிறார்கள். (37)

மன்னனே! எங்கும் எதிலும் நீக்கமற சமமாக விளங்கும் பகவான், மனிதன் முதலிய ஜீவராசிகளின் உடலில், அவற்றின் வேறுபாட்டிற்கிணங்க சிறிது அதிகமாகவோ, சிறிது குறைவாகவோ விளங்குகிறார். ஆகவே, விலங்குகள் பறவைகளைக் காட்டிலும் மனிதன் சிறந்த பாத்திரம். மானிடர்களிலும் எவனிடம் பகவானது அம்சமான தவம், யோகம் முதலியன அதிகமாகக் காணப்படுகிறதோ, அவன் அந்த அளவு உயர்ந்த பாத்திரமாவான். (பாத்திரம் = தகுதி பெற்றவன்.) (38)

மன்னனே! திரேதாயுகம், துவாபரயுகம், கலியுகம் முதலிய யுகங்களில் மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர் மரியாதை கொடுக்காமல் பிறரை அவமதித்து நடத்த முற்பட்டனர். இந்த அவமதிப்பு தனிமனிதனுக்கு மட்டுமில்லாமல், அவன் அந்தராத்மாவையும் சென்றடையும் என்பதால் அந்த அபசாரத்தைத் தவிர்ப்பதற்காக, உபாசனை மூலம் உயர்ந்த சித்திகள் பெறவிரும்பி, பகவானைச் சாளக்கிராமம் முதலிய பிரதிமைகளில் பெரியோர்கள் பிரதிஷ்டை செய்தனர். (39)

அது முதற்கொண்டு மக்கள் பலரும், சிறந்த பூசனைப் பொருட்கள் கொண்டு மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் அந்தப் பிரதிமைகளில் இறைவனைப் பூசிக்கத் தொடங்கினர். ஆனால், பகவானிடமும் அடியார்களிடமும் பகைமை எண்ணம் கொண்டவர்கள், அந்தப் பிரதிமைகளில் பூசனை புரிந்தாலும், சித்தியை (பயனை)ப் பெற முடியாது. (40)

மன்னர் குல திலகமே! மனிதர்களிலும் அந்தணன் சிறந்த பாத்திரமாகக் கருதப்படுகிறான். ஏனெனில் அவன், தவம், கல்வி, மனநிறைவு முதலிய நற்குணங்களால் பகவானது ஸ்வரூபமான வேதத்தைத் தன் மனத்தில் இருத்திக் கொண்டிருக்கிறான். (41)

பேரரசனே! நம்மைப் பற்றி என்ன? சகல ஜீவராசிகளின் ஆன்ம நாயகனாக விளங்கும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கும் இஷ்டதெய்வம் அந்த அந்தணர்கள்தான். ஏனெனில், அவர்களது திருவடித் துகள்களால் மூவுலகங்களும் தூய்மையடைகின்றன. (42)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் பதிநான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினைந்தாவது அத்தியாயம் — மோட்ச தர்மம்

நாரதர் கூறுகிறார்—— மன்னவா! தர்மநந்தனா! சில அந்தணர்கள் கர்மயோகத்திலே ஈடுபாடு கொண்டவர்கள் எனில், சிலர் தவயோக நெறி நிற்பவர்கள். சிலரோ, வேதமோதுதலிலேயே ஊக்கம் கொண்டவர்கள். இன்னும் சிலர், வேதநெறிகளை எடுத்துரைப்பதிலே நாட்டம் உடையவர்கள். வேறு சிலர் ஞானயோக, பக்தியோகங்களில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டவர்கள். (1)

சிராத்தம், பகவதாராதனை முதலிய முக்கிய காலங்களில் தான் செய்யும் நற்செயல்களுக்கு நிறைவான பயன் பெறவேண்டுமென்று விரும்புபவன், கவ்யம்—ஹவ்யங்களை ஞான மார்க்கத்தில் இருப்பவனுக்கே வழங்க வேண்டும். அப்படி நல்ல ஞான நிஷ்டன் கிடைக்கவில்லை எனில், யோகமார்க்கத்தில் இருப்பவனுக்கோ, நல்லுரைகள் எடுத்து வழங்குபவனுக்கோ தகுதியறிந்து முறைப்படி தரலாம். (கவ்யம் — சிராத்தத்தில் பித்ருக்களை நினைத்து அவர்களுக்காக அளிக்கப்படும் அன்னம். ஹவ்யம் — வேள்வி மற்றும் பூஜை காலங்களில் தேவதைகளைக் குறித்துத் தரப்படும் நிவேதன அன்னம்.) (2)

தேவபூஜைகளில் இரண்டு அந்தணர்களையும், பித்ரு பூஜைகளில் (சிராத்தத்தில்) மூன்று அந்தணர்களையும், அல்லது இரண்டிலும் (குறைந்தது) ஒருவனையாவது நியமித்து ஆகாரம் அளிக்கவேண்டும். செல்வந்தனாக இருப்பினும் சிராத்தங்களில் அந்தணர்களை (மூவருக்குமேல்) அதிகமாக நியமித்து விஸ்தாரமாக்கக் கூடாது. (3)

ஏனெனில், தன் உற்றார்—உறவினர்களை நியமிப்பதாலும், அந்தணர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகப்படுத்துவதாலும் இடத்திற்கும் காலத்திற்கும் ஏற்ற சிரத்தை (ஈடுபாடு), பொருள்கள், ஸத்பாத்திரங்கள் மற்றும் அதற்குரிய மரியாதை (மதிப்பு) முதலியன ஒழுங்காக அமைய மாட்டா. (4)

புண்ணியத்தலமும் காலமும் நேரிடுமேயானால், ரிஷிகளும் முனிவர்களும் போஜனம் செய்ய ஏற்ற காட்டு நெல் முதலிய தானியங்களைக் கொண்டு ஹவிஸ் (அன்னம்) தயாரித்து, பகவானுக்கு முதலில் அர்ப்பணம் செய்துவிட்டுப் பின், முறைப்படி தகுதியுள்ள ஸத்பாத்திரங்களான அந்தணர்களுக்கு அளிக்க வேண்டும். அவ்வாறு அளிப்பது அனைத்து விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றி வைக்கும். அதுவே நிறைவான பயன்களையும் அளிக்கும். (5)

அவ்வாறு ஹவிஸ் (அன்னம்) அளிக்கும்போது தேவர்கள், ரிஷிகள், முனிவர்கள், பித்ரு தேவதைகள், மற்ற ஜீவராசிகள், உற்றார்—உறவினர்கள், தான் என எல்லோரையும் பகவத் ஸ்வரூபமாகவே பார்க்க வேண்டும். (6)

அறநெறி முறைகளை நன்கறிந்தவன் சிராத்தங்களில் புலால் சேர்க்கக் கூடாது; தானும் உண்ணக்கூடாது. ஏனெனில், அது ஜீவஹிம்சை. பித்ருதேவதைகளுக்கு நீவாரம், காட்டு நெல் முதலிய தானியங்களில் செய்த கவ்யம் எனப்படும் அன்னத்தினால் ஏற்படும் மனநிறைவும் மகிழ்ச்சியும், ஜீவஹிம்சையில் கிடைத்த ஊனினைச் சேர்ப்பதால் ஏற்படாது. (7)

அறநெறிகளை மேற்கொண்டு வாழ விரும்புபவர்களுக்கு, எந்தவொரு ஜீவராசிக்கும் மனத்தாலோ, சொல்லாலோ, உடலாலோ எவ்விதத் தீங்கும் இழைக்காதிருப்பதே சிறந்த தர்மமாகும். இதைவிட வேறு உயர்ந்த தர்மநெறி கிடையாது! (8)

ஆகையால்தான் வேள்வியின் மர்மமறிந்த சான்றோர்கள் (ஞானிகள்), வெளியிலே பகட்டாகத் தெரியும் கர்மாக்களை உதறித் தள்ளிவிட்டு, ஞானத்தின் மூலம் கொழுந்துவிட்டெரியும் (ஆன்மாவை நன்கறிவதால் பிரகாசிக்கும்) மனவடக்கம் என்கிற வேள்வித்தீயில் செயல் வடிவான வேள்விகளைச் செய்கிறார்கள். (9)

உயிர்ப்பலி கொடுத்து வேள்வி செய்யும் கசடனைக் கண்டு ஜீவராசிகள், ‘தன்னுயிரைக் காத்துக் கொள்வதற்காக வேள்வி செய்யும், ஆன்ம தத்துவத்தை அறியாத கருணையற்ற இந்த மனிதன், நம்மை நிச்சயம் கொன்று விடுவானே?’ என்றெண்ணிப் பயப்படுகின்றன. (10)

ஆகவே, அறநெறிகளின் உண்மையறிந்த மனிதன், தினமும் தன் முன்வினைப் பயனுக்கேற்பப் பெறப்பட்ட நெல் முதலிய தானியங்களால் ஆக்கப்பட்ட ஹவிஸ் என்கிற அன்னத்தாலேயே தனது நித்திய கர்மாக்களையும், விசேஷ நாட்களில் செய்யப்பட வேண்டிய வேள்விகளையும் செய்ய வேண்டும். (11)

அதர்மம் என்கிற மரத்திற்கு ஐந்து கிளைகள் உண்டு. அதை விதர்மம், பரதர்மம், ஆபாஸம், உபமா அதாவது பூத தர்மம், சல தர்மம் என்பன. தர்மமறிந்தவன் அறநூல்களில் விலக்கப்பட்ட செயல்களை நீக்குவதைப் போலவே, இந்த ஐந்து வகை அதர்மங்களையும் நீக்கவேண்டும். (12)

தர்ம எண்ணத்தோடு செய்யப்படும் ஒரு செயலினால், தன் தர்மமே பாதிக்கப்படுமானால், அது ‘விதர்மம்’ எனப்படும். வேறொருவருக்காக வேறொருவரால் உபதேசிக்கப்படும் தர்மம் தனக்கு ‘பரதர்மம்’ ஆகும். நாத்திகம் பேசுபவர்கள், பகட்டாகச் செய்யும் குணம் படைத்தோர் ஆதரிப்பது ‘உபமா’ அதாவது ‘பூத தர்மம்’ ஆகும். சாஸ்திரங்களின் கருப்பொருளறியாது, தன் மனம் போனபடி அதற்குப் பொருள் கூறுவது ‘சல தர்மம்’ ஆகும். ஆசிரம தர்மத்திற்கு மாறுபட்டு, மனிதர்களால் தன்னிஷ்டப்படி தனியாக எது செய்யப்படுகிறதோ, அது ‘ஆபாஸ தர்மம்’ எனப்படும். அவரவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட தர்மம் முற்றிலும் அடக்கமாகிய மோட்ச ஸாதகமானது யாருக்குத்தான் பிடிக்காது? [‘ஶப்தபித்’ எனில் வேதச் சொல்லைத் தன் விருப்பத்திற்கேற்பப் பதம் பிரித்துப் பொருள் கூறுவது. எடுத்துக்காட்டாக, ‘தஶாவராந் போ4ஜயேத்’ என்கிற உண்மைப் பொருளைச் சிதைத்து, ‘தஶ அவராந்’ பத்துக்கும் கீழாக எட்டோ, ஒன்பதோ என்று பொருள் செய்வது சல தர்மமாகும். அதாவது ஏமாற்றும் வழியாகும். ‘கா3ம் தத்3யாத்’ பசுமாட்டைத் தரவேண்டும் என்பதற்கு ‘பால் மறத்துப்போன அல்லது இறக்கும் தறுவாயிலுள்ள பசுமாட்டைத் தரவும்’ எனப் பொருள் கொள்வதுதான் சல தர்மம் (ஏமாற்றும் வேலை) எனப்படும்.] (13—14)

அறநெறி தவறாது ஒழுகுபவன் ஏழையாக இருப்பினும், தர்மம் செய்ய வேண்டும் என்பதற்காகவோ அல்லது தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காகவோ பணம் சேகரிக்க முயற்சி மேற்கொள்ளக்கூடாது. மலைப்பாம்பு இரை பெறுவதற்காக ஏதாவது முயற்சியா செய்கிறது? அது ஒரே இடத்தில் இருந்தாலும் அதன் வயிறு நிரம்புகிறதல்லவா? அதுபோலத்தான் செயலூக்கமின்றி இருப்பவனுக்கும், அவனது ‘பற்றின்மையே’ அவன் பிழைப்பைத் தந்துவிடும். (15)

இறையருளால் கிடைத்ததைக் கொண்டு மனநிறைவு பெற்றுப் பற்றற்றவனாக ஆன்மானந்தத்தில் ஈடுபட்டுள்ளவனுக்குக் கிடைக்கும் சுகம், உலகியல் காமத்திலும் பேராசையிலும் சிக்கிச் செல்வத்திற்காக இங்குமங்கும் (பேய் போல்) ஓடித் திரிபவனுக்குக் கிடைக்குமா? (நிச்சயம் கிடைக்காது என்றபடி.) (16)

காலில் மிதியடிகளைப் போட்டுச் செல்பவனுக்குப் பாதையிலுள்ள கல், முள் முதலியவற்றால் எந்தத் தொந்திரவுமில்லை; சுகமாக நடக்க முடியும். அதேபோல இறையருளால் கிடைத்த பொருளைக் கொண்டு மனநிறைவு பெற்று மகிழ்ச்சியாக இருப்பவனுக்கு, எங்கும் எப்பொழுதும் இன்பமேயன்றித் துன்பமில்லை. (17)

மன்னனே! மனிதன் தண்ணீர் மட்டுமே அருந்தி வாழ்க்கையை நடத்திச் செல்ல முடியாதா என்ன? ஆனால், நாவிற்கும் புணர்ச்சிப் புலன்களுக்கும் (சுவையான உணவிற்கும், மகளிர் இன்பத்திற்கும்) ஆட்பட்டு நாய்போல் அலைந்து திரிகிறானே? (18)

(கிடைத்ததைக் கொண்டு) மனநிறைவும் மகிழ்ச்சியும் கொள்ளாத அந்தணன், புலன்களின் பேராசையால் தனது தேஜஸ், கல்வி, தவம், புகழ் முதலியனவற்றை இழந்துவிடுகிறான். அவனது (ஆன்மீக) அறிவும் மழுங்கிவிடுகிறது. (19)

(பொதுவாக) மனிதனுக்குப் பசியும் தாகமும் தணிந்துவிட்டால், அப்பொழுது ‘சாப்பிடவேண்டும், நீர் அருந்தவேண்டும்’ என்கிற ஆசை தணிந்துவிடுகிறது. அந்த அன்னமும் நீரும் கிடைக்காததால் ஏற்பட்ட கோபமும் தணிந்துவிடுகிறது. ஆனால், நாற்றிசைகளிலும் வெற்றி கொண்டு, இந்தப் பூவுலகத்தையே ஆண்டு அனுபவித்தாலும் பேராசை தணிகிறதா? இல்லையே! (20)

மன்னனே! பல விஷயங்களைக் கற்றறிந்த அறிஞர்கள், எல்லா ஐயப்பாடுகளையும் நீக்கி, விளங்க வைக்கும் திறமை பெற்றவர்கள். சாஸ்திர விஷயங்களனைத்தையும் மனத்தில் கொண்டுள்ளவர்கள். பெரிய பெரிய அவைகளுக்குத் தலைமையேற்று நடத்தும் கவிவாணர்கள் மற்றுமுள்ள மகாவித்துவான்கள் எல்லோருமே மனநிறைவு பெறாத காரணத்தாலே, தத்தம் நிலையிலிருந்து கீழே விழுகிறார்கள். (அதாவது, தாழ்மையை அடைகிறார்கள்.) (21)

(இதுவேண்டும், அதுவேண்டுமென்று) நினைப்பதைத் தவிர்த்தால், காமத்தை (ஆசையை) வெல்லலாம். ஆசைகள் ஒழிந்தால் கோபமில்லை. மனிதன் எதை உண்மைப் பொருள் என நினைக்கிறானோ, அந்தப் பணத்தை ‘இது கேடு விளைவிப்பதல்லவா?’ என்று நினைத்தால் பேராசை தானாக அகலும். உண்மைப் பொருளான பரமனை — அத்துவைத நிலையை — பற்றி ஆராய்ந்து அனுஸந்தானம் செய்வதால் (மரண) பயத்தையும் வெற்றி கொள்ளலாம். (22)

‘இறைவனே மெய், அவனேதான் ஆன்மா; மற்றவையனைத்தும் பொய், அனாத்மா’ என்கிற அத்யாத்ம வித்தையினால் துக்கத்தையும் மயக்கத்தையும் வெல்ல வேண்டும். பெரியோர்களான இறையடியார்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதால் வீணான, பொய்யான, பகட்டான ஆடம்பரத்தையும், மௌனத்தைக் கைக்கொள்வதால் யோகப் பயிற்சிக்குத் தடங்கலாயிருக்கும் உலகப் பேச்சுக்களையும், மனவடக்கம், சொல்லடக்கம், புலனடக்கம் வாயிலாக மனம், வாக்கு, உடல் ஆகியவற்றால் பிறருக்கு இழைக்கும் துன்பத்தையும் வெற்றி கொள்ள வேண்டும். (23)

பிறரால் நமக்கு நேரும் ஆதிபௌதிகமான துன்பங்களைப் பிறரிடம் நாம் காட்டும் கருணையாலும், தெய்வச்செயலால் எதிர்பாராதபடி நேரும் ஆதிதைவிகமான துன்பங்களைத் தியான யோகத்தினாலும், நம் உடம்பாலேயே நமக்கு நேரும் ஆத்யாத்மிகத் துன்பங்களைப் பிராணாயாமம் முதலிய யோகப்பயிற்சியாலும், தூக்கத்தைச் சாத்விகமான ஆகாரம், இடம், இணக்கம் ஆகியவை மூலமும் வெல்ல வேண்டும். (24)

சத்துவ குணத்தை மேற்கொள்வதால் ரஜோகுண, தமோகுணங்களையும் எங்கும் எதிலும் அடக்கம் கொள்வதால், சத்துவ குணத்தையும் வெற்றி கொள்ள வேண்டும். குருவினிடம் கொள்ளும் பக்தியால் சாதகன், இவ்வனைத்து குற்றங்களையும் மிக எளிதில் வெல்லலாம். (25)

இதயத்தில் அறிவுச்சுடர் ஏற்றிவைத்த ஆசார்யர் சாட்சாத் இறைவனே. அவரிடம் தீயஎண்ணம் கொண்டு, அவரை ஒரு சாதாரண மனிதன் என்று எண்ணுவானாயின், அவனது சாஸ்திரப் படிப்பும் கல்வியறிவும், யானை நீராடிய பின் தன்மேல் தானே மண்ணைத் தூவிக் கொள்வது போல் அனைத்தும் வீணே. (26)

மகாயோகிகளெல்லாம் எந்த பகவானுடைய திருவடிக் கமலங்களை எப்போதும் தம் மனத்தில் தியானம் செய்து கொண்டிருக்கிறார்களோ, பிரகிருதியான மாயை, புருஷனான ஜீவன் — இவைகளை அடக்கித் தம்வசம் வைத்திருக்கிறார்களோ, அந்த சாட்சாத் பகவானே குருநாதனுடைய திருமேனி தாங்கி வந்திருக்கிறார். இதையறியாமல் மனிதர்கள் அவரையும் தன்னைப் போல் ஒரு சாதாரண மனிதன் என்று எண்ணுகிறார்களே. (27)

சாஸ்திரங்கள் அனைத்திலும் அறநெறிகளின் கட்டுப்பாடுகள் பற்றிக் கூறப்பட்ட முடிவான ஒரே செய்தி— காமம், கோபம், லோபம், மோகம், மதம், மாத்ஸர்யம் என்கிற ஆறு பகைவர்களை வெற்றி கொள்வதும், புலன்கள் ஐந்து, மனம் ஆகிய இந்த ஆறையும் தம்வசத்தில் அடக்குதலுமே. இவ்வாறு இந்த நியமங்களை மேற்கொண்டும், ஒருவேளை பகவானைப் பற்றிய தியானமும் சிந்தனையும் கைகூடாவிடில், இவன் மேற்கொண்ட அனைத்து முயற்சிகளும் வீணே; பயனற்ற சிரமமே. (28)

உழவு முதலிய செயல்கள் மற்றும் அதனால் பெறக்கூடிய ஊதியம் ஆகியன இவ்வுலகியல் தளைகளுக்குத்தான் காரணமாக அமையுமேயன்றி, யோகமார்க்கத்தின் முடிந்த பயனான மோட்சத்தைப் பெற்றுத்தரப் பயன்படாதனவே. அதுபோலத்தான் நல்ல மனம் இல்லாத தீயவன் செய்யும் குளம் வெட்டுவது, சத்திரம்—சாவடி—கோவில்களைக் கட்டுவது முதலிய பூர்த்த தர்மங்களும், சிரௌத—ஸ்மார்த்த கர்மங்களான வேள்வி முதலியனவும் உயர்ந்த பயனான முக்தியை அளிக்கமாட்டா. ஆனால், இவன் விரும்பியதற்கு மாறுதலான பலனையே அளிக்கும். (29)

தன் மனத்தைத் தன்வசம் கொண்டுவர முயற்சிப்பவன், உலகியல் பற்றைத் துறந்து, பிறரிடமிருந்து எந்தவொரு பொருளையும் வேண்டிப் பெறாது, தனக்கென்று எதையும் சேகரித்து வைத்துக் கொள்ளாது, துறவறத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். எவருடனும் தொடர்பு கொள்ளாது, மக்கள் நடமாட்டமில்லாத இடத்தில் தனிமையில் இருக்க வேண்டும். தன்னுடலைக் காத்துக் கொள்வதற்காக மட்டும் பிச்சையெடுத்து அன்னம் பெற்று, அளவோடு சாப்பிட வேண்டும். (30)

மன்னனே! மேடுபள்ளமில்லாத சமமான தூய்மையான தரையில் ஆசனத்தை அமைத்துக் கொள்ளவேண்டும். சுகமாகவும், உடல் வளையாமலும் அந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து கொண்டு பிரணவமான ஓம்காரத்தை ஜபிக்கவேண்டும். (31)

மனம், தனது சங்கல்ப—விகல்பங்களை (விறுப்பு—வெறுப்புகளை) நீக்கும் வரை, தன் மூக்கின் நுனியையே உற்றுப் பார்த்தவண்ணம் மூச்சை இழுத்து நிரப்புவது (பூரகம்), அதை அப்படியே தன்னுள்ளேயே சிறிது நேரம் தங்க வைப்பது (கும்பகம்), பின் அதை வெளிவிடுவது (ரேசகம்) என்கிற மூன்று நிலைகளில் பிராணன், அபானன் என்னும் இரு காற்றுகளையும் நன்கு அடக்கித் தன்வசமாக்க வேண்டும். (32)

காமத்தினால் (ஆசைகளால்) தாக்கப்பட்டு, இங்குமங்கும் சுற்றியலையும் மனம் எங்கெங்கெல்லாம் செல்கிறதோ, அங்கிருந்தெல்லாம் அதை வலுவில் பிடித்திழுத்து, மெதுவாக இதயகமலத்தில் நிறுத்த வேண்டுவது அறிவாளியின் கடமை. (33)

இவ்வாறு தொடர்ந்து பயிற்சி செய்யும் சாதகனது மனது சிறிது நாட்களிலேயே, விறகு தீர்ந்ததும் தானாக அணைந்து அமைதி பெறும் தீயைப்போல சாந்தியைப் பெறுகிறது. (மனம் அடங்கிவிடுகிறது.) (34)

இவ்வாறு காமனைகளும் வாசனைகளும் மனத்திற்குக் காயத்தை ஏற்படுத்துவது நின்றபின், செயல்களனைத்தும் ஓய்ந்தபின், மனம் பிரும்மானந்தத்தில் லயித்துவிடுகிறது. அதன்பின் அந்த மனம் ஒருபோதும் மேலே கிளம்பாது. (சுற்றி அலையத் தொடங்காது.) (35)

அறம், பொருள், இன்பம் என்கிற முப்பேறுகளையும் அளிக்கவல்ல இல்லற வாழ்வைத் துறந்து, முதலில் துறவு மேற்கொள்பவன் திரும்பவும் அந்த முப்பேறுகளையும் பெற விரும்பி இல்லறத்தில் புகுவானேயானால், வெட்கங்கெட்ட அந்தத் துறவி, தான் வாந்தியெடுத்ததையே திரும்பவும் நக்கி உண்ணும் நாய் போன்றவனே. (36)

எவன், தன் உடலை ‘இது மரணமடையக் கூடியது; விட்டையாகக் கூடியது; புழுபூச்சிகளுக்கு ஆகாரமாவது; சாம்பலாகக் கூடியது. ஆதலால், இது ஆன்மாவல்ல’ என்று எண்ணி உதாசீனப்படுத்தினானோ, அவனே பின்னர் தன் உண்மையறிவை இழந்து, இவ்வுடலை ஆன்மா என்றெண்ணி, அதனைப் புகழ்ந்து கொள்கிறான். அவனது நீசகுணத்தை என்னென்று சொல்வது? (37)

தனது நித்திய—நைமித்திக கர்மங்களைத் துறந்த இல்லறத்தான்; வேதமோதுதல், பிச்சை எடுத்தல் என்கிற தன் நியமங்களை விடுத்த பிரும்மசாரி; வனத்தை விடுத்து கிராமத்தில் வசிக்கும் வானப்பிரஸ்தன்; புலனின்பங்களில் விழையும் துறவி — இந்நால்வரும் தத்தம் ஆசிரமங்களுக்குக் களங்கம் விளைவிப்பவர்கள். அந்த ஆசிரமங்களின் வேடங்களைத் தரிக்கும் வேடதாரிகள். பகவானது மாயையில் மயங்கிய அந்த மூடர்களை, ‘அந்தோ பரிதாபம்! பாவம்’ என்று கருணை கொண்டு (அவர்களை) பொருட்படுத்தாமல் விட்டுவிடவேண்டும். (38—39)

ஆன்ம ஞானத்தினால் முற்பிறவி மனப்பதிவுகளை (வாசனைகளை) அடியோடு அழித்துக் கொண்டவன் — தன் ஆன்மாவே பரப்பிரும்ம ஸ்வரூபம் என்கிற உண்மையை நன்கறிந்தவன் — எதை விரும்பி, எவனுடைய மனநிறைவிற்காக விஷய இன்பங்களில் புலன்களை ஓடவிட்டு, இவ்வுடலைப் போக்ஷித்துப் பாதுகாத்துக் கொள்வான்? (‘உண்மையான ஆன்ம ஞானம் பெற்றவன், இவ்வுடலுக்காக எதையும் செய்து கொள்ளமாட்டான்’ என்பது கருத்து.) (40)

உபநிடதங்கள் என்ன கூறுகின்றன? இவ்வுடலே ஒரு தேர்; புலன்களே குதிரைகள்; புலன்களின் தலைவனான மனமே, கடிவாளம்; சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம் என்கிற ஐந்தும் அந்தத் தேர் செல்லும் வழி; புத்தியே தேரோட்டி; இவ்வனைத்தையும் கட்டும் பெருங்கயிறு — பகவானால் நிர்மாணிக்கப்பட்டது — நம் சித்தமே! (41)

நாகம், கூர்மம், க்ருகலம், தேவதத்தம், தனஞ்ஜயம் என்கிற ஐந்தும், பிராணன், அபானன், வியானன், உதானன், ஸமானன் என்கிற ஐந்தும் ஆக இந்தப் பத்துவிதப் பிராணன்களும் அந்தத் தேரின் அச்சு. தர்மம், அதர்மம் என்ற இரண்டு சக்கரங்கள். அஹங்காரத்துடன் கூடிய ஜீவன் ரதத்தில் அமரும் யஜமான். ஓங்காரமே அந்த யஜமானன் வைத்துள்ள வில். தூய்மையான ஜீவாத்மாவே அம்பு. பரமாத்மாவே அவ்வம்பின் குறி. (தாக்கப்பட வேண்டிய லட்சியம்.) (42)

ராகம் (விருப்பு), துவேஷம் (வெறுப்பு), லோபம் (பொறாமை), சோகம் (துக்கம்), மோகம் (மயக்கம்), பயம், மதம் (திமிர்), மானம், அவமானம், அசூயை (பிறர் குற்றங்காணல்), வஞ்சனை, பிறருக்குத் துன்பம் தரும் ஹிம்சை, பிறர் முன்னேற்றம் கண்டு பொறாமை (மாத்ஸர்யம்), பிடிவாதம், கவனமின்மை, பசி, தூக்கம் இவைகளும் மற்றும் இதைப் போன்று இன்னும் பலப்பலப் பகைவர்கள் இந்த ஜீவனுக்குண்டு. இவற்றிலும் தமோகுண, ரஜோகுண விருத்திகளே (செயல்களே) அதிகமுள்ளன. ஆனால், ஆங்காங்கே சில சத்துவ குணம் கொண்டவைகளும் உண்டு. (43—44)

மானிட உடலான இந்தத் தேர் எதுவரை தன்வசமிருக்குமோ, பொறிபுலன்கள், மனம் முதலிய சாதனங்கள் பழுதுபடாமல் நல்ல நிலையில் இருக்குமோ, அதற்குள் குருநாதரின் திருவடிகளில் செய்யும் பணிவிடையால் சாணை பிடித்துக் கூர்மையாக்கப்பட்ட அறிவாகிய வாள் கொண்டு, இறையருளால் இந்தப் பகைவர்களை வென்றொழித்து, ஆத்மானந்தமாகிற சிங்காதனத்தில் மகிழ்ச்சியோடு வீற்றிருக்க வேண்டும். பின் உயர்ந்த அமைதியான பாவனையுடன், இவ்வுடலையும் தியாகம் செய்துவிட வேண்டும்! (இறையருளான பயன் கைபுகுந்தவாறே அதற்குச் சாதனமான இவ்வுடல் எதற்கு?) (45)

அவ்வாறில்லாவிடில், சிறிது கவனம் குறைந்திடினும் வெளியே பகட்டாகக் காண்கின்ற புலன்களாகிற குதிரைகளும், அதோடு இணக்கம் கொண்டுள்ள புத்தியான தேரோட்டியும், ரதத்திலே அமர்ந்துள்ள ஜீவாத்மனைத் தவறான பாதையிலிட்டுச் சென்று, உலகியல் விஷயங்கள் என்கிற திருடர்களிடம் ஒப்படைத்து விடுவார்கள். அந்தத் திருடர்களும் தேரோட்டி மற்றும் குதிரைகளோடு, இந்த ஜீவனையும் மரணத்தைக் காட்டிலும் மிகவும் பயங்கரமான அறியாமையாகிற இருளடர்ந்த ‘உலக வாழ்க்கை’ என்கிற பாழுங்கிணற்றில் தள்ளிவிடுவார்கள். (46)

வேதத்திலே கூறப்பட்ட கர்ம மார்க்கம் இரு வகைப்படும். ஒன்று, நம் செயல்களை, அதற்கான விஷயங்களை நோக்கி இழுத்துச் செல்லும் பிரவிருத்தி மார்க்கம். மற்றொன்று, நம் செயல்களை அதற்கான விஷயங்களோடு சேரவொட்டாமல் தடுத்து நிறுத்தி, திருப்பி அமைதியான ஆன்மானுபூதியை நோக்கி இழுத்துச் செல்வது. இது நிவிருத்தி மார்க்கம். பிரவிருத்தியான கர்ம மார்க்கத்தால், திரும்பத் திரும்பப் பிறப்பும்—இறப்புமான சுழற்சி ஏற்படும். நிவிருத்தி மார்க்கமான பக்தி அல்லது ஞானமார்க்கத்தால் திரும்ப வருதலில்லாத பகவானாகிற முக்தியே கிடைக்கும். (47)

சியேனயாகம் முதலியன ஹிம்சையைத் தரக்கூடிய கர்மங்கள். விருப்பங்களைப் பூர்த்தி செய்யும் திரவிய மயமான வேள்விகளான அக்னிஹோத்ரம், தர்ச இஷ்டி, பூர்ணிமாஸ இஷ்டி, சாதுர்மாஸ்ய யக்ஞம், நிரூடபசுபந்தம் என்கிற பசு யாகம், ஸோம யாகம், வைசுவதேவம், ஒரு கொட்டைப்பாக்கு அளவு அன்னத்தைத் தரையிலிட்டுச் செய்யும் பலிஹரணம் முதலியன ‘இஷ்ட தர்மம்’ எனப்படும். தேவாலயம் கட்டுதல், பூந்தோட்டம் அமைத்தல், கிணறு—குளம் வெட்டுதல், தண்ணீர்ப்பந்தல் அமைத்தல் முதலியன ‘பூர்த்த தர்மம்’ எனப்படும். இவையனைத்தும் இவ்வுலகியலில் கொண்டு சேர்க்கும் பிரவிருத்தி கர்மங்களாகும். இவையும் ஏதோவொரு பற்றுடன் பதிலுபகாரத்தை நினைத்து செய்திடின் அமைதியின்மைக்கே காரணமாகும். (48—49)

மன்னனே! உலகியலில் ஈடுபாடு கொண்ட பிரவிருத்தியில் நோக்குடையவன் இறந்ததும், சரு, புரோடாசம் முதலிய வேள்வியில் தொடர்புடைய திரவியங்களின் சூக்கும (நுண்ணிய) பாகங்களினால் ஆக்கப்பட்ட உடலையேற்று தூம அபிமான தேவதைகளிடம் செல்கிறான். பின் அங்கிருந்து முறையே, ராத்திரி (இரவு) அபிமானி தேவதை, கிருஷ்ணபட்ச (தேய்பிறை) அபிமானி தேவதை, தட்சிணாயன அபிமானி தேவதைகளிடம் சென்று சந்திரலோகத்தை அடைகிறான். அங்கு அனுபவிக்க வேண்டிய போகங்களை அனுபவித்த பிறகு, அமாவாசை சந்திரனைப் போன்று மெலிந்து, கண்ணுக்குப் புலப்படாதவாறு ஆகி, மழை வாயிலாக முறையே பயிர்ப்பச்சைகள், செடிகொடிகள், நெல் முதலிய தானியங்கள் வழியாக ஆணின் விந்துவில் கலந்து, பெண்ணின் கருக்குழிக்குள் வந்து சேர்ந்து முன்வினைப் பயன்களுக்கேற்ப (இவ்வுலகில்) பிறக்கிறான். இவ்வாறு திரும்பத் திரும்பப் பிறப்பது பித்ருயானம் (நடந்த, நடக்கும் கர்ம மார்க்கம்) எனப்படும். (50—51)

கர்ப்பாதானம் முதல் இறுதிச்சடங்கு வரையிலான அனைத்து ஸம்ஸ்காரங்களும் (சடங்குகளும்) உள்ளவன் த்விஜன் (இருபிறப்பாளன்) எனப்படுகிறான். (அவர்களிலும் சிலர் முன்பு கூறப்பட்ட பிரவிருத்தி மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுபவர்களாகவும், இன்னும் சிலர், இனிக் கூறப்போகும் நிவிருத்தி (பக்தி அல்லது முக்தி) மார்க்கத்தை ஏற்பவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்.) முக்தி வழியான பக்தி வழியை (நிவிருத்தி மார்க்கத்தை)க் கைக்கொண்டவர்கள், இஷ்ட தர்மம், பூர்த்த தர்மம் முதலிய தர்மங்கள் (நெறிகள்) வாயிலாகச் செய்யப்படும் அனைத்து வேள்விகளையும் (செயல்களையும்), உலகியல் விஷயங்களை (நுகர்பொருட்களை)க் காட்டித் தரும் புலன்களில் ஆகுதி ஆக்கி விடுகின்றனர். (அதாவது, பயன் கருதியே செயல் புரிகின்றனர் என்பது கருத்து.) (52)

புலன்களைப் பார்த்தல், சுவைத்தல் போன்ற எண்ணங்களைத் தோற்றுவிக்கும் மனத்திலும், நொடிதோறும் மாறும் இந்த மனத்தை விதி (கட்டளை) வடிவான வேத வாசகத்திலும், அவ்வேத வாசகங்களை ஐம்பத்தொரு எழுத்துக்களின் கூட்டத்திலும், அவ்வெழுத்துக் கூட்டங்களை அகார, உகார, மகார வடிவில் விளங்கும் ஓங்காரமான பிரணவத்திலும், அப்பிரணவத்தை பிந்துவிலும், பிந்துவை நாதத்திலும், நாதத்தை அனைத்திற்கும் சூத்திரமாக (காரணமாக) விளங்கும் பிராணனிலும், அந்தப் பிராணனைப் பிரும்மத்திலும் உபாசனையால் லயப்படுத்துகின்றனர். (53)

நிவிருத்தி (பக்தி, முக்தி) மார்க்கத்தில் ஈடுபாடு கொண்ட ஞானி முறையே அக்னி, சூரியன், பகல், மாலை, வளர்பிறை, பௌர்ணமி மற்றும் உத்தராயண அபிமானி தேவதைகள் மூலமாகப் பிரும்மலோகத்தை அடைகிறான். அங்குள்ள போகங்களை அனுபவித்து முடித்தபின், ஸ்தூல உபாதிகனான அந்த உபாசகன் (விஶ்வன்), தன் ஸ்தூல உபாதியைச் சூட்சும உபாதியில் லயத்தையடையச் செய்து, சூட்சுமோபாதிகனான தைஜஸனாகிறான். பின் சூட்சும உபாதியைக் காரணோபாதியில் லயமடையச் செய்து, காரணோபதிகளில் ‘பிராக்ஞன்’ என நிற்கிறான். பின் எங்கும் நீக்கமற சாட்சியாக நிறைந்து நிற்பதால், அந்தச் சாட்சியான ஸ்வரூபத்திலேயே காரண உபாதிகளை லயமடையச் செய்து, துரீயமான பரமான்மாவாக ஆகிறான். இவ்வாறு காணப்படுபவன அனைத்தும் லயமடைந்தபின், சுத்தமான ஆன்ம ஸ்வரூபனாக விளங்குகிறான். இதுதான் மோட்சம் (முக்தி) என்பது. (இதுவே கிரம முக்தி. இந்நிலையைத் திரும்புதலற்ற நிலை.) (54)

இதுவே ‘தேவயான மார்க்கம்’ எனப்படும். இந்த மார்க்கத்தில் செல்லும் ஆன்ம உபாசகன் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைக் காணாது வெறுப்புற்று, முறையே ஒரு தேவதையிடமிருந்து மற்றொரு தேவதையைக் கடந்து, கடைசியில் பிரும்மலோகத்தை அடைந்து, அங்கு மனத்தின் செயல்கள் ஏதுமின்றி, ஆன்மானந்தத்திலேயே மூழ்கித் திளைக்கிறான். உலகியல் ஈடுபாடுள்ள பிரவிருத்தி மார்க்கத்தில் உள்ளவன் போல், அவன் பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சுழற்சியில் வீழ்வதில்லை. (55)

வேதங்களிலேயே பிரித்துக் கூறப்பட்ட இந்த பித்ருயான, தேவயானங்களைச் சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ளபடியே உண்மை உட்கருத்தை நன்கறிய, சரீர அபிமானம் உள்ளவனாய் இருந்தாலும், அவன் மயக்கத்தை அடைய மாட்டான். (56)

பிறக்கப் போகும் உடல்களுக்கு முன் காரணமாகவும், இறந்தபின் அதன் முடிவாகவும்; வெளியிலே நுகர்பொருட்களாகவும், உள்ளே நுகர்பவனாகவும்; உயர்ந்தது, தாழ்ந்தது என்கிற பொருள்களாகவும்; அறிவாகவும் அறியப்படுபவைகளாகவும்; பேச்சாகவும் பேசப்படும் பொருள் களாகவும்; இருளாகவும் ஒளியாகவும் இந்த அனைத்தாகவும் எந்தவொன்று விளங்குகிறதோ, அந்த ஓர் உண்மையை அறிந்தவன் ஞானி! ஆகவே, அவனை மயக்கம் தீண்ட முடிவதில்லை. (57)

கண்ணாடியில் நாம் காணும் நமது பிம்பம், உண்மையில் பிரதிபிம்பம்தானா? யுக்திக்கும் ஆராய்ச்சிக்கும் இது ஒத்துவராதுதான். உண்மையில், அது அங்கு இல்லைதான். இருந்தாலும் எதிர் நிற்கும் நம்மைப் போலவே இருக்கிறதல்லவா? அதேபோலத்தான், புலன்களால் காணப்படும் வஸ்துக்களின் வேறுபாடும் ஆராய்ச்சிக்கும் யுக்திக்கும் அனுபவத்திற்கும் ஒத்துவராததால், அவை பொய்யாகவே இருப்பினும் உண்மைபோல் காணப்படுகின்றன. (58)

நிலம், நீர், நெருப்பு, ஆகாயம், காற்று ஆகிய பஞ்சபூதங்களால் ஆக்கப்பட்டதல்ல இந்த உடல். உண்மையில் இந்த உடல் பஞ்ச பூதங்களின் கூட்டுச்சேர்க்கையுமல்ல; மாறுபாடுமல்ல; பரிணாமமுமல்ல. ஏனெனில், இந்த உடல் தன் உறுப்புகளிலிருந்து தனித்தும் இல்லை; அதையே தாமாகப் பின்பற்றியும் இல்லை; அல்லது, ஒன்றுசேர்ந்த கூட்டமாகவும் இல்லை. ஆகவே, இது பொய்யானது. (பொய்யான இந்த உடல், மெய்யான இறைவன் குடியிருக்கும் கோயிலானதால், தேன் தமிழில் இந்த உடல் ‘மெய்’ எனப்படுகிறது.) (59)

(கூட்டு அல்ல:— மரங்கள் நிறைந்திருந்தால் அது காடு. ஒரு மரத்தை மட்டும் கட்டி இழுத்தால் அந்தக் காடு முழுவதும் நகர்கிறதா? இல்லையே. ஆனால், உடம்பில் ஏதோவோர் இடத்தை மட்டும் இழுத்தாலும், உடல் முழுக்க நகர்கிறதே. ஆகவே, பஞ்சபூதங்களின் கூட்டம் அல்ல.

மாறுபாடுமல்ல:— நூல்களாலானது துணி. துணியில் நூல் உள்ளது தெரிகிறது. அதுபோல் உடலில் பஞ்ச பூதங்கள் உள்ளது தெரியவில்லை. ஆகவே, மாறுபாடுமல்ல.

பரிணாமமுமல்ல:— மண், குடமாக மாறுவதுபோல் உடம்பு பரிணமித்ததல்ல. இனி, உடல் அவயவங்களைக் காட்டிலும் வேறுபட்டதெனவும் சொல்ல முடியாது. ஏனெனில், உடல் தனித்தின்றி அவயவங்களோடு சரியாக இருந்தால்தான், அது உடல் எனப் பெயர் பெறும். தனித்து ஒரு விரலை மட்டும் உடல் எனக் கூற முடியாததுபோல. ஆகவே, முன்னுக்குப்பின் முரணாக அமைவதால் இவ்வுடலே ‘பொய்’ என்பது கருத்து.)

அதேபோல, உடலுக்குக் காரணபூதமான ஐம்பெரும் பூதங்களும் ஒன்றுக்கொன்று அவயவியான உடல்களாக அமைவதால், தனது அவயவங்களான (உறுப்புகளான) சூட்சும பூதங்களான தன்மாத்திரைகளினின்றும் தனிப்பட்டனவல்ல, அவயவங்களே (உறுப்புகளே) ஆகும். எவ்வளவுதான் ஆராய்ந்து பார்த்தாலும் அவயவங்களைத் தனிப்படுத்தி, அவயவியான உடல் நிற்க முடியாது. அப்பொழுது அது ‘பொய்’ என்ற முடிவுக்குத்தானே வரவேண்டியும் இருக்கிறது. ஆகவே, இந்த அவயவங்களும் பொய்யென்பது தானாகவே உறுதியாகிறது அல்லவா? (60)

அறியாமை காரணமாக, ஒரே தத்துவமான பரம்பொருளில் பலப்பல வஸ்துக்களின் வேறுபாடுகள் காணப்படுவதாக எதுவரை நினைக்கிறானோ, அதுவரை ‘நாம் முன்பு கண்ட பொருள்தான் இது’ என்கிற பிரமம் (மயக்கம்) இருக்கும். அதாவது, ‘முன்பிருந்த அதே பொருள்கள்தான் இப்பொழுதும் இருக்கின்றன’ என்கிற மயக்கம். கனவில் விழித்திருக்கும் நிலை (ஜாக்ரத் அவஸ்தை), தூங்கும் நிலை (ஸுஷுப்தி அவஸ்தை) என்கிற நிலைகளின் அனுபவம் தனித்தனியே காணக் கிடைக்கின்றன. அதிலும், ‘இப்படித்தான் (என்கிற விதியும் நிச்சயமும்), இப்படி இல்லை (என்கிற நிஷேதமும்)’ என்கிற சாஸ்திரக் கூற்றுகள் உள்ளன. அதேபோல எதுவரை வேறுபாடுகள் உண்டு என்கிற மயக்கம் உள்ளதோ, அதுவரை ‘இப்படிச் செய், இப்படிச் செய்யாதே’ என்கிற சாஸ்திரக் கூறுகளும் இருக்கும். (அதாவது, அறியாமை உள்ளவரை கிளிஞ்சலே வெள்ளியாகும்.) (61)

ஆத்மாவின் மூன்று ஒற்றுமையாவன:— பாவனையில் (எண்ணத்தில்) ஒற்றுமை, கிரியையில் (செய்கையில்) ஒற்றுமை, திரவியத்தில் (பொருள்களில்) ஒற்றுமை — இம்மூன்று ஒற்றுமைகளையும் ஆராய்ந்தறிபவன், ஆன்மாவின் உண்மையை நன்கறிவதால் விழிப்பு, கனவு, தூக்கம் மற்றும் பார்ப்பவன், பார்த்தல், பார்க்கப்படும் காட்சி என்கிற மூன்றின் வேறுபாடான கனவை (பொய்யான நிலைகளை)த் தள்ளி விடுகிறான். அதாவது வஸ்துக்களில் வேறுபாடு, செய்பவனில் வேறுபாடு, அதை நுகர்பவனில் வேறுபாடு என்கிற மூன்றுவிதமான மயக்கங்களைத் தள்ளிவிடுகிறான். (‘இவையனைத்தும் ஆன்மாவே’ என்கிற எண்ணத்தினால் அவன் மயங்குவதில்லை.) (62)

துணியென்பதும் நூலே; அதுபோல் காரியமும் காரணமே. ஏனெனில், உண்மையில் அவற்றில் வேறுபாடில்லை. (நூல் ஒன்றுசேர்ந்து துணியாகிறது; காரணம் காரியமாகிறது. ஆகவே ஒன்றுதான்.) இவ்வாறு அனைத்தும் ஒன்றே என்கிற விசாரம் (எண்ணம்) ‘பாவாத்வைதம்’ (எண்ணத்தில் ஒற்றுமை) ஆகும். (63)

மன்னனே! மனம், சொல், உடல் வாயிலாகச் செய்யப்படும் அனைத்து செயல்களும் பரமனாலேயே செய்யப்பட்டவை. அவனிடமே சென்றடைபவை என்கிற எண்ணத்தோடு செய்யும், செய்யப்படும், செய்கின்ற அனைத்து செயல்களையும் அவனிடமே அர்ப்பணிப்பது ‘கிரியாத்வைதம்’ (செயல் ஒற்றுமை) ஆகும். (64)

மனைவி—மக்கள், உற்றார்—சுற்றத்தார் மற்றும் இந்தப் பிரபஞ்சத்திலுள்ள மற்ற எல்லா ஜீவராசிகள் மற்றும் தான் ஆகிய அனைவருடைய பொருளும் போகமும் ஒன்றுதான். அதில் தனது—பிறனது என்கிற வேறுபாடு கிடையாது என்று எண்ணுவதே ‘திரவியாத்வைதம்’ (பொருள்களில் ஒற்றுமை) ஆகும். (65)

அரசனே! எந்தவொருவனுக்கு, எந்தவொரு பொருள், எந்தச் சமயத்தில், எவ்விடத்தில், எந்த உபாயத்தால், எவனிடமிருந்து பெறலாம் என்று சாஸ்திரங்கள் கூறும் அறநெறிகளில் நிச்சயக்கப்பட்டிருக்கிறதோ, அதை அவன் பெற்று, தனது காரியங்களை — வாழ்க்கையை — நடத்திச் செல்ல வேண்டும். ஆபத்தில்லாத காலங்களில் இதிலிருந்து மாறுபடக் கூடாது. (அந்தணன் யாசிக்கலாம்; க்ஷத்திரியன் யாசிக்கக் கூடாது. ஆனால், ஆபத்துக் காலத்தில் க்ஷத்திரியனும் யாசிக்கலாம் என்பது கருத்து.) (66)

மன்னவா! இறையன்பு கொண்ட மனிதன், வேதங்களில் கூறப்பட்ட இந்தச் செயல்களையும், மற்றபடியுள்ள தனது நித்திய—நைமித்திகக் கர்மங்களையும் வீட்டிலிருந்து கொண்டே முறைப்படி செய்து, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய கதியான வைகுண்டத்தை அடையலாம். (67)

தர்மநந்தனா! அரசர்கள், தேவர்கள் ஆகியோர்களது உதவியினாலும், நீக்க முடியாத பெரிய பெரிய ஆபத்துக்களிலிருந்து உங்கள் கண்கண்ட தெய்வமான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அருளால் காப்பாற்றப்பட்டீர்கள். அவரது திருவடித்தாமரைகளின் சேவையால், எண்டிசை யானைகள் போன்று பெருபலம் படைத்த மன்னர்களை வென்று, ராஜசூயம் போன்ற உயர்ந்த வேள்விகளையும் செய்து முடித்தீர்கள். (அதேபோல ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தியால், இந்தச் சம்சார சாகரத்தையும் தாண்டுங்கள்.) (68)

இதற்கு முன் (என் முற்பிறவியில்) சென்ற மகாகற்பத்தில், நான் ஒரு கந்தர்வனாக இருந்தேன். அப்பொழுதுதான் என் பெயர் ‘உபபர்ஹணன்’ என்பது. கந்தர்வர்கள் என்னை மிகவும் புகழ்ந்து கொண்டாடிய காலம் அது. (69)

என் அழகு, இளமை, இனிய பேச்சு, உடல், மணம் ஆகியவற்றாலும் காணக் காணத் திகட்டாத உடற்கட்டாலும், அனைவரும் விரும்பும்வண்ணம் இருந்தேன். குறிப்பாக, பெண்கள் என்னை மிகவும் விரும்பினார்கள். அதனால், எப்போதும் மதம் கொண்டவனாகவும், போகப் பொருட்களில் நாட்டம் கொண்டவனாகவும் இருந்தேன். (70)

ஒருசமயம், தேவர்கள் அனைவரும் ஞானஸத்ரம் (ஞானவேள்வி) நடத்தினர். அங்கு கசியபர் முதலிய பிரஜாபதிகள் எல்லோரும் வந்திருந்தனர். அங்கு பகவானது திருவிளையாடல்களைப் பற்றிப் பாடுவதற்கென, அவர்கள் கந்தர்வர்களையும் அப்சரப் பெண்டிர்களையும் அழைத்திருந்தனர். (71)

அது சான்றோர்களான பகவத் பக்தர்கள் கூடிய பெரிய சபையாதலால், பகவானைப் பற்றித்தான் பாடுவார்கள் என்பதை நானறிவேன். ஆனாலும் நான் பெண்கள் சூழ ஒரு பைத்தியக்காரனைப்போல் பாமரர்களது பாட்டைப் பாடிக் கொண்டே அங்கு சென்றேன். இதனால் தேவர்கள், நான் அவர்களை அவமதித்ததாக எண்ணி, ‘நீ எங்களை அவமதித்துவிட்டாய். ஆகவே, உனது அழகும் பெருமையும் அழியக்கடவது. நீ, நான்காம் வர்ணத்தவனாகப் பிறக்கக் கடவது’ என தங்களது தெய்விக சக்தியால் சபித்தனர். (72)

அவர்கள் சாபத்தால் பூமியில் ஒரு வேலைக்காரியின் மகனாகப் பிறந்தேன். அங்கு சான்றோர்களான அந்தணர்களுக்குத் தொடர்ந்து பணிவிடை செய்த பெருமையால், மறுபிறவியில் பிரும்மதேவருக்கு மகனாகப் பிறக்கும் பாக்கியம் பெற்றேன். (73)

(சான்றோர்களை அவமதிப்பது, அவர்களுக்குப் பணிவிடை புரிவது ஆகிய இரண்டின் பலனையும் என் வாழ்க்கையில் நான் அனுபவபூர்வமாகக் கண்டிருக்கிறேன்.) சான்றோர்களுக்குச் செய்யும் பணிவிடையாலேயே பகவான் மனம் மகிழ்கிறார். இதுவரை, இல்லறத்தானது அனைத்துப் பாவங்களையும் அழித்தொழிக்கும் அறநெறிகளை உனக்குக் கூறினேன். இந்த அறநெறிகளை முறைப்படி ஏற்று நடத்தும் இல்லறத்தான், மிக எளிதிலேயே துறவிகளால் (மிகச் சிரமத்துடன்) அடையப் பெறும் பகவானது பரமபதத்தை அடையலாம்! (74)

தர்மநந்தனா! இம்மானிட உலகில் உங்களது பாக்கியம் சொல்லுக்கடங்காதது. நீங்களே பெரும்பேறு பெற்றவர்கள். ஏனெனில், சாட்சாத் பரமாத்மாவான ஸ்ரீமந்நாராயணன், மானிடத் திருமேனி தாங்கி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனாக மறைந்து, உங்கள் திருமாளிகையில் வாசம் புரிகிறார். ஆகையால்தானே இந்தப் பிரபஞ்சத்தையே தூய்மையாக்கும் பலப்பல முனிவர்களும் ரிஷிகளும், அந்த இறைவனைத் தரிசிக்கும் பொருட்டு நாற்றிசைகளிலிருந்தும் உங்கள் மாளிகைக்கு வந்து செல்கின்றனர். (75)

மகான்கள் எப்பொழுதும் அவரைத்தான் தேடியலைகின்றனர். அவரோ, மாயைக்கு அப்பாற்பட்டவர்; சாந்தமே வடிவெடுத்த பரமானந்த ஸ்வரூபரான பரப்பிரும்மம். அந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் உங்கள் பிரியமான நண்பன்; உங்கள் நலம் நாடுபவர்; மாமன் மகன்; அனைவரும் கொண்டாடும் பரமன்; நீங்கள் விரும்புவதை முடித்துக் கொடுக்கும் பணியாளன்; ஆலோசனை நல்கும் நல்லாசிரியன். உங்களது ஆன்மா அவர்தானே! (76)

பரமசிவனோ, பிரும்மதேவரோ, மற்றவர்களோ தங்கள் ஞானம் அனைத்தையும் ஒன்றுதிரட்டியும், ‘இவரது ஸ்வரூபம் (நிலை) இதுதான்’ என்று நிச்சயமாக அறுதியிட்டுக் கூற முடியவில்லையே? அப்படியிருக்க, நாம் என்ன செய்ய முடியும்? மௌனம் ஏற்பதாலும் பக்தியாலும், உலகியல் விஷயங்களிலிருந்து புலன்களை விலக்கி, அவரையே தியானிப்பதாலுமே, நாம் அவரை பூசை புரிய முடியும். நமது இந்த பூசனையை ஏற்று, அடியார்க்கெளியரான அந்த பகவான்தான், நமக்கு அருள்புரிய வேண்டும். (77)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “பரீக்ஷித்! இவ்விதம் நாரத முனிவர் கூறியதைக் கேட்ட தர்மபுத்திரர், காதலாகிக் கசிந்து மகிழ்ச்சியோடு நாரதரையும், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் பூஜித்தார். (78)

தர்மபுத்திரரால் பூஜிக்கப்பட்ட நாரத மகரிஷி, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமும் தர்மபுத்திரரிடமும் விடைபெற்றுக் கொண்டு சென்றார். பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்தான் பரப்பிரும்மம் என்பதை நாரதர் கூறக்கேட்ட தர்மபுத்திரர் மிகவும் வியப்படைந்தார். (79)

இதுவரை தக்ஷனது பெண்களின் வம்சப் பரம்பரையைப் பற்றித் தனியாக உனக்குக் கூறினேன். அவர்களது வம்சத்தில்தான் தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் மற்றும் அசையும்—அசையாதன அனைத்தும் தோன்றின.” (80)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஏழாவது ஸ்கந்தம் முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

எட்டாவது ஸ்கந்தம்

முதலாவது அத்தியாயம் — மன்வந்தரங்களின் வர்ணனை

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “குருநாதரே! ஸ்வயம்புவ மனுவின் வம்ச பரம்பரை பற்றி இதுவரை கேட்டேன். இந்த வம்சத்தில்தானே, ஸ்வயம்புவமனுவின் பெண்களிடமிருந்து மரீசி முதலிய பிரஜாபதிகள் தங்களது வம்சத்தைப் பரப்பினார்கள்? இனி, பிற மனுக்களைப் பற்றியும் கூற வேண்டுகிறேன். (1)

பிரும்மரிஷியே! சான்றோர்களான ஞானிகள், எந்தெந்த மன்வந்தரங்களில் லோகபூஜ்யரான பகவானது பலப்பல அவதாரங்களையும் திருவிளையாடல்களையும் வர்ணித்துள்ளனரோ, அவற்றையெல்லாம் கேட்க ஆவலும் ஈடுபாடும் கொண்ட எங்களுக்குத் தயைகூர்ந்து கூறவேண்டுகிறேன். (2)

பிரும்மஞானியே! அனைத்துப் பிரபஞ்சங்களையும் படைத்துக் காத்தருளும் பகவான், சென்ற மன்வந்தரங்களில் என்னென்ன திருவிளையாடல்கள் புரிந்தாரோ, வருகிற மன்வந்தரத்தில் என்ன செய்யப் போகிறாரோ, இப்பொழுதுள்ள மன்வந்தரத்தில் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாரோ? ஆகிய அனைத்தையும் எங்களுக்குக் கூறவேண்டுகிறேன்.” (3)

சுக மகரிஷி கூறுகிறார்—— இந்த கற்பத்தில், ஸ்வாயம்புவர் முதலிய ஆறு மன்வந்தரங்கள் கழிந்துவிட்டன. இவற்றில் முதல் மன்வந்தரம் பற்றியும், அதில் தேவர்கள், ரிஷிகள் முதலியவர்களின் பிறப்பு பற்றியும் உனக்குக் கூறினேன். (4)

ஸ்வாயம்புவமனுவின் பெண்ணான ஆகூதியினிடத்தில் தர்மங்களை எடுத்துரைக்க, பகவான் யக்ஞமூர்த்தியாக அவதரித்ததையும், தேவஹூதியிடம் ஞானநெறிகளைக் கூறுவதற்காக, கபில வாசுதேவராக அவதரித்ததையும் கூறியாயிற்று. (5)

குருகுலத்திலகமே! கபிலவாசுதேவரது சரிதம் முன்பே (மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில்) கூறப்பட்டது. இப்பொழுது பகவான், ஆகூதியின் திருவுதரத்தில் யக்ஞமூர்த்தியாக அவதாரம் செய்து ஆற்றிய திருவிளையாடல்களைக் கூறுகிறேன். (6)

பரீக்ஷித்! சதரூபையின் கணவரான ஸ்வாயம்புவமனு, எல்லா சுகபோகங்களிலும் வெறுப்புற்று, அரசைத் துறந்து, தவஞ்செய்ய, தன் மனைவியோடு கானகம் சென்றார். (7)

பரத வம்ச மன்னவா! அங்கு அவர் ‘சுநந்தா’ என்னும் நதியின் கரையில் ஒரு காலை மட்டும் தரையிலூன்றி, நூறு வருடங்கள் கடுமையான தவம் மேற்கொண்டார். அவ்வாறு தவம் செய்யும்போது தினமும் பகவானைப் பின்வருமாறு துதித்தார். (8)

மனு துதிக்கிறார்—— “எந்த பகவானுடைய சைதன்யத்தினால் இந்தப் பிரபஞ்சமே சைதன்ய சக்தி (அறிவும் உயிரும்) உள்ளதாக ஆகிறதோ, ஆனால் இவ்வுலகம், எவருக்கு சைதன்யத்தைத் தர இயலாதோ, இவ்வுலகமே படுத்துத் தூங்கும்போது யார் சாட்சியாக ஊழிக்காலத்திலும் விழித்திருக்கிறாரோ, யாரை எவரும் அறிய முடியவில்லையோ, ஆனால், யார் அனைத்தையும் அறிந்திருக்கிறாரோ, அவரே பரமாத்மா! (9)

இந்தப் பிரபஞ்சமும், இதில் வாழும் சராசர ஜீவராசிகளும், மற்றெல்லாமும் அந்த பகவானிடத்திலேயே குடிகொண்டிருக்கின்றன. அவை அனைத்திலும் அந்த பகவானே நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறார். ஆகவே, பிரபஞ்சத்திலுள்ள எந்தவொரு பொருளிலும் ஆசை கொள்ளாதே. அவற்றை வெறுத்தொழித்து தினப்படி வாழ்க்கை நடத்துவதற்கு வேண்டியதை மட்டும் பெற்று வாழ்ந்துவா. பேராசையை முற்றிலுமாக ஒழித்துவிடு. சரி, இந்த உலகிலுள்ள செல்வங்களெல்லாம் யாருடையது? (தனியொருவரான பகவானுக்கு மட்டுந்தானே சொந்தம்.) (10)

பகவானே எல்லாவற்றிற்கும் சாட்சி. அவரைப் புத்தியின் செயல்களாலோ, (அதாவது அறிவுத்திறனாலோ,) அல்லது இந்த ஊனக்கண்களாலோ மற்ற புலன்களாலோ அறியவோ, காணவோ முடியாது. ஆனால், அவரது ஞானசக்தியோ எல்லையற்றது. அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதயத்திலும் குடியிருக்கும். ஆனால், எதிலும் ஒட்டாத சுயம்பிரகாசனான அந்த இறைவனையே சரணமடைவாயாக. (11)

எவருக்கு ஆதியோ, அந்தமோ இல்லையோ, அவருக்கு நடு (இடைப்பகுதி) என்பது மட்டும் ஏது? அவர் வேண்டுதல்—வேண்டாமை இலர். உள் என்பதோ வெளி என்பதோ இல்லை. அவரே இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் முதலும் முடிவும் நடுவும்; அவரேதான் தானும் பிறரும்; உள்ளும் வெளியும் அனைத்தும் அவரே; அவரேதான் உலகத்தின் உயிர்; அவரே எல்லையற்ற எங்கும் நிறைந்த உண்மையே வடிவான பரப்பிரும்மம். (12)

அந்தப் பரம்பொருளே இவ்வுலகத்தின் திருவுருவமாக இருப்பவர். அவர் பெயரும் பலபலவே. அவரே அனைத்து சக்தியும் உண்மையும். பிறவொளி நாடாத தன்னொளி மிக்கவர்; பிறப்பற்றவர்; தோற்றம் தெரியாத தொன்மையானவர்; தன் மாயையாகிற சக்தியினால் உலகத்தின் படைப்பு முதலியவற்றை ஏற்று நடத்துகிறார். தனது தனிப்பெருங்கருணையான சைதன்ய சக்தியால் (ஞானத்தால்) அந்த மாயையை விலக்கி, செயலற்று ‘ஸத்’ வடிவமாக விளங்குகிறார். (13)

ஆசையாலன்றோ ரிஷிகளும் முனிவர்களும் செயலூக்கமற்ற நிலை (அதாவது, பிரும்மத்துடன் இரண்டறக் கலந்திடும் நிலை) வேண்டி, முதலில் கர்மயோகத்தை அனுஷ்டிக்கிறார்கள்? பொதுவாக, கர்மயோகம் அனுஷ்டிப்பவனே, முடிவில் செயலூக்கம் அற்றவனாக, அதாவது செயலற்றவனாக அனைத்துக் கர்மங்களிலிருந்தும் ஓய்வு பெறுகிறான் (விடுதலை பெறுகிறான்). (14)

சர்வ சக்திகளும் பெற்ற இறைவனும் கர்மங்களைச் செய்து கொண்டுதான் இருக்கிறார். ஆனால், அவர் ஆன்ம லாபத்திலேயே (ஆன்மானந்தத்திலேயே) மூழ்கித் திளைத்திருப்பதால் — வேண்டியது—வேண்டாதது என்பது இல்லாதவராதலால் — தான் செய்யும் திருவிளையாடல்களில் பற்று கொள்வதில்லை. ஆகையால், அவரது அடியார்களும் பற்றற்று கர்மங்களைச் செய்வதால், அந்தக் கர்மத்தளைகளில் சிக்காமல் சுதந்திரமாக இருக்கிறார்கள். (15)

பகவான் ஞான வடிவினன், ஆகவே, தானென்ற செருக்கற்றவர்; அனைத்தும் நிரம்பியவர், ஆகவே, எந்தப் பொருளையும் வேண்டுபவரல்லர்; அவரே அனைத்திற்கும் தலைவர், ஆகவே, திருவிளையாடல்கள் புரிய பிறரது கட்டளையோ, தூண்டுதலோ இல்லை. அறநெறிகளை வகுத்தவராதலால், அந்த அறநெறிகளைத் தானே முதலில் கைக்கொண்டு நடத்தி, அதன் மூலம் மனிதர்களை அறநெறிகளில் கொண்டு செல்பவர். அனைத்து தர்மங்களையும் முறைப்படி காப்பவர். அந்த இறைவனையே நான் சரணமாகப் பற்றுகிறேன்.” (16)

சுக மகரிஷி கூறுகிறார்—— ஒரு சமயம் ஸ்வாயம்புவமனு மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, மந்திரங்கள் நிரம்பிய உபநிடத ஸ்வரூபமான, இந்தச் சுருதிகளைப் பாராயணம் செய்து கொண்டிருந்தார். அச்சமயம், அசுரர்களும் அரக்கர்களும் பசி தாங்காது ஸமாதி நிலையிலிருந்த அவரைத் தின்பதற்காக, அவரை நோக்கி ஓடி வந்தனர். (17)

வேள்வி வடிவினரான யக்ஞநாராயணன் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பவராதலால், இதனைக் கண்டு யாமன் என்றழைக்கப்படும் தனது புத்திரர்களான தேவர்கள் சூழ, அங்கு வந்தார். மனுவை விழுங்கும் எண்ணத்துடன் அங்கு வந்த அரக்கர்களைக் கொன்றொழித்து, இந்திரப் பதவியில் அமர்ந்து தேவருலகைப் பரிபாலித்தார். (18)

அக்னியின் புத்திரரான ஸ்வாரோசிஷர் இரண்டாவது மனு. த்யுமான், ஸுஷேணன், ரோசிஷ்மான் ஆகிய மூவரும் அவரது புத்திரர்கள். (19)

அந்த ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில் இந்திரனாக இருந்தவர் ரோசிஷ்மான். அப்பொழுது துஷிதன் முதலியவர்கள் தேவர்கள். வேதமோதுபவர்களான ஊர்ஜஸ்தம்பன் முதலியவர்களே ஸப்த ரிஷிகள். (20)

அந்த மன்வந்தரத்தில் வேதசிரஸ் என்னும் ரிஷியின் மனைவி துஷிதா என்பவள். அவளது வயிற்றில் பகவான், விபு என்கிற புகழ்பெற்ற திருப்பெயருடன் அவதரித்தார். (21)

அவர், தன் வாழ்நாள் முழுமையும் பிரும்மசரிய விரதத்தை மேற்கொண்டிருந்தார். அவரது அனுஷ்டானங்களையே திடமாகப் பின்பற்றிய எண்பத்தெட்டாயிரம் ரிஷிகளும் பிரும்மசரிய விரதத்தையே பரிபாலித்தனர். (22)

பிரியவிரதனின் மகனான உத்தமன் மூன்றாவது மனு. அவரது புதல்வர்கள் பவனன், ஸ்ருஞ்ஜயன், யக்ஞஹோத்ரன் முதலியவர்கள். (23)

அந்த மன்வந்தரத்தில், வசிஷ்டரின் புதல்வர்களான பிரமதன் முதலிய ஏழுபேரும் ஸப்த ரிஷிகளாக இருந்தனர். ஸத்யர், வேத சுருதர், பத்ரர் முதலியவர்கள் பிரதான தேவர்கள். ஸத்யஜித் என்பவர் இந்திரன். (24)

அந்தச் சமயத்தில், தர்மரது மனைவியான ஸூந்ருதா என்பவளது வயிற்றில், லோகநாதனான பகவான், சத்தியசேனர் என்கிற பெயருடன் அவதாரம் செய்தார். அவரோடு சத்தியவிரதர்கள் என்கிற தேவர்களும் இருந்தனர். (25)

அப்பொழுது சத்தியசேனரான பகவான், ஸத்யஜித் என்கிற இந்திரனுக்குத் தோழனாக இருந்து, பொய்யையே விரதமாகக் கொண்ட, தீய நடத்தையுள்ள தீயோர்களான யட்சர்கள், அரக்கர்கள் மற்றும் ஜீவராசிகளைத் துன்புறுத்தும் பூதகணங்களையும் கொன்றொழித்தார். (26)

மூன்றாவது மனுவாக விளங்கிய உத்தமனது சகோதரனான தாமஸன், நான்காவது மனு. பிருது, கியாதி, நரன், கேது முதலிய பத்து பேரும் அவரது புத்திரர்கள். (27)

அப்பொழுது ஸத்யகர்கள், ஹரிகள், வீரர்கள் என்பவர்கள் தேவகணங்களாக இருந்தார்கள். திரிசிகர் என்பவர் இந்திரன். அந்த மன்வந்தரத்தின் ஸப்தரிஷிகள் ஜ்யோதிர்தாமன் முதலியவர்கள். (28)

மன்னனே! அந்த தாமஸ மன்வந்தரத்தில் வித்ருதியின் புதல்வர்களாக ‘வைத்ருதீ’ என்கிற பெயருடன் பல தேவர்கள் அவதரித்தனர். அவர்கள் கால ஓட்டத்தில் மறைந்துபோன வேதங்களை, தங்கள் சக்திகளால் காப்பாற்றினார்கள். ஆகவே, அவர்கள் ‘வைத்ருதிகள்’ என்றழைக்கப்பட்டனர். (29)

இந்த மன்வந்தரத்தில்தான், ஹரிமேதஸ் என்கிற ரிஷியின் மனைவியான ஹரிணி என்பவளது வயிற்றில், ‘ஹரி’ என்ற பெயருடன் பகவான் அவதரித்து, முதலையின் வாயில் சிக்குண்ட கஜேந்திராழ்வானைக் காத்தருளினார்.” (30)

மன்னன் கேட்கிறான்—— “ஸ்ரீபாதராயணரின் திருக்குமாரரே! சுகரே! பகவான், கஜேந்திரனை முதலையின் பிடியிலிருந்து எவ்வாறு காத்தருளினார்? என்பதை, தங்களிடமிருந்து கேட்டறிய விரும்புகிறோம். (31)

எத்தனையோ கதைகளில் இருந்தாலும், சான்றோர்களால் கூறப்படும் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது பரமபாவனமான திருவிளையாடல்களையும் திருக்குணங்களையும் வர்ணிக்கும் கதைகளே உயர்ந்த புண்ணியக் கதைகள்; போற்றிப் புகழப்பட வேண்டியன; அனைத்து மங்களங்களையும் நலன்களையும் அளிக்கவல்லன.” (32)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— “சௌனகாதி முனிவர்களே! மன்னன் பரீக்ஷித்தோ, தன் மரணம் வரை பட்டினியுடன் இருந்து பகவத் கதைகளைக் கேட்க விரும்பி உட்கார்ந்திருக்கிறான். அப்படிப்பட்டவன் சுகப்பிரும்மத்தை பகவானது திருவிளையாடல்களைப் பற்றிக் கூறக் கேட்ட போது, சுகர் மகிழ்ச்சி பொங்க, அன்போடு பரீக்ஷித்தைக் கொண்டாடி, முனிவர்களடங்கிய அந்தப் பெரிய சபையில் கூறத் தொடங்கினார்.” (33)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இரண்டாவது அத்தியாயம் — முதலை கஜேந்திரனைக் கவ்வியது

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— “பரீக்ஷித்! திருப்பாற்கடலின் மத்தியில் பத்தாயிரம் யோஜனை உயரமுள்ள திரிகூடம் என்று புகழப்படும் செழிப்புள்ள ஒரு சிறந்த பெரிய மலை உள்ளது. (1)

நாற்புறமும் அதனுடைய அகலமும் நீளமும்கூட அதே பத்தாயிரம் யோஜனை அளவுதான். அதன் மத்தியில் வெள்ளி, இரும்பு, தங்கமயமான மூன்று சிகரங்கள் உள்ளன. அவற்றின் கண்கவர் ஒளியினால் நாற்றிசை சமுத்திரங்களும் எண்டிசைகளும் விண்வெளியும் கூட ஒளிமிக்கதாக விளங்கின. (2)

இன்னும் அதிலுள்ள பலப்பல கொடுமுடிகளில் விளங்கும் இரத்தினங்கள், நற்செங்கல் பொடிகளின் ஒளியால் திசைகளனைத்தும் பிரகாசித்தன. அங்கு பற்பலவிதமான மரங்கள், செடி—கொடிகள், மூலிகைகள் ஏராளம். கொட்டும் அருவிகளின் சத்தம் எங்கும் எதிரொலித்தது. (3)

அந்த மலையைச் சுற்றியுள்ள சமுத்திரத்தின் அலைகள், அதன் அடித்தாழ்வரைகளை வந்து மோதும் காட்சியைப் பார்த்தால், சமுத்திரம், பர்வதராஜனது திருவடிகளைத் தன் அலையாகிற கைகளால் அலம்புவது போலத் தோன்றுகிறது. அந்த மலைத்தாழ்வரைகளிலுள்ள பச்சைநிற மரகதக் கற்களால், அதைச் சுற்றியுள்ள பூமி பச்சைக் கம்பளம் விரித்தாற்போல் காட்சியளிக்கிறது. (4)

அந்த மலையிலுள்ள குகைகள் சித்தர்கள், சாரணர்கள், கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், நாகர்கள், கின்னரர்கள் மற்றும் அப்சரப் பெண்டிர் ஆகியோர் ஆடிப்பாடி மகிழவே அமைக்கப்பட்டனவோ என்னும்படி இருந்தன. (5)

மலைப்பாறைகளில் மோதி வெளிவரும் காற்றின் சங்கீதம் போன்ற இனிய ஒலி, அந்தக் குகைகளில் எதிரொலிக்க, அதை ‘ஒரு சிங்கத்தின் கர்ஜனை’ என்று ஐயமுற்ற வேறு சிங்கங்கள், அதைச் சகித்துக் கொள்ள இயலாது, அந்தக் கர்ஜனையை அடக்க, தாம் இன்னும் உரத்த கர்ஜனைகளைச் செய்யலாயின. (6)

அந்தப் பர்வதத்தின் தாழ்வரைகளில் பலவிதமான காட்டு விலங்குகள் கூட்டங்கூட்டமாக மேய்ந்து, அதன் அழகை மேம்படுத்தின. பற்பலவகையான மரங்கள் அடர்ந்து விளங்கும் தேவர்களது உத்யான வனங்களில், பலவிதமான பறவைகள் இனிய குரல்களில் சத்தம் போட்டுக் கொண்டிருந்தன. (7)

அந்த மலையில் தெளிந்த நீரோடைகளும் குளங்களும் நதிகளும் இருந்தன. மணல்களோ, இரத்தினக் கற்கள் போல் ஒளிவீசின. அந்த நீரோடைகளிலும் குளங்களிலும் தேவமாதர்கள் நீராடியதால், அந்த நீர் நறுமணம் மிக்கதாக இருந்தது. அந்த நறுமணத்தைத் தாங்கி வந்த காற்றும் நாற்புறங்களிலும் மென்மையாக வீசிற்று. (8)

அந்தத் திரிகூடமலையின் தாழ்வரையில், மகாத்மாவான வருண பகவானுடைய ‘ருதுமான்’ என்கிற நந்தன வனமுள்ளது. அங்கு, தேவமாதர்கள் வந்து விளையாடுவது வழக்கம். (9)

அந்தத் தோட்டத்தைச் சுற்றி, எங்கும் எப்பொழுதும் பூக்களையும் பழங்களையும் வாரியளித்துக் கொண்டேயிருக்கும் சிறந்த மரங்கள் நிறைந்திருந்தன. அந்தத் தோட்டத்தில் மந்தாரம், பாரிஜாதம், பாதிரி, அசோகம், சம்பகம் முதலிய மரங்கள் மற்றும் ஒட்டு மாமரங்கள், பிரியாளம், பலா, மா, பாக்கு, தென்னை, பேரீச்சை, கொய்யா, மாதுளை, இலுப்பை, தேக்கு, பனை, தமாலம், அஸனம், மருதம், அரிஷ்டம், அத்தி, ஆலம், கிம்சுகம், சந்தனம், பிசுமந்தம் என்கிற வேம்பு, கோவிதாரம், குக்குலு (குங்கிலியம்), தேவதாரு முதலிய மரங்களும், திராட்சைக் கொடிகள், கரும்பு தோட்டங்கள், செவ்வாழை, நாகமரங்கள், இலந்தை, தாளிக்காய், அபயம், நெல்லி, பில்வம், விளா, எலுமிச்சை, பல்லாதகம் முதலிய பற்பல மரங்கள் சூழ்ந்திருந்தன. தங்கத்தாமரைகள் விளைந்திருக்கும் ஒரு பெரிய தடாகமும் இருந்தது. (10—14)

மேலும் ஆம்பல், கருநீலம், செங்கழுநீர் (கல்ஹாரம்), நூறு தளங்கள் கொண்டது போன்ற பலவிதத் தாமரைகள் ஆகிய புஷ்பங்களின் அழகு சொல்லத்தரமன்று. தேனுண்டு மயங்கிய வண்டுகளின் இனிய ரீங்காரம் ஒருபுறம். அழகிய பறவைகளின் இனிமையாகக் கூவும் ஒலி மற்றொருபுறம். அன்னம், காரண்டவம், சக்ரவாகம், ஸாரஸம் முதலிய பறவைகளின் கூட்டங்கள், நீர்க்கோழிகள், வாத்துகள், கோட்டான்கள் ஒருபுறம் கூவுகின்றன. மீன்களும் ஆமைகளும் இங்குமங்கும் ஓடுவதால் மலர்ந்த தாமரைகள் அசையவே, அதிலுள்ள மகரந்தப் பொடிகள் நீரில் சிந்த, அந்த நீர் நறுமணம் மிக்கதாக உள்ளது. அந்தத் தடாகத்தைச் சுற்றிக் கதம்பம், நீர் நொச்சி, தேவதாரு, வேம்பு, வஞ்சுலகம் முதலிய மரங்கள் ஏராளம், ஏராளம். (15—17)

குந்தம், குரவகம் (மருதோன்றி), அசோகம், வாகை, குடஜம், இலந்தை, குப்ஜகம், ஸ்வர்ணயூதி, நாகம், புந்நாகம், ஜாதிப்பூ, மல்லிகை, தாமரை, முல்லை, மாதவிப்பூ முதலிய அழகிய பூக்களைத் தரும் மரங்கள், செடிகள், கொடிகள் மற்றும் கரைகளில் முளைத்திருக்கும் வேறு பலப்பல மரம்—செடி—கொடிகளால் அந்தத் தடாகம் அழகுற மிளர்ந்தது. அங்குள்ள மரம்—செடி—கொடிகள் எல்லாப் பருவங்களிலும் பூத்துக் காய்த்துக் கனிகளுடன் கொஞ்சுவனவே. (18—19)

அந்த மலையிலுள்ள ஒரு கொடிய காட்டில் பல பிடிகளுடன் (பெண்யானைகளுடன்), ஒரு சிறந்த ஆண்யானை (களிறு) கஜேந்திரன் சுற்றித் திரிந்து வந்தது. அது, அநேக யானைகளடங்கிய ஒரு கூட்டத்திற்கே தலைவன். ஒரு சமயம் அது, தன் பிடிகள் சூழ முள் மரங்கள், பலவகை மூங்கில் மரங்கள், பெருத்த அடர்ந்த புதர்கள் மற்றும் பலவகைத்தான மரங்களை முறித்தழித்துக் கொண்டு எங்கும் சுற்றி வந்தது. (20)

அதன் உடல் வாசனையை நுகர்ந்தபோதே பெரும் சிங்கங்கள், மற்ற யானைகள், புலிகள், யாளிகள் முதலிய கொடிய காட்டு விலங்குகள், பாம்புகள், கருத்த—வெளுத்த மான்கள், சரபங்கள், சமரி மான்கள் ஆகியன பயத்தினால் நாற்றிசைகளிலும் ஓடின. (21)

ஓநாய்கள், பன்றிகள், காட்டெருமைகள், கரடிகள், முள்ளம்பன்றிகள், நீண்ட வாலுடைய பெரிய பெரிய குரங்குகள் (கோபுச்சங்கள்), செந்நாய்கள், மந்திக்குரங்குகள், முயல்கள், மான்கள் முதலிய அற்பப் பிராணிகள் ஆகியவை இதனது (கஜேந்திரனது) தயவால், சிங்கம் முதலிய கொடிய விலங்குகளின் பயமின்றி எங்கும் திரிந்தன. (22)

அந்த கஜேந்திரனைச் சுற்றிப் பெரிய யானைகளும், பிடிகளும், மதம் பெருகும் யானைக்குட்டிகளும் பின்தொடர்ந்து ஓடி வந்தன. அதன் பாரம் தாங்காது அந்த மலையே நடுங்கியது. அதன் கன்னங்களில் பெருகி வழியும் மதநீரைப் பருக, வண்டினங்கள் சுற்றிச் சுற்றி வந்தன. மதத்தால் அதன் கண்கள் கலங்கிச் சிவந்திருந்தன. வெய்யிலின் வெப்பம் தாங்காது அந்த கஜேந்திரனும், மற்றுமுள்ள பெண்யானைகளும், கன்றுகளும் நீர்விடாயினால் தவித்தன. அப்பொழுது தாமரை மலரின் மகரந்த வாசனையை ஏற்று வந்த காற்றை வெகுதொலைவிலிருந்தே முகர்ந்த அந்த கஜேந்திரன், அந்தக் குளிர்ந்த நறுமணக் காற்றைப் பரப்பிய தடாகத்தை விரைவில் வந்தடைந்தது. (23—24)

அந்தத் தடாகத்தின் நீர், தெளிந்து அமுதம் போல் இனிமையாக இருந்தது. தங்கம் போல் ஒளிரும் தாமரைமலர், கருநீல மலர்களின் மகரந்தத்தால் நறுமணம் மிக்கதாகவும் இருந்தது. கஜேந்திரன் முதலில் அந்தத் தடாகத்திலிறங்கி, தன் துதிக்கையினால் நீரை வாரியெடுத்து அருந்தி, விடாய் தீர்ந்து, பின், தன் உடல்மேல் நீரை வாரியிரைத்துக் கொண்டு, குளித்து சோர்வு நீங்கியது. (25)

கஜேந்திரன், ஓர் இல்லறத்தானைப் போலவே மோகத்திற்காட்பட்டு, தன் துதிக்கையினால் தண்ணீரை எடுத்து, தன் பெண்யானைகளையும் கன்றுகளையும் குளிப்பாட்டித் தண்ணீரூட்டியது. பகவானது மாயையில் மயங்கிய அந்த கஜேந்திரன் மதங்கொண்டிருந்ததால், இனி வரப்போகும் துன்பத்தை அறியவில்லை, பாவம்! (26)

மன்னனே பரீக்ஷித்! அப்பொழுது முன்வினைப்பயனால் அந்தத் தடாகத்திலிருந்த மிகுந்த பலமுள்ள ஒரு முதலை சினங்கொண்டு, கஜேந்திரனின் காலைக் கவ்விப் பிடித்துக் கொண்டது. இவ்வாறு எதிர்பாராதவிதமாகத் துன்பத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்ட பலமுள்ள அந்த கஜேந்திரன், தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள தன் பலமுள்ளவரை போராடியும் இயலாது போயிற்று. (27)

தம் தலைவனான கஜேந்திரன், முதலையால் வேகமாக இழுக்கப்படுவதையும் துன்புறுவதையும் கண்ட மற்ற யானைகளும் பெண்யானைகளும் கன்றுகளும் மிக்க வருத்தம் கொண்டு பிளிறிக் கொண்டே கஜேந்திரனை விடுவிக்க எண்ணிப் பிடித்திழுத்தன. ஆனால், விடுவிக்கத்தான் முடியவில்லை. (28)

முதலையும் யானையும் தங்களது முழு வலிமை கொண்டு ஒன்றையொன்று தன் பக்கம் இழுத்தன. முதலை நீரினுள்ளும், யானை நீருக்கு வெளியிலுமாக வலிமையோடு இருந்தன. இவ்வாறு அவைகள் ஓராயிரம் வருடங்கள் போராடியும் எதுவும் வெற்றிகொள்ளவில்லை. உயிருக்குப் போராடும் அவைகளின் போராட்டத்தைக் கண்டு தேவர்களும் வியந்தனர். (29)

வெகுகாலமாக தண்ணீரில் இழுக்கப்படுவதால் கஜேந்திரனின் உடல் வலிமை குன்றியது. உடலிலும் வலிமை இல்லை; மனத்திலும் உற்சாகம் குறைந்தது; பொறிபுலன்களும் கலங்கின. முதலை நீரிலேயே இருப்பதால் அதன் திறன் மிகுந்தது. மிகவும் உற்சாகத்துடன் மேலும் பலங்கொண்டு யானையை இழுக்கலாயிற்று. (30)

உடலில் பற்றுகொண்ட கஜேந்திரன், இவ்வாறு எதிர்பாராதவிதமாகப் பிராண சங்கடத்தில் மாட்டிக் கொண்டு வெகுகாலமாகத் தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள முயன்றும் முடியாது தவித்தபோது, சற்றே யோசித்து இந்த முடிவிற்கு வந்தது. (31)

‘இந்த முதலை, என்னைப் பிடித்திருப்பது விதியின் செயலே; என் உயிரை வாங்கும் பாசக்கயிறு. இதில் சிக்கி நான் தவிக்கிறேன். என்னைப் போன்று வலிமையுள்ள என் உறவினர்களான மற்ற யானைகளும் என்னை இந்தத் துன்பத்திலிருந்து விடுவிக்க இயலாதபோது, இந்தப் பெண்யானைகள் என்னை எப்படி விடுவிக்க இயலும்? ஆகவே, நான் விலங்கு இனமாயினும், அனைத்து உலகங்களையும் காத்தருளும் பகவானையே இப்பொழுது சரணம் அடைய வேண்டும். (32)

காலம் கொடுமையானது; மிக்க வலிமை கொண்டது. யமனாகிற பாம்பைப் போல் அனைத்தையும் விழுங்கவே வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. காலத்தைக் கண்டு பயந்தவன் பகவானைச் சரணம் பற்றுவானேயானால், பகவான், அவனைக் கட்டாயம் காத்தருள்வான். அவரிடம் கொண்ட பயத்தினால் யமதர்மராஜனும் (காலனும்) அவரவர் உயிரைப் பறிக்கும் தன் வேலையை வேகமாக ஓடிஓடிச் சரிவரச் செய்கிறான். அந்த பகவான்தான் அனைவருக்கும் அடைக்கலம். ஆகவே, அந்த பகவானை நான் சரணமடைகிறேன்.’ (33)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

மூன்றாவது அத்தியாயம் — கஜேந்திரன் துதித்தலும், துன்பத்திலிருந்து விடுதலை பெறுதலும்

சுகப்பிரும்மரிஷி கூறுகிறார்—— “பரீக்ஷித்! தன் அறிவுகொண்டு இவ்விதம் நிச்சயித்த கஜேந்திரன், மனத்தை இதயகமலத்தில் ஒருமுகப்படுத்தி, முற்பிறவியில் (இந்திரத்யும்னன் என்கிற பாண்டிய மன்னனாக இருந்தபோது) ஜபித்துப் பழகிய சிறந்த துதிகள் கொண்டு, இப்பொழுது பகவானைத் துதிக்கலாயிற்று.” (1)

கஜேந்திரன் துதித்தல்—— “எந்த சித்ஸ்வரூபரான பகவானால் இவ்வுடல் முதலியன சேதனமாக — உயிருள்ளதாக — ஆகிறதோ, எவர் இவ்வுடலில் காரணபூதனாகவும், காரணபூத பிரகிருதியாகவும் இருக்கிறாரோ, எவர் அகில ஜகத்திற்கும் ஒப்பற்ற தலைவரோ, அந்த பகவானை வணங்குகிறேன்! பிரணவ ரூபியான அந்த இறைவனையே தியானிக்கிறேன்! (2)

எந்த பகவானிடம் இந்தப் பிரபஞ்சமே நிலையாகத் தங்கியிருக்கிறதோ, எவரை உபாதான காரணமாகக் கொண்டு இந்தப் பிரபஞ்சம் தோன்றியதோ, எவர் நிமித்தக் காரணனாக அதாவது செயலாற்றுபவராக இருந்து இவ்வுலகத்தையே படைத்தாரோ, எவர் இந்தப் பிரபஞ்சரூபமாக விளங்குகிறாரோ, எவர் காரிய—காரணங்களுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டவரோ — அதாவது காரியமான உலகம், காரணமான மாயை என்னும் பிரகிருதி இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்டவரோ, அந்த ஸ்வயம்பிரகாசனான பகவானைச் சரணமடைகிறேன். (3)

இந்தப் பிரபஞ்சம், எந்த இறைவனாலேயே அவரது மாயா சக்தியான பிரகிருதி கொண்டு ஆக்கப்பட்டதோ, அவரிடமே நிலைத்து நிற்கிறதோ, சில சமயம் கண்ணுக்குப் புலனாவதாகவும், பிரளய காலத்தில் இறைவனிடமே லயிப்பதால் மறைந்து இருக்கிறதாகவும் தோன்றுவதைச் சர்வசாட்சியாக இருந்து கொண்டு பார்க்கிறாரோ, எப்போதும் குறைதலில்லாத சைதன்ய ரூபமான பார்வையுடையவரோ, தனக்கும் பிறவற்றிற்கும் எவர் மூலகாரணரோ, எவருக்கு வேறு காரணன் எவருமில்லையோ, அணுவிற்கணுவாகவும், பரத்திற்குப் பரனாகவும் விளங்கும் அந்த பகவான், என்னைக் காத்தருளட்டும். (4)

பிரளய சமயத்தில், இந்தப் பிரபஞ்சம் எண்டிசை லோகபாலகர்களும், இவையனைத்திற்கும் காரணமான உபாதான, நிமித்த, ஸஹகாரி காரணங்களும் முற்றிலுமாக அழிந்துவிடுகின்றன. அப்பொழுது எங்கும் அடர்ந்த இருளே நிறைந்துள்ளது. அந்த அஞ்ஞான இருளுக்கப்பாலும் எவர் பிரகாசித்துக் கொண்டிருக்கிறாரோ, அந்தப் பிரபுவான பகவான் என்னைக் காப்பாற்றட்டும். (5)

இறைவனுடைய திருவிளையாடல்களின் உண்மை ரகசியத்தை அறிவதென்பது மிகக் கடினம். ஒரு நடிகனைப் போலப் பற்பல வேடங்களில் தோன்றுகிறார். அவரது உண்மை ஸ்வரூபத்தை தேவர்களோ, முனிவர்களோ கூட முற்றிலுமாக அறிந்தாரில்லை. அவர் வரையில் செல்வதற்கோ, அறிவதற்கோ, குணநலன்களைக் கூறுவதற்கோ யாருளர்? அவ்வாறு எவர்க்கும் அறிய முடியாதிலங்கும் பகவான், என்னைக் காக்கட்டும். (6)

எந்த பகவானுடைய பரமமங்களமான ஸ்வரூபத்தை நேரில் காண விரும்பிய சான்றோர்கள்—அடியார்கள் உலகியல் விஷயங்களிலுள்ள அனைத்துப் பற்றுக்களையும் களைந்தெறிகின்றனரோ, வனம் புகுந்து உலகியலுக்கு மீறிய பிரும்மசரியம் முதலிய விரதங்களை மேற்கொள்கின்றனரோ, மேலும் தன்னையே — தன் ஆத்மாவையே — பிற ஜீவராசிகளின் இதயங்களிலும் விளங்குவதாகக் கண்டு அனைத்துயிர்கட்கும் இயல்பாகவே நன்மை புரிகின்றனரோ, அந்த முனிவர்களனைவரும் எந்த பகவானையே தங்கள் முதலாகக் கொண்டுள்ளனரோ, அந்த பகவான்தான் எனக்குத் துணை. அவரே எனக்குப் புகலிடம்! (7)

அவருக்குப் பிறப்போ, செயலோ இல்லை. பெயருமில்லை, வடிவுமில்லை எனில், அவரிடம் குணமோ, குற்றமோ எவ்வாறு இருக்க முடியும்? அது வெறும் கற்பனையே ஆகும். ஆனாலும், இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கவும் மறைக்கவும், வேண்டும் போதெல்லாம் தன் மாயையை ஏற்றுத் திருவவதாரம் செய்கிறார். (அந்த இறைவனைச் சரணமடைகிறேன்.) (8)

ஓர் உருவமற்றவர்; ஆகவே, பரமாத்மா. எண்ணற்ற சக்தி படைத்தவர்; ஆகவே, பலப்பல உருவங்கள் உள்ளவர். அவரது திருவிளையாடல்களோ மிகவும் ஆச்சரியமானவை; அனைத்து வல்லமைகளும் பொருந்தியதால் பரமன்; அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்துள்ளதால் பரமாத்மா; அந்த பகவானுக்குத் திரும்பத் திரும்ப வணக்கம்! (9)

வேறு ஒளிகளை அண்டியிராமல் தானே ஒளிர்பவர்; மற்றவைகளைப் பிரகாசப்படுத்தும் சாட்சி; சகல ஜீவராசிகளையும் தன் ஆளுகையில் கொண்டதால் பரமாத்மா; அவருக்கு வணக்கம்! மனம், வாக்கு, சித்தம் இந்த ஞானங்களுக்கும் எட்டாதவர். அந்த பரமனை வணங்குகிறேன்! (10)

ஆத்மா, அனாத்மா என்கிற விவேகமுள்ளவன், கர்ம சந்நியாசமென்னும் அனைத்துக் கர்மங்களையும் பற்றற்ற நிலையில் செய்து முடித்து, இறைவனிடமே அர்ப்பணிக்கும் வாயிலாகத் தனது உள்ளத்தைத் தூய்மையாக்கி, எந்த பகவானைப் பிரத்தியகாத்மாவாக அடைகிறானோ, எந்த இறைவன் எவ்விதத் தளைகளுமின்றி என்றும் எங்கும் சுதந்திரராக, மோட்ச ஆனந்த அனுபவ ரூபராக, ஞானமே வடிவானவராக விளங்குகிறாரோ, நித்தியானந்தமான முக்தியின்பத்தை அளிக்கும் திறன் பெற்ற ஒரே மூர்த்தியான அந்தப் பிரபுவிற்கு நமஸ்காரம். (11)

சத்துவகுணத்தை ஏற்று சாந்தஸ்வரூபராகவும், ரஜோகுணத்தை ஏற்று பயங்கரரூபராகவும், தமோ குணத்தைக் கைக்கொண்டு மூடன் போலும் தோற்றமளிப்பவரும், உண்மையில் இந்த குண—ரூப வேறுபாடுகளற்றவரும், எங்கும் என்றும் ஒரு நீக்கமற சமமாக நிறைந்து நிற்பவருமான பகவானுக்கு நமஸ்காரம். சைதன்ய ஸ்வரூபரான பகவானுக்கு நமஸ்காரம். (12)

அனைத்திற்கும் தலைவன் அவரே. அனைத்து க்ஷேத்திரங்களுக்கும் (ஜீவராசிகளுக்கும்) ஆன்மாவாக — அறிவாகவும் அறிபவனாகவும் விளங்கும், விகாரமற்ற (வேறுபாடற்ற) சாட்சியும் அவரே. அந்த பகவானை வணங்குகிறேன்! தனக்குத்தானே காரணமானவர். பிரதானமான புருஷனுக்கும், உற்பத்திக்குக் காரணமான மூலப்பிரகிருதிக்கும் காரணமானவர். மூலப்பிரகிருதி ரூபமாக இருப்பவரும் அவரே. அந்தப் பரிபூரணனான பகவானுக்கு நமஸ்காரம். (13)

பொறி—புலன்களையும், அதற்கான விஷயங்களையும் காண்பவர். பொறி—புலன்களின் செயலூக்கத்தைத் தூண்டுபவர். அதற்குக் காரணமானவர். நிழல் போல் பொய்யான அஹங்காரம் முதலியவற்றாலேயே தாங்கள் நீக்கமற நிறைந்திருப்பது நிரூபணமாகிறது. அதாவது, பிரதிபிம்பமான இந்தப் பிரபஞ்சத்தினால் பிம்பமான தாங்கள் தெரிகிறீர்கள். அனைத்து வஸ்துக்களிலும் அதன் இருப்பை விளக்குபவராக விளங்குபவர், தாங்களே. அந்த உங்களை வணங்குகிறேன்! (14)

அனைத்துக்கும் மூலகாரணமான தங்களுக்கு எந்தவொரு காரணமுமில்லை. காரணமாக இருந்தாலும் தங்களிடம் வேறுபாடோ அல்லது பரிணாம மாற்றமோ இல்லை. ஆகையால், தாங்கள் தனிப்பட்ட ஆச்சரியமான காரணர். தங்களை வணங்குகிறேன்! அனைத்து நதிகளுக்கும் புகலிடம் கடல். அதுபோல் பாஞ்சராத்ரம் முதலிய ஆகமங்களுக்கும், நால்வேதங்களுக்கும் மற்ற சாஸ்திரங்கள் அனைத்திற்கும் முடிந்த முடிவானவர் தாங்களே. முக்தி ரூபமானவர். சான்றோர்களான அடியார்கள் தங்களைத்தானே சரணமடைந்துள்ளனர். ஆகவே, தங்களைப் பன்முறை வணங்குகிறேன்! (15)

அரணிக்கட்டையில் தீ மறைந்திருப்பதுபோல், தாங்களும் தங்கள் ஞானவடிவான அறிவுத்தீயை முக்குணங்களின் மாயையால் மறைத்து வைத்திருக்கிறீர்கள். முக்குணங்களிலும் ஏற்றத்தாழ்வு (கலக்கம்) தோன்றியபோது, அக்குணங்கள் வாயிலாகவே பலவிதமான படைப்புகளைப் படைக்க, தாங்கள் எண்ணம் கொள்கிறீர்கள். கர்மாவைப் பற்றற்று செய்வது, அதை இறையர்ப்பணமாகச் செய்வது என்பதன் மூலம் ஆன்ம தத்துவத்தை அனுபூதியில் உணர்ந்து, வேதசாஸ்திரங்களின் கட்டுப்பாடுகளுக்கு மேல் செல்பவனுக்கு ஆன்ம ஸ்வரூபமாக தாங்களன்றோ விளங்கிக் காட்சியளிக்கிறீர்கள். அவ்வாறான தங்களை வணங்குகிறேன்! (16)

தளையில் சிக்குண்டு தவிக்கும் பசுவைக் கருணையுள்ள ஒருவன் கட்டவிழ்த்துவிட்டு விடுவதுபோல், தங்களையே சரணம் பற்றிய என்னைப் போன்ற விலங்குகளின் தளையை நீக்குபவர் தாங்கள்தானே. தங்களுக்குத்தான் தளை இல்லையே? கருணையே தங்கள் திருமேனி. பக்தர்களைக் காத்தருள்வதில் கண்ணுங்கருத்துமாய் இருப்பவர். அதில் தங்களுக்குச் சோம்பேறித்தனமே இல்லை. அந்தத் தங்களை வணங்குகிறேன். அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதயகமலங்களிலும் தனது அந்தர்யாமி ஸ்வரூபத்தால் அவர்களது ஆன்மாவாக விளங்குகிறீர்கள். அனைத்து ஜீவராசிகளையும் தன்வசம் கொண்ட சர்வவல்லமை படைத்த மூவகைப் பரிச்சேதமுமற்ற பரமனான தங்களை வணங்குகிறேன்! (17)

உடல், மனைவி, மக்கள், உற்றார்—உறவினர், வீடு—வாசல், செல்வங்கள், மற்றவர்கள் ஆகியவற்றில் பற்று கொண்டவர்களுக்குத் தங்களை அடைவது மிகமிகக் கடினம். ஏனெனில், தாங்கள் முக்குணங்களிலும் பற்றற்றவர். பற்றற்றவர்களான ஜீவன்முக்தர்கள், தங்கள் இதயத்தில் தங்களையே என்றும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சர்வேசுவரரான ஞானமே வடிவான தங்களை வணங்குகிறேன்! (18)

அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நாற்பெரும் பேறுகளையும், பகவானை வணங்கும் பக்தர்கள் தம் விருப்பப்படி பெறுகிறார்கள். மேலும், அவர்களாக விரும்பாவிடினும் அவர்களுக்காக அனைத்து சுகங்களையும் தருகிறார். தன்னைப் போன்று அழியாத விஷ்ணு பார்ஷதர்களைப் போன்ற திருமேனியையும் தருகிறார். கருணை வள்ளலான அந்த இறைவன், என்னை (முதலை வாயிலிருந்து) கரையேற்றி விடட்டும். (19)

இறைவனையே சரணம் பற்றிய அடியார்கள், அனைத்து நலன்களையும் அள்ளித் தருகின்ற என்றுமே திகட்டாத, ஆச்சரியமான இறைவனது திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதைகளைச் சொல்லியவண்ணம் ஆனந்தக் கடலிலேயே மூழ்கித் திளைப்பதால், அவர்கள் இறைவனிடம் எதையும் விரும்பிக் கேட்பதில்லை. ஏன்? முக்தியின்பத்தையும் கூட வேண்டுவதில்லை. (20)

எவர் அழிவற்றவரோ, அக்ஷரப் பிரும்மமாக இருப்பவரோ, அனைத்து வல்லமைகளும் பொருந்தியவரோ, ‘இப்படித்தான்’ என நிச்சயித்துத் தெளிவாகக் கூறமுடியாதவரோ, புலன்களுக்கு எட்டாதவரோ, அணுவிற்கும் அணுவானவரோ, மஹத்துக்கும் மஹத்தானவரோ, மிகவும் அருகே நம்முள்ளேயே இருந்தாலும் எட்டிப்பிடிக்க இயலாது கடந்து நிற்பதால் கடவுளோ, எவரை ஆத்யாத்மிக யோகமான ஞானயோகம் அல்லது பக்தியோகத்தினால் மட்டுமே அடையலாகுமோ, அந்த முழு முதற்கடவுளும், எல்லையற்றவரும், மூவகைப் பரிச்சேதமற்றவருமான எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பரப்பிரும்ம பரமாத்மாவையே நான் துதிக்கிறேன்! (21)

பகவானது பதினாறு கலைகளில், ஒரே ஒரு கலையில் உள்ள மிகமிகச் சிறிய அம்சத்திலே, பெயர் மற்றும் திருவுருவ வேறுபாடுகளைக் கொண்டு பிரும்மா முதலிய தேவர்களும், வேதங்களும், மற்ற சராசர ஜீவராசிகள் அனைத்தும் படைக்கப்படுகின்றன. (22)

கொழுந்துவிட்டெரியும் அக்னியிலிருந்து தீக்கொழுந்துகளும், சூரியனிடமிருந்து கிரணங்களும் பலப்பலவாகத் தோன்றுகின்றன. பின் அதிலேயே அடங்குகின்றன. அதே போலத்தான் முக்குண வெள்ளோட்டத்தில் கண்ணுக்கு நேரிலே புலப்படுகின்ற புத்தி, மனம், பொறி—புலன்கள் மற்றும் உடல் ஆகியன, ஸ்வயம்பிரகாசரான பகவானிடமிருந்தே திரும்பத் திரும்பத் தோன்றி, பின் அவரிடமே ஒடுங்குகின்றன. (23)

அந்த இறைவன் யார்? தேவனா? அசுரனா? மனிதனா? அல்லது விலங்குதானா? ஒருவேளை பெண்ணாகத்தான் இருப்பாரோ? அல்லது ஆணா? இல்லை இரண்டுமற்ற பேடியா? (அலியா?) சாதாரண ஜீவனா? அல்லது உலகியலுக்கெட்டாத ஒரு ஜீவராசிதானா? சத்துவம் முதலிய குணமாக இருப்பாரோ? அல்லது அதன் செயல்களா? செயலென்றோ அதன் காரணமென்றோ கூறலாமா? அதாவது ‘ஸத்’ எனப்பட்ட உள்ளதோ, ‘அஸத்’ எனப்பட்ட இல்லாததோ என்றுதான் கூறலாமா? இவ்வாறு ஒவ்வொன்றாக ‘இல்லை இல்லை’ என விலக்கினால், அதன் முடிவில் அனைத்திற்கும் காரணமாக எதுவொன்று மீதமாகிறதோ, அதுவே அந்த இறைவனின் உண்மை ஸ்வரூபம். அவரே, தன் மாயையால் எல்லாமாகவும் இருக்கிறார். அந்த பரமாத்மாவே, என்னைக் காத்தருள இங்கு வந்து தோன்றட்டும். (24)

உள்ளும் புறமும் எங்கும் அறியாமை என்கிற ஒரு பெரிய மறைப்பினால் மறைக்கப்பட்ட இந்த யானைப் பிறவியை (உடலை) வைத்துக் கொண்டு என்ன பயன்? ஆகவே, நான் வாழ விரும்பவில்லை. ஆன்மாவாகிற உயர்ந்த ஆன்மிக ஒளியை மறைக்கும் அறியாமை என்கிற போர்வையிலிருந்து விடுதலை பெறவே — வெளிவரவே — விரும்புகிறேன். நாட்கள் செல்லச் செல்ல இந்த அறியாமை தானாகவே குறைந்து அழியுமோ என்றால் அதுவுமில்லை. பகவானது இன்னருளாலும், உண்மை ஆன்ம ஞானத்தின் வாயிலாகவும்தான் அது அழிந்துபடும். (அல்லது) எந்த அறியாமையின் அழிவான முக்திநிலைக்குக் காலத்தால் அழிவு கிடையாதோ, அந்த நித்திய முக்தியையே விரும்புகிறேன். உடல் அழிந்தால் அவ்வுடலைப் பற்றிய பந்தமும் அழியும். ஆதலால், இந்த உடல் அழிவதையே நான் விரும்புகிறேன். (முதலையின் பிடியிலிருந்து விடுதலையை நான் விரும்பவில்லை.) (25)

ஆகவே, நான் அந்தப் பரப்பிரும்மமான பகவானையே சரணமடைகிறேன். அவரோ பிரபஞ்சத்திலிருந்து தனித்திருப்பவர். ஆனால், இவ்வுலகத்தைப் படைத்தவர். இவ்வுலகமாக இருப்பவர். இவ்வுலகத்தின் அந்தராத்மாக இருந்து உலகமான — உலக ஜீவராசிகளான விளையாட்டுப் பொம்மைகளை வைத்துக்கொண்டு திருவிளையாடல்கள் புரிகிறார். ஆனால், இவற்றிற்கெல்லாம் அப்பாலுள்ளவர்; பிறப்பற்றவர்; ஒரு ஜீவன் முடிவில் அடைய வேண்டிய நிச்சயமான இடமும் அவர்தான். அந்த பரமனான பகவானை வணங்குகிறேன்! (26)

அஷ்டாங்க யோகப்பயிற்சி உள்ள யோகிகள் பகவத் பக்தியோகத்தால் கர்மங்களையும், கர்மவாஸனைகளான முற்பிறவி மனப்பதிவுகளையும், செய்யும் கர்மங்களுக்கான பயன்களையும் எரித்தொழித்து, அதனால் தூய்மையாக்கப்பட்ட இதயத்தில் எந்த இறைவனை ஒரு மனத்தோடு தியானத்தில் காண்கிறார்களோ, அந்த இறைவனை நான் வணங்குகிறேன்! (27)

இறைவா! தங்களது சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களின் தொழிலான — சக்தியான படைத்தல், காத்தல், அருளல் ஆகிய மூன்றும் எல்லையற்ற வேகமுடையன. அனைத்துப் புலன்கள் மற்றும் மனம் ஆகியவற்றின் நுகர்ப்பொருட்களாக — விஷயங்களாக இருப்பவரும் தாங்களே. விருப்பு—வெறுப்புகளால் கலங்கிய புலன்கள் வழிச் செல்வோர்க்குத் தங்களைப் பெறுவதற்கான வழிமுறைகள் கூடத் தெரியாதுதான். அவர்கள் உங்களை அடைவதுதான் எப்படியோ? தங்கள் சக்திக்குத்தான் எல்லை இல்லையே! தாங்களோ அடியார்க்கெளியவர். தங்களை பல முறை தொழுதெழுவேனாக! (28)

தங்களது மாயா சக்தியே அஹங்காரம். அந்த அஹங்காரத்தினால் ஆன்மஸ்வரூபம் மறைக்கப் படுகிறது. ஆகவே, இந்த ஜீவராசிகள் தங்கள் உண்மை ஸ்வரூபமான ஆன்ம தத்துவத்தை உணர்வதில்லை. தங்களது மகிமையோ எல்லையற்றது. சர்வ சக்தனான அந்த பகவானை அடைக்கலம் பற்றுகிறேன்.” (29)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “எவ்வித வேறுபாடான எண்ணமுமின்றி ஓர் உருவமற்ற, ஒரு பெயரற்ற, முக்குணங்கள் இல்லாதவரான முழுமுதற்கடவுளையே கஜேந்திரன் துதித்தது. ஆகையால், பலப்பல பெயர்களையும் உருவங்களையும் தங்களதுதான் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் பிரும்மா முதலிய தேவதைகள், அதைக் காப்பாற்றுவதற்கு முன்வரவில்லை. ஆனால் அப்பொழுது, அகிலங்களுக்கும் ஆன்மாவாகவும், அனைத்து தேவர்கள் ஸ்வரூபராகவும் விளங்குவதால், பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே அங்கு வந்து தோன்றினார். (30)

அகில உலகங்களுக்கும் ஒரே ஆணிவேரான ஆதாரமான பகவான், கஜேந்திரன் துதித்ததைக் கேட்டு, அது படும் துன்பத்தை உணர்ந்து, சுதர்சன சக்கரத்தைக் கையிலேந்தி, தேவர்கள் துதித்துக் கொண்டு நாற்புறமும் சூழ்ந்துவர, வேதமே வடிவெடுத்த கருடன் மேல் ஆரோகணித்துக் கொண்டு, வெகுவேகமாக கஜேந்திரனின் இருக்குமிடம் வந்தார். (31)

மிக்க வலிமையுள்ள முதலை, தடாகத்தின் உள்ளேயிருந்து கொண்டு, தன்னை முழு வலிமையுடன் இழுப்பதால் துன்புறும் கஜேந்திரன், கையில் சக்கரத்தை ஏந்தி, கருடன் மேல் ஆரோகணித்து வானவீதியில் (தன்னைக் காக்க) ஓடிவரும் பகவான் ஸ்ரீஹரியைக் கண்டதும், தாமரைமலரை ஏந்தியுள்ள தன் துதிக்கையை உயரத் தூக்கி, ‘ஹே நாராயணா! அகில குருவே! பகவானே! தங்களை வணங்குகிறேன்!’ என்று ஆற்றொணாத் துயரத்துடன் கதறியது. (32)

துன்புறும் அந்த யானையைக் கண்ட பகவான், கருடன் மீதிருந்து வெகுவேகமாக இறங்கி, மிகுந்த கருணை கொண்டு அந்த யானையை, முதலையோடு சேர்த்து விரைவில் மடுவிலிருந்து வெளியே இழுத்துக் கொண்டு வந்தார். தேவர்களனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே பகவான் ஹரி, தன் சக்கரம் கொண்டு முதலையின் வாயைப் பிளந்து, கஜேந்திரனை விடுவித்தார்.” (33)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நான்காவது அத்தியாயம் — கஜேந்திரன் மற்றும் முதலையின் முற்பிறவி வரலாறு

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அப்பொழுது பிரும்மா, பரமசிவன் முதலிய தேவர்கள், முனிவர்கள், கந்தர்வர்கள் ஆகிய எல்லோரும் பகவான் ஹரி, பக்தர்களிடம் கொண்ட கருணையை விளக்கும் இந்தச் செயலைப் புகழ்ந்து கொண்டாடி பூமாரி பெய்தனர். (1)

வானவெளியில் தேவர்கள் துந்துபி வாத்தியங்களை முழக்கினர்; கந்தர்வர்கள் ஆடிப் பாடினர்; மாமுனிவர்களும் சித்தசாரணர்களும் பகவானைத் துதித்தனர். (2)

யானையைப் பிடித்திருந்த முதலையோ முற்பிறவியில் ‘ஹூஹூ’ என்கிற சிறந்த கந்தர்வன். தேவலர் என்கிற மகரிஷியின் சாபத்தால் முதலையானான். இப்பொழுது பகவானது திருவருளால் விடுதலை பெற்று, முற்பிறவியின் கந்தர்வனது அற்புதமான திருமேனியைப் பெற்றது. (3)

அவன், இறைவனது திருவடிகளில் தலைதாழ்த்தி வணங்கி சர்வலோகேசனும், சான்றோர்கள் புகழ்ந்து பாடும் அழிவற்ற பரம்பொருளும், ஸத்கீர்த்திக்கும், கல்யாண குணங்களுக்கும், மனங்கவர் திருவிளையாடல்களுக்கும் கொள்கலனுமான இறைவனைத் துதிக்கலானான். (4)

பகவானது கருணையால் சாபம் நீங்கி, பாவம் தொலைந்து தூய்மை பெற்ற அந்த கந்தர்வன், பகவான் ஸ்ரீஹரியை வலம் வந்து வணங்கி, விடைபெற்று, எல்லோரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே தன் கந்தர்வ உலகு சென்றான். (5)

கஜேந்திரன், பகவானது தாமரைக்கரங்கள் தீண்டியதால் அறியாமை என்னும் தளை விலகி, அரையில் பீதாம்பரம் உடுத்தி, நான்கு திருக்கரங்கள் கொண்ட பகவானது ஸாரூப்யத்தை (இறைவன் போன்ற திருமேனியை) அடைந்தான். (6)

கஜேந்திரன் முற்பிறவியில் தமிழகத்தில் தலைசிறந்த பாண்டிய மன்னனாக இருந்தவன். பெரும்புகழ் படைத்த அவனது திருப்பெயர் இந்திரத்யும்னன் என்பது. ஸ்ரீமந்நாராயணனது விரதங்களைத் தவறாது கடைப்பிடித்தொழுகி வந்தவன். (7)

ஒரு சமயம் அந்த பாண்டிய மன்னன், மலயபர்வதத்தில் ஓர் ஆசிரமம் அமைத்துக் கொண்டு சடை தரித்துத் தவம் மேற்கொண்டிருந்தான். அப்பொழுது ஒருநாள், நீராடி மௌனம் மேற்கொண்டு மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, சர்வேசரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் பூஜிக்கத் தொடங்கினான். (8)

அப்பொழுது பெரும் புகழ் படைத்த முனிவரான அகத்தியர், சிஷ்யர்கள் புடைசூழ எதிர்பாராதபடி அங்கு வந்தார். மக்களைக் காப்பதையும், இல்லற நெறிப்படி விருந்தோம்பல் என்கிற அறநெறியையும் விடுத்து, தவசிபோல் தனிமையிலிருந்து பூசனை புரிவதைக் கண்ட முனிவர் மிகுந்த கோபங்கொண்டார். (9)

‘இவன் என்ன பெரியோர்களிடம் அறநெறிகளைக் கேட்டறியவில்லையா? கர்வங்கொண்டு அறநெறிகளை மறந்து ஏதோ மனம் போனபடி செய்து கொண்டிருக்கிறானே, அந்தணனை அவமதித்த இவன், யானையைப் போல் மதமும் அறியாமையும் கொண்டவன். ஆகவே, அறியாமையே கொண்ட யானையாகப் பிறக்கக் கடவன்’ என்று அவ்வரசனைச் சபித்தார். (10)

சுகப்பிரும்மம் கூறுகிறார்—— மன்னனே! இவ்விதம் சாபமளித்த அகத்திய முனிவர், தன் சீடர்களுடன் அங்கிருந்து சென்றார். ராஜரிஷியான இந்திரத்யும்னனும், இதுவும் தெய்வத்தின் அருளே (முன்வினைப் பயனே) என்றெண்ணி மகிழ்ந்தான். (11)

ஆன்மஞானத்தை மறக்கச் செய்யும் யானைப் பிறவியை அடைந்தான். ஆனாலும், பகவானைப் பூஜித்த புண்ணியப் பயனால், இந்த யானை பிறவியிலும் முற்பிறவியின் நினைவும், பகவானிடம் பக்தியும் (அப்படியே) இருந்தன. (12)

பத்மநாபனான பகவானும், கஜேந்திரனை இவ்வாறு சாபத்திலிருந்தும் துன்பத்திலிருந்தும் விடுவித்துத் தன் பார்ஷதனாக (அணுக்கத்தொண்டனாக) ஆக்கிக் கொண்டார். கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், தேவர்கள் ஆகிய அனைவரும் பகவானது கஜேந்திர மோட்சத்தைப் புகழ்ந்து பாடினர். பகவானும் அந்த கஜேந்திரனான அடியவனையும் அழைத்துக் கொண்டு, கருடன் மேல் ஆரோகணித்தவண்ணம் ஈடிணையற்ற தன் வைகுண்டத்தை அடைந்தார். (13)

குருகுலத் திலகமே! பரீக்ஷித்! பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனுடைய மகிமையைக் கூறும் கஜேந்திர மோட்ச சரிதம் (இதுவரை) உனக்குக் கூறினேன். இச்சரிதத்தைக் கேட்பவர்களுக்குக் கலிகாலத்தினால் ஏற்படும் பாவமும், கெட்ட கனவுகளின் தீய விளைவுகளும் அழிந்துபோகும். மேலும், இம்மையில் பெரும் புகழும், மறுமையில் சுவர்க்கமும் பெறுவார்கள். (14)

ஆகவேதான், இருபிறப்பாளர்கள் நலம் விரும்பும் நாளில் விடிவோரையிலேயே எழுந்து நீராடித் தூய்மையுடன் தீக்கனவுகளால் உண்டாகும் பாவமும் துன்பமும் தொலைய, இந்தச் சரித்திரத்தைப் பாராயணம் செய்கிறார்கள். (15)

குருகுலச் செம்மலே! எங்கும் எல்லாமுமாக நீக்கமற நிறைந்துள்ள பகவான், கஜேந்திரன் துதி கேட்டு மகிழ்ந்து, அனைவரும் கேட்குமாறு பின்வருமாறு கூறலானார். (16)

பகவான் கூறுகிறார்—— “எவர், விடியற்காலை அருணோதய காலத்தில் எழுந்திருந்து பொறி—புலன்களைத் தம்வயப்படுத்தி ஒன்றுபட்ட மனத்துடன் என்னையும், கஜேந்திரனான உன்னையும், இத்தடாகத்தையும், திரிகூடம் என்கிற இந்த மலை, அதிலுள்ள குகை, இந்த பெருத்த வனம், பிரம்பு, மூங்கில், வேணு என்கிற நாணல் முளைத்துள்ள இந்தப் புதர்கள், இங்குள்ள தெய்விக மரங்கள், இந்த கொடுமுடிகள், எனது வைகுண்டம், பிரும்மதேவரது சத்திய உலகம், பரமசிவனது கைலாயம், எனக்கு மிகவும் பிரியமான இந்த பாற்கடல், ஒளி மிகுந்த சுவேதத் தீவு, எனது ஸ்ரீவத்ஸம் என்கிற மரு, கௌஸ்துபமணி, வனமாலை, எனது கௌமோதகி என்கிற கதை, சுதர்சன சக்கரம், பாஞ்சஜன்யம் என்கிற வெண்சங்கு, புள்ளரசனான கருடாழ்வார், ஆதிசேஷன், என் கலைகளில் மிக நுண்ணிய கலையாக விளங்கும் திருமகள், பிரும்மதேவர், நாரத முனிவர், பரமசிவன், பிரகலாதாழ்வான், மீன்—ஆமை—வராகம் ஆகிய அவதாரங்களேற்று நான் செய்த புண்ணியத் திருவிளையாடல்கள், சூரியன், சந்திரன், வேள்விப் பொருளை ஏற்கும் அக்னிதேவன், ‘ஓம்’ எனும் பிரணவம், சத்தியதேவன், மூலப்பிரகிருதியான எனது மாயை, பசுக்கள், அந்தணர்கள், தொன்றுதொட்டு அழியாமலிருந்து வரும் அறநெறிகள், சந்திரன்—கசியபர்—தர்மன் முதலியவர்களின் மனைவிகளான தக்ஷனின் பெண்கள், கங்கை—சரஸ்வதி—அலகநந்தா—யமுனை முதலிய புண்ணிய நதிகள், ஐராவதம் என்கிற வெள்ளை யானை, பரமபக்தனான துருவன், பிரும்மரிஷிகள் ஏழுபேர், புண்ணிய கீர்த்தி பெற்ற நளன், தர்மபுத்திரர், ஜனக மன்னன் முதலிய சான்றோர்கள் மற்றும் என் ரூபத்தையும் விபூதிகளையும் மனதார நினைக்கிறார்களோ, அவர்கள் அனைத்துப் பாவங்களும் நீங்கியவர்களாவார்கள். ஏனெனில், இவையனைத்தும் எனது விபூதிகளே! (17—24)

இந்திரத்யும்னனே! நீ கஜேந்திரனாக இருந்தபோது துதித்த இத்துதியைக் கொண்டு விடிவோரையில் (பிரும்மமுகூர்த்த வேளையில்) எழுந்திருந்து, என்னை மனமுவந்து துதிப்பவர்களுக்கு, அவர்களது இறுதிக்காலத்தில் தூய்மையான அறிவைத் தருவேன்.” (25)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “ஹ்ருஷீகேசரான பகவான், இவ்வாறு கூறித் தேவர்களை மகிழ்வித்துப் பாஞ்சஜன்யமான சங்கை ஊதியவண்ணம் புள்ளரசனான கருடன்மேல் ஆரோகணித்து வைகுண்டம் சென்றார்.” (26)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — தேவர்கள் பிரும்மனிடம் செல்ல, பிரும்மதேவர் பகவானைத் துதித்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “பரீக்ஷித்! (இதுவரை) பாவங்களை அழித்துப் புண்ணியத்தை நல்கும் ‘கஜேந்திர மோட்சம்’ என்ற பகவானின் அருட்செயல் உனக்குக் கூறப்பட்டது. இனி ‘ரைவத மன்வந்தரம்’ பற்றிக் கூறுகிறேன், கேள். (1)

நான்காவது மனுவான தாமஸ மனுவின் உடன்பிறந்தவன் ஐந்தாவது மனுவான ரைவதன். அவனது புத்திரர்கள் அர்ஜுனன், பலி, விந்தியன் முதலியவர்கள். (2)

இந்த ஐந்தாவது மன்வந்தரத்தில் இந்திரனாக இருந்தவன் விபு என்பவன். பூதரயன் முதலியோர் தேவப்பிரதானிகள். இரண்யரோமா, வேதசிரஸ், ஊர்த்வபாகு முதலியவர்கள் ஸப்தரிஷிகள். (3)

அவர்களில் சுப்ரர் என்னும் ரிஷியின் மனைவியான விகுண்டா என்பவளின் வயிற்றில், வைகுண்டா என்கிற சிறந்த தேவர்களோடு, பகவான் தன் ஓர் அம்சத்தில் வைகுண்டர் என்கிற நாமத்துடன் அவதரித்தார். (4)

அந்த வைகுண்டர் (தன் மனைவியான) லக்ஷ்மிப்பிராட்டி வேண்டவே, அவளது விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக, சகல உலகங்களும் புகழும் வைகுண்டத்தைப் படைத்தார். (5)

வைகுண்டன் என்கிற திருநாமம் பெற்ற பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன், முன்பு வராக அவதாரம் எடுத்துத் தன் பார்ஷதனான இரண்யாக்ஷனை வதைத்து, சாபவிமோசனம் செய்த சரிதமும், திருக்கல்யாண குணங்களும், பெருமைகளும் முன்பே (மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில்) கூறியாகிவிட்டது. பூமியிலுள்ள அனைத்துப் புழுதிகளின் எண்ணிக்கையை எண்ணிக் கூற முடிந்தவனே, பகவான் நாராயணனது திருக்கல்யாண குணங்களையும் வர்ணித்துக் கூற முடியும். (6)

சக்ஷுஸ் என்பவரின் புதல்வர் சாக்ஷுஸ் என்பவரே ஆறாவது மனு. அவரது புதல்வர்கள் பூரு, பூருஷன், ஸுத்யும்னன் முதலியோர். (7)

மன்னனே! அந்த மன்வந்தரத்தில் மந்த்ரத்ருமன் என்பவர் இந்திரன். ஆப்யர் முதலியவர்கள் தேவ கணங்கள். ஹவிஷ்மான், வீரகன் முதலியவர்கள் ஸப்தரிஷிகள். (8)

அந்த மன்வந்தரத்தில், வைராஜகன் என்பவரது பத்தினியான ஸம்பூதி என்பாளுடைய திருவயிற்றில், ‘அஜிதர்’ என்ற திருப்பெயருடன் பகவான், தன் கலைகளில் ஒரு கலையின் அம்சமாக அவதாரம் செய்தார். (9)

இந்த அஜிதரே திருப்பாற்கடலைக் கடைந்து தேவர்களுக்கு அமுதளித்தவர். ஆமையாக கூர்மாவதாரம் செய்து, கடலில் அசைந்த மந்தரமலையைத் தூக்கி நிறுத்தியவர்.” (10)

மன்னன் பரீக்ஷித் வினவுதல்—— “பிரும்மரிஷியே! பகவான் திருப்பாற்கடலை ஏன், எவ்வாறு கடைந்தார்? ஆமை உருவேற்று, எதை விரும்பி, எக்காரணத்திற்காக மந்தரமலையைத் தன் முதுகின்மேல் தாங்கினார்? (11)

அப்பொழுது தேவர்களுக்கு அமுதம் எவ்வாறு கிடைத்தது? அந்தக் கடலிலிருந்து மேலும் என்னென்ன கிடைத்தன? பகவானது மிகவும் வியக்கத்தக்க திருவிளையாடல்களைத் தயவுசெய்து கூறுங்கள். (12)

அடியார்க்கெளியவனான பகவானது திருவிளையாடல்களைப் பற்றித் தாங்கள் கூறக் கூற, எனது இதயம் மேலும் மேலும் அது பற்றியே கேட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டுமென விழைகிறது. என் பாவத்தை நினைக்காதீர்கள். ஏனெனில், இவ்வுலகியல் வெம்மையால் என் மனதுதான் வெந்துகொண்டே இருக்கிறதே.” (13)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— “சௌனகாதி முனிவர்களே! வியாச முனிவரின் திருக்குமாரரான பகவான் சுகப்பிரும்மம், பரீக்ஷித் கேட்ட கேள்வியை மிகவும் புகழ்ந்து கொண்டாடி, பகவான் திருப்பாற்கடலைக் கடைந்த வைபவத்தைக் கூறத் தொடங்கினார்.” (14)

சுகப் பிரும்மம் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! முன்பொரு சமயம் அசுரர்கள், கூர்மையான ஆயுதங்கள் கொண்டு தேவர்களைத் தாக்கவே, தேவர்கள் உயிரிழந்து தரையில் சாய்ந்தனர். பின் எழவேயில்லை. (15)

துர்வாச மகரிஷியின் சாபத்தினால் மூவுலகங்களும், இந்திரனும்கூட தம் செல்வங்கள் அனைத்தையும் இழந்தனர். வேள்விகளும் நற்கர்மங்களும்கூடத் தடைப்பட்டன; தம் வலிமையும் இழந்தன. (16)

[குறிப்பு:— முன்பொரு சமயம் துர்வாச மகரிஷி, ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் ஸ்ரீமகாலக்ஷ்மியால் பிரசாதமாக அளிக்கப்பட்ட சிறந்த மாலையை எடுத்துக் கொண்டு வரும் வழியில், இந்திரன் தேவர்கள் சூழ ஐராவதம் என்னும் யானைமேல் ஏறி வருவதுகண்டு, ‘மூவுலகிற்கும் அதிபதியாயிற்றே’ என்கிற மரியாதையால் இந்திரனுக்கு அந்தப் பூமாலையைப் பிரசாதமாக அளித்தார். ஆனால் இந்திரனோ, தன் செல்வச்செருக்கால் சிறிதும் சட்டை செய்யாது, அம்மாலையைத் துறட்டியால் பெற்று, யானையின் மத்தகத்தில் அணிவித்தான். ஐராவதமோ, அம்மாலையில் மொய்த்த வண்டுகளால் துயருற்று, அதைத் தன் கால்களால் மிதித்துத் துகைத்துவிட்டது. இதைக் கண்ட துர்வாசர் மிகவும் கோபங்கொண்டு, ‘செல்வச்செருக்கால் நீ செய்த இந்தத் தீச்செயலின் பயனாக, உன் செல்வங்களனைத்தும் பாழ்படட்டும்; மூவுலகங்களும் செழிப்பழிந்து பாழாகட்டும்’ எனச் சபித்தார். (ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்)]

இந்தச் சங்கடநிலையைக் கண்ட இந்திரன், வருணன் முதலிய தேவர்கள் ஒன்றுகூடி மந்திராலோசனை செய்தும் நிச்சயமான ஒரு முடிவிற்கு வர முடியவில்லை. (17)

பிறகு, அவர்களனைவரும் சுமேருமலையின் கொடுமுடியிலுள்ள பிரும்மதேவரின் சபைக்குச் சென்று, அங்கு மிக்க வணக்கத்தோடு பிரும்மதேவரிடம் தங்கள் பரிதாபமான நிலை பற்றி விவரித்துக் கூறினார்கள். (18)

இந்திரன், வாயு முதலிய தேவர்கள் செல்வமும் திறமையும் இழந்து உற்சாகமற்று இருப்பதையும், மற்ற மூவுலகங்களும் செழிப்பிழந்து சோர்ந்திருப்பதையும், இதற்குமாறாக அசுரர்கள் செல்வச்செழிப்புடன் இருப்பதையும் கண்டு, பகவான் பிரும்மதேவர் தம் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்திப் பரமபுருஷரான பகவானைத் தியானித்தார். பின் சிறிது நேரம் கழித்து மலர்ந்த திருமுகத்தோடு தேவர்களை நோக்கிக் கூறினார். (19—20)

“தேவர்களே! நான், பரமசிவன், நீங்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், விலங்குகள், மரம்—செடி—கொடிகள், வியர்வையில் தோன்றும் புழுபூச்சிகள் ஆகிய அனைத்து ஜீவராசிகளும் விராட் ஸ்வரூபரான பகவானது ஏதோ ஓர் அம்சத்தில் பல கோடி பகுதிகளிலும் ஒரு பகுதியால் படைக்கப்பட்டவர்கள். ஆகவே, நாம் அனைவரும் அழிவற்ற பரம்பொருளையே சரணம் பற்றுவோம். (21)

அவருக்குக் கொல்லத்தகுந்தவனும் இல்லை; காக்கத்தக்கவனும் இல்லை; வேண்டியவனோ—வேண்டாதவனோ இல்லை. ஆனாலும் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய செயல்களுக்காக, அவ்வப்போது ரஜோ குணம், சத்துவ குணம், தமோ குணத்தையோ ஏற்கிறார். (22)

இப்பொழுது ஜீவராசிகளின் நலத்திற்காகச் சத்துவ குணத்தை ஏற்றிருக்கிறார். இப்பொழுது இந்தப் பிரபஞ்சத்தை நிலையாகக் காத்தருள வேண்டிய சமயம் வந்துள்ளது. ஆதலால், நாம் அனைவரும் லோகநாதனான பகவானையே சரணமடைவோம். அவர் தேவர்களான உங்களிடம் அன்பு கொண்டவர். நீங்களும் அவருக்குப் பிரியமானவர்கள். ஆகவே, அவரையே அண்டியிருக்கும் அடியார்களான நமக்கு, அவர் நிச்சயம் நன்மையே செய்வார்.” (23)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னனே! இவ்வாறு தேவர்களிடம் கூறிய பிரும்மதேவர், தேவர்களுடன் அஜிதரான பகவான் விளங்கும் ஸ்ரீவைகுண்டத்தை அடைந்தார். தமோ மயமான — இருள், அஞ்ஞானம் இரண்டின் தொடர்பற்ற — இடமல்லவோ அந்த ஸ்ரீவைகுண்டம்! (24)

தேவர்கள் பகவானைப் பற்றிச் செவிகளால் கேட்டுள்ளனரே தவிர, பார்த்ததில்லை. அங்கு நேரில் சென்றும் அவரைத் தரிசிக்க முடியவில்லை. ஆகவே, பிரும்மதேவர் மனத்தை ஒருநிலைப்படுத்தி, வேதங்கள் கூறும் வேத வசனங்களால் அவரைத் துதிக்கலானார்.” (25)

பிரும்மதேவர் துதிக்கிறார்—— “எம்பெருமானே! தாங்களோ எவ்வித மாறுபாடுகளும் அற்றவர்; முக்காலங்களிலும் பாதிக்கப்படாத சத்திய வடிவினர்; தேச—கால—வஸ்து பரிச்சேதமற்றவர் (முடிவற்றவர்); முழுமுதற்கடவுள்; அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதயங்களிலும் ஒரே மாதிரியாக நிரம்பியவர்; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளவர்; இப்படித்தான் என நிச்சயமாகக் கூற முடியாதவர்; மனம் செல்லும் இடமெல்லாம் அதற்கு முன் சென்றிருப்பவர்; வாக்கிற்கு எட்டாதவர்; அனைத்து தேவர்களாலும் துதிக்கப்படும் ஸ்வயம்பிரகாசர். நாங்களனைவரும் தங்களையே வணங்குகிறோம்! (26)

தாங்கள், பிராணன், புலன்கள், மனம், புத்தி, உடல் ஆகியவற்றை நன்கறிந்தவர்; பொறிபுலன்கள் மற்றும் அதன் நுகர்ப்பொருட்கள் ஆகிய அனைத்துமாக விளங்குபவர்; அஞ்ஞானத் தொடர்பற்றவர்; மாயையான பிரகிருதியின் விகாரங்களான பிறத்தல்—இறத்தல் என்கிற மாறுபாடுகள் கொண்ட உடலுமற்றவர்; ஜீவாத்மாவிற்குடைய இரு இறக்கைகளான வித்யை, அவித்யை என்பன தங்களுக்கில்லை; அழிவற்றவர்; ஆனந்தமே வடிவானவர்; சத்திய (கிருத)யுகம், திரேதா யுகம், துவாபர யுகம் என்கிற மூன்று யுகங்களிலும் கட்புலனுக்குக் காட்சியளிப்பவர். அந்த பகவானான தங்களை நாங்கள் சரணமடைகிறோம்! (27)

இவ்வுடலே ஜீவனது ஒரு மனோமயமான சக்கரம். பத்து புலன்களும் (அறிவுப்புலன்கள் ஐந்து, செயற்புலன்கள் ஐந்து), பிராணன், அபானன் முதலியன ஐந்து ஆக இப்பதினைந்தும் இந்தச் சக்கரத்தின் ஆரக்கால்கள். சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களும் சக்கரத்தின் நடுப்பகுதியான குடம். நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம், மனம், புத்தி, அஹங்காரம் — இவை எட்டும் அந்தச் சக்கரத்தின் வட்டம் (வளையம்). இது மாயையால் இயக்கப்படுகிறது. மின்னலைவிட கடிய வேகமுடையது. இந்தச் சக்கரத்தின் அச்சு ஒரே உண்மைப் பொருளான பகவான் — இதுதான் சான்றோர்களின் ஒருமித்த கருத்து. அந்த உண்மை வடிவினரான பகவானைச் சரணமடைகிறேன். (28)

எந்த பகவான், ஜீவனாகிற பறவைக்கு (உற்ற நண்பனாக) அதன் அருகிலேயே அதை இயக்குபவராக இருக்கிறாரோ, (அல்லது கருடன் மேல் பக்தர்களைக் காக்கத் தயாராக அமர்ந்திருக்கிறாரோ,) எவர் ஞானமே வடிவெடுத்தவரோ, பிரகிருதியான மாயைக்கு (அவித்தைக்கு) எட்டாதவரோ, எவர் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ஆதாரமாக, ஆனால் அறிவுக்குப் புலப்படாதவராக இருக்கிறாரோ, தேசம், காலம், வஸ்து ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்படாதவரோ, அதே இறைவன் சகல ஜீவராசிகளின் இதயத்தில் அந்தர்யாமியாக விளங்குகிறார். உண்மை தத்துவமறிந்த அறிஞர்கள் யோகமார்க்கம் என்கிற ரதத்தில் ஏறி, (சாதனமாகக் கொண்டு) அந்த பகவானையே ஆராதிக்கிறார்கள். (29)

ஜீவன், மாயைக்காட்பட்டு மயங்கித் தனது உண்மை வடிவத்தையோ, குறிக்கோளையோ அறிவதில்லை. அந்த மாயை இந்த பகவானது அடிமை. அதைக் கடந்து எவருமே செல்ல முடிவதில்லை. ஆனால், சகல வல்லமைகளும் ஒருங்கே அமைந்த பகவான், அந்த மாயையையும், அதன் முக்குணங்களையும் தனது அடிமையாக்கி, எல்லா ஜீவராசிகளின் இதயங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளார். (இறைவனை, அவனது கருணையினாலேயேதான் பெற்றுய்யலாமே தவிர, அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் புருஷார்த்தங்களால் ஒருபோதும் பெற இயலாது.) அந்த இறைவனை, நாம் சரணம் பற்றுவோம். (30)

தேவர்களான நாமும், ரிஷி முனிகளும் பகவானது பிரிய பாத்திரமான சத்துவ குணமய திருமேனியிலிருந்து படைக்கப்பட்டவர்கள். இருந்தும் வெளியிலே காலஸ்வரூபனாகவும், உள்ளே அந்தர்யாமியாகவும் ‘ஸத்’ என்னும் உண்மை ரூபத்தால் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள அந்த இறைவனை அறிந்தோமில்லை. அப்படியிருக்க, ரஜோ குண, தமோ குணம் மிக்கவர்களான அசுரர்கள் எவ்வாறு அறிவர்? அந்த இறைவனை நாம் வணங்குவோமாக! (31)

இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் ஜராயுஜம் (கருவில் பிறந்தன), அண்டஜம் (முட்டையில் பிறந்தன), ஸ்வேதஜம் (வியர்வையில் தோன்றியன), உத்பிஜம் (பூமியில் முளைத்தன) என்னும் நால்வகை ஜீவராசிகள் வசிக்கின்றன. அவ்வாறான இந்தப் பிரபஞ்சமே அவரது படைப்பு. அப்பிரபஞ்சம் இந்த பகவானது திருவடிகள். எவருக்கும் ஆட்படாத சுதந்திரனும், நிகரில்லாத மேன்மை சிறப்புகளையும் கொண்ட புருஷோத்தமனான பரமன் நம்மைக் காத்தருளட்டும். (32)

மிக்க திறல் படைத்த இந்த ஜல தத்துவம், அந்த விராட்புருஷனது வீரியமே. இதிலிருந்துதான் மூவுலகங்களும் அதன் பாலகர்களும் தோன்றினார்கள்; வளர்ந்தார்கள்; பிழைத்தும் இருக்கிறார்கள். சகல செல்வங்களும் படைத்த அந்த பரமாத்மா, நம்மேல் கருணை கொள்ளட்டும். (33)

சந்திரனே பகவானது மனம் என்பது வேதங்களின் கூற்று. அனைத்து தேவர்களுக்கும் உணவு, பலம், ஆயுள் அளிப்பவன் இந்த சந்திரன்தான். மரங்களைத் தோற்றுவித்து வளர்ப்பவனும், பிரஜைகளை விருத்தி செய்பவனும் இவனே. அந்த மனத்தையும் தன்பாற்படுத்தும் பரமேசன் நமக்கருளட்டும். (34)

வேதத்தின் கர்ம காண்டத்தில் சொல்லப்பட்ட வேள்வி முதலிய கர்மாக்களுக்குச் சர்வசாட்சியாக இருக்கத் தோன்றியவர், அக்னி. அவரால்தான் வேள்வி முதலிய கர்மங்கள் பூரணமடைகின்றன. அக்னியே உடலில் ஜடராக்னியாகவும், கடலில் படபாக்னியாகவும் இருந்து அன்னம், ஜலம் முதலியவற்றைப் பக்குவப்படுத்துகிறார். அனைத்துப் பொருட்களும் இவரிடமிருந்துதான் தோன்றுகின்றன. அவ்வாறான செல்வங்கள் படைத்த அந்த இறைவன், நமக்கு அருளட்டும். (35)

ஜீவன், தேவயானம் என்னும் அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தில் பிரும்மலோகத்தை அடையக் காரணமாக விளங்குபவரும், மூன்று வேதவடிவினரும், கண்ணுக்குப் புலனாகும் தேவதையின் மத்தியில் பரமாத்மா இருப்பதாகத் தியானம் செய்யப்படுபவரும், புண்ணியலோக ஸ்வரூபரும், முக்திக்கு வாசலாகவும் அமுதமயனாகவும் இருப்பவரும், தினமும் தோன்றி மறைந்து ஜீவர்களின் ஆயுளைக் கவர்வதால் ‘மிருத்யு’ எனப்படும் காலதேவதையாக இருப்பவருமான அந்த சூரியன், பகவானது திருக்கண்கள். அவ்வாறு அளவிடற்கரிதான செல்வங்கள் படைத்த அந்த இறைவன் நமக்கு அருளட்டும். (36)

அகில சராசரங்களுக்கும் உயிராகவும், அவைகளின் மனோபலம்—உடல்பலம்—பொறி புலன்களின் பலம் ஆகியவற்றிற்குக் காரணமாகவும் விளங்கும் வாயு (தேவன்), விராட் புருஷரான பகவானது பிராணனிலிருந்து தோன்றியவர். பொறிபுலன்களின் காரண தேவதைகளான நாம் சிற்றரசர்கள் எனில், அந்த வாயு பகவான் நமது சக்கரவர்த்தி; பேரரசர். இவ்வாறான நிகரில்லாத பெருமை பெற்ற பகவான் நமக்கு அருளட்டும். (37)

விராட்புருஷரான பகவானது காதுகளிலிருந்து திசைகளும், இதயத்திலிருந்து பொறி—புலன்களும், தொப்புளிலிருந்து வியத் என்னும் ஆகாயமும் தோன்றின. பிராணன், அபானன், வியானன், உதானன், ஸமானன் என்னும் ஐந்து பிராணன்களும், பொறிபுலன்கள் பத்தும், மனமும், நாகன், கூர்மன், க்ருகலன், தேவதத்தன், தனஞ்ஜயன் என்கிற ஐந்து அஸு எனப்படும் வாயுக்களும், இவ்வுடலும் தோன்றி உலவுகின்றன. அவ்வாறான மகாவிபூதிகளுடைய இறைவன் நமக்கு அருளட்டும். (38)

எந்த பகவானுடைய பலத்திலிருந்து இந்திரனும், அருளிலிருந்து தேவதைகளும், கோபத்திலிருந்து கைலாசபதி பரமசிவனும், புத்தியிலிருந்து பிரும்மதேவரும், புலன்களிலிருந்து வேதங்களும் முனிவர்களும், அவரது அடையாளமான லிங்கத்திலிருந்து (குறியிலிருந்து) பிரஜாபதியும் தோன்றினார்களோ, அந்த மகாவிபூதிகள் கொண்ட இறைவன், நமக்கு அருளட்டும். (39)

எந்த பகவானுடைய திருமார்பிலிருந்து திருமகளான ஸ்ரீலக்ஷ்மிப்பிராட்டியும், நிழலிலிருந்து பித்ரு தேவதைகளும், ஸ்தனத்திலிருந்து வேதங்களில் கூறப்பட்டுள்ள தர்மமும், பின்பாகத்திலிருந்து அதர்மமும், சிரசிலிருந்து சுவர்க்கம் என்னும் த்யுலோகமும், திருவிளையாடல்களிலிருந்து அப்ஸரப் பெண்டிரும் தோன்றினார்களோ, செல்வந்தரான இந்த பகவான் நமக்கு அருள்புரியட்டும். (40)

அந்தணர்களும், மிகவும் ரகசியமான வேதமும் விராட்புருஷனுடைய திருமுகம். பகவானுடைய திருத்தோள்களிலிருந்து க்ஷத்திரியனும், அவனது பலமும் தோன்றின. துடைகளிலிருந்து வைசியனும், அவனது வியாபாரத் திறமையும் தோன்றின. திருவடிகளிலிருந்து வேதங்கள் ஓதாத வேளாளர்களும், அவனது உழைப்பும் தோன்றின. இவ்வாறான மகிமை பொருந்திய அந்த இறைவன் நமக்கு அருளட்டும். (41)

விராட்புருஷரான பகவானுடைய கீழுதட்டிலிருந்து பேராசையும், மேலுதட்டிலிருந்து மனநிறைவும், மூக்கிலிருந்து காந்தியும், தொடுவுணர்ச்சியிலிருந்து ஜீவராசிகள் விரும்பும் காமமும், புருவங்களிலிருந்து யமதர்மராஜனும், இமைகளிலிருந்து காலதேவனும் தோன்றினார்கள். அந்த விராட்புருஷனான பகவான் நம்மைக் காத்தருளட்டும். (42)

பஞ்ச மகாபூதங்கள், காலம், கர்மம், சத்துவம் முதலிய குணங்கள். ஸ்தூலமான இந்த பௌதிகப் பிரபஞ்சம் மற்றும் ஞானிகளால் ‘இது பொய்’ என்று தள்ளப்படுகின்ற சொல்லுக்கு அடங்கினவைகளும், சொல்லுக்கு அடங்காதவைகளுமான அனைத்துப் பொருட்களும் பகவானது யோகமாயையின் படைப்பே! என்பது அறிஞர்களின் கூற்று. அவ்வாறு பெருமை படைத்த அந்த பகவான் நம்மைக் காக்கட்டும். (43)

மாயையின் அனைத்துச் சக்திகளும் எவருள் அடக்கமோ, தனது ஆத்மாவிலேயே பரமானந்தத்தை அனுபவித்து அனுபூதி நிலையில் நிற்பவர் எவரோ, மாயையான பிரகிருதியால் படைக்கப்பட்ட குணங்களில் கண்ணுக்குக் காட்சி தரும் விஷயங்களில் உண்டாகும் செயலறிவில் ஒட்டாதவரும், வாயுபோல் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பினும் எதிலும் ஒட்டுதலற்றவரும், ‘தத்’ — ‘அது’ என்ற சொல்லால் குறிக்கப்படுபவருமான உலகியலுக்கு அப்பாற்பட்ட அந்த பரம்பொருளுக்கு நமது வணக்கங்கள்! (44)

எம்பெருமானே! தங்களையே அடைக்கலம் புகுந்த எங்களுக்குப் புன்முறுவலுடன் கூடிய தங்களது தாமரை போன்ற திருமுகத்தைக் கண்களால் நேரிலே காணுமாறு அருள்புரிய வேண்டுகிறோம். (45)

இறைவனே! தாங்களோ அந்தந்த சமயங்களுக்கேற்ப, தங்கள் விருப்பப்படியே பலப்பல திருமேனியைத் தாங்கி வந்து, எங்களால் சாதிக்க முடியாத கடினமான செயல்களையும் எளிதிலேயே முடித்துத் தருகிறீர்கள். இது தங்கள் கருணையின் வெளிப்பாடு அல்லவா? (46)

உலகியல் நுகர்ப்பொருட்களில் பற்று வைத்து, தனக்கு இவ்வுடலே அனைத்தும் என எண்ணுபவன் துன்பம்தான் அனுபவிக்கிறான். (ஏனெனில்,) அவன் செய்யும் செயலில் உழைப்பும் துன்பமும் மிக அதிகமாகின்றன. பெறும் பயனோ மிகக்குறைவு. பெரும்பாலும் பயனற்றுத்தான் போகின்றன. ஆனால், தங்களுக்கு அர்ப்பணிக்கவென்று செய்யும் செயல்களில் இன்பமும் நிறைந்த பயனும் கிடைக்கின்றன. (பகவானுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட கர்மாக்களின் பயன் நிறைவானது.) (47)

மிகமிக அற்பமான கர்மம் எனினும், அது பகவானுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படுமானால், அதன் பயன் என்றுமே வீண்போகாது. ஏனெனில், இறைவன் ஏழைப்பங்காளன் (அடியார்க்கெளியவன்); நன்மையே நாடுபவன்; (அனைத்திற்கும் மேலே அவன்தானே) ஆன்ம நாயகன். (48)

மரத்தின் அடிவேரில் தண்ணீர் ஊற்றினால், அது அதன் நடு மரம், கிளைகள் ஆகிய அனைத்திற்கும் போய்ச் சேர்ந்து நன்மை அளிக்கிறதல்லவா? அதேபோல் சகல ஜகத்திற்கும் ஆன்மாவான பகவானைப் பூஜித்தால், அது அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும், தனக்கும்கூட நன்மை செய்வதாக ஆகிறது. (49)

தேசம், காலம், வஸ்து பேதங்களால் பாதிக்கப்படாமல், அனைத்தையும் கடந்து தனித்து ஆனந்தமாக நிற்பவரும், அறிவிற்கெட்டாதவரும், திருவிளையாடல்களின் உட்கருத்து கொண்டவரும், முக்குணங்களைக் கடந்திருப்பினும், அவற்றைத் தன்னடிமைகளாக்கி நிற்பவரும், இப்பொழுது சத்துவகுணத்தையேற்று உலகைக் காத்தருள்பவருமான அந்த இறைவனுக்கு வணக்கம்!” (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஆறாவது அத்தியாயம் — பாற்கடலைக் கடைய முயற்சித்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னா பரீக்ஷித்! இவ்வாறு தேவர்கள் துதிக்கவே, சர்வ வல்லமை பொருந்திய பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன், ஆயிரம் சூரியன்கள் ஒருங்கே உதயமானாற்போன்ற ஒளியுடன் அவர்களெதிரில் தோன்றினார். (1)

பகவானது அந்த ஒளியால் தேவர்களது கண்கள் கூசின. அதனால் பகவானை என்ன? ஆகாயத்தையோ, நாற்றிசைகளையோ, பூமியையோ, ஏன், தங்களையே கூடப் பார்க்க இயலவில்லை. (2)

பகவான் பிரும்மதேவரும் பரமசிவனும் மட்டுமே அந்த ஒளியைக் கண்டனர். அந்த அழகே ஒரு தனிச்சிறப்புடையது. மரகத மணி போன்ற பசுமையான திருமேனி; தாமரை மலரின் நடுப்பகுதி போல் செவ்வரியோடிய சிவந்த கண்கள்; இடுப்பில் உருக்கி வார்த்த தங்கம் போல் ஒளிரும் பட்டாடை; அங்கங்களின் அழகோ சொல்லுக்கடங்காது தெளிவு நெளிகின்றது; வில்போல் வளைந்த அழகிய புருவங்கள்; அழகான திருமுகமண்டலம்; தலையிலே இரத்தினகிரீடம்; தோள்களில் தோள்வளையங்கள்; காதுகளில் ஒளிரும் மகர குண்டலங்களால் அழகிய கன்னங்கள் மேலும் அழகு பெற்றன; அதனால் தாமரை போன்ற முகம் மேலும் அழகுற விளங்குகிறது; இடுப்பில் ஒட்டியாணம்; கைகளில் கங்கணங்கள்; கழுத்தில் முத்துமாலை; திருவடிகளில் பொற்கழல்கள்; திருமார்பிலே திருமகள்; கழுத்தில் கௌஸ்துபமணியும் நீண்ட வனமாலையும் — இவ்வாறு அழகான திருமேனி. பகவானது தனித்த அஸ்திரங்களான சுதர்சனமும் சக்கரமும் திருமேனி தாங்கி, அவருக்குப் பணிவிடை செய்கின்றன. விரும்பி வேண்டியவாறே பகவானது திவ்வியமான திருமேனியை நேரில் கண்ட தேவர்கள், எட்டு உறுப்புக்களும் தரையில்படுமாறு விழுந்து வணங்கினார். பின் பகவான் பிரும்மதேவர், பரமசிவன் மற்றும் தேவர்களுடன் பரமபுருஷரான பகவானைத் துதிக்கலானார். (3—7)

பிரும்மதேவர் துதிக்கிறார்—— “எந்தப் பரம்பொருள் பிறத்தல், இருத்தல், இறத்தல் என்னும் மூன்றின் தொடர்பற்றவரோ, இயற்கையிலுள்ள முக்குணங்களில் ஒட்டாதவரோ, முக்தியின்பமான பெருங்கடலோ, நுண்ணியதற்கும் நுண்ணியரோ, ‘இவ்வளவுதான்’ என நிச்சயிக்க முடியாத திருமேனியரோ, அளவிற்கடங்காத பெருமையரோ, அந்த எம்பெருமானைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறோம். (8)

புருஷோத்தமனே! தமக்கு நன்மையே விரும்பும் பக்தர்கள் வேதங்களில் கூறியுள்ளபடியோ, பாஞ்சராத்திரம் முதலிய ஆகமங்களில் கூறியுள்ளபடியோ, ஏதோவொரு முறையில் தங்களைத்தான் பூஜிக்கிறார்கள். என்னையும் படைத்தவர் தாங்கள். தங்களது இந்த விராட்ஸ்வரூபத்தில் என்னையும், எல்லா தேவர்களையும், மற்றுமுள்ள சகல உலகங்களையும் ஒரே சமயத்தில் காண்கிறேன். (9)

இந்தப் பிரபஞ்சம் முதலில் தங்களிடமே ஒடுங்கியிருந்தது. மத்தியிலும் தங்களிடம்தான் இருக்கிறது. முடிவிலும் தங்களிடம்தான் ஒடுங்கப் போகிறது. தாங்கள் காரியத்திற்கும் காரணத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட சுதந்திர புருஷர். மட்குடத்திற்கு முதலும் நடுவும் முடிவும் மண்தானே? அதே போலத்தான் தாங்களும் இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கு முதலும் நடுவும் முடிவும். (10)

தாங்கள், தங்களையே அண்டி நிற்கும் தங்கள் மாயை என்கிற சக்தியால், இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கிறீர்கள். பின் அதனுள் நுழைந்து அந்தர்யாமியாக விளங்குகிறீர்கள். ஆகவே, சாஸ்திரம் கற்றறிந்த அறிஞர்கள் மிகுந்த கவனத்துடன் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, முக்குணங்கள் மற்றும் அதன் விஷயங்களான நுகர்பொருட்களின் பரிணாம காலத்தில் அவற்றினுள்ளே இருப்பினும் நிர்குணனான தங்களையே, நேரிடையாக அனுபூதி நிலையில் அனுபவிக்கிறார்கள். (11)

மனிதர்கள், தங்கள் அறிவாலும் முயற்சியாலும் கட்டையைக் கடைந்து நெருப்பையும், பசுவைக் கறந்து அமுதமான பாலையும், பூமியை உழுது பயிரிட்டு நெல் முதலிய தானியங்களையும், பூமியைத் தோண்டி தண்ணீரையும், வியாபாரம் முதலியன செய்து தங்கள் தினப்படி பிழைப்பையும் அடைவதுபோல், அறிஞர்கள் தங்கள் தூய்மையான பகுத்தறிவால் பக்தியோகம், ஞானயோகம் முதலிய பயிற்சிகளால் முக்குணங்களிலும், அதன் செயல்களான விஷயங்களிலும் தங்களையே கண்டறிந்து, அவரவர்கள் பெற்ற அனுபூதியின்படி தங்களை வர்ணிக்கிறார்கள். (12)

பத்மநாபனே! யோகத்தால் பெறப்பட வேண்டிய தங்களை நேரில் காணவேண்டும் என்று வெகுகாலமாக ஆசை கொண்டிருந்தோம். இன்று தங்களை நேரில் கண்டதும், காட்டுத்தீயில் சிக்கித் தவித்த யானைகள் கங்கை நீரைக் கண்டு மகிழ்ந்து, அதில் மூழ்கி இன்பமும் அமைதியும் பெறுவதுபோல், நாங்கள் பெருமகிழ்ச்சியும் அமைதியும் அடைந்தோம். (13)

எங்கள் உள்ளும் புறமும் விளங்கும் ஆன்மா, தாங்கள். லோகபாலகர்களான நாங்கள், இன்று எதை விரும்பித் தங்களிடம் சரண்புகுந்து வந்தோமோ, அந்த விருப்பத்தைத் தாங்கள்தான் நிறைவு செய்து கொடுக்க வேண்டும். தாங்களோ சாட்சியாக இருந்து எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். ஆகவே, எங்கள் விருப்பத்தை வெளிப்படையாகக் கூறவேண்டுமா, என்ன? (14)

எம்பெருமானே! நான், பரமசிவன், மற்ற தேவதைகள், ரிஷிகள், தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகள் ஆகிய அனைவரும் கொழுந்து விட்டெரியும் தீயிலிருந்து வெளியேறும் தீப்பொறிகள் போல, தங்களது அம்சங்களே. இருந்தாலும் தங்களிடமிருந்து தனிப்பட்டவர்களாகவே நினைக்கிறோம். அவ்வாறிருக்க, இறைவா! நாங்கள் தங்களை எவ்வாறு அறியமுடியும்? அந்தணர்களுக்கும், தேவர்களான எங்களுக்கும் எது நன்மையளிக்குமோ, அதைக் கட்டளையிடுங்கள். அதையும் தாங்கள்தான் முடித்துத்தர வேண்டும்.” (15)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு துதித்த பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் தங்களது பொறிபுலன்களை வேறெங்கும் செல்லவிடாமல் தடுத்து நிறுத்தி, இருகை கூப்பி நின்றனர். அவர்களது துதியைக் கேட்ட பகவான், அவர்களது மனம் விரும்புவதை நன்குணர்ந்து, மேகம் போன்று கம்பீரமான குரலில் கூறத் தொடங்கினார். (16)

அனைத்து தேவர்களுக்கும் பிரபஞ்சத்திற்கும் ஒப்பற்ற தலைவரான பகவான், தானொருவரே அவர்கள் விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்து தரலாமாயினும், ‘சமுத்திரம் கடைதல்’ முதலிய திருவிளையாடல்களைச் செய்ய விரும்பி, அவர்களை நோக்கிக் கூறலானார். (17)

பகவான் கூறுகிறார்—— “பிரும்மதேவரே! பரமேசுவரரே! தேவர்களே! உங்கள் நலத்திற்கான என் யோசனையைக் கவனமாகக் கேளுங்கள்! (18)

இப்பொழுது அசுரர்களுக்கு நல்ல காலம். ஆகவே, உங்களுக்கு மேன்மைக்கான காலம் வரும் வரை தைத்ய—தானவர்களோடு சமாதானமாகச் செல்லுங்கள். (19)

தேவர்களே! அரிய, பெரிய காரியம் செய்ய வேண்டுமானால் பகைவர்களிடமும் சமாதானமாகத்தான் செல்ல வேண்டும். நம் காரியம் முடிந்த பிறகு, பாம்பு—எலிபோல் பகைமை பாராட்டலாம். (20)

[குறிப்பு:— பெட்டியில் அடைப்பட்டு வருந்தும் பாம்பொன்று அப்பெட்டியில் திடீரென நுழைந்த எலியைக் கண்டது. எலியோ, ‘தன்னைப் பாம்பு விழுங்கிவிடுமே’ என பயந்தது. ஆனால் பாம்போ, ‘நீ பயப்படாதே, நான் உன் நண்பனல்லவா! இப்பெட்டியில் ஓர் ஓட்டைப் போடு. அதன் வழியே நாம் இருவரும் தப்பிவிடலாம்’ என்று அன்பொழுகக் கூறியது. எலியும் நம்பி ஓட்டைப் போட்டது. தன் காரியம் முடிந்ததும் வெளியே வந்த பாம்பு, எலியை விழுங்கிவிட்டது!]

ஆகவே, தாமதிக்காமல் முதலில் கடலைக் கடைந்து அமுதத்தைப் பெற முயற்சி மேற்கொள்ளுங்கள். அதை அருந்தினால் இறக்கும் தறுவாயில் உள்ளவனும் மரணமற்றவன் ஆவான். (21)

தேவர்களே! முதலில் அனைத்து வகையான செடிகொடிகள், புற்கள், மூலிகைச் செடிகள் முதலியனவற்றைப் பாற்கடலில் போடுங்கள். பின் மந்தரமலையை மத்தாகவும், வாசுகி என்னும் பாம்பைக் கயிறாகவும் கொண்டு, என் உதவியுடன் வேகமாகக் கடையுங்கள். இப்பொழுது சோம்பேறித்தனமோ, கவனக்குறைவோ இருக்கக் கூடாது. இதில் அசுரர்கள் சிரமத்தையும் துன்பத்தையும் மட்டுமே அடைவார்கள். ஆனால், உங்களுக்கோ கடைதலின் பயன் (அமுதம்) கிடைக்கும். (22—23)

தேவர்களே! அசுரர்கள் உங்களிடமிருந்து எதை, எதை விரும்பிக் கேட்கிறார்களோ, அதையெல்லாம் அப்படியே ஒத்துக்கொள்ளுங்கள். அமைதியாக இருப்பதாலேயே காரியத்தைச் சாதித்துக் கொள்ள முடியும். கோபம் கொள்வதால் எவ்விதப் பயனுமில்லை. (24)

கடையும்போது முதலில் ஆலகால விஷம் தோன்றும். அதைக் கண்டு அஞ்ச வேண்டாம். எந்தப் பொருள் உண்டாகிறதோ, அதன் மேல் பேராசை கொள்ளாதீர்கள். முதலில் எந்தவொரு பொருளிலும் ஆசை கொள்ளாதீர்கள். ஒருவேளை நீங்கள் விரும்பும் பொருள் கிடைக்கவில்லை எனில், சினங்கொள்ளக் கூடாது.” (25)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “பரீக்ஷித்! பரம சக்திமானும், தன்னேரில்லாதவருமான பகவான் இவ்வாறு தேவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டுவிட்டு, அவர்கள் கண்ணெதிரிலேயே மறைந்தருளினார். அவர் திருவிளையாடலின் உட்கருத்தை யாரே அறிவர்? (26)

பகவான் மறைந்தருளியதும் பிரும்மதேவரும் பரமசிவனும் பகவானை (மனத்தால்) வணங்கிவிட்டுத் தங்கள் தங்கள் உலகம் சென்றனர். இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் பலிச்சக்கரவர்த்தியிடம் சென்றார்கள். (27)

போருக்குத் தேவையான எவ்வித ஆயுதங்களுமின்றி, வெறுங்கைகளோடு தம் எதிரில் வரும் தேவர்களைக் கண்ட அசுரத் தானைத்தலைவர்கள் சற்றே கலக்கமடைந்தனர். அவர்கள் தேவர்களைப் பிடிக்க எண்ணவே, அசுர மன்னனான பலி அவர்களைத் தடுத்தான். சமாதானம் மற்றும் போரிட வேண்டிய தருணத்தை நன்கறிந்தவன். (அதனால்) பெரும் புகழ் பெற்றவன் அவன். (28)

மூவுலகங்களையும் வெற்றிகொண்டு அனைத்து செல்வங்களும் நிரம்பி வழிய, அசுர சேனாபதிகள் நாற்புறமும் சூழ்ந்து காக்க, அரியணை மேல் வீற்றிருக்கும் விரோசனனின் மகனான பலியைத் தேவர்கள் சென்றடைந்தனர். (29)

சிறந்த புத்திமானான இந்திரன் இன்சொற்களால் பலியைச் சமாதானம் செய்து, புருஷோத்தமரான பகவான் கூறிய அமுதம் கடைதல் முதலியன அனைத்தையும் கூறினான். (30)

அவன் கூறியது பலிச்சக்கரவர்த்திக்கும் மற்றும் அங்குள்ள அசுர சேனாபதிகளான சம்பரன், அரிஷ்டநேமி முதலியவர்களுக்கும், மூவுலகவாசிகளான அசுரர்களுக்கும் பிடித்தமாக இருந்தது. (31)

பகைவர்களை வாட்டுபவனே! அப்பொழுது தேவர்களும் அசுரர்களும் ஒருவருக்கொருவர் நன்கு பேசி, பகைமை விடுத்து நட்பு கொண்டு, அமுதம் பெற உடன்படிக்கை செய்துகொண்டு, திருப்பாற்கடலைக் கடைய முழுமுயற்சி மேற்கொண்டனர். (32)

பின், குண்டாந்தடி போன்று வலிமை படைத்த கரங்களையுடைய அவ்வசுரர்கள், தங்கள் முழுவலிமையும் கொண்டு மந்தரமலையைப் பெயர்த்தெடுத்து, பேரிரைச்சலுடன் திருப்பாற்கடலுக்குத் தூக்கி வந்தனர். அவர்கள் உடல்வலிமையும் செருக்கும் கொண்டவர்களாயிற்றே? (33)

மந்தரமலையோ பெரும் பாரம். அதையெடுத்து வரும் வழியோ வெகுதொலைவு. அதனால், இந்திரன், பலி முதலியவர்கள் மிகவும் களைத்தனர். பாரம் தாங்காது மேலும் தூக்கிச் செல்ல முடியாமல் கை சோர்ந்து பாதி வழியிலேயே போட்டுவிட்டனர். (34)

பெரும் பாரமான அந்த மந்தரமலை ஒரு தங்கமலை. அது கீழே விழும்போது, பல தேவர்களும் அசுரர்களும் அதனடியில் சிக்கிப் பொடியாயினர். (35)

அவர்களது கைகால்கள், துடைகள், கழுத்து முதலியன முறிந்தன. அவர்களது மனோபலம் குன்றியது. இதைக் கண்ட பகவான் கருடாரூடனாக, உடனே விரைவில் அங்கு வந்து தோன்றினார். (36)

தேவர்களும் அசுரர்களும் மலைக்குக் கீழ் நசுங்கிக் கிடப்பது கண்ட பகவான், தன் குளிர்ந்த அருட்பார்வையினால் அவர்கள் எல்லோரையும் எவ்விதக் காயமுமின்றி, முன்போலவே வலிமையுடன் பிழைக்கச் செய்தார். (37)

இதன்பின் பகவான் சிறுவிளையாட்டுப் போல, அந்த மலையை ஒரு கையாலேயே தூக்கிக் கருடன் மேல் வைத்துக் கொண்டு, தானும் ஏறி அமர்ந்து, தேவர்களும் அசுரர்களும் சூழ திருப்பாற்கடலை அடைந்தார். (38)

புள்ளரசனான கருடன், மந்தரமலையைத் தன் தோளிலிருந்து கீழே இறக்கிக் கடற்கரையில் வைத்துவிட்டு, பகவானிடம் விடைபெற்றுத் தன்னிருப்பிடம் சென்றார்.” (39)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஏழாவது அத்தியாயம் — பாற்கடல் கடைதலும், சிவபெருமான் விஷம் அருந்துதலும்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— குருகுல மன்னனே! தேவர்களும் அசுரர்களும் நாகராஜனான வாசுகியிடம் சென்று, ‘கடல் கடைவதால் பெறப்போகும் அமுதத்தில் உனக்கும் பங்கு உண்டு’ என்று இனியன கூறி அழைத்து வந்து, அதை மலையில் கயிறாகச் சுற்றிக் கட்டி, அமுதம் பெற வேண்டுமென மகிழ்ச்சியோடு பெருமுயற்சி கொண்டு கடலைக் கடையத் தொடங்கினர். பகவான் முதலில் வாசுகியின் வாய்ப்பக்கம் பிடித்துக் கொள்ளவே, தேவர்களும் அதைத் தொடர்ந்து வாய்ப்புறம் பற்றிக் கொண்டனர். (1—2)

பகவான், வாசுகியின் முன்புறம் பிடித்துக் கொண்டதை அசுரத் தலைவர்கள் விரும்பவில்லை. ‘பாம்பின் அமங்கலமான வால் பக்கத்தை நாங்கள் பிடிக்கமாட்டோம். வேதசாஸ்திரங்களையும் அதன் கருத்தையும் முறைப்படி கற்றவர்கள் நாங்கள்; சிறந்த குடியில் பிறந்தவர்கள்; வீரத்தில் தன்னேரில்லாதவர்கள்; தேவர்களைவிட நாங்கள் எந்தவிதத்தில் குறைந்தவர்கள்’ என்று கூறிய அவர்கள், மௌனமாகத் தனித்து நிற்பதைக் கண்ட பகவான் சற்றே புன்முறுவல் கொண்டு, பாம்பின் முன்பக்கத்தை விடுத்து, தேவர்களோடு வால்புறத்தைப் பிடித்துக் கொண்டார். (3—4)

இவ்வாறு தங்கள் இடத்தை நிச்சயித்துக் கொண்ட தேவர்களும் அசுரர்களும் அமுதம் பெற முழுமுயற்சியுடன் கடலைக் கடையத் தொடங்கினார்கள். (5)

பாண்டு வம்சத் தோன்றலே! கடலைக் கடையத் தொடங்கவே, பெரும்பலம் படைத்த தேவர்களும் அசுரர்களும் உறுதியாகத் தாங்கிப் பற்றியிருந்த போதிலும், அடித்தளத்தில் பிடிப்பின்மையால் பாரம் மிக்க அந்த மலை கடலில் மூழ்கத் தொடங்கியது. (6)

மிக்க பலம் வாய்ந்த தெய்வ சக்தியால் தங்கள் முயற்சி வீணாகிப் போவது கண்ட தேவர்களும் அசுரர்களும் உற்சாகம் இழந்தனர்; மனமும் முகமும் வாடின. (7)

இது விக்ன விநாயகரின் செயல் என்பதை உணர்ந்த பகவான், அந்த இடையூற்றை நீக்க எண்ணி, உலகியலுக்கெட்டாத பெரியதொரு ஆமை உருவேற்று கடலுக்குள் புகுந்து, அந்த மந்தரமலையைத் தூக்கி நிறுத்தினார். பகவானது சக்திக்கு எல்லைதான் உண்டா? அவர் எண்ணம்தான் வீணானதுண்டா? ஆகவே, மலையைத் தூக்கி நிறுத்துவது அவருக்கொன்றும் பெரியதல்ல! (8)

மந்தரமலை மேலே கிளம்பி நிற்பது கண்ட தேவர்களும் அசுரர்களும் (மகிழ்ச்சியோடு) திரும்பவும் கடையத் தொடங்கினர். அப்பொழுது பகவான், மற்றொரு தீவோ என்று எண்ணுமாறு இலட்சம் யோஜனை பரப்புள்ள தன் முதுகில், அந்த மலையைத் தாங்கினார். (9)

மன்னனே! தேவர்களும் அசுரர்களும் தங்கள் பலங்கொண்ட மட்டும் இருகைகளாலும் அந்த மலையை வலிந்திழுக்க, அந்த மலை பகவானது முதுகில் சுற்றிச் சுற்றி வந்தது. அவ்வாறு சுற்றுவது பெரும்பலம் படைத்த ஆதிகூர்மனான பகவானுக்குச் சொரிந்து கொடுப்பது போலிருந்ததாம்! (10)

கடல் கடையத் தொடங்கியதும், பகவான் அசுரர்களுடைய பலத்தையும் வீரியத்தையும் பெருக்கி, அசுரமான ரூபத்துடன் அவர்களினுட்புகுந்தார். அதேபோல தேவர்களது பலத்தையும் வீரத்தையும் பன்மடங்காகப் பெருக்கியவண்ணம் தேவரூபத்துடன் அவர்களுள் நுழைந்தார். (கடையும்போது தோன்றும் களைப்பு தெரியாமல் இருப்பதற்காக) வாசுகியின் உடலில் மயக்கமான உருவுடன் புகுந்து கொண்டார். (11)

மேலும், ஆயிரமாயிரம் திருக்கரங்கள் கொண்ட பகவான் ‘இன்னொரு மகாபர்வதமோ!’ என்னுமாறு பெருத்த திருமேனி தாங்கி, அந்தச் சிறந்த மந்தரமலையின் கொடுமுடியை ஒரு கையினால் அழுத்திப் பிடித்துக் கொண்டார். அப்பொழுது ஆகாயத்தில் பிரும்மதேவர், பரமசிவன், இந்திரன் முதலியவர்கள் பகவானைத் துதித்து அவர்மேல் பூமாரி பொழிந்தனர். (12)

இவ்வாறு பகவான் மந்தரமலையின் மேல் அதை அழுத்திப் பிடித்துக் கொண்டும், மலையின் கீழ் ஆமையாகத் தாங்கியவண்ணமும், தேவர்கள்—அசுரர்கள் உடல்களில் வலிமை உருவமாகவும், உறுதியான முயற்சி உருவமாகவும், கயிறாக விளங்கும் வாசுகியின் உடலில் மயக்கரூபமாகவும் இருந்து அனைவருக்கும் வலிமையை அருளினார். இப்பொழுது அவர்கள் தங்கள் வலிமையை எண்ணி மதங்கொண்டு, மந்தரமலையைச் சுழற்றிச் சுழற்றிக் கடலை வேகமாகக் கடைந்தனர். அப்பொழுது கடலிலிருந்த முதலைகள், மீன்கள் முதலிய நீர்வாழ் பிராணிகள் மிகவும் கலங்கின. (13)

அப்பொழுது நாகராஜனான வாசுகியின் ஆயிரக்கணக்கான முகங்களில் இருந்தும், கொடூரமான கண்களிலிருந்தும், மூச்சுக்காற்றிலிருந்தும் விஷத்தின் தீப்புகைகள் கிளம்பின. அவ்விஷப் புகையினால் பௌலோமன், காலேயன், பலி, இல்வலன் முதலிய அசுரர்கள், காட்டுத்தீயில் கருகிய தேக்கு மரங்கள் போல் துன்புற்றனர். (14)

அந்தப் பாம்பின் விஷம் கக்கும் மூச்சுக்காற்றால் தேவர்களும் ஒளியிழந்தனர். அவர்களது ஆடைகள், மாலைகள், மேற்சட்டைகள், முகங்கள் அனைத்தும் புகைபடிந்தனவாயின. இவர்களது பரிதாபநிலையைக் கண்ட பகவானது கட்டளையால் மேகங்கள், தேவர்கள் மேல் மழை பெய்தன. காற்று கடலலைகளின் குளிர்ச்சியையேற்று நறுமணம் மிக்கதாக வீசியது. (15)

இவ்வாறு தேவர்களும் அசுரர்களும் (முயற்சி கொண்டு) திருப்பாற்கடலைக் கடைந்தபோதும் அமுதம் வெளி எழாதது கண்ட பகவான், தானும் கடலைக் கடையத் தொடங்கினார். (16)

நீருண்ட மேகம் போல் சியாமளமான திருமேனி; அரையில் தங்க பீதாம்பரம்; காதுகளில் மின்னலைப் போல் ஒளிரும் மகர குண்டலங்கள்; தலையிலே கருத்து சுருண்ட முன்னெற்றி கேசங்கள்; செவ்வரியோடிய தாமரைக் கண்கள்; கழுத்தில் வனமாலை — இவ்வாறு அழகுற விளங்கும் பகவான், அனைத்துலகங்களுக்கும் அபயமளித்துக் காக்கும் வெற்றி வாகை சூடிய தன் திருக்கரங்களால் கடைகயிறாக இருக்கும் வாசுகியான பாம்பைப் பிடித்துக் கொண்டு, ஆமையுருவில் மலையைத் தாங்கியவண்ணம் மந்தரமலையான மத்தைக் கொண்டு திருப்பாற்கடலைக் கடையலானார். அப்பொழுது இன்னொரு பெருமலைபோல் அழகுற விளங்கினார்! (17)

இவ்வாறு கடைந்தபோது திருப்பாற்கடல் மிகவும் கலங்கியது. பெருத்த மீன்கள், மகரங்களான முதலைகள், சர்ப்பங்கள், ஆமைகள் முதலியன மிகவும் பயங்கொண்டு கடலின் மேல்மட்டத்திற்கு வந்து இங்குமங்குமாக அலைந்தோடின. திமிங்கிலங்கள், நீர்யானைகள், முதலைகள் முதலியன பயந்து கலங்கின. அப்பொழுது முதன்முதலில் ‘ஹாலஹலம்’ என்னும் கொடிய விஷம் கடலிலிருந்து வெளிப்பட்டது. (18)

மன்னனே! கடலிலிருந்து மேலே கிளம்பிய கடுமையான அந்த விஷம் மேலும் கீழும் எண்டிசைகளிலும் பரவியது. பொறுக்க முடியாத அந்தக் கொடிய விஷத்திலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ள வழியறியாது பயந்த தேவர்களும் மக்களும், என்றென்றும் மங்களங்களையே அருளும் பரமசிவனைச் சரணமடைந்தார்கள். (19)

அப்பொழுது பகவான் பரமசிவன், பார்வதிப்பிராட்டியுடன் கயிலைமலையில் மூவுலகங்களுக்கும் நலமும் முக்திநிலையும் ஏற்பட வேண்டித் தவம் மேற்கொண்டிருந்தார். ரிஷிகளும் முனிவர்களும் பணிவிடை செய்து கொண்டிருந்தனர். தேவர்கள், அவரைக் கண்டு வணங்கித் துதிக்கலாயினர். (20)

மரீசி முதலிய பிரஜாபதிகள் துதித்தல்—— “தேவதேவனே! மகாதேவா! சகல ஜீவராசிகளின் அந்தராத்மா தாங்கள். அவைகளை வாழ்விப்பவரும் தாங்கள். நாங்கள் தங்களையே சரணம் பற்றினோம். மூவுலகங்களையும் கொளுத்தும் இந்தக் கொடிய விஷத்திலிருந்து தாங்கள்தான் எங்களைக் காத்தருள வேண்டும். (21)

மூவுலகங்களையும் தளைப்படுத்தவும் விடுவிக்கவும் தாங்கள் ஒருவரே வல்லவர். ஆகவேதான் உண்மையுணர்ந்த அறிஞர்கள் தங்களையே பூஜிக்கின்றனர். மேலும் சரணமடைந்தவர்களின் துயர் துடைப்பவர் தாங்களே. உலகங்களுக்கு அறிவூட்டும் குருவும் தாங்களே. (22)

சர்வேசா! தேச கால வஸ்து பரிச்சேதமற்ற தாங்கள், முக்குணங்களான தன் மாயையாகிற சக்தியால், இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்தழிக்கும் போது முறையே பிரும்மா, விஷ்ணு, சிவன் என்கிற பெயர்களை ஏற்கிறீர்கள். ஆனால், தாங்களோ ஒரே சமமாக எங்கும் எதிலும் நீக்கமற நிறைந்த பரம்பொருள். (23)

எம்பெருமானே! தாங்கள் ஒளிமயமானவர். ஏனெனில், பரம ரகசியமான பிரும்ம தத்துவம் தாங்கள். தேவர்கள், மனிதர்கள், விலங்குகள், பறவைகள் மற்றும் அசையும்—அசையாதனவான சகல ஜீவராசிகளையும் படைத்துக் காத்தருளுபவர் தாங்கள்தான். தங்களை விடுத்து படைத்தல்தான் ஏது? ஏனெனில், அனைத்தின் ஆன்மா தாங்களே. பலப்பல சக்திகளின் வாயிலாக, இந்தப் பிரபஞ்சமாகக் காட்சியளிக்கிறீர்கள். ஏனெனில், அனைத்தும் செய்ய ஆற்றலுடைய ஈசன் தாங்கள்! (24)

ஸமஸ்த வேதங்களுக்கும் தோற்றுவாய் தாங்கள். ஆகவே, ஞானத்தின் பிறப்பிடம். தாங்களே அறிவொளி. உலகத்தின் ஆதிகாரணமான மஹத் தத்துவமும், மூவித அஹங்காரமும் தாங்களே. பிராணன், புலன்கள், ஐம்பெரும் பூதங்கள், சுவை, ஒளி முதலிய விஷயங்களின் பலப்பலவான இயல்புகளும் அவற்றின் மூலகாரணமும் தாங்களே. ஜீவராசிகளைப் பெருக்குபவரும் அழிப்பவருமான காலஸ்வரூபர் தாங்களே. அவைகளுக்கு நலமளிக்கும் வேள்வியும் தாங்களே. வாக்கினால் கூறும் இன்சொல்லான உண்மையான சத்தியமும், செயலில் உள்ள உண்மையான ருதமும் தாங்களே. அறவடிவினர் தாங்களே. முக்குணங்களின் ஸாம்யாவஸ்தையான பிரகிருதியும் தாங்களே. அல்லது அ,உ,ம என்னும் மூன்றெழுத்துகள் கொண்ட பிரணவமான ஓங்காரம் தாங்களே. இது வேதமறிந்த சான்றோர்களது கருத்து. (25)

மூவுலகங்களுக்கும் நன்மையே புரியும் இறைவா! அனைத்து தேவர்கள் வடிவமாக விளங்கும் அக்னி, தங்களது திருமுகம்; இந்தப் பூமி தங்களது திருவடித்தாமரைகள்; அனைத்து தேவர்களையும் தன் ஸ்வரூபமாகக் கொண்டவர் தாங்கள்; காலதேவனே, தங்களது நடை; திசைகளனைத்தும் தங்கள் திருச்செவி; சுவையுணரும் நாக்கு வருணதேவன். (26)

ஆகாயமே தொப்புள்; காற்றுதேவனே மூச்சு; சூரியனே கண்கள்; ஜலதேவனான வருணனே ரேதஸ்ஸான வீரியம். தங்கள் அஹங்கார தத்துவமே, பெரிய சிறிய எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் காரணமானது. சந்திரனே மனது. சுவர்க்க உலகமே, தங்கள் தலை. (27)

வேதவடிவினனே! கடல்கள் தங்கள் வயிறு; மலைகளே எலும்புகள்; அனைத்து மூலிகைகளும் செடிகொடிகளும் தங்கள் திருமேனியின் ரோமங்கள்; காயத்ரீ முதலிய சந்தங்கள், தங்களது வாதம், பித்தம் ஆகிய ஏழு தாதுக்கள்; வேதங்கூறும் அறநெறிகளனைத்தும் தங்கள் இதயகமலம். (28)

எம்பெருமானே! ஸத்யோஜாதம் முதலிய ஐந்து மந்திரங்களும் ஸத்யோஜாதம், வாமதேவம், தத்புருஷம், அகோரம், ஈசானம் என்கிற ஐந்து திருமுகங்கள். அதிலிருந்து முப்பத்தெட்டு கலைகள் கொண்ட மந்திர ஜாலங்கள் தோன்றின. எப்பொழுது தாங்கள் அனைத்துப் பிரபஞ்சங்களையும் உதறித் தள்ளித் தனித்து அமைதியாக, தன் ஸ்வரூபத்திலேயே (ஆன்மானுபூதியிலேயே) ஓய்வாக இருக்கிறீர்களோ, அப்போது அந்த நிலையை ‘சிவம்’ என்கின்றனர். உண்மையில் அதுதான் ஸ்வயம்பிரகாசமான பரமார்த்த தத்துவம். (29)

இறைவா! டாம்பீகம், பேராசை போன்ற தீய குணங்கள் அதர்மத்தின் அலைகள். அதில் தங்களது நிழல் போன்ற மாயை உள்ளது. அதிலிருந்து பலவாறான படைப்புகள் தோன்றுகின்றன. அம்மாயையின் முக்குணங்களான சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் மூன்றும் தங்களது மூன்று திருக்கண்கள். காயத்ரி முதலிய சந்தங்கள் வடிவான புராதனமான வேதமே, தங்களது சிந்தனை. ஏனெனில், ஸாங்க்யம் முதலிய அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் தந்தவர் தாங்களே. அவையே தங்கள் வடிவும்கூட. (30)

வேதமாகிற மலையைக் காத்தருள்பவரே! ஒளிமயமான தங்களுடைய ஸ்வரூபமே பரப்பிரும்ம ஸ்வரூபம். அதில் ரஜோ குணமோ, தமோ குணமோ, சத்துவ குணமோ கிடையாது. அதில் ஸஜாதீய, விஜாதீய, ஸ்வகதம் என்னும் மூன்று வகையான வேற்றுமைகளுமில்லை. அந்த ஒளிமயமான ஸ்வரூபத்தை லோகபாலகர்களோ, பிரும்மதேவரோ, வைகுண்ட நாதனான ஸ்ரீமந்நாராயணனோ, தேவர்கோனான இந்திரனோ யாரும் அறிந்தாரில்லை! (31)

மன்மதன், தக்ஷனது வேள்வி, முப்புரங்களின் அசுரர்கள், ஆலகால விஷம் (இப்பொழுது இறைவன் அவ்விஷத்தை அருந்திக் காக்கப் போவதால், இனி நடக்கப் போவதை நடந்ததாக—இறந்த காலத்தில் கூறுகிறார்.) மற்றும் உலக மக்களுக்குத் துன்பமளித்த அசுரர்கள் ஆகியவர்களை அழித்தொழித்த தங்களுக்கு, நாங்கள் துதித்தது ஒன்றும் புகழ்ச்சியாகாது. ஏனெனில், பிரளயத்திற்குப் பின் தங்களால் படைக்கப்பட்ட இப்பிரபஞ்சம், தங்களது நெற்றிக்கண்ணிலிருந்து கிளம்பிய தீப்பிழம்பின் ஒரு சிறு பொறியினால் அழிக்கப்பட்டுச் சாம்பலாகிறது. ஆனால், தாங்களோ இதுபற்றி ஒன்றுமே அறியாதவர் போலத் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறீர்கள். (32)

ஆன்ம அனுபூதியில் மூழ்கித் திளைக்கும் ஜீவன்முக்தர்கள், தங்கள் இதயத்தாமரைகளில் தங்களது திருவடித் தாமரைகளையே நினைந்து நினைந்து காதலாகிக் கசிந்துருகித் தியானம் செய்கின்றனர். தாங்களோ, எப்போதும் ஞானத்தவத்திலேயே மூழ்கியிருக்கிறீர்கள். ஆனாலும் பார்வதிப்பிராட்டியுடன் இருப்பது கண்டு பெண்பித்தர் என்றும், மயானத்தில் இருப்பதால் கொடூரமானவர் என்றும், பிறரை இம்சிப்பவர் என்றும் பிதற்றுகின்றனர். அந்த அறிவிலிகள் தங்கள் திருவிளையாடல்களைப் பற்றி என்ன அறிவார்கள்? அவர்கள் பேச்சு வெட்கங்கெட்டதன்றோ? (33)

காரியகாரண ரூபமான இந்தப் பிரபஞ்சத்தைத் தாண்டி நிற்பது மாயை. ஸத் (உள்ளது), அஸத் (இல்லாதது) என்று நிச்சயிக்க முடியாத அந்த மாயாசக்தியையும் தாண்டி வெகுதொலைவில் நிற்பவர், தாங்கள். ஆகவே, எல்லையற்ற தங்களது வடிவத்தின் உண்மைநிலையினை நேரிடையாக அறிய பிரும்மாதி தேவர்களும் திறன் பெற்றாரில்லை. அறியவே இயலாத அவர்கள் எவ்வாறு துதிக்க இயலும்? இந்நிலையில் அவர்கள் சந்ததியில் வந்த நாங்கள்தான் என்ன அறிவோம், துதிக்க? ஆனாலும் எங்கள் திறனுக்கேற்பவே, இப்பொழுது ஏதோ சில கல்யாண குணங்களைச் சொல்லித் துதித்தோம். (34)

மகாதேவா! திருவிளையாடல் புரியவென தாங்கள் ஏற்ற இத்திருமேனியை நாங்கள் இன்று தரிசித்தோம். தங்களது பாரமார்த்திக (ஆதி—அந்தமற்ற) ஸ்வரூபத்தை நாங்கள் அறிந்தோமில்லை. தங்களுடைய திருவிளையாடல்களோ மனத்திற்கெட்டாதன. மிகமிகச் சூட்சுமமானவை; நுண்ணியவை. ஆனாலும், உலகங்களுக்கு நலமருள வேண்டுமென்ற கருணையால் தாங்கள் கண்ணுக்குத் தெரியுமாறு ஸ்தூல ரூபமாகவும் விளங்குகிறீர்கள். (ஆகவே, இந்த ஆலகால விஷத்தினின்றும் எங்களைக் காத்தருள வேண்டுகிறோம்.)” (35)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! மக்கள் படும் துன்பத்தைக் கண்ட ஏழை பங்காளரான — அடியார்க்கு நல்லானான — தேவதேவன் மகாதேவன் ஜீவராசிகளிடம் கொண்ட கருணையால், தானும் சற்றே வருந்தித் தன் அன்பான ஸதிதேவியிடம் இவ்வாறு கூறலானார். (36)

பகவான் ஸ்ரீபரமசிவன் கூறுகிறார்—— “பவானி! திருப்பாற்கடலைக் கடைந்ததில் வெளியேறிய ஆலகால விஷத்தினால் மக்களுக்கு ஏற்பட்ட இந்தத் துன்பத்தைக் கண்டாயா? அந்தோ பாவம்! (37)

பரிதாபத்திற்குரிய இவர்கள், எவ்வாறாவது உயிர் பிழைக்க விரும்புகின்றனர். ஆகவே, இப்பொழுது அவர்களுக்கு அபயமளிப்பதே நமது கடமை. துன்புறுபவர்களை அந்தத் துன்பத்தினின்றும் காப்பதுதான் திறம் படைத்தவர்களின் கடமை. (38)

சான்றோர்கள் தம்முயிரைக் கொடுத்தாவது பிற ஜீவராசிகளின் உயிரைக் காப்பாற்றுவார்கள். ஏனெனில், நிமிடத்தில் இல்லாமற்போகக் கூடியது, இவ்வுயிர். உலகிலுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளும் பகவானது மாயையில் மயங்கி, ஒருவருக்கொருவர் பகைமை கொண்டு போரிட்டுக் கொள்கின்றனர். (39)

மங்களமானவளே! அவ்வாறான ஜீவராசிகளிடம் கருணை காட்டுபவனைக் கண்டு, சர்வாந்தர்யாமியான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார். அவ்வாறு அவர் மகிழும்போது, தாவர சங்கமங்களோடு கூடிய இந்தப் பிரபஞ்சமும் மகிழ்கிறது. நானும் மகிழ்கிறேன். ஆதலால், இப்பொழுது நான் இவ்விஷத்தைச் சாப்பிடுகிறேன். அதனால், மக்களுக்கு நன்மை கிடைக்கட்டும்.” (40)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “அகில உலகங்களுக்கும் மங்களத்தை நல்கும் பரமசிவன் பார்வதிப்பிராட்டியிடம் இவ்வாறு கூறிவிட்டு, அவ்விஷத்தை அருந்தினார். பகவான் பரமசிவனது பெருமையை நன்குணர்ந்த ஸதிதேவியும் இதை மனதார ஒப்புக் கொண்டாள். (41)

இவ்வாறு பார்வதிப்பிராட்டி ஒப்புக்கொண்டதும், எங்கும் பரவி நிற்கும் ஆலகால விஷத்தைத் தன்னுள்ளங்கையில் அடக்கிப் பருகினார். ஏழை பங்காளரான அவரது திருவருளால்தான் இந்தப் பிரபஞ்சம் நலமாக வாழ்கிறது. (42)

விஷம் என்பது திருப்பாற்கடலிலுள்ள நீரின் பாவந்தானே; அழுக்குதானே. அது பகவானிடமும் தன் திறனைக் காட்டிவிட்டது. பகவானது கழுத்து நீலநிறமாகிவிட்டது. பிறருக்கு நன்மையே செய்யும் சான்றோர்களுக்கு அதுவும் ஒரு சிறந்த ஆபரணமன்றோ! (43)

பிறருக்கு உதவிபுரியும் சான்றோர்கள், பெரும்பாலும் மக்களுடைய துன்பம் தொலைவதற்காக, தாங்கள் துன்பமடைகிறார்கள். ஆனால், இது அவர்களுக்கு ஒரு துன்பமே அல்ல. ஏனெனில், சர்வ அந்தர்யாமியான பகவானுக்கு இதுவும் ஒருவித பூசனையே (என்பது அவர்கள் கருத்து). (44)

அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் சுகத்தையே (நலனையே) அருள்பவரான தேவதேவன் மகாதேவனுடைய விஷபானத் திருவிளையாடலைச் செவியுற்ற சகலப் பிரபஞ்சமும், ஸதிதேவி, பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஆகிய அனைவரும் கொண்டாடினர். (45)

தேள்கள், பாம்புகள், விஷச் செடிகொடிகள் மற்றுமுள்ள விஷ ஜந்துக்களெல்லாம் பகவான் விஷத்தை அருந்தும்போது கீழே சிந்தியதைப் பெற்றுக் கொண்டன.” (46)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் ஏழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எட்டாவது அத்தியாயம் — அமுதம் பெறுதலும், மோகினி அவதாரமும்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— “தர்மக் கடவுளான நந்தியெம்பெருமானைக் கொடியில் சின்னமாகவுடைய ஈசுவரன் பரமசிவன் விஷத்தை அருந்தியதும், தேவர்களும் அசுரர்களும் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். அதனால், மேலும் உற்சாகத்துடன் கடலைக் கடையத் தொடங்கவே, அந்தக் கடலிலிருந்து ‘காமதேனு’ தோன்றினாள். (1)

அக்னிஹோத்திரத்திற்கு வேண்டிய தூய்மையான பால் முதலியனவற்றை அளிப்பதால் காமதேனுவைப் பிரும்மவித்துக்களான மகரிஷிகள் வேண்டிப் பெற்றுக் கொண்டனர். அந்த அக்னிஹோத்ரம் பிரும்மலோகம் வரை நம்மை அழைத்துச் செல்லும். (2)

பிறகு, சந்திரன் போல் வெளுப்பான ‘உச்சைசிரவஸ்’ என்னும் குதிரை தோன்றியது. பலிச்சக்கரவர்த்தி அதை எடுத்துக் கொண்டான். ‘பாற்கடலிலிருந்து தோன்றும் எந்தப் பொருள் மீதும் அதிக ஆசை கொள்ள வேண்டாம்’ என்று பகவான், தேவர்களுக்கு முன்பே கூறியிருந்ததால், இந்திரன் அந்தக் குதிரையைப் பெற விரும்பவில்லை. (3)

அதன்பின், பகவான் பரமசிவனது வெள்ளியங்கிரியையும் விஞ்சும் பெருமை கொண்ட நான்கு தந்தங்களுடைய ‘ஐராவதம்’ என்னும் வெள்ளை யானை தோன்றியது. (4)

பின், கௌஸ்துபம் என்கிற ‘பத்மராகமணி’ அந்தக் கடலில் தோன்றியது. தன் திருமார்பை அலங்கரிக்க எண்ணி, ஸ்ரீமந்நாராயணன் அந்த மணியைப் பெற விரும்பினார். (5)

பரீக்ஷித்! இதன்பின் விண்ணுலகின் அழகை மேலும் ஒளிரச் செய்யும் ‘பாரிஜாத மரம்’ (கற்பகமரம்) தோன்றியது. அது வேண்டுவார் வேண்டுவன தந்து, அவர்கள் விருப்பத்தை நிறைவு செய்வது. இந்தப் பூவுலகில் மக்கள் விருப்பத்தை, நீ நிறைவு செய்வது போல, அந்த மரமும் மக்கள் வேண்டுவனவற்றை அளிப்பது. (6)

அதற்குப் பிறகு, அரையில் பட்டு—பீதாம்பரம் உடுத்தி, கழுத்தில் அட்டிகை முதலிய ஆபரணங்களணிந்த ‘அப்சரப் பெண்டிர்’ தோன்றினார்கள். அவர்கள் தங்கள் மனங்கவர் நர்த்தனங்களாலும், கடைக்கண் பார்வையினாலும் தேவருலகில் உள்ளவர்களுக்கு இன்பத்தை அளிப்பவர்களானார்கள். (7)

இதன்பின், பகவானது இணைபிரியா சக்தியான ‘ஸ்ரீமகாலக்ஷ்மி’ அழகே ஒருங்கு திரண்டு வந்தாற்போல், சுதாமா என்னும் பர்வதத்தில் தோன்றும் மின்னல் போல் ஒளிரும் தன்னொளியால், எண்டிசைகளையும் ஒளிரச் செய்தவண்ணம் தோன்றினாள். (8)

அவளது திருமேனியழகு, வள்ளல் தன்மை, இளமை, திருமேனியின் செம்பொன் நிறம் ஆகியனவற்றின் சிறப்பால் அனைவரின் மனமும் கவரப்பட்டது. தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் அனைவரும் அவளைப் பெற விரும்பினர். (9)

தேவர்கோன் திருமகளுக்காகச் சிறந்ததொரு சிங்காதனத்தையும், உயர்ந்த நதிகள் திருவுருவமேற்று அபிஷேகத்திற்காகப் பொற்குடங்களில் தூய்மையான நீரையும் கொண்டு வந்தனர். (10)

பூமிப்பிராட்டி அபிஷேகத்திற்கான சிறந்த மூலிகைகளைக் கொணர்ந்தாள். பசுக்கள் தன்னுடலில் தோன்றும் தூய்மையான கோமயம், சாணம், பால், தயிர், நெய் ஆகிய ஐந்தையும் (பஞ்சகவ்யத்தையும்), வசந்தருது தேவதை, சித்திரை, வைகாசி மாதங்களில் கிடைக்கும் நறுமணப்பூக்களையும் பழங்களையும் கொண்டு வந்தன. (11)

இந்தப் பொருட்களைக் கொண்டு முனிவர்கள் முறைப்படி திருமகளுக்குத் திருவபிஷேகம் செய்வித்தனர். அப்போது கந்தர்வர்கள் மங்கள கீதங்களைப் பாடினர்; அப்சர நடிகைகள் நர்த்தனமாடினர். (12)

மேகங்களெல்லாம் திருவுருவமேற்றுப் பெருத்த ஒலியெழுப்பும் மிருதங்கம், பணவம், முரசு, ஆனகம், தாரை முதலிய ஒலிக்கருவிகளை முழக்கின. சங்கு, புல்லாங்குழல், வீணை முதலிய இசைக்கருவிகளையும் இசைத்தன. (13)

பின்னர், திருமகள் கைகளில் தாமரையேந்தி சிங்காதனத்தில் அமர்ந்தாள். அந்தணர்கள் வேத ஸூக்தங்கள், மந்திரங்கள் ஜபிக்க, பால்—நீர் நிரம்பிய குடங்களைக் கொண்டு எண்டிசை யானைகளும் திருமகளுக்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்தன. (14)

உடனே, கடலரசன் இரண்டு மஞ்சள் பட்டாடைகளையும், வருணதேவன் தேன் அருந்தி மதங்கொண்ட வண்டுகள் மொய்க்கும் வைஜயந்தி மாலையையும் அளித்தனர். (15)

விசுவகர்மா என்னும் பிரஜாபதி பலவகையான ஆபரணங்களையும், சரஸ்வதிப்பிராட்டி நல்முத்துமாலையையும், பிரும்மதேவர் சிறந்த தாமரை மலரையும், நாகங்கள் இரண்டு குண்டலங்களையும் கொண்டு வந்து தந்தனர். (16)

அந்தணப் பெருமக்கள் மங்கல வாழ்த்துக்கள் கூற, தன் திருக்கரங்களில் வண்டுகள் அமர்ந்து இனிது பாடும் தாமரைமாலையைத் தாங்கி, அனைத்து குண நலன்களும் ஒருங்கே நிரம்பிய புருஷோத்தமன் திருக்கழுத்தில் அணிவிக்க, அவரைத் தேடி நின்றாள். அழகிய கன்னங்களில் குண்டலங்களின் ஒளி பிரதிபலிக்க, வெட்கம் கலந்த புன்முறுவலோடு விளங்கும் திருமுக மண்டலத்தின் அழகு அப்பப்பா! சொல்லுந்தரமன்று. (17)

சிறுத்த இடை, சந்தனம், குங்குமப்பூ சாந்து பூசிய இடையீடின்றிச் சமமாக நிற்கும் இரு மார்புத்தடங்கள், இங்குமங்கும் செல்லும்போது திருவடிச் சிலம்புகள் இனிதொலிக்க, தங்கக்கொடிதான் அசைகிறதோ என்னுமாறு இருந்தது, அந்தக் காட்சி. (18)

எவ்விதக் குற்றங்களுமின்றி, என்றென்றும் அள்ளக் குறையா நற்குணங்களின் கொள்கலனாக, அழிவற்ற ஓர் ஆடவன் தனக்குத் துணைவனாகக் கிடைக்க வேண்டுமென்று விரும்பிய திருமகள் கந்தர்வர்கள், யட்சர்கள், அசுரர்கள், ஸித்தர்கள், சாரணர்கள், தேவர்கள் ஆகியோர்களில் தேடியும், தான் விரும்பும் ஆடவனைக் காணவில்லை. (19)

இவருக்குத் தவவலிமை1 இருக்கிறது; ஆனால், கோபத்தை வெற்றி கொள்ளவில்லையே? சிலரிடம் சிறந்த 2ஞானமுள்ளது; ஆனால், பற்று கொஞ்சம் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கிறதே? யாரோ ஒருவர் பெரும் 3மகானாகத்தான் இருக்கிறார்; ஆனால், பெண்ணாசை ஒழியவில்லையே? சிலரிடம் 4செல்வச்செழிப்புள்ளது; ஆனால், அவர்கள் பிறரை அண்டி நிற்பதால், அந்தச் செல்வம் எதற்குப் பயன்படும்? (20)

[குறிப்பு:— 1. துர்வாஸர் முதலானோர், 2. தேவகுரு வியாழ பகவான், அசுரகுரு சுக்ராசார்யார், 3. பிரும்மதேவர், சந்திரன் முதலானோர், 4. இந்திரன் ஆகியோர்.]

சிலரிடம் 1தர்மானுஷ்டானங்கள் உள்ளன; ஆனால், ஜீவராசிகளிடம் அன்பில்லை. சிலரிடம் கொடை என்கிற 2தியாக குணமுள்ளது; ஆனால், அது முக்தி நலனளிப்பதாக இல்லை. சிலரிடம் 3பராக்கிரமமுள்ளது; ஆனால், அது கால வேகத்திற்குக் கட்டுப்பட்டதாக உள்ளது. பிரகிருதி குணங்களில் பற்றற்ற சில சான்றோர்களும் உள்ளனர்; ஆனால், அவர்கள் இரண்டறக் கலந்த ஸமாதிநிலையில் அல்லவோ உள்ளனர். (21)

[குறிப்பு:— 1. பரசுராமர் முதலியோர், 2. சிபிச்சக்கரவர்த்தி ஆகியோர், 3. கார்த்தவீர்யார்ஜுனன் முதலியோர்.]

சிலர், நீண்ட ஆயுள்1 பெற்றவர்; ஆனால், புலனடக்கம் உள்ளவராதலால் எனக்குகந்த நலம் தருவாரில்லை. சிலரிடம் மங்களமான நலன்கள்2 உள்ளன; ஆனால், அவரது ஆயுள் நிச்சயமற்றது. ஒரே ஒருவரிடம் அபூர்வமாக இரண்டுமுள்ளன; ஆனால், அவரது வேடமோ 3அமங்களமாகக் காண்கிறது. ஒரே ஒருவரிடம் மட்டும்தான் அனைத்து 4கல்யாண குணங்களும் எப்போதும் குறைவற நிறைந்துள்ளன; ஆனால், ஆத்மாராமனாக இருக்கும் அவரோ, என்னை விரும்பவில்லையே. (22)

[குறிப்பு:— 1. மார்க்கண்டேயர் முதலானோர், 2. இரண்யகசிபு முதலானோர், 3. சிவபெருமான், 4. ஸ்ரீமந்நாராயணன்.]

இவ்வாறு பலபடியாக ஆலோசனை செய்த லக்ஷ்மிப்பிராட்டி, தான் மிகவும் விரும்பிய பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனையே தனது கணவனாக வரித்தாள். ஏனெனில், அவரிடம் மட்டும்தான் அனைத்து கல்யாண குணங்களும் நித்தியவாசம் செய்கின்றன. பிரகிருதியான குணங்கள் அவரைத் தீண்டவும் நடுங்கும். அணிமா முதலிய எண்வகை சிறப்புகளும் அவரை வணங்கி நிற்கின்றன. ஆனால், அவர் எதையும் ஏறிட்டும் பார்க்கவில்லை. ஆத்மாராமனாகப் பரிபூரண வஸ்துவாகத் தன்னையே ஆதாரமாகக் கொண்டு சுதந்திரனாக இருப்பதால், ‘தனக்குப் பற்றுக்கோடு அவரொருவரே’ என்று நிச்சயித்த திருமகள், அவரையே தன் மணாளனாக வரித்தாள். (‘பகவான் முகுந்தனே, சகல கல்யாண குணங்களுக்கும் ஒரே கொள்கலன். குற்றமற்றவனும் குற்றங்காணாதவனும் ஆத்மாராமன்தான். ஆனால், தன்னை அண்டி நிற்கும் அணிமாதி சித்திகளை ஒதுக்கித் தள்ளவில்லையே? ஆகவே, அவரையே அண்டிநிற்கும் என்னையும் தள்ளமாட்டார். அவருக்குச் செய்யும் பணிவிடையால்தான் பேறு பெற்றவளாக ஆவேன்’ என்றெண்ணியே, ஸ்ரீலக்ஷ்மிப்பிராட்டி பகவானைத் தன் கணவனாக ஏற்றாள் — என்பது திரண்ட கருத்து.) (23)

மதுவுண்டு மதர்த்த வண்டுகள் மொய்க்கும் புதிய அழகான அந்தத் தாமரை மலர் மாலையை, பகவானது கழுத்தில் அணிவித்த திருமகள் வெட்கம் கலந்த புன்சிரிப்புடன், காதல் கனியும் திருக்கண்களால் தன் வாசஸ்தலமான அவர் திருமார்புத்தடத்தைப் பார்த்தவண்ணம் அவரருகில் நின்றாள். (24)

அகில உலகங்களுக்கும் தந்தையான பகவான், அனைத்து உலகங்களுக்கும் தாயான — செல்வங்கள் அனைத்திற்கும் நிலைக்களனான — ஸ்ரீலக்ஷ்மிப்பிராட்டிக்கு, தனது திருமார்புத் தடத்திலேயே என்றென்றும் வசிக்குமாறு இடமளித்தார். அந்தத் திருமகளும் அங்கு வீற்றிருந்தே, தனது கருணை ததும்பும் திருக்கண்களால் மூவுலகங்கள், அதன் பாலகர்கள் மற்றும் தனது அன்புக் குழந்தைகளான மக்களனைவரையும் செழிப்புறச் செய்கிறாள்! (25)

அப்பொழுது சங்கு, தூரியம், மிருதங்கம் முதலிய வாத்தியங்கள் பெரிதும் முழங்கின. கந்தர்வர்கள் அப்சரப் பெண்டிர்களுடன் ஆடிப்பாடிய ஒலி எங்கும் பரவியது. பிரும்மா, ருத்ரர், அங்கிரஸ் முதலியவர்களும், பிரஜாபதிகளும் பூமாரி பெய்து, பகவான் ஸ்ரீஹரியினது கல்யாண குணங்கள், திருவிளையாடல்கள் ஆகியனவற்றை உள்ளபடி விளக்கிக் கூறும் தோத்திரங்களால் அவரைத் துதித்தனர். (26—27)

லக்ஷ்மிப்பிராட்டியின் திருவருள் பார்வையால் தேவர்களும், மரீசி முதலிய பிரஜாபதிகளும், மற்றுமுள்ள மக்களும் நல்லொழுக்கம், நற்குணம் மிக்கவர்களாய் மிகவும் ஆனந்தத்தை அடைந்தனர். (28)

மன்னனே! தைத்யர்களும் தானவர்களும் திருமகளால் அனுகிரகிக்கப்படாததால் உடல் வலிமையின்மை, முயற்சியின்மை, வெட்கமின்மை ஆகியவைகளால் பீடிக்கப்பட்டு, பேராசையுற்றவர்கள் ஆனார்கள். (29)

இதற்குப்பின் தாமரை மலர் போல சிவந்த கண்களுடைய அழகுக் கன்னியாக ‘வாருணீதேவி’ தோன்றினாள். பகவானது அனுமதி பெற்ற அசுரர்கள், அவளைப் பெற்றனர். (30)

மன்னனே! கசியபர் குமாரர்களான தேவர்களும் அசுரர்களும் அமுதம் பெற விரும்பி, மேலும் திருப்பாற்கடலைக் கடையவே, அந்தக் கடலிலிருந்து அற்புதமான ஒப்பற்ற ஓர் ஆண்மகன் தோன்றினார். (31)

உருண்டு திரண்டு முழந்தாள்வரை நீண்ட திருக்கரங்கள்; மூன்று மடிப்புகள் கொண்ட சங்கு போன்ற திருக்கழுத்து; செவ்வரியோடிய நீண்ட திருக்கண்கள்; நீலமேக சியாமள வண்ணர்; இளம் வயதினர்; கழுத்தில் மாலைகளும், ஏராளமான ஆபரணங்களும்; அரையிலே மஞ்சள் பட்டாடை; காதுகளில் மணிமயமான மகர குண்டலங்கள்; விசாலமான திருமார்பு; சிங்கம் போன்ற மிடுக்கு; ஒப்பற்ற அழகு; வழவழப்பான கறுத்த சுருண்ட நீண்ட கேசம்; அவருடைய ஒளியோ ஒப்பற்றது. (32—33)

கைகளில் வளைகள் மின்ன, அமுதம் நிரம்பிய குடத்தை ஏந்தி வந்து தோன்றிய அவர், பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனின் அம்சத்தின் ஒரு பகுதியாகும். (34)

அவர், ஆயுர்வேத முறைப்படி சிகிச்சை சாஸ்திரத்தை அளித்த ‘தன்வந்தரி’ என்ற திருப்பெயர் கொண்டவர். வேள்விகளில் அளிக்கப்படும் ஹவிர்பாகத்தைப் பெறுபவர் அவரே. அமுதகலசத்தை ஏந்தி வரும் அவரைக் கண்ட அசுரர்கள், வெகுவேகமாக அவரிடமிருந்து அமுதகலசத்தைப் பறித்துக் கொண்டனர். கடல் கடையும்போது தோன்றும் பொருள்கள் அனைத்தையும் ‘நாமேதான்’ பெற வேண்டுமென்ற பேராசையில் முன்பிருந்தே இருந்தவர்கள், அசுரர்கள். அமுதம் நிரம்பிய அந்தக் கலசத்தை அசுரர்கள் பறித்துச் சென்றதைக் கண்டு மனம் வருந்திய தேவர்கள், பகவான் ஸ்ரீஹரியைச் சரணடைந்தனர். அடியார்களின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றித் தரும் பகவான், தேவர்களது பரிதாப நிலையைக் கண்டு, ‘தேவர்களே! வருந்த வேண்டாம். என் மாயா சக்தியால் (மோகினி அவதாரமெடுத்து,) அசுரர்களுக்குள் பூசலை உண்டுபண்ணி, உங்களது விருப்பத்தை முடித்துக் கொடுப்பேன்’ என்றருளினார். (35—37)

பிரபுவே! அமுதத்தில் ஆசை கொண்ட அந்த அசுரர்களுக்குள், ‘நான்தான் முதலில் (அமுதம் அருந்துவேன்), நீ அல்ல. இல்லையில்லை, நான்தான் முதலில்’ என்று ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட்டனர். (38)

அந்த அசுரர்களிலும் பொறாமை கொண்ட பலங்குறைந்த அசுரர்கள், ‘அசுரர்களே! நம்மைப் போல் தேவர்களும் அமுதம் கடைவதில் பாதி சிரமத்தை அடைந்தவர்கள்தான். ஆகவே, ஸத்ரயாகத்தில் அனைவருக்கும் சமபங்கு உள்ளதுபோல, இதிலும் தேவர்களுக்குச் சமபங்கு உண்டு. அவர்களுக்கும் அமுதத்தில் சரிபாதி தரவேண்டும். இதுதான் நியாயமான முறை’ என்று கூறி, அமுத கலசத்தை அபகரித்த பலமுள்ள அசுரர்களிடம் வாதம் செய்தார்கள். (39—40)

இவ்வாறு அசுரர்களுக்குள் ‘நான்தான், நீதான்’ என்று உட்பூசல் நடந்துகொண்டிருந்தபோது, அனைத்து உபாயங்களையும் அறிந்த சர்வ வல்லமை படைத்த பகவான், வர்ணனைக்கெட்டாத அற்புதமான ஒரு பெண்ணுருவமேற்று, அங்கு தோன்றினார். (41)

நீலோத்பல புஷ்பம்போல் அழகு ததும்பும் திருமேனி; ஒவ்வொரு அவயவமும் கண்களைக் கவர்ந்திழுக்கும்; இரு காதுகளிலும் ஒரே மாதிரியான காதணி மின்னுகிறது; அழகிய கன்னங்கள்; (உன்னதமான) எடுப்பான மூக்கு; பார்க்கத் தெவிட்டாத திருமுகம்; இளமை பூத்துக் குலுங்குவதால் உருண்டு திரண்ட திருமார்புத்தடங்கள்; அதன் பாரத்தினால் இளைத்த வயிறு; ஆகவே, சிறிய இடை; திருமுகத்தின் இயற்கையான நறுமணத்தில் ஆசைகொண்ட கருவண்டுகள் ரீங்காரமிட்டவண்ணம் முகத்தில் மொய்ப்பதால் சற்றே கலங்கிய கண்கள்; கூந்தலில் மலர்ந்த மல்லிகை மாலை; அழகிய கழுத்தில் அழகு செய்யும் கழுத்தணிகள்; கைகளில் தோள்வளைகள். தீவு போன்று இடுப்பின் பின்பகுதிகளைத் தூய வெண்பட்டாடை மறைக்க, அரையில் தரித்த ஒட்டியாணம் ஒளி வீசியது; திருவடிகளில் சிலம்புகள் ஒலிக்கின்றன; வெட்கம் நிரம்பிய புன்முறுவல்; நர்த்தனமாடும் புருவங்கள்; மயக்கும் திருக்கண்ணோக்கு. இவ்வளவு அழகும் ஒருங்கே அமைந்த மோகினி ரூபமேற்ற பகவான், அசுரத் தலைவர்களின் மனத்தில் காமத்தீயை மேன்மேலும் வளர்த்தார்.” (42—46)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் எட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் — பகவான் அமுதத்தைப் பங்கிடுதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “பரீக்ஷித்! அசுரர்கள் நல்லெண்ணத்தையும் அன்பையும் விடுத்து ஒருவருக்கொருவர் ஏசியவண்ணம் அமுதகலசத்தைத் திருடர்கள் போல் தங்களுக்குள் பிடித்திழுத்துச் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருக்கும் தருணத்தில், அருகில் ஓர் அழகிய பெண் வருவதைக் கண்டார்கள். (1)

‘ஆகா! என்ன ஈடிணையற்ற அழகு! உடலில்தான் என்ன ஒளி! அவளது இளமைதான் என்ன!” என்று சிந்தித்த அசுரர்கள், தங்கள் பூசலை மறந்து, காமத்திற்கு அடிமையாகி, அவளிடம் ஓடிவந்து கேட்டார்கள்—— ‘தாமரைக் கண்ணழகியே! நீ யார்? எங்கிருந்து வருகிறாய்? என்ன செய்ய விரும்பி வந்திருக்கிறாய்? அழகியே! நீ யாருடைய பெண்? உன்னைக் கண்டு எங்கள் மனம் மயங்கிக் கலங்குகிறது. (2—3)

இன்றுவரை தேவர்களோ, அசுரர்களோ, சித்தர்களோ, கந்தர்வர்களோ, சாரணர்களோ, ஏன், லோகபாலகர்களோ கூட உன்னைத் தீண்டியிருக்க முடியாது என நினைக்கிறோம். அப்படியிருக்க, மனிதர்கள் எவ்வாறு தீண்டியிருக்க முடியும்? (4)

புருவ அழகியே! உடல் படைத்தோரின் ஐம்புலன்களுக்கும் மனத்திற்கும் விருந்தாக உன்னை படைத்து, ஒருவேளை இங்கு அனுப்பியதோ கருணை கொண்ட அந்த தெய்வம். (5)

இடையழகியே! நாங்களனைவரும் ஒரு வம்சத்தவரே. விரும்புவதும் ஒரே பொருளை. ஆகவே, எங்களுக்குள் பகைமையும் போட்டியும் நிலவுகின்றன. நீயோ போற்றப்படுபவளாகத் தெரிகிறாய். ஆகவே, நீதான் எங்கள் கலகத்தைத் தீர்த்து வைக்க வேண்டும். (6)

நாங்கள் அனைவரும் கசியபரின் குமாரர்களாதலால் சகோதரர்கள். அமுதம் பெற மிகுந்த துன்பம் ஏற்றவர்கள். திரும்பவும் எங்களுக்குள் போட்டி உண்டாகாதவாறு ஓரவஞ்சனை இல்லாது, உரிய முறையில் இவ்வமுதத்தை நீதான் பிரித்து வழங்க வேண்டும்.’ (7)

இவ்வாறு அசுரர்கள் வேண்டவே, மாயையின் திருவிளையாடலாகப் பெண் வடிவமேற்று வந்திருந்த பகவான், அழகிய கடைக்கண்களால் அசுரர்களைப் பார்த்துச் சற்றே புன்முறுவலித்துக் கூறினார். (8)

பகவான் கூறுகிறார்—— ‘நீங்களோ கசியப மகரிஷியின் புதல்வர்கள். நானோ ஒரு தாசி. என்மேல் நியாயத்தின் பாரத்தை எப்படி வைக்கிறீர்கள்? அறிவுள்ளவன் எவனாவது காமமே உருவான பெண்களிடம் எப்போதாவது நம்பிக்கை கொள்வானா? மாட்டானே. (9)

அசுரர்களே! தினம் தினம் புதிது புதிதாய் தேடியலையும் நாய் மற்றும் விபசாரியின் நட்பு நிலைத்து நிற்குமா? நிற்காது என்பது அறிஞர்கள் கூற்று.’ (10)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “பரீக்ஷித்! மோகினியின் பரிகாசச் சொற்களால் அசுரர்கள், அவள்மேல் மேலும் நம்பிக்கை கொண்டார்கள். அவர்களும் மனத்தில் ரகசியமான மாற்றுக்கருத்து கொண்டு உரக்கச் சிரித்தவண்ணம் அமுத கலசத்தை மோகினியிடம் கொடுத்தார்கள். (11)

பகவானும் அமுதகலசத்தைத் தன் கைகளில் வாங்கிக் கொண்டு சற்றே சிரித்தவண்ணம் ‘நான் செய்வது நியாயமாயினும், அநியாயமாயினும் அதை நீங்கள் அவ்வாறே ஏற்கவேண்டும். இதற்கு இசைந்தால்தான் அமுதத்தைப் பகிர்ந்தளிக்க முடியும்’ என்று இனிய சொற்களில் கூறினார். (12)

இவ்வாறு மோகினி கூறியதைக் கேட்ட அசுரத்தலைவர்கள், அவளது உட்கருத்தை அறியாது, ‘நீ கூறியபடியே செய். எங்களுக்கு அதில் முழு சம்மதமே’ என்று ஒப்புக் கொண்டனர். (13)

இதன் பிறகு அவர்களனைவரும் ஒருநாள் முழுவதும் உபவாசமிருந்து நீராடி, அக்னியில் ஹோமம் செய்து பசுக்களுக்கும் மற்ற பிராணிகளுக்கும் புல் முதலியனவும், அந்தணர்களுக்கு அன்னம், வஸ்திரம் முதலியனவற்றையும் முறைப்படி தானமாக அளித்து, அந்தணர்கள் மங்கள வாழ்த்துக்கள் கூற, தங்கள் விருப்பத்திற்கேற்ப புத்தாடைகளும் ஆபரணங்களும் அணிந்து, கிழக்கு நுனியாகப் போடப்பட்ட தர்பாசனங்களில் அமர்ந்தனர். (14—15)

அரசனே! சாம்பிராணி—அகில் புகையிட்டு வாசனை நிரம்பியதாகவும், மாலைகள்—விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாகவும் உள்ள அந்தப் பெரிய சபையில், தேவர்களும் அசுரர்களும் கிழக்கு நோக்கி அமர்ந்திருக்கும்பொழுது, விஸ்தாரமான பின்பாகத்தால் மெதுவான நடையை உடையவளும், செழுமையால் கலங்கிய கண்களை உடையவளும், கலசம் போன்ற மார்பை உடையவளும், யானைக் கன்றின் துதிக்கை போன்ற திரண்டுருண்ட தொடைகளை உடையவளுமான அவள் (மோகினி), அரையில் அழகிய வெண்பட்டாடை உடுத்தி, கால்களில் பொற்சிலம்புகள் ஒலிக்க, கைகளில் அமுத கலசமேந்தி, அந்தச் சபைக்கு வந்தாள். (16—17)

அழகிய காதுகளில் பொன் தோடுகள்; நங்கூரம் போன்ற எடுப்பான மூக்கு; கண்ணாடி போன்ற கன்னங்களுடன் அழகுற விளங்கும் திருமுகமண்டலம்; ‘பரதேவதை, மோகினி திருமேனி தாங்கி வந்தனளோ, திருமகளுக்குத் தோழிதானோ!’ என்னுமாறு, மேலாடையின் தலைப்பு சற்றே நழுவிய நிலையில், அங்கு வந்து தோன்றிய மோகினி, புன்முறுவலுடன் கூடிய தன் கடைக்கண்களால் தேவர்களையும் அசுரர்களையும் நோக்கவே, அவர்கள் அனைவரும் மயங்கிப் போனார்கள். (18)

பிறவி முதலே இயல்பாகவே கொடூரம் நிறைந்த அசுரர்களுக்கு அமுதமளிப்பது, பாம்புக்குப் பால் வார்ப்பது போல் நியாயமற்ற செயலாகுமென எண்ணிய மோகினி திருமேனி தாங்கி வந்த பகவான், அவர்களுக்கு அமுதத்தில் பங்கு தரவில்லை. (19)

ஜகந்நாயகரான பகவான் தேவர்களையும் அசுரர்களையும் தனித்தனியாகப் பிரித்து, இருவரிசைகளாக்கி அமரச் செய்தார். (20)

பின், மோகினி ரூபியான பகவான் அமுத கலசத்தைக் கைகளில் ஏந்தியவாறு அசுரர்களின் வரிசைக்குச் சென்று, தனது ஒய்யார நடை, புன்முறுவல் மயக்கும் திருக்கண்ணோக்கால் அவர்களை மயங்கச் செய்து, ‘கலசத்தின் அடியிலுள்ள விழுதான பகுதி உங்களுக்குத்தான்’ என்று கனிந்தினிய வார்த்தைகள் கூறி, ஏமாற்றித் தூரத்தில் அமர்ந்திருந்த தேவர்களுக்கு மூப்பையும் சாவையும் நீக்கவல்ல அமுதத்தைப் பரிமாறிப் பருகச் செய்தார்! (21)

மன்னனே! மோகினியின்பால் கொண்ட அன்பு, தாங்கள் செய்து கொண்ட ஒப்பந்தம், பெண்ணோடு வழக்காடுவதில் கொண்ட அருவருப்பு ஆகியவற்றால் கட்டுண்ட அசுரர்கள் பேசாமல் இருந்தனர். (22)

மோகினியிடம் பெருங்காதல் கொண்ட அசுரர்கள், தாம் நடுவில் ஏதாவது கூறினால் நமக்குள் உள்ள காதல் வலை அறுபட்டுப் போகுமோ? எனவும் பயந்தனர். மேலும், ‘அற்பர்களான இந்த தேவர்கள் முதலில் கொஞ்சம் பருகட்டுமே. வீரர்களான நீங்கள் சிறிது பொறுத்துத்தான் சாப்பிடலாமே’ என்று மதிப்பிற்குரியவாறு கூறிய இனிய வார்த்தைகளில் கட்டுண்டும், மோகினிக்கு விருப்பமில்லாத எந்தவொரு எதிர்ச்சொல்லையும் அசுரர்கள் சொல்லவில்லை. (23)

இவ்வாறு மோகினி தேவர்களுக்கு அமுதம் பரிமாறுகையில், ஸ்வர்பானு (ராகு) என்னும் அசுரன், தேவர்கள் போல் வேடமணிந்து, தேவர்கள் வரிசையில் சூரியசந்திரர்களுக்கிடையில் அமர்ந்து அமுதம் பெற்றுப் பருகினான். இதைக் கண்ட சூரியனும் சந்திரனும் அவனைக் காட்டிக் கொடுத்தனர். (24)

அவ்வாறு அவன் அமுதம் பருகவே, பகவான் தனது கூரியமுனை கொண்ட சக்கரப் படையால் அவன் தலையை அறுத்துத் தள்ளினார். அமுதம் பெறாத தலையற்ற அவனது உடல் கீழே விழுந்தது. (25)

தலைபாகமோ அமுதபானம் பெற்றதால் சாவில்லாத தேவத்தன்மை அடைந்தது. பிரும்மதேவர், சூரியசந்திரர்கள் போல் அவனது தலையை ‘ராகு’ என்னும் கிரகமாக்கினார். அந்த ராகு சூரியசந்திரர்கள் தன்னைக் காட்டித் தந்ததால் பகைமை கொண்டு, பௌர்ணமி, அமாவாசை என்னும் பருவ தினங்களில் சூரியனையும் சந்திரனையும் ஆக்ரமித்து மறைக்கிறான். (26)

பக்தர்களைக் காக்கும் பரமன், தேவர்கள் அனைவரும் அமுதம் பருகி முடிந்ததும், அசுரத்தலைவர்கள் கண்ணெதிரிலேயே தன் மோகினி ரூபத்தைக் கலைத்து, தன் சுயரூபத்தை ஏற்றார். (27)

பரீக்ஷித்! இதோ பார்! தேவர்களும் அசுரர்களும் ஒரே சமயத்தில் ஒரே இடத்தில் ஒரே வஸ்துவான அமுதத்தைப் பெற வேண்டுமென்ற ஒரே பயனுக்காக ஒரே நோக்குடன் ஒரே செயலைத்தான் செய்தார்கள். ஆனால், அந்தப் பயனை நுகர்வதில்தான் எத்துணை வேறுபாடு! அவர்களில் தேவர்களோ தங்கள் முயற்சிக்கான பயனை — அமுதத்தை — வெகு எளிதிலேயே பெற்றனர். ஏனெனில், அவர்கள் பகவானது திருவடித்தாமரைகளையே நம்பியிருந்தனர். ஆனால், அசுரர்கள் பகவானது திருவடிகளை நம்பாததால், (தங்கள் உடல் வலிமையையே நம்பியிருந்ததால்,) அமுதமான பயனை அடைய சிரமம் மேற்கொண்டும் அவ்வமுதத்தைப் பெறவில்லை. (ஆக, அந்த பகவானே சரணாகப் பற்றத்தக்கவன்! என்பது கருத்து.) (28)

மனிதன் தன் உயிர், செல்வம், செயல், மனம், சொல் ஆகியவற்றால் தன்னுடல் மற்றும் மனைவி—மக்களுக்காக எவற்றையெல்லாம் செய்கிறானோ, அவையனைத்தும் உண்மையில் வீண்தான். ஏனெனில், அதன் அடிப்படையில் ‘தனது’, ‘பிறனது’ என்கிற வேறுபாடான எண்ணம் உள்ளது. ஆனால், அதே உயிர் முதலியனவற்றால் பகவானுக்கென செய்யப்படும் அனைத்தும் — வேறுபாடான எண்ணமின்மையால் — தன்னுடல், மனைவி, மக்கள், மற்றுமுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நன்மையாகிறது. மரத்தின் அடிவேரில் தண்ணீர் ஊற்றினால் அது அடிமரம், கிளைகள், இலைகள் என்று மரம் முழுவதற்கும் நீர் ஊற்றியதாகப் பயன் தருகிறது. அதுபோலத்தான் பகவதர்ப்பணமாகச் செய்யும் செயல், அனைவருக்கும் பயன் அளிக்கிறது.” (29)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தாவது அத்தியாயம் — தேவர்களும் அசுரர்களும் போரிடுதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “பரீக்ஷித்! இவ்வாறு தானவர்களும் தைத்யர்களும் பெருமுயற்சியுடன் அமுதத்திற்கெனத் திருப்பாற்கடலைக் கடைவதில் பெரும்பங்கு கொண்டபோதிலும், பகவானை நம்பாது அசட்டை செய்ததால் அமுதம் பெறும் பேறு பெறவில்லை. (1)

மன்னனே! திருப்பாற்கடலைக் கடைந்து வெளிவந்த அமுதத்தைத் தனது பக்தர்களான தேவர்களைப் பருகச் செய்த பகவான், அங்குள்ள அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, தன் வாகனமான கருடன் மீதேறிச் சென்று மறைந்தார். (2)

தங்கள் பகைவர்களான தேவர்களது செழிப்பைக் கண்டு பொறாத அசுரர்கள், அவர்களோடு போர்புரிய கைகளில் ஆயுதங்கள் ஏந்தி வெளிக் கிளம்பினர். (3)

அமுதம் அருந்தியதால் பெற்ற பலமும், பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனையே அடைக்கலம் பற்றியுள்ளதால் திண்மையும் கொண்ட தேவகணங்களும் கைகளில் அஸ்திர—சஸ்திரங்கள் ஏந்தி அசுரர்களுடன் போரிடலாயினர். (4)

பரீக்ஷித்! திருப்பாற்கடலின் கரையில் தேவர்களுக்கும் அசுரர் களுக்குமிடையே மயிர்க்கூச்செறியும் பயங்கரமான பெரும்போர் நிகழ்ந்தது. அதுவே ‘தேவாசுரப்போர்’ எனப் பெயர் பெற்றது. (5)

இரு தரப்பினரும் இயல்பாகவே பகைவர்கள். ஆகவே, ஒருவருக்கொருவர் நேரில் சந்தித்ததும் கோபம் பொங்க, கத்தி, பாணம் மற்றுமுள்ள பலவித ஆயுதங்களாலும் ஒருவரையொருவர் தாக்கிக் கொண்டனர். அப்பொழுது சங்கு, மிருதங்கம், டமாரம் முதலிய வாத்தியங்கள் பெருத்த ஒலியுடன் முழங்கின; யானைகள் பிளிறின; குதிரைகள் கனைத்தன; தேர்களின் சக்கர ஒலியும், காலாட்படையின் வீர முழக்கமும் பெருத்த சத்தத்தைக் கிளப்பின. (6—7)

போர்முனையில், தேர்ப்படைகள் தேர்ப்படைகளோடு மோதின. காலாட்படைகள் காலாட்படைகளுடனும், குதிரைப்படைகள் குதிரைப்படைகளுடனும், யானைப்படைகள் யானைப்படைகளுடனும் மோதின. (8)

அவர்களில் சிலர் ஒட்டகத்தின் மீதேறியும், சிலர் யானை மீதும், சிலர் கோவேறுக் கழுதைகள் மீதேறியும் போர் புரிந்தனர். இன்னும் சிலர் எருமை, மான் இனங்களைச் சேர்ந்த விலங்குகள் மீதேறியும், கரடி—புலி—சிங்ககங்கள் மீதேறியும் போரிட்டனர். (9)

சிலர் கழுகு, கோட்டான், கொக்கு, பிணந்தின்னிக் கழுகு, பாஸம் என்னும் பறவை முதலியன மீதேறிக் கொண்டும், பலர் திமிங்கிலம், மீன், சரபம், காட்டெருமை, கட்கம், எருது, காராம்பசு, கவயம் முதலிய காட்டு விலங்குகள் மீதேறியும் போரிட்டனர். (10)

இன்னும் சிலர் பெண்நரிகள், பெருச்சாளிகள், ஓணான்கள், முயல்கள் மேல் ஏறிக்கொண்டும், வேறு சிலர் முயல்கள், மனிதர்கள், ஆடுகள், கிருஷ்ணஸாரம் என்னும் புள்ளிமான்கள் மேல் ஏறிக்கொண்டும், பலர் அன்னப்பறவைகள், காட்டுப் பன்றிகள் மேல் ஏறிக்கொண்டும் போரிட்டனர். (11)

இவ்வாறு நீர் வாழ்வன, நிலம் வாழ்வன, விண்வெளியில் பறப்பன மற்றும் பார்க்கவே பயங்கரமான உடல் படைத்த பிராணிகள் ஆகியவற்றின் மேலேறி, ஒருவருக்கொருவர் முன்னேறியவண்ணம் போரிட்டனர். (12)

பாண்டவ குல திலகமே! அப்பொழுது பலவண்ணக் கொடிகள், படிகமணி போன்று தூய்மையான வெண்குடைகள், இரத்தினங்கள் பதித்த கைப்பிடிகள் கொண்ட விலையுயர்ந்த விசிறிகள், மயிற்பீலிகள், வெண்சாமரங்கள், காற்றில் அசையும் மேல் உத்தரீயங்கள், தலைப்பாகைகள், ஒளிபடரும் கவசம், ஆபரணங்கள் மற்றும் சூரியனின் ஒளியையும் விஞ்சும் பெரு ஒளி கொண்ட ஆயுதங்கள் கொண்டு வீரர்கள் அணிவகுத்து நிற்கும் தேவாசுரப் படைகள், நீர்வாழ்ப் பிராணிகள் நிறைந்து விளங்கும் இரு பெருங்கடல்கள் போல இருந்தன. (13—15)

மன்னனே பரீக்ஷித்! தைத்யர்களின் சேனைத்தலைவனாகிய விரோசனன் மகன் பலிச் சக்கரவர்த்தி, அசுர சிற்பியான மயனால் நிர்மாணிக்கப்பட்ட, விரும்பியவண்ணம் எங்கும் செல்லக் கூடிய ‘வைகாயஸம்’ என்னும் சிறந்ததொரு விமானத்தில் ஏறிப் போருக்கு வந்தான். அந்த விமானத்தில் போருக்கான அனைத்து தளவாடங்களும் நிரம்பியிருந்தன. மேலும், அவ்விமானம் சிலசமயம் கண்களுக்குப் புலனாவதாகவும், சிலசமயம் கண்களுக்குப் புலப்படாதவாறும் செல்லும் தன்மையது. ‘இப்பொழுது அவ்விமானம் எங்குள்ளது?’ என்பதை மனதாலும் நினைக்க முடியாதெனில் சொல்லுந்தரமாகுமா? அவ்வளவு சிறப்பானது! இவ்வாறு அற்புதமானதொரு விமானத்தில் அசுரத் தானைத்தலைவர்கள் சூழ்ந்துவர, வெண்சாமரங்கள் வீச, சிறந்த வெண்கொற்றக்குடையின் கீழ் அமர்ந்து மலையுச்சியில் தோன்றும் உதயசந்திரன் போல் தோன்றினான். (16—18)

நமுசி, சம்பரன், பாணன், விப்ரசித்தி, அயோமுகன், த்விமூர்த்தன், காலநாபன், ப்ரஹேதி, ஹேதி, இல்வலன், சகுனி, பூதஸந்தாபன், வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன், விரோசனன், ஹயக்ரீவன், சங்குசிரஸ், கபிலன், மேகதுந்துபி, தாரகன், சக்ராக்ஷன், சும்பன், நிசும்பன், ஜம்பன், உத்கலன், அரிஷ்டன், அரிஷ்டநேமி, மயன், திரிபுராதிபன், பௌலோமி, காலகேயன் மற்றும் நிவாதகவசர்கள் முதலிய அசுர சேனைத்தலைவர்கள் அனைவரும் தத்தம் விமானங்களில் அமர்ந்து, பலியின் நாற்புறமும் சூழ்ந்து வந்தார்கள். (19—22)

இவர்கள் அனைவரும் திருப்பாற்கடல் கடைவதில் பங்கு கொண்டு உழைத்தவர்களாயினும், அமுதம் கிடைக்காமல் துன்பம் மட்டுமே பெற்றவர்கள். இவர்கள் பன்முறை தேவர்களைப் போர்முனையில் வெற்றிகொண்டவர்கள். (23)

ஆகவே, அவர்கள் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் சிங்கம்போல் கர்ஜனை செய்துகொண்டு, பெருத்த ஒலியை ஒலிக்கும் சங்குகளை வாய்மடுத்து ஊதினார்கள். தங்கள் பலத்தால் செருக்குற்ற பகைவர்களான அசுரர்களைக் கண்ட இந்திரன், மிக்க சினங்கொண்டு எண்டிசை யானைகளில் ஒன்றான ஐராவதம் என்னும் வெண்யானை மீதேறி, அங்கு வந்தான். மலையருவிபோல் மதஜலம் பெருகி வரும் அந்த ஐராவதத்தின் மீதேறி வந்த இந்திரன், அருவிகள் கொட்டும் உதயாசலத்தில் (உதயமலையில்) தோன்றும் உதயசூரியன் போல் ஒளியுடன் விளங்கினான். (24—25)

வாயு, அக்னி, வருணன் முதலிய திக்பாலகர்களும், மற்ற தேவர்களும் தங்கள் தங்கள் கொடிகள்—ஆயுதங்கள்—வாகனங்களுடன் நாற்புறமும் இந்திரனைச் சூழ்ந்து வந்தார்கள். (26)

தேவர்களும் அசுரர்களும் ஒருவருக்கொருவர் எதிர் நின்று, இருவர் இருவர்களாய் துவந்துவப் போர் செய்யலாயினர். சிலர் முன்னேறி எதிர்வந்து பெயரிட்டழைத்து, உயிரையே மாய்க்கும் படியான வசைச்சொற்கள் கூறியவண்ணம் போரிட்டனர். (27)

பரீக்ஷித்! பலியும் இந்திரனும் போரிட்டனர். முருகன் தாரகாசுரனுடனும், வருணன் ஹேதி என்னும் அசுரனுடனும், மித்ரதேவன் பிரஹேதியுடனும் போரிட்டனர். (28)

யமதர்மராஜன் காலநாபனுடனும், விசுவகர்மா மயனுடனும், சம்பராசுரன் த்வஷ்டாவுடனும், விரோசனன் ஸவிதாவுடனும் போரிட்டனர். (29)

நமுசி அப்ராஜிதனுடனும், அசுவினீ தேவர்கள் விருஷபர்வாவுடனும், சூரியன் பலியின் பிள்ளைகளான பாணன் முதலிய நூறு அசுரர்களுடனும் போர் செய்தனர். (30)

அதேபோல சந்திரன் ராகுவுடனும், வாயுதேவன் புலோமாவுடனும் போர் புரிந்தனர். மிக்க பலம் கொண்ட தேவி பத்ரகாளி, சும்பன்—நிசும்பனுடன் போர் புரிந்தாள். (31)

பகை வெல்லும் சீர்மையனே! பகவான் பரமசிவன் ஜம்பாசுரனுடனும், அக்னிதேவன் மகிஷாசுரனுடனும், பிரும்மதேவரின் புதல்வர்களான அகஸ்தியர் வாதாபி—இல்வலனுடனும் போர் செய்தனர். (32)

துர்மர்ஷன் காமதேவனுடனும், உத்கலன் ஸப்தமாதாக்களுடனும், சுக்ராசார்யார் பிருகஸ்பதியுடனும், நரகாசுரன் சனைச்சரனுடனும் போரிட்டனர். (33)

மருத்கணம் நிவாதகவசர்களுடனும், அஷ்டவசுக்கள் காலகேயர்களுடனும், விசுவே தேவர்கள் பௌலோமர்களுடனும், ஏகாதச ருத்ரர்கள் குரோதவசர்களுடனும் போர் செய்தனர். (34)

இவ்வாறு இருவர் இருவராகப் போரிடும் துவந்துவப் போரில், அசுரர்களும் தேவர்களும் ஒருவரையொருவர் வெற்றிகொள்ள விரும்பி, கூரிய அம்புகள், கத்திகள், தோமரங்கள் முதலிய ஆயுதங்களினால் ஒருவருக்கொருவர் பலமாகத் தாக்கிக் கொண்டனர். (35)

மேலும், புசுண்டி, சக்கரம், கதை, ஈட்டி, பட்டிசம், சக்தி ஆயுதம், கொள்ளிக்கட்டை, பிராஸம், கோடாலி மற்றும் கத்தி, பல்லம், உலக்கை, முத்கரம், பிந்திபாலம் முதலிய ஆயுதங்கள் கொண்டு, பகைவர்களின் தலைகளை வெட்டிச் சாய்த்தனர். (36)

அப்பொழுது யானைகள், குதிரைகள், தேர்கள், காலாட்படைகள், வாகனங்கள் முதலியன சின்னாபின்னமாயின. சிலரது கைகள், சிலரது துடைகள், சிலரது கழுத்துக்கள், சிலரது கால்கள் வெட்டுண்டன. சிலரது கொடிகள், விற்கள், கவசங்கள், அணிகலன்கள் ஆகியன பொடிப்பொடியாயின. (37)

படைகளின் காலடி வைப்பு, தேர்ச்சக்கரங்களின் ஓட்டம் ஆகியவற்றால் பூமியே பொடியாயிற்று. அப்போது போர்க்களத்தில் எழும்பிய பயங்கரமான புழுதிகள் எண்டிசைகளையும் ஆகாயத்தையும் சூரியனையும் மறைத்தன. ஆனால், அதே நேரத்தில் (அறுபட்ட உடல்களிலிருந்து பெருகிய) ரத்த வெள்ளம் பூமியை நனைத்தது. ஆகவே, கிளம்பிய புழுதிகள் அடங்கிப் போயின. (38)

அப்பொழுது அந்தப் போர்க்களமே அறுபட்ட தலைகள் நிரம்பியதாகக் காட்சியளித்தது. சில இடங்களில் கிரீடங்களும் குண்டலங்களும் வீழ்ந்திருந்தன. கீழே விழுந்து கிடந்த சில தலைகளின் கண்கள் கோபத்தால் சிவந்திருந்தன. சில உதடுகளைக் கடித்தவண்ணம் இருந்தன. நகைகள் அணிந்து ஆயுதமேந்திய அறுபட்ட நீண்ட கைகள் ஒருபுறம்; பருத்துருண்டு திரண்ட துதிக்கை போன்ற துடைகள் ஒருபுறம் — இவ்வாறு அந்தப் போர்க்களமே பயங்கரமாகக் காட்சியளித்தது. (39)

சிலரது தலையற்ற முண்டங்கள், தங்கள் அறுபட்ட தலைகளிலுள்ள கண்கள் வாயிலாகப் பார்த்து, கைகளில் ஆயுதங்களேந்தி, எதிர்தரப்பு வீரர்களை நோக்கி ஓடிவந்து விழுந்தன. (40)

பலிச்சக்கரவர்த்தி பத்து பாணங்களால் இந்திரனையும், மூன்று பாணங்களால் அவனுடைய வாகனமான ஐராவதத்தையும், நான்கு பாணங்களால் அந்த ஐராவதத்தின் நாற்புறமும் உள்ள காவலாட்களையும், ஒரு பாணத்தால் யானைப் பாகனையும் அடித்தான். (41)

இதற்குள் இந்திரன் வெகுவேகமாக தன்னை நோக்கி வரும், அந்த அம்புகளைத் தன் அருகில் வரும் முன்பே அத்துணை எண்ணிக்கையுள்ள பல்லம் என்கிற அம்புகளால் சிரித்துக் கொண்டே வெட்டி வீழ்த்தினான். (42)

இந்திரனது புகழத்தக்க மகாவேகத்தைக் கண்டு பொறுக்காத பலி, மேலும் சினந்தான். கொள்ளிக்கட்டை போலும் கனல் உமிழும் ஒரு பெரிய சக்தி ஆயுதத்தை எடுத்தான். அதை பிரயோகிப்பதற்குள் இந்திரன் அதைத் துண்டித்தான். (43)

இதன்பின் மகாபலி முறையே சூலம், பிராஸம், தோமரம், சக்தி முதலிய ஆயுதங்களைக் கையிலெடுக்கவே, பேராற்றல் படைத்த இந்திரன், அவையனைத்தையும் ஒவ்வொன்றாகத் துண்டித்தான். (44)

மன்னனே! இந்திரனது திறன் கண்டு பயந்த பலி, தன்னை மறைத்துக் கொண்டு அசுர மாயையைத் தோற்றுவித்தான். அதனால், தேவர்கள் படைக்கு மேல் திடீரென ஒரு பெரிய மலை தோன்றியது. (45)

அந்த மலையில் தோன்றிய காட்டுத்தீயால் கொளுத்தப்பட்ட பெரிய பெரிய மரங்களும், கூர்மையான பாறைகளும் தேவர் படை மேல் விழுந்தன. இதனால், தேவர் படைகள் பொடிப்பொடியாயின. (46)

அந்த மலையிலிருந்து உயிர் குடிக்கும் பெரிய பாம்புகளும், தேள்களும், மத்த கஜங்களைக் கொன்றொழிக்கும் சிங்கம்—புலி—பன்றிகளும் தோன்றி, தேவர் படைகளைச் சிதறடித்தன. (47)

மன்னனே! மேலும் கைகளிலே சூலங்களேந்தி, வெட்டு—குத்து என்று சொல்லிக் கொண்டு, அரையில் ஆடைகளின்றி நூற்றுக்கணக்கான அரக்கிகளும் அரக்கர்களும் தோன்றினார்கள். (48)

இதன்பின் சில நொடிகளில், விண்வெளியில் இடியுடன் கூடிய இருளடர்ந்த பெருத்த மேகங்கள் தோன்றி ஒன்றுக்கொன்று மோதிக் கொண்டன. இதனால், பெருத்த ஒலி தோன்றியது; மின்னல்கள் தோன்றின; புயற்காற்று வீசவே, மேகங்கள் அலைக்கழிக்கப்பட்டு நெருப்பு மழை பொழிந்தன. (49)

அசுர மன்னன் பலி, ஊழித்தீ போன்று பெரியதொரு தீயைத் தோற்றுவித்தான். கொடூரமான அந்த நெருப்பு காற்றின் உதவி கொண்டு, மேலும் பெருகி, தேவர்கள் படையைக் கொளுத்தி அழிக்கலாயிற்று. (50)

இதற்குள், ஊழிக்காற்றுப் போன்ற பெருங்காற்றால் பெருங்கடலில் பயங்கரமான பெரிய அலைகளும் சுழல்களும் தோன்றிக் கரைகளைக் கடந்து, தேவர் படைகளை நாற்புறமும் சுற்றி வளைத்துக் கொண்டது. (51)

இவ்வாறு பயங்கர மாயாவிகளான அவ்வசுரர்கள், பெரும் மாயையைத் தோற்றுவித்து, தாங்களும் அதில் மறைந்து கொள்ளவே, நேருக்குநேர் கண்களுக்குத் தென்படாததால் அவர்களைத் தாக்கவியலாது தேவர்கள் தவித்தார்கள். (52)

மன்னனே! இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அந்த மாயையை எதிர்கொள்ள, எவ்வளவோ முயன்றும் முடியாது போகவே, அகில உலகங்களையும் காத்தருளும் பகவானைத் தியானித்தனர். உடனே, பகவான் அங்கு வந்து தோன்றினார். (53)

அரையில் மஞ்சள் பட்டாடை உடுத்தி, திருமார்பில் திருமகளும் கௌஸ்துபமணியும் இலங்க, தலையில் வைரமுடி தரித்து, காதுகளில் மகரகுண்டலங்கள் அசைய, எட்டு திருக்கரங்களிலும் எண்வகை ஆயுதங்கள் அணி செய்ய, அன்றலர்ந்த செந்தாமரை போன்ற திருக்கண்கள் கருணை மழை பொழிய, கருடனின் தோள்மேல் துளிர் போன்று மென்மையான தம் திருவடிகளை வைத்துக் கொண்டு பகவான், தேவர்கள் கண்களெதிரே காட்சியளித்தார். (54)

பரமாத்மாவான பகவான் அங்கு தோன்றவே, அவரது திருவருளால் அசுரர்களது சூது நிரம்பிய மாயை, தூங்கிய நிலையில் ஒருவன் கனவில் தோன்றிய பொருட்கள் கண்விழித்ததும் மறைவதுபோல் மறைந்தொழிந்தது. பகவானை நினைத்தாலே போதும், எல்லாத் துன்பங்களும் நீங்கிவிடும். அவர் நேரிலே தோன்றினால் கேட்கவா வேண்டும்? (55)

மன்னனே! போர்முனையில் கருடாரூடனான பகவானைக் கண்ணுற்ற காலநேமி என்னும் அசுரன், சிங்கத்தின் மேல் அமர்ந்தவாறே ஒரு பெரிய முத்தலைச் சூலத்தைச் சுழற்றி, அவர் மேல் எறிந்தான். கருடனது தலைமேல் விழப்போகும் அந்தச் சூலத்தை விளையாட்டாகக் கையினால் பற்றி, அதனைக் கொண்டே அதை வீசிய காலநேமியையும், அவன் வாகனமான சிங்கத்தையும் கொன்றொழித்தார், பகவான். (56)

இந்தப் போரில் பகவான் பேராற்றல் படைத்த மாலி, சுமாலி என்னும் அசுரர்களின் தலையைத் தன் சக்கரப்படையால் கொய்து அழித்தொழித்தார். அப்பொழுது மால்யவான் என்னும் அசுரன் வலிமிக்க தன் கதை கொண்டு பெருவேகத்துடன் கருடனைத் தாக்கவே, கர்ஜனை செய்தவண்ணம் தாக்கும் அவ்வசுரனின் தலையைத் தன் சக்கராயுதத்தால் வெட்டி வீழ்த்தினார், பகவான்.” (57)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினோராவது அத்தியாயம் — தேவாசுரப் போர் முடிவுறுதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! லோகநாதரான பகவானது எல்லையற்ற கருணையால், தேவர்கோனாகிய இந்திரன், வாயு முதலியவர்கள் புத்துயிர் பெற்று, போர்முனையில் முன்பு தங்களைத் தாக்கிய அசுரர்களையே திரும்பவும் பெருவலியுடன் தாக்கினார்கள். (1)

பாகன் என்னும் அசுரனை வதைத்த இந்திரன், பலியை வதைக்க எண்ணிச் சினம் கொண்டு, தன் வஜ்ராயுதத்தைக் கையிலெடுக்கவே, அங்குள்ள அனைவரும் ‘ஹா! ஹா!’ என்று கூச்சலிட்டனர். (2)

பெருமனத்தனான பலிச்சக்கரவர்த்தி அஸ்திர—சஸ்திரங்களைத் தாங்கி, மிடுக்குடன் அப்போர் முனையில் இங்குமங்கும் சுற்றி வருவது கண்ட (பொறாமை கொண்ட) இந்திரன், தன் வஜ்ராயுதத்தைக் கையிலேந்தியவண்ணம் பலியை அவமதித்தவாறு கூறினான். (3)

“மூடனே! வித்தைக்காரன் சிறு குழந்தைகளின் கண்களைக் கட்டி ஏமாற்றி, அவர்களிடம் உள்ள பணத்தைப் பறித்துக் கொள்வதுபோல், மாயைகளுக்கெல்லாம் தலைவர்களாகிய எங்களை, அந்த மாயையைக் கொண்டே வெல்ல விரும்புகிறாயே! (4)

எந்த அறிவிலிகள் மாயையின் மூலம் விண்ணுலகையும், அதையும் தாண்டி அதற்கு மேலுள்ள உலகத்தையும் பெற விரும்புகிறார்களோ? தங்கள் அதிகாரத்தைச் செலுத்த விரும்புகிறார்களோ? அந்த அறிவற்ற கொள்ளைக்காரர்களை, இப்பொழுது அவர்கள் இருக்கும் ரஸாதலத்திலிருந்து இன்னும் கீழுலகிற்குத் தள்ளிவிடுவேன். (5)

மூடனே! தீயதான மாயையைக் கைக்கொள்ளும் உன் தலையை, நூறுமுனைகள் கொண்ட என் வஜ்ராயுதத்தால் இப்பொழுது நான் அறுத்துத் தள்ளப் போகிறேன். என்னை அழிப்பதற்கு உனது உற்றார்—சுற்றாருடன் என்ன செய்ய முடியுமோ, அதைச் செய், பார்க்கலாம்.” (6)

பலி கூறுகிறான்—— “இந்திரனே! காலசக்திக்குக் கட்டுப்பட்டுத் தன்னெறி தவறாது போர் புரிபவனுக்கு வெற்றியோ—தோல்வியோ, புகழோ—இகழோ, ஏன் இறப்போ கூட ஏற்படலாம். (7)

இந்தப் பிரபஞ்சம் காலத்துக்குக் கட்டுப்பட்டுள்ளதை நன்கறிந்ததால்தான் அறிஞர்கள், வெற்றி பெறுவதால் மகிழ்ச்சியோ, தோல்வியுறுவதால் வருத்தமோ கொள்வதில்லை. இறப்பைக் கண்டும் அஞ்சி வருந்துவதில்லை. இதெல்லாம் உங்களுக்கு எவ்வாறு தெரியும்? (8)

நீங்களனைவரும் உங்கள் வெற்றி—தோல்விகளுக்கு நீங்களே காரணமென எண்ணுகிறீர்கள். நீங்களே அதனைச் செய்வதாகவும் எண்ணுகிறீர்கள். ஆகவே, சான்றோர்கள் கருத்தில் நீங்கள் வருத்தத்திற்குரியவர்கள்; பரிதாபத்திற்குரியவர்கள். நீ கூறிய சுடுசொற்களை, நாங்கள் ஒரு பொருட்டாகவே ஏற்கவில்லை. அப்பொழுது எங்களுக்கு ஏது வருத்தம்.” (9)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இந்திரன் கூறியதற்கு இவ்வாறான பதிலளித்த பெருவீரனான பலி, பகைவர்களைத் தாக்கும் வலியுடையவனாதலால், தன் வில்லின் நாணைக் காதுவரை இழுத்து, ‘நாராசம்’ என்னும் பாணங்களைத் தொடுத்து, தன்னை இழிசொற்களால் சுட்ட இந்திரனைத் தாக்கினான். (10)

தேவர்களின் பகைவனான பலி கூறியது உண்மையே என்றாலும், அது சுடுசொற்கள்தானே. ஆகவே, சுடுசொற்களைப் பொறுக்க இயலாத இந்திரன் ‘அங்குசத்தால் குத்தப்பட்ட யானைபோல்’ கோபமுற்றான். (11)

பகை வெல்லும் இந்திரன் என்றுமே வீண்போகாத தன் வஜ்ராயுதத்தை பலியின் மேல் விடுக்கவே, அதனால் தாக்கப்பட்ட பலி, இறக்கை அறுபட்ட மலைபோலத் தன் விமானத்துடன் தரையில் விழுந்தான். (12)

பலியின் உற்ற நண்பனும், நலம் நாடுபவனுமான ஜம்பாசுரன், தன் நண்பன் தரையில் சாய்ந்தது கண்டு பழிக்குப்பழி வாங்க எண்ணி, இந்திரனின் எதிரில் வந்து நின்றான். (13)

சிங்கமேறி வந்த அவன், தன் கதையை உயரத் தூக்கிக் கொண்டு வெகுவேகமாக இந்திரனருகில் சென்று, அவனது கழுத்தில் தாக்கினான். மிக்க பலம் படைத்த அவன், கூடவே ஐராவதத்தையும் பலமாகத் தாக்கினான். (14)

கதையால் தாக்கப்பட்ட ஐராவதம் வலிதாங்க முடியாமல் பிளிறி முழந்தாள்களால் மண்டியிட்டவண்ணம் மூர்ச்சித்துக் கீழே சாய்ந்தது. (15)

அப்பொழுது இந்திரனின் தேரோட்டியான மாதலி, ஆயிரம் குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட தேரைக் கொண்டுவந்து நிறுத்த, களைத்த ஐராவதத்திலிருந்து இறங்கி இந்திரன், அந்தத் தேரிலேறிக் கொண்டான். (16)

போர்முனையில், மாதலியின் இச்செயலைக் கண்ட தானவ திலகனான ஜம்பன், அவனது செயலைப் புகழ்ந்தவண்ணம் சிரித்துக் கொண்டே ஒளிமிக்க முத்தலைச் சூலத்தை, அவன்மேல் விடுத்தான். (17)

பொறுக்கவியலாத இந்தத் துன்பத்தை மாதலி, தன் தைரியத்தால் பொறுத்துக் கொண்டான். அதைக் கண்டு சினந்த இந்திரன், தன் வஜ்ராயுதத்தால் ஜம்பனின் தலையை வெட்டித் தள்ளினான். (18)

ஜம்பன் கொல்லப்பட்டதை நாரதர் மூலம் அறிந்த அவனது உறவினர்களான நமுசி, பலன், பாகன் மூவரும், உடனே போர்க்களம் வந்தனர். (19)

உயிரையே தாக்குவது போன்ற கொடுஞ்சொற்களால் இந்திரனை இகழ்ந்தவாறு, மலைமேல் பெய்யும் ஆலங்கட்டி மழைபோல் இந்திரன்மேல் அம்புமாரி பொழிந்தனர். (20)

பலன், தன் கை லாகவத்தால் ஒரே சமயத்தில் ஆயிரம் பாணங்களை வில்லில் பூட்டி, இந்திரனது ஆயிரம் குதிரைகளையும் காயப்படுத்தினான். (21)

பாகன் என்பவன் நூறு பாணங்களால் மாதலியை அடித்துத் துன்புறுத்தி, பின் நூறு பாணங்களால் தேரின் பல்வேறு பாகங்களையும் வெட்டித் தள்ளினான். ஒரே சமயத்தில் இருநூறு பாணங்களையும் வில்லில் தொடுத்து, தேரையும் தேரோட்டியையும் அடித்ததைக் கண்டு, போர்முனையில் இருந்தவர்கள் பெரிதும் திகைத்துப் போனார்கள். (22)

பொன்னிறமுள்ள இறக்கைகள் கொண்ட பதினைந்து பாணங்களால் பகைவனைத் தாக்கிய நமுசி, நீருண்ட மேகம்போல் கர்ஜித்தான். (23)

மழைக்காலத்து இருண்ட மேகங்கள் சூரியனை மறைப்பதுபோல், அசுரர்கள் அம்புமாரி பொழிந்து, இந்திரனையும், அவனது ரதம் மற்றும் தேரோட்டியையும் மறைத்தனர். (24)

இந்திரனைக் காணாத தேவர்களும் மற்ற படைகளும் மனங்கலங்கிக் கூச்சலிட்டனர். ஒருபுறம் படைத்தலைவனில்லை. மற்றொருபுறம், எதிரிகளின் பலமான தாக்குதல். நடுக்கடலில் படகு முறிந்து கவிழ்ந்து தவிக்கும் வியாபாரிகள் போலாயிற்று, அவர்கள் நிலை. (25)

ஆனால், சிறிது நேரத்தில் பகைவர்களது சரக்கூட்டிலிருந்து இந்திரன், தன் தேர்—தேரோட்டி—கொடி—குதிரைகளுடன் வெளித் தோன்றினான். இந்திரன் ஒளியுடன் வெளித் தோன்றிய அந்தக் காட்சி விடியற்காலையில் உதயசூரியன், தனது பொற்கிரணங்களால் விண்ணையும் மண்ணையும் நாற்றிசைகளையும் ஒளிரச் செய்தவண்ணம் வெளித் தோன்றுமாப்போல இருந்தது! (26)

போரில் பகைவர்களால் தன் சேனை அழிக்கப்பட்டுள்ளதைக் கண்டு, வஜ்ராயுதம் தரித்த இந்திரன், மிகுந்த கோபங்கொண்டு பகைவனை வெல்ல வஜ்ராயுதத்தைக் கையிலேந்தினான். (27)

பரீக்ஷித்! எட்டுமுனையுள்ள கூர்மையான வஜ்ராயுதத்தால் பலன், பாகன் என்னும் அசுரர்களின் தலைகளைக் கொய்தான். இதைக் கண்டு அந்த அசுரர்களின் உற்றார்—உறவினர்கள் மிகவும் பயந்தனர். (28)

மன்னனே! அவர்களின் வதத்தைக் கண்ட நமுசி மிக்க வருந்தி, பொறுமையும் கோபமும் கொண்டு, இந்திரனைக் கொன்றொழிக்கப் பெருமுயற்சி மேற்கொண்டான். (29)

(நமுசி) எஃகினால் ஆக்கப்பட்ட, தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, ஒலிக்கும் மணிகள் கட்டிய முத்தலைச் சூலத்தைக் கையிலேந்தி, ‘இந்திரனே! இனி நீ பிழைக்க மாட்டாய்’ என்று உரக்கக் கத்திக் கொண்டு பெருங்கோபத்துடன் இந்திரன் மேல் பாய்ந்து, சிங்ககர்ஜனை செய்து, அந்தச் சூலத்தை அவன்மேல் விடுத்தான். (30)

மன்னவா! தேவர்கோனான இந்திரன் விண்வெளியில் பெருவேகத்துடன் தன்னை நோக்கி வரும் முத்தலைச் சூலத்தைக் கண்டு, அதைத் தன் பாணங்களால் ஆயிரம் துண்டுகளாக்கினான். இந்திரன் பெருஞ்சினங்கொண்டு நமுசியின் தலையை வெட்ட எண்ணி, வஜ்ராயுதத்தால் அவன் கழுத்தில் அடித்தான். (31)

இந்திரன், மிகுந்த வேகத்துடன் அந்த வஜ்ராயுதத்தை எறிந்த போதிலும், புகழ்பெற்ற அந்த வஜ்ராயுதம் நமுசியின் உடலில் ஒரு சிறு காயத்தைக்கூட உண்டாக்க முடியவில்லை. எந்த வஜ்ராயுதம் பெருவலி படைத்த விருத்திராசுரனையே பொடிப்பொடியாக்கியதோ, அந்த ஆயுதம் இப்பொழுது நமுசியின் கழுத்திலுள்ள தோலைக் கூடக் காயப்படுத்த முடியவில்லையே? என அனைவரும் வியந்தனர். (32)

வஜ்ராயுதம் நமுசியிடம் தோல்வியுற்றது கண்ட இந்திரன், ‘இதென்ன விதியின் செயலா? அல்லது உலகை மயக்கும் மாயையின் செய்கையா?’ என நினைந்து பயந்தான். (33)

‘கடந்த யுகத்தில், மலைகள் இறக்கைகள் கொண்டு ஆகாயத்தில் பறந்து வந்து பூமியிலிறங்கி, தன் பாரத்தினால் அடியிலுள்ள மக்களை நாசப்படுத்தியதைக் கண்டு, இந்த வஜ்ராயுதத்தினால்தானே, அந்த மலைகளின் இறக்கைகளைத் வெட்டி எறிந்தேன்? (34)

த்வஷ்டா செய்த தவத்தின் பயனான விருத்திராசுரனை, இந்த வஜ்ராயுதம் கொண்டு தானே அழித்தேன்? மற்றும் எந்தவொரு அஸ்திர—சஸ்திரங்களாலும் சிறிதும் காயப்படுத்த முடியாத கடினமான தேகம் பெற்ற மிக்க பலம் படைத்த எத்தனையோ அசுரர்களையும் கொன்றொழித்திருக்கிறேனே? (35)

அந்த வஜ்ராயுதம், இன்று நானே விடுத்தும் அற்பனான இவ்வசுரனை வதைக்கத் திறனற்றுப் போயிற்று. ஆகவே இனி, நான் இதைக் கையில் ஏந்தமாட்டேன்? ததீசி முனிவரின் தேஜஸாக இருந்தும் வீணானதே! (36)

இவ்வாறு இந்திரன் வருந்தி நிற்க, ‘இவ்வசுரன் காய்ந்த பொருட்களாலோ அல்லது ஈரமான பொருட்களாலோ கொல்லப்படக்கூடியவன் அல்லன்’ என்றொரு அசரீரி வார்த்தை எழுந்தது. (37)

‘ஈரமான அல்லது காய்ந்த பொருட்களால் உனக்கு மரணமில்லை’ என்று இவனுக்கு நான் வரம் அருளியுள்ளதால், இவனைக் கொல்ல வேறு ஏதாவது ஓர் உபாயத்தைச் சிந்திப்பாயாக? (38)

இவ்வாறு ஆகாயவாணி கூறியதைக் கேட்ட இந்திரன், மனத்தை ஒருமுகப்படுத்திச் சிந்திக்கலானான். சிந்தனையின் பயனாய், கடல் நுரை காய்ந்ததுமில்லை, ஈரமானதுமில்லை என்று உணர்ந்தான். (39)

ஆகவே, காய்ந்ததில்லாததும், ஈரமானதுமற்ற கடல்நுரை கொண்டு இந்திரன், நமுசியின் தலையை வெட்டி வீழ்த்தினான். அப்பொழுது, முனிவர்களும் ரிஷிகளும் இந்திரனைப் புகழ்ந்து கொண்டாடிப் பூமாரி பொழிந்தனர். (40)

விசுவாவசு, பராவசு முதலிய புகழ்பெற்ற கந்தர்வர்கள் பாடினார்கள். தேவருலக துந்துபி முதலிய வாத்தியங்கள் முழங்கின. நாட்டியப் பெண்மணிகள் மகிழ்ச்சியில் நர்த்தனம் செய்தனர். (41)

சிங்கங்கள், மான் கூட்டங்களைக் கொன்றொழிப்பதுபோல், வாயு, அக்னி முதலிய மற்ற தேவர்களும் தங்களை எதிர்த்தவர்களை அஸ்திர—சஸ்திரங்களால் கொன்றொழித்தார்கள். (42)

பரீக்ஷித்! இவ்வாறு அசுரர்கள் அழிக்கப்படுவதைக் கண்ட பிரும்மதேவர், நாரதரைத் தேவர்கள்பால் அனுப்பினார். தேவரிஷி நாரதரும் தேவர்களைப் போர்புரிவதிலிருந்து தடுத்து நிறுத்தினார். (43)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருக்கரங்களின் திருவருள் நிழலையே அண்டியிருக்கும் நீங்கள் (அவரது அருளால்) அமுதம் பெற்றீர்கள். திருமகளும் தனது அருள்நோக்கால் உங்களைச் செழுமை பெறச் செய்துள்ளாள். ஆகவே, இந்தச் சண்டையை நிறுத்துங்கள்.” (44)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— நாரதருடைய சொற்கேட்டு தேவர்கள், தங்கள் கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டு, தங்கள் பணியாட்கள் புகழ்ந்துபாட, எல்லோரும் தங்கள் உலகுக்குச் சென்றனர். (45)

போரில் மிஞ்சிய அசுரர்கள், நாரதர் அனுமதி பெற்று, வஜ்ராயுதம் தாக்கி மரணமடைந்த பலிச்சக்கரவர்த்தியைத் தூக்கிக் கொண்டு அஸ்தமன மலைக்குச் சென்றனர். (46)

அந்தப் போர்க்களத்தில் அவயவங்கள் அழியாமல் இருந்தவர்களையும், கழுத்து அறுபடாமல் இருந்தவர்களையும் சுக்ராசார்யார், தன் ஸஞ்ஜீவனீ வித்தை மூலம் பிழைக்கச் செய்தார். (47)

சுக்ராசார்யார் தீண்டியவுடனே பலியின் பொறி—புலன்கள் உணர்வு பெற்றன. மனத்தில் நினைவு திரும்பியது. பிரபஞ்சத்தில் பிறத்தலும் இறத்தலும், வெற்றியும் தோல்வியும் மாறிமாறி வந்து கொண்டிருப்பனவே என்கிற உண்மையை அறிந்தவனாதலால், மகாபலி தான் தோல்வியுற்றதை நினைத்து வருந்தவில்லை. (48)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் — பகவானது மோகினி உருவம் கண்டு சிவபெருமான் மயங்குதல்

சுகப்பிரும்மம் கூறுகிறார்—— “பரீக்ஷித்! ஸ்ரீமந்நாராயணன் மோகினி வேடந்தாங்கி, அசுரர்களை மயக்கி, தேவர்களுக்கு அமுதத்தை அளித்தார் என்கிற செய்தியைச் செவியுற்ற கைலாசாதிபதியான பரமசிவன், அந்தத் திருக்கோலத்தைக் காண விரும்பி, பார்வதியுடன் தன் பிரமதகணங்கள் சூழ, ரிஷப வாகனத்திலேறிக் கொண்டு ஸ்ரீமந்நாராயணன் இருக்குமிடம் வந்தார். (1—2)

பார்வதிதேவியுடன் அங்கு வந்த பரமசிவனை, பகவான் உரிய மரியாதையுடன் எதிர்கொண்டு வரவேற்று உபசரித்து, சுகமான ஆசனத்தில் அமர்த்தவே, பரமசிவன் அவரைக் கொண்டாடிப் பேசலானார். (3)

மகாதேவர் கூறுகிறார்—— “நாராயணா! தாங்களோ தேவதேவன்; பிரபஞ்சமெங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பவர்; பிரபஞ்சத்தை அடக்கி ஆள்பவர்; அந்தப் பிரபஞ்சமாகவும் இருப்பவர்; சகல பொருட்களுக்கும் அந்தர்யாமியான ஆன்மா நீரே; உபாதான காரணரும் நிமித்த காரணரும் நீரே. (4)

எந்தப் பரப்பிரும்மத்திடமிருந்து இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் தொடக்கம், முடிவு, நடுவு மூன்றும் ஏற்படுகின்றனவோ, எவர் எந்த நிலையிலும் மாறாது ஒரே மாதிரி இருப்பவரோ, எவருக்குத் தொடக்கம், நடுவு, முடிவு இல்லையோ, எவர், கண்ணுக்குத் தெரியும் பிரபஞ்சமாகவும், அஹங்காரத்தைத் தழுவிய த்ரஷ்டாவாகவும் (பார்ப்பவனாகவும்), வெளியிலே காணப்படும் போக்ய வஸ்துவாகவும், அதை நுகரும் போக்தாவாகவும் இருக்கிறாரோ, அந்த பாரமார்த்திக சத்தியமான, சின்மய வடிவமான பரப்பிரும்மம் நீங்களே! (5)

பரம புருஷார்த்தமான மோட்சத்தையே விரும்பி, மற்ற உலகியல் விருப்பங்களை உதறித் தள்ளிய மகான்கள், இம்மை—மறுமைப் பற்று விலக்கித் தங்களுடைய திருவடித் தாமரைகளையே ஒரு மனதோடு உபாசிக்கிறார்கள். (6)

தாங்களோ அமுதமேனியர் — சுகஸ்வரூபர்; முக்குணங்களுமற்றவர்; துக்கமே இல்லாத பரிபூரண பிரும்மஸ்வரூபர்; ஆனந்தமே வடிவானவர்; விகாரமற்றவர் (மாறுபாடு—வேறுபாடற்றவர்). தங்களைத் தவிர எதுவுமே இல்லை. ஆனால், தாங்கள் அனைத்தினுள்ளும் விடுபட்டுத் தனித்திருப்பவர். போக்கியமான இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் தோற்றம், நிலைத்திருத்தல், லயம் மூன்றிற்கும் மூலகாரணர். அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் அவற்றின் நல்வினை—தீவினைக்கேற்ப பயனளிப்பவர். ஜீவாத்மாக்கள், தங்களுக்குப் பயன் கிடைக்க வேண்டியே தங்களை விரும்புகிறார்கள். ஆனால், தாங்களோ எந்தவொரு விருப்புமற்றவர். தனக்கென்று எதையும் விரும்பாதவர். தாங்கள் உபநிடதங்கள் விளக்கும் பரப்பிரும்மம். (7)

தங்கம், பலப்பல ஆபரணங்கள் உருவாகவும் உள்ளது; கட்டித் தங்கமாகவும் உள்ளது. அதேபோலத்தான் தாங்களும். காரியரூபமான இப்பொய்யான உலகமாகவும், அதன் காரணமாகவும் விளங்குகிறீர்கள். வேறான — துவைத பிரபஞ்சமாகவும், இரண்டற்ற — அத்விதீய காரண ஸத்தாகவும் இருக்கிறீர்கள். இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் உண்மையில் எவ்வித பேதமும் கிடையாது. ஆனால், தங்களது உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறியாததால், (அதாவது, அவித்யை காரணமாக,) ஒரே வஸ்துவான தங்களிடம், பலவிதமான பேதங்களையும் வேறுபாடுகளையும் மாறுபாடுகளையும் கற்பிக்கிறார்கள். இதனால்தான் தங்களிடம் எந்த ஓர் உபாதியும் (மறைப்பும்) இல்லாமற்போனாலும், அவிச்சைக்குக் காரணமான குணங்களைக் கொண்டு பேதத்தைக் கற்பிக்கின்றனர். (8)

சிலர் (வேதாந்திகள்) தங்களைப் பரப்பிரும்மாக அறிகிறார்கள். இன்னும் சிலர் (மீமாம்ஸகர்கள்) தர்மதேவதை என்கின்றனர். வேறு சிலர் (ஸாங்க்யர்கள்) ஸ்தூல—சூட்சும—காரியங்களுக்கப்பால் பிரகிருதி—புருஷர்களைத் தாண்டிய பரமனாகவும், இன்னும் சிலர் (பாஞ்சராத்ரம் முதலிய ஆகமங்கள் கற்றோர்) விமலை, உத்கர்ஷணி, ஞானம், கிரியை, யோகம், பிரஹ்வீ, ஸத்யை, ஈசானா, அனுக்ரஹா என்னும் ஒன்பது சக்திகளுடன் கூடிய பரம்பொருளாகவும், மற்றும் சிலர் (பதஞ்சலியின் யோகமார்க்கத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர்கள்) துன்பம், செயல் முதலிய தளைகளற்ற, முதன்முதலில் தோன்றிய எவ்வித மாறுபாடுமற்ற, சுதந்திரரான அழிவற்ற பரமபுருஷராகவும் அறிகிறார்கள். (9)

இறைவனே! நானோ, (பரமசிவனோ) பிரும்மாவோ மற்றும் சத்துவகுணத்தால் படைக்கப்பட்ட மரீசி முதலிய முனிவர்களும், பிரஜாபதிகளும், தங்களால் படைக்கப்பட்ட இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் உண்மையைப் பற்றியே அறியாதிருக்கும்போது, ‘தங்களை அறிந்தோம்’ என்பது எவ்வாறு? அவ்வாறிருக்க, மாயையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனதுடையவர்களும், ரஜோகுண—தமோகுணச் செயல்களிலேயே ஊன்றி நிற்பவர்களுமான அசுரர்களும் மனிதர்களும் தங்களை எப்படி அறிய முடியும்? அறியமாட்டார்கள் என்பதுதானே உண்மை? (10)

எம்பெருமானே! தாங்களோ எங்கும் ஆன்ம ஸ்வரூபனாகவும், ஞான ஸ்வரூபனாகவும் பரவி நிற்கிறீர்கள். வாயு (காற்று) போல கண்ணுக்குப் புலப்படாமல் விண்வெளியில் பரவி நின்று தாவர ஜங்கமங்கள் நிறைந்த இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் எங்கும் நிறைந்து விளங்குகிறீர்கள். எல்லாவற்றிற்கும் ஆன்மாவாக விளங்குவதால், தங்களாலேயே படைக்கப்பட்ட இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் மற்றும் சகல ஜீவராசிகளின் செயல்கள், சம்சாரபந்தம், முக்தி ஆகியனவற்றையும் அறிந்திருக்கிறீர்கள். (11)

திருவிளையாடல்கள் புரிய எண்ணிய தாங்கள், சத்துவம் முதலிய குணங்களையேற்று பலப்பல அவதாரங்கள் மேற்கொண்டீர்கள். நான் அவையனைத்தையும் பார்த்தவன். (ஆகவே,) இப்பொழுது தாங்களேற்ற மோகினி வேடத்தையும் காண விரும்புகிறேன். (12)

எந்த மோகினி வேடம் ஏற்று, அசுரர்களை மயக்கி, தேவர்களுக்கு அமுதமளித்தீர்களோ, அந்தத் திருக்கோலத்தைக் காண ஆவல் பிடித்து உந்த, இங்கு ஆவலுடன் வந்திருக்கிறோம்.” (13)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பகவான் பரமசிவன் வேண்டிக் கேட்கவே, பகவான் மகாவிஷ்ணு ஆழமான உட்கருத்து நிரம்பிய புன்சிரிப்போடு சங்கரரிடம் கூறலானார். (14)

பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “பரமேசுவரா! அமுத கலசத்தை அசுரர்கள் அபகரித்துச் சென்றதும், தேவர்களுக்கு அவ்வமுதம் கிடைக்க வேண்டி, அசுரர்களை ஏதோவொரு விதத்தில் மயக்கமுறச் செய்யவே பெண் வேடம் தரித்தேன். (15)

தேவதேவனே! தாங்கள் அந்தப் பெண் வேடத்தைக் காண விரும்புவதால் (இதோ) காட்டுகிறேன். ஆனால், அந்தப் பெண் வேடத்தைக் காமத்திற்கு ஆட்பட்டவர்களல்லவா விரும்புவார்கள்? ஏனெனில், அந்த வேடம் காமத்தீயை மேலும் மேலும் ஊக்குவிப்பதாயிற்றே.” (16)

சுக முனிவர் கூறுகிறார்—— இவ்விதம் சொல்லிக் கொண்டே பகவான் அங்கிருந்து மறைந்தார். பரமசிவனும் பார்வதிப்பிராட்டியுடன் நாற்றிசைகளிலும் கண்களைச் செலுத்திக் கொண்டு இருந்தார். (17)

அப்பொழுது, சிவந்த துளிர்களும் பல நிறப்பூக்களும் நிறைந்த பலவிதமான மரங்களுடைய ஓர் உத்யானவனத்தை எதிரிலே கண்டார். அந்த பூங்காவில், இடுப்பில் அழகிய பட்டாடை உடுத்தி, அதன்மேல் ஒட்டியாணம் அணிந்த அழகிய பெண்ணொருத்தி, பந்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கக் கண்டார். (18)

பந்து மேலும் கீழுமாக அடிக்கப்படுவதால் அதைப் பிடிக்க முயல்கையில், அவளது மார்புத்தடமும், அணிந்துள்ள ஆபரணங்களும் இங்குமங்குமாக அசைந்தன. இதன் பாரத்தால் அவளது மெல்லிய இடையே ஒடிந்துவிடுமாப் போலிருந்தது. இளந்தளிர் போன்று சிவந்த மெல்லிய திருவடிகளால் ஒய்யாரமாக இங்குமங்கும் ஆடிச் சென்றாள். (19)

எகிறிப் பாயும் பந்தைத் தாவிப் பிடித்தலால், அவளது அகன்ற கண்விழிகள் இங்குமங்குமாக அசைந்தன. காதுகளில் அணிந்திருந்த மகரகுண்டலங்களின் ஒளி கன்னங்களில் பிரதிபலித்தன. முகமோ கறுத்து சுருண்டு விளங்கும் கேசத்தால் அழகுற விளங்கியது. (20)

அரையில் உடுத்திய பட்டாடை சற்றே நழுவ, கூந்தலும் முடிதளர்ந்து விரிந்து தொங்க, அதைத் தனது அழகிய இடது கையால் முடிந்து கொள்கிறாள். அப்பொழுதுகூட வலது கையால் பந்தை அடித்து விளையாடி, அகில உலகங்களையும் தன் மாயையால் மயங்கச் செய்து கொண்டிருந்தாள். (21)

பந்து விளையாடிக் கொண்டே சற்றே வெட்கங்கலந்த புன்சிரிப்புடன் பரமசிவனைத் தன் கடைக்கண்ணால் பார்த்தாள். அதனால், தன்வயமிழந்த பரமசிவன் மோகினியை நோக்க, அவளும் இவரை நோக்க, அவளது கடைக்கண்ணழகில் தன்னையே மறந்து அருகிலுள்ள பார்வதியையோ, தன் சிவகணங்களையோ அறிந்தாரில்லை! (22)

மோகினியின் கைகளை விடுத்துப் பந்து சற்று தொலைவில் செல்லவே, அவளும் அதைப் பிடிக்கப் பின்தொடர்ந்தாள். பகவான் பரமசிவன் இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவளது மெல்லிய ஆடையையும் ஒட்டியாணத்தையும் காற்று அபகரித்துக் கொண்டது. (23)

காணக் காணத் தெவிட்டாதத் திருமேனியழகு துள்ளும் அவளைக் கண்ட பரமசிவனது கண்களும் மனமும் ஒருங்கே மயங்கி நின்றன. அவளும் தன் கடைக்கண்களால் ஆசையோடு பரமசிவனை நோக்கினாள். (24)

காமவிகாரத்தால் கலங்கி மனத்தை அவளிடம் பறிகொடுத்த பரமசிவன் வெட்கத்தை விடுத்து, பார்வதியின் கண்ணெதிரிலேயே அந்தப் பெண்ணை நோக்கி ஓடினார். (25)

அரையில் ஆடையின்றி இருக்கும் அவள், பரமசிவன் தன்னை நோக்கி ஓடிவருவது கண்டு, சிரித்து வெட்கத்தால் மரங்களுக்கிடையில் தன்னை மறைத்துக் கொண்டு ஓர் இடத்தில் நிற்காமல் ஓடினாள். (26)

காமவயப்பட்ட பரமசிவன், பொறி—புலன்கள் தங்கள் வயமிழக்க ஆண்யானை, பெண் யானையைத் தொடர்ந்தோடுவதுபோல் அவள் பின்னால் ஓடினார். (27)

பரமசிவனும் வெகுவேகமாக அவள் பின்னாலேயே ஓடி, அவளது கூந்தலைப் பற்றி அருகே இழுத்து மார்போடு அணைத்துக் கொண்டார். (28)

மன்னனே! ஆண்யானை பெண்யானையை அணைப்பது போல், சிவபெருமானால் தழுவப்பட்ட அந்தப் பெண்மணி, தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள இங்குமங்கும் வழுக்கித் துள்ளவே, அவளது கூந்தல் அவிழ்ந்து விரிந்து தொங்கியது. உண்மையில், பகவானது மாயையின் படைப்பாகிய அந்தப் பெண்ணழகி, தேவதேவனான பரமசிவனது பிடியிலிருந்து, எப்படியோ தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு தப்பியோடினாள். (29—30)

காமனை வெற்றி கொண்ட இறைவனை, இப்பொழுது பகை தீர்ப்பான் போல் அந்தக் காமன் வெற்றி கொண்டானோ என்னுமாறு, மோகினி வேடமணிந்த சர்வசக்தரான ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் பின்னால் பரமேசன் ஓடினார். (31)

காம வேகம் அதிகரித்த ஆண்யானை, பெண்யானையைப் பின்தொடர்ந்து ஓடுவதுபோல் மோகினியைப் பின்தொடர்ந்து ஓடும் பரமசிவனது வீரியம், என்றுமே வீண்போகாதாயினும் இன்று நழுவியது. (32)

மன்னனே! லோகநாதரான பரமசிவனது வீரியம் பூமியில் எங்கெங்கெல்லாம் நழுவி வீழ்ந்ததோ, அவ்விடங்களெல்லாம் வெள்ளி—தங்கச் சுரங்கங்களாயின. (33)

நதிகள், தடாகங்கள், மலைகள், காடுகள், தோட்டங்கள், முனிவர்களது ஆசிரமங்கள் என்று எங்கெல்லாம் மோகினி ஓடினாளோ, அங்கெல்லாம் சிவபிரானும் அவளைப் பின்தொடர்ந்து ஓடினார். (34)

மன்னர் மன்னனே! வீரியம் நழுவியதும் பரமசிவன், தன்நிலைக்குத் திரும்பி, ‘பகவானது மாயையில் சிக்கி ஜடமாக்கப்பட்டோமே’ என்று வருந்தித் தெளிந்து, அந்தக் குற்றத்திலிருந்து மீட்சி அடைந்தார். (35)

பின், சகல ஜீவராசிகளின் ஆன்மாவாக விளங்கும் ஆன்ம ஸ்வரூபரான பகவானது மகிமையை அறிந்த பரமசிவன், இதனால் வியப்படையவில்லை. பகவானது சக்தியை எவர்தான் மீறமுடியுமென உணர்ந்தார். (36)

பரமசிவன் இதனால் கவலையோ, வெட்கமோ சிறிதும் கொள்ளாததைக் கண்ட பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன், திரும்பவும் ஆண் வடிவை மேற்கொண்டு மகிழ்ச்சியோடு கூறலானார். (37)

பகவான் கூறுகிறார்—— “தேவதேவனே! என் பெண் வேடமான மோகினி உருவைக் கண்டு மாயையில் மயங்கிய போதிலும், தாங்கள் தங்கள் நிலை கலங்கவில்லையே? இதுவே மகா ஆச்சரியம்! (38)

என் மாயையோ எல்லையற்றது. அந்த மாயையின் விநோதங்களிலிருந்து புலனடக்கம் அற்றவன் எவனுமே தப்ப முடியாது. அந்த மாயையின் வலையில் சிக்கித் தானாகவே தப்பித்து வெளிவந்தவர், தங்களைத் தவிர வேறு யார்தான் இருக்க முடியும்? (39)

முக்குணங்களின் உருவான என் மாயை எவரையுமே அடிமையாக்க வல்லது. இருந்தாலும் அது தங்களை மயக்கி ஆட்கொள்ள திறனற்றதுதான். ஏனெனில், படைப்பு முதலிய சமயங்களில் அதை வெளிப்படுத்தும் காலதேவன் நான்தானே. ஆகவே, அது எனது விருப்பமின்றித் தானாக ரஜோகுணம் முதலியவற்றைப் படைக்க முடியாது.” (40)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னனே! ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மருவைத் திருமார்பில் கொண்ட திருமால் இவ்வாறு பரமசிவனைக் கொண்டாடவே, அவர் தன் கணங்களுடன் பகவானை வலம் வந்து விடைபெற்று, தன்னிருப்பிடமான கயிலையங்கிரி சென்றார். (41)

பரதகுலதிலகமே! சிறந்த ரிஷிகளும் முனிவர்களும் புகழ்ந்து கொண்டாடியபோது, பகவான் பரமசிவன் தன் மனைவியான பார்வதிப்பிராட்டியிடம் தன் விஷ்ணு ஸ்வரூபத்தின் அம்சமான மாயை வடிவான மோகினியின் பெருமையை இவ்வாறு வர்ணிக்கலானார். (42)

“தேவி! பரமேசனும் பரம புருஷருமான பகவான் விஷ்ணுவின் மாயையைக் கண்டாயல்லவா? அவர் பிறப்பற்றவர். நானோ அனைத்து கலைகளுக்கும் வித்யைகளுக்கும் தலைவன்; சுதந்திரமானவன். இருந்தும் அந்த மாயையில் சிக்கிக் கலங்கி மனம் மயங்கினேனே. மற்ற ஜீவராசிகளோ அடிமைகள். அவைகள் மயங்குவதைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டுமா? (43)

நான் ஆயிரமாண்டுகள் ஸமாதிநிலையிலிருந்து பின் விழித்தபோது, நீ என்னிடம் வந்து ‘தாங்கள் யாரை உபாசனை செய்கிறீர்கள்?’ என்று கேட்டாயல்லவா? அந்த உபாசனா மூர்த்தி இந்த பரமபுருஷன்தான். இவரே ஆதி புருஷன். காலம் இவரைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது. வேதங்களும் இவரை வர்ணித்து முடிக்க முடியாது. இவரது உண்மை ஸ்வரூபம் எல்லையற்றது; மனம் மொழிகளுக்கெட்டாதது.” (44)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— குழந்தாய்! திருப்பாற்கடலைக் கடையும்போது மந்தர மலையைத் தன் முதுகில் தாங்கிய சாரங்கபாணியான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது பெருமை வாய்ந்த திருவிளையாடல்களைப் பற்றி, இதுவரை உனக்குக் கூறினேன். (45)

உலகம் புகழ் பெருமையுடையோரான பகவானது கல்யாணகுணங்களை எடுத்தோதுதல், சகலப் பிரபஞ்சங்களிலும் தோன்றும் துன்பங்களனைத்தையும் நீக்கவல்லது. ஆகவே, இந்தக் கதையைத் திரும்பத் திரும்பக் கூறுபவன் மற்றும் கேட்பவனது முயற்சிகள்—செயல்கள் அனைத்தும் எங்கும் எப்பொழுதும் வீண்போகாமல் நற்பயனையே அளிக்கும். (46)

தீயோர்களுக்குப் பெறவொண்ணாத பகவானது திருவடித்தாமரைகள், பக்தி கொண்ட அடியார்களால் மட்டுமே பெறலாவது. ஆகவேதான் மயக்கும் மாயாமய ரூபமான பெண்ணுருவேற்று அசுரர்களை மயக்கித் தன்னைச் சரணம் பற்றிய தேவர்களுக்குப் பாற்கடலைக் கடைந்து பெற்ற அமுதத்தைத் தந்து அருளினார். இவர்களுக்கு மட்டும்தான் அருள்புரிவார் என்பது இல்லை. யாராயிருந்தாலென்ன? எவன் அவரைச் சரணம் பற்றுவானோ, அவனது அனைத்து விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றி அருளுவார். அந்த இறைவனது சரண கமலங்களில் வணங்குகிறேன்.” (47)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் — இனிவரும் ஏழு மன்வந்தரங்களின் வர்ணனை

சுகப் பிரும்ம ரிஷி கூறுகிறார்—— “பரீக்ஷித்! விவஸ்வானான சூரியனது மகன் மிக்க புகழ் வாய்ந்த சிராத்ததேவனே, ஏழாவதான வைவஸ்வத மனு ஆவார். இப்பொழுது நடப்பது, அவரது மன்வந்தர காலம்தான். அந்த மனுவின் குமாரர்களைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேள். (1)

பகை வெல்பவனே! வைவஸ்வத மனுவிற்கு பத்து பிள்ளைகள். அவர்கள் இக்ஷ்வாகு, நபகன், திருஷ்டன், சர்யாதி, நரிஷ்யந்தன், நாபாகன், ஏழாமவன் திஷ்டன் எனப்படுபவன். பின்னர், கரூஷன், பிருஷத்ரன், பத்தாவது மைந்தன் வஸுமான் ஆகும். (2—3)

மன்னனே! இந்த மன்வந்தரத்தில் ஆதித்யர்கள், வஸுக்கள், ருத்ரர்கள், விசுவேதேவர்கள், மருத்கணங்கள், அசுவினீ தேவர்கள், ருபுக்கள் ஆகியோர் பிரதான தேவர்கள். புரந்தரன் இந்த மன்வந்தரத்தின் இந்திரன். (4)

கசியபர், அத்ரி, வசிஷ்டர், விசுவாமித்திரர், கௌதமர், ஜமதக்னி, பரத்வாஜர் ஆகியோர் ஸப்தரிஷிகள். (5)

இந்த மன்வந்தரத்தில்தான் ஆதித்யர்களின் கடைசி தம்பியாக, கசியபரின் மனைவி அதிதிதேவியின் வயிற்றில் வாமனனாக, மூவுலகையும் வியாபித்த ஸ்ரீமந்நாராயணன் அவதரித்தார். (6)

இதுவரை ஏழு மன்வந்தரங்களையும் சுருக்கமாகக் கூறினேன். இனி, பகவானது சக்தியுடன் கூடிய, இனி வரப்போகும் ஏழு மன்வந்தரங்களையும் கூறுகிறேன், கேள். (7)

விசுவகர்மாவின் புத்திரிகளான ஸம்க்ஞா, சாயா என்னும் இருவர்களும், விவஸ்வானான பகவான் சூரியனது இருமனைவிகள் என்று முன்பு (ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில்) உனக்குக் கூறியுள்ளேன். (8)

‘வடவா’ என்பவள் சூரியனது மூன்றாவது மனைவி எனச் சிலர் கூறுகின்றனர். (ஸம்க்ஞா தேவியே ‘வடவா’ என்கிற பெயருடன் இருக்கலாம் என்பது சிலர் கருத்து.) (‘ஸைவ பூ4த்வாத2 வட3வா நாஸத்யௌ ஸுஷுவே பு4வி’ — ஸ்ரீமத்பாகவதம் 6/6/40) யமன், யமீ, சிராத்ததேவன் என்னும் மூவரும் ஸம்க்ஞா தேவியின் புதல்வர்கள். இனி, சாயாதேவியின் புதல்வர்களைக் கூறுகிறேன், கேள். (9)

சாயாதேவியின் குழந்தைகள் ஸாவர்ணி, ஸம்வரணன் மனைவியான தபதீ, மூன்றாவது சனி பகவான். ஸம்க்ஞா தேவி, வடவா என்னும் பெண் குதிரை ரூபம் தரித்தபோது, அசுவினீ குமாரர்களைப் பெற்றெடுத்தாள். (10)

மன்னனே! எட்டாவது மன்வந்தரத்தில் சாயாதேவியின் புத்திரரான ஸாவர்ணி என்பவர், அந்த மன்வந்தரத்தின் மனுவாகப் போகிறார். நிர்மோகன், விரஜங்கன் முதலியவர்கள் அவரது புதல்வர்களாகப் பிறக்கப் போகிறார்கள். (11)

அந்த மன்வந்தரத்தில் சுதபஸ், விரஜன், அம்ருதப்ரபன் ஆகியோர்களே தேவகணங்கள். இந்த தேவர்களுக்கு இந்திரனாக விரோசனனின் மகனான பலிச்சக்கரவர்த்தி வரப்போகிறார். (12)

இந்தப் பலிச்சக்கரவர்த்தியே ஏழாவது மன்வந்தரத்தில் தன்னிடம் மூன்றடி மண் வேண்டிய வாமனரூபியான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு மூவுலகங்களையும் தானம் அளிக்கப் போகிறார். பின், எட்டாவது மன்வந்தரத்தில் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது அருளால் இந்திரப் பதவி பெற்று, அனுபவித்துப் பின் அந்தச் செல்வங்களையும் துறந்து, பகவானது ஸாயுஜ்ய பதவி பெறப் போகிறான். (13)

ஒருமுறை பகவானால் கட்டிப்போடப்பட்ட இந்த பலி, பின் அதே பகவானால் மகிழ்ச்சியோடு அளிக்கப்பட்ட சுவர்க்கத்தைக் காட்டிலும் சிறந்த சுதல உலகைப் பெற்று, அங்கு இப்பொழுது இந்திரனைப் போல் விளங்குகிறான். எட்டாவது மன்வந்தரத்தின் இந்திரன் இவனே! (14)

காலவர், தீப்திமாந், பரசுராமர், துரோணாசார்யரின் புதல்வனான அசுவத்தாமா, கிருபாசார்யார், ரிஷ்யசிருங்கர், எனது தந்தை வியாச பகவான் ஆகிய இவர்கள் எட்டாவது மன்வந்தரத்தின் ஸப்தரிஷிகள் ஆவர். மன்னனே! இப்பொழுது இவர்கள் தத்தம் ஆசிரமங்களில் யோகப் பயிற்சியில் உள்ளனர். (15—16)

ஸ்ரீமந்நாராயணனே தேவகுஹ்யனது மனைவியான சரஸ்வதிதேவியின் வயிற்றில், ஸார்வபௌமன் என்னும் பெயருடன் அவதரித்து, புரந்தரன் என்னும் இந்திரனிடமிருந்து இந்திரப்பட்டத்தை அபகரித்து, மன்னனான பலிக்குத் தரப் போகிறார். (17)

மன்னனே! வருணனின் புதல்வனான தக்ஷஸாவர்ணியே ஒன்பதாவது மனு. பூதகேது, தீப்தகேது முதலியவர்கள் அவரது புத்திரர்கள். (18)

பாரா, மரீசிகர்ப்பன் முதலியவர்கள் தேவர்கள். அத்புதன் இந்திரன். த்யுதிமான் முதலியவர்கள் அந்த மன்வந்தரத்தில் ஸப்தரிஷிகளாகப் போகிறார்கள். (19)

ஆயுஷ்மானின் மனைவி அம்புதாரையின் திருவயிற்றில், பகவான் தனது ஓரம்சமாக ‘ரிஷபதேவர்’ என்ற பெயருடன் அவதரிக்கப் போகிறார். அத்புதன் என்று பெயர் கொண்ட இந்திரன், அந்த ரிஷபரால் அளிக்கப்பட்ட மூவுலக அரச போகத்தை அனுபவிக்கப் போகிறான். (20)

உபசுலோகனின் புத்திரன் பிரும்மஸாவர்ணி பத்தாவது மனு. அவன் அனைத்து நற்குணங்களையும் ஒருங்கே கொண்டவன். பூரிஷேணன் முதலியவர்கள் அந்த மனுவின் புத்திரர்கள். ஹவிஷ்மான் முதலியவர்கள் ஸப்தரிஷிகள். (21)

ஹவிஷ்மான், ஸுக்ருதி, ஸத்யன், ஜயன், மூர்த்தி ஆகியவர்களே பத்தாவது மன்வந்தரத்தில் ஸப்தரிஷிகள். ஸுவாஸன், விருத்தன் ஆகியவர்கள் தேவகணங்கள். சம்பு இந்திரனாவான். (22)

விசுவஸ்ருஜன் மனைவியான விஷூசி தேவியின் திருவயிற்றில், ‘விஷ்வக்ஸேனர்’ என்கிற திருப்பெயருடன் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன், தன் அம்சாவதாரமாக அவதரித்து, சம்பு எனப்படும் இந்திரனைத் தோழனாக்கிக் கொள்ளப் போகிறார். (23)

பொறி—புலன்களையும் மனத்தையும் தன்வசம் கொண்ட தர்மஸாவர்ணி என்பவர் பதினோராவது மனுவாகும். அவருக்கு சத்தியம், தர்மம் முதலிய பத்து பிள்ளைகள் பிறக்கப் போகிறார்கள். (24)

விஹங்கமான், காமகமான், நிர்வாணருசி ஆகியவர்கள் தேவர்கள். வைத்ருதன், அந்த தேவர்களுக்கு இந்திரன். அருணன் முதலியவர்கள் ஸப்தரிஷிகள். (25)

பதினோராவது மன்வந்தரத்தில் ஆர்யகனது மனைவி வைத்ருதையிடம் ‘தர்மஸேது’ என்ற பெயருடன் பகவான் ஓர் அம்சத்துடன் திருவவதாரம் செய்து, மூவுலகங்களையும் காப்பாற்றப் போகிறார். (26)

மன்னனே! ருத்ரஸாவர்ணி என்பவர் பன்னிரண்டாவது மனு. தேவவான், உபதேவன், தேவசிரேஷ்டன் ஆகியோர் அந்த மனுவின் புத்திரர்கள். (27)

அந்த மன்வந்தரத்தில் ருததாமா என்பவனே இந்திரன். ஹரிதர் ஆகியோர் தேவ கணங்கள். தபோமூர்த்தி, தபஸ்வீ, ஆக்னித்ரகன் ஆகியோர் ஸப்தரிஷிகள். (28)

ஸத்யஸஹன் மனைவியான ஸூந்ருதா தேவியிடம் ‘ஸ்வதாமா’ என்னும் திருப்பெயர் கொண்டு பகவான் ஓரம்சத்துடன் பிறந்து, பன்னிரண்டாவது மன்வந்தரத்தைக் காக்கப் போகிறார். (29)

பதின்மூன்றாவது மனு, மனவடக்கம் கொண்டவனான தேவஸாவர்ணி என்பவர். சித்ரஸேனன், விசித்ரன் ஆகியோர்கள் இவரது புதல்வர்கள். (30)

ஸுகர்மன், ஸுத்ராமன் என்பவர்கள் தேவர்கள். திவஸ்பதி, அந்த தேவர்களின் இந்திரன். நிர்மோகன், தத்வதர்சி ஆகியோர் அப்பொழுது ஸப்தரிஷிகள். (31)

தேவஹோத்ரனின் மனைவி பிருஹதீ தேவியிடம், ‘யோகேசுவரன்’ என்னும் திருநாமத்துடன் பகவான் அம்சாவதாரமாகத் திருவவதாரம் செய்து, திவஸ்பதி என்பவருக்கு இந்திரப்பதவியை அளிக்கப் போகிறார். (32)

இந்திரஸாவர்ணியே பதினான்காவது மனு. உருபுத்தி, கம்பீரபுத்தி முதலியவர்கள் இந்திரஸாவர்ணியின் புதல்வர்கள். (33)

அந்த மன்வந்தரத்தில் பவித்ரன், சாக்ஷுஷன் முதலியவர்கள் தேவர்களாவார்கள். சுசியே இந்திரன். அக்னி, பாஹு, சுசி, சுத்தன், மாகதன் முதலியவர்கள் ஸப்த ரிஷிகளாவார்கள். (34)

அரசே! அப்பொழுது பகவான், ஸத்ராயணனின் மனைவி விதானா என்பவளின் வயிற்றில் ‘பிருஹத்பானு’ என்னும் திருநாமத்துடன் மகனாக அவதரிக்கப் போகிறார். அப்போது வேதத்தில் கூறப்பட்டுள்ள கர்மகாண்டத்தை விளக்கப் போகிறார். (35)

மன்னனே! இறந்தகாலம், நிகழ்காலம், வருங்காலம் ஆகிய முக்காலங்களிலும் நிகழும் பதினான்கு மன்வந்தரங்கள் பற்றி உனக்குக் கூறப்பட்டது. இப்பதினான்கு மன்வந்தரங்களைக் கொண்டே, பிரும்மதேவனின் ஒரு பகலான ஆயிரம் சதுர்யுகங்கள் அடங்கிய கற்பகாலம் கணக்கிடப்படுகிறது.” (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதிநான்காவது அத்தியாயம் — மனு முதலியவர்களின் தனித்தனியான நெறிமுறைகளைக் கூறுதல்

மன்னன் கேட்கிறான்—— “சுகப் பிரும்மமே! இதுவரை தாங்கள் கூறிய அந்த மனுக்கள், அவர்களது புதல்வர்கள், ஸப்த ரிஷிகள் முதலியவர்கள் அவரவர் மன்வந்தரங்களில் யாரால் நியமிக்கப்பட்டு, எந்தெந்தக் காரியங்களை, எவ்வாறு செய்தனர்? என்பதை (தயவு செய்து) எனக்குக் கூற வேண்டுகிறேன்.” (1)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “மன்னனே! மனு, மனுகுமாரர்கள், ஸப்தரிஷிகள், இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் ஆகிய அனைவரையும் அவர்களது ஸ்தானங்களில் நியமித்தவர் சாட்சாத் ஸ்ரீமந்நாராயணனே. (2)

மன்னனே! பகவான், யக்ஞபுருஷன் முதலிய பல திருவவதாரங்கள் ஏற்றதைப் பற்றி, முன்பு நான் கூறினேன் அல்லவா? அந்தர்யாமியாக நிற்கும் அவரது தூண்டுதலைக் கொண்டே மன்வாதிகள் உலகநடைமுறைகளை முறையாக நடத்துகிறார்கள். (3)

நான்கு யுகங்களின் முடிவில், அதாவது கலியுகத்தின் இறுதியில், காலத்தின் மாறுபாட்டால் வேதங்கள் மறைந்ததுபோல் ஆனபோது, ஸப்தரிஷிகள் தங்கள் தவலிமையால் மறுபடியும் அந்த வேதங்களைத் தம் மனத்தில் நினைவுறப் பெற்றனர். அவ்வேதங்களிலிருந்துதான் தொன்றுதொட்டு வரும் அறநெறிகள் அறியப்படுகின்றன. மேலும், அறநெறிகள் காக்கவும் படுகின்றன. (4)

மன்னனே! இந்த மனுக்கள் எல்லோரும் பகவானது கட்டளைப்படி, தத்தம் மன்வந்தரங்களில், பெருமுயற்சியுடன் மிகவும் கவனமாக, இந்த நிலவுலகில் தர்மநெறிமுறைகளை முழுமையாக நிலவும்படி செய்கிறார்கள். (5)

மனுவின் புத்திரர்களும் தங்கள் பிதாவான மனுவின் அந்தரம் (காலம்) வரை மகன், பேரன் என்கிற வரிசைப்படி, அந்த தர்மநெறி முறைகளை முறைப்படி காப்பாற்றுகிறார்கள். (அதாவது, காலத்திற்கும் இடத்திற்கும் ஏற்ற முறையில் மக்களைக் காப்பது, தர்மநெறி முறைகளைக் காப்பது என்று தவறாது செய்கிறார்கள்.) பஞ்சமஹாயக்ஞங்கள் முதலிய கர்மங்களில் தொடர்புடைய ரிஷிகள், பித்ருதேவதைகள், பூதங்கள், மனிதர்கள் ஆகியவர்களுடன் தேவர்களும், அந்த மன்வந்தரங்களில் செய்யப்படும் வேள்வியில் அவியுணவைப் பெறுகிறார்கள். (6)

இந்திரன், பகவானால் அளிக்கப்பட்ட குறைவற்ற மூவுலகச் செல்வங்களை அனுபவித்துக் கொண்டு மக்களைக் காக்கிறான். மழைவாயிலாக உலகிற்கு வேண்டியவற்றையெல்லாம் தருகிறான். (7)

பகவான் அந்தந்த மன்வந்தரங்களில், ஸநகாதி முனிவர்களின் திருமேனி தாங்கித் தத்துவ ஞானத்தையும், யாக்ஞவல்க்யர் முதலிய ரிஷிகளது திருமேனி தாங்கிக் கர்மநெறிகளையும், தத்தாத்திரேயர் முதலிய யோகேசுவரர்களின் திருமேனி கொண்டு யோகமார்க்கத்தையும் உபதேசித்து அருளுகிறார். (8)

காலத்திற்கேற்றவாறு சத்துவ, ரஜஸ், தமோ குணங்களை ஏற்கும் பகவான், மரீசி முதலிய பிரஜாபதிகளின் திருமேனி கொண்டு படைத்தலைச் செய்கிறார். அரசனது உருவம் தாங்கித் திருடர்களை அடக்குகிறார். காலரூபனாக இருந்து அனைத்தையும் அழிக்கிறார். (9)

பலப்பலப் பெயர்களும் திருமேனிகளும் தாங்கிய மாயையால், ஜீவராசிகளின் புத்தி மோகத்தை அடைகிறது. ஆகவே, பலவாறான சாஸ்திரங்களால் பலவாறாகக் கொண்டாடப்படும் பகவானது உண்மை ஸ்வரூபத்தை, அவர்களால் அறிய முடிவதில்லை. (10)

பரீக்ஷித்! இதுவரை மகாகல்பம் மற்றும் அவாந்தரகல்பம் ஆகிய இரண்டின் பரிமாணம் (அளவு) உனக்குக் கூறினேன். புராணங்களின் உண்மையறிந்த (முக்காலங்களையும் உணர்ந்த) அறிஞர்கள், ஒவ்வொரு அவாந்தர கல்பத்திற்கும் பதினான்கு மன்வந்தரங்கள் உள்ளதாகக் கூறுகின்றனர்.” (11)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் பதிநான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினைந்தாவது அத்தியாயம் — பலிச்சக்கரவர்த்தி சுவர்க்கத்தை வெற்றி கொண்டது

மன்னன் கேட்கிறான்—— “பிரும்மரிஷியே! அகில உலக நாயகனாக இருந்தும் ஸ்ரீமந்நாராயணன், மிகவும் ஏழைபோல் பலிச்சக்கரவர்த்தியிடம் மூன்றடி மண்ணை ஏன் யாசித்தார்? தான் வேண்டிய மூவுலக அரசும் கிடைத்த பிறகும் (தன் விருப்பம் பூர்த்தியான பிறகும்) பலியைக் கட்டிப் போட்டது ஏன்? (1)

யக்ஞேசுவரரான பகவானோ பரிபூரணன். அவ்வாறிருக்க, யாசிப்பதும் குற்றமற்ற ஒருவனைக் கட்டிப் போடுவதும் ஏன்? என் மனம், இதைத் தெரிந்துகொள்ள மிகவும் விழைகிறது. மற்றவர்களும் இதை அறிய விரும்புகிறார்கள்.” (2)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! இந்திரன் போரில் பலியைத் தோற்கடித்து, அவனது செல்வத்தையும் உயிரையும் பறித்தபோது, பிருகுவின் புதல்வரான சுக்ராசார்யார், ஸஞ்ஜீவனீ வித்யை மூலம் அவனைப் பிழைக்கச் செய்தார். அதனால், அவரது சீடனும் பெருமனம் படைத்தோனுமான பலி தனது உடைமைகள் அனைத்தையும் அவரது திருவடிகளில் அர்ப்பணம் செய்து குருவான சுக்ராசார்யாருக்கும், பிருகு வம்சத்து அந்தணர்களுக்கும் தனது உடல், பொருள் உயிர்கொண்டு சேவை புரியலானான். (3)

இதனால் மனம் மகிழ்ந்த, பெருமை வாய்ந்த பிருகு வம்சத்திய அந்தணர்கள், விண்ணுலகை வெற்றிகொள்ள விரும்பும் பலிக்கு, சாம்ராஜ்ய பட்டாபிஷேக முறைப்படி பட்டாபிஷேகம் செய்வித்து, விசுவஜித் என்னும் வேள்வியையும் செய்வித்தார்கள். (4)

பலி, வேள்விக்கான முறை வழுவாது அவியுணவை வேள்வித் தீயிலிட்டு அக்னிதேவனை வழிபட்டதும், அந்த வேள்வித் தீயிலிருந்து பொன்னாடைகளால் சுற்றப்பட்ட அழகான ஒரு தேர் வெளிவந்தது. பின், சூரியனுடைய குதிரைகள் போன்ற பச்சை நிறமுள்ள குதிரைகளும், சிங்கம் பொறித்த தேர்க்கொடியும் வெளிவந்தன. (5)

பின் தங்கக்கம்பிகளால் சுற்றப்பட்ட தெய்விகத்தன்மை வாய்ந்த வில்லும், குறையாத அம்புகள் கொண்ட இரண்டு அம்புறாத்தூணிகளும், திவ்வியமான கவசமும் வெளிவந்தன. தாத்தாவான பிரகலாதன் எப்போதும் வாடாத பூக்களாலாகிய ஒரு மாலையையும், சுக்ராசார்யார் ஒரு சங்கையும் பலிக்குக் கொடுத்தனர். (6)

இவ்வாறு, அந்த அந்தணப் பெருமக்களால் வேள்வித்தீயிலிருந்து பெற்றுத் தரப்பட்ட போர் தளவாடங்களையுடைய பலி, அவர்களாலேயே மங்கள ஆசீர்வாதம் செய்யப்பட்ட பிறகு, அவர்களை வலம் வந்து வணங்கினான். பின் (தாத்தாவான) பிரகலாதாழ்வானை வணங்கி உத்தரவு பெற்றான். (7)

பின் மகாரதனாகிய பலி, பிருகு வம்சத்து அந்தணர்களால் வழங்கப்பட்ட திவ்வியமான ரதத்திலேறி அமர்ந்து, கவசமணிந்து வில், கத்தி, கேடயம், அம்புறாத்தூணிகளை எடுத்துக் கொண்டு, தன் தாத்தா அளித்த வாடாமலர் மாலையையும் அணிந்து கொண்டான். (8)

புஜங்களில் பொன்னாலான தோள்வளையும், காதுகளில் மகரகுண்டலங்களும் பிரகாசித்தன. தேரேறி நிற்கும் பலி, வேள்வி மேடையில் கொழுந்துவிட்டெரியும் அக்னி போல் ஒளியுடன் விளங்கினான். (9)

பெருவலி படைத்த அந்த மகாபலியுடன் அவனைப் போன்றே செல்வச் செழிப்பு, பலம், ஐசுவரியம் பெற்ற அசுரத் தானைத்தலைவர்கள் தத்தம் படைகளுடன் வந்து சேர்ந்து கொண்டனர். அவர்களைப் பார்த்தால் ஆகாயத்தையே விழுங்கி விடுபவர்கள் போலவும், கோபத்தால் சிவந்த கண்களால் எண்டிசைகளையும் எரித்து விடுபவர்கள் போலவும் இருந்தது. (10)

பலிச்சக்கரவர்த்தி இப்பெரிய அசுர சேனைகளை அணிவகுத்து அழைத்துக் கொண்டு, மண்ணையும் விண்ணையும் நடுங்கச் செய்தவண்ணம் அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்த இந்திரன் பட்டணமான அமராவதியின் மேல் படையெடுத்தான். (11)

தேவர்களின் ராஜதானியான அமராவதி நகரில் அழகிய நந்தவனங்களும் பூங்காவனங்களும் நிறைந்திருந்தன. அங்கு ஆணும் பெண்ணுமான பறவைகள் இனிமையாகக் கூவுகின்றன. மதுவுண்டு மயங்கிய வண்டுகள் இனிது பாடுகின்றன. அங்குள்ள கற்பகத்தருக்களில் இளந்தளிர்கள், பூக்கள் மற்றும் பழங்கள் நிறைந்து, அதனால் அதன் கிளைகள் சற்றே வளைந்து தொங்குகின்றன. அங்குள்ள தடாகங்களில் அன்னப் பறவைகள், ஸாரஸப் பறவைகள், சக்ரவாக பறவைகள், காரண்டவப் பறவைகள் கூட்டங்களாக உலா வருகின்றன. மேலும் அங்கு தேவர்கள், தங்கள் தேவமகளிருடன் நீர் விளையாட்டு விளையாடி மகிழ்கின்றனர். (12—13)

விண்ணுலகில் பாயும் கங்காதேவி, அகழி போல அப்பட்டணத்தைச் சுற்றிப் பாய்கிறாள். மேலும், அந்தப் பட்டணத்தின் நாற்புறமும் தீப்பிழம்பு போல் ஒளிரும் பொன்னாலாகிய உயரமான பெரிய மதிற்சுவர்களும், அந்தச் சுவர்களில் ஆங்காங்கே போர்த்தளவாடங்கள் நிரம்பிய ஆயுத அறைகளும் (அட்டாலகங்களும்) விளங்கின. (14)

நாற்புற வாசல்களிலும் தங்கப்பட்டைகள் அடித்த பெரிய கதவுகள்; நகரத்தின் முன்புறம் படிகக்கற்களாலாகிய கோபுரங்கள்; நன்கு பிரித்து வகுக்கப்பட்ட தேரோடும் வீதிகள். இவ்வளவு பெருமைகள் அடங்கிய அந்த அமராவதி நகரைப் படைத்தவன் ‘விசுவகர்மா’ என்னும் தேவசிற்பி. (15)

சபைகள் கூடுமிடம், விளையாடும் மைதானங்கள், தேரோடும் பெரிய பெரிய பாட்டைகள் ஆகியன நிறைந்தது. அங்கு எப்பொழுதும் பத்துகோடி விமானங்கள் காத்து நின்றன. வைரம் பதித்த பவழ மேடைகளும், மணிகள் பதித்த நாற்சந்திகளும் ஆங்காங்கே அழகுற விளங்கின. (16)

நிலைத்த இளமையும் அழகும் கொண்டு விளங்கும் அங்குள்ள பெண்கள், எப்போதும் பதினாறு வயதினரே. (‘சியாமா’ என்னும் பருவத்தினரே.) தூய்மையான ஆடையணிந்த அவர்கள், தங்களது உடல் அழகினால் கொழுந்துவிட்டெரியும் தீபோல் ஒளி மிகுந்திருந்தார்கள். (17)

தேவமாதர்களது கூந்தலிலிருந்து நழுவி விழுந்த புதிய ஸௌகந்தி புஷ்பங்களின் நறுமணமேந்திய மெல்லிய காற்று, அந்த நகரின் வீதிகளிலே உலா வந்தது. (18)

பொன்மயமான ஜன்னல்கள் வழியே வெளிவந்த நறுமணமிக்க வெண்மையான அகிற்புகை நிரம்பி வீதிகளை மறைத்தது. அவ்வழியேதான் தேவமாதர்கள் சென்று வருவது வழக்கம். (19)

ஆங்காங்கே முத்து விதானங்கள் தொங்கின. இரத்தினங்கள் பதித்த பொற்கொடிகளும் மற்றும் பல நிறமுள்ள கொடிகளும் விமானங்களில் பறந்தன. மயில்கள், மாடப்புறாக்கள் மற்றும் வண்டுகள் இனிது கூவிப் பாடுகின்றன. விமானங்களில் செல்லும் தேவமாதர்களது இனிய பாட்டுக்கள் வேறு. இவ்வாறு அந்த நகரமே மங்களமயமாக விளங்கியது. (20)

மிருதங்கம், சங்கு மற்றும் டமாரம், துந்துபி முதலிய தோற்கருவிகளின் இனிய தாளநாதமும்; வீணை, புல்லாங்குழல், முரஜம், ருஷ்டி முதலிய வாத்தியங்களின் நாதமும் ஒருபுறம் இசைத்தன. கந்தர்வர்கள் தாளங்கள் முழக்கி இசைத்தனர். அப்சரப் பெண்டிர் நர்த்தனமாடினர். இதனால், அமராவதி நகரமே மனங்கவரும் தன்னெழிலால் எழில் தெய்வத்தையே வெற்றி கொண்டாற்போல் இருந்தது. இந்த எழில், பிறரால் வெற்றிகொள்ள இயலாத எழிலாக இருந்தது. (21)

அறநெறி பிறழ்ந்தவர்கள், தீயவர்கள், ஜீவஹிம்சை செய்வோர், போக்கிரிகள், அகங்காரம் உடையவர்கள், காமப்பித்து கொண்டவர்கள், பேராசைக்காரர்கள் ஆகியோர் இந்த நகருக்குள் நுழைய முடியாது. தீய குணமற்றவர்களே அங்கு செல்ல இயலும். (22)

அசுரர்களது சேனைத் தலைவனாகிய பலி, தனது பெரும்படை கொண்டு அமராவதி நகரைச் சுற்றி நாற்புறமும் முற்றுகையிட்டான். சுக்ராசார்யார் அளித்த பெருஞ்சங்கை எடுத்து ஊதியவுடன், அதன் ஒலி தேவமாதர்களுக்குப் பெரும் பயத்தை அளித்தது. (23)

பலியின் போர் ஆயத்தங்களைக் கண்ட இந்திரன், தேவர்கள் அனைவருடனும் சென்று, தங்கள் குருவான வியாழ பகவானிடம் முறையிட்டான்—— “குருவே! நம் முன்விரோதியான பலியின் இந்தப் போர் முயற்சியைக் கண்டால், நாம் அதை எதிர்த்து நிற்க முடியாதென நினைக்கிறேன். யாருடைய சக்தியால் இவனுக்கு இத்துணை பலம் கிடைத்தது? (24—25)

இப்பொழுது பலியை, எவனும் எவ்விதத்திலும் தடுத்து நிறுத்த முடியாது என்று நினைக்கிறேன். ஊழித்தீப்போல வளர்ந்து நிற்கிறான். தன் வாயினால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தையே விழுங்கி விடுபவன் போலவும், நாவினால் பத்து திக்குகளையும் ருசிப்பவன் போலவும், கண்களிலிருந்து வெளிவரும் தீப்பொறிகளால் எண்டிசைகளையும் கொளுத்தி விடுபவன் போலவும் இருக்கிறான். (26)

என் பகைவனது எவராலும் பொறுக்கவியலாத சக்திக்குக் காரணமென்ன? தயவு செய்து கூறுங்கள். இவ்வளவு திறனோடு போர் புரிய வந்திருக்கும் இந்த பலிக்கு உடல் வலிமை, மனவலிமை மற்றும் பொறிபுலன்களின் வலிமைகள் எங்கிருந்து கிடைத்தன?” (27)

தேவகுரு வியாழ பகவான் பதில் கூறுகிறார்—— “இந்திரனே! உன் பகைவனான பலிக்கு இத்துணை மேன்மை வந்ததற்கான காரணத்தை நானறிவேன். பரமனைப் பற்றியே கூறும் வேதத்தை நன்கு ஓதும் பிருகு வம்சத்து அந்தணர்கள், தங்கள் சீடனான பலியின் திறனைப் பன்மடங்கு பெருக்க, தங்களுடைய தவவலிமைகளை எல்லாம் ஒன்றுதிரட்டி, அவனிடம் அளித்துள்ளனர். (28)

காலனான யமதர்மராஜனின் எதிரில் எந்த ஜீவராசியாவது நிற்க முடியுமா? அதுபோலத்தான் இப்பொழுது சர்வசக்தனான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைத் தவிர, நீயோ அல்லது உன்னைப் போல் உள்ளவர்களோ பலியை எதிர்த்து நிற்க இயலாது. (29)

ஆகவே, நீங்கள் அனைவரும் உங்கள் பகைவனான பலிக்குத் தீயது வரும் காலத்தை எதிர்நோக்கி, அதுவரை விண்ணுலகைத் துறந்து, எங்கேயாவது சென்று வாழுங்கள். (30)

இச்சமயம் வேதவித்துக்களான அந்தணர்களது சக்தியால், பலி மேன்மேலும் வலிமை பெற்று விளங்குகிறான். அவனது சக்தி மிகவும் பெருகிவிட்டது. எப்பொழுது அவன் அந்தணர்களை உதாசீனப்படுத்துகிறானோ, அப்பொழுதுதான் அவன் தன் சுற்றம் சூழ அழிவை அடைவான்.” (31)

தேவர்களின் நன்மை—தீமைகளை அறிந்த தேவகுரு, தேவர்களுக்கு இவ்வாறு அறிவுரை கூறவே, அவர்களும் தம்மிஷ்டப்படி மாறுவேடமேற்று விண்ணுலகை விட்டுச் சென்றனர். (32)

தேவர்கள் விண்ணுலகை விட்டு வெளியே சென்றதும், விரோசனன் தனயனான மகாபலி, தேவர்களின் இருப்பிடமான அமராவதி நகரைத் தன் தலைநகராகக் கொண்டு, மூவுலகங்களையும் தன்வசப்படுத்திக் கொண்டான். (33)

தங்கள் சீடனிடம் அன்பு கொண்ட பிருகு வம்சத்து அந்தணர்கள், விச்வஜித் வேள்வி செய்து மூவுலகங்களையும் தனதாக்கிக் கொண்ட தங்கள் சீடனான பலிக்குத் தங்களையே நம்பிச் சரணடைந்து பெற்ற இந்திரப் பதவியை நிலையாக அகப்படுத்திக் கொள்வதற்காக, நூறு அசுவமேத வேள்விகளைச் செய்வித்தார்கள். (34)

அந்த வேள்விகளின் மகிமையால் பலியின் புகழ் என்னும் முழுநிலவு, எண்டிசைகளிலும் மூவுலகங்கள் எங்கும் பரவியது. நட்சத்திரங்களின் நடுவில் அவற்றின் மன்னனான சந்திரன் போல் அவன் பிரகாசித்தான்! (35)

அந்தணர்களது அருளால் தான் பெற்ற உயர்ந்த மூவுலக அரசுச் செல்வத்தை முழுமை பெற்றதாக உணர்ந்த பலி, பெருமனத்தோடு அனுபவிக்கலானான். (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினாறாவது அத்தியாயம் — கசியபர் அதிதிக்குப் பயோவிரதம் பற்றி உபதேசித்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “பரீக்ஷித்! தேவர்கள் கண் காணாமல் மறைந்து போனவுடன், அசுரர்கள் விண்ணுலகைக் கைப்பற்றியபோது, தேவர்களது தாயாகிய அதிதிதேவி, தான் அனாதையாகிவிட்டதாக எண்ணி மிக்க வருத்தமடைந்தாள். (1)

வெகுகாலமாக ஸமாதி நிலையில் இருந்த பகவான் கசியப முனிவர், ஒரு சமயம் ஸமாதி கலைந்து, அதிதியின் ஆசிரமம் வர அங்கு மகிழ்ச்சியோ, அமைதியோ இல்லாதது கண்டார். (2)

குருகுல மன்னனே! அங்கு வந்த கசியபர் தன் ஆசனத்தில் அமரவே, அதிதிதேவி தன் கணவரை முறைப்படி உபசரித்தாள். அப்பொழுது தன் மனைவியின் முகம் வாடியிருப்பதைக் கண்ட கசியபர் அவளிடம் கேட்டார். (3)

“மங்களமானவளே! இப்பொழுது அந்தணர்களுக்கு ஏதாவது பேராபத்து நேர்ந்ததா? அறநெறிகளைத் தவறாது முறைப்படி செய்து வருகிறாயா? யமனுடைய பிடியில் சிக்கித் தவிக்கும் மக்களுக்கு ஏதாவது நேரக்கூடாதது நேர்ந்துவிட்டதா? (எல்லோரும் நலந்தானே?) (4)

இல்லறத்தை நல்லறமாக நடத்துபவளே! யோகநெறியில் இல்லாதவர்களாயினும், இந்த இல்லற நெறியில் தம் கடமைகளைச் செவ்வனே செய்பவர்கள், யோகநெறியின் பயனை (முக்தியை)ப் பெறலாம். அவ்வாறான இந்த இல்லறத்தில் உள்ள உனக்கு அறம், பொருள், இன்பத்திற்கு ஏதாவது தடை நேர்ந்ததா? (5)

அல்லது, நீ வீட்டு வேலைகளில் ஈடுபட்டிருக்கும் போது, யாராவது அதிதிகள் (விருந்தாளிகள்) வந்து, அவர்களுக்குரிய விருந்தோம்பல் உன்னால் செய்யப்படாமல் அவர்கள் வெளிச் சென்று விட்டார்களா? அல்லது, உன்னால் எழுந்திருந்து முகமன் கூறி, அவர்களை வரவேற்று உபசரிக்க முடியவில்லையா? பின், எதனால் உன் முகம் வாடியிருக்கிறது? (6)

எந்த வீடுகளில் வந்த விருந்தாளிக்குத் தண்ணீர் மட்டுமாவது தந்து உபசரிக்காமல், வந்தவர் அப்படியே திரும்பிச் செல்வாராயின், அது வீடல்ல. உண்மையில் அது நரிகள் குடியிருக்கும் பொந்து ஆகும். (7)

அன்பானவளே! நான் வெளியே சென்றிருந்தபோது, நீ மனம் வருந்தியிருக்கலாம். அதனால் ஒருவேளை ஹோமம் செய்யப்பட வேண்டிய நேரத்தில் தட்சிணாக்னி, கார்ஹபத்யம், ஆஹவனீயம் என்னும் மூன்று அக்னிகளிலும் அவியுணவு கொண்டு ஹோமம் செய்யாமல் விட்டுவிட்டாயா? (8)

அந்தணர்களும், அக்னியும், சகல தேவதாஸ்வரூபனான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருமுகம். ஆகவே, இல்வாழ்வான் இவர்களை முறைப்படி பூசிப்பதால் விருப்பங்களனைத்தையும் நல்கும் உயர்ந்த புண்ணிய உலகங்களை அடையலாம். (9)

மனவுறுதி கொண்டவளே! நீ என்றுமே மலர்ந்த முகத்துடன் இருப்பாயே! ஆனால், இன்று நீ வாடிய முகத்துடன் இருப்பதால், உன் மனநிலை சரியில்லை என நினைக்கிறேன். உன் மக்கள் அனைவரும் நலம்தானே?” (10)

அதிதிதேவி கூறுகிறாள்—— “வேதவித்தகரே! அந்தணர்கள், பசுக்கள், இல்லற தர்மம் மற்றும் எனக்கும் எக்குறையுமில்லை. எல்லோரும் நலமே. இல்லற தர்மம் தவறாதவரே! அறம், பொருள், இன்பம் என்கிற முப்பேறுகளையும் பெற்றுத் தரும் சிறந்த இடம் இல்லற வாழ்க்கைதான்! (11)

அந்தணரே! தங்களையே என்றும் தியானித்துக் கொண்டிருப்பதால் ஆஹவனீயம், தட்சிணாக்னி, கார்ஹபத்யம் என்னும் மூன்று அக்னிகளும், விருந்தாளிகளும் (அதிதிகளும்), பணியாளர்களும், துறவிகளும், எதையேனும் பெற விரும்பி வரும் மற்றவர்களும், அவர்களுக்கான முறையில் உபசரிக்கப்படுவதால் எந்தக் குறையுமில்லை. (12)

பிரபோ! தங்களைப் போன்ற பிரஜாபதிகள், எனக்கு அறநெறிகளை முறைப்படி கூறியுள்ளதால், என் மனவிருப்பங்களும் கைகூடாமலா இருக்கும்? (13)

மரீசி மகரிஷியின் மைந்தரே! சத்துவ, ரஜோ, தமோ குணத்தவர்களான இந்த மக்கள் எல்லோரும் தங்களது உடம்பிலிருந்தும் மனதில் இருந்தும் தோன்றியவர்களே. பிரபோ! அசுரர்களோ, தேவர்களோ யாராக இருப்பினும், அவர்கள் தங்கள் மக்களாயிருப்பதால் தாங்கள் அவர்களிடம் சமமான அன்பு கொண்டிருப்பது முற்றிலும் உண்மைதான். இருப்பினும், சாட்சாத் பகவான் கூட தன்னைச் சரணமடைந்த அடியார்களது விருப்பத்தைத் தானே பூர்த்தி செய்து தருகிறார்? (14)

தாங்கள், என் தலைவர். நான் தங்களைத்தான் அண்டியிருக்கிறேன். ஆகவே, என் மேன்மையைப் பற்றியும் சற்று நினைத்துப் பாருங்கள். விரதங்களை நெகிழாது கடைப்பிடிப்பவர் தாங்கள். என் மக்களின் பகைவர்கள், அவர்களுடைய செல்வங்களையும் பதவிகளையும் பறித்துக் கொண்டு விட்டார்கள். ஆகவே, தாங்கள்தான் நம் மக்களைக் காத்தருள வேண்டும். (15)

மிக்க பலங்கொண்ட அசுரர்கள் எங்கள் செல்வம், ஆட்சி, புகழ், பதவி ஆகிய அனைத்தையும் வலுவில் பறித்துக் கொண்டனர். மேலும், எங்களைச் சுவர்க்கத்தினின்றும் வெளியே துரத்திவிட்டனர். இப்போது நான் துன்பக்கடலில் மூழ்கித் தவிக்கிறேன். (16)

தங்களைவிட எங்களுக்கு நன்மையைச் செய்பவர் வேறு யாருளர்? ஆகவே, எங்களது மேன்மையை நாடுபவரான தாங்கள், என் பிள்ளைகள் தாங்கள் இழந்தவைகளைத் திரும்பப் பெறுமாறு ஏதாவதொரு நன்மை பயக்கும் உபாயத்தை நன்கு யோசித்துக் கூறுங்கள்.” (17)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு அதிதிதேவி கசியபரிடம் வேண்டிக் கொள்ளவே, அவரும் சற்றே சிரித்தவண்ணம் கூறலானார்—— “பகவானது மாயையின் பலம் உண்மையில் வியத்தற்குரியதே. இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதும் அன்புத்தளையால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. (18)

ஐம்பெரும் பூதங்களால் ஆக்கப்பட்ட ஜடமான இவ்வுடல் எங்கே? பிரகிருதிக்கு அப்பாலுள்ள சைதன்யமான ஆன்மா எங்கே? யாருக்கு யார் பிள்ளை? யார் கணவன்? அவர்களுக்குள் என்ன உறவு? அஞ்ஞானமே எல்லா உறவுமுறைக்கும் காரணமாகிறது. (19)

அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதய குகையில் குடியிருக்கும், பக்தர்களின் துயர் துடைக்கும் லோகநாதனான பகவான் வாசுதேவனை ஆராதனை செய். (20)

அடியார்க்கெளியவனான ஸ்ரீமந்நாராயணன், உனது விருப்பங்களை நிறைவேற்றித் தருவார். பகவானிடம் கொண்ட பக்தி என்றுமே வீண்போகாது. இதைத் தவிர, வேறு சிறந்த உபாயம் எதுவுமில்லை என்பது என் கருத்து.” (21)

அதிதிதேவி கேட்கிறாள்—— “பிரும்மத்தை அறிந்தவரே! நினைத்ததை நினைத்தபடி முடிக்கும் லோகநாதனான பகவான், என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றித் தருவதற்காக, நான் அவரை எந்த முறையில் ஆராதிக்க வேண்டும்? (22)

அந்தணோத்தமரே! நான் என் குமாரர்களுடன் பெருந்துன்பத்தை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஆகவே, பகவான் என் விஷயத்தில் வெகு விரைவிலேயே மனமகிழ்ச்சி கொண்டு அருள்புரிவதற்கான வழிமுறையைத் தாங்கள் எனக்குக் கூறுங்கள்.” (23)

கசியபர் கூறுகிறார்—— “அதிதி! முன்பொரு சமயம் பிள்ளைப்பேறு வேண்டிய நான், பகவான் பிரும்மதேவரிடம் இதைத்தான் கேட்டேன். பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை விரைவில் மகிழ்வுறச் செய்யும் எந்த விரதத்தை அவர் எனக்குக் கூறினாரோ, அதையே உனக்கு நான் (இப்பொழுது) கூறுகிறேன். (24)

பால்குண மாதமாகிய பங்குனி மாதத்தின் வளர்பிறையில் (முதல்) பன்னிரண்டு நாட்கள், பால் மட்டும் உணவாக ஏற்று மிகுந்த பக்தியோடு தாமரைக்கண்ணனாகிய பகவானைப் பூஜிக்க வேண்டும். (25)

நீர் கிடைக்குமானால், காட்டுப்பன்றி தோண்டிய குழியிலிருந்து மண்ணை எடுத்து, உடல் முழுவதும் பூசிக்கொண்டு, ஓடும் நதியில் அமாவாசை திதியன்று நீராட வேண்டும். அவ்வாறு மண்ணை எடுக்கும்போது, ‘ஹே பூமாதேவியே! ஜீவராசிகள் வசிக்க இடம் வேண்டி, ஆதிவராக ரூபியான பகவான், ரஸாதல உலகிலிருந்து உங்களைப் பெயர்த்து எடுத்து வந்தார். உங்களுக்கு என் நமஸ்காரங்கள். தாங்கள்தான் என் பாவங்களை முழுவதுமாக அழித்தருள வேண்டும்’ என்கிற மந்திரத்தை உச்சரித்துக் கொண்டே மண்ணை எடுக்க வேண்டும். (26—27)

அவ்வாறு நீராடிய பிறகு தனது நித்திய, நைமித்திக கடமைகளை முறைப்படி முடித்து, அதன்பின் அர்ச்சா விக்ரகம், வேதிகை, சூரியன், கலசத்திலுள்ள தீர்த்தம், ஔபாஸன அக்னி அல்லது தன் குருநாதருடைய திருமேனி ஆகிய ஏதாவதொன்றில் பகவானை ஒருமனதுடன் தியானித்துப் பூஜை செய்ய வேண்டும். (பின் இவ்வாறு தியானிக்க வேண்டும்.) (28)

எம்பெருமானே! தாங்கள் என்றென்றும் இருப்பதால் ஸத்ரூபி; ஒளிவடிவினராதலால் சித்ரூபி; பரிபூரணராதலால் ஆனந்தரூபி; உடலில் புகுந்து மறைந்து காணப்படுவதால் சகல ஜீவரூபி; உபாதியான மறைப்பு அற்றவராதலால் நிர்முக்தர்; நிர்விசேஷர்; துரியமாயும் இருப்பவர்; அனைவராலும் கொண்டாடப்படுபவர்; ‘பக’ என்ற சொல்லுக்கான ஆறு குணங்களும் நிரம்பியவர்; அனைத்து ஜீவராசிகளுள்ளும் அந்தர்யாமியாக இருப்பவர்; அதேபோல் அனைத்து ஜீவராசிகளும் உங்களுள் நின்று நிலவுகின்றன. ஆகவே, தங்களை ‘வாசுதேவன்’ (ஸ்வயம்பிரகாசன்) என்று அழைக்கின்றனர். அனைத்து உலகங்களுக்கும் அதன் காரணபூதருக்கும் ஒரே சாட்சி தாங்களே. இவ்வளவு மகிமை பெற்ற தங்களை வணங்குகிறேன்! (29)

வெளியிலே இந்தப் பிரபஞ்ச வடிவாகத் தோன்றினாலும், தாங்கள் அணுவிற்கும் அணுவானவர்; நுண்ணியர். ஜடமான பிரகிருதியாகவும், சித்தான புருஷனாகவும் இருப்பவர், தாங்கள். இருபத்து நான்கு குணகாரியங்களை அறிபவர், தாங்கள். குணங்களைக் கணக்கிட்டுக் கூறும் ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தைத் தோற்றுவித்தவரும் தாங்களே. தங்களை வணங்குகிறேன்! (30)

பிராமணீயம், உதாயனீயம் என்கிற இரு கர்மங்களையும் தலைகளாக உடைய பிராதஸ் ஸவனம், மாத்யந்தின ஸவனம், ஸாயம் ஸவனம் என்ற மூன்று ஸவனங்களையும், மூன்று கால்களாக உடைய நான்கு வேதங்களையும், நான்கு கொம்புகளாக உடைய காயத்ரி, உஷ்ணிக், அனுஷ்டுப், பிருஹதீ, பங்தீ, திரிஷ்டுப், ஜகதீ என்கிற ஏழு சந்தங்களையும், ஏழு கைகளாகவுடைய ருக்வேத மந்திரங்களால் சஸ்திரமும், சாமவேதமந்திரங்களால் ஸ்தோத்திரமும், யஜுர்வேத மந்திரங்களால் யஜனமும் (வேள்வியும்) நடப்பதால் மூன்று மந்திர ஸ்வரூபியான, தர்மமயனான, விருஷபரூபரான, வேள்வி ரூபியான தங்களுக்கு, எனது பல (கோடி) வணக்கங்கள்! தாங்கள் வலிமையை அருள்பவர். (31)

உலகினுக்கு நலம் அருளும் சிவனும், பிரளயத்தில் அழிக்கும் ஸ்ரீருத்ரனும் தாங்களே. சகல சக்திகளுக்கும் இருப்பிடம் தாங்களே. தங்களுக்கு எனது நமஸ்காரங்கள். எல்லா வித்யைகளுக்கும் சகல உயிர்ப்பிராணிகளுக்கும் தலைவர் தாங்களே. தங்களுக்கு என் வணக்கங்கள்! (32)

இந்தப் பிரபஞ்ச வடிவாகவும், அவைகளை இயக்கும் பிராணனாகவும், இவற்றை உள்ளடக்கிய ஹிரண்யகர்ப்பனாகவும், யோகப்பயிற்சியில் பெறக்கூடிய அணிமா முதலிய எண்வகை சித்திகளையும் தன் திருமேனியாகக் கொண்டவராகவும், யோக மார்க்கத்தைத் தோற்றுவித்தவரும், அந்த யோகமாகவே விளங்குபவருமான தங்களுக்கு என் வணக்கங்கள் பலப்பல! (33)

முழு முதற்கடவுள் தாங்கள். சகல ஜகத் சாட்சியும் தாங்களே. உங்களுக்கு என் வணக்கங்கள்! பதரிகாசிரமத்தில் நரநாராயண முனிவர்களாக விளங்குபவர் தாங்களே. பாவங்களைத் தொலைத்தொழிப்பவரான தங்களுக்கு என் பல(கோடி) வணக்கங்கள்! (34)

தங்களுடைய திருமேனியோ மரகதக்கல் போன்று இளம்பச்சை. செல்வங்களுக்கும் அழகிற்கும் இருப்பிடமான திருமகள், தங்களது மனைவி. பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் ஆகிய ஸகுண மூர்த்திகளைத் தன்னுள் கொண்ட நிர்குண தத்துவமான தங்களுக்கு என் வணக்கங்கள்! பீதாம்பரதாரியான தங்களுக்கு என் நமஸ்காரங்கள்! (35)

வேண்டிய வரங்களை வேண்டியவாறு அளிப்பவர், தாங்கள். வரம் அளிப்பவர்களில் தங்களைவிட தாராள மனமுடையவர் யார்? தாங்களே அனைத்து ஜீவராசிகளாலும் வேண்டப்படுபவர். ஆகவேதான் உண்மையறிந்த அறிஞர்கள், தங்களுக்கான நன்மைகளை வேண்டித் தங்களது திருவடித்துகள்களையே போற்றி உகக்கின்றனர். (36)

தங்களுடைய திருவடித்தாமரைகளின் மகரந்தத்துகள்களைப் பெறவேண்டியே தேவர்களும் திருமகளும் தங்களைச் சேவித்துப் போற்றுகின்றனர். இவ்வாறு, எல்லையற்ற பெருமை கொண்ட தாங்கள் என் மேல் கருணை கொண்டு அருள்புரிய வேண்டும். (37)

இந்த ஒன்பது மந்திரங்களால் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை முதலில் ஆவாஹனம் செய்து, பாத்யம், அர்க்யம், ஆசமனீயம் முதலிய உபசாரங்களால் சிரத்தையோடு பூஜிக்க வேண்டும். (38)

நறுமணச் சந்தனம், மலர்மாலைகள் ஆகியவற்றால் முதலில் பூசனையைத் தொடங்கி, பின் காராம்பசுவின் பால் கொண்டு அபிஷேகம் செய்து, வஸ்திரம் உடுத்தி, பூணூல் அணிவித்து, திருவாபரணங்கள் சாத்தி, நறுமணங்கமழ் தூபங்காட்டி, தீபமேற்றிக் காட்டி, ‘ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாய’ என்கிற பன்னிரண்டெழுத்து மந்திரம் ஓதி வழிபட்டு, அவ்வப்போது ஆசமனம் அளித்து முறைப்படி (பக்தியோடு) பூஜிக்க வேண்டும். (39)

தன்னுடைய செல்வச்செழிப்பிற்கு ஏற்றவாறு, பாலில் வெந்த சம்பா அரிசியுடன் நெய், வெல்லம் சேர்த்துச் செய்யப்பட்ட சம்பா அரிசிப் பொங்கலை, இறைவனுக்கு நிவேதனம் செய்து, பின் அந்தப் பொங்கல் கொண்டு துவாதசாக்ஷரீ மகாமந்திரத்தால் ஹோமம் செய்யவேண்டும். (40)

பின் பகவானுக்குத் தாம்பூலம் அளித்துப் பூசனை செய்ய வேண்டும். பகவானுக்கு நிவேதனம் செய்த பொங்கலை இறையடியார்களுக்கு அளித்துவிட்டு, தானும் உட்கொள்ள வேண்டும். (41)

அதன்பின் நூற்றியெட்டு முறை துவாதசாக்ஷரீ மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். துதிகளால் அவரைத் துதித்துப் போற்ற வேண்டும். மனநிறைவுடன் மகிழ்ச்சியோடு பிரதட்சிணம் செய்து, எட்டு அங்கங்களும் தரையில் தோய விழுந்து வணங்க வேண்டும். (42)

பகவானது நிர்மால்யமான புஷ்பத்தைத் தலையில் சூடிக்கொண்டு, முதலில் ஆவாஹனம் செய்த பகவானை (வந்த வழியே தன் மூலஸ்தானமான இருப்பிடத்திற்குப் போக) விஸர்ஜனம் செய்ய வேண்டும். பின் வசதிக்கேற்றவாறு குறைந்தது இரண்டு அந்தணர்களுக்காவது பாயஸத்துடன் போஜனம் செய்விக்க வேண்டும். (43)

தட்சிணை தாம்பூலங்களால் அந்தணர்களுக்கு மரியாதை செய்த பிறகு, அவர்கள் அனுமதி பெற்றுச் சுற்றம் சூழ, மிச்சம் மிகுந்திருக்கும் அன்னத்தைச் சாப்பிட வேண்டும். அன்றைய தினம் பிரும்மசரிய விரதத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். மறுதினம் விடிவோரையில் கண் விழித்து எழுந்திருந்து, நீராடித் தூய்மையாக நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களை முறைப்படி முடித்து, முன் கூறியபடியே மனவொருமையுடன் இறைவனைப் பூஜிக்க வேண்டும். இவ்வாறு விரதம் முடியும் வரை, தினமும் பாலினால் பகவானுக்கு அபிஷேகம் செய்து பூசனை புரியவேண்டும். (44—45)

பகவானது பூசனையில் மிகுந்த ஆதரவும் நம்பிக்கையும் கொண்டு பாலை மட்டும் ஆகாரமாக ஏற்று, இவ்விரதத்தைச் செய்யவேண்டும். தினமும் அக்னியில் ஹோமம் செய்து, அந்தணர்களுக்குப் போஜனம் அளிக்கவேண்டும். (46)

இவ்வாறு பாலை மட்டும் ஆகாரமாகக் கொண்டு, பன்னிரண்டு நாட்கள் பகவானது பூஜை, ஹோமம், பெரியோர்களுக்கு வந்தனம் மற்றும் அந்தணப் பெருமக்களுக்கு உண்டி அளித்தல் ஆகியனவற்றைத் தினமும் தவறாமல் செய்யவேண்டும். (47)

பங்குனி மாத வளர்பிறை பிரதமை திதி (முதல் நாள்) முதல், அந்த மாத வளர்பிறை (பதின்மூன்றாம் நாள்) திரயோதசி திதி வரை புணர்தலை விடுத்துப் பிரும்மசரியம் கடைப்பிடித்துத் தரையில் படுத்து, மூன்று வேளைகளிலும் நீராடி, பொய் தவிர்த்து, தீயோர் சேர்க்கையும் விடுத்து, சிறிய—பெரிய சுகானுபவங்களை நீக்கி, எந்தவொரு ஜீவனுக்கும் எவ்விதத் துன்பமும் அளிக்காது, பகவானது பூசனையிலேயே கண்ணும் கருத்துமாக இருக்கவேண்டும். (48—49)

பதின்மூன்றாவது தினத்தில், பூசனை முறையை நன்கு கற்றறிந்த அந்தணர்களைக் கொண்டு சாஸ்திரத்தில் கூறியுள்ளபடி, முறை வழுவாது பகவானுக்குப் பஞ்சாமிர்தத்தால் அபிஷேகம் செய்விக்க வேண்டும். (50)

அன்றைய தினம், ‘பணம் செலவழிகிறதே?’ என்கிற எண்ணத்தை விடுத்து, விரிவான முறையில் பகவானது பூசனையைச் செய்யவேண்டும். பாலில் வெந்த அன்னத்தைக் கொண்டு கருடாரூடனான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஆராதிக்க வேண்டும். (51)

அவ்வாறு பாலில் வெந்த அன்னத்தைக் கொண்டு ஒன்றுபட்ட மனத்துடன் பகவானுக்கான ஹோமத்தைச் செய்ய வேண்டும். பகவான் மனம் மகிழுமாறு அவருக்குப் பிடித்த ருசியான நைவேத்தியத்தை ஆக்கி அளிக்கவேண்டும். (52)

பின்பு, உண்மை முறையறிந்த ஆசார்யனையும் ரித்விக்குகளையும் வஸ்திரங்கள், ஆபரணங்கள், காராம்பசுக்கள் தந்து மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்யவேண்டும். ‘அவர்களை மகிழ்ச்சியுறச் செய்வதே பகவானது உண்மை பூசனையாகும்’ என்பதைத் தெரிந்துகொள். (53)

முத்தன்ன வெண்ணகையாய்! விரதத்தைச் செய்து வைக்கும் ஆசார்யன், ரித்விக்குகள் மற்றும் அங்கு வந்திருக்கும் அந்தணப் பெருமக்கள் ஆகிய அனைவருக்கும் தன் சக்திக்கேற்றபடி, நல்ல ருசியுள்ள சாத்விகமான ஆகாரமளித்து மரியாதை செலுத்த வேண்டும். (54)

ஆசார்யனுக்கும் மற்ற ரித்விக்குகளுக்கும் அவர்களது தகுதிக்கேற்றபடி, தட்சிணை அளிக்க வேண்டும். சண்டாளனேயானாலும் அங்கு வந்துவிட்டால், அவர்களுக்கும் நல்ல உணவளித்து மகிழ்விக்க வேண்டும். (55)

ஏழை—எளியோர், குருடர்கள், பரிதாபத்திற்குரியோர் ஆகியவர்கள் உண்ணும் போது ‘இதுவன்றோ பகவானை மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்வது’ என்று மனதார எண்ணி மகிழ்ந்து, அதன்பின் உற்றார்—உறவினர்களுடன் தானும் உண்ண வேண்டும். (56)

தினமும் நர்த்தனம், வாத்தியம், பாட்டு, பகவானது துதிகள், நன்மையளிக்கும் வேத மந்திரங்கள், பகவானது திருக்கல்யாண குணங்களையும் திருவிளையாடல்களையும் விளக்கும் கதைகள் ஆகியன வாயிலாகவும், வாயினால் பாடி, மனத்தினால் சிந்திக்க வேண்டும். (57)

பகவானுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியைத் தரும் ‘பயோவிரதம்’ என்கிற இந்த விரதத்தை, பிரும்மதேவர் எனக்குக் கூறினார். அதை அப்படியே உனக்குக் கூறியுள்ளேன். (58)

சௌபாக்கியவதியே! நீயும் பொறி—புலன்களை அடக்கித் தூய்மையான உள்ளத்துடன் முழு ஈடுபாடு கொண்டு, என்றுமுள்ள பகவானைக் குறித்து, இந்த விரதத்தை முறைப்படி செய். (59)

மங்களமானவளே! இந்த பயோவிரதம் பகவானை மகிழ்விப்பது. இதுவே அனைத்து வேள்விகளாகும். அனைத்து விரதங்களும் இதுவே. தவத்தின் கனி ரசமும், தானங்களில் உயர்ந்ததும் இதுவே. (60)

எதைச் செய்தால் பகவான் மகிழ்வாரோ, அதுதான் உண்மையான நியமம் (கடமை); அதுதான் உத்தமமான யமம் (மனஅடக்கம்); அதுதான் உண்மையான தவமும் தானமும் விரதமும் வேள்வியும். (61)

ஆகவே, நலம் நாடுபவளே! பொறிபுலன்களை அடக்கி மிக்க ஈடுபாடு கொண்டு இந்த விரதத்தைச் செய். அதனால், பகவான் விரைவிலேயே மகிழ்ச்சி கொண்டு உன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி அருளுவார்.” (62)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினேழாவது அத்தியாயம் — பகவான் நேரில் தோன்றி அதிதிதேவிக்கு வரமளித்தல்

சுக மகரிஷி கூறுகிறார்—— மன்னனே! அதிதிதேவி, தனது கணவரான கசியப முனிவர் உபதேசித்தபடியே, மிகவும் கவனமாகப் பன்னிரண்டு நாட்கள் அந்த பயோவிரதத்தை அனுஷ்டித்தாள். (1)

புலன்களாகிய முரட்டுக் குதிரைகளை, மனம் என்னும் கடிவாளம் கொண்டு, புத்தி என்னும் தேரோட்டியின் மூலம் தன்வசமாக்கிக் கொண்ட அதிதிதேவி, சகல ஜீவராசிகளின் அந்தர்யாமியாக விளங்கும் பகவான் ஸ்ரீவாசுதேவனிடமே மனத்தை ஒன்றச் செய்து, புருஷோத்தமனான பரமனையே ஒன்றிணைந்த மனத்துடன் தியானித்து, பயோவிரதத்தை அனுஷ்டித்தாள். (2—3)

அப்பொழுது அரையிலே பீதாம்பரம் உடுத்தி, நான்கு திருக்கரங்களிலும் சங்கம், சக்கரம், கதை, தாமரை மலர் தரித்து பகவான், அவள் முன் தோன்றினார். (4)

தன் கண்ணெதிரிலே பகவான் திடீரெனத் தோன்றவே, அவரைக் கண்ட அதிதிதேவி மரியாதையோடு உடனே எழுந்திருந்து காதலாகிக் கசிந்துருகி, ‘நின்றிருந்த ஒரு தடி திடீரென விழுந்தாற்போல’ உடல் தரையில்பட விழுந்து வணங்கினாள். (5)

பின் எழுந்திருந்த அவள் இருகைகள் கூப்பி நின்று பகவானைத் துதிக்க விழைந்தாள். ஆனால், கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகவே வாயடைத்து நின்றாள். உடல் மயிர்க்கூச்செறிந்தது. பகவானைக் கண்ட மகிழ்ச்சியில் உடல் நடுங்கியது. ஆகவே, பேச இயலாது நின்றாள். (6)

குருகுலத் திலகமே! அதிதிதேவியோ, திருமகள் கேள்வனும் அகில உலக நாயகனும் வேள்விகளின் தலைவனுமான பகவானைக் காதலால் கசிந்துருகும் தன்னிரு கண்களால் அப்படியே விழுங்கி விடுபவள் போல் பார்த்து, அன்பு பொங்கிவர குரல் தழுதழுக்க மெதுவாகத் துதிக்கலானாள். (7)

அதிதிதேவி துதிக்கிறாள்—— “வேள்விகளுக்கெல்லாம் தலைவரே! அந்த வேள்விகளின் தேவதைகளாகவும் விளங்குபவரே! தன்னிலையினின்றும் நழுவாத சாசுவதரே! புண்ணியங்களை நல்கும் தூய திருவடியோரே! நிகரில் புகழாய்! உலகம் மூன்றுடையோரே! செவியில் புகுந்தவுடன் நலன்களை வாரியளிக்கும் திருநாமங்களை உடையவரே! துன்புறும் மக்களின் துன்பம் துடைக்கவே திருவவதாரம் கொள்பவரே! அறுகுணத்தவரே! பரிபூரணரே! சர்வேசா! ஏழைபங்காளரே! துன்பத்தில் தவிக்கும் தங்களைச் சரணடைந்த எங்களைக் காத்து அருள வேண்டும். (8)

இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் தோற்றம், இருத்தல், ஒடுங்குதல் ஆகிய மூன்றின் மூலகாரணராக விளங்கும் தாங்களேதான் இந்தப் பிரபஞ்ச ரூபியாகவும் இருக்கிறீர்கள். எல்லை காண இயலாதவராயினும், தங்கள் விருப்பம் போல் பலவாறான சக்திகளையும் குணங்களையும் ஏற்கிறீர்கள். ஆயினும், தங்களுடைய நழுவலற்ற இயற்கையான நிர்குண ஸ்வரூபத்திலேயே நிலையாக நிற்கிறீர்கள். (பக்தர்களது இதய கமலத்தில் வீற்றிருக்கிறீர்கள்.) எப்பொழுதும் மேன்மேலும் வளர்ந்து பெருகி நிற்கும் பூரணமான தத்துவ ஞானத்தால், இதயத்தில்படியும் மாயையின் இலக்கணமான அஞ்ஞானத்தைத் தலையெடுக்காவண்ணம் அழித்தொழிக்கிறீர்கள். துன்பம் துடைப்பதால் ‘ஹரி’ என்ற திருப்பெயர் பெற்றவர். (சாந்தோக்ய உபநிடதத்தின் ஏழாம் அத்தியாயத்தில் வர்ணிக்கப்பட்ட) ‘பூமா’ என்கிற பரிபூரண நித்தியானந்த ஸ்வரூபரான தங்களுக்கு என் நமஸ்காரங்கள்! (9)

இடம், காலம், வஸ்து என்கிற மூன்றுவிதப் பாதிப்பும் இல்லாத எம்பெருமானே! தாங்கள் மனம் மகிழ்ந்தால், அடியார்களுக்குப் பிரும்மதேவரது ஆயுட்காலமான இரண்டு பரார்த்தகால நீண்ட ஆயுளும், எவ்வித நோய்நொடியுமற்ற வலிமைமிக்க விருப்பம் போல் அழகான திவ்விய சரீரமும், விரும்பிய பொருள்களும், எல்லையற்ற செல்வமும், விண்ணுலகம், மண்ணுலகம், பாதாளம் வரையிலான உலகங்களும், அஷ்டாங்க யோகத்தின் பயனான அணிமாதி சித்திகளும், அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் முப்பெரும் பேறுகளும், திரிபுடிகளைக் கடந்த ஒப்பற்ற பரப்பிரும்மத்தைப் பற்றிய உண்மையறிவும் தானாகப் பெறலாகின்றன. அப்படியிருக்க, பகைவர்களை வெல்லுதல் போன்ற சிறிய சிறிய விருப்பங்கள் நிறைவேறுவது பற்றிக் கேட்கவா வேண்டும்?” (10)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “பரத குல மன்னனே! இவ்வாறு அதிதிதேவி துதித்து வேண்டவே, அகில ஜீவராசிகளின் இதயத்திலும் வீற்றிருந்து, அவற்றின் செயல்களைக் கண்காணித்து வரும் தாமரைக் கண்ணராகிய பகவான் இவ்வாறு கூறலானார்.” (11)

பகவான் கூறுகிறார்—— “தேவர்களின் அன்னையே! நீ வெகுகாலமாக எதை விரும்பி வேண்டுகிறாய் என்பதை நான் நன்கறிவேன். உன்னுடைய மைந்தர்களான தேவர்களது செல்வங்களையும் பதவிகளையும், அவர்களது பகைவர்களான அசுரர்கள் வலுவில் பறித்துக் கொண்டுவிட்டனர். இல்லையா? (12)

மதங்கொண்ட வலிமைமிக்க அந்த அசுரர்களை உன் மக்கள் போரில் வென்று, மகத்தான வெற்றியையும் செல்வத்தையும் திரும்பப் பெறவேண்டும். அவர்களுடன் நீ ஒரே இடத்தில் சேர்ந்து வாழ்ந்து, பகவானை ஆராதிக்க வேண்டும். (13)

மேலும், உன் மக்களான இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் பகைவர்களைக் கொன்று, அசுரர்களது மனைவிமார்கள் கண்ணீரும் கம்பலையுமாக நிற்பதைக் காண நீ விரும்புகிறாய். இல்லையா? (14)

உன் மக்கள் செல்வச்செழிப்பும் வலிமையும் கொண்டு விளங்க வேண்டும். இழந்த புகழையும் செல்வத்தையும் திரும்பப் பெற வேண்டும். முன் போலவே விண்ணுலகில் எல்லா உரிமைகளையும் பெற்று மகிழ்ச்சியோடு உலா வரவேண்டும். அதைக் காண வேண்டும் என்பதும் உன் விருப்பமல்லவா? (15)

ஆனால், தாயே! இப்பொழுது அந்த அசுரத்தலைவர்களை வெற்றிகொள்ள இயலாது என்பது என் எண்ணம். ஏனெனில், காலமும் அந்தணர்களது ஆசியும் அவர்களுக்கு அனுகூலமாக இருந்து, அவர்களைக் காத்து நிற்கின்றன. ஆகவே, இப்பொழுது அவர்களோடு போரிட்டால் வெற்றி பெற இயலாது. (பலத்தால் வெற்றிகொள்ள முடியாது. ஆகவே, வேண்டுதலால் காரியத்தைச் சாதித்துக் கொள்ளலாம்.) (16)

அம்மா அதிதியே! நீ செய்த இந்த பயோவிரதத்தால் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டேன். இது பற்றி, நான் வேறு ஏதாவது ஓர் உபாயத்தை யோசிக்கிறேன். என்னைக் குறித்து, நீ செய்த விரதம் ஒருக்காலும் வீணாகக் கூடாது. நீ மேற்கொண்ட சிரத்தைக்கும் ஈடுபாட்டிற்கும் ஏற்ற பயன் நிச்சயம் கிடைக்கும். (17)

நீ, உன் புதல்வர்களைக் காப்பாற்றவே முறை தவறாது பயோவிரதத்தால், என்னைப் பூசித்து துதித்தாய். ஆகவே, நான் என் ஓர் அம்சத்தோடு கசியபரது வீரியத்தில் பரவி, தங்களுக்கு மகனாகப் பிறந்து, உங்கள் மக்களைக் காப்பேனாக. (18)

மங்களமானவளே! நீ, உனது கணவரான கசியபரிடம், நான் இந்தத் திருமேனியோடு விளங்குவதாக மனத்தில் பாவனை செய்துகொண்டு, குற்றமற்ற அவருக்குப் பணிவிடை செய்துவா. (19)

தாயே! யார் கேட்டாலும் (தயவு செய்து) தாங்கள், என்னைத் தரிசனம் செய்தது பற்றிச் சொல்ல வேண்டாம். தெய்வ ரகசியத்தைப் பிறர் அறியாமல் எவ்வளவு மறைத்து வைக்கிறோமோ, அவ்வளவு நிறைய பயனை அளிக்கும்.” (20)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “இவ்வாறு கூறியபின் பகவான் அங்கேயே மறைந்தார். பெறற்கரிய பகவானே, தன் வயிற்றில் பிறக்கப் போவதை அறிந்த அதிதிதேவி, தன் காரியம் பயனுற்றதாக மகிழ்ந்து, கணவரான கசியபருக்கு மிகுந்த பக்தி—சிரத்தையோடு சேவை செய்தாள். கசியபரோ முக்காலமும் உணர்ந்தவர். அவரது ஞானதிருஷ்டி பொய்த்ததல்ல. ஆகவே, தன்னிடத்தில் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது அம்சம் புகுந்துள்ளதைத் தன் ஸமாதியோகத்தால் அறிந்து கொண்டார். மன்னனே! காற்று எங்கும் சமமாகத்தான் பரவியுள்ளது. ஆனால் காற்று, காட்டிலுள்ள மரங்களை ஒன்றோடொன்று உராயச் செய்து, காட்டுத்தீயைத் தோற்றுவிக்கிறதல்லவா? அதேபோல கசியப முனிவரும் ஒருமனத்துடன் செய்யப்பட்ட தன் தவவலிமையால், இந்நாள்வரை நழுவாமல் காத்து வைத்திருந்தத் தன் வீரியத்தை அதிதிதேவியின் திருவயிற்றிலிட்டார். (21—23)

என்றென்றும் அழியாப் பெருநிலையனாகிய ஸ்ரீமந்நாராயணனே, அதிதியின் திருவயிற்றில் வந்து வளர்வதறிந்த பிரும்மதேவர், பிறரறியாது ரகசியமாகவுள்ள திருநாமாக்களைக் கொண்டு, அவரைத் துதிக்கலானார்.” (24)

பிரும்மதேவர் துதிக்கிறார்—— “மொத்தப் புகழ்ச்சிக்கும் கொள்கலனான எம்பிரானே! எல்லையற்ற சக்தி படைத்தவரே! தங்களுக்கு வணக்கங்கள். அந்தணர்களிடம் அன்பு கொண்டவரே! தங்களுக்கு வணக்கம். முக்குணங்களை ஏற்று திருவிளையாடல்கள் புரிபவரே! உங்களுக்கு வணக்கம், வணக்கம்! (25)

முற்பிறவியில் இந்த அதிதிதேவி ‘பிருச்னி’ என்கிற பெயரோடிருந்த சமயம், தாங்கள் பிருச்னிகர்ப்பர் என்கிற திருநாமத்துடன் அவளது குழந்தையாய்ப் பிறந்தீர்கள். வேதங்களைத் தம்முள் கொண்டவரும் (‘வேதங்களே பகவானது மூச்சுக்காற்று’ என்று வேதமே கூறுகிறது) (அல்லது) வேதங்களிலே கூறப்படுபவரும், இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்தவரும் தாங்களே. தங்களைப் பன்முறை வணங்குகிறேன்! மூவுலகங்களும் தங்களது தொப்புளில் நிலைகொண்டுள்ளன. மூவுலகங்களையும் கடந்து மேலே விளங்கும் ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் விளங்குபவரும், சகல ஜீவராசிகளினுள்ளும் அந்தர்யாமியாக விளங்குபவரும், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளவருமான ஸ்ரீவிஷ்ணுவான தங்களுக்கு என் வணக்கங்கள்! (26)

இறைவா! இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் முதலும் முடிவும் நடுவும் தாங்களே. ஆகவே, வேதங்கள் தங்களை எல்லையற்ற சக்தி படைத்த புருஷனாக வர்ணிக்கின்றன. எம்பெருமானே! ஆழமான நதியின் வெள்ளம் தன்னுள் விழுந்த துரும்பையும் தன்னோடு இழுத்துச் செல்வது போல, காலரூபியான தாங்கள், இந்தப் பிரபஞ்சத்தையே இழுத்துச் சென்று ஆட்டிப் படைக்கிறீர்கள். (27)

இறைவனே! சராசரங்களான இந்த ஜீவராசிகள், அவற்றைப் படைத்த பிரஜாபதிகள் ஆகிய அனைத்தையும் தோற்றுவித்த மூலகாரணர், தாங்கள். நீரில் மூழ்கித் தவிப்பவனுக்குத் தோணி போல், விண்ணுலகிலிருந்து நழுவித் தவிக்கும் தேவர்களுக்குத் தாங்களொருவரே சிறந்த அடைக்கலம்.” (28)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினெட்டாவது அத்தியாயம் — பகவான், ஸ்ரீவாமனமூர்த்தியாகத் திருவவதாரம் செய்து, மகாபலியின் வேள்விச்சாலைக்குச் செல்லுதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “பரீக்ஷித்! இவ்வாறு பகவானது பேராற்றலையும் திருவிளையாடல்களையும் பிரும்மதேவர் துதிக்கவே, பிறப்பிறப்பில்லாத பகவான் அதிதிதேவியிடம் நான்கு திருக்கரங்களோடு அவதாரம் செய்தார். அத்திருக்கரங்களிலே சங்கம், சக்கரம், கதை, தாமரை மலர் இருந்தன. தாமரை மலர் போன்று அகன்ற அழகிய திருக்கண்கள்; அரையிலே மஞ்சள் பட்டாடை. (1)

நீலமேக சியாமளன்; கோமளன்; மகரகுண்டலங்களின் பேரொளியால் தாமரைமலர் போன்ற திருமுகம் மேலும் ஒளி வீசுகிறது; திருமார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மரு; கைகளில் பொன்வளைகள்; தோள்களில் தோள்வளைகள்; தலையிலே இரத்தின கிரீடம்; இடுப்பில் தங்க ஒட்டியாணம்; திருப்பாதங்களில் அழகிய கொலுசுகள்; (2)

கழுத்திலே தன்னொத்த அழகு படைத்த வனமாலை; அதில் மொய்க்கும் கருவண்டுகளின் இனிய ரீங்காரம்; மேலும் கழுத்தில் கௌஸ்துபமணியும் அழகாக ஒளி வீசுகிறது. இவ்வாறு பகவானது திருமேனி ஒளியால் கசியபப் பிரஜாபதியின் திருமாளிகையில் படர்ந்திருந்த இருள் போன இடம் தெரியவில்லை! (3)

பகவான் அவதாரம் செய்தபோது எண்டிசைகளும் தெளிந்திருந்தன. நதிகள், தடாகங்கள் முதலிய நீர்நிலைகள் படிகம் போல் தெளிந்து விளங்கின. மக்கள் மனம் மகிழ்ச்சியில் பொங்கியது. ஆறு பருவங்களும் ஒரே சமயத்தில் தங்கள் தங்கள் பருவ காலங்களுக்கேற்ற தளிர், பூ, பழங்களுடன் விளங்கின. விண்ணுலகம், மண்ணுலகம், ஆகாயம், தேவர்கள், பசுக்கள் (வேதங்கள்), அந்தணர்கள், மலைகள் என அனைத்தும் ஆனந்தமடைந்தன. (4)

ஆவணி மாத வளர்பிறை துவாதசி திதியில், சந்திரன் திருவோண நட்சத்திரத்தில் இருக்க, அபிஜித் என்னும் நல்முகூர்த்தத்தில் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் வாமனராகத் திருவவதாரம் செய்தார். அசுவினீ முதலிய நட்சத்திரங்களும், குரு, சுக்ரன் முதலிய கோள்களும், பகவானது திருவவதாரத்தை மங்களமளிக்கும் நன்னாளாகக் குறித்தன. (5)

மன்னனே! எந்த வளர்பிறை துவாததி திதியில் பகவான் திருவவதாரம் செய்தாரோ, அந்த துவாதசியை ‘விஜய துவாதசி’ என்றழைப்பார்கள். பகவான் அவதரித்தது நடுப்பகலான உச்சிவேளையானதால், அப்பொழுது சூரியன் ஆகாயத்தின் நடுவில் இருந்தார். (6)

பகவான் திருவவதாரம் செய்தபோது சங்கம், துந்துபி, மிருதங்கம், பணவம், ஆனகம் (நகாரா) முதலிய வாத்தியங்கள் ஒலித்தன. இவ்வாறு பலப்பல வாத்தியங்களின் ஒலி எங்கும் பரவியது. (7)

மனம் மகிழ்ந்த அப்சரப் பெண்கள் நர்த்தனமாடினர்; கந்தர்வர்கள் பாடினர்; முனிவர்கள், ரிஷிகள், தேவர்கள், மனுக்கள், பித்ருதேவர்கள், அக்னிதேவன் ஆகியோர் போற்றித் துதித்தனர். (8)

சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், கின்னரர்கள், கிம்புருஷர்கள், சாரணர்கள், யட்சர்கள், அரக்கர்கள், கருடனைச் சேர்ந்த பறவைகள், சிறந்த நாகங்கள் மற்றும் தேவர்களது பணியாட்கள் ஆகியோர் அனைவரும் கூட்டங்கூட்டமாகப் பாடித் துதித்தவண்ணம் நர்த்தனமாடினர். அவர்கள் அதிதிதேவியின் ஆசிரமத்தின் மேல் பூமாரி பொழிந்தனர். (9—10)

பரமபுருஷனான பகவான், தன் வயிற்றில் உதித்ததைக் கண்ட அதிதிதேவி, மிக்க வியப்பெய்தி மகிழ்ச்சியின் எல்லைக்குச் சென்றாள். கசியப பிரஜாபதியும், பகவான் தன் யோகமாயையின் சக்தியால் திருமேனி கொண்டு திருவவதாரம் செய்துள்ளதைக் கண்டு பெருவியப்பெய்தி, ‘போற்றி, போற்றி’ (ஜய விஜயீபவ!) என்று போற்றிப் புகழ்ந்தார். (11)

பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனோ சூட்சும சைதன்ய ஸ்வரூபன் (அறிவின் நுண்ணிய வடிவினன்); வெளிக்கண்களுக்குப் புலப்படாதவன். ஆனாலும் இப்பொழுது ஒளிவீசும் ஆபரணங்கள் அணிந்து, சக்கரம் முதலிய ஆயுதங்களேந்தி, எந்தத் திருமேனியோடு கண்களுக்குப் புலப்படும்படியாக நேரில் தோன்றினாரோ, அதே திருமேனியுடன் அன்னையும் பிதாவுமான அதிதியும் கசியபரும் பார்த்திருக்கக் குள்ளமான வாமனத் திருமேனியுடன் பிரும்மசாரியாக விளங்கினார். நாடகத்தில் நடிகன் தன் வேடம் மாற்றி வெளித்தோன்றுவது போலிருந்தது, அக்காட்சி. அவர்தான் எவரும் அறியாத் திருவிளையாடல்கள் புரிபவராயிற்றே! (12)

வாமனரூபியான அந்தப் பிரும்மசாரியைக் கண்டு மகிழ்ந்த முனிவர்கள், கசியப முனிவரை முன் நிறுத்தி, அக்குழந்தைக்கு ஜாதகர்மம் முதலிய ஸம்ஸ்காரங்களைச் செய்வித்தனர். (13)

அவருக்கு உபநயனம் செய்வித்தபோது, காயத்ரியின் தேவதையான சாட்சாத் சூரிய பகவானே காயத்ரி மந்திரத்தை உபதேசித்தார். தேவகுரு பிருஹஸ்பதி பூணூலையும், தந்தையான கசியபர் இடுப்பில் தரிக்கும் முஞ்சிப் புல்லாலாகிய மேகலையையும் அளித்தனர். (14)

லோகநாயகனான பகவானுக்கு பூமிப்பிராட்டி மான்தோலையும், காட்டின் செழுமைக்குக் காரணமான வனஸ்பதி தேவதையான சந்திரன் பலாசதண்டத்தையும், தாயான அதிதிதேவி (மானம் மறைக்க) கௌபீனத்தையும், விண்ணுலக தேவதை குடையையும் தந்தனர். (15)

வேந்தர் வேந்தனே! வேதங்களை நாவில் கொண்ட பிரும்மதேவர் கமண்டலுவையும், ஸப்தரிஷிகள் குசம் என்னும் தருப்பைகளையும், சரஸ்வதிதேவி அட்சமாலையையும் அழிவற்ற அந்த இறைவனுக்கு அளித்தனர். (16)

இவ்வாறு உபநயனம் செய்விக்கப்பட்ட வடுவான அந்த பகவானுக்கு, யட்சர்கள் தலைவனான குபேரன் பிச்சை பாத்திரமளித்தான். கற்புக்கனலும், லோகமாதாவும், சாட்சாத் பகவதியுமான அன்னபூரணேசுவரி உமாதேவியார் பிச்சை வழங்கினார். (17)

இவ்வாறு எல்லோரும் வாமனரூபியான பகவானைக் கொண்டாடவே, பெரியோனான அந்த வாமன வடு (பிஞ்சு), பிரும்மரிஷிகள் நிறைந்த அந்தச் சபையையே தன் பிரும்மசரிய தேஜஸால் மேலும் ஒளிரச் செய்தார். (18)

பின் பிரும்மசாரியான பகவான், வேதிகையின் நாற்புறங்களிலும் புனிதநீர் கொண்டு தூய்மையாக்கி, தருப்பைகளை நாற்புறமும் பரப்பி, சமித்துக்களைத் தீயிலிட்டு ஹோமம் செய்து, அத்தீயை நன்கு சுடர்விட்டெரியச் செய்து, அக்னி பூஜையான ஸமித்தாதானத்தைச் செய்தார். (19)

அப்பொழுது பிருகு வம்சத்து அந்தணர்கள், நிறைசெல்வத்துடன் விளங்கும் பெரும்புகழனான பலிச்சக்கரவர்த்திக்குப் பல அசுவமேத யாகங்கள் செய்து வைப்பதாகச் செவிமடுத்த பகவான், அங்கு செல்ல மனங்கொண்டார். அனைத்து சக்திகளையும் ஒருங்கே கொண்ட பகவான் அவ்வாறு செல்லும்போது, அவரது ஒவ்வொரு திருவடி வைப்பிலும் பூமியானது பாரம் தாங்காமல் நெளிந்தது. (20)

நர்மதை நதியின் வடகரையிலுள்ள ‘பிருகுகச்சம்’ என்கிற உயர்ந்த க்ஷேத்திரத்தில், பிருகு வம்சத்து அந்தணர்கள் ரித்விக்குகளாக இருந்து, பலிச்சக்கரவர்த்திக்குச் சிறந்த வேள்வியைச் செய்து வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்பொழுது வாமனரான பகவான் அங்கு வர, அது உதயசூரியன் ஆகாயத்திலிருந்து கீழே இறங்கி வேள்விச்சாலை அருகே வந்துவிட்டது போலிருந்தது! (21)

மன்னனே! அவ்வாறு அங்கு வந்த வாமனமூர்த்தியின் ஒளியில், அவ்வேள்விச் சாலையில் அமர்ந்துள்ள ரித்விக்குகள், யஜமானனான பலி மற்றுமுள்ள அவையோர்கள் ஆகிய அனைவரது காந்தியும் (தேஜஸ் — ஒளி) மங்கியது போலானது. ‘இவ்வேள்வியைக் காண விரும்பி, ஒருவேளை சூரிய பகவானே நேரில் வருகிறாரோ? அல்லது அக்னி பகவானோ? ஒருவேளை ஸநத்குமாரர்தான் வருகிறாரோ?’ என எண்ணி மயங்கினர். (22)

பிருகு மகரிஷியின் புதல்வரான சுக்ராசார்யர் முதலியோர் தத்தம் சீடர்களுடன் இவ்வாறு கற்பனைகள் செய்து கொண்டிருந்தபோது, வாமனமூர்த்தியான பகவான் கைகளில் குடை, பலாச தண்டம், நீர் நிரம்பிய கமண்டலு ஏந்தி, அந்த அசுவமேத வேள்விச்சாலையில் நுழைந்தார். (23)

அரையில் முஞ்சிப் புல்லாலாகிய கயிறு சுற்றி, மான்தோலைப் பூணூல் போல் உபவீதமாக அணிந்து, தலையிலே சடை மிளிர, மாயையால் பிரும்மசாரி வேடம் தரித்து வரும் வாமனமூர்த்தியான பகவான் ஸ்ரீஹரி வேள்விச்சாலைக்குள் வரவே, அவரது காந்தியால் தங்கள் ஒளி இழந்த பிருகு வம்சத்து அந்தணர்களான ரித்விக்குகள், தங்கள் சீடர்கள் சூழ அக்னிகளுடன் வந்து நல்வரவு கூறி வரவேற்றனர். (24—25)

அவரது வாமன (குள்ளமான) உருவிற்கேற்றவாறு அவரது அழகான அவயவங்களும் சிறிதாக, ஆனால் பார்க்கப் பார்க்கத் தெவிட்டாது மனங்கவர்வதாக இருப்பதைக் கண்டு மனம் மகிழ்ந்த யஜமானான பலிச்சக்கரவர்த்தி, அவர் அமர ஓர் உயர்ந்த ஆசனத்தை அளித்தான். (26)

பின், அந்த மகாபலி பற்றற்ற யோகிகளும் கண்டு மனம் மகிழும் வாமன ரூபியான பகவானை நல்வரவு கூறிக் கொண்டாடி, திருவடிகளை நன்னீர் கொண்டு தூய்மைப்படுத்தி முறைப்படி பூசித்தான். (27)

பகவானது திருவடிகளை அலம்பிய அந்த ஸ்ரீபாததீர்த்தம், அனைத்து மங்களங்களையும் ஒருங்கே நல்குவது; பாவத்தையும் தாபத்தையும் போக்கவல்லது. தேவதேவனான கைலாயவாசியான சந்திரசூடனான பகவான் ஸ்ரீபரமசிவனே மிகுந்த பக்தியோடு, அந்த நீரைத் தலையில் சூடிக் கொண்டிருக்கிறார். இன்று அந்த புண்ணிய நீர், தர்மத்தின் உண்மையறிந்த பலிக்குக் கிடைத்தது. அவன் மிகுந்த பக்தியோடு காதலாகிக் கசிந்து, அந்த ஸ்ரீபாததீர்த்தத்தைத் தன் தலையில் தெளித்துக் கொண்டான்.” (28)

பலிச்சக்கரவர்த்தி கூறுகிறான்—— “அந்தணச்சிறுவரே! உங்களுக்கு நல்வரவும் எனது வணக்கங்களும். உங்களுக்கு நாங்கள் என்ன சேவை செய்யவேண்டும்? அனைவரும் கொண்டாடும் தகைமையுடையோரே! பெருந்தவசிகளான பிரும்மரிஷிகளின் தவத்தின் பயனே திருவுருவம் கொண்டு என்னெதிரில் வந்து நிற்கிறதோ? என நினைக்கிறேன். (29)

தாங்கள் இன்று, என் திருமாளிகைக்கு வந்ததால் என் முன்னோர்கள் மனநிறைவு பெற்றனர். இன்றுதான் எங்கள் வம்சமே பரிசுத்தமடைந்தது. இந்த வேள்வியும் இன்று பெறற்கரிய பெரும்பயனைப் பெற்றது. (30)

அந்தணச் சிறுவரே! இன்று தங்களுடைய மென்மையான சின்னஞ்சிறு திருவடிகளைக் கழுவியதால், என் பாவங்கள் நசிந்து நான் தூய்மையானேன். முறை தப்பாது வேள்வி செய்வதாலும், வேள்வித்தீயில் அவியுணவை அளிப்பதாலும் பெறும் பயனை இன்று நான் எளிதில் பெற்றேன். தங்களது இத்திருவடிகளின் அடிவைப்பாலும், தங்களது திவ்விய மங்களத் திருமேனியாலும், எனது இந்தப் பூமி தூய்மை பெற்றது. (31)

பிரும்மசாரி சிறுவரே! தாங்கள் என்னிடம் ஏதோ பெற விரும்பி வந்திருப்பதாக நினைக்கிறேன். எதை எதைப் பெற விரும்பி வந்திருக்கிறீர்களோ, அவற்றையெல்லாம் கேட்டுப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள். பசுக்களா? பொன்னா? வாசம் செய்ய வீடுவாசலா? அல்லது ருசியான உணவு வகைகளா? குடிப்பதற்கு இனிய பானங்களா? அல்லது அந்தணரே! நீங்கள் பிரும்மசாரியாக இருப்பதால் ஒருவேளை மணம் செய்து கொள்ள நல்ல அந்தணச் சிறுமியா? செழுமையுள்ள கிராமங்களா? குதிரைகள், யானைகள் அல்லது தேர்களா? எது வேண்டுமோ கேட்டுப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்.” (32)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — பகவான் மகாபலியிடம் மூன்றடி மண் வேண்டுதல்

ஸ்ரீசுக மகரிஷி கூறுகிறார்—— “இவ்வாறு மகாபலி கூறிய வார்த்தைகள் இனிமையாகவும், அறம் பொதிந்தவைகளாகவும் இருந்ததால், அதைச் செவியுற்ற வாமன பகவான் மனம் மகிழ்ந்து பலியைப் புகழ்ந்து கொண்டாடிப் பேசலானார்.” (1)

பகவான் கூறுகிறார்—— “மன்னனே! நீங்கள் இப்பொழுது கூறியவை அனைத்தும் தாங்கள் பிறந்த வம்சத்திற்கேற்றவை; அறம் பொதிந்தவை; புகழை மேன்மேலும் பெருக்குவது; (இவையனைத்திற்கும் மேலாக) இனிமையானது. இம்மை—மறுமைப் பயன்களைத் தரும் அறநெறி விஷயங்களில் பிருகு முனிவரின் குமாரரான சுக்ராசார்யார், தங்களுக்கு ஆசார்யரும் குருவும். மேலும், தங்கள் அசுரகுலத்திற்கே பாட்டனாரான பரமசாந்தமூர்த்தியான பிரகலாதனுடைய கட்டளைகளையும் மதித்து நடக்கிறீர்கள். (2)

உங்கள் அசுரகுலத்திலே தானமளிக்கத் தயங்கியவனோ, அல்லது பேராசை கொண்ட கருமியோ இதுவரை யாரும் பிறந்ததில்லை. மேலும், யாசித்து வந்த அந்தணர்களுக்குத் தானம் அளிக்காதவனோ, அல்லது தருவதாக வாக்களித்துப் பின் தானமளிக்காது பின்வாங்கியவனோ கூடப் பிறந்ததில்லை. (3)

தானம் அளிக்கவேண்டிய காலத்தில் யாசகனது தீனக்குரலைக் கேட்டும் தானமளிக்காது, அல்லது போரில் பகைவனது அறைகூவலைக் கேட்டும் முன்னின்று போரிடாது பயந்தோடிய கோழைகள் உங்கள் வம்சத்திலேயே கிடையாது. மேலும், உங்கள் அசுரகுலத்திலே, மாசற்ற புகழ்கொண்ட பிரகலாதன் விண்வெளியில் நிலவு போல் ஒளிவீசி நிற்கிறார். (4)

இரண்யாக்ஷன் போன்ற வீரன் உங்கள் வம்சத்தில்தான் தோன்றினான். அவன் கையில் கதையேந்தித் தனித்த ஒருவனாகவே திக்விஜயம் செய்யச் சென்றபோது, மூவுலகில் சுற்றித் திரிந்தும், அவனை எதிர்ப்பார் யாரும் தென்படவில்லை. (5)

பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு வராகமாக இந்தப் பூமியை ரஸாதலத்திலிருந்து மேலே எடுத்து வரும்போது, அவரை அவன் எதிர்க்கவே, மிகுந்த சிரமத்திற்குப் பின்னரே அவர் அவனை வென்றார். பின்னாளில் அவனது மனோவலிமையையும் உடல்வலிமையையும் நினைந்து பார்த்த பகவான், தான் பெற்ற வெற்றியை ஒரு வெற்றியாகவே நினைக்கவில்லை. (6)

அதன்பின் ஒரு சமயம், தன் தம்பி கொல்லப்பட்டதைக் கேட்ட இரண்யகசிபு மிக்க சினங்கொண்டு, தன் தம்பியைக் கொன்ற பகவான் ஸ்ரீஹரியைக் கொல்ல எண்ணி, அவர் இருப்பிடமான ஸ்ரீவைகுண்டத்திற்குச் சென்றான். (7)

மாயையில் வல்லவர் ஸ்ரீமந்நாராயணன். அத்துடன் காலம்—இடமறிந்து செயல்படுபவர் வேறு. ஆகவே, இரண்யகசிபு கையில் சூலமேந்தி, யமதர்மராஜனைப் போல் தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்டு சற்றே சிந்திக்கலானார். (8)

உலகிலுள்ள ஜீவராசிகளைத் தொடர்ந்து யமதர்மராஜன் செல்வதுபோல், நான் போகும் இடமெங்கும் இவனும் நம்மைப் பின்தொடர்வான். இவனோ வெளியுலகியல் பொருட்களையே பார்த்திருப்பவன். ஆகவே, இவனது உள்ளத்தில் நாம் நுழைந்துவிட்டால், இவன் நம்மைக் காணமுடியாதல்லவா? (9)

அசுரகுல சிரேஷ்டனே! அவனுள்ளத்தில் ஒளிந்துகொண்டால் அவன் நம்மைக் காணமுடியாதென்று நிச்சயித்த பகவான், அவன் தன்னை நோக்கி ஓடிவருவதைக் கண்டு பயத்தால் உடல் நடுங்கத் தன் வடிவை நுண்ணியதாக்கிக் கொண்டு, மூச்சுக்காற்றில் கலந்து மூக்குத் துவாரம் வழியே அவன் இதயத்தில் சென்றமர்ந்தார். (10)

இரண்யகசிபு, அவர் உலகான ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் எங்கு தேடியும், அவரைக் காணாததால் மிகவும் கோபங்கொண்டு சிம்மநாதம் செய்தான். பின் வீரனான அவன், மண்ணுலகம், விண்ணுலகம், எண்டிசைகள், ஆகாயம், பாதாள உலகம், ஏழு சமுத்திரங்கள் என எங்கு தேடியும், அவன் இதயத்தில் மறைந்திருந்த அவரைக் காணவில்லை. (11)

எங்கு தேடியும் அவர் காணப் பெறாததால் அவன் இவ்வாறு கூறலானான்—— “அனைத்து உலகங்களிலும் தேடியும் அவன் கிடைக்கவில்லையே? என் தம்பியைக் கொன்ற அவன், ஒருவேளை எங்கு போனால் திரும்பி வருதலில்லையோ, அவ்வுலகம் சென்றிருப்பானோ?” (‘பகவான் நித்தியமுக்தராகையால் அவருக்குத் திரும்ப வருதல் கிடையாது’ என்பது கருத்து.) (12)

இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் பகைமை என்பது உடலுள்ளவரைதானே? ஆகவே, இனி அவரிடம் பகைமை கொள்ளத் தேவையில்லை. மேலும், கோபத்திற்குக் காரணம் அறியாமையே. அகங்காரத்தால் அது வளர்ந்து பெருகுகிறது. (இவ்வாறு இரண்யகசிபு நிச்சயித்து, தன் இருப்பிடம் வந்து சேர்ந்தான்.) (13)

உமது தந்தையும் பிரகலாதனின் குமாரருமாகிய விரோசனன், அந்தணர்களிடம் மிகவும் பக்தி கொண்டவர். தேவர்கள் அந்தண வேடம்பூண்டு வந்து, அவரது ஆயுளை வேண்டினர். ஆனால், உமது தந்தை ‘இவர்கள் அந்தணர்களல்லர்; நம் பகைவர்களான தேவர்கள்தான்’ என்கிற உண்மையை அறிந்தபின்பும், தமது ஆயுளை யாசித்த அவர்களுக்குக் கொடுத்தார். (14)

இல்லறத்தார்களான சுக்ராசார்யார் முதலிய அந்தணர்கள், உங்கள் முன்னோர்களான பிரகலாதன் முதலிய அசுரர்கள், மற்றுமுள்ள புகழ் பெற்ற வீரர்கள் ஆகியோர் மேற்கொண்டிருந்த அதே அறநெறிகளைத்தான் தாங்களும் கைக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். (15)

அசுரகுல திலகரே! ஆகவேதான் வேண்டுவார் வேண்டுவதை நல்கும் பெருமனத்தானான தங்களிடம், என் காலடியில் மூன்று காலடி அளவுள்ள சிறிது நிலத்தையே யாசிக்கிறேன். (16)

[குறிப்பு:— என் காலடிகளில் மூன்று காலடிகள் என்பதில் இச்சிறிய காலடியிலா? அல்லது திரிவிக்கிரமனாக வளரப் போகிறாரே, அந்தக் காலடிகளில் மூன்றா? என்பதை இங்கு பகவான் குறிப்பிடவில்லை. ஆகவே, திரிவிக்கிரமனாக வளர்ந்ததில் பகவான் மூன்றடி என நினைக்க, பலி இந்தக் குள்ளமான வாமனரூபத் திருவடிகளில் மூன்று என நினைத்ததால், இங்கு பொய் என்கிற வாதத்திற்கிடமேயில்லை.]

மன்னனே! தாங்கள் மூவுலகிற்கும் அரசனாக இருக்கலாம். பெருங்கொடையாளியாகவும் இருக்கலாம். ஆனால், எனக்கு இதற்கு மேல் எதுவும் தேவையில்லை; நான் விரும்பவுமில்லை. உண்மையறிந்த அறிவாளி தனக்கு எது வேண்டுமோ, எவ்வளவு வேண்டுமோ, அவ்வளவுதான் யாசகமாகக் கேட்டுப் பெறவேண்டும். அப்பொழுதுதான் யாசகம் வாங்கும் பாவத்திலிருந்து அவன் தப்ப முடியும்.” (17)

பலிச்சக்கரவர்த்தி பதில் கூறுகிறான்—— “அந்தணக் குழந்தையே! அறிவு முதிர்ந்த பெரியோர்கள் போல் பேசும் உனக்கு இன்னும் குழந்தை புத்தி மாறவில்லை. இன்னும் நீ குழந்தையாக இருப்பதால் நன்மை எது? தீமை எது? என்பதை உள்ளபடி நீ அறியவில்லை. (‘நீ குழந்தைபோல் தோற்றமளித்தாலும், அறிஞர்களின் அறிவு கொண்டவன். பக்தர்களது நன்மை கருதியே செயல்புரியும் பரிபூரணனான உனக்கு, தனக்கென்று எதுவும் வேண்டாததால் உன் நன்மை—தீமைகளை நீ அறியாய். தனக்கென்று எதுவும் வேண்டாதவன்’ என்பது உட்கருத்து.) (18)

(குழந்தாய்!) நானோ மூவுலகினுக்கும் ஒரே சக்கரவர்த்தி. ஒரு தீவையே வேண்டினாலும் கொடுப்பதற்குத் திறனுடையவன். அவ்வாறிருக்க, என்னை இனிய சொற்களால் மனம் மகிழச் செய்த நீ, மூன்றடி மண் கேட்கிறாயே? உன்னை புத்திசாலி என்று எவ்வாறு சொல்வது? (19)

பிரும்மசாரியே! என்னை வந்து யாசித்தவன் மறுபடியும் பிறரிடம் சென்று யாசிக்கக் கூடாது. தனக்குத் தேவையான எல்லாவற்றையும் என்னிடமிருந்தே பெற்றுக் கொண்டுவிட வேண்டும். ஆகவே, நீ உன் வாழ்க்கையைச் சரிவர நடத்த எத்துணை அளவு தேவையோ, அந்த அளவு கேட்டுப் பெற்றுக்கொள்.” (20)

பகவான் கூறுகிறார்—— “மன்னனே! புலன்களைத் தன்வயப்படுத்தி மகிழ்ச்சி கொள்ளாதவனை, மூவுலகங்களிலுமுள்ள விரும்பப்படும் பொருள்கள் அனைத்தும் ஒருங்கு சேர்ந்தாலும், மனநிறைவு கொள்ளச் செய்ய முடியாது. (21)

மூன்றடி நிலத்தினால் மனநிறைவு கொள்ளாதவன், ஒன்பது வர்ஷங்கள் கொண்ட ஒரு தீவே கிடைத்தாலும் மனநிறைவு கொள்ள மாட்டான். ஏனெனில், ஏழு தீவுகளுமே கிடைத்துவிட்டால் நல்லதென்று அவன் மனம் நினைக்கும். (22)

வேனனின் மகனான பிருது, கயன் முதலிய மன்னர்கள் ஏழு தீவுகளுக்கும் அரசர்களாக விளங்கினார்கள். ஆனால், அவர்களும் அவ்வளவு செல்வமும், போக சாமகிரியைகளும் பெற்றிருந்த போதிலும், ஆசையின் எல்லையை அடைய முடியவில்லை! என்று நாங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். (23)

இறையருளால் தன் முன்வினைக்கேற்ப கிடைத்ததைக் கொண்டு மனநிறைவு கொள்பவன், இன்பமாக மகிழ்ச்சியோடு வாழ்கிறான். ஆனால் புலனடக்கமற்றவன், மூவுலக அரச வாழ்வு பெறினும் மகிழ்ச்சி கொள்வதில்லை. ஏனெனில், அவன் இதயத்தில் மகிழ்ச்சியின்மை என்கிற தீ மூண்டெரிகிறது. (24)

பெற்ற பொருளிலும், காமத்திலும் மனநிறைவு கொள்ளாமை ஒருவனது பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சுழற்சிக்குக் காரணமாகிறது. வாழ்க்கைத் தளைக்குக் காரணமாகிறது. கிடைத்ததைக் கொண்டு மனநிறைவு கொள்வது முக்திக்குக் காரணமாகிறது என்பது பெரியோர்கள் கருத்து. (25)

எதிர்பார்க்காமல் தானாகக் கிடைத்ததில் மகிழ்ச்சி கொள்ளும் அந்தணனுக்கு, பிரும்மதேஜஸ் மேன்மேலும் வளர்ச்சி அடைகிறது. அவனோ மனமகிழ்ச்சி கொள்ளாதவனாக இருப்பின், அவனது பிரும்மதேஜஸ் நீர்பட்ட தீபோல் குறைந்து அழிந்துவிடுகிறது. (26)

தாங்கள் வேண்டுவார் வேண்டுவதை விருப்பம் போல் அளிப்பவராயினும், (இப்பொழுது) தங்களிடமிருந்து மூன்றடி மண்ணை (நிலத்தை) மட்டுமே வேண்டுகிறேன். இதனாலேயே எனது விருப்பம் நிறைவேறிவிடும். எவ்வளவு வேண்டுமோ அவ்வளவு செல்வம்தான் சேமிக்க வேண்டும். (அதுதான் இன்பத்தையளிக்கும்.)” (27)

சுகப்பிரும்மம் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பகவான் கூறவே, மகாபலி சற்றே சிரித்தவண்ணம், ‘சரி. உன் விருப்பப்படியே பெற்றுக்கொள்’ என்று கூறி, வாமனமூர்த்திக்கு மூன்றடி மண் தானம் வழங்க, தீர்த்த பாத்திரத்தைக் கைகளில் எடுத்தான். (28)

முக்காலமும் உணர்ந்த சுக்ராசார்யார், வாமனராக வந்துள்ள ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் எண்ணத்தை அறிந்து, மூன்றடி நிலத்தைத் தானம் செய்ய, தீர்த்தபாத்திரத்தைக் கையிலெடுத்த சிஷ்யனான பலிச்சக்கரவர்த்தியை நோக்கிக் கூறலுற்றார். (29)

சுக்ராசார்யார் கூறுகிறார்—— “விரோசனன் புதல்வனே! தேவர்களது விருப்பத்தை நிறைவேற்றித் தருவதற்காக, கசியபருக்கும் அதிதிக்கும் பிறந்த இந்த வாமனமூர்த்தி, ஸநாதனமான சாட்சாத் ஸ்ரீமந்நாராயணனே. (30)

இதனால் உனக்கு வரப்போகும் துன்பத்தை அறியாத நீ, இந்த வாமனமூர்த்திக்குத் தாளமளிப்பதாக வாக்களித்துவிட்டாய். இதனால், அசுரர்களுக்குப் பெருந்தீங்கு விளையப் போகிறது. ஆகவே, நீ செய்வது நியாயம் என எனக்குத் தோன்றவில்லை. (31)

மாயையால் பிரும்மசாரி வேடந்தரித்து வந்துள்ள ஸ்ரீமந்நாராயணன், உனது மூவுலக அரசு, பதவி, செல்வம், பராக்கிரமம், பெரும்புகழ், பெருமையான கல்வியறிவு ஆகிய அனைத்தையும் உன்னிடமிருந்து வலுவில் பறித்து, இந்திரனுக்கு அளிக்கப் போகிறார். (32)

இவரோ உலகம் அளாவிய திருமேனி கொண்டவர். மூன்றடிகளால் இவ்வுலகங்கள் அனைத்தையும் அளந்துவிடுவார். அறிவிலியே! உன்னுடையது எல்லாவற்றையும் அந்த பகவான் விஷ்ணுவுக்குக் கொடுத்துவிட்டு, நீ எப்படி வாழப் போகிறாய்? உன் ஜீவனம் எப்படி? (33)

ஒரு காலடியால் இந்தப் பூமியையும், இரண்டாவது காலடியால் விண்ணுலகையும், விசாலமான தன் திருமேனியால் ஆகாயத்தையும் அளக்கப் போகும் ஸ்ரீமந்நாராயணனது மூன்றாவது அடிக்கு இடம் எங்கே வைத்திருக்கிறாய்? (34)

மூன்றடி நிலம் தருவதாக, இப்போது வாக்களித்துவிட்டு, தானம் கொடுக்க நீர் வார்க்கும் போது, மூன்றாவது அடி தருவதற்கு இயலாமற்போகும். வாக்களித்தவாறு தராத உனக்கு நரகம் கிடைக்கும். இதுதான் என் கருத்து. (35)

தானம் செய்த ஒருவனுக்குத் தானம் செய்தபின் வாழ்க்கை நடத்த ஒன்றுமே மிஞ்சவில்லையெனில், அந்தத் தானத்தைச் சான்றோர்கள் கொண்டாடுவதில்லை. ஏனெனில், உலகில் எவனது வாழ்க்கை சரிவர முறைப்படி செல்கிறதோ, அவனுக்குத்தான் தானமும் வேள்வியும் தவமும் பரோபகாரமும். (36)

எவனொருவன், தான் ஈட்டிய செல்வத்தை தர்மத்திற்கு, புகழுக்கு, செல்வத்தை மேன்மேலும் பெருக்குவதற்கு, தினசரி வாழ்க்கை நடத்துவதற்கு, உற்றார்—சுற்றத்தார்க்கு என ஐந்து பாகங்களாகப் பிரித்துத் தந்து வாழ்கிறானோ, அவனே இம்மையிலும் மறுமையிலும் இன்பமாக வாழ்வான். (37)

அசுரர் திலகமே! ‘அப்படி நான் தராமற்போனால், நான் வாக்களித்தது பொய்த்துவிடுமே?’ என நீ எண்ணினால், இது பற்றிய ரிக்வேத மந்திரங்களில் கூறப்பட்டதை உனக்குச் சொல்கிறேன் கேள். ‘யாருக்காவது எதையாவது தருவதாக வாக்களித்ததை அப்படியே ஒத்துக்கொள்வதே சத்தியம் ஆகும். அதை இல்லை (நான் வாக்களிக்கவில்லையே?) என்று கூறினால், அதுவே பொய்யாகும்.’ (38)

‘இவ்வுடல் ஒரு மரம். அதன் பூவும் பழமும் சத்தியமே’ என்று வேதத்தில் கூறப்படுகிறது. மரமே இல்லையெனில் பூவேது? பழமேது? ஏனெனில், ‘இல்லை’ எனல், தனது பொருளைப் பிறருக்குத் தராதிருத்தல், அதாவது ‘தான் சேமித்ததைத் தனக்கே’ என்று பதுக்கி வைத்துக் கொள்ளுதல் — இதுவே இவ்வுடலாகிய மரத்திற்கு ஆணிவேர். (39)

ஆணிவேர் பிடுங்கப்பட்டால், அந்த மரம் வெகுவிரைவில் காய்ந்து உலர்ந்து விழுந்து விடுகிறது. அதுபோலத்தான் தானம் தருவதிலும் ‘இல்லை’ என்று ஒத்துக்கொள்ளாமலிருந்தால், வாழ்க்கையே காய்ந்து உலர்ந்துவிடும். (அதாவது, உயிரே போவதாக இருக்கும்போது, அதைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதற்காகப் பொய் கூறலாம்.) (40)

‘சரி, ஆகட்டும் தருகிறேன்’ என்கிற சொற்கள், செல்வத்தை வெகுதொலைவிற்கு இட்டுச் செல்கின்றன. ஆகவே, இதைக் கூறுவதே நிறைவற்றது; செல்வத்தை அழிப்பது. அதனால்தான் சிறிதே ஆயினும் ‘சரி. நான் தருகிறேன்’ என்று கூறுபவன், அந்த செல்வம் இல்லாதவனாகவே ஆகிறான். யாசகனுக்கு எவன் ‘எல்லாவற்றையும் தருகிறேன்’ என்று கூறுகிறானோ, அவன் தனக்கென்று எதையுமே வைத்துக் கொள்ளமுடியாது. (41)

ஆனால், எவனொருவன் யாசகனுக்கு ‘இல்லை, நான் தரமாட்டேன்’ என்று (முதலில் தருவதாகச் சொல்லி, பின் இல்லையென்று) பொய் கூறுகிறானோ, அவன் தன் செல்வத்தை இழப்பதில்லை. அவன் பொய்யால் பிறர் பொருளையும் அபகரிக்கிறான். அவன் அதை சேகரிப்பவனாக (நிரப்புபவனாக) ஆகிறான். ஆனால், அவ்வாறு எப்பொழுதுமே கூறிவிடக் கூடாது. எவனொருவன் அனைவரிடமும் அனைத்தையும் ‘இல்லை, இல்லை’ என்று மறுத்தளிக்கிறானோ, அவன் இகழ்ச்சியை அடைகிறான். அவன் இருந்தும் இறந்தவனாவான். (42)

பெண்களை (மனைவியை) மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்யவும், வேடிக்கையாகப் பேசும் போதும், திருமணத்தைச் செவ்வனே முடிக்கவும் (அதாவது, திருமணப் பெண்ணைப் பற்றிப் புகழ்ந்து கூறும் போதும்), தன் வாழ்க்கையை நடத்தவும், தன்னுயிர்க்குத் துன்பம் நேரிடும் போதும், பசுவினத்திற்கும் அந்தணர்களுக்கும் நன்மை செய்யவும், பிற உயிரைக் காக்கவும் பொய் புகல்வது தவறாகாது; நிந்திக்கத்தக்கதல்ல.” (43)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபதாவது அத்தியாயம் — பகவான் வாமனர் விசுவரூபம் கொள்ளுதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “மன்னனே! குலகுருவான சுக்ராசார்யார் இவ்வாறு கூறவே, இல்லறத்தை நல்லறமாக நடத்தும் மகாபலி, சிறிதுபோது மௌனமாக இருந்து செய்ய வேண்டியதை நன்கு ஆராய்ந்து சிந்தித்து, பின்பு தன் குருவை நோக்கிக் கூறலுற்றான்.” (1)

மகாபலி கூறுதல்—— “இல்வாழ்வானுக்கு அவனது செல்வம், இன்பம், புகழ், வாழ்க்கை ஆகியவற்றிற்கு எது ஒருபோதும் தீமை இழைக்காதோ, அதுதான் சிறந்த தர்மம் என்று தாங்கள் முன்பு எனக்குக் கூறியது முற்றிலும் உண்மைதான். (2)

பிரகலாதனின் பேரனான நான், முதலில் தானம் தருவதாக வாக்களித்துவிட்டு, பின்பு பொருளில் கொண்ட பேராசையால் இப்பொழுது இந்த அந்தணச் சிறுவனுக்குத் ‘தர இயலாது’ என ஒரு வஞ்சகனைப் போல எவ்வாறு கூறுவேன்? (3)

‘பொய்யைக் காட்டிலும் வேறு அதர்மம் இல்லை. வஞ்சனை நோக்குடன் பொய் கூறுபவனைத் தவிர, மற்ற அனைத்தையும் என்னால் தாங்க முடியுமென நினைக்கிறேன்’ என்று பூமிப்பிராட்டி கூறியிருக்கிறாள். (4)

அந்தணனுக்கு ‘தானம் தருகிறேன்’ என்று சத்தியம் செய்துவிட்டுப் பின் வஞ்சனையாக ‘நான் சொல்லவில்லை’ என்று கூறுவதற்குத்தான் நான் பயப்படுகிறேனே தவிர, நரகக்குழியிலிருந்தோ, ஏழ்மை வந்துவிடுமென்றோ, துன்பக்கடலிலிருந்தோ, அரச பதவி பறிபோகுமே என்றோ, ஏன் மரணம் நேருமென்றோ நான் பயப்படவில்லை. பொய் கூறுவதில் அத்தனை பயம் எனக்கு. (5)

இவ்வுலகில் பணம் முதலியனவெல்லாம் அவன் இறந்தபின் அவனை நிச்சயம் விட்டுவிடத்தான் போகிறது. நான் உயிருடனிருக்கும் போதே, ஏன், அதைப் பிறருக்குத் தானமாகத் தரக்கூடாது? அவ்வாறு தானமளிப்பதால் ஓர் அந்தணனை மகிழ்விக்க முடியவில்லையெனில், அந்த தானத்தால்தான் யாது பயன்? (அதாவது, அவன் யாசித்ததில் ஏதோ கொஞ்சமளிப்பது எனில், அவன் மகிழ்ச்சி கொள்ளமாட்டான். அப்பொழுது அந்த தானமே வீணாகிவிடும். ஆகவே, அவன் யாசித்தது முழுவதையும்தான் தரவேண்டும்.) (6)

ததீசி முனிவர், சிபிச்சக்கரவர்த்தி முதலிய சான்றோர்கள், எவராலும் தர இயலாத மிகமிகப் பிரியமான, ‘நான்’ என்பதற்கு இலக்கான தங்கள் உயிரையே கொடுத்து, பிராணிகளுக்கு நன்மை செய்திருக்கிறார்கள். அப்படியிருக்க, ‘தனது’ என்பதற்கு இலக்கணமான இந்தப் பூமி முதலியனவற்றைத் தருவதில் என்ன தயக்கம்? (7)

அந்தணரே! முந்திய யுகத்தில் போரில் புறமுதுகு காட்டாத பெரிய பெரிய அசுரர்கள், இந்தப் பூமண்டலத்தை ஆண்டு அனுபவித்திருக்கிறார்கள். அவர்களது இம்மை—மறுமைகளை மட்டும்தான் காலதேவதை விழுங்கியதே தவிர, அவர்களது புகழ் இன்னும் இவ்வுலகில் ஒளிவீசிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. (8)

முனிவரே! போர்முனையில் புறமுகுது காட்டாது தன்னுயிரைத் துறந்தவர்கள், இந்தப் பூமியில் எத்தனையோ பேர்கள் கிடைப்பார்கள். ஆனால், தானம் பெறுதற்குரிய ஸத்பாத்திரம் கிடைத்தும், தன் செல்வத்தைச் சிரத்தையோடு தானம் செய்பவன் மிகமிக அரிதே. (9)

பெருமனம் படைத்த வள்ளல் தன்மையுடைய கருணையாளன் ஒருவன், சாதாரணமான யாசகன் ஒருவன் விரும்பியதைத் தந்து அதனால் அவன் ஏழ்மையை அடைந்தாலும், அதுவும் அவனுக்கு நன்மையையே — புகழையே — தரும். அப்படியிருக்க, தங்களைப் போன்ற பிரும்மவித்துக்களான அந்தணர்களுக்குத் தானமளிப்பதால் ஏற்படும் ஏழ்மை நன்மையைத்தான் தரும் என்பதில் சந்தேகம் என்ன? ஆகவே, நான் இந்தப் பிரும்மசாரியின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றப் போகிறேன். (10)

முனிவரே! வேதங்களில் கூறப்பட்டுள்ள அனுஷ்டானங்களை முறையாக ஆற்றுவதில் திறன்பெற்ற தங்களைப் போன்ற முனிவர்கள், ஸஸோம யாகம், அஸோம யாகங்களால் எந்த இறைவனை ஆராதிக்கிறீர்களோ, பக்தர்கள் வேண்டும் வரமளிக்கும் அந்த பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுதான் இந்த உருவில் வந்திருக்கிறார் என்றாலும், அல்லது வேறு யாரோ பகைவன்தான் வந்திருக்கிறான் என்றாலும், அவர் விரும்பியவாறே அவருக்கு மூன்றடி மண் தானமளிக்கப் போகிறேன். (11)

குற்றமற்ற என்னை அவர், அதர்மநெறி மேற்கொண்டு என்னைக் கட்டிப்போட்டாலும், நான் அவருக்கு எந்தவொரு தீங்கும் செய்ய விரும்பமாட்டேன். ஏனெனில், அவர் பகைவரேயானாலும் என்னிடம் உள்ள அச்சத்தால், (மரியாதைக்குரிய) அந்தண வேடம் தாங்கி வந்து யாசிக்கிறார். (12)

ஒருவேளை, இவர் உலகம் புகழும் பகவான் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவே என்றாலும், அவர் தன் புகழை இழக்க விரும்புவாரா? என்னைப் போரில் கொன்றொழித்து, இந்த மண்ணுலகைப் பெற முடியுமா? ஒருவேளை, அவர் வேறு யாராவதாக இருந்தால், எனது பாணங்களால் துளைக்கப்பட்டு, இந்தப் பூமியில் சாய்ந்து கிடப்பார்.” (13)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— தனது சீடன், தன் வார்த்தையில் ஈடுபாடின்றி — மரியாதையின்றி — தன் கட்டளையை மீறி நடப்பது கண்ட சுக்ராசார்யார், விதியின் விளையாட்டில் சிக்கித் தன் சீடனைச் சபிக்க முற்பட்டார். சொன்ன சொல் தவறாதவனாகப் பெருமனம் படைத்த வள்ளலாக இருப்பதால், அவன் சாபமேற்கத் தக்கவனல்லன்தான்; இருப்பினும் சபித்தார். (14)

“உண்மையொன்றும் அறியாத அறிவிலியான நீ, எல்லாமறிந்தவன் போல் செருக்கடைந்து, என்னை ஒரு பொருட்டாகவே நினையாமல் என் கட்டளையை உதாசீனப்படுத்துகிறாய் — மீறுகிறாய். ஆகவே, நீ உன் செல்வத்தை விரைவிலேயே இழக்கப் போகிறாய்.” (15)

சான்றோனான மகாபலி, தன் குருநாதர் சாபமிட்டதைக் கேட்டும், தன் சத்தியத்திலிருந்து நழுவவில்லை. வாமன பகவானை முறைப்படி பூஜித்து, கையில் நன்னீர் வார்த்து, மூன்றடி மண்ணைத் தானம் செய்ய தீர்த்தபாத்திரத்தைக் கையிலெடுத்தான். (16)

அப்பொழுது முத்துமாலைகள் அணிந்த அவனது மனைவி விந்தியாவளி, அங்கு வந்து வாமனமூர்த்தியின் திருவடிகளைக் கழுவ, நீர் நிறைந்த தங்கக் கலசத்தைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டாள். (17)

(அவள் நீர்வார்க்க,) மகாபலி மிக்க ஆனந்தம் கொண்டு அந்த வாமனமூர்த்தியின் அழகிய இரண்டு திருவடிகளையும் கழுவி, அகில உலகங்களையும் தூய்மையாக்கும் வல்லமை பொருந்திய அந்தப் பாதத்தீர்த்தத்தைத் தன் தலையில் (தனது மனைவி தலையிலும்) தெளித்துக் கொண்டான். (18)

அப்பொழுது ஆகாயத்தில் நின்றிருந்த தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள் ஆகிய எல்லோரும், மகாபலியின் கவடு அற்ற செயலையும் பெருமனத்தையும் எளிமையையும் புகழ்ந்து, மனமகிழ்ச்சியோடு அவன் மீது மலர்மாரி பொழிந்தனர். (19)

துந்துபி வாத்தியங்கள் நிலைத்து ஒலித்தன. கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள், கிம்புருஷர்கள் கானம் இசைத்தனர். பிறர்க்கரிய செயலை வள்ளலான பலி செய்துள்ளான். உண்மையை நன்கு அறிந்தும்கூட, தன் பகைவனுக்கு மூன்றடி மண்ணை தானம் செய்வதாக எண்ணி, மூவுலகங்களையுமே தானம் செய்துவிட்டானே! இவனன்றோ, பெரும்பேறு பெற்றவன்! (20)

அப்பொழுது அனைவரும் வியக்கும்வண்ணம் ஒரு நிகழ்ச்சி நடந்தது. மூன்றுவித பரிச்சேதமற்ற பகவானது முக்குணமயமான வாமன வடிவம் வளரத் தொடங்கியது. பெருகிய அந்தத் திருமேனியில் மண், விண், எண்டிசைகள், சுவர்க்கம், பாதாளம் முதலிய கீழுலகங்கள், ஏழு ஏழு கடல்கள், விலங்கினங்கள், பறவையினங்கள், மனிதர்கள், தேவர்கள், முனிவர்கள் என அனைத்தும் காணப் பெற்றன. (21)

எல்லா ஐசுவரியங்களையும் ஒருங்கே பெற்ற ஒப்பற்ற தலைவரான பகவானது முக்குண மயமான அந்தத் திருமேனியில் ரித்விக்குகள், ஆசார்யர்கள், அவையினர் ஆகியவர்களோடு, முக்குண காரியமான பஞ்சபூதங்கள், பொறிபுலன்கள், அதற்கான நுகர்பொருட்கள், மனம், புத்தி, அஹங்காரம், சித்தம் என்கிற நான்கும் உள்ள அந்தக்கரணம், அதற்கு உபாதிகமான ஜீவராசிகள் ஆகிய அனைத்தும் அடங்கிய முக்குணமயமான அகில உலகங்களையும் கண்டான். (22)

மேலும், இந்திரனைப் போன்று பெரிய சேனையைக் கொண்டுள்ள மகாபலி, விசுவரூபம் எடுத்த பகவானது உள்ளங்காலில் ரஸாதலம் முதலிய உலகங்களையும், திருவடிகளில் பூவுலகையும், முழங்கால்களில் மலைகளையும், முட்டிக்காலில் பறவை கூட்டங்களையும், துடைகளில் ஸப்த மருத்கணங்களையும் கண்களால் கண்டான். (23)

பகவானது ஆடைகளில் ஸந்தியா தேவியையும், மறைவிடத்தில் ஏழு பிரஜாபதிகளையும், இடுப்பின் பின்புறம் தன்னையும் மற்ற அசுரர் கூட்டங்களையும், தொப்புளில் விண்வெளியையும், வயிற்றில் ஏழு பெருங்கடல்களையும், திருமார்பில் நட்சத்திர கூட்டங்களையும் கண்டான். (24)

முரன் என்கிற அசுரனைக் கொன்ற பகவானது இதயகமலத்தில் அறக்கடவுளையும், மார்புத்தடத்தில் ருதம் (உண்மையை மனத்தில் நினைத்தல்), ஸத்யம் (உண்மையைப் பேசுதல்) இரண்டையும், மனதில் சந்திரனையும், திருமார்பில் தாமரைமலர் ஏந்திய திருமகளையும், திருக்கழுத்தில் ஸாமவேதத்தையும் எல்லா எழுத்துக்களையும் கண்டான். (25)

திருக்கரங்களில் இந்திரன் முதலிய தேவர்களையும், காதுகளில் பத்து திக்குகளையும், தலையில் சுவர்க்க உலகையும், கேசங்களில் மேகக்கூட்டங்களையும், மூக்கில் வாயுவையும், கண்களில் சூரியனையும், முகத்தில் அக்னி பகவானையும் கண்டான். (26)

மேலும், அந்த பரமனின் திருவாக்கில் மூன்று வேதங்களையும், நாக்கில் வருணனையும், புருவங்களில் செய்யவேண்டியது—செய்யவேண்டாதது என்கிற விதிநிஷேதங்களையும், இமைகளில் பகலிரவுகளையும், நெற்றியில் கோபத்தின் தேவதையையும், கீழுதட்டில் பேராசையின் தேவதையையும் கண்டான். (27)

மன்னனே! பகவானது த்வக் (தோல்) இந்திரியத்தில் மன்மதனையும், ரேதஸ்ஸில் ஜல தேவதையையும், முதுகில் அதர்மத்தின் தேவதையையும், திருவடியின் அடிவைப்பில் வேள்விகளையும், நிழலில் யமதர்மனையும், புன்சிரிப்பில் மாயையின் தேவதையையும், உடலிலுள்ள உரோமங்களில் அனைத்துவித மூலிகைச் செடிகளையும் கண்டான். (28)

மேலும் பெருவீரனான பலி, பகவானது நாடிநரம்புகளில் நதிகளையும், நகங்களில் கற்களையும், புத்தியில் பிரும்மதேவரையும், பிராணனில் தேவரிஷிகணங்களையும், திருமேனியில் அசையும்—அசையாததுமான சகல ஜீவராசிகளையும் மகாவீரனான பலி தரிசித்தான். (29)

பரீக்ஷித்! விசுவாகாரமான திரிவிக்கிரம ரூபமெடுத்த பகவானது திருமேனியில், அகில உலகங்களையும் கண்ட அசுரர்கள் அனைவரும் மிகவும் பயந்தனர். அப்பொழுது தாங்கொணா ஒளி படைத்த சுதர்சன சக்கரத்தாழ்வார், இடிக்கும் மேகம் போல் பயங்கரமான நாணொலி எழுப்பும் சார்ங்கம் என்னும் வில், நீருண்ட மேகம்போல் நின்ற பாஞ்சஜன்யம் என்னும் சங்கு, பகவான் மகாவிஷ்ணுவின் மிக்க வேகங்கொண்ட கௌமோதகீ என்னும் கதை, சந்திரன் போன்ற நூறு வளைவுகள் கொண்ட வித்யைக்கு அதிபதியான நந்தகம் என்னும் கத்தி, எடுக்க எடுக்கக் குறையாத அம்புகள் நிரம்பிய இரண்டு அம்புறாத்தூணிகள், எண்டிசை லோகபாலகர்கள், சுநந்தன் முதலிய பகவானது பார்ஷதர்கள் ஆகிய எல்லோரும் பகவானுக்குச் சேவை செய்ய அங்கு வந்து காத்து நின்றனர்.

மேலும், அரசே! பகவானது திருமுடியில் இரத்தின மகுடம், புஜங்களில் தோள்வளைகள், காதுகளில் மகரகுண்டலங்கள், திருமார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மரு, கழுத்தில் கௌஸ்துப மணி, இடுப்பில் இரத்தின ஒட்டியாணம், அரையில் பீதாம்பரம், தோளில் வண்டுகள் மொய்க்கும் ஐந்துவித மலர்கள் கொண்டு தொடுக்கப்பட்ட வனமாலை அணிந்து, அழகின் எல்லையில் நின்று பகவான் பிரகாசித்தார்! அந்த திரிவிக்கிரமனான இறைவன் தனது ஒரு காலடியால் மகாபலியின் அனைத்து உலகங்களையும் அளந்தார். திருமேனியால் விண்ணையும், திருக்கரங்களால் எண்டிசைகளையும் அளந்தார். இரண்டாவது அடியால் சுவர்க்கம் முதலிய மேலுலகங்களையும் அளந்த பகவானுக்கு, மூன்றாவது அடி வைக்க பலிக்குச் சொந்தமான எந்த ஓர் இடமும் இல்லை. பகவானது இரண்டாவது காலடி சுவர்க்க உலகையும் தாண்டி, மஹர்லோகம், ஜனோலோகம், தபோலோகம் என மேன்மேலும் தாண்டி, சத்தியலோகத்தை அடைந்தது. (30—34)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தோராவது அத்தியாயம் — மகாபலியைக் கட்டுதல்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— “பகவானது சரணகமலம் சத்தியலோகத்தைச் சென்றடையவே, அத்திருவடி நகங்களின் ஒளியினால், சத்தியலோகத்தின் (காந்தி) ஒளி மங்கியது. பிரும்மதேவரும் அவ்வொளியில் மறைந்தார். உடனே, அந்த பிரும்மதேவர், மரீசி முதலிய ரிஷிகள், ஸநந்தனர் முதலிய விரதநிஷ்டர்கள் மற்றும் பெருமை வாய்ந்த மகாயோகிகள் ஆகியோருடன் அந்தத் திருவடியை வரவேற்று வணங்கினார். (1)

ரிக், யஜுர், ஸாமம், அதர்வணம் என்னும் நான்கு வேதங்கள்; ஆயுர்வேதம், தனுர்வேதம், காந்தர்வ வேதம், அர்த்தசாஸ்திரம் என்கிற நான்கு யமநியமங்களுக்கான அதிஷ்டான தேவதைகள்; நியாய சாஸ்திரம், ஸ்ரீராமாயணம், ஸ்ரீமகாபாரதம் முதலிய இதிகாசங்கள்; சிக்ஷை, வியாகரணம், சந்தம், நிருக்தம், ஜோதிடம், கல்பம் என்கிற ஆறு வேதாங்கங்கள்; புராணங்கள் மற்றும் ஸம்ஹிதைகள் ஆகியன அனைத்தும் திருமேனி கொண்டு பிரும்மலோகத்தில் வாசம் செய்கின்றன. ஆகவே, அவைகளும் மற்றும் யோகப்பயிற்சியாகிய பிராண வாயுவால் அறிவுத்தீயை (ஞானாக்னியை) ஊதிப் பெருக்கி, கர்ம மலத்தைப் பொசுக்கியவர்கள், மற்றுமுள்ளவர்கள் ஆகிய அனைவரும் பகவானது திருவடிக்கமலங்களை வணங்கினார்கள். இந்தத் திருவடிகளை நினைத்தலாலேயே இவர்கள் அனைவரும் நற்செயல்களாலும் பெற இயலாத பிரும்மலோகத்தைப் பெறுகின்றனர். (2)

பகவான் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் தொப்புள்கொடியிலிருந்து தோன்றிய மங்காப் புகழ் படைத்த பிரும்மதேவர், உயரத் தூக்கப்பட்டுத் தன்னுலகுக்கு வந்த பகவானது திருவடிகளுக்கு அர்க்யம், பாத்யம் அர்ப்பணித்து, பரமபக்தியுடன் முறைப்படி பூசனை புரிந்து கசிந்துருகித் துதிக்கலானார். (3)

மன்னனே! அவ்வாறு பிரும்மதேவர் விராட்ரூபனான பகவானது திருவடியை அலம்பியதால், அவரது கமண்டலு தீர்த்தம் பரமபவித்திரமாயிற்று. அந்தத் தீர்த்தமே பரமபாவனமான ஆகாய கங்கையாகி, விண்ணுலகில் இருந்து கீழ்நோக்கி மண்ணுலகில் பாய்ந்து, பகவானது நிர்மலமான புகழ்போல மூவுலகங்களையும் தூய்மையாக்குகிறது. (4)

பின், பகவான் தனது விபூதிகளனைத்தையும் ஒடுக்கி, விராட்ரூபத்தை மறைத்துச் சிறிய வாமனரூபனாக நிற்கவே, பிரும்மா முதலிய லோகபாலகர்கள் தத்தம் பணியாட்களுடன் மிகுந்த பக்தியுடன் பகவானைப் பூஜித்தனர். (5)

அவர்கள் அர்க்யம், பாத்யம், ஆசமநீயம், ஸ்நானம் ஆகியவற்றிற்கு வேண்டிய சுத்தமான தீர்த்தங்கள்; நறுமண மாலைகள், நறுமணம் மிக்க சந்தனம் முதலிய அங்கராகங்கள் (பூச்சுக்கள்); தூபங்கள், தீபங்கள், பொரி, அக்ஷதை, பழங்கள், நெற்பயிர் முளைகள் போன்ற நிவேதனப் பொருட்கள்; பகவானது திருவிளையாடல்களையும் பெருமைகளையும் பரக்கக் கூறும் துதிகள்; போற்றிப் பனுவல்கள், நர்த்தனம், வாத்தியகோஷங்கள்; மற்றும் சங்கு, துந்துபி முதலிய வாத்தியங்கள் ஆகியன கொண்டு பகவானை ஆராதித்தனர். (6—7)

அப்பொழுது கரடி அரசனான ஜாம்பவான், மனோவேகம் போன்ற வேகத்துடன் சென்று, எண்டிசைகளிலும் பகவானது மங்களமயமான வெற்றியைப் பேரிகை முழக்கி அறிவித்தார். (8)

மூன்றடி நிலம் வேண்டிய வாமனர், கபடமாக வேள்வி தீக்ஷையிலிருக்கும் தங்கள் தலைவனான மகாபலியின் அனைத்து நிலத்தையும் ஏமாற்றிப் பிடுங்கிக் கொண்டதைக் கண்ட அசுரர்கள், கோபம் பொங்க, தங்களுக்குள் இவ்வாறு பேசிக் கொண்டார்கள். (9)

“அடே! இவன் உண்மையில் அந்தணனல்லன்; பெரும் மாயாவியான விஷ்ணுவே. அந்தணன் வேடத்தில் மறைந்திருந்து, தேவர்களுக்கு நன்மை செய்ய விரும்பி வந்திருக்கிறான். (10)

நமது அரசனான மகாபலி வேள்வி தீக்ஷை ஏற்று, யாருக்கும் எவ்வித தண்டனையும் அளிக்க இயலாத நிலையில் அகிம்சையைக் கடைப்பிடித்து வருவதால், பகைவனான விஷ்ணு பிரும்மசாரி வேடங்கொண்டு, முதலில் யாசிப்பவன் போல் அப்பாவியாக வந்து, பின்னர் எல்லாச் செல்வங்களையும் பிடுங்கிக் கொண்டான். (11)

நம் அரசரோ எப்பொழுதுமே உண்மை பேசுபவர். இப்பொழுது விசேஷமான வேள்வி தீக்ஷை வேறு. ஆகவே, சத்தியத்தைக் காப்பதிலே மேலும் தீவிர ஊக்கமுள்ளவராக இருக்கிறார். அந்தணர்களிடம் மிகவும் அன்பு கொண்டவர்; கருணையுள்ளம் படைத்தவர். ஆகவே அவர், தான் வாக்கு கொடுத்ததை மாற்றிக் கூறமுடியாத நிலையில் இருக்கிறார். (12)

ஆகவே, இந்த நிலையில் நமது பகைவனான இவனைக் கொல்வதுதான் நமது முக்கிய கடமையும் தர்மமும் ஆகும். அதுதான் நாம் நமது அரசருக்குச் செய்யும் உண்மையான தொண்டாகும்.” இவ்வாறு தீர்மானித்த பலியின் அணுக்கத்தொண்டர்களான அந்த அசுரர்கள், கைகளில் ஆயுதங்களை எடுத்துக் கொண்டனர். (13)

மன்னனே! இவ்வாறு சூலம், பட்டிசம் (ஈட்டி) முதலிய ஆயுதங்களைக் கையிலேந்திய அசுரர்கள், பலியின் விருப்பத்தை எதிர்பார்க்காமலேயே வாமனமூர்த்தியைக் கொல்லச் சினங்கொண்டு ஓடினர். (14)

மன்னனே! அசுர சேனைத் தலைவர்கள் எதிர்த்து ஓடிவருவதைக் கண்ட விஷ்ணு பார்ஷதர்கள், சற்றே சிரித்தவண்ணம் தங்களுடைய ஆயுதங்களைக் கைகளில் எடுத்துக் கொண்டு, அவர்களைத் தடுத்தனர். (15)

பத்தாயிரம் யானை பலங்கொண்ட நந்தன், சுநந்தன், ஜயன், விஜயன், பிரபலன், பலன், குமுதன், குமுதாக்ஷன், விஷ்வக்ஸேனன் (சேனை முதலியார்), கருடன் (பெரிய திருவடி), ஜயந்தன், சுருததேவன், புஷ்பதந்தன் மற்றும் ஸாத்வதன் முதலிய விஷ்ணு பார்ஷதர்கள் எல்லோருமாக, அசுர சேனைகளைக் கொன்றொழிக்கத் தலைப்பட்டனர். (16—17)

தனது படைவீரர்கள் விஷ்ணு பார்ஷதர்களால் கொல்லப்படுவதைக் கண்ட மகாபலி, சுக்ராசார்யார் தனக்களித்த சாபத்தை நினைத்து, கோபத்துடன் போர்புரியும் தன் தானை தலைவர்களைத் தடுத்தான். (18)

விப்ரசித்தன், ராகு, நேமி முதலிய அசுரர்களை அழைத்து, “நான் சொல்வதைச் சற்று கேளுங்கள். இப்பொழுது, காலம் நமக்குச் சாதகமாக இல்லை. ஆகவே, சண்டை வேண்டாம், திரும்பிச் செல்லுங்கள். (19)

அசுரர்களே! அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் இன்ப—துன்பங்களைச் சரிவரத் தருவதற்கான திறன் படைத்த காலதேவதையை, மனிதன் தன் சக்தியால் அடக்கியாள நினைத்தால், அது இயலாத காரியமே. அது மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்டது. (20)

எந்தக் காலதேவதை முன்பு நமது முன்னேற்றத்திற்கும், தேவர்களது தாழ்விற்கும் காரணமாக இருந்ததோ, அதே கால பகவான், இப்போது அவர்களது மேன்மைக்கும், நமது தாழ்மைக்கும் காரணமாக மாறி இருக்கிறார். (21)

படை பலம், மந்திரிகளின் யோசனைகளான புத்தி பலம், உயர்ந்து அகன்ற மதிற்கோட்டைகள், மந்திரங்கள், மூலிகைகள் மற்றும் ஸாமம், தானம், பேதம், தண்டம் என்கிற நான்கு உபாயங்கள் ஆகியவற்றாலோ, மற்றவைகளினாலோ மனிதன் காலத்தை வெற்றிகொள்ள முடியாது. (22)

முன்பு உங்களுக்குத் தெய்வம் அனுகூலமாக இருந்ததால், நீங்கள் பகவானது அணுக்கத்தொண்டர்களான இந்த தேவர்களைப் பன்முறை வெற்றி கொண்டீர்கள். இல்லையா? ஆனால், அன்றைக்குத் தோற்றுப்போன அதே தேவர்கள், இன்று நம்மை வென்று சிங்கநாதம் செய்கின்றனர். (23)

ஆகவே, தெய்வம் நமக்கு அனுகூலமாக வரும்போது, நாமும் தேவர்களை வெற்றிகொள்ளலாம். அதுவரை நமக்கு நன்மை தரவல்ல அனுகூலமான காலத்தை எதிர்பார்த்திருங்கள்.” (24)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— மன்னனே! விஷ்ணு பார்ஷதர்களால் வெற்றிகொள்ளப்பட்ட அசுரர்கள் மற்றும் தானவர்களது தானைத்தலைவர்கள் தங்கள் மன்னனான மகாபலி கூறியதைக் கேட்டு ரஸாதலம் சென்றனர். (25)

அவ்வாறு அசுரர்களும் தானவர்களும் ரஸாதலம் சென்றதும், பகவானது உள்ளக்கருத்தை நன்கறியும் புள்ளரசனான கருடன், மகாபலியை வருணபாசம் கொண்டு கட்டினார். அன்றுதான் வேள்வியின் முடிவான சோமபானம் செய்யும் நாளாக அமைந்தது. (26)

பலியின் செல்வத்தைக் கவர்வதன் வாயிலாக, ‘யான், எனது’ என்கிற மமதையை அழிக்கவும், அவனது உடலைத் தன் திருவடிகளால் அளப்பதன் வாயிலாக, அவனது அகங்காரத்தை நசிக்கச் செய்து பரமானுகிரகத்தைச் செய்யவும், ‘இவனைப் போன்ற சத்தியசந்தன் வேறொருவனும் இல்லை’ என்பதான புகழைப் பரப்பவும், இவ்வுலகிலிருந்து ரஸாதலத்திற்கு இவனை அனுப்பவும் எண்ணினார் பகவான்.

சர்வசக்தனான பகவான் இவ்வாறு மகாபலியை வருணபாசத்தால் கட்டியபொழுது, மண்ணுலகம், விண்ணுலகம் மற்றும் எட்டுத் திசைகளிலும் ‘ஆகா! ஆகா!’ என்ற பேரொலி ஒலித்தது. (27)

அரசே! இப்பொழுது மகாபலி அனைத்துச் செல்வங்களையும் இழந்து வருணபாசத்தால் கட்டப்பட்டுள்ளான். இருப்பினும், தன் அறிவை இழக்காமல் நிலைத்த அறிவுடன் இருந்தான். ஆகவே, அவனது வள்ளற்றன்மையை அனைவரும் வானளாவப் புகழ்ந்தனர். அப்பொழுது பகவான் வாமனமூர்த்தி அவனிடம் கூறினார். (28)

“அசுரனே! நீ எனக்கு மூன்றடி மண் தானம் அளித்தாயல்லவா? இரண்டடிகளாலேயே அனைத்து உலகங்களையும் அளந்துவிட்டேனே. இப்பொழுது மூன்றாவதடி மண் (நிலம்) எங்கே? அதற்கு என்ன செய்யப் போகிறாய்? (29)

சூரிய கிரணங்களது வெப்பம் செல்லுமிடம் வரையிலும், சந்திரன் மற்றும் நட்சத்திரங்களது ஒளி செல்லுமிடம் வரையிலும், பர்ஜன்ய தேவன் மழை பெய்யுமிடம் வரையிலுமான அனைத்து உலகங்களும் உன் ஆதிக்கத்தில் இருக்கின்றன. (30)

ஆனால் இப்போது, உன் கண்ணெதிரிலேயே மண்ணுலகத்தை ஓர் அடியாலும், விண்ணுலகத்தை இரண்டாவது அடியாலும், ஆகாயத்தையும் எண்டிசைகளையும் என் மேனியாலும் அளந்துவிட்டேனே! இப்போது, உன் உலகங்கள் எல்லாம் என்னுடையதாகிவிட்டன. (31)

ஆகவே, நீ வாக்களித்தவண்ணம் எனக்கு இன்னும் ஓரடி நிலம் தராததால், நீ நரகத்திற்குத்தான் செல்ல வேண்டும். அவ்வாறு நீ நரகம் செல்வது உனது குருவான சுக்ராசார்யருக்கும் சம்மதம்தான். ஆகவே, நீ நரகத்திற்குச் செல். (32)

எவன், யாசகனுக்கு ‘அவன் கேட்டதைத் தருகிறேன்’ என்று வாக்களித்துவிட்டுப் பின்பு கொடுக்காமல் ஏமாற்றுகிறானோ, ‘நரகத்தில் இடர்பாடதொழிய வேணுமே?’ என்கிற அவனது எண்ணம் முற்றிலும் வீணே. சுவர்க்கம் அவனுக்கு இல்லவே இல்லை. நரகம்தான் அவனுக்கு கதி. (33)

‘உலகச் செல்வங்கள் அனைத்தும் என்னுடையவை. நான்தான் மூவுலகினுக்கும் ஒரே தலைவன்’ என்னும் செருக்கு கொண்டிருந்த நீ, எனக்குத் தானம் தருவதாக வாக்களித்துவிட்டு, இப்போது என்னை ஏமாற்றிவிட்டாய். ஆகவே, பொய் கூறியதன் பயனாக, சிலகாலம் நீ நரகத்தின் துன்பங்களை நுகர்வாயாக” (என்று வாமனர் கூறினார்). (34)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் — பகவான் மகாபலிக்கு வரம் அருளுதல்

சுகப் பிரும்மரிஷி கூறுகிறார்—— மன்னனே! இவ்வாறு வாமனமூர்த்தியான பகவான் மகாபலியைத் துன்பத்திற்காட்படுத்தி, அவனது உறுதியைக் குலைக்க முற்பட்டபோதிலும், அவன் தன் உறுதியினின்றும் தளரவில்லை. மாறாக மிகுந்த தைரியத்தோடு கூறலானான். (1)

மகாபலி கூறுகிறான்—— “தேவதேவனே! நிகரில் புகழாய்! நான் கூறிய சொற்களைத் தாங்கள் பொய்யென்றா நினைக்கிறீர்கள்? வேண்டாம். நான், எனது சொற்களை மெய்ப்பிக்கிறேன். தாங்கள் ஏமாற்றமடைய வேண்டாம். தங்களது மூன்றாவது அடியை, என் தலைமேல் வைத்து அருளுங்கள். அந்த மூன்றாவது அடி உண்மையானதாக ஆகட்டும். (2)

[குறிப்பு:— சொத்தை (ஆஸ்தியை)க் காட்டிலும் சொத்தின் உரிமையாளன் பெரியவன். ‘உங்கள் இரண்டு காலடிகளால் சொத்தைத்தானே அளந்தீர்கள்? இப்பொழுது மூன்றாவது அடிக்குச் சொத்தின் உரிமையாளனான என்னை அளந்து கொள்ளலாமே?’ என்பது கருத்து.]

நான், நரகத்தைக் கண்டு பயப்படமாட்டேன். பேரரசை இழக்கிறோமே? என்றும் பயமில்லை. வருணபாசத்தினால் கட்டியுள்ளதைக் கண்டும் பயமில்லை. பொறுக்க முடியாத துன்பம் சூழுமே? என்றும் பயமில்லை. செல்வம் பறி போவது கண்டும் பயமில்லை. உங்கள் தண்டனை கண்டும் பயமில்லை. ஆனால், யாசகன் கேட்ட பொருளைத் தருவதாகக் கூறி, பின்னர் தரவில்லை என்று உலகம் கூறும் பழிச்சொல்லைக் கண்டுதான் பயப்படுகிறேன். (3)

‘நமது மரியாதைக்குரிய சான்றோர்கள் அளிக்கும் தண்டனை, வாழ்க்கைக்கு மிகமிக உகந்ததே’ என்பது என் கருத்து. ஏனெனில், அம்மாதிரியான தண்டனையைத் தாய்—தந்தையர்களோ, உடன்பிறந்தவர்களோ, நண்பர்களோ தப்பித்தவறிகூடத் தரமாட்டார்கள். (4)

பொய் வேடந்தரித்து வந்து அசுரர்களான எங்களுக்கு உயர்ந்த பாடம் கற்பித்தீர்கள். ஆகவே, தாங்கள் எங்களுக்கு ஆசானாகி விட்டீர்கள். நாங்களோ செல்வம், குடிப்பிறப்பு, வலிமைத்திறம் ஆகியவற்றால் மதியிழந்து செருக்கிக் குருடர்களானோம். தாங்களோ அவற்றை எங்களிடமிருந்து பறித்துக் கொண்டு, அதன் வாயிலாக, எங்கள் கண்களைத் திறந்தீர்கள். (5)

அசுரர்களான எங்களுக்குத் தாங்கள் செய்துள்ள உதவியை எவ்வாறு புகழ்வது? அஷ்டாங்க யோக விற்பன்னர்களான பக்தயோகிகள், வேறு சிந்தனையின்றித் தங்களையே நினைந்து நினைந்து எந்த ஓர் உயர்ந்த சித்தியைப் பெறுகின்றனரோ, அந்த உயர்ந்த பெறற்கரிய பெரும்பேற்றைத் தங்களிடம் பகைமை கொண்டதன் மூலம், எத்தனையோ அசுரர்கள் பெற்றுள்ளனரே! அது விந்தையாக இல்லை? (6)

இவ்வாறான பெருமையும் திருவிளையாடல்களும் கொண்ட தாங்கள், கண்களுக்குப் புலனாகாதவாறு எதிர்மறையாக அருள்புரிவதன் வாயிலாக, குருவாக விளங்கும் தாங்கள் வருணபாசத்தினால் என்னைக் கட்டித் தண்டனை தருகிறீர்கள். ஆகவே, இதனால் எனக்கு வெட்கமோ, துன்பமோ எதுவுமேயில்லை. (7)

எம்பெருமானே! தங்களது பக்தர்களில் முதல்வராக எண்ணப்படும் பிரகலாதன் எனது தாத்தா. அவரது புகழோ உலகெங்கும் பரவியது. ‘சான்றோருக்கும் சான்றோன்’ எனப் புகழப்படுபவர். அவரது தந்தையான இரண்யகசிபு தங்களிடம் கொண்ட பகைமையால் என் தாத்தாவுக்குப் பலப்பலத் துன்பங்களைத் தந்தார். இருந்தும் எனது தாத்தா, தங்களையே அடைக்கலமாகப் பற்றி, தனது வாழ்வைத் தங்களிடமே ஒப்புவித்திருந்தார். (8)

இவ்வுடல் நிலையற்றது; நீர்க்குமிழி போன்றது. என்றோ ஒருநாள் இது நம்மை விட்டுத் தனித்துத்தான் போகப் போகிறது. ஆகவே, இவ்வுடலால்தான் என்ன பயன்? நமது செல்வத்தைப் பறித்துக் கொள்ளவே, ‘உறவினர்’ என்ற பெயரோடு உலா வரும் கொள்ளைக்காரர்களால்தான் யாது பயன்? மனைவியினால்தான் என்ன பயன்? பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சம்சார சக்கரத்தில் நம்மைத் தளைப்படுத்துபவள் அவள்தானே? என்றோ ஒருநாள் இறக்கப்போகிற நாம், வீடுவாசல் என்று உறவு கொண்டாடிதான் என்ன பயன்? இவற்றிலெல்லாம் பற்று வைத்து உழல்வதால், நம் வாழ்நாள் வீணில் கழிவதுதான் மிச்சம்; சுகம் என்பது எள்ளளவுமில்லை. (9)

இவ்வளவு உண்மைகளையும் நன்கறிந்த எனது பாட்டனார் பிரகலாதன், உலகியல் பார்வையில் தனது உற்றார்—உறவினர்களை அழித்தொழித்த பகைவன் தாங்கள் என்பதை உணர்ந்திருந்தும், தங்களது திருவடிகளையே சரணமாகப் பற்றினார். ஏனெனில், அந்தத் திருவடித்தாமரைகளே பயத்தை ஒழிப்பது; என்றென்றும் அழியாது நிலைத்து நிற்பது. இதற்குக் காரணமென்ன தெரியுமா? அவர் உலகியலின்பத்தில் பற்றற்றவர்; ஆழ்ந்து அகன்ற அறிவு படைத்தவர்; பெருமனம் கொண்ட வள்ளல்; அடியார்களில் உத்தமமானவர். (10)

உலகியல் கண்களுக்குத் தாங்கள் என் பகைவனே. அப்படி இருந்தும் தெய்வச் செயலால், என் பூர்வ புண்ணியத்தால் விதி என்னைச் செல்வச் செழிப்பிலிருந்தும் தனிப்படுத்தி, தங்களிடம் கொண்டு சேர்த்துள்ளது. இதுவும் எனக்கு ஒருவகையில் நன்மையே ஆனது. ஏனெனில், செல்வச் செழிப்பினால் மனிதனது அறிவு மந்தமாகிறது. தன் வாழ்நாள் யமனது பிடியில் சிக்கியுள்ளதையும் அது நிலையற்றது என்பதையும் அவன் அறிவதில்லை.” (11)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— குருகுல திலகமே! இவ்வாறு பலி சொல்லிக் கொண்டிருக்கையில், உதயமாகும் சந்திரன் போல் பகவானது பரமபக்தரான பிரகலாதன் அங்கு வந்து சேர்ந்தார். (12)

தன் காந்தியால் ஒளிர்பவரும், தாமரைமலர் போன்று அகன்ற அழகிய திருக்கண்களை உடையவரும், முழந்தாள்வரை நீண்ட கைகளை உடையவரும், கார்மேகம் போன்று திருமேனி படைத்தவரும், அரையில் பீதாம்பரம் தரித்தவரும், பார்த்தவர் மனம் கவரும் ஒளி பொருந்தியவருமான தன் பாட்டனாரை மகாபலி கண்டான். (13)

பலி, இப்பொழுது வருணபாசத்தால் கட்டப்பட்டிருப்பதால், தன் பாட்டனார் பிரகலாதன் நேரில் வந்துள்ள போதிலும், அவருக்கு அர்க்யம், பாத்யம், ஆசமனீயம் முதலிய உபசாரங்கள் தந்து பூசனை புரிய முடியவில்லை. அவரைக் கண்ட மகிழ்ச்சியில் கண்கள் கலங்கி, ஆனந்தக்கண்ணீர் பெருக்கின. தான் கொண்ட அகங்காரமான பெருங்குற்றத்தை நினைத்து வெட்கி நிமிர்ந்த தலை குனிய வணங்கினான். (14)

அப்பொழுது பிரகலாதனோ சுநந்தன், நந்தன் முதலிய பார்ஷதர்கள் சுற்றி நின்று பணிவிடை செய்ய, சாதுக்களை வாழ்விக்கும் பக்தவத்சலனான பகவான் ஸ்ரீவாமனமூர்த்தி அங்கு வீற்றிருப்பது கண்டு உடல் மயிர்க்கூச்செறிய, கண்களில் நீர் மல்க, மகிழ்ச்சியில் இதயம் பொங்க, வணங்கிய தலையோடு பகவானது அருகில் சென்று, தலை தரையில் பட வீழ்ந்து வணங்கினார். (15)

பிரகலாதன் கூறுகிறார்—— “எம்பிரானே! செல்வச் செழுமை நிறைந்த இந்த இந்திரப் பதவியை பலிக்குத் தந்தவர் தாங்களே. இப்பொழுது அதைப் பறித்துக் கொண்டவரும் தாங்களே. அருளுவது எத்துணை அழகோ, அத்துணை அழகேதான் பறிப்பதுவும். ஆன்மாவையே அடிமைப்படுத்தும் இவ்வரசுச் செல்வத்திலிருந்து நழுவச் செய்து பலியைக் காத்தீர்களே. அதன் மூலம் அவனுக்குத் தாங்கள் ஒப்பற்ற திருவருள் புரிந்துள்ளதாகவே நான் நினைக்கிறேன். (16)

செல்வச் செழுமையில் தளையுண்டு அறிஞனும் மயங்குகிறான். அவ்வாறான செல்வச் செழுமையிருக்கும் போது, தனக்குப் புகலிடமான ஆன்ம தத்துவத்தை (இறைவனை) உள்ளபடி உணர்பவன் யார்? மயக்கம் தரும் அந்தச் செல்வச் செழுமையைப் பறித்துக் கொண்டு, பெருத்த உபகாரத்தைச் செய்தவர் தாங்கள். அகில உலகங்களுக்கும் ஒப்பற்ற தலைவர். அனைவருள்ளத்திலும் சாட்சியாக வீற்றிருப்பவர். அந்த ஸ்ரீமந்நாராயணனான தங்களை வணங்குகிறேன்!” (17)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “மன்னனே! வணங்கி எழுந்து கைகூப்பி நிற்கும் அந்த பிரகலாதன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே பிரும்மதேவர், வாமன பகவானிடம் கூறலானார். (18)

இதற்கிடையில் மகாபலியின் மனைவியான கற்பரசி விந்தியாவளி, தனது கணவர் கட்டுண்டிருப்பதைக் கண்டு பயந்து நடுங்கி, பகவான் வாமனரின் திருவடிகளில் வணங்கி இருகைகளையும் கூப்பித் தலை தரையை நோக்கக் கூறினாள்.” (19)

விந்தியாவளி கூறுகிறாள்—— “எம்பெருமானே! தாங்கள் திருவிளையாடல் புரியவே இம்மூவுலகங்களையும் படைத்துள்ளீர்கள். ஆனால், தீய புத்தியுடைய மக்கள், தங்களையே இவ்வுலகிற்குத் தலைவர்கள் எனச் சொந்தம் கொண்டாடுகிறார்கள். தாங்களே இவ்வுலகினைப் படைத்துக் காத்து ஒடுக்குகிறவராக இருக்கையில், தங்களது மாயையில் மயங்கி, ‘தம்மையே, இவ்வுலகினைப் படைத்த பேராளன்’ என்ற பொய்யான நினைப்பு கொண்ட வெட்கமற்ற மனிதன், தங்களுக்கு எதைத்தான் அர்ப்பணிக்க முடியும்?” (20)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்துக் காத்தருளும் எம்பெருமானே! தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனே! ஜகத் ஸ்வரூபனே! ‘தனது’ என்ற அனைத்தையும் தங்களுக்குத் தாரை வார்த்தளித்த இந்த மகாபலியையா கட்டிப் போடுவது? இது தர்மமல்ல. இவனை தளை தகர்த்து விட்டுவிடுங்கள். (21)

இவன் தனது உடைமையான அனைத்து உலகங்களையும் தங்களுக்கு அர்ப்பணித்து விட்டான். தனது புண்ணிய கர்மங்களால் பெற்ற சுவர்க்காதி உலகங்களையும் தானமாகத் தந்துவிட்டான். தனது என்ற அனைத்தையும், தன் ஆன்மாவையும்கூடத் தங்களுக்கென அர்ப்பணித்து விட்டானே! இவ்வளவு செய்தும் அவனது புத்தி கலங்கவில்லை. தனது உறுதியையும் தளர விடவில்லை. (22)

பகவானே! ஒரு மனிதன் நல்லெண்ணத்துடன் பூசனை புரிவதில் ஏழ்மையைக் காட்டாமல் நன்னீர் கொண்டு அர்க்யம், பாத்யம் முதலியன அளித்து, அருகம்புல் கொண்டாவது பக்தியோடு இறையெண்ணத்துடன் பூசனை புரிவானாயின், அவனும் உயர்ந்த கதியான முக்தியை அடைகிறான். அப்படியிருக்க, இந்த மகாபலி மனமகிழ்ச்சியோடும், நிலையான உறுதியோடும் மூவுலகங்களையும் தங்களுக்குத் தானமாக அர்ப்பணித்துள்ளானே! அதனால், பரமபாகவதனான இவன் எவ்வாறு துன்பமுறலாம்?” (23)

பகவான் கூறுகிறார்—— “பிரும்மதேவரே! நான் யாருக்கு அருள்புரிய விரும்புகிறேனோ, அவனது சொத்துக்களை முதலில் அபகரித்துவிடுவேன். ஏனெனில், அந்தச் செல்வச் செருக்கினால்தானே மனிதன் மதங்கொண்டு செருக்கடைந்து, என்னையும் உலக மக்களையும் அவமதிக்கத் தொடங்குகிறான். (24)

இந்த ஜீவன், தனது கர்மங்களுக்காட்பட்டுக் கலங்கி அடிமையாகிப் பலப்பல பிறவிகளில் பிறந்து சுழல்கிறான். பின் ஏதோவொரு சமயம் (எனதருளால்) மனிதப்பிறவியை அடைகிறான். (25)

இந்த மனிதப்பிறவி பெற்றும், நற்குடிபிறப்பு, நற்செயல், இளமை, அழகு, சிறந்த கல்வி, தலைமை, பெருஞ்செல்வம் ஆகியன நிறைந்து, அவற்றால் அவன் செருக்கடையாமல் இருப்பானேயானால், அதுதான் ‘எனதருள்’ என்று கொள்வாயாக. (26)

நற்குடிபிறப்பு, அழகு, நற்கல்வி, பெருஞ்செல்வம் முதலியனவே மனிதனுக்குச் செருக்கையும் மதர்ப்பையும் தோற்றுவிக்கின்றன. அதனால், அவன் அவனது மேன்மைக்கான சகல சாதனைகளினின்றும் வஞ்சிக்கப்படுகிறான். ஆனால், என்னையே பக்தியோடு சரணம் பற்றியவன், இவற்றைக் கண்டு மயங்கி ஏமாற மாட்டான். மற்றவர்களே மயங்கிக் கெடுவார்கள். (27)

தானவர்கள், தைத்யர்கள் ஆகிய இரு வம்சங்களுக்கும் இவனே ஒப்பற்ற தலைவன்; முன்னேறியவன். அவர்களது புகழை நானிலம் பரவச் செய்பவன். வெற்றிகொள்ள இயலாத (எனது) மாயையையும் இவன் வெற்றி கொண்டான். இவ்வளவு துன்பங்களுக்கு ஆட்பட்டும் இவன் கலங்கவில்லையே! (28)

பகைவனான நான், இவனது செல்வத்தை அபகரித்தேன். அரசப் பதவியிலிருந்து நழுவச் செய்தேன். அவனைக் கட்டினேன். பலப்பல துன்பங்களை அளித்தேன். அதனால், அவனது உற்றார்—உறவினர்கள் அவனை விட்டு விலகினர். குருவான சுக்ராசார்யார் இவனைப் பலவாறாக இழித்துரைத்துச் சாபமும் அளித்தார். இத்துணை துன்பங்களையும் அனுபவித்தும் உறுதியான கொள்கை படைத்த இவன், தன் சத்தியத்தைக் கைவிடவில்லை. உள்ளொன்று வைத்துப் புறமொன்று பேசி, அறநெறிகளை இவனுக்கு எடுத்துரைத்தேன். இருப்பினும் சத்தியத்தையே தனது உயிராகப் போற்றும் இவன், தன் அறக்கொள்கையை (தர்மத்தை) விடவில்லை. (29—30)

ஆகவே, பெருந்தேவர்களாலும் பெறற்கரிய பெரும் பதவியை இவனுக்கு நான் அருளியுள்ளேன். என்னையே சரணம் பற்றிய பரமபக்தனான இவன், ஸாவர்ணி மன்வந்தரத்தின் இந்திரனாக விளங்கப் போகிறான். (31)

அதுவரை விசுவகர்மாவால் நிர்மாணிக்கப்பட்ட ஸுதல உலகில் இவன் வசிக்கப் போகிறான். அங்கு வசிப்பவர்கள் எனது கருணா கடாட்சத்தால் நோயற்ற உடல், கவலையற்ற மனம், களைப்பின்மை, சோம்பலின்மை, உட்பகைவர்கள்—வெளிப்பகைவர்கள் மற்றும் வேறு எவ்விதமான தொல்லைகளுமின்றி இன்பமாக வாழ்வார்கள். (32)

மன்னனே பலி! உனக்கு அனைத்து நலன்களும் கிடைப்பதாகுக. விண்ணுலகத்தினரும் விரும்பும் ஆனால் பெறற்கரிய ஸுதல உலகிற்கு, நீ உன் சுற்றத்தாருடன் செல்வாயாக. (33)

இனி, எந்த லோகபாலகர்களாலும் உன்னை வெற்றி கொள்ள முடியாது. மற்றவர்களைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டியதில்லையே! உனது கட்டளையை மதிக்காது மீறும் அசுரர்களை, என் சுதர்சன சக்கரம் தண்டித்துவிடும். (34)

நான் உன்னையும், உனது சுற்றத்தார்களையும், உனது செல்வங்களையும் அனைத்துத் தடைகளில் இருந்தும் காப்பாற்றுவேன். வீரனே மகாபலி! அங்கு உன்னருகிலேயே என்னை நிற்பவனாக, என்றென்றும் நீ கண்டு கொண்டிருப்பாயாக! (35)

அங்கு அவ்வாறு என்னைப் பார்ப்பதனாலேயே தானவர்கள்—தைத்யர்களது சேர்க்கையால் உனக்கு ஏற்பட்ட அசுரகுணம் அடங்கி ஒடுங்கி அழிந்து போகும்.” (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் — பலி ஸுதல உலகம் செல்லுதல்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— “ஆதிதேவனான பகவான் வாமனர் இவ்வாறு கூறவே, சான்றோர்களால் புகழ்ந்து கொண்டாடப்படும் மகானுபாவனான மகாபலி, இருகண்களிலும் ஆனந்தக் கண்ணீர் பொங்கக் கலங்கிய கண்களோடு பக்திக் காதலாகிக் கசிந்து, தொண்டை அடைக்க, நா தழுதழுக்க, இருகை கூப்பி பகவானிடம் கூறலானான்.” (1)

மகாபலி கூறுகிறான்—— “பகவானே! நான் இன்னும் தங்களை வீழ்ந்து வணங்கவில்லையே? வணங்க முயற்சிதானே செய்தேன். ஆனாலும் தாங்கள், தங்களையே அண்டிச் சரணாகதி செய்த பக்தர்களுக்கான பெரும்பேற்றை, பக்தியற்ற எனக்கும் அருளியுள்ளீர்கள். லோகபாலகர்களுக்கும் மற்ற தேவர்களுக்கும்கூட இதற்கு முன் தாங்கள் செய்யாத பெருங்கருணையை இன்று, நாயினும் கடையனான அசுரனான எனக்கும் எளிதில் கிடைக்கச் செய்தீர்கள்.” (2)

சுகப்பிரும்ம ரிஷி கூறுகிறார்—— வருண பாசத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட மகாபலி இவ்வாறு கூறியபின் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனையும், பரமசிவனையும், பிரும்மதேவனையும் வணங்கி (விடைபெற்று) அசுரர்கள் சூழ மகிழ்ச்சியோடு ஸுதல உலகம் சென்றான். (3)

இவ்வாறு பகவான் பலிச் சக்கரவர்த்தியிடமிருந்து விண்ணுலகை மீட்டு இந்திரனுக்கு அளித்து, அதிதிதேவியின் விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்து, தான் உபேந்திரனாகப் பட்டமேற்று, அகில உலகங்களையும் காத்தருளினார். (4)

பகவானின் அருள்பெற்று வருண பாசத்திலிருந்து விடுவிக்கப் பெற்று, குலப்பெருமையை விளங்கச் செய்த, தன் பேரன் மகாபலியைக் கண்டு பக்திக்கு முன்னுதாரணமான பிரகலாதன், இவ்வாறு பகவானைத் துதிக்கலானார். (5)

பிரகலாதன் துதிக்கிறார்—— “இறைவா! இது போன்ற உங்களது திருவருளைப் பிரும்மதேவரும் இதுவரை பெற்றதில்லை. அலர்மேல் மங்கையும் பெற்றாளில்லை; பரமசிவனும் பெறவில்லை. அப்போது மற்றவர்களுக்கு எப்படிக் கிடைக்கும்? உலகம் புகழும் பிரும்மா முதலிய தேவர்களும் வாழ்த்தி வணங்கித் தொழும் திருவடிகள் கொண்ட தாங்கள், இன்று அசுரர்களான எங்களது வாயிற்காப்போனாக நிற்கிறீர்கள். (6)

அடைக்கலம் பற்றியவர்களுக்குப் புகலிடமான இறைவா! பிரும்மா முதலியவர்கள் தங்களது திருவடித்தாமரைகளின் மகரந்தத்தேனைப் பருகுவதன் வாயிலாகவே, உலகப் படைப்பு முதலிய பெரும் செல்வங்களைப் பெற்றுள்ளனர். ஆனால், நாங்களோ இயல்பாகவே தீயவர்கள்; தவறான வழி நடப்பவர்கள். அப்படிப்பட்ட எங்களுக்கும் அதே போன்ற கருணாகடாட்சம் (அருட்பார்வை) எப்படி கிடைத்தது? எங்களது வாயிற்காப்போனாக நிற்கிறீர்களே! (7)

தாங்கள் தங்கள் யோகமாயையால், ஒரு திருவிளையாடல் போல இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துள்ளீர்கள். தாங்கள் அறியாதது என்று ஏதேனும் உண்டோ? அனைத்திலும் அந்தர்யாமியாக வீற்றிருக்கிறீர்கள். வேண்டுதல்—வேண்டாமையற்றவர். அதனால், சமமான நோக்குடையவர். ஆனாலும், தங்களுடைய திருவிளையாடல்கள் புரிந்துகொள்ள முடியாதபடி வினோதமாக இருக்கின்றன. கற்பகத்தரு போன்று வேண்டுவார் வேண்டுவதையளிக்கும் இயல்பினர் தாங்கள். பக்தர்களிடம் பேரன்பு கொண்டவர். சிலசமயம் தங்களது பக்தர்களிடம் பேரன்பு காட்டுகிறீர்கள். பக்தர்கள் அல்லாதவர்களிடம் கருணை அற்றவராகவும் இருக்கிறீர்கள். இதைக் கண்டால் சமநோக்குடையவர் என்று எப்படிக் கூறுவது? என்று குழப்பமாக இருக்கிறது.” (8)

பகவான் கூறுகிறார்—— “குழந்தாய் பிரகலாதா! உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக! இப்பொழுது ஸுதல உலகம் செல். அங்கு உன் பேரனுடன் ஆனந்தமாக இரு. உற்றார்—சுற்றாருக்கும் அளவற்ற ஆனந்தத்தை அள்ளி வழங்கு. (9)

அங்கே, கையில் கதையேந்தி நிற்பவனாக என்னை எப்பொழுதும் காண்பாய். எனது அருட்தரிசனத்தால் பரமானந்தத்தில் மூழ்கித் திளைப்பாய். அதனால், அறியாமையால் தோன்றும் உனது கர்மத்தளைகள் அத்தனையும் அழிந்துபடும்.” (10)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— மன்னனே! அனைத்து அசுர சேனைகளுக்கும் தலைவனும், தெளிந்த ஞானம் உடையவனுமான பிரகலாதன், பகவானது கட்டளையை ‘அப்படியே செய்கிறேன்’ என்று தலைதாழ்த்தி ஏற்றுக் கொண்டு, பலிச்சக்கரவர்த்தியோடுகூட முழுமுதற்கடவுளான பகவானை வலம் வந்து வீழ்ந்து வணங்கி, அனுமதி பெற்று ஸுதல உலகினுக்குச் சென்றார். (11—12)

மன்னனே! அதன்பின் வாமன பகவான், பிரும்மஞானிகள் நிறைந்த அந்தச் சபையில் ரித்விக்குகள் மத்தியில் தன்னருகில் அமர்ந்திருக்கும் சுக்ராசார்யாரிடம் இவ்வாறு கூறினார்—— “பிரும்மத்தை அறிந்த ஞானிகளில் உயர்ந்தவரே! தங்களுடைய சீடனான மகாபலி நடத்திக் கொண்டிருந்த வேள்வி இப்பொழுது நிறைவு பெறாமல் நின்றுவிட்டது. ஆகவே, தாங்கள் அதைத் தொடர்ந்து நடத்தி நிறைவு செய்யுங்கள். ஏனெனில், வேள்வி முதலிய கர்மங்களின் நடுவே ஏற்படும் சிறிய—பெரிய குறைகள் எதுவாயினும், அது பிரும்மவித்துக்களின் கருணையான கடாட்சத்தாலேயே பயனுள்ளதாக (குறைவற்றதாக) ஆகிவிடும்.” (13—14)

சுக்ராசார்யார் கூறுகிறார்—— “எம்பெருமானே! சகல கர்மங்களுக்கும் நியாமகர், வேள்விகளின் பயனை அளிப்பவர், வேள்வி ஸ்வரூபனாக இருப்பவர் ஆகிய அனைத்தும் தாங்கள்தானே. அப்படியிருக்க, தனது எல்லாச் செல்வத்தையும் பக்தியுடன் மனமொப்பித் தங்களுக்கே அர்ப்பணித்துப் பூஜித்த அந்த மகாபலியின் வேள்வியான கர்மாவில், தவறோ—குறைவோ எவ்வாறு ஏற்பட முடியும்? (15)

மந்திரங்களைக் கூறும்போது அதில் ஏற்படும் ஸ்வரக் குறைபாடோ, எழுத்துக்களின் குறைபாடோ, உச்சரித்தலின் குறைபாடோ அல்லது கர்மங்களைச் செய்கையில் செய்முறையில் ஏற்படும் குறைபாடுகளோ, இடம், காலம், உரிய ஸத்பாத்திரம், தட்சிணை, தானம், ஹவிஸ் முதலிய பொருள்களில் ஏற்படும் குறைபாடுகளோ எதுவானாலும், அக்குறைபாடுகள் அனைத்தும் முடிவில், தங்களுடைய திருநாமத்தை ஓதுவதாலேயே நீங்கி நிறைவு பெற்று விடுகின்றனவே. தங்கள் திருநாமம் குறைகளை நீக்கி நிறைவு செய்வது. (16)

ஆயினும் பரம்பொருளே! தாங்களே சொல்வதால் தங்களது கட்டளைப்படி செய்கிறேன். தங்களது சொற்படி நடப்பதுதான் மானிடர்களுக்குச் சிறந்த நன்மைகளை அளிப்பது.” (17)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— “அனைத்துமறிந்த சுக்ராசார்யார், பகவானது கட்டளையை ஏற்று, அங்குள்ள அந்தணர்கள், ரிஷிகள் ஆகியவர்களுடன் மகாபலி தொடங்கிய வேள்வி நடுவில் நின்று போனதால் ஏற்பட்ட குறையை நீக்கி, அதனை நிறைவுறச் செய்தார். (18)

மன்னனே! இவ்வாறு வாமன பகவான் பலியிடம் மூன்றடி மண்ணை யாசகமாகக் கேட்டுப் பெற்று, பகைவர்களான அசுரர்களால் அபகரிக்கப்பட்ட விண்ணுலகத்தை, தனது அண்ணனான இந்திரனுக்கு அளித்தார். (19)

இதன்பின் பிரஜாபதிகளின் தலைவரான பிரும்மதேவர், தேவர்கள், ரிஷி முனிவர்கள், பித்ரு கணங்கள், ஸப்த மனுக்கள், மனு தக்ஷன், பிருகு, அங்கிரஸ், ஸனத்குமாரர், பரமசிவன் ஆகியோர்களுடன் கசியபர்—அதிதி தம்பதிகளின் மகிழ்ச்சிக்காகவும், சகல ஜீவராசிகளின் நன்மைக்காகவும் அனைத்துலகங்கள் மற்றும் லோகபாலகர்களின் தலைவராக வாமன மூர்த்திக்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்து வைத்தார். (20—21)

மன்னவா! நால்வேதங்கள், அனைத்து தேவர்கள், தர்மம், புகழ், செல்வம், சகல மங்களங்கள், விரதங்கள், சுவர்க்கம், மோட்சம் ஆகிய அனைத்தையும் காப்பாற்றவும், அனைவரின் நலனுக்காகவும் வாமனரை உபேந்திரனாகச் செய்தார். அச்சமயம் அனைத்து ஜீவராசிகளும் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டன. (22—23)

பின்பு தேவர்கோனாகிய இந்திரன் மற்ற எண்டிசை பாலகர்களுடன் பிரும்மதேவரின் அனுமதி பெற்று வாமனமூர்த்தியை உரிய மரியாதையுடன் விமானத்திலேற்றி, தன் சுவர்க்க லோகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான். (24)

இந்திரனுக்கு மூவுலக அரசுரிமையும் கிடைத்தது. மேலும், வாமன பகவானின் திருக்கரங்களின் நிழலில் ஒதுங்கும் பாக்கியமும் கிடைத்தது. அதனால், உயர்ந்த ஐசுவரியத்தைப் பெற்று, பயம் நீங்கி மகிழ்ச்சியில் திளைத்தான். (25)

மன்னனே! பின் பிரும்மதேவர், பரமசிவன், ஸநத்குமாரர், பிருகு முதலிய ரிஷிகள், பித்ரு தேவதைகள், அனைத்து ஜீவராசிகள், சித்தர்கள், விமானத்தில் சுற்றித் திரியும் தேவகணங்கள் ஆகிய எல்லோரும், பகவானது அற்புதமான உயர்ந்த இந்தத் திரிவிக்கிரம அவதாரத் திருவிளையாடலைப் புகழ்ந்து பாடிக்கொண்டு, தத்தம் உலகங்களுக்குச் சென்றனர். அவர்கள் அதிதிதேவியையும் புகழ்ந்தனர். (26—27)

குருகுலவிளக்கே! வாமனவதார சரிதம் முற்றிலுமாக இப்போது உனக்குக் கூறினேன் அல்லவா? இந்தச் சரிதத்தைக் கேட்பவர்கள் அனைத்துவித பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுகின்றனர். (28)

பகவானது திருவிளையாடல்கள் கணக்கிலடங்கா! அதன் பெருமையோ வாக்கிற்கும் மனதிற்கும் எட்டாதது. அதை வர்ணித்து முடிவை எட்ட நினைக்கும் மனிதன், பூமியிலுள்ள மண்துகள்களை எண்ணிச் சொல்ல எண்ணுபவனை ஒப்பான். ‘பரிபூரணான பகவானது திருவிளையாடல்களின் பெருமைக்கடலை நீந்திக் கரை காண முயற்சிப்பவன், இதுவரை எவனும் பிறந்ததில்லை; இப்பொழுதுமில்லை; இனிப் பிறக்கப் போவதுமில்லை’ என்று வேதமந்திரங்களைக் கண்டறிந்த வசிஷ்ட மகரிஷி கூறுகிறார். (29)

பிறரை வியப்பில் ஆழ்த்தும் அரிய பெரிய செயல்களைச் செய்யும் தேவதேவனான பகவான் வாமனமூர்த்தியின் திருவவதார சரித்திரத்தைக் கேட்பவன், உயர்ந்த கதியைப் பெறுகிறான். (30)

‘தேவர்கள், பித்ருக்கள் அல்லது மனிதர்கள் ஆகிய எவர்களது யக்ஞங்களானாலும் (கர்மங்களானாலும்) அவற்றைச் செய்யுங்கால், இந்தத் திருவிளையாடல் பற்றிய சரிதம் பேசப்படுமானால், அப்பொழுது அந்தக் கர்மம் பயன் தரும் நற்கர்மமாகிறது; அறநெறிப்படி செய்ததாகவுமாகிறது’ என்று பெரியோர்கள் கூறுகின்றனர்.” (31)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து நான்காவது அத்தியாயம் — மத்ஸ்யாவதார வரலாறு

பரீக்ஷித் மன்னன் கேட்கிறான்—— “பிரும்மரிஷியே! பகவானுடைய லீலைகள் எல்லாம் விந்தையானதே! முன்பொரு சமயம் பகவான், தன் யோகமாயையால் மச்சாவதாரம் எடுத்து லீலைகள் புரிந்தாராமே? அந்த அழகிய மத்ஸ்யாவதாரமான ஆதி அவதாரக் கதையைக் கேட்க விரும்புகிறேன். (1)

பகவானோ அனைத்து சக்திகளும் பொருந்தியவர். இருந்தும் கர்மத்தளைக்காட்பட்ட ஜீவன் போல் மீன் உருவை ஏன் எடுத்தார்? மீன் பிறவியோ மக்கள் அருவருப்பது; தமோ குணம் நிரம்பியது; பொறுக்க முடியாத நாற்றம் உடையது. (2)

மாமுனிவரே! சான்றோர்கள் புகழ்ந்து பாடும் பகவானது சரித்திரம், எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் நலமளிப்பது; இன்பமூட்டுவது. ஆகவே, தாங்கள் தயைகூர்ந்து பகவானுடைய லீலா விசேஷங்களை ஒன்றுவிடாமல் முழுமையாக, எங்களுக்குக் கூறவேண்டும்.” (3)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— “சௌனகாதி முனிவர்களே! பரீக்ஷித் மன்னன் இவ்வாறு வேண்டிக் கொண்டவுடன் சுகப்பிரும்மரிஷி, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் மத்ஸ்யாவதாரம் செய்த திருவிளையாடலை வர்ணிக்கத் தொடங்கினார்.” (4)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! பகவான் எதற்கும் எவருக்கும் ஆட்படாத சுதந்திர புருஷன்; ஒப்பார் மிக்கார் இல்லாத இறைவன். இருப்பினும் பசுக்கள், அந்தணர்கள், தேவர்கள் சாது ஜனங்கள், வேதங்கள், தர்மம் (அறநெறி), உலகியல், செல்வம் ஆகியவற்றைக் காத்தருள்வதற்காக, பலப்பல அவதாரங்களை மேற்கொள்கிறார். இல்லையா? (5)

சர்வ சக்தரான பகவான் பெரியது—சிறியது, உயர்ந்தது—தாழ்ந்தது ஆகிய அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் காற்றைப் போல் உள்ளிருந்து, பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் புரிகிறார். ஆனால், அந்த ஜீவராசிகளின் புத்திக்காட்பட்ட குணங்களில் தானும் அடிமைப்பட்டுச் சிறியது—பெரியது, உயர்ந்தது—தாழ்ந்தது என்கிற நிலையை அவர் அடைவதில்லை. ஏனெனில், அவர் எந்தவொரு குணத்திற்கும் வசப்பட்டவரல்லவே! காற்றுப்போல நிர்குண ஸ்வரூபர், அவர். (6)

மன்னனே! இப்போது நடைபெறும் கல்பத்திற்கு முந்திய கல்ப காலத்தின் முடிவில் பிரும்மதேவர் கண்ணயர்ந்தபோது, ‘பிராம்மம்’ என்கிற நைமித்திகப் பிரளயம் தோன்றியது. அப்போது இம்மண்ணுலகம் முதலிய அனைத்துலகங்களும் கடலில் ஆழ்ந்தன. (7)

பிரளயம் தோன்றிய நேரம் பிரும்மதேவருக்கு இரவு வேளையாதலால் அயர்ந்த உறக்கம் வரவே, அவர் சற்று உறங்க எண்ணினார். அப்போது வேதங்கள் அவரது திருவாயிலிருந்து வெளிப்பட்டன. அப்பொழுது அங்கு அருகிலிருந்த ஹயக்ரீவன் என்கிற அசுரன், தனது யோக வலிமையால் அவற்றை அபகரித்துக் கொண்டான். (8)

சர்வசக்தரும், சகல பயத்தையும் போக்கிக் காத்தருள்பவருமான ஸ்ரீஹரி, அசுரத் தலைவன் ஹயக்ரீவனது அந்தச் செய்கையை அறிந்து, மத்ஸ்யாவதாரத்தை ஏற்றார். (9)

அச்சமயம், அங்கு சத்தியவிரதன் என்கிற பெருமனம் படைத்த பகவத் பக்தனொருவன் தண்ணீரை மட்டும் பருகி, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனையே தியானித்தவண்ணம் தவமியற்றி வந்தான். (10)

இந்த சத்தியவிரதன்தான் இந்த மகாகல்பத்தில் விவஸ்வானான சூரியனுடைய மகனும், பெரும் புகழ் படைத்தவனுமான சிராத்ததேவன். அவனைத்தான் பகவான் ஸ்ரீஹரி வைவஸ்வத மனு என்கிற ஏழாவது மனுவாக நியமித்தார். (11)

ஒருசமயம் கிருதமாலா என்கிற (வைகை) நதியில், இந்த சத்தியவிரதன் நீர்க்கடன் (ஜலதர்ப்பணம்) செய்து கொண்டிருக்கையில், அவனுடைய கூப்பிய கைகளிலிருந்த நீரில் ஒரு சிறிய மீன் காணப்பட்டது. (12)

பரதகுலத் தோன்றலே! தமிழ்நாட்டில் பாண்டிய தேச மன்னனாகிய அந்த சத்தியவிரதன், தன் கைகளில் வந்து சிக்கிய அச்சிறு மீனைத் தன் கைகளிலுள்ள நீரோடு, அந்த நதியிலேயே போட்டுவிட்டான். (13)

உடனே அந்தச் சிறு மீன் கருணையுள்ளம் படைத்த அவ்வரசனை நோக்கி, “மன்னனே! நீர் ஏழைபங்காளன்! நீர்வாழ் பிராணிகளில் சில கொடிய பிராணிகள், தங்களினத்தையே கூடக் கொன்று சாப்பிட்டு விடுகின்றன என்பது தாங்கள் அறிந்ததுதானே. அவற்றைக் கண்டு பயந்துதானே நான், தங்கள் கைகளில் வந்து சேர்ந்தேன். அப்படியிருக்க, பரிதாபத்திற்குரிய என்னைத் திரும்பவும் இந்த நதியிலேயே ஏன் விடுகிறீர்கள்” என்று கழிவிரக்கம் தோன்றுமாறு கேட்டது. (14)

தனக்கு அருள்புரிய வேண்டியே, மிகுந்த கருணையோடு பகவான் மீன் உருவம் எடுத்து வந்திருக்கிறார் என்கிற உண்மை அறியாத அவ்வரசன், அந்த மீனைக் காத்தருள மனம் கொண்டான். (15)

மன்னன் சத்தியவிரதன் அந்த மீனுடைய பரிதாபமான சொற்களைக் கேட்டு மிகுந்த கருணை கொண்டு, அதைத் தன் கமண்டலு நீரிலிட்டுத் தன் ஆசிரமத்திற்கு எடுத்துச் சென்றான். (16)

அந்த மீன், ஆசிரமத்திற்கு வந்த அதே இரவில் அந்தக் கமண்டலு நீரிலேயே பெரிதாக வளர்ந்தது. மீன் வளரவே, அந்தக் கமண்டலம் அதற்குப் போதுமானதாக இல்லை. அப்பொழுது அந்த மீன், அரசனைப் பார்த்துக் கூறிற்று. (17)

“(மன்னனே!) இந்தக் கமண்டலுவில் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டு இப்போது என்னால் இருக்க முடியவில்லை. ஆகவே, நான் நலமுடன் வாழ்வதற்கேற்ப, நல்ல பெரியதான ஓர் இடத்தை எனக்குத் தந்தருளுங்கள்.” (18)

உடனே, அவ்வரசன் அந்த மீனைத் தன் கமண்டலத்திலிருந்து வெளியே எடுத்து, ஒரு பெரிய தொட்டியிலிட்டான். அவ்வாறு அங்கு விடப்பட்ட அந்த மீன் ஒரு முகூர்த்தத்திற்குள் மூன்று முழம் நீளமாக வளர்ந்துவிட்டது! (19)

“மன்னனே! இப்போது இந்தத் தொட்டியும் நான் நலமுடன் வாழப் போதுமானதாக இல்லை. நான், உனது அடைக்கலமாக வந்துள்ளேன். ஆகவே, நான் வசிக்கத்தக்கவாறு இன்னும் பெரியதான ஓர் இடத்தைத் தந்தருளும்.” (20)

மன்னனே! அவ்வரசனும் அந்த மீனைத் தொட்டியிலிருந்து எடுத்து, ஒரு பெரிய ஏரியில் விடுத்தான். ஆனால், அந்த மீன் அங்கு விடப்பட்ட சிறிது நேரத்திலேயே பெருமீனாக வளர்ந்து, அந்த ஏரியையே சூழ்ந்து கொண்டது. (21)

“மன்னனே! நானோ நீர்வாழ் பிராணி. இந்த ஏரியிலுள்ள நீரும் நான் நலமுடன் வசிக்கப் போதுமானதாக இல்லை. என்னைக் காக்க விரும்பினால் தண்ணீர் வற்றாத பெரிய ஏரியில் என்னைக் கொண்டுபோய் விட்டுவிடுங்கள்.” (22)

மீன் இவ்வாறு கூறவே, மன்னனும் ஒவ்வொரு நீர்நிலையாக எடுத்துச் சென்றான். ஆனால், அவையனைத்தையும் அந்த மீன் ஆக்ரமித்துப் பெரிதாக வளரவே, முடிவில் அதைக் கடலுக்குக் கொண்டு சென்று கடலில் விட்டு விட்டான். (23)

கடலில் விடுத்தவுடன் அந்த மீன் அவ்வரசனை நோக்கி, “வீரனே! கடலில் வாழும் பலமுள்ள திமிங்கிலங்கள் முதலியன என்னை விழுங்கிவிடுமே. ஆகவே, என்னைக் கடலில் விட்டுச் செல்லாதீர்கள்” என்று கூறிற்று. (24)

அந்த மீனின் இனிய, ஆனால் பரிதாபமான வார்த்தையைக் கேட்ட மன்னவன் மதிமயங்கினான். “மீன் உருவங்கொண்டு என்னை மதிமயங்கச் செய்யும் தாங்கள் யார்? (என்று அந்த மீன் உருவங்கொண்ட பகவானிடம் கேட்டான்.) (25)

தாங்கள் ஒரே ஒரு பகற்பொழுதில் நானூறு யோஜனை பரப்பளவுள்ள பெருத்த ஏரியையே ஆக்கிரமிக்குமாறு வளர்ந்து விட்டீர்களே! இவ்வளவு பெருமை படைத்த ஒரு நீர்வாழ் பிராணியை இதுவரை நாங்கள் கண்டதுமில்லை; கேட்டதுமில்லை. (26)

நிச்சயம் தாங்கள் அழிவற்ற சர்வ சக்தி படைத்த சர்வ அந்தர்யாமியான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன்தான். சகல ஜீவராசிகளுக்கும் அருள்புரிவதற்கென்றே நீர்வாழ் மீனுருத் தாங்கி வந்திருக்கிறீர்கள். (27)

இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து ஒடுக்கும் புருஷோத்தமரான பகவானே தாங்கள். தங்களை நான் வணங்குகிறேன்! எம்பெருமானே! தங்களையே சரணமடைந்த அடியார்களான எங்களுக்கு ஆன்மாவும் புகலிடமும் தாங்களன்றோ! (28)

திருவிளையாடல்கள் புரிவதற்கென்றே தாங்கள் மேற்கொள்ளும் அவதாரங்களனைத்தும் மக்களின் (உயிரினத்தின்) மேன்மைக்காகவே. ஆனாலும் மீனாகத் திருமேனி தாங்கி வந்துள்ளது என்ன காரணத்திற்காகவோ? அதை அறிய மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறேன். (29)

செந்தாமரைக் கண்ணனே! ஆன்மாவல்லாத இவ்வுடலிலே ‘தான், தனது’ என்று அபிமானம் கொள்ளும் உலகியல் மக்களிடம் அடைக்கலம் வேண்டுவதோ, கொள்வதோ பயனற்றுப் போகும். ஆனால், சகல ஜீவராசிகளின் நலனையே கோரும் ஏழைபங்காளனான, உயிருக்குயிராக விளங்கும் ஆன்மாவான தங்களது திருவடிகளில் சரணம் பற்றுவது என்றுமே பயனற்றுப் போவதில்லை. ஏனெனில், இப்பொழுது தாங்கள் வியக்கத்தக்க இந்த மீனுருவான திருமேனியை எங்களுக்குக் காட்டியருளினீர்களே! அப்பப்பா! என்ன விந்தை.” (30)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— “தனது பரமபக்தனான மன்னன் சத்தியவிரதன் இவ்வாறு இறைஞ்சி வேண்டவே, தன்னொப்பில்லா இறையடியார்களிடம் மிகுந்த கருணை கொண்ட பகவான் மத்ஸ்யமூர்த்தி அவனுக்கு நன்மை புரியவும், அவனது விருப்பத்தை நிறைவேற்றி அருளவும், யுக முடிவில் (கற்பத்தின் முடிவில்) தோன்றும் ஊழிப் பெருங்கடலில் நீந்தி விளையாடவும் மனங்கொண்டு பேசலானார்.” (31)

பகவான் மத்ஸ்யமூர்த்தி கூறுகிறார்—— “பகை வெல்லும் சீலனே! இன்று தொடங்கி ஏழாவது நாள் பூலோகம், புவர்லோகம், சுவர்லோகம் என்னும் மூவுலகங்களும் பிரளய காலப் பெருங்கடலில் மூழ்கப் போகின்றன. (32)

அவ்வாறு மூவுலகங்களும் பிரளயகாலப் பெருங்கடலில் மூழ்கி மறையும்போது, எனது கட்டளைப்படி ஒரு பெரிய படகு உன்னருகே வரப்போகிறது. (33)

அப்பொழுது நீ, சகல ஜீவராசிகளின் சூட்சும சரீரங்களையும், மற்றும் மூலிகைகள், சிறிய பெரிய செடி—கொடி—மரங்களின் விதைகளையும் எடுத்துக் கொண்டு, ஸப்தரிஷிகளோடு அந்தப் பெரிய படகில் ஏறிக்கொள். (34)

அச்சமயம், எங்கும் ஜலமயமாகவே காட்சி அளிக்கும்; வெளிச்சமின்றி இருள் சூழ்ந்து நிற்கும். எவ்விதக் கலக்கமும் கொள்ளாமல், ஸப்த ரிஷிகளின் பிரும்மதேஜஸ்ஸின் வெளிச்சத்தில் அந்தப் பெரிய படகில் அமர்ந்து, பிரளயகால பெருங்கடலில் நாற்புறமும் சுற்றித் திரிந்துவா. (35)

அப்போது வீசும் சூறாவளிப் புயலால் படகு தத்தளிக்கும். நானும் அப்போது அங்கு வருவேன். நீ, ஸப்தரிஷிகளோடு வாசுகி என்னும் பாம்பைக் கயிறாகக் கொண்டு, அந்தப் படகை எனது கொம்பில் நன்கு கட்டிவிடு. (36)

மன்னனே! பிரும்மதேவரின் இரவு காலம் முடியும் வரை, ஸப்தரிஷிகளும் நீயும் அமர்ந்துள்ள அந்தப் படகினை இழுத்துக் கொண்டு பெருங்கடலில் விளையாடித் திரிவேன். (37)

அவ்வாறு சுற்றித் திரிந்து வரும்போது நீ கேட்கும் கேள்விகளுக்கு நான் உபதேச வாயிலாகப் பதிலுரைப்பேன். அப்பொழுது எனதருளால் ‘பரம்பொருள்’ என்று உபநிடதங்களில் வர்ணிக்கப்படும் எனது பெருமைகள் பற்றிய விளக்கங்கள் உன் மனதில் தானாகவே தோன்றும். அதை நீ நன்கு அறிந்துகொள்வாய்.” (38)

இவ்வாறு மன்னன் சத்தியவிரதனுக்குக் கட்டளையிட்டு, பகவான் (அங்கேயே) மறைந்து அருளினார். பகவான் கட்டளையிட்ட அந்த நேரத்தை எதிர்பார்த்திருந்தான், மன்னன். (39)

ராஜரிஷியான சத்தியவிரதன், தர்பங்களைக் கிழக்கு நுனியாகப் பரப்பி, அதன் மேல் வடகிழக்கு முகமாக அமர்ந்து, மத்ஸ்யமூர்த்தியான பகவானது திருவடித்தாமரைகளையே தியானிக்கலானான். (40)

இதற்குள் பகவான் கூறியபடி கடல் தன் கரையைக் கடந்து பொங்கலாயிற்று. ஊழிக்காலத்து மேகங்கள் பயங்கரமாக மழை பெய்யலாயின. மன்னன் பார்த்திருக்க, பூமி முழுவதும் கடலில் மூழ்கியது. (41)

அப்போது மன்னன் பகவானது கட்டளையை நினைத்துப் பார்க்கவே, எதிரில் படகு வந்து நிற்பதைக் கண்டான். உடனே மன்னன் மூலிகைகள், செடி—கொடிகளின் விதைகள் ஆகியவற்றை அள்ளி எடுத்துக் கொண்டு, ஸப்த ரிஷிகளையும் அழைத்துக் கொண்டு அப்படகில் ஏறியமர்ந்தான். (42)

அதுசமயம், ஸப்த ரிஷிகளும் மிக்க அன்போடு மன்னனை நோக்கி, ‘மன்னனே! பகவானையே நீ தியானம் செய். அவர்தான் நம்மை இந்தத் துன்பத்திலிருந்து கட்டாயமாகக் காப்பார். நமக்கு வேண்டிய நன்மைகளையும் நிச்சயம் செய்வார்’ என்று கூறினர். (43)

இவ்வாறு ஸப்த ரிஷிகளும் கூறவே, மன்னன் சத்தியவிரதன் பகவானைத் தியானிக்கலானான். அப்பொழுது அந்தக் கடலில் ஒற்றைக் கொம்புடன் நான்கு இலட்ச யோஜனை அளவுள்ள தங்கத் திருமேனியோடு ஒரு பெரிய மீனுருவம் தாங்கி, பகவான் தோன்றினார். (44)

மனம் மகிழ்ந்த மன்னன் சத்தியவிரதன், முன்பு பகவான் கட்டளையிட்டவண்ணமே, தன் தோணியை வாசுகி என்னும் பாம்பு கொண்டு பகவானது ஒற்றைக்கொம்புடன் இறுகப் பிணைத்துவிட்டுத் துதிக்கலானான். (45)

மன்னன் சத்தியவிரதன் துதிக்கிறான்—— “இறைவனே! இப்பிரபஞ்சத்திலுள்ள ஜீவராசிகளின் ஆன்ம ஞானம் (பகவானைப் பற்றிய எண்ணம்) தொன்றுதொட்டு வரும் அவிச்சை என்னும் அறியாமையினால் மறைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகவேதான் அவைகள், இந்தப் பிரபஞ்ச வாழ்வில் எண்ணற்ற துன்பங்களால் வாடி வருந்துகின்றன. தங்களது கருணையால் எப்பொழுது அவர்கள் தற்செயலாகத் தங்களையே சரணமடைகிறார்களோ, அப்பொழுதே அவர்கள் தங்களை அடைந்து விடுகிறார்கள். ஆகவே, எங்களது அகங்காரமாகிய இதயமுடிச்சை அவிழ்த்து, உண்மையான முக்தியை அளிக்கும் உயர்ந்த ஆசான் (குரு) தாங்கள்தான். (46)

இந்த ஜீவாத்மா, ஓர் அஞ்ஞானி; நன்மை—தீமை என்னும் பகுத்தறிவற்றவன்; தன்னுடைய கர்மங்களாலே தன்னைக் கட்டிக் கொள்கிறான்; நன்மை பெறவேண்டி துன்பமளிக்கும் கர்மங்களை அனுஷ்டிக்கிறான். ஆனால், பரமனான குருவின் சேவையால், பொய்யான அந்த அஞ்ஞானத்தையும் உலகியலின்ப விருப்பத்தையும் அழித்துக் கொள்ளலாம். அந்த உயர்ந்த குரு தாங்கள்தான். ஆகவே, தாங்கள்தான் எனது இதயத்திலுள்ள அறியாமையான முடிச்சை அவிழ்த்தருள வேண்டும். (47)

வெள்ளி, தங்கம் ஆகியன நெருப்பிலே காய்ச்சிப் புடம் போட்டபின், அழுக்கு நீங்கி நன்கு ஒளிரும். அதேபோல் ஜீவாத்மா தங்களையே சேவிப்பதால், மனவழுக்கும் அஞ்ஞானமும் எளிதில் நீங்கப் பெறுகிறான். அப்பொழுதே அவன் தன் உண்மை ஸ்வரூபத்தை (தான் அழிவற்ற ஆன்மஸ்வரூபன் என்பதை) அடைகிறான் (உணர்கிறான்). தாங்களோ அனைத்து சக்திகளுக்கும் ஒரே கொள்கலன்; பிறப்பிறப்பற்றவர்; மாறுதலற்றவர்; அழிவற்றவர்; சகல குருக்களுக்கும் குருவானவர். தாங்கள்தான் எங்களுக்கும் குருநாதனாக இருக்கவேண்டும். (48)

சகல தேவதைகள், சகல குருமார்கள் மற்றுமுள்ள உலக ஜீவராசிகள் ஆகிய எல்லோரும் ஒன்றுகூடி, எவருடைய தயவுமின்றி, தம் விருப்பம்போல் ஒரு மனிதனுக்குப் பூரண அருள் செய்வதாக இருந்தால், அவ்வருள் தங்களுடைய அருளின் பதினாயிரத்தில் ஒரு பங்கின் அளவைக்கூடச் சமன்படுத்த முடியாது. அவ்வளவு சக்தி பெற்ற சர்வேசனான தங்களையே சரணமடைந்தேன். (49)

ஒரு குருடன் மற்றொரு குருடனுக்கு வழிகாட்டி அழைத்துச் செல்வது போலவே, அறிவற்ற ஒருவனுக்கு அறிவற்ற மற்றொருவன் குருவாக அமைகிறான். இது அவரவர்களே செய்து கொள்வது. தாங்களோ ஸ்வயம்பிரகாசர். (தங்களைப் பிரகாசப்படுத்த வேறு பிரகாசம் தேவையில்லை.) பொறிபுலன்களனைத்தையும் நெறிப்படுத்துபவர். நாங்களோ ஆன்மாவின் உண்மை தத்துவத்தை (நிலையை) அறிய ஆவலாக உள்ளவர்கள். அந்த ஆன்ம தத்துவத்தை உள்ளபடி உணர்த்துபவர் தாங்களாதலால், தங்களையே ஆன்ம குருவாக நாங்கள் வரிக்கிறோம். (ஏற்றுக் கொள்கிறோம்.) (50)

அஞ்ஞானியான மனிதன் அஞ்ஞானிகளுக்குச் செய்யும் ஞானோபதேசம் அஞ்ஞானமாகத்தானே இருக்கும். அந்தப் பொய்யான அறிவால் ‘ஸம்ஸ்காரம்’ எனப்படும் கோரமான இருள் மேன்மேலும் வளரத்தானே வளரும். பொய்யறிவால் தாண்ட முடியாத ஸம்ஸ்காரத்தைத் தாண்ட முடியுமா? ஆகவே, அதிலேயே திரும்பத் திரும்ப உழல்கிறார்கள். தங்களது உபதேசமோ, என்றென்றும் அழியாத நித்யானந்தமளிக்கும் உண்மையறிவு. அந்த அறிவால் மனிதன், எவ்விதச் சிரமமுமின்றி வெகு எளிதிலேயே தனது உண்மை ஸ்வரூபத்தை (ஆன்மிக நிலையை) அடைகிறான். (51)

தாங்களோ, அகில உலகங்களையும் நேசிக்கும் நன்மனமுள்ள நண்பன்; அன்பு நிறைந்த இறைவன்; சகல ஜீவராசிகளின் ஆன்மா; அஞ்ஞான இருளகற்றும் ஆசார்யன்; எல்லையற்ற ஞானஸ்வரூபன்; வேண்டுவார் வேண்டுவதை வேண்டியவண்ணம் அளிப்பவர். இவ்வளவு இருந்தும் ஆசைத்தளையில் சிக்கித் தவிக்கும் அறிவற்ற மக்கள், ஆசைக்காட்பட்டுக் குருடாகித் தங்கள் இதயகமலத்திலேயே அந்தர்யாமியாக (உள்ளொளியாக) விளங்கும் தங்களை அறிவதில்லை. (52)

தேவர்களும் கொண்டாடும் தேவதேவன், தாங்கள்; புகழ்ந்தேத்தும் பரம்பொருள். உண்மை அறிவைப் பெறுவதற்காகவே, நான் தங்களை அடைக்கலம் புகுந்துள்ளேன். எம்பெருமானே! உண்மையை (ஆன்மதத்துவத்தை) அறிவுறுத்தும் தங்களது திருவாய்மொழியால் ‘யான்—எனது, விருப்பு—வெறுப்பு’ என்கிற அஞ்ஞானமான இதயமுடிச்சுக்களை அறுத்துத் தள்ளி, எனது உண்மையான ஆன்ம ஸ்வரூபத்தைப் பிரகாசிக்கச் செய்ய வேண்டுகிறேன்.” (53)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— “மன்னனே! மன்னன் சத்தியவிரதன் இவ்வாறு வேண்டிக் கொள்ளவே, பரமபுருஷரான பகவான் மத்ஸ்யமூர்த்தி, ஊழிப்பெருங்கடலில் நீந்தி விளையாடியவண்ணம் அவ்வரசனுக்கு ஆன்ம தத்துவத்தை உபதேசித்தார். (54)

பகவான் ராஜரிஷியான மன்னன் சத்தியவிரதனுக்குத் தனது உண்மை ஸ்வரூபத்தின் உட்பொருளை நன்கு வர்ணித்து, பின் ஞானயோகம், பக்தியோகம், கர்மயோகம் அடங்கிய மிகச்சிறந்த புராணத்தையும் உபதேசித்தார். அந்த புராணத்தை ‘மத்ஸ்யபுராணம்’ என்று அழைக்கின்றனர். (55)

மன்னன் சத்தியவிரதன் ஸப்தரிஷிகளுடன் அந்தப் படகிலேயே உட்கார்ந்தவண்ணம் பகவானால் உபதேசிக்கப்பட்ட ஜீவான்ம தத்துவத்தையும், தொன்றுதொட்டு வரும் பிரும்ம ஸ்வரூபமான ஆன்ம தத்துவத்தையும் ஐயம் திரிபற நன்கு சிரத்தையுடன் கேட்டறிந்தான். (56)

இதன்பின் முன்சொன்ன பிரளயம் முடிந்ததும், பிரும்மதேவன் துயில் கலைந்து எழுந்தார். அப்பொழுது ஸ்ரீமந்நாராயணன் பிரும்மதேவருக்காக ஹயக்ரீவன் என்கிற அசுரனைக் கொன்று, அவனால் அபகரிக்கப்பட்ட வேதங்களைப் பிரும்மதேவருக்குத் திரும்பவும் அளித்தார். (57)

பகவானது திருவருளால் சத்தியவிரத மன்னனும் பரோக்ஷம், அபரோக்ஷம் — ஞானம், விஞ்ஞானம் — ஆகிய இரண்டின் உண்மையறிவைப் பெற்று, இந்த ஏழாவது கல்பத்தின் வைவஸ்வத மனுவானான். (58)

தனது மாயையால் மீனுருக்கொண்ட மத்ஸ்யமூர்த்தியான ஸ்ரீமந்நாராயணன் மற்றும் சத்தியவிரத மன்னன் ஆகிய இருவரின் உரையாடலான இச்சிறந்த புண்ணிய சரிதத்தைக் கேட்பதால், மனிதன் அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான். (59)

பகவானது இந்த மத்ஸ்யாவதார சரித்திரத்தைத் தினமும் ஓதுபவனது விருப்பங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறுகின்றன. அவனுக்கு முக்தியான உயர்ந்த நிலை கிடைக்கிறது. (60)

ஊழிப் பெருங்காலத்துக் கடலில் பிரும்மதேவர் உறங்குகையில், அவரது படைப்புத்திறன் வலுகுன்றியது. அப்பொழுது அவரது வாயிலிருந்து வெளிவந்த வேதங்களை ஹயக்ரீவன் என்னும் அசுரன் பாதாள உலகிற்குக் கவர்ந்து சென்றான். பகவான் அவ்வசுரனை வதைத்து களவுபோன அந்த வேதங்களை மீட்டுப் பிரும்மதேவரிடம் திரும்ப அளித்தார். சத்தியவிரத மன்னனுக்கும் ஸப்தரிஷிகளுக்கும் பிரும்ம தத்துவத்தை உபதேசித்தார். அகில உலகங்களுக்கும் மூல காரணமான மாயையால், மத்ஸ்யாவதாரமெடுத்த பரமபுருஷரான அந்த பகவானை வணங்குகிறேன்!” (61)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம் எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

எட்டாவது ஸ்கந்தம் முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

ஒன்பதாவது ஸ்கந்தம்

முதலாவது அத்தியாயம் — வைவஸ்வத மனுவின் மகன் சுத்யும்னன் சரிதம்

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “சுக மகரிஷியே! எல்லா மன்வந்தரங்கள் பற்றியும், அந்த மன்வந்தரங்களில் சர்வசக்தனான பகவான் செய்த வீரத்திருவிளையாடல்கள் பற்றியும் தாங்கள் வர்ணிக்க யான் கேட்டேன். (1)

முந்திய கல்பத்தின் முடிவில், தமிழகத்தைச் சேர்ந்த பாண்டியநாட்டு அரசன் சத்தியவிரதன் என்ற பெயருள்ள பற்றற்ற துறவி நிகர் மன்னர் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைச் சேவித்து உயர்ந்த தத்துவ ஞானத்தைப் பெற்றார் என்றும், அவரே இந்த கல்பத்தில் சூரிய புத்திரரான வைவஸ்வத மனுவாக இருக்கிறார் என்றும் தாங்கள் கூறக் கேட்டறிந்தேன். அவருடைய மக்களான இக்ஷ்வாகு முதலிய அரசர்கள் பற்றியும் கூறினீர்கள். (2—3)

பிரும்மநிஷ்டரே! இப்பொழுது அவரது வம்சத்தைப் பற்றியும், அவர் வம்சத்தில் தோன்றியவர்களைப் பற்றியும் தனித்தனியே கூற வேண்டுகிறேன். பெரியோரே! நற்கதைகளைக் கேட்க வேண்டுமென்று எப்பொழுதுமே எங்கள் மனம் விரும்புகின்றது. (4)

இந்த வம்சத்தில் முன்பு இருந்தவர்கள், இனி வரப்போகிறவர்கள், இப்பொழுது இருப்பவர்கள் ஆகியவர்களது பராக்கிரமச் செயல்களைப் பற்றி எங்களுக்குக் கூறுங்கள். அவர்கள் செம்புகழ் வாய்த்தவர்களன்றோ?” (5)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— “சௌனகாதி பிரும்மநிஷ்டர்களே! பிரும்மத்தைப் பற்றிய சிந்தனையிலேயே மூழ்கி நிற்கும் ரிஷிகள் நிரம்பிய அந்தச் சபையில் மன்னன் பரீக்ஷித் இவ்வாறு கேட்கவே, தர்மங்களின் உட்கருத்தறிந்த பகவான் சுக முனிவர் கூறலுற்றார்.” (6)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— “பகை வெல்லும் சீர்மையனே! மனுவின் வம்சத்தைச் சுருங்கக் கூறுகிறேன், கேள். ஏனெனில், நூறு வருடங்களாயினும் அதை விவரித்துக் கூறுவது இயலாத செயல். (7)

சிறியது—பெரியது (உயர்ந்தது—தாழ்ந்தது) என எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் ஒரே ஆன்மாவாக விளங்கும் பரமபுருஷரான பரமாத்மா மட்டுமே, பிரளயத்தின் போது தனியொருவராக இருந்தார். இந்தப் பிரபஞ்சமோ, வேறு ஜீவராசிகளோ அப்பொழுதில்லை. (8)

மன்னனே! பகவானுடைய தொப்புளிலிருந்து தங்கமயமான ஒரு தாமரை மொட்டு தோன்றியது. அந்தத் தாமரை மொட்டிலிருந்துதான் நான்முகனான பிரும்மதேவர் தோன்றினார். (9)

அந்த நான்முகனின் மனத்திலிருந்து மரீசி பிறந்தார். மரீசியின் புதல்வர் கசியபர். கசியபரின் மனைவி தக்ஷனது மகளான அதிதி. இவர்களுக்கு விவஸ்வான் (சூரியன்) புதல்வனாகப் பிறந்தார். (10)

பரதகுல திலகமே! விவஸ்வானது மனைவி ஸம்க்ஞா என்பவளிடம் வைவஸ்வத மனுவான சிராத்ததேவர் தோன்றினார். பொறி—புலன்களை அடக்கிய சிராத்ததேவர், தன் மனைவியான சிரத்தாதேவியிடம் பத்து புதல்வர்களைப் பெற்றார். அவர்கள் பெயர்கள் இக்ஷ்வாகு, நிருகன், சர்யாதி, திஷ்டன், திருஷ்டன், கரூஷகன், நரிஷ்யந்தன், பிருஷத்ரன், நபகன், கவி என்பது. (11—12)

வைவஸ்வத மனு குழந்தைச் செல்வமின்றி இருப்பது கண்டு அனைத்தும் அறிந்த வசிஷ்ட பகவான், அவருக்கு மக்கட்செல்வம் பெற மித்ராவருண தேவதைகளைக் குறித்த ‘இஷ்டி’ என்கிற வேள்வியைச் செய்தார். (13)

அந்த இஷ்டி தொடங்கும் போது பாலை மட்டும் அருந்தி விரதம் காக்கும் வைவஸ்வத மனுவின் மனைவி சிரத்தாதேவி, வேள்வியில் தேவதைகளை மந்திரங்கள் கூறியழைக்கும் ஹோதா என்கிற ரித்விக்கிடம் சென்று வணங்கி, தனக்கு பெண் மகவு வாய்க்குமாறு யாகம் செய்ய வேண்டினாள். (14)

அப்பொழுது அத்வர்யுவாக வீற்றிருக்கும் ரித்விக், ‘ஹோமம் செய்’ என்று கூறியதும், அவரது கட்டளையை ஏற்ற ஹோதா என்கிற ரித்விக், சிரத்தாதேவி தன்னிடம் வேண்டிக் கொண்டதை நினைத்து, ஒருநிலைப்பட்ட மனத்தோடு மந்திரத்தின் முடிவில் ‘வஷட்’ என்கிற சொல்லை உச்சரித்தவண்ணம் வேள்வித்தீயில் அவியுணவை ஆகுதி செய்தார். (15)

ஹோதா என்கிற ரித்விக் செய்த தவறுதலால், வேள்விப்பயனாகப் புத்திரப்பேற்றிற்கு பதில் புத்திரிப்பேறு வாய்த்தது. அந்தப் பெண்பிள்ளையே இளை எனப் பெயரினள் ஆவாள். அந்தப் பெண்மகவைக் கண்ட சிராத்ததேவர் என்கிற வைவஸ்வத மனு, அவ்வளவாக மனமகிழ்ச்சி கொள்ளாது, தன் குருவான வசிஷ்டரிடம் கூறலானார். (16)

பிரும்மரிஷியே! பிரும்மத்தைப் பற்றியே சிந்தித்திருக்கும் தங்களது இந்த இஷ்டிகர்மா எப்படி மாறுபட்ட பயனைத் தருவதாக ஆயிற்று? இது மிகவும் வருத்தத்தை அளிக்கிறது. ஒன்றை நினைத்துச் செய்யும் வைதிக கர்மா, இவ்வாறு மாறுபட்ட பயன் தருவதாக ஆகக்கூடாதே. (17)

நீங்கள் அனைவரும் மந்திரங்களை நன்கு கற்றறிந்தவர்கள்; புலனடக்கம் உடையவர்கள். மேலும், தவத்தால் பாவமூட்டைகளைப் பொசுக்கியவர்கள்; அதனால் தூய்மையானவர்கள். தேவர்களிடம் பொய் ஏற்படாதது போல தங்களிடமும் பொய் ஏற்பட வாய்ப்பில்லை. அப்படியிருக்க, ஆண்குழந்தை வேண்டிச் செய்த உறுதிமொழியில் (சங்கல்பத்தில்) பெண்பிள்ளை பிறக்கும் மாறுபாடு எப்படித் தோன்றியதோ? (18)

சிராத்ததேவர் கூறியதைக் கேட்டு, சிராத்ததேவருடைய தகப்பனாரின் தாத்தாவான (கொள்ளுத்தாத்தாவான) வசிஷ்ட பகவான், ஹோதா வேள்வியில் அவியுணவை அளிக்கும்போது, (ஆண்மகவுக்குப் பதில்) மாறுபாடாக (பெண்மகவை) நினைத்ததை ஞானதிருஷ்டியால் அறிந்து, சூரிய புத்திரனான வைவஸ்வத மனுவிடம் கூறினார். (19)

உன்னுடைய ஹோதா, வேள்வி செய்யுங்கால் தவறான தியானத்தில் இருந்ததால், அந்தத் தியானப் பிழையால் நம் சங்கல்பத்திற்கு மாறான பயன் கிடைத்துள்ளது. இருப்பினும், என் தவவலிமையால் உனக்கு நல்லதொரு ஆண்மகவு கிடைக்கச் செய்கிறேன். (20)

மன்னனே பரீக்ஷித்! இவ்வாறு நிச்சயம் செய்துகொண்ட புகழ்மிக்க வசிஷ்ட பகவான், அந்த இளை என்கிற பெண் குழந்தைக்குப் பெண்மை நீங்கி, ஆண்மை ஏற்பட விரும்பி, ஆதிபுருஷரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைத் துதித்தார். (21)

எதையும் செய்யத் திறம்பெற்ற பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் மனம் மகிழ்ந்து, வசிஷ்டர் வேண்டிய வரத்தை அளித்தார். அதனால், இளை என்கிற அந்தப் பெண் குழந்தை ‘ஸுத்யும்னன்’ என்கிற ஆண்குழந்தையாக ஆயிற்று. (22)

பரீக்ஷித்! ஒருசமயம் பெருவீரனான அந்த ஸுத்யும்னன் கவசந்தரித்து அழகிய வில்லையும், உயர்ந்த அம்புகளையும் எடுத்துக் கொண்டு, சிந்துதேசக் குதிரை மேலேறி, சில மந்திரிகள் சூழ வேட்டையாடக் காட்டுக்குச் சென்றான். அவ்வாறு வேட்டையாடிக் கொண்டே ஒரு மானைப் பின்தொடர்ந்து வடக்கு திசையில் வெகுதூரம் சென்றுவிட்டான். (23—24)

அவ்வாறு சென்ற ஸுத்யும்னன், பகவான் பரமசிவன் பார்வதிதேவியுடன் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் மேருமலையின் தாழ்வரையிலுள்ள ஒரு வனத்திற்குள் புகுந்தான். (25)

மன்னனே பரீக்ஷித்! அங்கு நுழைந்ததுமே வீரனான ஸுத்யும்னன் தான் பெண்ணாகவும், தன் குதிரை பெண்குதிரையாகவும் மாறியதைக் கண்டான். (26)

அதேபோல அவனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றவர்களும் பெண்மக்களாக மாறியதைக் கண்ட அவர்கள், ஒருவருக்கொருவர் பார்த்துக் கொண்டு மிக்க வருத்தமடைந்தனர்.” (27)

பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “சுகப்பிரும்மமே! இப்பூவுலகில் இவ்வாறு பெண்மையைத் தரும் விசித்திரமான இடம் எவ்வாறு வந்தது? யார் இவ்விடத்தை இவ்வாறு செய்தது? எனக்கு இதைக் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறது. தாங்கள் தயவு செய்து, என் கேள்விக்கு விடையளிப்பீராக.” (28)

சுக மகரிஷி கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! முன்பொரு சமயம் நல்ல விரதங்களையே (ஒழுக்கங்களையே) கடைப்பிடித்தொழுகும் மகரிஷிகள், தங்களது தவ ஒளியால் எண்டிசைகளிலும் சூழ்ந்துள்ள (அஞ்ஞான) இருளை நீக்கிக் கொண்டு, பரமசிவனைத் தரிசனம் செய்வதற்காக, இந்த வனத்திற்கு வந்தார்கள். (29)

அப்போது ஜகன்மாதாவாகிய பார்வதிப்பிராட்டியின் மேலங்கி நழுவியிருந்ததால், அங்கு வந்த முனிவர்களைக் கண்டு வெட்கப்பட்டு, மணாளனான பரமசிவனது மடியிலிருந்து வேகமாக எழுந்திருந்து ஆடையை நன்கு உடுத்திக் கொண்டாள். (30)

பகவான் பரமசிவனும், பார்வதிப்பிராட்டியும் திருவிளையாடல் புரிந்து கொண்டிருப்பதைக் கண்ட மகரிஷிகள், அங்கிருந்து வெளியேறி நரநாராயணாசிரமமான பதரிகாசிரமம் சென்றார்கள். (31)

பகவான் பரமசிவனும் தன் மனைவியான பார்வதிப்பிராட்டியை மகிழ்வுறச் செய்ய, ‘என்னைத் தவிர வேறு ஆண்மகன் இந்த வனத்திற்குள் புகுந்தால், அவன் உடனே பெண்ணாகக் கடவது’ என்று ஒரு நிபந்தனையைச் செய்துவிட்டார். (32)

அன்று முதல் எந்தவொரு ஆணும் இந்த சுகுமாரவனத்திற்குள் நுழைவதில்லை. (இப்பொழுது ஸுத்யும்னனும், அவனது மந்திரிகளும் இந்த வனத்திற்குள் நுழைந்ததால் பெண்மையை அடைந்தனர்.) ஆகவே, பெண்ணாக மாறிய ஸுத்யும்னனும், அவனது ஆட்களும் ஒரு வனத்திலிருந்து மற்றொரு வனம் எனச் சுற்றித் திரிந்தார்கள். (33)

அப்பொழுது, தன் ஆசிரமத்திற்கு அருகில் அழகிய பெண்மணிகள் சூழ உலாவிக் கொண்டிருந்த அந்தப் பேரழகியைக் கண்ட புத(கிரகமாகிய) பகவான், அவளை அடைய ஆசை கொண்டார். (34)

அழகிய புருவங்களையுடைய அந்தப் பேரழகியும், சந்திரனின் மகனான புதனைத் தனக்குகந்த மணாளனாக எண்ணி விரும்பினாள். ஆகவே, புதன் அந்தப் பெண்ணிடம் புரூரவஸ் என்கிற மகனைப் பெற்றார். (35)

இவ்வாறுதான் மனுவின் புதல்வனான மன்னன் ஸுத்யும்னன் பெண்மையை அடைந்தான். அப்பொழுதுதான் அவன், தனது சூரியகுலப் புரோகிதரான வசிஷ்டரை நினைத்தான் என்று கேள்விப்படுகிறோம். (36)

ஸுத்யும்னன் பெண்மை அடைந்ததைக் கண்ட வசிஷ்டர், கருணை கொண்டு மிகவும் வருந்தி, அவனைத் திரும்பவும் ஆண் மகனாகக் காண விரும்பி, பரமசிவனை வேண்டினார். (37)

மன்னனே பரீக்ஷித்! அதனால் மகிழ்ச்சி கொண்ட பகவான் பரமசிவன், வசிஷ்ட முனிவரின் விருப்பத்தை நிறைவு செய்யவும், அதே சமயம் தான் முன்பு கூறிய சொல்லை மெய்ப்பிக்கவும் விரும்பி இவ்வாறு கூறினார்—— ‘வசிஷ்டரே! உனது கோத்திரத்தில் (சிஷ்ய பரம்பரையில்) வந்துள்ள இந்த ஸுத்யும்னன் ஒரு மாதம் ஆணாகவும், ஒரு மாதம் பெண்ணாகவும் இருப்பது என்கிற நிபந்தனையில், இன்று முதல் தன் விருப்பம் போல் இவ்வுலகைப் பரிபாலிக்கட்டும்.’ (38—39)

இந்த நிபந்தனைக்காட்பட்டு வசிஷ்டரது அருளால் ஆண்மை பெற்று, ஸுத்யும்னன் இக்குவலயத்தைப் பரிபாலித்து வந்தான். ஆனால் மக்களோ, தங்கள் மன்னன் பெண்ணாக இருக்கும் காலத்தில் வெட்கத்தால் மறைந்திருந்து அரசு புரிவதை விரும்பவில்லை. (40)

மன்னனே! அவனுக்கு உத்கலன், கயன், விமலன் என்று மூன்று பிள்ளைகள். அறநெறியில் மிகுந்த விருப்பமுடைய இம்மூவரும் தென்தேசத்து அரசர்களாக விளங்கினார்கள். (41)

தனது கிழப் பருவத்தைக் கண்ட ஸுத்யும்னன், பின் சில காலங்கழித்து பிரதிஷ்டானபுரியைத் தலைநகராகக் கொண்ட தம் அரசை, தன் மகன் புரூரவஸ்ஸிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, தவம் செய்ய கானகம் சென்றான். (42)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இரண்டாவது அத்தியாயம் — பிருஷத்ரன் முதலிய மனு புத்திரர்களின் வம்ச வர்ணனை

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! இவ்வாறு ஸுத்யும்னன் தவஞ்செய்யக் கானகம் சென்றபின், சிராத்ததேவனான வைவஸ்வத மனு பிள்ளைப்பேறு வேண்டி, யமுனை நதிக்கரையில் நூறு வருடங்கள் தவம் கிடந்தார். (1)

சிராத்ததேவர் நன்மகனை விரும்பி, சர்வேசனான ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஆராதித்தார். அதனால், தன்னையே ஒக்கும் பத்து புத்திரர்களைப் பெற்றார். அவர்களில் மூத்தவன் இக்ஷ்வாகு. (2)

மனுவின் பத்துப்பிள்ளைகளில் ஒருவன் பிருஷத்ரன். குருவான வசிஷ்டர், அவனைப் பசுக்களைக் காக்குமாறு நியமித்தார். அவனும் இராப்பொழுதில் மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் கையில் கத்தி ஏந்தி, கண் விழித்திருந்து நின்று கொண்டே பசுக்களைக் காத்து வந்தான். (3)

ஒரு நாள் நள்ளிரவில் பெருமழை பெய்யவே, பசுமாடுகள் தங்கியிருக்கும் கொட்டிலில் ஒரு புலி நுழைந்தது. தூங்கிக் கொண்டிருந்த பசுக்கள் பயத்தால் நடுங்கி எழுந்திருந்து, அந்தத் தொழுவத்தில் இங்குமங்குமாக ஓடலாயின. (4)

பலமுள்ள அந்தப் புலி ஒரு பசுவைப் பற்றவே, அது பயத்தால் வீறிட்டுக் கத்தியது. அந்தக் கதறலைக் கேட்ட பிருஷத்ரன் வேகமாக பசுவிடம் ஓடி வந்தான். (5)

அப்போது நள்ளிரவு. நட்சத்திரங்கள்கூட வெளித்தோன்றாதவாறு கும்மிருட்டு. அவன் கையில் கத்தியை எடுத்து வெகுவேகமாகப் புலி என்று நினைத்துப் பசுவின் தலையை வெட்டிவிட்டான். அது பசுவென்று அவனுக்கு அந்த இருட்டில் தெரியவில்லை. (6)

கத்தியின் கூர்முனைபட்டுப் புலியின் காது அறுந்தது. அதனால் பயந்த புலி வழிநெடுக ரத்தத்தைப் பெருகவிட்டுக் கொண்டு தொழுவத்திலிருந்து ஓடிவிட்டது. (7)

பகை வெல்லும் பிருஷத்ரன், தான் புலியைக் கொன்றதாக நினைத்திருந்தான். ஆனால், பொழுது விடிந்ததும் ‘தான் பசுவைக் கொன்றுவிட்டது’ தெரிந்து மிகவும் வருத்தமடைந்தான். (8)

மனதறிந்து பிருஷத்ரன் இந்தக் குற்றத்தைச் செய்யவில்லை. ஆயினும், குல குருவான வசிஷ்டர் அவனை, ‘இந்தக் கொடுஞ்செயலால் நீ க்ஷத்திரியனாகக்கூட இருக்கத் தகுதியற்றவன். ஆகவே, நீ வேளாளன் ஆவாய்’ என்று சபித்தார். (9)

பிருஷத்ரனும் தன் குருவான வசிஷ்டர் அளித்த சாபத்தை இருகைகூப்பி வணங்கி ஏற்றான். இதன்பின் வீரனான அவன், முனிவர்கள் விரும்பி ஏற்கும் நைஷ்டிக பிரும்மசாரி விரதத்தை மேற்கொண்டான். (10)

எவ்வித எதிர்பார்ப்புமின்றிச் சகல ஜீவராசிகளுக்கும் நலன் செய்வதையே தம் கொள்கையாகக் கொண்டான். அனைத்திலும் சமமான சீரான அன்பு (எண்ணம்) கொண்டான். குற்றங்காணாது எங்கும் எதிலும் அந்தர்யாமியாக விளங்கும் பரமனான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடம் பக்தியின் வாயிலாக ஒன்றிய நிலையை அடைந்தான். (11)

அவனது விருப்பங்கள் (ஆசை) அழிந்து, மனது செயலற்று அமைதியானது. புலன்கள் அவன் வசம் நின்றன. பிறரிடம் கேட்டுப் பெறுவதோ, கிடைத்ததைச் சேமித்து வைப்பதோ இல்லை. இறையருளால் கிடைத்ததைக் கொண்டு உடலைக் காத்து வந்தான். (12)

ஆன்மஞானத்திலேயே லயித்து மனநிறைவு கொண்டான். மனத்தைப் பரமனிடம் நிலைநிறுத்தி பெரும்பாலும் சமாதிநிலையிலேயே இருந்தான். ஜடன் போலவும், குருடன் போலவும், செவிடன் போலவும் வெளியுலகிற்குத் தன்னைக் காட்டிக் கொண்டு இந்தக் குவலயத்தில் சுற்றித் திரிந்தான். (13)

இவ்வாறான வாழ்க்கையில் நின்று வந்த அவன் ஒருநாள் வனம் புகுந்து, பகவானை நினைத்தவண்ணம் அங்கு கொழுந்துவிட்டெரியும் காட்டுத்தீயில் தன்னுடலை நீத்துப் பரமனான பகவானையே அடைந்தான். (14)

மனுவின் கடைசிப்பிள்ளையான கவி, உலகியல் பொருட்களில் விருப்பமற்று, ஆசை துறந்து, தன் உறவினர்கள் சூழ வனம் சென்றான். எங்கும் ஒளிரும் இறைவனைத் தன்மனத்தில் ஒளிரச் செய்து, சிறு பிராயத்திலேயே பகவானைச் சென்றடைந்தான். (15)

மனுவின் மைந்தனான கரூஷன் என்பவனிடமிருந்து ‘காரூஷர்கள்’ எனப் பெயர் கொண்ட க்ஷத்திரியர்கள் தோன்றினார்கள். அவர்கள் அந்தணர்களிடம் அன்பு கொண்டவர்கள். அறநெறியில் நாட்டம் கொண்டவர்கள். வடமாநிலங்களைக் காத்தருள்பவர்களாகவும் இருந்தனர். (16)

திருஷ்டனிடமிருந்து ‘தார்ஷ்டம்’ என்கிற க்ஷத்திரிய வம்சம் தோன்றியது. முடிவில் அவர்கள், இந்நிலவுலகிலேயே அந்தணத் தன்மையை அடைந்தார்கள். நிருகனது மகன் ஸுமதி. அவனது மகன் பூதஜ்யோதி. பூதஜ்யோதியின் மகன் வஸு. (17)

வஸுவின் திருக்குமாரன் பிரதீகன். பிரதீகனது மகன் ஓகவான். அவனது மகன் பெயரும் ஓகவானே. அவனது பெண் ஓகவதீ. அவள் சுதர்சனனை மணந்தாள். (18)

மனுவின் மற்றொரு மகனான நரிஷ்யந்தனிடமிருந்து சித்ரஸேனனும், அவனிடமிருந்து ருக்ஷனும், ருக்ஷனிடமிருந்து மீட்வானும் பிறந்தான். அவனது மகன் கூர்சன். கூர்சனின் மகன் இந்திரஸேனன். (19)

இந்திரஸேனன் மகன் வீதிஹோத்ரன். அவன் மகன் ஸத்யச்ரவன். அவனது பிள்ளை உருச்ரவஸ். அவனிடம் தேவதத்தன் பிறந்தான். (20)

அக்னிதேவனே, தேவதத்தன் மகனாக ‘அக்னிவேச்யன்’ என்ற பெயருடன் அவதரித்தார். பிற்காலத்தில் அவரே ‘கானீனன்’ என்றும், ‘ஜாதுகர்ணிய மகரிஷி’ என்றும் பிரசித்தி அடைந்தார். (21)

மன்னனே பரீக்ஷித்! இவரையே மூலபுருஷனாகக் கொண்டு ‘ஆக்னிவேச்யம்’ என்கிற அந்தண கோத்திரம் தோன்றியது. இதுவரை நரிஷ்யந்தனுடைய வம்சத்தைக் கூறினேன். இனி, திஷ்டனது வம்சத்தைக் கூறுகிறேன், கேள். (22)

திஷ்டனுடைய மகன் நாபாகன். இவன் நபகன் பிள்ளையான நாபாகன் அல்ல. இவனைப் பற்றிப் பின்பு கூறுகிறேன். திஷ்டன் மகனான நாபாகன், தனது செய்கையால் வைசியனானான். அவன் மகன் பலந்தன். அவனது பிள்ளை வத்ஸப்ரீதி. (23)

வத்ஸப்ரீதியின் தனயன் பிராம்சு. இவனது மகனை பிரமதி என்றழைப்பர். பிரமதியின் மகன் கனித்ரன். அவன் மகன்தான் சாக்ஷுஷன். இவனது தனயன் விவிம்சதி. (24)

விவிம்சதியின் மகன் ரம்பன். இவனது மகன் தர்மத்திலேயே நாட்டமும் ஊக்கமும் உள்ள கனிநேத்ரன். மன்னனே! இவனுக்குச் சக்கரவர்த்தியான கரந்தமன் மகனாவான். (25)

கரந்தமனது புதல்வன் ஆவீக்ஷித் என்பவன். இவனது மகனான மருத்தன் சக்கரவர்த்தியாக இருந்தான். இவனையே மகாயோகியான அங்கீரஸ் முனிவரின் புதல்வர் ஸம்வர்தர் வேள்வி செய்ய தூண்டினார். (26)

சக்கரவர்த்தியான மருத்தன் செய்தது போன்றதொரு பெரிய வேள்வியை இதுவரை செய்தார் யாருமே இல்லை. அவனது வேள்வியில் வேள்விக்கான அனைத்து பாத்திரங்களும் தங்கத்தாலேயே செய்யப்பட்டன. அவை அழகாகவும் மங்களகரமாகவும் இருந்தன. (27)

அந்த வேள்வியில் இந்திரன் ஸோமபானம் பெற்று மகிழ்ந்தான். நிறைவான தட்சிணைகள் பெற்றதால் அந்தணர்கள் மகிழ்ந்தனர். அன்னதானத்தில் ஸப்தமருத் தேவதைகளும் அன்னம் முதலியனவற்றைப் பரிமாறினார்கள். விசுவேதேவர்கள் வேள்விச்சாலையில் அவையினராக வீற்றிருந்து வேள்வியைக் கண்காணித்தார்கள். (28)

மருத்தன் மகன் தமன். அவனது புதல்வன் ராஜ்யவர்த்தனன். அவனது பிள்ளை ஸுத்ருதி. ஸுத்ருதியின் மகன் நரன். (29)

நரன் மகன் கேவலன். அவன் பிள்ளை பந்துமான். இவனது தனயன் வேகவான். வேகவான் மகன் பந்து. இவனது மகனாகத் தோன்றியவனே மன்னனான திருணபிந்து. (30)

நற்குணங்கள் அனைத்திற்கும் கொள்கலனாக விளங்கிய திருணபிந்துவை அலம்புஷா என்ற உயர்ந்த அப்சரப் பெண் மணாளனாக அடைந்தாள். அவர்களுக்குப் பல பிள்ளைகளும், இடபிடை என்ற பெண்ணும் பிறந்தார்கள். (31)

விச்ரவஸ் என்கிற முனிவர் யோகிகளுக்கெல்லாம் தலைமைபூண்ட தனது பிதா புலஸ்திய முனிவரிடமிருந்து சிறந்த வித்தைகளைப் பெற்று, இடபிடையை மணந்து, லோக பாலகனான குபேரனை மகனாகப் பெற்றார். (32)

மன்னன் திருணபிந்துவின் குமாரர்கள் விசாலன், சூன்யபந்து, தூம்ரகேது. இவர்களில் விசாலனே அந்த வம்சத்தை வளரச் செய்தவன். அவனே வைசாலீ என்கிற நகரை நிர்மாணித்தான். (33)

விசாலனது மகன் ஹேமசந்திரன். இவனது பிள்ளை தூம்ராக்ஷன். இவன் புதல்வன் ஸம்யமன். இவனுக்கு கிருசாச்வன், தேவஜன் என்ற இருமகன்கள். (34)

கிருசாச்வனது மகன் ஸோமதத்தன். இவன் பலப்பல அசுவமேத வேள்விகள் புரிந்து வேள்விகளுக்கெல்லாம் தலைவரான பகவானை ஆராதித்தான். யோகேசுவரர்களான சான்றோர்களை அண்டியிருந்து பிறவாப் பெருநிலையை அடைந்தான். (35)

ஸோமதத்தனின் புதல்வன் ஸுமதி. அவனது தனயன் ஜனமேஜயன். இவர்கள் அனைவரும் திருணபிந்து மன்னனின் பெருமையையும் புகழையும் உலகறியச் செய்த விசால வம்சத்து மன்னர்கள். (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

மூன்றாவது அத்தியாயம் — கற்பரசி சுகன்யையின் சரிதமும், மன்னன் சர்யாதியின் வம்சமும்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! மனுவின் புதல்வனான சர்யாதி மாமன்னர் வேத வேதார்த்தங்களை உள்ளபடி நன்கறிந்தவர். ஆங்கிரஸ கோத்திரத்தில் பிறந்த மகரிஷிகள் நடத்திய வேள்வியின் இரண்டாவது நாளில் செய்யப்பட வேண்டிய கர்மங்களைப் பற்றி விளக்கிச் சொன்னவர் இவரே. (1)

[குறிப்பு:— சர்யாதியின் பிள்ளைகளான உத்தானபர்ஹிஸ், ஆனர்த்தன், பூரிஷேணன் என்பவர்களைப் பற்றிப் பின்னால் கூறப்போகிறார். ஆகையால், முதலில் அவரது பெண் கற்பரசி சுகன்யை பற்றிக் கூறுகிறார்.]

அவரது பெண் தாமரை போன்ற அழகிய கண்களுடைய சுகன்யை என்பவள். ஒருசமயம் தன் பெண்ணுடன் கானகம் சென்ற அவர், அப்படியே சியவன முனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தார். (2)

சுகன்யை தன் தோழிமார்களுடன் மரங்களின் அழகைக் கண்டுகொண்டே வனத்தில் சுற்றி வந்தவள், அங்குள்ள ஒரு கரையான் புற்றின் துவாரத்திலிருந்து மின்மினிப்பூச்சியின் ஒளிபோல் ஒளிரும் இரண்டு ஒளிகளைக் கண்டாள். (3)

தெய்வச்செயலாலும், குழந்தைப் பருவத்தின் அறியாமையாலும், குழந்தைகளின் ஆர்வ எண்ணத்தாலும், ஒளி வரும் அவ்விரு துவாரங்களுக்குள் ஒரு முள்ளை நுழைத்தாள். உடனே, அங்கிருந்து ரத்தம் பீறிட்டது. (4)

அதே சமயம், மன்னர் சர்யாதியின் படைகளுக்கு மலஜலத்தடை ஏற்பட்டது. இதைக் கண்டு வியந்த ராஜரிஷி சர்யாதி, தன் படைகளைப் பார்த்துக் கேட்டார்—— ‘உங்களில் யாராவது ஒருவன் பிருகு வம்சத் தோன்றலான சியவன முனிவருக்குத் தவறிழைத்து விட்டீர்களா? நம்முள் யாரோ ஒருவன், அவரது ஆசிரமத்தில் தவறு செய்திருக்கிறான் என்று நான் நிச்சயமாக நினைக்கிறேன்.’ (5—6)

(இதைக் கேட்ட) சுகன்யை மிகவும் பயந்து, தன் தந்தையிடம், ‘தந்தையே! அறியாமையால் நான் ஒரு காரியம் செய்துவிட்டேன். ஒளி வந்த அந்த இரண்டு துவாரங்களை முள்ளினால் குத்திவிட்டேன்’ என்று கூறினாள். (7)

தன் பெண் கூறியதைக் கேட்டு பயந்த சர்யாதி, கரையான் புற்றில் மறைந்திருந்த சியவன முனிவரைத் தாழ்மையுடன் நிதானமாகத் துதித்துப் போற்றி, பிழை பொறுத்தருள வேண்டினார். (8)

முனிவரது எண்ணத்தை அறிந்துகொண்டு அவ்வரசர், தன் மகளான சுகன்யையை அம்முனிவருக்கு மணம் முடித்தார். அந்தக் கன்னிகாதானத்தால் மலஜலத்தடை நீங்கி, அவரிடம் விடைபெற்று மன அமைதியுடன் தன் நகரம் சென்றார். (9)

மிக்க கோபம் கொள்ளும் இயல்பினரான சியவன முனிவரைக் கணவனாகப் பெற்ற சுகன்யை, அவரது மனநிலையையும் விருப்பத்தையும் அப்போதைக்கப்போது நன்கறிந்து, உணர்ந்து, மிக்க கவனத்துடன் பணிவிடைகள் பல புரிந்து, அவரை மகிழ்ச்சியுறச் செய்தாள். (10)

சில காலம் சென்றபின், அசுவினீ தேவர்கள் இருவரும் அவரது ஆசிரமத்திற்கு வந்தார்கள். அவர்களுக்கு அர்க்யம், பாத்யம், ஆசமனீயம் முதலிய உபசாரங்களை முறைப்படி அளித்த சியவன முனிவர், “தேவமருத்துவர்களே! நீங்கள் (நினைத்ததைச் செய்யும்) திறமை மிக்கவர்கள். ஆகையால், எனக்கு இளமையைத் தாருங்கள். பெண்கள் விரும்புவது அழகும் இளமையும்தான். அதை எனக்கு நீங்கள்தான் அளிக்க வேண்டும். உங்களுக்கு வேள்வியில் ஸோமபானம் செய்ய உரிமை இல்லை என்பதை நான் அறிவேன். இருப்பினும் நான், உங்களுக்கு வேள்வியில் ஸோமபானம் செய்ய ஆவன செய்கிறேன்” என்று கூறினார். (11—12)

தேவமருத்துவர்களான அந்த அசுவினீ தேவர்கள் இருவரும் சியவன மகரிஷியைக் கொண்டாடி, “சரி, அப்படியே ஆகட்டும். சித்தர்களால் படைக்கப்பட்ட இந்த மடுவில் நீங்கள் நீராடுங்கள்” என்று கூறினர். (13)

இவ்வாறு கூறிய அசுவினீ குமாரர்கள் சியவனரையும் தங்களோடு அந்த மடுவில் நீராடச் செய்தனர். மடுவில் நீராடுவதற்கு முன் சியவனரின் மேனி மூப்பினால் தழுவப்பட்டு, நாடிநரம்புகள் புடைத்துக் கொண்டு வெளியே தெரிய, தோல் சுருங்கி, நரைமயிர்கள் மூட பார்க்கவே அருவருப்பாக இருந்தது. (14)

(இவ்வாறு அசுவினீ குமாரர்கள் இருவரும் சியவன மகரிஷியையும் அழைத்துக் கொண்டு அம்மடுவில் மூழ்கினர்.) வெளியே வரும்போது அம்மூவரும் தாமரை மாலை அணிந்து, காதுகளில் குண்டலங்கள் ஒளிர, அழகான ஆடையுடுத்தி, இளம்பெண்கள் கண்டு மயங்கும்வண்ணம் ஒரே மாதிரியான மேனியுடன் வெளிப்பட்டார்கள். (15)

அவர்கள் மூவரும் ஒரே மாதிரியான அழகு திருமேனியுடன் சூரியன் போன்ற ஒளியுடன் வந்ததைக் கண்ட கற்பரசியான அழகி சுகன்யை, தன் கணவரான சியவனரைத் தனித்து அறிய முடியாமல் (அவரைத் தனித்துக் காட்டித் தரவேண்டி), அந்த அசுவினீ தேவர்களையே சரணடைந்தாள். (16)

அவளது பதிபக்தியைக் கண்டு மகிழ்ந்த அசுவினீ தேவர்கள், அவளுக்கு அவரது கணவரான சியவன முனிவரைக் காட்டித் தந்து, அவரிடம் விடைபெற்று விமானம் மூலம் சுவர்க்கம் சென்றனர். (17)

இதன்பின் சிறிது காலம் செல்லவே, சர்யாதி மன்னர் வேள்வி செய்ய நினைத்து, சியவன முனிவரின் ஆசிரமம் சென்றார். அப்பொழுது, தன் பெண் சுகன்யையின் அருகில் சூரியனை ஒத்த ஒளிமிக்க ஓர் ஆணழகன் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டார். (18)

(தன் தந்தை வந்துள்ளதைக் கண்ட) சுகன்யை அவரது திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கினாள். ஆனால், சர்யாதி மன்னரோ அவளை வாழ்த்தாமல் மகிழ்ச்சியற்றவர் போல் கூறலானார். (19)

கொடியவளே! எதை நினைத்து இந்தத் தவறான செயலைச் செய்தாய்? அனைவரும் வணங்கித் தொழும் சியவன மகரிஷியான உன் கணவருக்குத் துரோகம் செய்துவிட்டாயே? ‘அவர் கிழவர், நம் இளமைக்கேற்றவரல்லர், ஆதலால் மனத்திற்குப் பிடிக்காதவர்’ என்றெண்ணி, அவரை விடுத்து, வழிப்போக்கனைப் போல வந்துள்ள இந்த கள்ளக்காதலனுக்குப் பணிவிடை செய்கிறாயே. (20)

உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்துள்ள உனக்கு, இந்த விபரீத எண்ணம் எவ்வாறு வந்தது? உனது இந்தச் செயல் நமது குலத்திற்கே களங்கத்தை உண்டாக்குவது. கள்ளக்காதலனுக்குப் பணிவிடை செய்து கொண்டிருக்கிறாயே. இச்செயலால் நீ உன் தந்தை, உன் கணவன் ஆகிய இருவரது குலத்தையும் நரகத்திற்கு இட்டுச் செல்கின்றாய். (21)

வருத்தத்தோடு தன் தந்தை, இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்டுப் புன்னகை தவழும் முகமுடைய சுகன்யை, சற்றே வெளிப்படையாகச் சிரித்தவண்ணம், ‘தந்தையே! இவர்தான் உங்கள் மாப்பிள்ளை பிருகு வம்சத் தோன்றலான சியவன மகரிஷி’ என்று கூறினாள். (22)

அசுவினீ தேவர்களது அருளால் தன் கணவர் இளமையும் அழகும் பெற்ற நிகழ்வுகளை எல்லாம் தந்தைக்குக் கூறினாள். இதைக் கேட்டு பெருவியப்படைந்த மன்னர் மனம் மகிழ்ந்து, தன் பெண்ணை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டார். (23)

மகரிஷியான சியவனர், வீரரான சர்யாதி மன்னருக்கு ஸோமயாகம் செய்வித்து, தன் தவவலிமையால், இதற்கு முன் வேள்வியில் ஸோமபானம் பெறத் தகுதியற்றவர்களாக இருந்த அசுவினீ தேவர்களுக்கும் ஸோமரஸம் நிரம்பிய கிரஹபாத்திரத்தை அளித்தார். (24)

இதைப் பொறுக்காத இந்திரன் மிக்க சினங்கொண்டு சியவன முனிவரைக் கொல்லத் தன் வஜ்ராயுதத்தைக் கையிலெடுத்தான். உடனே, சியவன முனிவர் வஜ்ராயுதத்தைத் தூக்கிய அவனது கையைச் செயலிழக்கச் செய்தார். (25)

மருத்துவர்கள் என்கிற காரணத்தால் வேள்வியில் ஸோமரஸம் பெறத்தகுதியற்றவர்களாக இருந்த அசுவினீ தேவர்கள் ஸோமரஸம் பெறும் தகுதியை, இப்பொழுது அங்கு கூடியிருந்த தேவர்கள் ஒத்துக் கொண்டார்கள். (26)

சர்யாதி மன்னருக்கு உத்தானபர்ஹிஸ், ஆனர்த்தன், பூரிஷேணன் என மூன்று பிள்ளைகள் பிறத்தனர். இவர்களில் ஆனர்த்தனுக்கு ரேவதன் என்றொரு மகன் பிறந்தான். (27)

பகை கெடுக்கும் பரீக்ஷித்! இந்த ரேவதன் கடல் நடுவே குசஸ்தலீ (துவாரவதீ) என்கிற நகரை நிர்மாணித்து, அங்கிருந்து கொண்டே ஆனர்த்தம் முதலிய தேசங்களை ஆண்டு வந்தான். (28)

அவனுக்குச் சிறந்தவர்களாக நூறு பிள்ளைகள் பிறந்தனர். அவர்களில் மூத்தவன் ககுத்மீ என்பவன். அவன் தன் மகளான ரேவதியை அழைத்துக் கொண்டு, அவளுக்கேற்ற மணாளன் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள பிரும்மதேவரிடம் சென்றான். இவன் மாதிரியான சான்றோர்களுக்கு பிரும்மலோகம் செல்ல எவ்விதத் தடைகளும் கிடையாது. பிரும்மலோகக் கதவுகள் என்றுமே திறந்திருக்கும். அங்கு ஆட்டம்—பாட்டமாக இருந்ததால் பிரும்மதேவரைக் கண்டு பேச முடியாமல் சிறிதுநேரம் அங்கேயே காத்துக் கொண்டிருந்தான். (29—30)

ஆடல்—பாடல் நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் பிரும்மதேவரை வணங்கித் தான் வந்த நோக்கத்தைத் தெரிவித்தான். இதைக் கேட்ட பிரும்மதேவர் சற்றே சிரித்தவண்ணம் அவனிடம் கூறலானார்—— மன்னனே ககுத்மீ! நீ உன் மனத்தில் யார் யாரைப் பற்றியெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டிருந்தாயோ, அவர்களெல்லாம் இன்று காலத்தால் கவரப்பட்டுவிட்டனர். இன்று அவர்களது மகன்களோ, பேரப்பிள்ளைகளோ, கொள்ளுப்பேரப் பிள்ளைகளோகூட இல்லை. மேலும், அவர்களது கோத்திரங்கள் (பரம்பரை) கூட இன்று இருப்பதாகக் கேள்விப்படவில்லை. (31—32)

நீ இங்கு வந்தபின், இருபத்தேழு சதுர்யுக காலம் முடிந்துவிட்டது. இப்பொழுது பகவானது அம்சாவதாரமாகப் பெருவலி கொண்ட பலராமன், இந்நிலவுலகில் இருக்கிறார். ஆதலால், அங்கு செல். (33)

மனிதர்களில் இரத்தினம் போன்ற பலராமனுக்கு உன் பெண் இரத்தினத்தை மணம் செய்து கொடு. அகில உலகங்களுக்கும் காரணரான பகவானே, பூமியின் பாரத்தை ஒடுக்குவதற்காகத் தனது ஓர் அம்சம் கொண்டு பலராமனாக அவதரித்துள்ளார். அவரது திருப்பெயரையும் திருவிளையாடல்களையும் கூறுபவர்களும் கேட்பவர்களும் தூய்மை பெறுகிறார்கள்; பெரும் புண்ணியத்தையும் அடைகிறார்கள். பிரும்மதேவர் இவ்வாறு கூறவே, அவரது கட்டளையை ஏற்ற மன்னன் ககுத்மீ, பிரும்மதேவரை வணங்கி விடைபெற்று, தனது நகரை வந்தடைந்தான். இதற்குள் அவனது வம்சத்து மக்கள் யட்சர்களது பயத்தால் குசஸ்தலீ நகரை விடுத்து, எங்கெங்கேயோ வசித்து வந்தனர். (34—35)

மன்னன் ககுத்மீ, தன் அழகிய பெண்மணியைப் பெருவலி கொண்ட பலராமனுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்துவிட்டு, தவஞ்செய்ய நரநாராயணர்களின் ஆசிரமமான பதரிவனம் சென்றான். (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நான்காவது அத்தியாயம் — அம்பரீஷன் சரித்திரம்

சுகப்பிரும்ம ரிஷி கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! மனுவின் மகன் நபகன். அவனது மகன் நாபாகன். இவனது மற்றொரு பெயர் கவி. அவன் வெகுகாலம் குருகுலத்தில் பிரும்மசாரியாக இருந்து சகல சாஸ்திரங்களையும் கற்றறிந்து, தன் நாட்டிற்குத் திரும்பவே, அவனது பெரிய சகோதரர்கள், தங்களுக்குள் இளையவனும் பண்டிதனுமான ‘கவி’ என்பவனுக்குத் தங்கள் தந்தையைப் பங்காகக் கொடுத்தனர். (1)

[குறிப்பு:— நபகனுடைய கடைப்பிள்ளை கவி. வெகுகாலம் குருகுலத்திலேயே இருந்து கல்வி கற்றதால் அவன் நைஷ்டிகப் பிரும்மசாரியாக இருப்பான். சொத்தில் பங்கு கேட்க மாட்டான் என்று நினைத்து, அவனுடைய மூத்த சகோதரர்கள் அவனுக்குப் பங்கு வைக்காமல் அனைத்து சொத்துக்களையும் தங்களுக்குள்ளேயே பங்கு போட்டுக் கொண்டனர். குருகுலத்திலிருந்து திரும்பிய கவி, சொத்தில் பங்கு கேட்டபோது, தந்தையையே பங்காக ஏற்கச் சொன்னார்கள் என்பது வரலாறு.]

‘சகோதரர்களே! தந்தையின் சொத்துக்களில் என் பங்காக எந்தப் பொருளை வைத்திருக்கிறீர்கள்?’ என்று கவி கேட்டான். அதற்கு அவர்கள், ‘உனக்கு நம் தந்தையைப் பங்காகத் தருகிறோம்’ என்று பதிலுரைத்தனர். உடனே, கவி தன் தந்தையிடம், “தந்தையே! எனது அண்ணன்மார்கள் தங்களையே எனக்கு பாகமாகக் கொடுத்திருக்கிறார்களாம்” என்று கூறினான். அதற்கு அவனது தந்தையான நபகன், “குழந்தாய்! நீ அவர்களது சொல்லை ஏற்காதே” என்று பதிலுரைத்தான். (2)

[குறிப்பு:— ‘இவர்கள் உன்னை வஞ்சிக்கிறார்கள். நீ அதை நம்பாதே. சொத்தைப்போல் தந்தை பங்கு போடக்கூடிய பொருளா என்ன? இல்லையே. ஆயினும் நீ, உன் வாழ்க்கையை நன்கு நடத்துவதற்கான ஓர் உபாயத்தைச் சொல்கிறேன்’ என்று கவியிடம் நபகன் கூறினான்.]

“குழந்தாய்! நீ நன்கு படித்தவன். ஆங்கீரஸ கோத்திரத்தில் உதித்த மகரிஷிகள், இப்போது ஸத்ரயாகம் செய்கிறார்கள். அவர்கள் அனைத்தும் கற்ற நல்ல அறிஞர்கள்தான். இருப்பினும், ஆறு நாட்களுக்கு ஒருமுறை செய்ய வேண்டிய வேள்விக் காரியங்களிலுள்ள மந்திரங்கள் மற்றும் அனுஷ்டான முறை தெரியாமல் மயங்கி நிற்கின்றனர். (3)

நீ, மகான்களாகிய அவர்கள் பக்கல் சென்று விசுவேதேவர்களைக் குறிக்கும் ‘இதமித்தா ரௌத்ரம்’ (ரிக்வேதம் 10—61—1) மற்றும் ‘யே யக்ஞேந தக்ஷிணயா’ (ரிக்வேதம் 10—62—1) என்கிற இரண்டு மந்திரங்களையும் அவர்களுக்குச் சொல்லி வைப்பாயாக. வேள்வி முடித்து சுவர்க்கம் செல்லும் அவர்கள், அந்த ஸத்ரயாகத்தில் மீதமான தங்கள் செல்வமனைத்தையும் உனக்குத் தருவார்கள். ஆகவே, இப்பொழுது நீ அவர்களிடம் செல்” என்றும் கூறினான். கவியும் தந்தை கூறியபடியே செய்தான். ஆங்கீரஸ கோத்திர அந்தணர்களும், ஸத்ரயாகத்தில் மீதமான செல்வம் அனைத்தையும் அவனுக்குத் தானமாக அளித்துவிட்டுச் சுவர்க்கம் சென்றனர். (4—5)

நாபாகனான கவி, அந்தச் செல்வங்களை எடுத்துக் கொள்ள முற்பட்டதும், வடதிசையிலிருந்து கறுத்த நிறமுடைய ஒருவன் (ருத்ரன்) அங்கு வந்து, “இந்த வேள்விச் சாலையில் மீதமானவை அனைத்தும் என்னையே சேர்ந்தது” என்று சொன்னான். (6)

அதைக் கேட்ட மனுவம்சத்தனான நாபாகன், “ரிஷிகள் இதை எனக்குத் (தானமாகத்) தந்துவிட்டுச் சென்றுள்ளனர். ஆகவே, இது என்னைத்தான் சேரும்” என்று பதிலுரைத்தான். உடனே ருத்ரன், “நமது விவாதம் பற்றி, உன் தந்தையிடமே கேட்போமே” என்றான். நாபாகனும் அதேபோலத் தன் தந்தையிடம் சென்று கேட்டான். (7)

(அவனும், “குழந்தாய்!) ஒருசமயம் தக்ஷப்பிரஜாபதி செய்த வேள்வியில் முனிவர்கள் அனைவரும் ‘வேள்விச் சாலையில் வேள்வி முடிந்து மீதமான அனைத்துமே ருத்ரனுக்கு உரியவை’ என்று முடிவு செய்தார்கள். ஆகவே, இந்தச் செல்வம் முழுவதையும் ருத்ரன்தான் பெறத்தக்கவர்” என்று கூறினான். (8)

நாபாகனும் திரும்ப வேள்விச்சாலைக்கு வந்து ருத்ரனை வணங்கி, “இறைவனே! வேள்விச்சாலையில் மீதமான அனைத்துச் செல்வங்களும் தங்களுடையதுதான் என்று என் தந்தை கூறினார். ஈசுவரா! நான் தவறிழைத்து விட்டேன். தாங்கள், என்னை மன்னிக்க வேண்டுகிறேன் என்று தலைவணங்கிக் கேட்கிறேன்.” (9)

இதைக் கேட்டு ஸ்ரீருத்ர பகவான், “உனது தந்தை அறநெறிப்படியே தீர்ப்பு கூறினார். நீயும் அதை அப்படியே சத்தியவாக்காகக் கூறினாய். நீயோ வேதமந்திரங்களை நன்கறிந்தவன். ஆகவே, தொன்றுதொட்டு வரும் பிரும்மஞானத்தை (பகவானது உண்மையறிவை) இப்பொழுது நான் உனக்களிக்கிறேன். (10)

இங்கு வேள்விச்சாலையில் மீதமான எனது பங்கு முழுவதையும், மீதமான செல்வத்தையும் உனக்கு அளிக்கிறேன். நீ இவற்றை எடுத்துக்கொள்.” இவ்வாறு கூறிவிட்டு சத்தியத்திலேயே உறுதி கொண்டவரான ஸ்ரீருத்ர பகவான் அங்கேயே மறைந்தார். (11)

ரிக்வேதத்தில் விளக்கப்பட்டுள்ள இந்தச் சரிதத்தை, காலையிலும் மாலையிலும் ஒரே மனத்துடன் நினைத்துத் தியானித்து வருபவன் புத்திகூர்மையுள்ளவனாகவும், வேதக்கருத்தை அறிந்தவனாகவும், தன் ஆன்ம ஸ்வரூபமான பரமாத்ம நிலையைப் பெற்றவனாகவும் ஆகிறான். (12)

நாபாகனுடைய குமாரன் அம்பரீஷன். அவன் பகவானது பரமபக்தன். வள்ளல் மற்றும் அறநெறி வழுவாத புண்ணியாத்மா. எவராலும் எங்கும் தடுத்து நிறுத்த முடியாத பிரும்மசாபமும் (அந்தணரது சாபமும்) இவனைத் தீண்ட முடியாது. (13)

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “எம்பெருமானே! பரமஞானியான அம்பரீஷனது சரித்திரத்தைக் கேட்க விரும்புகிறேன். அவர் அரசராகவும் முனிவராகவும் இருந்தவர். சினங்கொண்ட அந்தணர் எவராலும் தடுக்க முடியாத சாபமாக ஒரு தீய தேவதையை ஏவியும், அது இவரைத் துன்புறுத்த முடியாமல் மறைந்து விட்டதாமே?” (14)

சுக முனிவர் கூறுகிறார்—— பெரும்பேறு படைத்தவன் அம்பரீஷன். ஏழு தீவுகள் நிறைந்த இந்த பூமி, குறையாத செல்வம், குவலயத்தில் ஒப்பற்ற செழுமை (ஐசுவரியம்) ஆகிய அனைத்தும் பெற்றவன். பொதுவாக இவையனைத்தும் மனிதர்களுக்குப் பெறற்கரியன என்றாலும், இவன் அவற்றைக் கனவுலகம் போல் நினைப்பவன். ஏனெனில், செல்வமும் செழிப்பும் நிறைந்திருக்க அல்லது பெற்றது அழிந்துபோக மனிதன் கலக்கமுற்று அறியாமையில் மூழ்கிவிடுகிறான். இவை சில நாட்களில் அழிந்துப் போவன, நரகத்தையளிப்பன என்கிற உண்மையை அறிந்தவன் அம்பரீஷன். (15—16)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடத்திலும், அவரது அடியார்களிடமும், சாது—மகாத்மாக்களிடமும் மிகுந்த பக்தி கொண்டவன். இறைபக்தியினால் இவ்வுலகமும் செல்வங்களும் புழுதிமண் போல் மதிப்பில்லாதவைகளாக, இவனுக்குத் தோன்றின. (17)

அம்பரீஷன், தன் மனத்தை ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித் தாமரைகளிலும், சொல்லை வைகுண்டநாதரான பரமனது திருக்குணங்களையும் திருவிளையாடல்களையும் புகழ்ந்து பாடுவதிலும், இருகரங்களை பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருக்கோயிலை மெழுகி அலகிடுவதிலும், இருகாதுகளை அச்சுதனான பகவானது திருக்கதைகளைக் கேட்பதிலும் ஈடுபடுத்தினான். (18)

தன் இருகண்களை — பகவானது அர்ச்சாவிக்ரகத்தையும் திருக்கோயில்களையும் தரிசிப்பதிலும், தனது உடம்பை — பகவத்பக்தர்களை நெஞ்சாரத் தழுவி மகிழ்வதிலும், நுகரும் மூக்கை — பகவானது திருவடித் தாமரைகளில் அர்ச்சிக்கப்பட்ட மங்களமான துளசிதளத்தின் நறுமணத்தை முகர்வதிலும், தன் நாவை — பகவானுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட நைவேத்திய பிரசாதத்தை மட்டுமே உண்பதிலும் செலுத்தியிருந்தான். (19)

பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திவ்யத்தலங்களுக்கு நடந்தே செல்வதில் தன் இரு திருவடிகளையும், பகவானது திருவடிகளை வணங்குவதிலே தலையையும், சந்தனம், மாலை முதலிய போகப் பொருட்களைத் தனக்கென்று வேண்டாது, பகவானுக்கு அர்ப்பணித்து, பின் அவரது பிரசாதமாகத் தான் ஏற்பதிலும் ஈடுபாடு கொண்டான். உலகியல் நுகர்ப்பொருட்களில் தனக்கு விருப்பமில்லாவிடினும், பகவான் மற்றும் அவரது அடியார்களிடம் தனக்கு பக்தி ஏற்படுமாறு அவற்றையும் ஏற்றான். (20)

இவ்வாறு அவன், தனது கர்மங்கள் அனைத்தையும், எங்கும் எதிலும் ஆன்மரூபமாக விளங்குபவர் பகவான்தான் என்கிற எண்ணத்துடன் செய்து முடித்து, அந்தக் கர்மங்களிலும் அந்தர்யாமியாக விளங்கும் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடமே அவற்றை அர்ப்பணித்தான். பகவானையே நினைத்தொழுகும் அந்தண மந்திரிகளது ஆலோசனைப்படியே க்ஷத்திரிய தர்மம் தவறாது, இந்த வையகத்தைப் பரிபாலனம் செய்து வந்தான். (21)

உயர்ந்த செல்வச் செழுமையால், சரஸ்வதி நதிக்கரைக்கு எதிர்க்கரையில் நீர் இல்லாத பாலைவனப் பிரதேசத்தில் வசிஷ்டர், அஸிதர், கௌதமர் முதலிய பெரியோர்களைக் கொண்டு வேள்விக்கான அங்கங்களில் (பிரிவுகளில்) எவ்விதக் குறைவுமின்றி, நிறைவான தட்சிணைகளுடன் ஏராளமான அசுவமேத வேள்விகளைக் செய்து, வேள்விகளுக்குத் தலைவரான பகவானுக்கே அர்ப்பணித்து ஆராதித்து வந்தான். (22)

அம்பரீஷனுடைய வேள்விகளில் வேள்விச்சாலையில் அமர்ந்துள்ள ரித்விக்குகள், அவையோர்கள், மற்றுமுள்ள மக்கள் ஆகிய அனைவரும் நல்லாடைகள் அணிந்து, கண் இமைத்தலின்றி தேவர்களைப் போன்ற அழகுத் திருமேனி உடையவர்களாக விளங்கினார்கள். (23)

அவனுடைய குடிமக்களோ, சான்றோர்களான இறையடியார்களால் பாடப்படும் பகவானது தெய்விகமான திருவிளையாடல்களைக் காதலாகிக் கசிந்து கேட்பதும் பாடுவதுமாக இருந்ததால், மக்கள் மகிழ்ந்து மிகவும் விரும்பும் விண்ணுலகத்தையும் பெற விரும்பவில்லை! (24)

எல்லையற்ற ஆன்மானந்தத்தை அளிக்கும் பகவான் முகுந்தனைத் தம் இதயத்தில் நித்தமும் கண்டுகொண்டே இருப்பதால், சித்தர்களுக்கும் கிடைத்தற்கரிய அணிமாதிசித்திகளும், அவர்களை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்த இயலவில்லை! அவைகள் அனைத்தும் அவர்களது ஆன்மானந்தத்திற்கு எதிரில் அற்பமே; தள்ளத்தக்கனவே. (25)

இவ்வாறு மன்னன் அம்பரீஷன், தவத்தோடு கூடிய பக்தியோகத்தாலும் தனது க்ஷத்திரிய தர்மத்தாலும் பகவானை மகிழ்வுறச் செய்தான். பக்தியோகத்தால் உலகியல் பற்றுக்கள் அனைத்தையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விட்டொழித்தான். (26)

வீடு—வாசல், நில—புலன்கள், மனைவி—மக்கள், உற்றார்—சுற்றார் மற்றும் சிறந்த யானைப் படைகள், தேர்ப்படைகள், குதிரைப்படைகள், காலாட்படைகள் என்னும் நால்வகைப் படைகள், அள்ளக்குறையாத இரத்தினக் குவியல்கள், நகைகள், படைக்கலங்கள் முதலியனவும் மற்றும் என்றுமே குறையாத பொக்கிஷங்கள் ஆகியன அனைத்தும் பொய்ப்பொருட்களே; என்றோ ஒரு நாள் அழிந்துவிடக்கூடியனவே என்கிற நிச்சயமான எண்ணத்தைக் கொண்டிருந்தான். (27)

அம்பரீஷனது ஒப்பற்ற பக்தியைக் கண்டு மகிழ்ந்த பகவான், பகைவர்களுக்குப் பயத்தைத் தருவதும், அடியார்களைக் காத்தருள்வதுமான தனது சுதர்சன சக்கரத்தை, அவனது பாதுகாப்பிற்காக அவனுக்கு அளித்தார். (28)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை ஆராதிக்க விரும்பிய அம்பரீஷன், தன்னைப் போன்றே உலகியல் பற்றுக்களைத் துறந்து, அறநெறி தவறாதொழுகும் தன் மனைவியோடு துவாதசி திதியில் விரதமிருந்து, பகவானைப் போற்றும் துவாதசி விரதத்தை ஒரு வருடம் வரை அனுஷ்டிக்க உறுதிபூண்டான். (29)

இவ்வாறு துவாதசி விரதத்தையேற்று ஒழுகும் காலத்தில் ஒரு நாள், கார்த்திகை மாதத்தின் துவாதசி தினத்தின் முடிவில் மூன்று நாட்கள் தொடர்ந்து (நீர்கூட அருந்தாமல்) உபவாசமிருந்து, யமுனை நதியில் நீராடி, மதுவனத்தில் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் பூஜித்தான். (30)

பலவித பொருட்களாலும் ஸாதன ஸம்பத்துக்களாலும் மகாபிஷேக விதிமுறைப்படி பகவானுக்குத் திருமஞ்சனம் செய்வித்து, மனத்தை அடக்கித் தன்மயனாகி உயர்ந்த பட்டு வஸ்திரங்கள், அணிகலன்கள் அணிவித்து, நறுமணச் சந்தனம் பூசி, உயர்ந்த புஷ்பமாலைகள் அணிவித்து, அர்க்யம், பாத்யம் முதலிய உபசாரங்களைச் செய்து முறைப்படி பூஜித்தான். சான்றோர்களான அந்தணர்களுக்கு மற்றவர்கள் தம்மைக் கொண்டாட வேண்டுமே? என்கிற ஆவலோ, அவசியமோ இல்லை. அவர்கள், தமது விருப்பங்களைத் தாமே நிறைவேற்றி கொள்ளும் சக்தி பெற்றவர்கள். இருப்பினும் மன்னனான அம்பரீஷன், அந்த அந்தணர்களையும் மிகுந்த பக்தியோடு பூஜித்தான். (31—32)

இவ்வாறு பூசனை புரியும் போது, முதலில் பலவித பக்ஷ்யங்களோடு கூடிய ருசிமிக்க ஆகாரத்தை அந்தணர்களுக்குப் படைத்து உண்பித்து, பின் தங்கக்கொப்பிகள் அணிவித்த கொம்புகளுடைய, வெள்ளியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட குளம்புகளுடைய, அழகிய நல்ல பட்டு வஸ்திரங்கள் போர்த்திய சாதுவான குணமுடைய, இளமை மாறாத, பார்க்கத் தெவிட்டாத அழகுடைய, கன்றுடைய, பால் செழுமையுடைய அறுபதுகோடி பசுக்களை அவ்வந்தணர்களுக்குத் தானமாக அளித்து, அவற்றோடு அவைகளுக்கு வேண்டிய நல்ல தீனி, பால் கறக்க பாத்திரங்கள் ஆகியவற்றையும் அவர்கள் வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தான். அந்தணர்களுக்குரிய தட்சிணை—தாம்பூலம் முதலியன தந்து மகிழ்வித்து, அவர்கள் அனுமதி பெற்று விரதத்தின் முடிவாகப் பாரணை (ஆகாரம்) கொள்ள தயாரானான். அச்சமயம் அருள்புரியவும் சாபமளிக்கவும் திறன்பெற்ற பகவான் துர்வாச மகரிஷி, அவனது அதிதியாக (விருந்தாளியாக) வந்து சேர்ந்தார். (33—35)

உடனே, அவரை அம்பரீஷ மன்னன் இன்முகங்காட்டி வரவேற்று, எழுந்திருந்து ஆசனத்தில் அமரச் செய்து, பதினாறுவித உபசாரங்களால் முறைப்படி பூசித்து, திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி உணவுண்டு செல்லுமாறு அவரை வேண்டினான். (36)

துர்வாசரும் அம்பரீஷனது வேண்டுகோளை மனமகிழ்ச்சியோடு ஏற்று, நித்தியம் செய்ய வேண்டிய அனுஷ்டானங்களைச் செய்ய யமுனைக்கரைக்குச் சென்றார். அங்கு பிரும்மத்தையே தியானித்தவண்ணம் நீரில் மூழ்கினார். (37)

அன்றைய தினம் துவாதசி திதியோ ஒரு நாழிகை (24 நிமிடங்கள்) மட்டுமே பாக்கியிருந்தது. அம்பரீஷனோ அறநெறிகளை நன்கறிந்தவன். (அந்தணரான விருந்தினனைப் பாரணைக்கு அழைத்துவிட்டு, அவரை விடுத்து, தான் பாரணை செய்வது அறநெறிக்கொவ்வாதது. துவாதசி திதிக்குள் பாரணை (ஆகாரம்) கொள்ளவில்லையெனில், கைக்கொண்ட துவாதசி விரதத்திற்குக் குற்றம் வருகிறது.) ஆகவே, பாரணை (ஆகாரம்) கொள்வதில் தர்மசங்கடம் நேர்ந்துள்ளதைக் கண்டு அந்தணர்களை அழைத்து, அவர்களோடு ஆலோசித்தான். (38)

(அந்தணர்களே!) அதிதியாக வந்த அந்தணருக்கு அன்னமிடாமல் தான் பாரணை செய்வதும் பாவமே. துவாதசி திதி முடிவதற்குள் பாரணை செய்யவில்லை எனில், அதுவும் பாவமே. ஆகவே, இந்த நெருக்கடியான நிலையில், நான் என்ன செய்தால் எனக்குப் பாவம் ஏற்படாமல் நன்மை ஏற்படுமோ, அவ்வாறான செயலை இப்பொழுது நான் செய்யவேண்டும். (39)

இவ்வாறு அந்தணர்களோடு கலந்து ஆலோசித்த அம்பரீஷன், அந்தணர்களான அறிஞர்கள் ‘நீர் மட்டும் அருந்துவது சாப்பிட்டதாக ஆகும்’ என்பதால் (பாரணை செய்ததாகவும், சாப்பிடாததாகவும் வேதங்களில் கூறப்பட்டுள்ளதாகக் கூறுகின்றனரல்லவா? ஆகவே, இப்பொழுது உங்கள் அனுமதியுடன் பகவானுக்கு அபிஷேகம் செய்த சாளக்கிராம) தீர்த்தத்தை மட்டும் அருந்தி பாரணையை (ஆகாரத்தை) முடிக்கிறேன். (40)

குருகுலத்திலகமே! இவ்வாறு நிச்சயித்த ராஜரிஷியான அம்பரீஷன் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனையே மனத்தில் தியானித்தவண்ணம் நீர் மட்டும் அருந்தி, விரதத்தின் பாரணையை முடித்து, துர்வாச முனிவரின் வருகையை எதிர்பார்த்திருந்தான். (41)

இதற்குள் துர்வாச மகரிஷி தனது அனுஷ்டானங்களை முடித்துக் கொண்டு யமுனைக் கரையிலிருந்து திரும்பி வந்தார். மன்னனும் மகிழ்ச்சியோடு அவரை வரவேற்கவே, தம் ஞானக்கண்களால் அரசன் பாரணை செய்ததை உணர்ந்தார். (42)

(உடனே) பசியோடிருக்கும் துர்வாசர் சினத்தால் உடல் நடுங்க, புருவங்களை நெறித்து, முகம் சிவக்க, கைகூப்பி நிற்கும் அரசனைச் சாடியவண்ணம் கூறலானார்—— “பார்த்தீர்களா? இவன் எத்துணை தீயவன்? அரசன் என்கிற செல்வச்செருக்கு! பகவானிடம் பக்தி கொண்டவனாம்! தானே சர்வ வல்லமையும் உள்ளவன் என்கிற கொழுப்பு, திமிர் இவனுக்கு. ஆகவே, இன்று இந்தக் கொடியவன் தர்மநெறியை விடுத்துப் பெருத்த அநீதியை இழைத்துவிட்டான். (43—44)

நான், இவனது அழையாவிருந்தாளியாக வந்தவன். இவனோ, அதிதியைப் போற்றுவதாக எண்ணி, என்னை விருந்துக்கு அழைத்தான். ஆனால், எனக்கு விருந்தளிக்காமல் இவன் உணவு உண்டுவிட்டானே? இதோ, இப்பொழுதே, இதற்கான பலனை உனக்குக் காட்டுகிறேன்.” (45)

இவ்வாறு கூறிய துர்வாசர், கோபக்கனலில் உடல் சிவக்கத் தன் சடைக்கற்றையிலிருந்து ஒரு சடையைப் பிடுங்கியெடுத்து, அவ்வரசனைக் கொன்றொழிக்க, ஊழிக் காலத்துப் பெருந்தீ போன்று ஒளிரும் ‘க்ருத்தியா’ என்கிற ஒரு பெரும் பிசாசைப் படைத்தார். (46)

தீப்பிழம்புபோல் ஒளிரும் அந்தப் பிசாசு கையில் கத்தியேந்தி, அழுத்தமான காலடி வைப்பினால் பூமியையே அதிரும்படி செய்து கொண்டு, அம்பரீஷனை நோக்கி ஓடிவந்தது. இதைக் கண்டும் அந்த மன்னவன், தான் நின்றவிடத்தினின்றும் ஒரு சிறிதும் அசையவில்லை. (47)

(ஆனால்,) பரமபுருஷரான பரமாத்மா ஸ்ரீமந்நாராயணன் தன் பக்தனான அம்பரீஷனைக் காத்தருள, தனது சுதர்சன சக்கரத்தை முன்பே நியமித்துள்ளார் அல்லவா? ஆகவே, ‘சினத்தினால் சீறும் பாம்பைக் காட்டுத்தீ பொசுக்குவது போல்’ சுதர்சன சக்கரம், அந்த (கிருத்தியா) பிசாசைப் பொசுக்கிச் சாம்பலாக்கியது. (48)

தம்மால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட பிசாசு பொசுக்கப்பட்டுத் தம் முயற்சி வீணானதையும், சுதர்சன சக்கரம் தன்னை நோக்கிப் பாய்ந்து வருவதையும் கண்டு பயந்த துர்வாச முனிவர், தம் உயிரைக் காத்துக் கொள்ள எட்டுத் திசைகளிலும் ஓடினார். (49)

‘பெருங்கொழுந்துவிட்டெரியும் காட்டுத்தீ (அங்கு சிக்கிய) பாம்பைத் தொடர்ந்து எரிப்பது போல்’ பகவானது திருவாழிப்படை, அம்முனிவரைப் பின்தொடர்ந்து எரிக்கத் தொடங்கியது. தன்னைத் தொடர்ந்து ஓடிவரும் சுதர்சன சக்கரத்தைக் கண்ட துர்வாசர், மேருமலையின் தாழ்வரையிலுள்ள குகையில் நுழைந்து (தப்பிக்க எண்ணி) வேகமாக ஓடினார். (50)

துர்வாசரோ எண்டிசைகள், விண்ணுலகம், மண்ணுலகம், அதலவிதலம் முதலிய கீழ் உலகங்கள், ஏழு கடல்கள், எட்டுத் திசை, உலகபாலகர்களது உலகங்கள் மற்றும் சுவர்க்க லோகம் என அனைத்து இடங்களிலும் ஓடித் திரிந்தார். ஆனால், அவர் ஓடிய இடங்களுக்கெல்லாம் பொறுக்க முடியாத திறன்படைத்த சுதர்சன சக்கரமும், தன் பின்னால் தொடர்ந்து வருவதைக் கண்டார். (51)

தான் சென்றவிடங்களில் எல்லாம் தன்னைக் காத்தருளப் புகலிடம் பெறாததால் மிகவும் பயந்த துர்வாசர், பிரும்மதேவரைச் சரணடைந்து, “தானாகத் தோன்றியவரே! உலகங்களைப் படைத்தவரே! பகவானது ஒளிமிக்க சக்கராயுதத்திலிருந்து என்னைக் காத்தருள வேண்டுகிறேன்” என்று வேண்டிப் பணிந்தார். (52)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— துர்வாசரே! எனது பிரும்ம பட்டமும் இந்தப் பிரபஞ்சமும் இரண்டு பரார்த்தகாலம் முடிந்ததும், காலரூபியான பகவான் தன் திருவிளையாடல்களை முடித்துக் கொள்ள விரும்பும்போது, அவருடைய புருவ நெறிப்பில் அழியப் போகின்றன. (53)

நான், பரமசிவன், தக்ஷன், பிருகு முதலிய பிரஜாபதிகள், பூதபதிகள், தேவர்களது தலைவர்கள் மற்றுமுள்ள அனைவரும், எந்த பகவானுடைய கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து அவருடைய ஆணைப்படி உலகைப் படைத்தல், காத்தல் முதலிய பாரங்களைத் தலையாலே சுமந்து நிற்கிறோமோ, (அந்த பகவானது பக்தனுக்குத் தீங்கிழைத்த உங்களைக் காப்பாற்ற நான் திறனற்றவன்.) (54)

இவ்வாறு பிரும்மதேவரால் ஒதுக்கப்பட்ட துர்வாசர், பகவானது சக்கராயுதத்தால் பீடிக்கப்பட்டு, கைலாசபதியான பகவான் பரமசிவனைத் தஞ்சமடைந்தார். (55)

பரமசிவன் கூறுகிறார்—— அப்பா துர்வாசா! பிரும்மதேவரைப் போன்ற ஜீவர்கள் அவர்களுக்கு ஆதாரமான பிரும்மாண்டங்கள், அவற்றைப் போன்ற இன்னும் ஆயிரமாயிரம் பிரும்மாண்டங்கள் ஆகிய அனைத்தும் எந்தப் பரமன் விரும்பும் சமயங்களில் தோன்றி, பின் இருந்த இடம் தெரியாமல் அழிந்து விடுகின்றனவோ, எந்தப் பரமனில் எங்களைப் போன்ற ஆயிரமாயிரவர்கள் சிக்கிச் சுழல்கின்றனரோ, சர்வவியாபியான அந்தப் பரமனைப் பற்றிய இந்த நிகழ்வில், நாங்கள் ஏதும் செய்யச் சக்தியற்றவர்களே. (பகவானுடைய திருவுள்ளத்திற்கு எதிராக, உன்னைக் காக்கத் திறமையற்றவர்களே.) (56)

மேலும் நான், ஸநத்குமாரர், நாரதர், பகவான் பிரும்மதேவர், கபிலதேவர், அபாந்தரதமர், தேவலர், தர்மராஜர், ஆஸுரி, மரீசி முதலியவர்களும், சம்சாரக்கடலின் எல்லையைக் கடந்த யோகசித்தி பெற்றவர்கள் ஆகிய நாங்களும், விஷ்ணு மாயையால் சூழப்பட்டவர்களாக இருப்பதால், பகவானுடைய மாயா பலத்தை அறிந்தோமில்லை. (57—58)

சர்வசக்தரான பகவானுடையது இந்த சுதர்சன சக்கரம். இதைத் தடுத்து நிறுத்துவது எங்களால் இயலாத காரியம். ஆகவே, அவரையே தஞ்சமடைவாயாக! அவர், தன்னை அண்டியவர்களின் துன்பங்களைக் களைபவர். அவர் உனக்கான நலனைச் செய்வார். (59)

‘கைலாயத்திலும் தனக்குப் புகலிடம் கிட்டாது’ எனக் கண்ட துர்வாசர், திருமகளோடு திருமால் உறையும் வைகுண்டம் என்கிற பகவானது பரமபதத்தை அடைந்தார். (60)

எவராலும் வெல்ல முடியாத சுதர்சன சக்கரத்தின் தீக்கற்றைகளால் கொளுத்தப்பட்டு நடுங்கும் துர்வாசர், பகவானது திருவடிகளில் வந்து வீழ்ந்து கதறலானார்—— “அச்சுதனே! தாங்கள் தேச காலவஸ்து பரிச்சேதமற்றவர். சாதுக்களான இறையடியார்கள் விரும்பும் உறுபொருளும் தாங்களே. சர்வ வல்லமையும் படைத்தவர். உலகையும் சரணமடைந்தவர்களையும் காத்தருள்பவர். பக்தனிடம் தவறுபுரிந்த என்னைக் காப்பாற்ற வேண்டுகிறேன்.” (61)

தங்களுடைய எல்லையற்ற மகிமையை உள்ளபடி அறியாததனால், நான் தங்கள் பக்தர்களிடம் தவறு செய்துவிட்டேன். அனைத்தையும் நியமிக்கும் பிரபுவே! அந்தத் தவறுதலுக்கான பிராயச்சித்தத்தைத் தாங்கள்தான் செய்திடல் வேண்டும். தங்கள் திருநாமத்தைக் கூறுவதொன்றே நரகத்தில் சிக்கித் தவிப்பவனையும், அந்தத் துன்பத்திலிருந்து விடுவிக்குமே! (62)

பகவான் கூறுகிறார்—— அந்தணரே! நானோ பக்தர்களின் அடிமை. எனக்கு சுதந்திரம் என்பது முற்றிலுமாக இல்லை. சாதுக்களான என் அடியார்கள் எனது இதயத்தையே கவர்ந்து கொண்டுவிட்டார்கள். அடியார்கள் என்னை நேசிக்க, நான் அவர்களை நேசிக்கிறேன். (63)

அந்தணரே! என் பக்தர்களுக்கு நானொருவனே புகலிடம். சாதுக்களான பக்தர்களை விடுத்து, நான் விலகமாட்டேன். என் மார்பிலுறையும் திருமகளையும், எனது திவ்ய மங்களத் திருமேனியையும்கூட நான் விரும்பவில்லை. (64)

மனைவி—மக்கள், வீடு—வாசல், உற்றார்—சுற்றார், நண்பர்கள் முதலியவர்களையும், தனது உயிர், சொத்துக்கள், இம்மை—மறுமைப் பயன்கள் ஆகிய அனைத்தையும் துரும்பென நினைத்து, என்னையே சரணமடைந்த பக்தர்களைக் கைகழுவிவிட எப்படித்தான் எனக்கு மனம் வரும்? (65)

கற்பரசிகள், தமது கற்பின் வாயிலாக, அறநெறி நிற்கும் தங்கள் கணவனைத் தம்பக்கம் கவர்ந்திழுத்துக் கொள்வது போல், என்னிடமே காதலாகிக் கசிந்து உருகும் என்னடியார்கள் எங்கும் எதிலும் என்னையே காண்பவர்களாக, பக்தியின் வாயிலாக என்னைத் தங்கள் பக்கம் கவர்ந்திழுத்துக் கொண்டு விட்டார்கள். (66)

என்னையே நினைத்து உருகும் அடியார்கள், எனக்குச் சேவை செய்வதையே தங்கள் பெரும்பேறாக, தனது கடமையாக நினைக்கின்றனர். எனக்குச் செய்யும் சேவையின் பயனாகப் பெறப்படும் ஸாலோக்யம் (இறையுலகில் வசித்தல்), ஸாமீப்யம் (இறைவனருகிலே இருத்தல்), ஸாரூப்யம் (இறைவனைப் போன்ற திருமேனி பெறுதல்), ஸாயுஜ்யம் (இறைவனோடு இரண்டறக் கலத்தல்) என்கிற நான்குவிதமான முக்திகளையும்கூட விரும்புவதில்லை. அப்படியிருக்க, சில நாட்களில் அழிந்துவிடும் உலகியல் பேறுகளைப் பற்றிக் கேட்பதற்கு என்னதான் உள்ளது? (67)

(துர்வாசரே!) எனது அடியார்களே என் இதயம். அவர்களது இதயம் நானே. என்னையன்றி வேறொன்றை அவர்கள் அறிய மாட்டார்கள். நானும் அவர்களையன்றி மற்றதைச் சிறிதும் அறியேன். (68)

அந்தணோத்தமரே! தங்களுக்கு ஓர் உபாயம் கூறுகிறேன். அதைச் சற்று கேளுங்கள். எந்த அம்பரீஷனுக்குச் செய்த குற்றத்தால் தாங்கள் இத்துன்பத்தைப் பெற்றீர்களோ, அந்த அம்பரீஷனிடமே செல்லுங்கள். குற்றமற்ற சாதுக்களுக்கு இழைக்கும் துன்பம், அந்தத் துன்பத்தை இழைத்தவனையே துன்புறுத்தும். (கெடுவான் கேடு நினைப்பான்.) (69)

தவமும் கல்வியும் என்றென்றும் அந்தணர்களுக்கு நன்மையே செய்யக் கூடியன. ஆனால், அவையே வணக்கமின்றிச் செருக்கித் திரியும் அந்தணருக்குக் கேடு செய்யக் காரணமாகவும் ஆகும். (70)

ஆகவே, துர்வாசரே! நாபாகனின் புதல்வனான அம்பரீஷ ராஜனிடமே செல்லுங்கள். பரமபாக்கியவானான அம்பரீஷனிடம் மன்னிக்க வேண்டிக் கொள்ளுங்கள். அதனால், உங்களது துன்பம் நீங்கி சாந்தி கிட்டும். உங்களுக்கு நன்மையும் கிட்டும். (71)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — துர்வாசரின் துன்பம் நீங்குதல்

சுக மகரிஷி கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! இவ்வாறு பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் அன்புக்கட்டளை இடவே, சுதர்சன சக்கரத்தின் வெம்மையினால் தவிக்கும் துர்வாச முனிவர் மிக்க வருத்தம் கொண்டு அம்பரீஷனிடம் சென்று, அவனது திருவடிகளைப் பிடித்துக் கொண்டார். (1)

துர்வாசர் இவ்வாறு தன் திருவடிகளைப் பற்றவே வெட்கத்தினால் பதறிய மன்னன், அன்பும் தயையும் கொண்டு பகவானது சக்கரமான திருவாழியைத் துதிக்கலானான். (2)

அம்பரீஷன் துதிக்கிறான்—— திருவாழி! அனலுருவாகவும், சூரிய பகவானது திருவுருவாகவும் விளங்குபவர் தாங்களே. உடுக்கணங்களின் தலைவனாக விளங்கும் சந்திரனும் தாங்கள்தானே. நிலம்—நீர்—நெருப்பு(ஒளி)—வளி—வெளியாகவும், ஐந்து தன்மாத்திரைகளாகவும், பதினொரு புலன்களாகவும் விளங்குபவரும் தாங்கள்தான் அல்லவா! (3)

சுதர்சனரே! ஆயிரம் ஆரங்கள் கொண்டவரே! பகவானுக்கு அன்பரே! அனைத்து சஸ்திரப் படைகளையும் அழித்தொழிக்கும் வல்லமை படைத்தவரே! நிலமகளின் நாயகரே! தங்களை வணங்கி வேண்டுகிறேன். இந்த வேதவித்தகரின் (பயத்தை நீக்கி) அருள்புரிய வேண்டுகிறேன். (4)

தாங்களோ அறமே வடிவானவர். இன்சொல்லாகவும் வாய்மையாகவும் விளங்குபவர். வேள்வித் திருமேனியராகவும், வேள்விகளினால் பூசிக்கப்படுபவராகவும் விளங்குகிறீர்கள். அனைத்து உலகங்களாகவும், அவற்றைக் காத்தருள்பவராகவும் இருக்கிறீர்கள். பரம்பொருளான பரமாத்மாவின் அனைத்து சக்தியாகவும் விளங்குகிறீர்கள். (5)

சுதர்சனரே! வேதங்கள் கூறும் அறநெறி முறைகளை வழுவாது காத்தருள்பவரே! அறநெறி விடுத்து மறநெறி ஒழுகும் அசுரர்களைச் சுட்டெரிப்பதில் தூமகேதுவான வால்நட்சத்திரம் தாங்கள். மூவுலகங்களுக்கும் ரட்சகர்; தூய்மையான ஒளி வடிவினர்; மனோவேகம் படைத்தவர். தங்கள் செயலோ வியத்தற்குரியது. தங்களை வணங்கி வேண்டுகிறேன். (6)

வேதநாயகரே! அறமேயான தங்கள் ஒளியால் அஞ்ஞான இருள் அழிக்கப்பட்டது. சூரியன் முதலிய ஒளிகளுக்கெல்லாம் ஒளியைத் தந்தருள்பவர். தங்கள் எல்லையைக் காண எவராலும் இயலாது. சிறந்தது—இழிந்தது, பெரியது—சிறியது என்கிற வேறுபாடுகள் நிறைந்த காரியகாரண வடிவான இந்தப் பிரபஞ்சமே, தங்களது திருமேனியல்லவா? (7)

சுதர்சன ஆழ்வாரே! தங்களை வெல்பவர் யார்? ஆனந்தமூர்த்தியான பகவான் போர்முனைகளில் தங்களை ஏவியதும், தாங்கள் அரக்க—அசுரர்கள் படைகளில் நுழைந்து, அவர்களது கைகால்கள், வயிறு, துடைகள், கழுத்துக்களை வெட்டி வீழ்த்தி, போர்முனையில் வெற்றி வீரராக விளங்குகிறீர்கள். (8)

உலகக்காவலரே! எதையும் தாங்கும் திறம்படைத்த தாங்கள் தீயோர்களை அழிப்பதற்கென்றே கதாதாரியான பகவானால் நியமிக்கப்பட்டு இருக்கிறீர்கள். ஆகவே, எங்கள் குலம் நலனுடன் இருக்க வேண்டியாவது, இந்த வேதியருக்கு அருள்புரிய வேண்டும். இதுவே, தாங்கள் எங்களுக்குச் செய்யும் பேரருளாகும். (9)

எளியேனாகிய நான் இந்நாள் வரை ஏதாவது தானம் அளித்திருப்பேனாகில், வேள்வி செய்திருப்பேனாகில், எனது அறநெறிகளை முறையாகக் கடைப்பிடித்தொழுகி இருப்பேனாகில், எனது மூதாதையர்கள் அந்தணர்களையே தங்கள் வழிபடு தெய்வமாகக் கொண்டு கௌரவித்திருப்பார்களேயாகில், இந்த அந்தணர், (இப்பொழுதே) இந்தத் துன்பத்திலிருந்து விடுதலை பெறட்டும். (10)

அகில குண பரிபூரணனான இறைவனை, அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் ஒன்றுபோல் ஆன்மாவாக விளங்குபவராக நான் கண்டிருப்பது உண்மையாகில், (அதனால்) பகவான் என்பால் மனமகிழ்ந்து இருப்பாரேயாகில், அந்தணரான துர்வாச முனிவர் துன்பம் நீங்கியவராக ஆகட்டும்.” (11)

சுக மகரிஷி கூறுகிறார்—— இவ்வாறு மன்னனான அம்பரீஷன் துதிக்கவே, துர்வாச மகரிஷியை நாற்புறமும் சூழ்ந்து எரித்த பகவானது சுதர்சன சக்கரம், அவனது வேண்டுகோளுக்கு இணங்க அமைதி அடைந்தது. (12)

சுதர்சன சக்கரத்தின் தீப்பிழம்பிலிருந்து விடுதலை அடைந்து, மன அமைதி பெற்ற துர்வாச மகரிஷி, அரசனான அம்பரீஷனைப் போற்றிப் புகழ்ந்து பல ஆசிகளை வழங்கினார். (13)

துர்வாச மகரிஷி கூறுகிறார்—— “மன்னனே! பகவத் பக்தர்களது பெருமையை இன்று நேரில் கண்டேன். தங்களிடம் பெரிய அபராதம் புரிந்த எனக்கும் தாங்கள் நன்மையையே விரும்புனீர்கள். என்ன ஆச்சரியம்! (14)

அடியார்க்கெளியனான பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருவடித் தாமரைகளை அன்புத்தளை கொண்டு, தம் மனத்தில் இறுகக்கட்டி வைத்துள்ள சான்றோர்களுக்குச் செய்யமுடியாத செயலும் உண்டோ? பெருமனத்தினரான அவர்களுக்குத் தியாகம் செய்யமுடியாத பொருளும்தான் உண்டோ? (15)

எந்த பகவானுடைய மங்களமான திருப்பெயர்களைக் கேட்டபொழுதே, அந்த மனிதன் அனைத்து பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெற்று தூய்மை அடைகிறானோ, கங்கையைப் பெற்ற அந்தத் திருவடிகளையே தஞ்சம் பற்றிய இறையடியார்களுக்குப் பெறவியலாததும் உண்டோ? இதைவிட இனிச் செய்யவேண்டிய செயல்கள்தான் மீதமுண்டோ? (16)

மன்னனே! கருணையுள்ளம் படைத்த தாங்கள், எனது குற்றத்தையும் நற்றவமாகக் கொண்டு எனது உயிரைக் காத்தருளினீர்களே! அதனாலேயே தாங்கள் எனக்குப் பெரிய அனுக்கிரகம் செய்திருக்கிறீர்கள்.” (17)

துர்வாச முனிவர் சுதர்சன சக்கரத்தால் துரத்தப்பட்டதிலிருந்து, அவர் வரவை எதிர்நோக்கியிருந்த அம்பரீஷ மன்னன், இதுவரை உணவு உண்டு பாரணை முடிக்கவில்லை. (ஆகவே,) இன்று துர்வாசரது திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கி மகிழ்வித்து, அவரை உணவருந்தச் செய்தான். (18)

மன்னன் அம்பரீஷன் விருந்தாளிக்குரிய அனைத்து வகையான உண்டிகளையும் முறைவழுவாது மிகுந்த மரியாதையுடன் எடுத்து வந்து அளித்தான். துர்வாசரும் உணவருந்தி மனம் மகிழ்ந்து, “மன்னவா! தாங்களும் பாரணை செய்யலாமே” என்று அன்புடன் கூறினார். (19)

“அம்பரீஷா! தங்களைத் தரிசித்ததாலும், தொட்டதாலும், தங்களோடு உரையாடியதாலும், ‘அனைத்து ஜீவராசிகளும் பகவானது அம்சமே’ என்கிற எண்ணத்தோடு செய்த விருந்தோம்பலாலும் நான் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டேன். (என் உயிரைக் காத்ததால்) அருள் பெற்றவனாகவும் ஆனேன். (20)

விண்ணுலக அணங்குகள் தூய்மையான தங்களது செயலை என்றென்றும் புகழ்ந்து பாடுவார்கள். உயர்ந்த புண்ணியத்தை நல்கும் தங்கள் புகழை, மண்ணுலக மக்களும் போற்றிப் பாடுவார்கள்.” (21)

சுகப்பிரும்மம் கூறுகிறார்—— (இவ்வாறு) மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்ட துர்வாச முனிவர், அரசனைப் புகழ்ந்து விடைபெற்றுக் கொண்டு பயன் கருதாது செய்யப்படும் நற்செயல்களால் மட்டுமே பெறக்கூடிய பிரும்மலோகத்திற்கு விண்வழியே சென்றார். (22)

பரீக்ஷித்! சுதர்சன சக்கரத்தின் வெம்மை தாளாது அடைக்கலம் தேடியோடிய துர்வாச மகரிஷி திரும்ப வந்து சேர்வதற்குள் ஒரு வருட காலம் கடந்துவிட்டது. அம்பரீஷ மன்னனும் அவரது வரவை எதிர்நோக்கியிருந்து பாரணை காலந்தவறுமே என்று (பகவானுக்குத் திருமஞ்சனம் செய்த) அபிஷேக நீரை மட்டும் அருந்தி, வேறொன்றையும் உட்கொள்ளாமலேயே காத்திருந்தான். (23)

முனிவர் துர்வாசர் விடைபெற்றுச் சென்றதும், மன்னன் அம்பரீஷன் அவர் உண்டபின் மீதமான அன்னத்தை (அந்தணரான அதிதிக்கு இட்டு மீதமானதால் அந்த அன்னம், மிக்க தூய்மை பெற்றதாயிற்றே என்று) உட்கொண்டான். தன்னாலேயே முனிவர் துன்பம் அடைந்ததையும், பின் தன் பிரார்த்தனையினாலே அவர் விடுதலை பெற்று மகிழ்ந்ததையும் எண்ணிய மன்னன், இவை இரண்டும் தன் செயல் என்று எண்ணாமல், ‘பகவானது திருவுள்ளமே!’ என்று கொண்டான். (24)

இதுபோன்று எண்ணற்ற குணநலன்கள் கொண்ட அம்பரீஷ மன்னன், தனது செயல்கள் அனைத்திலும் பரம்பொருளான பகவான் வாசுதேவனிடம் பக்தியை மேன்மேலும் வளர்த்துக் கொண்டான். திண்மையான அந்த பக்தியின் பெருமையால், பிரும்மலோகம் வரையிலான அனைத்து சுக போகங்களையும் நரகத்திற்குச் சமமாகவே எண்ணினான். (25)

இதன்பின் மன்னனான அம்பரீஷன், தன்னைப் போன்றே இறையன்பு கொண்ட தன் புதல்வர்களிடம் அரசுரிமையைத் தந்து, கானகம் சென்று ஆன்மநாயகரான பகவான் வாசுதேவனிடமே மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, முக்குண வெள்ளப்பெருக்கான இந்தப் பிரபஞ்சத்தைக் கடந்து சென்றான். (26)

பரீக்ஷித்! அம்பரீஷ மன்னனது பரமபாவனமான இந்தச் சரித்திரத்தைச் சொல்பவனும் நினைப்பவனும், ஸ்ரீமந்நாராயணனது பக்தனாகவே ஆகிவிடுவான். (27)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஆறாவது அத்தியாயம் — இஷ்வாகு மன்னனது வம்சம், மாந்தாதா மற்றும் ஸௌபரி மகரிஷியின் சரித்திரம்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! விரூபன், கேதுமான், சம்பு என்கிற மூவரும் அம்பரீஷனது புதல்வர்கள். விரூபனது மகன் பிருஷதசுவன். இவனது திருக்குமாரன் ரதீதரன். (1)

மக்கட்பேறற்ற ரதீதரன், தனது வம்சம் தொடர வேண்டும் என்பதற்காக அங்கீரஸ முனிவரை வேண்டினான். அவர் ரதீதரனது மனையாளிடம் பிரும்மதேஜஸ் நிரம்பிய புதல்வர்களைத் தோற்றுவித்தார். (2)

அங்கீரஸ முனிவர் திருவருளால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட அந்தப் புதல்வர்கள், ரதீதரனது மனைவியின் வயிற்றில் பிறந்ததால், ‘ரதீதர’ கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் எனவும், அங்கீரஸ மகரிஷியால் தோற்றுவிக்கப்பட்டவர்களாதலால் ‘ஆங்கீரஸர்கள்’ எனவும் பெயரடைந்தனர். இவர்களே ரதீதர கோத்திரத்தின் முதல்வர்கள் எனப்பட்டனர். ஏனெனில், இவர்கள் க்ஷத்திரியர், பிராமணர் என்கிற இருகோத்திரங்களுடன் தொடர்புடையவர்கள். (3)

[குறிப்பு:— மனுவின் பத்து புதல்வர்களுள் பிருஷத்ரன், கவி என்னும் இருவரும் துறவு மனப்பான்மையுடன் இருந்ததால் இவர்களுக்கு வம்சமில்லை. கரூஷன் முதலிய ஏழு புதல்வர்களது வம்சங்கள் முன்னும் பின்னுமாகக் கூறப்பட்டாயிற்று. இனி, பத்தாவது புதல்வரான இக்ஷ்வாகுவின் வம்சம் விரிவாகக் கூறப்படுகிறது.]

பரீக்ஷித்! முன்பொரு சமயம் மனு மன்னன் தும்மினான். அவரது மூக்கினின்றும் இக்ஷ்வாகு என்கிற புதல்வன் தோன்றினான். அவனது புதல்வர்கள் நூற்றுவர். அவர்களிலும் விகுக்ஷி, நிமி, தண்டகன் என்கிற மூவரும் மூத்தவர்கள். (4)

இவர்களில் கடைசி இருபத்தைந்து புதல்வர்கள் ஆர்யாவர்தம் என்கிற இந்த புண்ணிய பூமியின் கிழக்குப் பகுதிகளுக்கு அரசர்கள். மேலும் இருபத்தைந்து புதல்வர்கள் மேற்குப் பாகத்திற்கும், முன்கூறிய மூவரும் நடுப்பகுதிக்கும், மீதமுள்ள நாற்பத்தெழுவரும் தெற்கு வடக்குப் பகுதிகளுக்கும் அரசர்களாயினர். (5)

ஒருசமயம், இக்ஷ்வாகு மன்னன் ‘அஷ்டகா’ என்னும் சிராத்தம் செய்வதற்காக, தன் மூத்த புதல்வரான விகுக்ஷியை அழைத்து, ‘அப்பா! விரைவில் சென்று சிராத்தத்திற்குரிய தூய்மையான பிராணியின் மாமிசத்தை எடுத்துவா’ என்று கட்டளையிட்டான். (6)

வீரனான விகுக்ஷியும் ‘அப்படியே’ என்று கூறிக் கானகம் சென்று, சிராத்தத்திற்குரிய விலங்குகளை வேட்டையாடி, அதனால் களைப்படைந்து பசிமேலிட, ‘சிராத்தத்திற்காக வேட்டையாடப்பட்ட விலங்குகளை முதலில் நாம் உண்ணக் கூடாது’ என்பதை மறந்து, ஒரு முயலினது இறைச்சியை உண்டுவிட்டான். (7)

விகுக்ஷி, தான் உண்டது போக மீதியுள்ள விலங்குகளின் இறைச்சியைத் தன் தந்தையிடம் கொணர்ந்தளித்தான். இக்ஷ்வாகுவும் சிராத்தத்திற்கு முன்பு சிராத்தப் பொருட்களைப் பரிசுத்தமாக்கச் செய்யப்பட வேண்டிய புரோக்ஷணம் (நீர்த்தெளித்தல்) என்கிற கர்மாவைச் செய்ய, தன் குருவான வசிஷ்டரிடம் வேண்டவே, அவர், “இந்த இறைச்சிகள் குற்றமுள்ளன (உண்டு மிகுந்த எச்சில்). ஆகவே, இவை சிராத்தமான நற்கர்மத்திற்கு உகந்தவை அல்ல” என்று கூறினார். (8)

இவ்வாறு குரு கூறியதைக் கேட்ட இக்ஷ்வாகு தன் மகன் செய்த தவற்றை அறிந்து சினந்து, அறநெறிகளை மீறி, தவறு புரிந்த தன் மகனை நாடு கடத்தினான். (9)

அதன்பின் இக்ஷ்வாகு மன்னன், அனவரதம் ஜபம் செய்து கொண்டிருக்கும் அந்தணசிரேஷ்டரான குலகுரு வசிஷ்டருடன் ஞானவிசாரம் செய்தவண்ணம் காலத்தைக் கழித்தான். அரசபோகத்தில் வெறுப்புற்ற அவன், யோகமார்க்கத்திலிருந்து கொண்டு அந்த யோகத்தால் மானிட உடலை நீக்கி, உண்மை பரம்பொருளான பரமனது பதத்தை அடைந்தான். (10)

தந்தை இறந்தபின் விகுக்ஷி தன் தலைநகருக்குத் திரும்பி வந்து, இந்த மண்ணுலகை ஆண்டு வரலானான். பலப்பல வேள்விகள் செய்து பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஆராதித்தான். முயலின் இறைச்சியைத் தின்றதால் ‘சசாதன்’ என்கிற பெயரை அடைந்தான். (11)

விகுக்ஷியின் புதல்வன் புரஞ்ஜயன். அவனைச் சிலர் ‘இந்திரவாஹன்’ என்றும், சிலர் ‘ககுத்ஸ்தன்’ என்றும் அழைப்பர். எந்தவொரு செயல் செய்ததால் அவனுக்கு இப்பெயர்கள் ஏற்பட்டனவோ, அதைக் கூறுகிறேன் கேள். (12)

முன்பு கிருதயுகத்தின் முடிவில், தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையில் பயங்கரமான போர் மூண்டது. அநேகமாக, தேவர்கள் எல்லோரும் அசுரர்களிடம் தோற்றோடினார். அப்பொழுது தேவர்கள், வீரனான புரஞ்ஜயனைத் தங்களுக்கு உதவி செய்ய வேண்டினர். (13)

தேவர்கோனான இந்திரன் தனக்கு வாகனமாக வருவானேயாகில், தான் போர் செய்ய இயலுமென அவன் கூற, முதலில் இந்திரன் மறுத்தானேயாகிலும் பின் தேவர்கள் புகழ்ந்து பூசித்துக் கொண்டாடும் சர்வசக்தனான, சர்வ அந்தர்யாமியான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது கட்டளைப்படி, ஒரு பெருத்த காளையுருவம் தாங்கி வந்து நின்றான். (14)

போருக்குத் தயாராக நின்ற புரஞ்ஜயன், தெய்வீகம் பொருந்திய வில்லையும் கூர்மையான அம்புகளையும் எடுத்துக் கொண்டு தேவர்கள் புகழ்பாட, போர் செய்யும் ஆவலோடு காளையின் மேலேறி, அதன் முதுகுக் கொண்டையில் (திமிலில்) அமர்ந்து கொண்டான். (15)

புருஷோத்தமனும் பரமாத்மாவுமான ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் பலம் இவனிடம் வந்து சேர்ந்தது. தேவர்கள் படைசூழ மேற்றிசையிலிருந்து அசுரர்களுடைய நகரத்தை முற்றுகையிட்டான். (16)

புரஞ்ஜயனுக்கும் அசுரர்களுக்குமிடையே மயிர்க்கூச்செறியும் பெரும் போர் நடந்தது. போர்முனையில் அவனை எதிர்த்தவர்கள் அனைவரையும் ‘பல்லம்’ என்கிற பாணங்களால் தாக்கி, யமனுலகிற்கு விருந்தாளிகளாக்கினான். (17)

ஊழிப் பெருந்தீ போன்று மிக்க பயங்கரமான அவனது பாணங்களுக்கு எதிரில் நின்ற அசுரர்கள் சின்னாபின்னமாயினர். அவர்கள் உற்சாகம் குறைந்து, தங்கள் இருப்பிடமான பாதாளத்திற்கு ஓடிச் சென்றனர். (18)

புரஞ்ஜயன் அசுரர்களது நகரை வென்று, அங்குள்ள செல்வச்செழிப்பையெல்லாம் வஜ்ராயுதம் தரித்த இந்திரனுக்கு அளித்தான். அசுரர்களது நகரை வெற்றி கொண்டதால் ‘புரஞ்ஜயன்’ என்றும், இந்திரனைத் தன் வாகனமாகக் கொண்டதால் ‘இந்திரவாஹன்’ என்றும், காளையின் முதுகிலுள்ள கொண்டையின் மேலமர்ந்து போர் புரிந்ததால் ‘ககுத்ஸ்தன்’ என்றும் பெயர் பெற்றான். (‘ககுத்’ என்றால் காளையின் திமில் என்று பொருள்.) (19)

புரஞ்ஜயனது மகன் அநேனஸ். அவன் புதல்வன் பிருது. பிருதுவின் மகன் விசுவரந்தி. அவனது குமாரன் சந்திரன். அவனது புத்திரன் யுவனாச்வன். (20)

யுவனாச்வன் மகன் சாபஸ்தன். அவன் நிர்மாணித்த பட்டணம் சாபஸ்தீ. அவனது மகன் பிருஹதச்வன். இவனது குமாரன் குவலயாச்வன். (21)

இவன் மிக்க பலம் கொண்டவன். உதங்க மகரிஷியை மகிழ்விக்க, தன் இருபத்தோராயிரம் புதல்வர்களுடன் ‘துந்து’ என்கிற அசுரனைக் கொன்றொழித்தான். (22)

அதனால் ‘துந்துமாரன்’ என்ற சிறப்புப் பெயர் பெற்றான். அசுரன் துந்துவின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட தீயால், அவனது புதல்வர்கள் மூவரைத் தவிர, மற்ற புதல்வர்கள் அனைவரும் அழிந்தொழிந்தார்கள். (23)

பரதகுல திலகமே! அழிவிலிருந்து தப்பிய மூவர்கள் திருடாச்வன், கபிலாச்வன், பத்ராச்வன் என்பவர்களே. திருடாச்வன் புதல்வன் ஹர்யாச்வன். அவனது மகன் நிகும்பன். (24)

நிகும்பன் மகன் பர்ஹணாச்வன். அவன் மகன் கிருசாச்வன். இவனது மகன் ஸேனஜித். ஸேனஜித்தின் குமாரன் யுவனாச்வன். தனக்குச் சந்ததி இல்லாததால் அவன் கானகம் சென்றான். (25)

மக்கட்பேறின்மையால் மனம் நொந்த யுவனாச்வன், தன் நூறு மனைவிமார்களுடன் கானகம் செல்லவே, அவ்வனத்திலுள்ள முனிவர்கள் கருணை கொண்டு, அவனுக்குப் புத்திரப்பேறு வேண்டி மிகுந்த அக்கறையோடு, இந்திரனைக் குறித்து ஒரு வேள்வியைச் செய்து வைத்தனர். (26)

ஒரு நாள் நள்ளிரவில், யுவனாச்வன் தாகம் தாங்காது வேள்விச்சாலையில் புகுந்து, ரித்விக்குகளான ரிஷிகள் உறங்கிக் கொண்டிருக்க, தாகம் தீர்க்க வேறு நீரில்லாதது கண்டு மந்திரித்து வைத்திருந்த கலச தீர்த்தத்தைத் தானாக எடுத்துப் பருகிவிட்டான். (27)

மறுநாள் ரித்விக்குகள் விழித்தெழுந்ததும் மந்திரித்த கலசத்தில் நீரில்லாதது கண்டு, “அரசே! புத்திர சந்தானம் ஏற்படவேண்டி அபிமந்திரித்த கலச நீரை யார் பருகியது? இது யாருடைய வேலையாக இருக்கும்?” என்று கேட்டனர். (28)

பகவானின் திருவுள்ளப்படி, கலச நீரை மன்னன் யுவனாச்வன்தான் பருகிவிட்டான் என்றுணர்ந்த ரித்விக்குகள், ‘இறைவனது பலமன்றோ பெரிய பலம்’ (அதற்கெதிர் மனிதபலம் நிற்கத்தான் முடியுமா?) என்று வியந்து, அவ்விறைவனது திருவடிக்கமலங்களைப் போற்றி வணங்கினர். (29)

(பத்துமாதங்கள் கழித்து) மகப்பேறு (பிரசவ) காலம் வந்தபோது, அவனது வயிற்றை வலதுபுறத்தில் கிழித்துக் கொண்டு, (பிற்காலத்தில்) சக்கரவர்த்தியாக வரப்போகிற ஒரு மகன் பிறந்தான். (30)

அந்தக் குழந்தை பிறந்ததும் அழுவது கண்ட மகரிஷிகள், ‘குழந்தை தாய்ப்பாலுக்காக அழுகிறதே. இதற்கு யார் பாலூட்டுவார்கள்?’ என்று கேட்க, இந்திரன் ‘இதோ நான் தருகிறேன் (மாம் தாதா), குழந்தாய்! அழாதே’ என்று கூறி, தனது வலது கை ஆள்காட்டிவிரலைக் குழந்தையின் வாயில் வைத்தான். (‘மாம் தாதா’ என்று கூறியதால், குழந்தைக்கு ‘மாந்தாதா’ என்ற பெயரே நிலைத்தது.) (31)

அந்தணர்கள் மற்றும் தேவர்களின் திருவருளால் அந்தக் குழந்தையின் தந்தையான யுவனாச்வன் வயிறு கிழிந்து குழந்தை பெற்ற போதிலும் இறந்தானில்லை. அவன் அங்கேயே தவமிருந்து முக்தியடைந்தான். (32)

பரீக்ஷித்! இராவணன் முதலிய திருடர்கள், இந்தக் குழந்தையைக் கண்டு பயந்து நடுநடுங்கியதால், இந்திரன் அந்தக் குழந்தைக்கு ‘த்ரஸத்தஸ்யு’ என்று பெயரிட்டான். (33)

பிறகு, யுவனாச்வனது மகனான மாந்தாதா, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது அருட்கருணையால் திறன்மிக்கவனாக, ஏழு தீவுகள் அடங்கிய இப்பூமண்டலத்தை ஏக சக்கராதிபதியாக (ஒரு குடையின் கீழிருந்து) ஆண்டு வந்தான். (34)

ஆன்ம ஸ்வரூபத்தை நன்கறிந்தவனாயினும் ஏராளமான தட்சிணைகளை அளித்து, செய்ய வேண்டிய பெருவேள்விகளைச் செய்து, சர்வதேவதா ஸ்வரூபரும், சர்வ அந்தர்யாமியும், பொறிபுலன்களுக்கு எட்டாதவருமான வேள்வித்திருமேனியரான பகவானை ஆராதித்தான். (35)

எம்பெருமானைத் தவிர வேறென்ன உளது? வேள்வியிலிடப்படும் அவியுணவு, உச்சரிக்கப்படும் மந்திரங்கள், செய்முறை, வேள்வி, வேள்வி செய்யும் யஜமானன், வேள்வியைச் செய்து வைக்கும் ரித்விக்குகள், வேள்வியின் பயனான புண்ணியம் (தர்மம்), வேள்வி செய்யும் இடம், வேதிகை, வேள்விக்கான காலம் ஆகிய அனைத்துமே, அந்த பகவானுடைய ஸ்வரூபம்தானே! என்கிற திடஎண்ணத்துடன் பகவானை ஆராதித்தான். (36)

சூரியன் உதிக்குமிடமிருந்து அஸ்தமனமாகுமிடம் வரை உள்ள பூமண்டலம் முழுவதும் யுவனாச்வனது மகனான மாந்தாதாவின் ஆட்சிக்குட்பட்ட பிரதேசமாகக் கூறப்படுகிறது. (37)

மன்னன் மாந்தாதாவின் மனைவி சசபிந்துவின் பெண்ணான பிந்துமதி. அவளது வயிற்றில் தோன்றியவர்கள் புருகுத்ஸன், அம்பரீஷன் (சுதர்சன சக்கரத்தினிடமிருந்து துர்வாசரைக் காப்பாற்றிய அம்பரீஷனல்ல இவன்) மற்றும் பரமயோகியான முசுகுந்தன் என்ற மூவர். அவர்களது சகோதரிகள் ஐம்பது பேர். அந்த ஐம்பது பெண்களும் ஸௌபரி முனிவர் ஒருவரையே கணவனாக ஏற்க விரும்பினார்கள். (38)

பெருந்தவசியான ஸௌபரி முனிவர் ஒருசமயம் யமுனை வெள்ளத்தில் மூழ்கி நின்று தவஞ்செய்யலானார். அப்பொழுது மீன்களின் அரசன், தன் மனைவிகளுடன் களியாட்டம் புரிவதைக் கண்டார். (39)

இல்லற இன்பம் நுகர்வதைக் கண்ட அந்தணர் ஸௌபரிக்கும், இல்லறமேற்க மனம் விழைந்தது. ஆகவே, அவர் மாந்தாதாவிடம் சென்று, அவனது ஐம்பது பெண்களில் ஒரு பெண்ணைத் தனக்கு மனைவியாகத் தர வேண்டினார். மன்னனோ, ‘அந்தணோத்தமரே! சுயம்வரத்தில் எவள் தங்களைக் கணவனாக ஏற்கிறாளோ, அவளை மணக்கலாம்’ என்று கூறினான். (40)

மன்னனின் உள்ளக்கருத்தை நன்கறிந்த ஸௌபரி முனிவர், மன்னன் இவ்வாறு ஒட்டாமல் பதிலுரைக்கக் காரணம், ‘இவரோ கிழவராகி விட்டார். நரைத்த தலையோ ஆட்டங்கண்டுள்ளது. உடலில் சுருக்கங்கள் வேறு. ஆகவே, இவரை எந்தப் பெண்தான் விரும்புவாள்’ என்கிற எண்ணத்தால்தானே! (41)

‘இருக்கட்டும். இவ்வுடலையே விண்ணுலக மங்கையரும் விரும்பும்வண்ணம் அழகுறச் செய்து கொள்கிறேன். பின், அரசகுமாரிகள் என்னை விரும்புவதைக் கூறவா வேண்டும்!’ என்றெண்ணிய முனிவர், அனைத்துத் திறன்களும் பெற்றவராதலால், தன்னை அவ்வாறே செய்து கொண்டார். (42)

அந்தப்புரக் காவலாளி, ஸௌபரி முனிவரைக் கவின்மிகு அந்தப்புரத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல, அங்கிருந்த ஐம்பது அரசகுமாரிகளும் அம்முனிவரையே தங்கள் கணவராக ஆக்கிக் கொள்ள விரும்பினார்கள். (43)

அவரிடம் மனத்தைப் பறிகொடுத்த அரசிளங்குமாரிகள், தங்களுக்குள் இருந்த அன்பு பாசத்தை விட்டொழித்து, ‘இவர் உனக்கேற்றவர் அல்லர்; எனக்கே ஏற்றவர்’ என்று கூறி, ஒருவருக்கொருவர் சாடிக் கொண்டனர். (44)

ருக்வேத மந்திரங்களை நன்குணர்ந்த ஸௌபரி முனிவர், அவர்கள் அனைவரையும் மணந்து கொண்டார். அவர் தனது கடுந்தவ வலிமையால், செங்கழுநீர் புஷ்பங்கள் பூத்துக் குலுங்கும் பலப்பல தோட்டங்கள், உத்யானவனங்கள், படிகம் போன்று தெளிந்த நீரோடைகள், நறுமணப் பூக்கள் நிரம்பிய பூஞ்சோலைகள் சூழ்ந்த திருமாளிகைகள், அவற்றில் விலையுயர்ந்த ஏராளமான படுக்கைகள், கட்டில்கள், அமரும் இடங்கள், பட்டாடைகள், அணிகலன்கள், நீராட வேண்டிய உடற்பூச்சுகள், அறுசுவை உண்டிகள், நறுமணப் பூமாலைகள் ஆகியனவற்றைப் படைத்து, அழகிய ஆடை—ஆபரணங்கள் அணிந்து பெண்டிரும் ஆடவரும் பணிவிடை புரிய, அந்த மாளிகைகளில் தன் மனைவிகளோடு இன்புற்றிருந்தார். அங்குள்ள சோலைகளில் சில இடங்களில், பறவைகள் இனிது கூவ, வண்டுகள் இனிது பாடுகின்றன. இன்னும் சில இடங்களில் துதிபாடகர்கள் அவரது பெருமைகளை விளக்கிப் பாடுகின்றனர். (45—46)

ஏழு தீவுகளடங்கிய இவ்வுலகத்தை ஆண்டு வரும் சக்கரவர்த்தியான மாந்தாதா, ஸௌபரி முனிவர் இல்லற வாழ்க்கையை நல்லறமாக நடத்தி வருவதுகண்டு வியந்து, தான் ‘ஏகசக்கராதிபதி’ என்கிற செருக்கை விடுத்தார். (47)

இவ்வாறு ஸௌபரி முனிவர் இல்லற இன்பத்தில் பேராவல் கொண்டு, பொய்க்காத வலிமைமிக்க தனது பொறிபுலன்களால் உலகியல் இன்பத்தைப் பலவாறாகத் துய்த்த போதிலும் மனநிறைவு பெற்றாரில்லை. நெய் பெய்து தீ என்றாவது அமைதி பெறுமா? (அது மேன்மேலும் வளருமே தவிர அமைதி பெறாது. காமமும் அப்படித்தானே!) (48)

ருக்வேத ஆசார்யரான ஸௌபரி முனிவர் ஒருநாள் அமைதியாக அமர்ந்திருக்கையில், மீன்களின் கணநேர சேர்க்கையால், தான் தவமழிந்து பெருங்குழியில் வீழ்ந்ததை நினைத்துப் பார்த்தார். (49)

‘நானோ பெருந்தவசி. எனது விரதானுஷ்டானங்களை வழுவாது செய்து வந்துள்ளேன். அவ்வாறிருந்தும் நான் படுகுழியில் விழுந்ததைக் கண்டீர்களா? வெகுகாலமாக, எனது பிரும்ம தேஜஸைக் குறையாமல் காத்து வந்தேனே! ஆனால், நீருக்குள் விளையாடும் மீன்களின் கணநேர உறவால், எனது பிரும்மதேஜஸ் முற்றிலுமாக அழிந்துவிட்டதே! அந்தோ! (50)

ஆகவே, முக்தி இன்பத்தைப் பெற விரும்புபவன், உலகியல் (போகங்களை) இன்பங்களை விரும்புவனுடைய உறவை எவ்வாறேனும் அறுத்தெறிய வேண்டும். ஐம்புலன்களையும் வெளியுலக நுகர்ப்பொருட்களினின்றும் திருப்பி, தனிமையிலிருந்து தம் மனத்தை மூவகை பரிச்சேதமில்லாத இறைவனிடமே செலுத்த வேண்டும். ஒருவேளை ஏதாவது இணக்கம் (ஸங்கம்) ஏற்படுமேயானால், இறைதொடர்புடைய விரதங்களில் ஈடுபாடு கொண்ட இறையடியார்களின் இணக்கமேதான் ஏற்படவேண்டும். (51)

நானோ முதலில் தனியொருவனாக இருந்து தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தேன். பின் நீர்நிலையில் மீன்களைக் கண்டு, அதன் இணக்கத்தால் ஐம்பது பெண்களை மணந்து (ஐம்பத்தொன்று) ஐம்பதானேன். அதன்பின் ஒவ்வொரு மனைவியிடமும் நூறு பிள்ளைகளை அடைந்து ஐயாயிரம் ஆனேன். உலகியல் இன்பங்களே உண்மை என எண்ணியதால், மாயையின் முக்குணங்களும் எனது அறிவைத் தன்பக்கமாக்கிக் கொண்டன. இப்பொழுதோ இம்மை மறுமை பற்றிய சிந்தனையில் எவ்வாறுதான் அதன் எல்லையை எட்டிப்பிடிப்போமோ? என்கிற விருப்பத்தில் விழைகிறது, எனது மனம். (52)

இவ்வாறு சிந்தனை செய்த அவர், சிலகாலம் இல்லற வாழ்க்கையில் இருந்தார். பின்னர் வைராக்கியம் அடைந்து வானப்பிரஸ்தாசிரமியாய் கானகம் சென்றார். கணவனே கண்கண்ட தெய்வம் என்ற கொள்கையுடைய அவரது ஐம்பது மனைவிகளும், அவரோடுகூடக் கானகம் அடைந்தனர். (53)

கானகம் அடைந்த ஸௌபரி முனிவர் மனத்தைத் தன்வயத்திலிருத்தியவர். ஆகவே, அங்கும் அவர் தன்னுடலை வாட்டி வதைத்து, கடுந்தவம் இயற்றி, தட்சிணாக்னி, கார்ஹபத்யம், ஆஹவனீயம் என்கிற முத்தீக்களுடன் ஜீவாத்மனான தன்னை, பரமாத்மாவுடன் இணைத்துக் கொண்டார். (54)

பரீக்ஷித்! தங்கள் கணவரான ஸௌபரி முனிவர், பிரும்மத்தோடு தன் ஆன்மாவை இணைத்துக் கொண்டதைக் கண்ட அவரது மனைவிகள், அமைதியடைந்து தீயில் கொழுந்து விட்டெரிந்த சுடர்கள் எவ்வாறு தானாகவே அதனுடன் ஒன்றிவிடுகின்றனவோ, அதேபோல் தங்கள் கணவரது மகிமையால் உடன்கட்டையேறி, அவரோடு இணைந்து, அவர் பெற்ற நற்கதியை அடைந்தனர். (55)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஏழாவது அத்தியாயம் — மன்னன் திரிசங்கு மற்றும் அரிச்சந்திரனது சரிதம்

சுகப்பிரும்மம் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! மன்னனான மாந்தாதாவின் புதல்வர்களுள் மிகவும் உயர்ந்தவன் அம்பரீஷன். அவனது தாத்தாவான யுவனாச்வன், அவனைத் தன் புதல்வனாக சுவீகாரம் செய்து கொண்டார். அந்த அம்பரீஷனின் புதல்வன் யௌவனாச்வன். அவனது புதல்வன் ஹாரீதன். யௌவனாச்வ—அம்பரீஷ—ஹாரீதர்கள் மாந்தாதாவின் வம்சத்தின் அவாந்தர (இடைப்பட்ட) கோத்திர பிரவர்த்தகர்கள் (ஆரம்பித்து வைத்தவர்கள்). (1)

[குறிப்பு:— ஆங்கீரஸ, அம்பரீஷ, யௌவனாச்வ என்றும், மாந்தாத்ரு, அம்பரீஷ, யௌவனாச்வ என்றும் இரண்டுவிதமாக ஹரிதகோத்திரத்தின் பிரவரங்களை (வம்சாவளியை)க் கூறுவதுண்டு என்பார் ஆசுவலாயன மகரிஷி.]

நாகதேவர்கள், தங்கள் தங்கையான நர்மதை என்பவளை புருகுத்ஸனுக்குத் திருமணம் செய்து தந்தனர். நாகராஜனான வாசுகியின் கட்டளைப்படி, நர்மதை தன் கணவனான புருகுத்ஸனைப் பாதாள உலகம் அழைத்துச் சென்றாள். (2)

பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவருள் பெற்ற புருகுத்ஸன், அந்த ரஸாதல உலகில் கொன்றொழிக்க வேண்டிய கந்தர்வர்களைக் கொன்றொழித்தான். அதனால், இச்சரிதத்தை நினைப்பவர்களுக்குச் ‘சர்ப்பங்களிடமிருந்து பயமில்லை’ என்று நாகராஜன் மனம் மகிழ்ந்து வரமளித்தான். (3)

புருகுத்ஸனது மகன் த்ரஸத்தஸ்யு. அவனது திருக்குமாரன் அனரண்யன். அனரண்யன் புதல்வன் ஹர்யச்வன். இவனது புதல்வன் அருணன். அருணன் மகன் திரிபந்தனன். (4)

திரிபந்தனனது திருக்குமாரன் ஸத்யவிரதன். இவனே ‘திரிசங்கு’ என்ற சிறப்புப் பெயரால் புகழப்பட்டவன். குருவான வசிஷ்டரது சாபத்தால் சண்டாளத் தன்மையை அடைந்தான். இருந்தும் விசுவாமித்திரரது மகிமையால், இவன் தன் மானிட உடலோடு சுவர்க்கம் சென்றான். ஆனால், தேவர்கள் அவனைச் சுவர்க்கம் புகவிடாமல் பிடித்துத் தள்ளவே, அவன் மண்ணுலகம் நோக்கித் தலைகீழாக விழுந்தான். ஆனால், விசுவாமித்திரர், தன் தவவலிமையால், அவனை ஆகாயத்தின் நடுவிலேயே நிறுத்திவிட்டார். இன்றைக்கும் அவன் விண்ணுலகும் மண்ணுலகுமின்றி நடுவிலேயே தலைகீழாகத் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறான். (இதனை ‘திரிசங்கு சுவர்க்கம்’ என்று உலகோர் கூறுவர்.) (5—6)

திரிசங்குவின் புதல்வன் அரிச்சந்திரன். அவனுக்காக விசுவாமித்திரரும் வசிஷ்டரும் ஒருவருக்கொருவர் தங்களுக்குள்ளேயே சாபம் அளித்துக் கொண்டு, பறவைகளாக மாறி, பல ஆண்டுகள் போரிட்டு வந்தனர். (7)

மக்கட்பேறற்ற அரிச்சந்திரன் மனம் வருந்தி நிற்க, நாரத முனிவரது உபதேசத்தால் வருணதேவரைச் சரணம் பற்றினான். “இறைவனே! எனக்குப் புதல்வன் பிறக்கட்டும். அவ்வாறு வீரனான ஒரு புதல்வன் பிறப்பானேயாகில், அவனையே வேள்விப்பசுவாக வைத்து, உன்னை ஆராதிப்பேன்” என வேண்டிக் கொண்டான். வருணனும் “அவ்வாறே ஆகட்டும்” என்று வரம் அருளினார். வருணனது திருவருளால், இவனுக்கு ‘ரோஹிதன்’ என்கிற புதல்வன் பிறந்தான். (8—9)

புத்திரன் பிறந்ததும் வருணன் தோன்றி, “அரிச்சந்திரனே! உனக்குக் குழந்தை பிறந்தான் அல்லவா? நீ வாக்களித்தபடி அவனைக் கொண்டு இப்பொழுது எனக்கான வேள்வியைச் செய்” என்றார். இதைக் கேட்ட அரிச்சந்திரன், “பகவானே! வேள்விப்பசுவான இவனுக்குப் பத்து தினங்கள் கழிந்தால்தானே பிறந்ததால் உண்டான தீட்டு (ஜனனாசௌசம்) கழிந்து சுத்தமாகும்” என்றான். (10)

பத்து தினங்கள் கழித்துத் திரும்பி வந்த வருண பகவான், “இப்பொழுது வேள்வி செய்யலாமே?” என்று கேட்க, “வேள்விப் பசுவிற்குப் பற்கள் முளைத்தால்தானே சுத்தமாகும். அதன்பின் வேள்வி செய்யலாம்” என்று மன்னன் பதிலுரைத்தான். (11)

அவ்வாறே பற்கள் முளைத்தபின் வருணன் வந்து, “பற்கள்தான் முளைத்து விட்டனவே, இப்போது வேள்வியைச் செய்யலாமே?” எனக் கேட்க, அரசனும் “முளைத்த பால்பற்கள் விழுந்தால்தானே தூய்மையாகும். அதன்பின் வேள்வி செய்யலாம்” என்றான். (12)

அதேபோல பால்பற்கள் விழுந்ததும் திரும்பி வந்த வருணன், “இப்பொழுது வேள்வி செய்யலாமே” என்று கூற, மன்னன், “திரும்பவும் பற்கள் முளைத்தபின்தானே இப்பசு வேள்விக்கு உகந்ததாகும்” என்றான். (13)

மறுபடியும் பற்கள் முளைத்தபின் வருண பகவான், “இப்பொழுதே எனக்கான வேள்வியைச் செய்” என்று கூற, “வருண பகவானே! இந்த வேள்விப்பசுவோ க்ஷத்திரியன். எப்பொழுது கவசமணிந்து போர் செய்யத் திறமை பெறுகிறானோ, அன்றல்லவோ வேள்விக்கு உகந்தவனாக ஆவான்” என்று பதிலுரைத்தான், மன்னன். (14)

பரீக்ஷித்! மகனிடம் பேரன்பும் பாசமும் கொண்ட மன்னன், புத்திரவாஞ்சையால் ஏதோவொரு காரணங்கூறிக் காலங்கடத்தி வந்தான். மன்னன் கூறிய சமயங்களில் எல்லாம், அதை எதிர்நோக்கி வருணனும் காத்திருந்தார். (15)

தன் தந்தை, தன்னையே வேள்விப்பசுவாக்கி, வருண பகவானுக்கான வேள்வியைச் செய்யப் போகிறார் என்பதை அறிந்த ரோஹிதன், தன்னுயிரைக் காத்துக் கொள்ள எண்ணி, வில்லைக் கையிலேந்திக் கானகம் சென்றுவிட்டான். (16)

சில நாட்கள் கழியவே, வருண பகவான் சினங்கொண்டு தன் தந்தைக்கு மஹோதரம் என்னும் நோயை அளித்து, அதனால் தன் தந்தை வாடிவதங்குவதாகக் கேள்வியுற்ற ரோஹிதன், தன் நகரம் திரும்ப, வழியில் இந்திரன் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினான். (17)

“குழந்தாய்! (வேள்விப்பசுவாக இருந்து, நீ இறப்பதைக் காட்டிலும்) புண்ணிய நதிகளில் நீராடி, புண்ணியத்தலங்களுக்குச் சென்று, அங்குள்ள புண்ணிய மூர்த்திகளை வணங்கி வழிபட்டு, இந்தப் பூமியை வலம் வருதல் மிகமிகப் புண்ணியமான செயல்” என்று உபதேசித்தான், இந்திரன். இதையேற்ற ரோஹிதனும் ஓராண்டு காலம் வனத்திலேயே வசித்தான். (18)

இவ்வாறே இரண்டாவது, மூன்றாவது, நான்காவது மற்றும் ஐந்தாவது வருடத்திலும் ரோஹிதன், தன் தந்தையிடம் செல்ல முயலவே, இந்திரன் வயோதிக அந்தணர் வேடம்பூண்டு வந்து தடுத்து வந்தான். (19)

இவ்வாறு ரோஹிதன் ஆறு வருடங்கள் வனத்திலேயே இருந்து வந்தான். ஏழாவது வருடத்தில் தன் நகருக்குத் திரும்பி வரும் வேளையில், அஜீகர்த்தர் என்கிற முனிவரிடமிருந்து அவரது நடுப்பிள்ளையான சுனச்சேபனை விலைக்கு வாங்கி வந்து, அவனையே வேள்விக்குரிய பசுவாக வைத்துக் கொள்ளுமாறு தன் தந்தையிடம் தந்து, திருவடிகளில் வணங்கி நின்றான். பெரும்புகழ் படைத்த மன்னன் அரிச்சந்திரன், நரமேதம் என்னும் வேள்வியைச் செய்து, வருணன் முதலிய தேவர்களுக்கு அவியுணவு அளித்தான். அதனால் மஹோதரம் என்னும் நோயிலிருந்து விடுதலை அடைந்தான். அவ்வேள்வியில் மங்கா சீர் படைத்த விசுவாமித்திர மகரிஷி ஹோதாவாக இருந்தார். மனம்—புலன்களைத் தன்வசம் கொண்ட ஜமதக்னி முனிவர் அத்வர்யுவாக அமைந்தார். வசிஷ்டரே பிரும்மா. அயாஸ்ய முனிவர் ஸாமகானம் செய்யும் உத்காதா. இவ்வாறான வேள்வியில் இந்திரன் நேரில் தோன்றி மகிழ்ந்து, பொன்னாலான ஒரு ரதத்தை அரிச்சந்திரனுக்கு அளித்தான். (20—23)

பரீக்ஷித்! சுனச்சேபனுடைய பெருமை பற்றிப் பின்னர் கூறப்போகும் விசுவாமித்திரரின் புதல்வர்களைப் பற்றிய செய்தியில் விளக்குகிறேன். தன் மனையாளோடு வாய்மையிலேயே நிலைநின்ற அரிச்சந்திரனது உறுதிகண்டு மனம் மகிழ்ந்த விசுவாமித்திர முனிவர், அழிவற்று என்றுமே நிலைத்து நிற்கும் தத்துவஞானத்தை அவனுக்கு உபதேசித்து அருளினார். (அதாவது, முக்தி வழியை அருளினார்.) அதனால், அரிச்சந்திர மன்னன் அன்னமயமான மனத்தைப் பிருத்வீ தத்துவத்திலும், பிருத்வியை நீரிலும், நீர் தத்துவத்தை ஒளித் தத்துவத்திலும், ஒளியை வாயு தத்துவத்திலும், வாயுவை ஆகாயத் தத்துவத்திலும், ஆகாயத் தத்துவத்தை அஹங்காரத்திலும் லயிக்கும்படி செய்தார். அதன்பின் அஹங்காரத்தை மஹத்தத்துவத்திலும் லயிக்கச் செய்து, அங்கேயே ஞானகலையைத் தியானித்து, அதன் வாயிலாக அஞ்ஞானத்தைத் தீக்கிரையாக்கினார். (24—26)

பின், முக்தி இன்பத்தின் அனுபூதியினால் ஞானகலையையும் தகர்த்தெறிந்து, உலகியல் தளைகளனைத்தினின்றும் விடுதலை பெற்று, வாக்கிற்கும் மனத்திற்கும் எட்டாத ஸதாநந்த சிதாத்மாவான நிஜஸ்வரூபத்தில் நிலைத்து நிற்கலானார் (ஜீவன்முக்தனானார்). (27)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் ஏழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எட்டாவது அத்தியாயம் — ஸகர சரித்திரம்

சுகப்பிரும்மரிஷி கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! ரோஹிதனின் மகன் ஹரிதன். அவனது மகன் சம்பன். இவன்தான் சம்பா என்னும் நகரத்தைத் தோற்றுவித்தவன். இவனது புதல்வன் சுதேவன். சுதேவன் மகன் விஜயன். (1)

விஜயன் புத்திரன் பருகன். இவன் மகன் விருகன். விருகன் மகன் பாகுகன். இவனது அரசைப் பகைவர்கள் பறித்துக் கொள்ளவே, அவன் தன் மனைவியுடன் கானகம் சென்றான். (2)

அங்கு வயோதிகம் ஆட்கொள்ள பாகுகன் இறந்தான். உடன்கட்டை ஏற முயன்ற அவனது மனைவி கர்ப்பிணியாக இருப்பதறிந்த ஔர்வ முனிவர், அவளைத் தடுத்து நிறுத்தினார். (3)

அவள் கருவுற்றிருப்பதையறிந்த அவளது சக்களத்திகள் உணவுடன் நஞ்சையும் கலந்து அவளுக்குத் தந்தனர். (ஆனால், இந்த நஞ்சால் அவளது கருவைக் கலைக்க இயலவில்லை.) அதனால், நஞ்சுடனேயே ஓர் ஆண் மகவு பிறந்தது. நஞ்சுடன் பிறந்ததால் அவன் ‘ஸகரன்’ என்கிற சிறப்புப் பெயர் பெற்று புகழுடன் விளங்கினான். (4)

அகில பூமண்டல சக்கரவர்த்தியாக விளங்கிய ஸகரனது புதல்வர்களால், பூமியானது தோண்டப்பட்டு சமுத்திரம் உண்டாக்கப்பட்டது. இந்த ஸகர மன்னன், தன் குருவான ஔர்வ முனிவரது கட்டளையை ஏற்று தாலஜங்கம், யவனம், சகம், ஹைஹயம் மற்றும் பர்பர தேசத்தவர்களைக் கொல்லாமல் விட்டுவிட்டான். ஆனால், சிலரது தலையை மழித்தும், சிலருக்கு மீசை தாடியை மட்டும் விடுத்தும், சிலரைப் பரட்டைத் தலையர்களாக ஆக்கியும், சிலரைப் பாதி மழித்த தலையராகவும் செய்து வெறுக்கத்தக்க தோற்றத்துடன் அனுப்பிவிட்டான். (5—6)

சிலரை உள்ளாடை அற்றவர்களாகவும், சிலரை மேலாடையின்றி உள்ளாடை மட்டும் உடையவர்களாகவும் ஆக்கி வெளியேற்றினான். அதன்பின் ஸகர மன்னன், தன் குருவான ஔர்வ முனிவரது கட்டளைப்படி அகில வேத ஸ்வரூபனும், ஸர்வதேவதா ஸ்வரூபனும், சகல ஜீவராசிகளின் ஆன்ம ஸ்வரூபனும், பரமாத்மாவுமான யக்ஞ நாராயணனை, அசுவமேத வேள்வி மூலம் ஆராதித்தான். அந்த அசுவமேத வேள்விக்காக விடப்பட்ட வேள்விக்குதிரையை இந்திரன் அபகரித்தான். (7—8)

[குறிப்பு:— ஸகரனது ஸுமதி, கேசினி என்கிற இரு மனைவிகளில் ஸுமதியின் புதல்வர்கள் அறுபதினாயிரம் பேர்கள். இனி, அவர்களது பெருமையும் அழிவும் கூறப்படுகிறது.]

ஸுமதியின் அறுபதினாயிரம் புத்திரர்களும் தங்கள் தந்தையின் கட்டளைப்படி வேள்விக் குதிரையைத் தேடி உலகெங்கும் சுற்றினர். வேள்விக்குதிரை கிடைக்காமல் போகவே, மிகவும் செருக்குக் கொண்டு பூமியின் நாற்புறமும் தோண்டினார்கள். (9)

அவ்வாறு தோண்டிவரும்போது வடகிழக்கு மூலையில் கபிலாசிரமத்தில் கபில முனிவரது அருகில் வேள்விக்குதிரையைக் கண்டனர். உடனே, அந்த அரசகுமாரர்கள் அறுபதினாயிரவரும் கைகளில் ஆயுதம் ஏந்தி, ‘இவன்தான் நம் வேள்விக்குதிரையைத் திருடியவன். இப்பொழுது கண்களை மூடிக் கொண்டிருக்கிறான். பாவியான இவனைக் கொல்லத்தான் வேண்டும்’ என்று கூறிக் கொண்டே, அவரை நோக்கி ஓடிவந்தனர். அப்பொழுதுதான் கபில முனிவர், தன் கண்களைத் திறந்தார். (10—11)

அவ்வரச குமாரர்களின் அறிவை இந்திரன் அபகரிக்கவே, அவர்கள் கபில முனிவர் போன்ற சான்றோர்களையும் அவமதிக்கத் துணிந்தனர். அதன் பயனாய், தங்கள் உடலிலேயே எரிந்து வரும் ஜடராக்னியால் எரிக்கப்பட்டு நொடிப்பொழுதில் சாம்பலாயினர். (12)

பரீக்ஷித்! (சுத்த சத்துவகுண ஸம்பன்னரான) தூய சத்துவகுணமே வடிவெடுத்த கபில முனிவரது சினத்தீயால் ஸகர புத்திரர்கள் எரிந்து சாம்பலாயினர் என்று கூறுவது எவ்விதத்திலும் நியாயமாகாது. அது முற்றிலும் தவறானது. அவரது குணமோ சத்துவகுணம். உலகங்களை எல்லாம் தூய்மையாக்குவது. அவ்வாறிருக்க, சினம் என்னும் தமோகுணம் அவரிடம் எவ்வாறு தோன்றக்கூடும்? பரந்து விரிந்த ஆகாயத்தோடு, பூமியின் புழுதி எப்போதாவது தொடர்பு கொள்ள முடியுமா? (13)

இந்த சம்சாரக் கடலோ, மரணத்திற்கிட்டுச் செல்லும் ஒருவழிப்பாதை. இதைக் கடப்பதோ அரிதினும் அரிது. ஆனால் கபில முனிவரோ, ஸாங்க்ய சாஸ்திரம் என்கிற நூல் வடிவான தோணியை, இவ்வுலகில் அமைத்துத் தந்துள்ளார். முக்திநெறியில் விருப்பங்கொண்ட எவனும் அந்தத் தோணியின் மூலம் சம்சாரக்கடலை எளிதில் தாண்டலாம். கபில முனிவர் அனைத்தும் அறிந்தவர். சாட்சாத் பரமாத்மாவே. அவருக்கு பகைவன், நண்பன் என்பது போன்ற மாறுபாடான எண்ணம் எவ்வாறு தோன்றும்? (14)

(இனி,) ஸகரனுடைய இளைய மனைவி கேசினி. அவளது திருவயிற்றில் பிறந்தவன் அஸமஞ்ஜன். அவனது மகன் அம்சுமான். அவன், தன் பாட்டனாரான ஸகரனின் கட்டளைகளை நிறைவேற்றிச் சேவை புரிவதிலேயே நோக்கம் கொண்டிருந்தான். (15)

முற்பிறவியில் பரமயோகியாக விளங்கிய அஸமஞ்ஜன் ஏதோவொரு சேர்க்கையால் யோகநிலை தவறினான். ஆனாலும், அவனுக்கு முற்பிறவியின் நினைவுகள் இருந்தன. அதனால் தன்னை ஒரு பைத்தியக்காரன் போல் (உலகிற்குக்) காட்டிக் கொண்டு, விளையாடும் சிறுவர்களை சரயூ நதியில் தூக்கியெறிவது போன்ற செயல்களால் தன் உற்றார்—உறவினர்கள் வெறுக்குமாறும், உலகினர் நிந்திக்குமாறும் மக்கள் வெறுக்கும் செயல்களைச் செய்து, அவர்கள் மனம் புண்படும்படி செய்தான். (16—17)

அஸமஞ்ஜனது இது போன்ற தவறான தீயசெயல்களைக் கண்ட அவன் தந்தை, அவன்பால் வைத்திருந்த பாசத்தைவிட்டு, அவனைத் துரத்திவிட்டான். ஆனால், அஸமஞ்ஜன் தன் யோக மகிமையால், நதியில் தான் தூக்கியெறிந்த அத்தனை குழந்தைகளையும் உயிருடன் திரும்பிவரச் செய்து, தன் தந்தைக்குக் காட்டிவிட்டுப் பற்றற்றவனாக அங்கிருந்து வனம் சென்றான். (18)

தங்கள் குழந்தைகள் மீண்டும் உயிருடன் திரும்பி வந்தது கண்ட அயோத்தி மக்கள் மிகவும் வியந்து போற்றினர். தன் புதல்வனது பெருமை அறியாது அவனைத் துரத்தியதை எண்ணி, ஸகர மன்னன் மிகவும் வருந்தினான். (19)

தாத்தாவான ஸகர மன்னன் கட்டளையை ஏற்ற அம்சுமான், வேள்விக் குதிரையைத் தேடிப் புறப்பட்டான். தன் சிறிய தந்தைகள் தோண்டிய சமுத்திரத்தின் கரைகள் வழியே சென்று, அவர்களது உடல்கள் சாம்பலாகிக் கிடந்த இடத்திற்கு அருகில் வேள்விக் குதிரையைக் கண்டான். (20)

அங்கு பகவானது திருவவதாரமான கபில முனிவர் உட்கார்ந்திருக்கக் கண்ட பெருமனத்தனான அம்சுமான், அவரது திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கி, இருகைகளையும் கூப்பி, ஒன்றுபட்ட மனத்தனாகி, அவரைத் துதிக்கலானான். (21)

அம்சுமான் துதிக்கிறான்—— எம்பெருமானே! தாங்கள் பிறப்பற்ற பிரும்மதேவரினும் மிகமிகப் பெரியவர். அதனால், அவரினும் வேறான பரமனான தங்களை அவர் நேருக்குநேர் காண இயலாதவராகிறார். காண்பது இருக்கட்டும். ஸமாதியோகத்தால் நேரில் காணவோ, யுக்திகளால் மனத்தில் நினைத்துப் பார்க்கவோகூட இன்றுவரை முடியவில்லை. நாங்களோ, மற்ற ஜீவராசிகளோ அந்த பிரும்மதேவரது மனம், உடல், புத்தி மற்றும் சத்துவம் முதலிய முக்குணங்கள் வாயிலாகப் படைக்கப்பட்ட அறிவிலிகள். அஞ்ஞானியான ஜீவர்கள். அவ்வாறிருக்க, நாங்கள் தங்களை எவ்வாறு உள்ளவாறு அறிந்துகொள்ள முடியும்? (22)

இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் உள்ளவர்கள் பெரும்பாலும் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களைக் கொண்டவர்களே. (அதாவது, குணங்களுக்கு அடிமைகளே.) உடல் பெற்றார் அனைவரும் அவ்வுடலிலேயே மிக்க அக்கறை கொண்டவர்கள். தங்களது மாயைக்கு அடிமை பூண்டவர்கள். (மாயையால் அறிவிழந்தவர்கள்.) விழித்த (ஜாக்ரத்) நிலையிலும், கனவு (ஸ்வப்னம்) நிலையிலும் முக்குணமயமான உலகியல் விஷயங்களை, தூங்கும் (ஸுஷுப்தி) நிலையில் தமோகுணமான அஞ்ஞானத்தையே பார்க்கிறார்கள். அவர்களது புத்தி வெளிநாட்டமே கொண்டதாகையால் வெளியுலக விஷயங்களையே காண்கிறார்கள். ஆனால், தங்கள் இதயத்திலேயே அந்தர்யாமியாக விளங்கும் தங்களைக் காண்பதில்லை. (23)

ஸநந்தன் முதலிய முனிவர்கள், ஆன்ம ஸ்வரூபத்தின் அனுபூதியினால் மாயையின் முக்குணங்களால் தோன்றும் வேற்றுமை எண்ணத்தையும், அதன் காரணமான அஞ்ஞானத்தையும் அழித்தொழித்தவர்கள். ஆகவே, அவர்கள் சாஸ்திரங்களை ஆராய்ந்து அறிவதன் வாயிலாக, ஞானமே வடிவான, வாக்கிற்கும் மனத்திற்கும் எட்டாத தங்களை நன்கு அறிகிறார்கள். ஆனால், மாயையின் குணங்களால் அனைத்தையும் மறந்து நிற்கும் அறிவிலியான நான், தங்களை எவ்வாறு உள்ளபடி அறிந்து கொள்ளமுடியும்? (24)

சாந்த ஸ்வரூபரே! மாயை, அதன் குணங்கள், அக்குணங்களின் காரணமாகத் தோன்றும் செயல்கள், அச்செயல்களான ஸம்ஸ்காரங்களால் ஆக்கப்பட்ட இப்பருவுடல் ஆகியன தங்களுக்கு இல்லை. உண்மையில் ஒரு பெயரோ, மேனியோ கூட இல்லை. (படைத்தல் முதலிய குண ரூபமான செயல்களுக்காக பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் என்கிற பெயர்களும், மேனியும் ஏற்கிறீர்கள்.) காரிய—காரணங்களோ, புண்ணிய—பாவங்களோ தங்களுக்கில்லை. என்றும் எங்கும் ஒருமாதிரியாக நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் ஆன்மா தாங்கள். உலகினருக்கு ஞானோபதேசம் செய்தருளவே, தாங்கள் இந்தத் திருமேனி தாங்கி வந்திருக்கிறீர்கள். தங்களை நாங்கள் வணங்குகிறோம். (25)

எம்பெருமானே! இந்தப் பிரபஞ்சமே தங்கள் மாயையின் கலைக்கூடம். ஆனால், இதையே சத்தியம் என்றெண்ணி காமம், பேராசை (லோபம்), பொறாமை, மோகம் (மயக்கம்) ஆகியவைகளால் மனம் பேதலித்து அறிவிழந்தவர்கள், பொய்யான, ஆனால் மெய் என்று அழைக்கப்படும் இவ்வுடல், வீடுவாசல் ஆகியவற்றிலேயே மயங்கிச் சுழன்று கொண்டிருக்கிறார்களே? (26)

எம்பிரானே! சகல ஜீவராசிகளினுள்ளும் அந்தர்யாமியாக விளங்கும் பரம்பொருளே! வாஸனைகள் (முற்பிறவியின் மனப்பதிவுகள்) அதனாலாகும் செயல்கள் மற்றும் பொறிபுலன்கள் ஆகியனவற்றை உயிரூட்டி வளர்க்கும் மோகம் (மயக்கம்), அதனால் வரும் அஞ்ஞானபாசம் என்னும் உறுதியான கயிறு இன்று தங்கள் தரிசனத்தால் தளர்ந்து அறுபட்டது. (27)

சுகப் பிரும்மம் கூறுகிறார்—— மன்னனே பரீக்ஷித்! கபில வாசுதேவரின் பெருமைகளை அம்சுமான், இவ்வாறு வர்ணித்துத் துதிக்கவே, கபில முனிவர் மனமார அவனை வாழ்த்திக் கூறலுற்றார். (28)

பகவான் கபில வாசுதேவர் கூறுகிறார்—— குழந்தாய்! உனது பாட்டனார் செய்யும் வேள்விக்கான குதிரை இதுதான். இதை நீ ஓட்டிச் செல். எரிந்து சாம்பலாகி நிற்கும் உனது சிறிய தந்தைகள், கங்கையின் புனித நீரினால் மட்டுமே புண்ணிய உலகங்களைப் பெற முடியும். வேறு நதி தீர்த்தங்களால் பெறலாகாது. (29)

அம்சுமானும், கபில முனிவரை வலம் வந்து வணங்கி விடைபெற்றுக் குதிரையுடன் திரும்பினான். ஸகர மன்னனும் வேள்விப்பசுவான குதிரையைக் கொண்டு அசுவமேத வேள்வியை முறைப்படி நிறைவு செய்தான். (30)

பின் ஸகர மன்னன், தன் பேரனான அம்சுமானிடம் அரசை ஒப்படைத்துவிட்டு, உலகப் பற்றுகளைக் களைந்தெறிந்து, உலகியல் தளைகளையும் தகர்த்தெறிந்து, குருவான ஔர்வ முனிவர் உபதேசித்த யோக மார்க்கத்தினால் முக்தி பதத்தை அடைந்தான். (31)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் எட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் — பகீரதன் சரிதமும், கங்கை மண்ணுலகம் வருதலும்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! அம்சுமான் அரசு உரிமையைத் தன் மகன் திலீபனிடம் அளித்துவிட்டு, கங்கையைப் பூமிக்குக் கொண்டுவர விரும்பிப் பல்லாண்டுகள் கடுந்தவம் இயற்றினான். ஆனால், அவனால் கொண்டுவர முடியவில்லை. உரிய காலத்தில் காலன் அவனைக் கவர்ந்து கொண்டான். (1)

அவனது மகனான திலீபனும் கடுந்தவம் இயற்றினான். ஆனால், கங்கையைப் பெற இயலாமல் காலன் வாய்ப்பட்டான். இவனது மகன் பகீரதன் (கங்கையைப் பெற) பெருந்தவம் இயற்றினான். (2)

அவனது தவத்திற்கு மகிழ்ந்த கங்காதேவி நேரில் காட்சியளித்து, “உனக்கு வரமளிக்கவே இப்பொழுது வந்தேன்” என்று கூற, மன்னன் பகீரதன் அவளை வணங்கி, “தாயே! என் முன்னோர்கள் நற்கதியடையச் செய்யவே, நான் தங்களை வேண்டினேன். தாங்கள் பூவுலகிற்கு வர வேண்டும்” என்ற தன் எண்ணத்தைக் கூறினான். (3)

இதைக் கேட்ட கங்காதேவி, “நான் விண்ணுலகிலிருந்து மண்ணுலகத்தை நோக்கி வரும்போது, எனது வேகத்தை யார் தாங்குவார்கள்? இல்லாவிடில் நான், பூவுலகைப் பிளந்து கொண்டு பாதாள உலகுக்குச் சென்று விடுவேன். (4)

மேலும், பூவுலகத்தவர் என் நீரில் நீராடித் தங்கள் பாவங்களைப் போக்கிக் கொள்வர். ஆனால், நான் அந்த பாவங்களை எங்கு சென்று போக்கிக் கொள்வது? ஆகவே, நான் பூவுலகிற்கு வரமாட்டேன். மன்னவா! இது பற்றி நீ நன்கு சிந்தனை செய்” என்று கூறினாள். (5)

பகீரதன் (பதில்) கூறுகிறான்—— “தாயே! இம்மை—மறுமை, பொன்—பொருள், மனைவி—மக்கள் என அனைத்து ஆசைகளையும் விட்டொழித்தவர்கள், உலகியலை ஒதுக்கித் தன்னிலேயே அமைதி கண்டவர்கள், பிரும்மத்தை நன்கறிந்து அதாகவே ஆனவர்கள், உலகங்களை எல்லாம் தூய்மையடையச் செய்யும் தன்னலங்கருதாப் பிறர்க்குரியரான சான்றோர்கள் ஆகிய சாதுக்கள் (தீர்த்த யாத்திரை என்று வந்து) தங்கள் தீர்த்தத்தில் நீராடி, தங்கள் பாவங்களையெல்லாம் போக்கிக் கொள்வார்கள். ஏனெனில், பாவங்களைக் களைந்தொழிக்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணன் அவர்கள் இதயத்தில் என்றென்றும் குடியிருக்கிறார். (6)

சகல ஜீவராசிகளின் ஆன்மாவான பரமசிவன் தங்களது பெருவேகத்தைத் தாங்கிக் கொள்வார். துணியில் நூல் குறுக்கும் நெடுக்குமாகப் பிணைந்துள்ளதோ, அதுபோல இந்தப் பிரபஞ்சமே பரமசிவனிடம் பிணைந்துள்ளது.” (7)

இவ்வாறு கங்காதேவியிடம் கூறிய மன்னன் பகீரதன், கடுந்தவத்தால் பரமசிவனை மகிழ்வித்தான். அரசே பரீக்ஷித்! சர்வேசனான பகவான் சிறிது காலத்திற்குள்ளாகவே, அவனது தவத்திற்கு மகிழ்ந்தார். (8)

சகல உலகங்களுக்கும் நன்மையே அளிக்கும் மங்களமூர்த்தியான பரமசிவன், அரசன் பகீரதனது வேண்டுகோளை ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று ஏற்று, பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவடியில் தோன்றியதால் பரிசுத்தமடைந்த கங்காதேவியை நிதானமாகத் தன் சடாமுடியில் தாங்கினார். (9)

பின், ராஜரிஷியான பகீரதன், மூவுலகங்களையும் தூய்மையாக்கும் கங்காதேவியைத் தன் மூதாதையர்களான ஸகர புத்திரர்கள் சாம்பலாகிக் கிடக்குமிடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான். (10)

பகீரதன் காற்றினும் கடிது சென்றிடும் தேரேறி முன்னே செல்ல, கங்காதேவியும் அவனைப் பின்தொடர்ந்து வழியிலுள்ள தேசங்களை எல்லாம் தூய்மையாக்கி, கபிலாசிரமத்தில் சாம்பலாகக் கிடக்கும் ஸகர புத்திரர்களைத் தன் புனித தீர்த்தத்தால் நீராட்டினாள். (11)

அந்தணரான கபில முனிவரிடம் செய்த குற்றத்தால் மரணமடைந்த ஸகர புத்திரர்கள் சாம்பலாகிக் கிடந்தாலும், கங்கையின் பாவனமான நீர் பட்டதும் சுவர்க்கம் அடைந்தனர். (12)

உடல் சாம்பலாகிக் கிடந்தாலும் கங்கையின் புனித நீர் பட்டமாத்திரத்திலேயே ஸகர புத்திரர்கள் சுவர்க்கத்தை அடைந்தார்களெனில், சிரத்தையோடு விரதங்கள் அனுஷ்டித்துக் கங்கையைச் சேவிப்பவர்கள் சுவர்க்கம் அடைவார்கள் என்பதில் ஐயமுண்டோ? (13)

ஆகாய கங்கையின் பெருமை பற்றி நான் கூறியதில் வியத்தற்கொன்றுமில்லை. ஏனெனில், கங்காதேவி எல்லை காணா பெருமைகளையுடைய பகவானது திருவடிக் கமலங்களிலிருந்தும் உதித்தவள்; சம்சாரத் தளைகளை அறுத்தெறிபவள். (14)

பகவானது திருவடிகளோ முனிவர்கள் மனத்தில் குடியிருப்பது. அவர்களோ இத்திருவடிகளைத் தம் இதயத்தில் கொண்டு ஒன்றிய சிந்தையுடன் நினைத்து நினைத்துத் தூய்மை பெற்றவர்கள். முக்குணத்தளைகளைத் தகர்த்தெறிந்தவர்கள். நீக்க முடியாத அத்தளைகளை நீக்கியதால் பகவத் ஸ்வரூபத்தை அடைந்தவர்கள். (இவ்வாறிருக்க, பகவானின் திருவடிகளில் தோன்றிய கங்கைப்பிராட்டி, உலகியல் தளைகளைத் தகர்த்தெறிவதில் வியப்பென்ன?) (15)

பகீரதனது மகன் ச்ருதன். அவனது குமாரன் நாபன். இவனது மகன் ஸிந்துத்வீபன். ஸிந்துத்வீபனது புதல்வன் அயுதாயுஸ். இவனது மகன் ருதுபர்ணன், நளமகாராஜனது நண்பன். இவன் பகடைக்காய் கொண்டு விளையாடும் சூதாட்ட ரகசியமான ‘அக்ஷஹ்ருதயம்’ என்கிற வித்தையை நளனுக்கு உபதேசம் செய்து, குதிரைகளைச் செலுத்தும் ‘அசுவஹ்ருதயம்’ என்னும் ரகசியத்தை அவனிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டான். இந்த ருதுபர்ணனது குமாரன் ஸர்வகாமன். (16—17)

மன்னனே பரீக்ஷித்! ஸர்வகாமனது குமாரன் சுதாஸன். இவனது மகன் ஸௌதாஸன். இவனது மனைவி மதயந்தீ. சிலர் இவனை ‘மித்ரஸஹன்’ என்றும், இன்னும் சிலர் ‘கல்மாஷபாதன்’ என்றும் அழைப்பார்கள். இவன், குருவான வசிஷ்டரது சாபத்தால் அரக்கனானான். முற்பிறவியின் வினைப்பயனால் இவனுக்கு மகப்பேறு கிட்டவில்லை. (18)

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— பிரும்மரிஷியே! பெருமனத்தனான, சான்றோனான ஸௌதாஸனுக்கு யாது காரணத்தால் குருவின் சாபமேற்பட்டது? இதில் மறைபொருள் (ரகசியம்) ஒன்றுமில்லையெனில் கருணைகூர்ந்து கூறவேண்டுகிறேன். (19)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! ஒருசமயம் ஸௌதாஸன் வனத்தில் வேட்டையாடிக் கொண்டிருக்கையில் ஓர் அரக்கனைக் கொன்றான். ஆனால், அவனது தம்பியைக் கொல்லாமல் விட்டுவிட்டான். ஆனால், அவனோ பழிக்குப்பழி வாங்கும் எண்ணத்துடன் திரும்பிச் சென்றான். (20)

அவன், ஸௌதாஸனைப் பாவியாகச் செய்ய எண்ணி, சமையல்காரன் என்ற உருவில் அவனது மாளிகையில் வேலைக்கு அமர்ந்தான். ஒருநாள் வசிஷ்ட பகவான் விருந்துண்ண அங்கு வரவே, அவன் மனித மாமிசத்தைச் சமைத்து உணவாகப் படைத்தான். (21)

பகவான் வசிஷ்டரோ தனக்குப் பரிமாறப்பட்ட உணவு ஏற்கத்தக்கதன்று என்பதை (தன் ஞானக்கண்களால்) உணர்ந்து, (அதனால்) சினங்கொண்டு ‘உணவில் மனித மாமிசத்தை அளித்ததால் நீ அரக்கனாகக் கடவாய்’ என அவ்வரசனைச் சபித்தார். (22)

பின், தகாத இந்தச் செயலைச் செய்தவன் அரசனல்லன்; அவன் உயிருடன் விடுத்த அரக்கனின் செயல் என்பதை அறிந்து, வசிஷ்டர் சாபத்தைப் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மட்டுமே இருக்கும்படியாக அருளினார். இதற்கிடையில் மன்னன் ஸௌதாஸனும், குருவான வசிஷ்டரைச் சபிக்க எண்ணி, தன் இருகைகளிலும் நீரை எடுத்துக் கொண்டான். (23)

ஆனால், (இதைக் கண்ட) அவனது மனைவி மதயந்தீ அரசனைத் தடுத்தாள். ஸௌதாஸனோ, மண்—விண்—திக்குகள் எங்குமே ஜீவராசிகள் நிறைந்து நிற்பது கண்டு, ‘மந்திரத்தால் வீரியம் பெற்ற நீரை எங்கு விடுவது?’ எனச் சற்றுச் சிந்தித்து, பின்பு அதைத் தன் பாதங்களிலேயே விட்டுக் கொண்டான். (24)

[குறிப்பு:— குருவின் சாபமோ தடுக்க முடியாதது. குருவைத் திரும்பச் சபித்தலும் தவறானது. அதனால், தீமையே தவிர நன்மை உண்டாகாது என்று நிச்சயித்த அவன் மனைவி மதயந்தீ, குருவைச் சபிப்பதனின்றும் தடுத்தாள். பூமி, ஆகாயம் எங்கும் ஜீவன்கள் நிறைந்திருப்பதால் மந்திரித்த நீரை அங்கு விட்டால், அவற்றிற்குத் தீங்கு நேருமே என எண்ணிய மன்னன், தன் கால்களிலேயே தெளித்துக் கொண்டான். அதனால், அவன் பாதங்கள் கறுத்தன. அவன் பெயரும் ‘கல்மாஷபாதன்’ என்றாயிற்று. உயிர் நண்பன் போன்ற அவன் மனைவி கூறிய நன்மையை ஏற்றதால், இவனுக்கு ‘மித்ரஸஹன்’ என்ற பெயரும் உண்டாயிற்று.]

இவ்வாறு பாதங்கள் கருமை நிறமடைந்த ஸௌதாஸன், வசிஷ்டரது சாபத்தால் அரக்கனானான். ஒருநாள், அரக்கனாக மாறிய அரசன், காட்டில் வாழும் அந்தண தம்பதிகள் இன்புற்றிருப்பதைக் கண்டான். (25)

பசித்தீயில் தவித்த அரசன், அவ்வந்தணனைப் பற்றிக் கொண்டான். காமத்தீ அமைதி பெறாது தவித்த அவர் மனைவி, இதைக் கண்டு பரிதவித்துக் கூறினாள்—— “அரசே! தாங்கள் உண்மையில் அரக்கனல்லவே. இக்ஷ்வாகு குலத்திலுதித்த மகாரதனான மன்னனல்லவா? (26)

வீரரே! மதயந்தீ தேவியின் மணாளனல்லவா, தாங்கள்? அறநெறிக்குப் புறம்பான செயலைத் தாங்களே செய்யலாமா? நானோ மகப்பேறு விரும்புகிறேன். அவரோ பெண்ணின்பத்தை முற்றிலுமாக அனுபவிக்காதவர். ஆகவே, என் பதியான இவரைத் தயவுசெய்து திருப்பித் தந்தருள வேண்டும். (27)

மன்னனே! இம்மானிட உடல் ஒரு ஜீவனுக்கு அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நான்கு பெரும்பேறுகளையும் (புருஷார்த்தங்களையும்) தரவல்லது. ஆகவே, வீரனே! இம்மானிட உடலை வதைப்பது, நால்வகை புருஷார்த்தங்களையும் வதைத்தொழிப்பது போலாகும் என்று கூறப்படுகிறது. (28)

மேலும், இவரோ வித்துவான். தவம், ஒழுக்கம் முதலிய நற்குணங்கள் நிரம்பியவர். பிரும்மத்தை அறிந்த அந்தணர். அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் ஆன்ம ஸ்வரூபனானவரும் முக்குணங்களால் மறைக்கப்பட்டும் விளங்கும் பரமபுருஷரான பகவானைத் தன் இதயத்தில் வைத்து ஆராதிக்க விரும்புகிறார். (29)

பெருமானே! தாங்களோ திறலுடையவர். அறநெறியின் உட்கருத்தை அறிந்துணர்ந்தவர். பெற்ற தந்தையின் கைகளாலேயே தனயனது வதம் எங்கேயாவது நடப்பது உண்டா? அதேபோல் ராஜரிஷியான தங்கள் கைகளாலேயே (பிள்ளை போன்ற தங்கள் குடிமகனான) இந்தப் பிரும்மரிஷி வதைக்கப்படுவது எவ்வகையிலும் ஒவ்வாதது? (30)

சான்றோர்கள் போற்றிப் புகழும் தாங்கள் எள்ளளவும் பாவமற்ற, வேதங்களைக் கற்றறிந்து அதன் வழியில் நிற்கிற, அதன் உண்மைப் பொருளைப் பிறர்க்கும் உபதேசிக்கும் ஆசார்யரை, பிறர்க்கென்றே வாழும் அந்தணப் பெருந்தகையை வதைப்பது நியாயமென்று எவ்வாறு நினைக்கிறீர்கள்? பசுவை வதைப்பது நியாயமல்லவே? (31)

[குறிப்பு:— பசுவைக் கொல்வதும், அந்தணனைக் கொல்வதும் கழுவாயற்ற (பிராயச்சித்தமற்ற) பெரும் பாவச்செயல்கள்.]

அப்படியிருந்தும் இவரைத் தாங்கள் சாப்பிடத்தான் போகிறீர்கள் என்றால், முதலில் என்னைத் தின்றுவிடுங்கள். ஏனெனில், என் கணவர் இல்லையேல், நான் பிணத்திற்குச் சமம். அவரின்றி ஒரு நிமிடமும் நான் பிழைத்திருக்க மாட்டேன்.” (32)

இவ்வாறு அந்தணரது மனைவி பரிதாபமான குரலில் பலபடியாகக் கருணை ததும்பக் கூறி, அனாதையைப் போலக் கதறிப் புலம்பியும் சாபத்தினால் மதியிழந்த ஸௌதாஸன், அவளது வேண்டுகோளை ஏற்காமல், புலி பசுவை அடித்துத் தின்பதுபோல் அவ்வந்தணனைத் தின்றான். (33)

தனக்கு மகப்பேற்றை அளிக்க இருந்த தன் கணவனை, ராட்சஸனான ஸௌதாஸன் தின்றதைக் கண்டு வருந்திய கற்புக்கனலான அவ்வந்தணப் பெண்மணி, சினம் பொறாது அரசனைச் சபித்தாள்—— “அடே பாவி! காமத்தீயில் வெந்து தவிக்கும் எங்களில் என் கணவரை நீ தின்றுவிட்டாய். மூடனே! நீ பெண்ணுறவு கொள்வாயேயானால், உடனே மரணமடைவாய். இது உனக்கு ஓர் எச்சரிக்கையே ஆகும்.” (34—35)

இவ்வாறு மித்ரஸகனான ஸௌதாஸனைச் சபித்த அந்த அந்தணப் பெண், தன் கணவர் சென்ற உலகிற்குத் தானும் செல்ல விரும்பித் தன் கணவரது எலும்புகளைப் பொறுக்கிக் கொழுந்து விட்டெரியும் தீயிலிட்டுத் தானும் அத்தீயிலேயே உடன்கட்டையேறி, தன் கணவர் சென்ற உலகத்தை அடைந்தாள். (36)

பன்னிரண்டு வருடங்கள் சென்றதும் ஸௌதாஸன் வசிஷ்டரது சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றான். தன் மனைவியோடு உறவு கொள்ள நினைத்த அவனை, அவன் மனைவி மதயந்தீ அந்தணப் பெண் அளித்த சாபத்தை முன்பே அறிந்திருந்ததால் தடுத்து நிறுத்தினாள். (37)

இதன்பின் ஸௌதாஸன் பெண்ணின்பத்தை முற்றிலுமாகத் துறந்தான். தன் தீச்செயலாலேயே மக்கட்பேறற்றவனானான். பின், அவன் வேண்டுகோளை ஏற்ற வசிஷ்டர், அவன் மனைவியிடம் கர்ப்பாதானம் அருளினார். (38)

மதயந்தீ அக்கருவை ஏழாண்டு காலம் சுமந்தாள். ஆனால், குழந்தை வெளிவரவில்லை. பின் வசிஷ்டரே, அவளது திருவுதரத்தைக் கல்லால் அடிக்கக் குழந்தை வெளிவந்தது. கல்லால் அடித்துப் பிறந்ததால் அந்தக் குழந்தைக்கு ‘அச்மகன்’ என்று பெயர் ஏற்பட்டது. (அச்மம் = கல்) (39)

அந்த மகனுக்கு மூலகன் என்கிற குழந்தை பிறந்தது. பரசுராமர், க்ஷத்திரியர்களே இல்லாமற்செய்வதாகச் சபதம் செய்து அழித்தபோது, அவருக்குப் பயந்து அவனுக்குப் பெண் வேடமிட்டுப் பெண்களே காத்து நின்றதால் அவன் ‘நாரீகவசன்’ என்ற பெயர் பெற்றான். உலகில் க்ஷத்திரியர்களே இல்லாமற்போன போது, இவன் க்ஷத்திரிய வம்சத்திற்கு ஆணிவேராக இருந்ததால் ‘மூலகன்’ என்றும் அழைக்கப்பட்டான். (40)

மூலகன் மகன் தசரதன். அவனது மகன் ஐடபிடன். இவன் புதல்வன் விச்வஸஹன். இவனது திருக்குமாரனான கட்வாங்கன் சக்கரவர்த்தியாக விளங்கினான். (41)

எவராலும் வெற்றி கொள்ள இயலாத கட்வாங்கன், தேவர்கள் வேண்டுகோளையேற்று போரில் அசுரர்களைக் கொன்றான். இன்னும் ஒரு முகூர்த்த காலமே தனக்கு ஆயுள் மீதியுள்ளதென்று தேவர்களிடம் கேட்டறிந்த அவன், உடனே, தன் தலைநகருக்குத் திரும்பி வந்து, தன் முழுமனத்தையும் பகவானிடமே ஈடுபடுத்தினான். (42)

அப்பொழுது அவன் இவ்வாறு நினைக்கலானான். எனது குலத்திற்கு அந்தணர்களே இஷ்டமான குலதெய்வம். அவர்களைக் காட்டிலும் என் உயிர்மேல்கூட அத்துணை பிரியமில்லை. மனைவி—மக்களோ, செல்வமோ, அரசோ, இந்த உலகமோ கூட எனக்கு அத்துணை பிரியமானவைகள் அல்ல. (43)

இளமையிலும்கூட என் மனம், அறநெறி மறந்து தவறான பாதையில் சென்றது கிடையாது. நிகரில் புகழனான பகவானைத் தவிர, வேறு எந்தவொரு பொருளும் உண்மைப் பொருளாக எனக்குத் தென்படவில்லை. (44)

மூவுலகங்களுக்கும் தலைவர்களான தேவர்கள், நான் வேண்டும் வரம் அருளுவதாகக் கூறியும், உலகியல் போகப்பொருட்களில் விருப்பமற்ற நான், வேறெதையும் விரும்பிக் கேட்கவில்லை. ஏனெனில், சகல ஜீவராசிகளுக்கும் அருள் வழங்குபவர் அந்த பகவானேயாதலால், அவரிடமே என் மனம் லயித்துவிட்டது. (45)

தேவர்களோ பொறிபுலன்களையும் மனத்தையும் வெளிவிஷயங்களிலேயே ஈடுபடுத்தியவர்கள்; சத்துவ குணத்தவர்கள்தான். இருப்பினும், அனைத்தினும் பிரியமான பகவான் என்றென்றும் தங்கள் உள்ளத்திலேயே குடியிருந்த போதிலும் ஆன்மநாயகனான அவரை, இவர்கள் அறிந்தாரில்லை. அவ்வாறிருக்க, ரஜோகுணம், தமோகுணம் மிக்க ஜீவர்கள் அறிவது எங்ஙனம்? (46)

ஆகவே, மாயையான பிரகிருதியின் திருவிளையாடலான இவ்வுலக விஷயங்களில் என் மனம் ஈடுபடவில்லை. விண்ணில் தென்படும் பொய்யான கந்தர்வ பட்டணம் போன்றது இவையனைத்தும் (நீர்க்குமிழி போன்றது). அஞ்ஞானத்தால் இது மனத்தில் குடிகொண்டுள்ளது. உலகைப் படைத்தளித்த பொய்யற்ற உண்மைப் பொருளான பகவானது எண்ணத்திலேயே ஊன்றி நின்று, உலகியல் விஷயங்களை உதறித் தள்ளி வருகிறேன். ஆகவே, அவர் ஒருவரையே சரணம் பற்றுகிறேன். (47)

பரீக்ஷித்! பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனால் கட்வாங்கனது எண்ணமும் அறிவும் முன்பே ஆட்கொள்ளப்பட்டுவிட்டதாலேயே கட்வாங்கன், தன் இறுதிக்காலத்தில் இவ்வாறு சிந்திக்க முடிந்தது. அதனால், ஆன்மா அற்ற வெறும் ஜடமான உடல், மற்றுமுள்ள பொருட்களில் கொண்டிருந்த ‘ஆன்மா’ (உண்மை) என்கிற எண்ணத்தை அறவே துறந்தான். தனது உண்மைநிலையான ஆன்ம அனுபூதியிலேயே நிலைத்து நின்றான். (48)

அந்த நிலை பொறிபுலன்களுக்கெட்டாத சூக்குமநிலை. ஒன்றுமில்லாத சூன்யம் போல் தோன்றுவது. வேதாந்தப் பிரமாணங்களில் நிச்சயிக்கப்பட்டிருப்பதால், அது உண்மையில் சூன்யமில்லை. சத்தியமானதே. அதுவேதான் சாட்சாத் பரப்பிரும்மத்தின் நிலை. அதைத்தான் இறையடியார்கள் ‘பகவான் வாசுதேவன்’ என்றழைக்கிறார்கள். (இந்த நிலையைத்தான் கட்வாங்கன் அடைந்தான்.) (49)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீராம சரிதம்

சுகப் பிரும்மம் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! கட்வாங்கனின் மகன் தீர்க்கபாகு. அவனது மகன் மிக்க புகழ் வாய்ந்த ரகு மகாராஜன். அவனது மகன் அஜமகாராஜன். இந்த அஜனின் புதல்வன் தசரதன். (1)

தேவர்கள் வேண்டிக் கொண்டவாறே பரப்பிரும்ம ஸ்வரூபரான பகவான் சாட்சாத் ஸ்ரீஹரி, தன்னை நான்கு பாகங்களாக ஆக்கிக் கொண்டு, இராமன், லட்சுமணன், பரதன், சத்ருக்னன் என்ற நான்கு பெயர்களுடன் தசரதனது குழந்தைகளாகத் தோன்றினார். (2)

மன்னனே பரீக்ஷித்! பிரும்மஞானிகளான வால்மீகி, வசிஷ்டர், போதாயனர் முதலிய மகரிஷிகளால் சீதாபதியான ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தியின் திவ்ய சரிதம் பலவாறாக வர்ணித்து எழுதப்பட்டுள்ளது. அந்த பகவானுடைய சரித்திரத்தை நீயும் பன்முறை கேட்டிருக்கிறாய் அல்லவா? (3)

பகவான் ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தி, தன் தந்தையான தசரதனது சொல்லைச் சத்தியமாக்குவதற்காக, அரசபோகங்களைத் துறந்து காடுகள் தோறும் அலைந்தார். அவரது திருவடிகளோ, லோக சுந்தரியான சீதாபிராட்டியின் தாமரை போன்ற மென்மையான திருக்கரங்களின் ஸ்பரிசத்தைக்கூட பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத அளவு மென்மையானது. கோமளமான அந்தத் திருவடிகளைக் கொண்டு காடுகள்தோறும் அலைந்தார். கால்கள் அயர்ந்த போது லட்சுமணனும் அனுமனும் திருவடிகளைப் பிடித்துவிட்டுக் களைப்பை நீக்கினார்கள். சூர்ப்பணகையின் காதுகளையும் மூக்கையும் கொய்து விரூபகரணம் செய்ததால், தன் அன்பு மனைவியான சீதாப்பிராட்டியைப் பிரிந்து வாட நேர்ந்தது. இப்பிரிவினால் தோன்றிய சோகத்தால் சினம் ஓங்க, இருபுருவங்களும் நெற்றிப்பொட்டைத் தொட்டன. இதைக் கண்டு கடலரசனான வருண பகவானே பயந்து நடுங்கினான். (அவனது வேண்டுதல்படி) கடலில் பாலம் கட்டி, இலங்கை சென்று, காட்டுத்தீ போன்று தீயவர்களான இராவணாதிகளைக் காட்டுத்தீ வனத்தைச் சுட்டெரிக்குமாப் போலச் சுட்டெரித்த கோசல மன்னன் (ஸ்ரீராமன்) நம்மைக் காத்தருளட்டும். (4)

விசுவாமித்திரரது வேள்வியில் இலக்குவனுடன் வேள்வியைக் காத்து நிற்கையில், அரக்கர்களில் வீரம் மிக்க மாரீசன் முதலிய அரக்கர்களைக் கொன்றொழித்தார். (5)

மன்னனே! ஜனகரது நகரமான மிதிலையில், உலகிலுள்ள வீரமன்னர்கள் நிறைந்த சபையில், சீதாதேவியின் சுயம்வர மண்டபத்தில் முன்னூறு வீரர்களால் மிகுந்த சிரமத்தோடு இழுத்து வரப்பட்ட பெருமை வாய்ந்த சிவனுடைய ஒப்பற்ற வில்லைக் கையிலெடுத்து நாணேற்றி, ஒரு குட்டி யானை கரும்பை இரு துண்டுகளாக்குவது போல் விளையாட்டாகவே, அந்த வில்லை இரு துண்டுகளாக்கினார். (6)

பகவான் திருமார்பைவிட்டுப் பிரியாமல் குடி கொண்டிருக்கும் பெரியபிராட்டியான திருமகளே, ‘சீதை’ என்கிற திருப்பெயருடன் ஜனகரது மகளாகப் பிறந்தாள். உயரிய குணம், நல்லொழுக்கம், இளமை வயது, மேனியழகு, காந்தி ஆகியவற்றில் ஸ்ரீராமனுக்கு முற்றிலும் ஒத்தவள். ஸ்ரீராமனோ சிவதனுஸை முறித்து, இவளைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். திருமணம் முடித்து அயோத்தி திரும்பும் வழியில், இருபத்தோரு முறை பூமியை க்ஷத்திரியர்களே இல்லாமல் செய்த பரசுராமரது செருக்கை வேரோடு களைந்தெறிந்தார். (7)

தன் தந்தை (சிற்றன்னையாகிற) பெண்ணிற்கு வசப்பட்டு, முன்னர் அளித்த வரங்களை மீறமுடியாமல் சத்தியத்திற்குக் கட்டுப்பட்டு, (தன்னை வனம் போகச் சொல்வதறிந்தும்) பிள்ளைப் பாசத்தினால் தவிப்பது கண்டும், தன் தந்தையின் சத்தியத்தைக் காப்பாற்ற, அவரது கட்டளையைத் தலைவணங்கி ஏற்று, மனைவியுடன் (இளையவனும் பின்தொடர) வனம் சென்றார். அதற்காக அரசு, அரசுச் செல்வம், அன்பான சுற்றம், நண்பர்கள், அயோத்தி ஆகிய அனைத்தையும், ‘உலகியலில் பற்றற்ற யோகி (உலகியலின்பங்களுக்கும் தளைகளுக்கும் காரணமான) தன்னுயிரை விரும்பாது துறந்து செல்லுமாப்போலே’ துறந்து சென்றார். (8)

காமத்தீயின் காரணமாகத் தூய்மையிழந்து குழம்பிக் கிடக்கும் மனமுடைய இராவணனின் தங்கை சூர்ப்பணகையின் மூக்கு—காதுகளை வெட்டி விரூபகரணம் செய்தார். அதனால், அவளது சகோதரர்களான கரன், தூஷணன், திரிசிரஸ் ஆகிய மூவரும் பதினான்காயிரம் அரக்கர்களுடன் போரிட வர, எவராலும் வெற்றி கொள்ள இயலாத தன் கோதண்டமான வில்லைக் கொண்டு, அவர்களைக் கொன்றொழித்தார். பின், துன்பங்கள் நிறைந்த தண்டகாவனத்தில் இங்குமங்குமாகச் சுற்றி அலைந்து துன்பமடைந்தார். (9)

பரீக்ஷித்! சீதாதேவியின் அழகு, குணங்கள் பற்றி (சூர்ப்பணகை வாயிலாகக்) கேட்டறிந்த தசக்ரீவன் இராவணன் காமவயப்பட்டான். அதனால், (அவளையடைய) அற்புதமான அழகான புள்ளிமான் வேடத்தில் மாரீசனை, அவர்களது பர்ணசாலைப் பக்கம் அனுப்பினான். (அந்த மானைக் கண்டு சீதாப்பிராட்டி மனம் மயங்கி வேண்ட, அதைப் பிடிக்கச் சென்ற) ஸ்ரீராமனை, அவன் மெதுவாக வெகுதூரம் அழைத்துச் சென்றான். ஸ்ரீராமனோ, ‘தக்ஷனது வேள்வியில், வீரபத்திரக் கடவுள் தக்ஷனை வதம் செய்தது போல்’ அவனைக் கொன்றார். (10)

ஸ்ரீராமனும் வனத்தில் வெகுதூரம் செல்லவே, (லட்சுமணனும் இராமனைத் தேடி வெளிச் செல்ல) அப்பொழுது நெற்பதர் போன்று தாழ்ந்தவனான இராவணன், விதேக மன்னன் ஜனகன் திருமகளான ஜானகியைச் செந்நாய்போலத் திருடிச் சென்றான். அன்பு மனைவியின் பிரிவினால் ஸ்ரீராமன், தம்பி இலக்குவனோடு காட்டில் நாற்புறமும் தீனனைப் போல் பரிதாபமாகச் சுற்றித் திரிந்தார். ‘பெண்களிடம் அதிக நேசம் கொண்டவனது நிலை இதுதான்’ என்று எண்ணுமாறு பரிதாபமாகச் சுற்றி அலைந்தார். (11)

தன் பொருட்டு இராவணனோடு போரிட்டு உயிர்நீத்த ஜடாயுவிற்கு ஈமக்கடன்களைச் செய்தார், இராமன். இராமனுக்கு உதவி என்று செய்த செயலாலேயே ஜடாயுவின் உலகியல் கர்மத்தளைகள் அனைத்தும் தூள்தூளாயின. அதன்பின் கபந்தனை வதம் செய்தார். சுக்ரீவனுடன் நட்புகொண்டு வாலியை வதம் செய்தார். பின் வானரர்களின் உதவியால் தன் மனைவி சீதாப்பிராட்டி இலங்கையில் இருப்பதறிந்து, பிரும்மதேவரும் பரமசிவனும் பூசித்துப் புகழ்ந்து போற்றும் திருவடிகளுடைய ஸ்ரீராமபிரான், சாதாரண ஒரு பாமரன் போல் நடித்துக் குரங்கினத் தலைவனான சுக்ரீவன் மற்றும் அவனது வானரப் படைகளுடன் சமுத்திரக்கரைக்கு வந்தார். (12)

மூன்று தினங்கள் தண்ணீர்கூட அருந்தாமல் பட்டினி கிடந்து வேண்டியும், கடலரசன் அருள்புரியாதது கண்டு சினந்த பகவான், புருவங்களை நெறித்துக் கண்கள் சிவக்கக் கடலை நோக்க, அதன் வெம்மையால் கடலிலுள்ள திமிங்கிலம் முதலிய நீர்வாழ் பிராணிகள் மிகவும் கலங்கின. அலைகளின் ஆரவாரம் ஓய்ந்து கடலெங்கும் அமைதி நிலவியது. அப்பொழுது கடலரசன், தன் நிஜ உருவமேற்று, பகவானது பூசனைக்குரிய உயர்ந்த பொருட்களைத் தலையிலே தாங்கி வந்து, பகவத் சரணத்தில் தாழ்ந்து வணங்கிக் கூறினான். (13)

“எங்கும் நிறைந்து விளங்கும் இறைவனே! அறிவிலிகளான நாங்கள், அறிவே வடிவான தங்களது உண்மைநிலையினை எவ்வாறு அறிய இயலும்? தாங்களோ அனைத்து உலகங்கட்கும் ஒப்பற்ற தலைவர்; அனைத்திற்கும் மூலகாரணர். உலகம் எவ்வாறு மாறினாலும் தான் மாறாது அதனுள்ளிருப்பவர். முக்குணங்களையும் தன்வயம் கொண்ட தாங்கள் சத்துவகுணம் மட்டும் கொண்ட காலத்தில் தேவர்களையும், ரஜோகுணம் மிக்க விளங்குகையில் பிரும்மா முதலிய பிரஜாபதிகளையும், தமோகுணம் ஏற்கையில் தங்கள் சினத்திலிருந்து பூதகணங்களையும் தோற்றுவிக்கிறீர்கள். (14)

வீரரே! தாங்கள் விருப்பம் போல இக்கடலைக் கடந்து செல்லலாம். விச்ரவஸ் முனிவரின் தீய புதல்வனும், மூவுலகங்களையும் கதற அடிப்பவனுமான இராவணனைக் கொன்று, கற்புடை மனைவியான சீதையைத் திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள். இருந்தாலும் தங்கள் புகழ் என்றென்றும் நிலைத்து விளங்க, இங்கு கடலில் ஓர் அணை (பாலம்) கட்டுங்கள். பிற்காலத்தில் திக்விஜயம் செய்து வரும் அரசர்கள் இங்கு வந்து, இந்த அணையைக் கண்டு, தங்கள் புகழைப் பாடுவார்கள். (15)

பெருங்குரங்குகள் மலைகளை அடியோடு பறித்து வருகையில், அங்குள்ள பெரிய பெரிய மரங்களும் பாறைகளும் அசைந்தன. அவ்வாறான பெருமலைகள் கொண்டு கடல்மேல் ரகுகுல திலகனான ஸ்ரீராமன் பாலம் அமைத்தார். பின் விபீஷணனது ஆலோசனைப்படி சுக்ரீவன், நீலன், அனுமான் முதலிய வானரசிரேஷ்டர்களுடனும் ஏராளமான வானரப் படைகளுடனும் இலங்கையில் புகுந்தார். சீதாப்பிராட்டியைத் தேடும்போது அனுமனால் முன்பே எரிக்கப்பட்டிருந்தது, அந்தப் பட்டணம். (16)

வானர மன்னன் சுக்ரீவனது படைகள் இலங்கைக்குள் புகுந்து, அங்குள்ள நீராழிகள், விளையாடுமிடங்கள், உணவுக்கிடங்கு, பொக்கிஷங்கள், வாயிற்நிலைப்படிகள், கோட்டை— கொத்தளங்கள், சபைகள் கூடும் அரங்கம், மாடங்கள், பறவைகள் தங்கும் புறாமாடங்கள் ஆகிய இடங்களை முற்றுகையிட்டன. அங்குள்ள வேதிகைகள் (மேடைகள்), கொடிமரங்கள், தங்கக் கலசங்கள், நாற்சந்திகள் ஆகியனவற்றைத் தகர்த்தெறிந்தன. யானைக் கூட்டங்கள் ஒன்றுகூடித் தாமரைத் தடாகத்தை அழித்தது போல் காணப்பட்டது, இலங்கை நகரம். (17)

இதைக் கண்ட அரக்கர் குலத்தலைவனான இராவணன், நிகும்பன், கும்பன், தூம்ராக்ஷன், துன்முகன், சுராந்தகன், நராந்தகன், பிரஹஸ்தன், அதிகாயன், விகம்பனன் மற்றும் தன் மகனான இந்திரஜித், கடைசியில் கும்பகர்ணனையும் போருக்கு அனுப்பினான். (18)

அந்த அரக்கர்கள் படையோ கைகளில் வாள், சூலம், வில், பிராஸம், ருஷ்டி, வேல், அம்புகள், தோமரம், பட்டாக்கத்தி முதலிய ஆயுதங்களையும் அஸ்திரங்களையும் ஏந்தி எதிரிகளால் நெருங்க முடியாதவாறு பயங்கரமாக இருந்தன. ஆனால், ஸ்ரீராமனோ சுக்ரீவன், இலக்குவன், அனுமான், கந்தமாதனன், நீலன், அங்கதன், ஜாம்பவான், பனஸன் முதலிய வானர வீரர்கள் தொடர அரக்கர் படையை எதிர்த்தார். (19)

ரகுகுல சிரேஷ்டனான இராமனுடைய படைத்தலைவர்களான அங்கதன் முதலியோர் யானைப்படை, காலாட்படை, தேர்ப்படை, குதிரைப்படை ஆகிய நால்வகை படைகள் அடங்கிய இராவணனது சேனையைத் துவந்துவ யுத்தம் என்னும் இருவர் இருவராகப் போரிடும் முறையில் எதிர்த்தனர். மரங்கள், மலைமுகடுகள், கதைகள், பாணங்களால் தாக்கினர். அதனால், அரக்கர் சேனை அழிந்தது. இது இயல்புதானே. ஏனெனில், சீதாப்பிராட்டியைத் தீண்டியதால் முதலிலேயே அனைத்து மேன்மைகளையும் இழந்த இராவணனுடைய சேனைகள்தானே? ஆகவே, அவை அழிந்தது நியாயமே. (20)

தன் படைகள் அழிக்கப்படுவதைக் கண்ட அரக்க மன்னன் இராவணன், பெருஞ்சினம் கொண்டு புஷ்பக விமானமேறி, இராமனை எதிர்க்க வந்தான். அப்பொழுது இந்திரனின் தேர்ப்பாகனான மாதலி, ஒளிமயமான ஓர் உயர்ந்த தேரைக் கொண்டு வந்து, அதில் ஸ்ரீராமனை ஏற்றிக் கொண்டான். அவ்வாறு தேரிலேறி ஒளியுடன் விளங்கும் ஸ்ரீராமனை, இராவணன் கூர்மையான பாணங்களால் தாக்கினான். (21)

அப்பொழுது இராமன், இராவணனைக் கண்டு “அரக்கப்பதரே! நாங்களில்லாதபோது திறந்த வீட்டில் நுழையும் நாய்போல் நுழைந்து, நீசனான நீ என் மனைவியைத் திருடிச் சென்றாயே. உன்னைப் போன்று வெட்கங்கெட்டவன் யார் இருப்பான்? இவ்வாறான வெறுக்கத்தக்க செயல்தான் எவன் செய்வான்? காலத்தை வென்றவன் எவனாவதுண்டா? செய்த வினை, பயன் தராமல் சென்றதுதான் உண்டா? இல்லையல்லவா? அதேபோல நீ செய்த தீவினைக்கான பயனை, இதோ தடுக்க இயலாத வீரமுடைய நான் தருகிறேன்” என்று கூறினார். (22)

இவ்வாறு இராவணனை எச்சரித்த ஸ்ரீராமன், ஓர் உயர்ந்த பாணத்தை வில்லில் தொடுத்து, அவன்மேல் எய்தினார். வஜ்ரம் போன்று திண்மை படைத்த அவனது மார்பை, வஜ்ராயுதம் போன்ற அந்த பாணம் பிளந்தது. அவன் தன் பத்து முகங்களிலிருந்தும் ரத்தத்தைக் கக்கிக் கொண்டு விமானத்திலிருந்து கீழே விழுந்தான். புண்ணியம் செய்து விண்ணுலகை அடைந்தவர்கள், தான் செய்த புண்ணியம் குறைந்ததும் திரும்ப பூமியில் வந்து விழுவதுபோல், அவன் தரையில் வீழ்ந்தான். (23)

இராவணன் இறந்தவுடன் ஆயிரக்கணக்கான அரக்கிகள், இராவணனது பட்டத்தரசியான மண்டோதரியோடுகூடக் கதறிக் கொண்டே இலங்கையிலிருந்து போர்முனைக்கு வந்தனர். (24)

தங்கள் உறவினர்கள், லட்சுமணனது கூரிய அம்புகளால் சின்னாபின்னமாக ஆக்கப்பட்டதைக் கண்டு, மார்புகளில் அடித்துக் கொண்டு, அவர்களது பிணங்களை மார்புடன் தழுவி உரத்த குரலில் கதறி அழுதனர். (25)

உலகங்களை எல்லாம் கதறடித்தவரே! இராவணா! எங்கள் நாதனே! இன்று நாங்கள் இறந்தவர்களானோமே. அந்தோ! முன்பொரு சமயம் தங்களிடம் கொண்ட பயத்தால் அனைத்துலகினரும் காப்பாற்றுங்கள்! காப்பாற்றுங்கள்! என்று கூச்சலிட்டனர். இன்று தாங்கள் இல்லாததால், பகைவர்கள் இலங்கையை அழித்தொழிக்கின்றனரே. இப்பொழுது இலங்கை யாரைச் சரணடைந்து காப்பாற்றும்படி வேண்டும்? (26)

தாங்களோ அனைத்துச் செல்வங்களும் நிரம்பப் பெற்றவர். எதில்தான் தங்களுக்குக் குறை இருந்தது? ஆனால், தாங்கள் காமவயப்பட்டீர்கள்; காமத்திற்கு அடிமையானீர்கள். அதனால், சீதாப்பிராட்டியின் கற்பின் வலிமையைப் பற்றிச் சிந்திக்கவில்லை. அந்தத் தவறே இன்று உங்களை, இந்த நிலைமைக்குத் தள்ளிவிட்டிருக்கிறது. (27)

முன்பு தங்களது அன்புக்காதலால் (காமத்தால்) நாங்களும், இந்த அரக்கர் குலமும் மிக்க மகிழ்வெய்திருந்தோம். ஆனால் இன்றோ, இந்த இலங்கையும் நாங்களும் கைம்மை (விதவை) அடைந்தோமே. எந்த உடல் இன்பத்திற்காக அனைத்தையும் செய்தீர்களோ, அந்த உடல் இன்று கழுகுகளுக்குத் தீனியாகிறதே. மனதாரத் தவறு புரிந்ததால், தங்கள் ஆன்மா நரகத்திற்கு விருந்தாளியாகியதே. இவையனைத்தும் தங்களது மடமையாலும் காம இச்சையாலும்தானே நேர்ந்தது? (28)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! கோசலை நாடுடை வள்ளலான ஸ்ரீராமபிரான் கூற, விபீஷணன் தன் சுற்றத்தார் அனைவருக்கும் சாஸ்திரங்களில் கூறிய பித்ருமேத முறைப்படி ஈமக்கடன்களைச் செய்தான். (29)

பிறகு, ஸ்ரீராமபிரான் அசோகவனத்தில் உள்ள ஆசிரமத்தில் சிம்சுபா மரத்தினடியில் அமர்ந்திருக்கும் சீதாப்பிராட்டியைக் கண்டார். பிராட்டியோ கணவரது பிரிவால் வாடி இளைத்திருந்தாள். (30)

தனது பேரன்புக்குரிய மனைவி சீதாப்பிராட்டியின் பரிதாபமான நிலையைக் கண்ட இராமபிரானின் மனத்தில் காதலும் கருணையும் தோன்றின. தன் அன்புக் கணவனைக் கண்டதால் பிராட்டியின் திருமுகம் மகிழ்ச்சியில் தாமரை மலரென மலர்ந்தது. (31)

ஸ்ரீராமபிரான், விபீஷணனுக்கு அரக்கர்குலத் தலைமையும், இலங்கை அரசும், ஒரு கற்பகாலம் முடிய நீண்ட ஆயுளையும் அளித்துவிட்டு, சீதாப்பிராட்டியைப் புஷ்பக விமானத்தில் ஏற்றிவிட்டு, தன் சகோதரர்களான இலக்குவனையும் சுக்ரீவனையும் மற்றும் அனுமனையும் அழைத்துக் கொண்டு புஷ்பக விமானத்திலேறிக் கொண்டார். இவ்வாறு தந்தை கட்டளைப்படி பதினான்கு வருட வனவாச விரதத்தைச் செவ்வனே முடித்து அயோத்தி வந்தார். அவ்வாறு வருகையில் இந்திரன் முதலிய லோகபாலகர்கள் ஸ்ரீராமன் மேல் அன்புபொங்க பூமாரி பெய்தனர். (32—33)

இந்திராதி தேவர்கள் மகிழ்ச்சியோடு ஸ்ரீராமனது திருக்கல்யாண குணங்களையும், திருவிளையாடல்களையும் புகழ்ந்து பாடினர். இதற்கிடையில் பரதன் மரவுரி (தரித்து), பசுவின் மூத்திரத்தில் சமைத்த யவம் என்னும் தானியத்தை மட்டும் உண்டு, சடை தரித்து, கட்டாந்தரையில் படுத்துறங்குவது பற்றிச் செவியுற்ற ஸ்ரீராமன், அவனது நிலையை நினைத்துக் கருணையால் மனம் நொந்து வருந்தினார். ஸ்ரீராமன் வருவதை அறிந்த பரதாழ்வான், நகர மக்கள், மந்திரிப்பிரதானிகள், புரோகிதர்கள் ஆகியோர்களோடு, தான் தங்கியிருந்த நந்திக்கிராமத்திலிருந்து பாட்டுகள் பாடி, சிறந்த வாத்தியங்கள் ஒலிக்க, ஸ்ரீராமனது பாதுகைகளைத் தலையில் தாங்கி, தன் தமையனான ஸ்ரீராமனை எதிர்கொண்டு அழைக்கச் சென்றான். (34—36)

வேதமோதும் அந்தணர்கள் தொடர்ந்து வேத மந்திரங்களைப் பாராயணம் செய்தனர். ஓரங்களில் தங்கஜரிகை வைக்கப்பட்ட கொடிகள் எங்கும் பறந்தன. தங்கம் இழைக்கப்பட்ட, பலவண்ணக் கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, தங்கப்பூண்கள் அணிந்த நல்ல (சிந்துதேச) குதிரைகள் பூட்டிய தங்கமயமான தேர்களோடு, தங்கக்கவசம் அணிந்த சேனை வீரர்களும் உடன் சென்றனர். நகரத்திலுள்ள வணிகர்கள், சிறந்த தாசிகள், கால்நடையாக வரும் பணியாட்கள் ஆகியோர் அரசர்க்குரிய வெண்கொற்றக்குடை, வெண்சாமரங்கள், சிறியது முதல் பெரியது வரையான சகல மங்கள திரவியங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு உடன் சென்றனர். ஸ்ரீராமபிரானைக் கண்டதும் அன்பால் மனங்கரைய, நாத்தழுதழுக்க, ஆனந்தக்கண்ணீர் பெருக, பரதன் ஸ்ரீராமனது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினான். (37—39)

கண்கள் நீர்சொரிய ஸ்ரீராமபிரானது எதிரில் பாதுகைகளை வைத்து இருகை கூப்பி நின்றான். ஸ்ரீராமபிரான் தன் இருகைகளாலும் பரதனைத் தூக்கி வாரியணைத்து, வெகுநேரம் மார்போடு தழுவி, ஆனந்தக் கண்ணீரால் அவனை நீராட்டினார். பின் ஸ்ரீராமன், சீதை மற்றும் லட்சுமணனுடன் தன் குலப்பெரியோர்களையும் அந்தணர்களையும் வணங்கினார். மக்கள் அனைவரும் ஸ்ரீராமசந்திரனது திருவடிகளில் தலைதாழ்த்தி வணங்கினார்கள். (40—41)

உத்தரகோசல மக்கள் வெகுகாலம் கழித்து வந்த தங்கள் மன்னனைக் கண்டு மகிழ்ச்சியில் திளைத்து, தங்கள் மேலாடைகளை அசைத்து, பூமாரி பெய்து நர்த்தனமாடினர். (42)

பரதன், பகவானது பாதுகைகளை ஏந்தினான். விபீஷணன் வெண்சாமரம் வீச, சுக்ரீவன் விசிறி கொண்டு வீச, அனுமன் வெண்கொற்றக் குடையை ஏந்தினார். (43)

பரீக்ஷித்! சத்ருக்னன் கோதண்டத்தையும் இரு அம்புறாத்தூணிகளையும் எடுத்துக் கொண்டான். சீதாப்பிராட்டி, சுத்த தீர்த்தம் நிரம்பிய கமண்டலுவைக் கையிலேந்தினாள். அங்கதன் உடைவாளையும், கரடியரசனான ஜாம்பவான் தங்கக்கேடயத்தையும் ஏந்தினர். (44)

பரீக்ஷித் மன்னனே! இவர்களோடு பகவான் ஸ்ரீராமன் புஷ்பக விமானத்திலேறி அமர்ந்தார். சீதையுடன் அரக்கப் பெண்டிர்களும், குரங்கினப் பெண்டிர்களும் சூழ்ந்த மாதிரி அமர்ந்தனர்; துதிபாடகர்கள் பாடிப் புகழ்ந்தனர். இவ்வாறு விளங்கும் ஸ்ரீராமபிரான் கிரகங்கள் சூழ உதயமாகும் சந்திரன் போல் அழகுற விளங்கினார். (45)

இவ்வாறு, தன் சகோதரர்கள் மகிழ்ந்து கொண்டாட, ஸ்ரீராமன் பெருவிழாவிற்கான அலங்காரங்களுடன் அழகுற விளங்கும் அயோத்தி நகரம் அடைந்தார். தன் அரண்மனைக்குள் சென்ற ஸ்ரீராமன், தன் தாயான கோசலை மற்றுமுள்ள சிற்றன்னைகளையும் குருநாதர்களையும் வணங்கி (ஆசிபெற்று), தன்னொத்தவர்களை (மார்புறத் தழுவி)யும், தன்னைவிடச் சிறியவர்களது வணக்கத்தை ஏற்றும், திரும்ப அவர்களுக்கு ஆசி வழங்கியும் முறைப்படி அவர்களை கௌரவித்தார். சீதாப்பிராட்டியும் இலக்குவனும் ஸ்ரீராமனோடுகூட அனைவரையும் முறைப்படி வணங்கியும், வணக்கம் பெற்றும் எதிர் மரியாதை செய்தனர். (46—47)

உயிர் நீத்த உடலில் திரும்ப உயிர் புகுந்ததும் அவ்வுடல் சடக்கென்று எழுந்திருக்குமாப் போல, தன் புதல்வர்களைக் கண்ட தாய்மார்கள் மகிழ்ச்சியில் எழுந்தனர். புதல்வர்களைத் தம் மடியிலேற்றி அமர்த்திக் கொண்டு வருத்தம் நீங்கி ஆனந்தக் கண்ணீரால் நீராட்டினர். (48)

குலகுருவான வசிஷ்டர் ரகுகுலத்தைச் சேர்ந்த மற்ற பெரியோர்களுடன் கூடி, ஸ்ரீராமனது சடைமுடிகளைத் திருத்தச் செய்து, மகரிஷிகள் இந்திரனுக்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்ததுபோல் நான்கு சமுத்திரங்களின் புண்ணிய தீர்த்தங்களைக் கொண்டு பட்டாபிஷேகம் செய்தார். (49)

இவ்வாறு பட்டாபிஷேகம் செய்யப்பட்ட ஸ்ரீராமன், புத்தாடை புனைந்து நறுமண மாலைகளும் ஆபரணங்களும் அணிந்து கொண்டார். சீதாப்பிராட்டியும், இலக்குவன் முதலிய சகோதரர்களும் புத்தாடை புனைந்து, நல்லாபரணங்களை அணிந்து கொண்டனர். இவர்களோடுகூட ஸ்ரீராமன் அழகின் எல்லையெனத் திகழ்ந்தார். (50)

தம்பியான பரதன், ஸ்ரீராமனை வணங்கி வேண்ட, ஸ்ரீராமன் சிங்காதனத்தில் அமர்ந்தார். மக்கள் தங்கள் வர்ணாசிரமங்களுக்கேற்ற அறநெறிகளிலும், ஆசார—அனுஷ்டானங்களிலும் ஊக்கமுடன் விளங்கினார்கள். இராமன், மக்களைத் தந்தை போலிருந்து காத்தருளினார். மக்களும் ஸ்ரீராமனைத் தந்தையாகவே நினைத்து போற்றினர். (51)

அனைத்து ஜீவராசிகளையும் மகிழ்விக்கும் ஸ்ரீராமன் அறநெறிகளை நன்கறிந்தவரானதால், அவரது ஆட்சி திரேதாயுகத்தில் இருப்பினும், கிருதயுகத்திலுள்ளது போல் விளங்கியது. (52)

பரதகுல திலகமே! அவ்வாட்சியில் காடுகள், நதிகள், மலைகள், பூமி, தீவுகள், கடல் ஆகியன அனைத்தும் மக்கள் விரும்பியதை விரும்பியவண்ணம் அளிப்பவைகளாக இருந்தன. (53)

பொறிபுலன்களுக்கெட்டாத ஸ்ரீராமபிரான் செங்கோலோச்சுகையில் எவருக்கும் மனவருத்தமோ, உடலில் நோய்நொடிகளோ இருக்கவில்லை. கிழத்தனமோ, மனச்சோர்வோ, துன்பமோ, சோகமோ (மனவருத்தமோ), பயமோ, உடற்சோர்வோ பெயரளவில்கூட இருக்கவில்லை. இது மட்டுமின்றி இறக்க விரும்பாதவர்களுக்கு இறப்புமில்லை! (54)

ஏகபத்தினி விரதனான ஸ்ரீராமன், ராஜரிஷிகளையொத்தத் தன் தூய்மையான ஒழுக்கத்துடன் இல்வாழ்வானது அறநெறிகளைத் தான் அனுஷ்டித்துக் காட்டி, பிறரையும் அனுஷ்டிக்க வைத்தார். (55)

கற்புக்கனலான சீதாப்பிராட்டி கணவனான ஸ்ரீராமனது மனத்தை நன்கறிந்து கொண்டு, அன்பு, பணிவிடை, நல்லொழுக்கம், வினயம் (அடக்கமுடைமை), நல்லறிவு, வெட்கம் ஆகிய தன் உயர்ந்த குணங்களால் அவரது மனத்தைக் கவர்ந்தாள். (56)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினோராவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீராம சரிதம் (தொடர்ச்சி)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனேயாகிய இராமன், தானே சகல தேவதா ஸ்வரூபரான பரமாத்மாவாக இருப்பினும், உலகினுக்கொரு எடுத்துக்காட்டாக வசிஷ்டரைக் குலகுருவாகக் கொண்டு ஏராளமான தட்சிணை, வேள்விப் பொருட்கள் ஆகியவற்றால் சிறந்த யாகங்களைச் செய்து பகவானை ஆராதித்தார். (1)

அந்த வேள்விகளில் ஹோதா என்னும் ரித்விக்கிற்குக் கீழ்திசையிலுள்ள அனைத்துப் பகுதிகளையும் தானமாக அளித்தார். பிரும்மா என்கிற ரித்விக்கிற்குத் தென்திசைப் பகுதிகளையும், அத்வர்யுவிற்கு மேற்றிசைப் பகுதிகளையும், ஸாமகானம் செய்யும் உத்காதாவிற்கு வடதிசைப் பகுதிகளையும் தானமாக அளித்தார். (2)

இந்த சகல பூமண்டலமும் பற்றற்ற பிரும்மஞானிகளே பெறத்தக்கவர்கள் என்கிற உறுதியுடைய ஸ்ரீராமன், நாற்றிசைப் பகுதிகளையும் தானம் அளித்தபின், மீதமுள்ள நடுப்பகுதியைக் குலகுருவான வசிஷ்டருக்குத் தானமாக அளித்தார். (3)

இவ்வாறு வேள்வியின் போது அனைத்தையும் தானமாக அளித்த ஸ்ரீராமனிடம் மீதமிருந்தது, அவர் அணிந்திருந்த ஆடையும் ஆபரணங்களுமே. இதேபோல் பட்டத்தரசியான சீதாப்பிராட்டியிடமும் அவள் உடுத்தியிருந்த தீக்ஷாவஸ்திரமான புடவையும் திருமாங்கல்யமுமே மீதமிருந்தன. (4)

அந்தணச் சான்றோர்களையே தன் வழிபடு கடவுளர்களாகக் கொண்டுள்ள இராமனது தாயன்பைக் கண்ட குருமார்களும், மற்ற அந்தணர்களும் அன்பினால் மனங்கசிந்து, இராமன் அளித்த நாற்றிசைப் பகுதிகளையும் திரும்பவும் அவரிடமே அளித்துவிட்டுக் கூறினார்கள். (5)

எம் இறைவனே! அகில உலக நாயகனே! தாங்களோ என்றென்றும் எங்கள் இதயத்துள்ளேயே குடியிருந்து, தங்களது ஆன்மஜோதியால் எங்களது அறியாமையாகிற அடர்ந்த இருளை அழித்தொழிக்கிறீர்களே! அப்படியிருக்க, தாங்கள் எங்களுக்குத் தர இன்னும் என்னதான் வேண்டும்? (அஞ்ஞான இருள் நீங்கிய ஞானிகளான எங்களுக்கு அஞ்ஞானமளிக்கும் இப்பூவுலக நிலபுலன்களால் யாது பயன்? என்பது கருத்து.) (6)

தாங்களோ ஞானச்செல்வர். உலகம் புகழ் சான்றோர்களிலும் உன்னதர். எவருக்கும் தீங்கினை செய்யாத, தீங்கினை நினைக்காத முனிவர்கள், தங்கள் திருவடிக்கமலங்களைத் தங்கள் இதயத்தில் வைத்துப் போற்றுகின்றனர். தாங்களோ அந்தணப்பெருமக்களையே தன் வழிபடும் தெய்வமாகக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். அவ்வாறான இராமனான உங்களுக்கு வணக்கங்கள். (7)

ஒரு சமயம் ஸ்ரீராமன் மக்களின் உண்மைநிலையைக் கண்டறிய எண்ணி, எவரும் அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியாதபடி மாறுவேடம்பூண்டு இரவில் உலா வந்தார். அப்பொழுது ஒருவன் தன் மனைவியைப் பற்றிக் கூறுவதைக் கேட்டார். (8)

“அடியே! துஷ்டையே! நீ ஒரு ஓடுகாலி. நீ மாற்றான் வீட்டிலிருந்து வருகிறாய். கற்பிழந்த உன்னை, நான் இனி ஏற்கமாட்டேன். பெண்பித்து பிடித்த இராமன் வேண்டுமானால் (பிறன் வீட்டில் தங்கியிருந்த மனைவியை) இசைந்து ஏற்கலாம். ஆனால், நான் அவ்வாறு ஏற்கமாட்டேன்.” (9)

அறியாமை இருள் சூழ்ந்த முட்டாள்கள் மலிந்து கிடக்கும் இந்த நிலவுலகில், அனைவரையும் திருப்தி செய்வதென்பது முற்றிலும் இயலாததொன்று. இருப்பினும் பலபேர்கள் வாயிலாக இம்மாதிரியான கூற்றைச் செவியுற்ற ஸ்ரீராமபிரான் அவச்சொல்லுக்குப் பயந்து, சீதாப்பிராட்டியைத் தியாகம் செய்துவிட்டார். பிராட்டியும் காட்டில் வால்மீகி முனிவரின் ஆசிரமத்தில் தஞ்சமடைந்தாள். (10)

அப்பொழுது கருவுற்றிருந்த பிராட்டி உரிய நேரத்தில் இருபிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்தாள். அவர்களே குசன், லவன் என்று பெயர் பெற்றவர்கள். வால்மீகி முனிவர் உரியகாலத்தில் அவர்களுக்கு ஜாதகர்மா முதலிய சடங்குகளைச் செய்வித்தார். (11)

மன்னனே பரீக்ஷித்! இலக்குவனுக்கு அங்கதன், சித்ரகேது என இருபுதல்வர்கள் பிறந்தனர். பரதனுக்கு தக்ஷன், புஷ்கலன் என இருபிள்ளைகள். (12)

சத்ருக்னனது புதல்வர்கள் சுபாகுவும் சுருதஸேனனும். பரதன் திக்விஜய காலத்தில் கோடிக்கணக்கான கந்தவர்களைக் கொன்றான். (13)

அவர்களது செல்வங்கள் அனைத்தையும் எடுத்து வந்து, அரசனான ஸ்ரீராமனிடம் ஒப்படைத்தான். சத்ருக்னன், மது என்னும் அசுரனது புதல்வனான லவணாசுரனை வதம் செய்து, மதுவனத்தில் மதுரை என்கிற நகரை நிர்மாணித்தான். (14)

கணவனான ஸ்ரீராமனால் கைவிடப்பட்ட சீதாப்பிராட்டி, தன் இருபுதல்வர்களையும் வால்மீகி முனிவரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, ஸ்ரீராமபிரானது திருவடித் தாமரைகளையே தியானித்தவண்ணம் பூமிக்குள் புகுந்தாள். (15)

இதைச் செவியுற்ற ஸ்ரீராமபிரான் தனது அறிவாற்றலால் சோகத்தைத் தடுத்து நிறுத்த எவ்வளவோ முயன்றும், அவளது கல்யாண குணங்கள் திரும்பத் திரும்ப மனத்தில் தோன்றியதால் வல்லவரான அவராலும் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை. (16)

ஆண்—பெண்களின் இவ்வுறவு எங்கும் எப்பொழுதும் இதேபோல் துன்பமளிப்பதுவே. எத்துணை பெரியவர்களாயினும் சரி, இது இப்படித்தான். அவ்வாறிருக்க, உலகியல் இன்பங்களில் ஈடுபாடுடைய மனைவி—மக்கள் என்கிற பாசத்தளைக்காட்பட்ட பாமர மக்களைப் பற்றிக் கூற வேண்டுமா, என்ன? (17)

இதன் பின்னும் ஸ்ரீராமபிரான் தொடர்ந்து பிரும்மசாரி விரதம் பூண்டு, பதின்மூன்றாயிரம் வருடகாலம் ஒரே தொடராக அக்னிஹோத்திரம் செய்துவந்தார். (18)

ஸ்ரீராமன் தண்டகவனத்தில் வசித்த காலத்தில், துளிர் போன்ற எந்தத் திருவடிகளில் முள்ளும் கல்லும் குத்தித் தைத்தனவோ, அத்தகைய தன் திருவடிகளைத் தன்னையே சிந்தித்து வந்திருக்கும் இறையடியார்களின் இதயகமலத்தில் வைத்துவிட்டு, தனக்குதானே ஒளிர்ந்திடும் பரமாத்ம ஜோதியான வைகுண்டத்தை அடைந்தார்! (19)

ஸ்ரீராமனோ ஒத்தார்—மிக்கார் இல்லாத மாமாயன். அவருக்கு நிகர் அவரே. தேவர்கள் வேண்டிக் கொண்டதால், மானிடத் திருமேனி தாங்கி வந்தார். அத்திருமேனியோ திருவிளையாடலுக்கு என்றே அமைந்தது. இத்தகைய ஸ்ரீராமனுக்கு அஸ்திர—சஸ்திரங்கள் கொண்டு கடலில் அணைகட்டுவதோ, அரக்கர்களைக் கொன்றொழிப்பதோ பெரும் புகழுக்குக் காரணமாக அமையாது. மாட்சிமை மிக்க அவருக்கு, அரக்கர்களை வதம் செய்வதில் குரங்குகளின் உதவி தேவைதானா? அவர்களைச் சேர்த்துக் கொண்டதும் ஒரு திருவிளையாடலே. (20)

பகவான் ஸ்ரீராமனது தூய புகழ் எல்லாப் பாவங்களையும் தொலைப்பது; எண்டிசை யானைகளின் நெற்றிப்பட்டமான ஆபரணம் போல் ஒளிர்வது; எண்டிசைகளிலும் பரவியது. மார்க்கண்டேயர் போன்ற ரிஷிகளும் முனிவர்களும், தர்மபுத்திரரது சபை போன்ற பேரரசர்களின் அவையில் அவரது திருப்புகழைப் பாடினர். இன்றும் பாடி வருகிறார்கள். விண்ணவர்களும் மண்ணகத்து மன்னவர்களும் தங்கள் இரத்தின கிரீடங்கள், அவரது திருவடித்தாமரைகளில் படுமாறு வீழ்ந்து வணங்கிப் பணிகிறார்கள். ரகுகுல திலகரான அந்த ஸ்ரீராமனையே சரணமடைகிறேன்! (21)

ஸ்ரீராமனைத் தரிசித்தவர்கள், அவரை ஸ்பர்சித்தவர்கள், அவரோடு தொடர்ந்து சென்றவர்கள், அவருடன் கூட அமர்ந்திருந்தவர்கள் மற்றும் கோசல தேச மக்கள் ஆகிய அனைவரும் யோக சாதனங்களால் பெருந்தவசிகளும் யோகிகளும் பெறும் எந்தப் பெரும்பதம் உண்டோ, அந்தப் பெரும்பதமான வைகுண்டத்தை அடைந்தார்கள். (22)

மன்னனே பரீக்ஷித்! இராமனது திவ்யமான சரிதத்தைக் காதாரக் கேட்டு, மனதார சிந்திப்பவனுக்கு அமைதியும் மனநிறைவும் கிடைக்கின்றன. மேலும், (முற்பிறவி) கர்மத் தளைகள் முழுவதும் அழிந்துவிடுகின்றன. (23)

பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— பகவான் ஸ்ரீராமன் தன்நிலையில் எவ்வாறு நடந்து கொண்டார்? அம்சபூதர்களான சகோதரர் விஷயத்தில் எவ்வாறு நடந்து கொண்டார்? அவரது சகோதரர்கள், நாட்டுக் குடிமக்கள் மற்றும் நகரத்து முக்கிய பிரதானிகள் ஆகியோர் இராமனிடம் எவ்வாறு நடந்து கொண்டனர்? (24)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மூவுலகங்களுக்கும் ஒப்பற்ற தலைவரான இராமபிரான், சிங்காதனத்தை (அரசுரிமையை) ஏற்றுக் கொண்டபின், தன் சகோதரர்களைத் திக்விஜயம் செய்து வரும்படி கட்டளையிட்டார். தன் குடிமக்களுக்குத் தன் இயல்பு நிலையை (தன் நடத்தையின் வாயிலாக) உணர்த்திக் கொண்டு, தன் பணியாளர்களுடன் அயோத்தியைக் கண்காணித்து வந்தார். (25)

அயோத்தி நகர சாலைகள் நறுமணச்சந்தன நீராலும், யானைகளுடைய மதநீராலும் நனைந்திருந்தன. இது தங்கள் தலைவனான ஸ்ரீராமனைக் கண்டு, அந்த நகரம் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு, ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக்கிக் குளிர்ந்ததோ? என்னுமாப்போலே இருந்தது. (26)

திருமாளிகைகளின் மேல் மாடிகள், கோபுரங்கள், சபைகள், மண்டபங்கள், கோவில்கள் ஆகிய இடங்களில் தங்கக்கலசங்கள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஆங்காங்கே கொடிகள் கட்டப்பட்டிருந்தன. பாக்கு, கமுகுக்குலைகள், செவ்வாழை மரங்கள், நல்ல பட்டுத்துணிகளால் தைக்கப்பட்ட பட்டிகைகள் (கொடித் தோரணங்கள்) கட்டப்பட்டும்; கண்ணாடிகள், பட்டுத்துணிகள், நறுமண மாலைகள் முதலிய மங்களப் பொருட்கள் வைக்கப்பட்டும்; உற்சவ காலங்களில் கட்டப்படும் மாவிலைத் தோரணங்கள், முன் தலைவாசல் தோரணங்கள் ஆகியன கட்டப்பட்டும் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. (27—28)

நகரத்துப் பிரமுகர்கள், தங்கள் கைகளில் இராமனுக்கு அளிக்க வேண்டுமெனக் காணிக்கைகளை ஏந்தியவண்ணம் இராமனிடம் வந்து வாழ்த்தி வணங்கி, “எம்பெருமானே! முன்பு வராக அவதாரமெடுத்து சமுத்திரத்தில் மூழ்கிய இப்பூமியை வெளியே கொண்டு வந்த தாங்கள்தான், இன்று இந்த பூமியைக் காத்தருள வேண்டும்” என்று வேண்டினார்கள். (29)

இதற்குள் வெகுவருடங்களுக்குப் பின் இராமன், அயோத்தி வருவதைக் கேள்வியுற்ற அயோத்தி நகரமக்கள் ஆண்கள், பெண்கள் அனைவரும் அவரைக் காணும் ஆசையால் வீட்டுவேலைகளை மறந்து, உயர்ந்த மாடிகளில் ஏறி நின்று, காணக் காணத் தெவிட்டாத ஆராவமுதனான கமலக்கண்ணனை (இராமனை)க் கண்டு கொண்டேயிருந்தும் திருப்தியடையாது தங்கள் கண்களால் பார்த்தவண்ணம் மலர்மாரி பெய்தார்கள். (30)

பகவானும் அவர்களுக்குக் காட்சியளித்துக் கொண்டே, தம் முன்னோர்கள் தங்கி செங்கோலோச்சிய தன் அரண்மனையைச் சென்றடைந்தார். அங்கு என்றுமே குறையாத நிறைசெல்வங்கள் அடங்கிய பொக்கிஷங்கள், விலைமதிக்க முடியாத ஏராளமான உபகரணங்கள் நிரம்பியிருந்தன. (31)

பவழங்களால் அமைக்கப்பட்ட மேடைகள் மற்றும் வாசல்கள், வைடூர்யம் பதிக்கப் பெற்ற கம்பங்கள் வரிசை வரிசையாக இருந்தன. தளங்களோ மரகதப் பச்சைக்கற்கள் பதிக்கப் பெற்றுத் தூய்மையாக விளங்கின. சுவர்கள் படிகக் கற்களாலானவை. ஆகவே எங்கும் ஒளிமயம். (32)

பல வண்ண மாலைகள், கொடிகள், துணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மேற்கூரை விதானங்கள், இரத்தின மணிகளின் ஒளி, தூய்மையான அறிவுபோல் ஒளிரும் நன்முத்துக்கள், கண்டார் விரும்பும் அழகிய இன்பந்துய்க்க ஆகும் பொருட்கள், நறுமணங்கமழும் தூபங்கள், நெய்விளக்குகள், புஷ்பங்கள், ஆபரணங்கள் ஆகியவைகளால் அத்திருமாளிகை நன்கு அழகு செய்யப்பட்டிருந்தது. பொன் நகைகளையும் கண்டு நகைக்கும் தேவர்களையொத்த பெண்டிரும் ஆடவரும் இராமனுக்குப் பணிவிடை புரிந்தனர். (33—34)

பகவான் ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தி ஆத்மாராமன். தங்கள் இதயத்திலேயே பகவானைக் கண்டு மகிழும் ஞானிகளுக்கெல்லாம் முன்னிற்பவர். அந்த ஸ்ரீராமன் தன் உயிரிலும் சிறந்த அன்பு மனைவி சீதாப்பிராட்டியுடன் அந்தத் திருமாளிகையில் விளையாடி மகிழ்ந்தார். (35)

ஆடவர், பெண்டிர், விலங்கு என்கிற பேதமின்றி உயிர்ப் பிராணிகள் எல்லாம், அந்த இராமனுடைய தளிர் போன்ற மென்மையான திருவடித் தாமரைகளை மனத்திலிருத்தித் தியானம் செய்கின்றன. ஸ்ரீராமன் அறநெறிகள் சிறிதும் பிழையாது, பல்லாயிரமாண்டுகள் அந்தந்தப் பருவங்களுக்கு ஏற்றவாறு இன்பங்களைத் துய்த்து வந்தார். (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் — இஷ்வாகு வம்ச வர்ணனை

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— குசனது மகன் அதிதி. அவன் மகன் நிஷதன். அவனது புதல்வன் நபன். அவனது மகன் புண்டரீகன். புண்டரீகன் குமாரன் க்ஷேமதன்வா. (1)

க்ஷேமதன்வாவின் புதல்வன் தேவாநீகன். அவன் மகன் அனீஹன். இவனது புதல்வன் பாரியாத்ரன். இவன் குமாரன் பலஸ்தலன். இவனது திருக்குமாரன் சூரியனின் அம்சம் பொருந்திய வஜ்ரநாபன். (2)

இவனது பிள்ளை ககணன். அவன் மகன் வித்ருதி. வித்ருதியின் மகனான ஹிரண்யநாபன் ஜைமினி மகரிஷியின் சீடனும் சிறந்த யோகாசார்யனும் ஆவான். கோசல தேசத்தில் உதித்த யாக்ஞவல்க்ய மகரிஷி இவனிடம் சீடனாக இருந்து மிகவும் மேன்மையை அளிப்பதும், இதயமுடிச்சை அறுப்பதுமான அத்யாத்ம யோகத்தைக் கற்றுத் தெளிந்தார். (3—4)

ஹிரண்யநாபனது மகன் புஷ்யன். அவன் மகன் த்ருவஸந்தி. இவனது குமாரன் சுதர்சனன். சுதர்சனன் மகன் அக்னிவர்ணன். அவன் மகன் சீக்ரன். சீக்ரனது மகன் மரு. (5)

இந்த மரு யோக சாதனைகளைச் செய்து, பல சித்திகள் கைவரப் பெற்று, கலாபக்கிராமத்தில் (இன்றும்) வசித்துக் கொண்டிருக்கிறார். இக்கலியுகத்தின் முடிவில் அழியப்போகும் சூரிய வம்சத்தைத் திரும்பவும் தொடங்கி வைக்கப் போகிறார். (6)

மருவின் மகன் பிரஸுச்ருதன். அவன் மகன் ஸந்தி. ஸந்தியின் பிள்ளை அமர்ஷணன். இவன் மகன் மஹஸ்வான். அவன் பிள்ளை விச்வஸாஹ்வன். (7)

இவன் பிள்ளை பிரஸேனஜித். அவனது மகன் தக்ஷகன். தக்ஷகன் மகன் பிருஹத்பலன். இந்தப் பிருஹத்பலனைத்தான் உன் தந்தையான அபிமன்யு பாரதப் போரில் கொன்றான். (8)

பரீக்ஷித்! இவர்களனைவரும் இதற்கு முன் இருந்த இக்ஷ்வாகு வம்சத்தரசர்கள். இனிவரப் போகும் அரசர்களைக் கூறுகிறேன், கேள். பிருஹத்பலனுக்குப் பிருஹத்ரணன் என்கிற புத்திரன் பிறக்கப் போகிறான். (9)

பிருஹத்ரணனுக்கு உருக்ரியனும், அவனுக்கு வத்ஸவிருத்தனும், அவனுக்குப் பிரதிவியோமனும் பிறப்பார்கள். பிரதிவியோமனுக்கு பானுவும், பானுவுக்கு திவாகனும் பிறப்பார்கள். திவாகன் சேனாபதியாக விளங்குவான். (10)

இவனது மகன் வீரனான ஸகதேவன். அவன் மகன் பிருஹதச்வன். இவன் மகன் பானுமான். பானுமான் மகன் பிரதீகாச்வன். இவன் மகன் ஸுப்ரதீகன். (11)

ஸுப்ரதீகன் மகன் மருதேவன். இவன் மகன் ஸுநக்ஷத்ரன். அவன் மகன் புஷ்கரன். புஷ்கரன் மகன் அந்தரிக்ஷன். இவனது மகன் ஸுதபஸ். இவன் மகன் ஸுமித்ரஜித். (12)

இவன் மகன் பிருஹத்ராஜன். அவன் மகன் பர்ஹிஸ். பர்ஹிஸ்ஸின் மகன் கிருதஞ்ஜயன். இவன் மகன் ரணஞ்ஜயன். இவன் மகன் ஸஞ்ஜயன். (13)

இவன் மகன் சாக்கியன். அவன் மகன் சுத்தோதன். இவன் மகனாக லாங்கலனும், அவனுக்குப் பிரஸேனஜித்தும், அவனுக்கு க்ஷுத்ரகனும் பிறப்பார்கள். (14)

இவனுக்கு ரணகன் பிறப்பான். இவன் மகன் ஸுரதன். இவனுக்கு மகனாக இந்த வம்சத்தின் கடைசி மன்னனாக ஸுமித்ரன் பிறப்பான். இவர்கள் அனைவரும் பிருஹத்பலனின் வம்சத்தவர்கள். (15)

இக்ஷ்வாகு மன்னர்களுடைய வம்சம் இந்த ஸுமித்ரனுடன் முடிவடையும். ஏனெனில், ஸுமித்ரன் அரசனாக வந்ததும் கலியுகம் ஆரம்பமாகிவிடும். (16)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் — நிமி மன்னனது வம்ச வர்ணனை

சுகப்பிரும்ம ரிஷி கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! இக்ஷ்வாகுவின் புதல்வனான நிமி என்பவன், ஸத்ரம் என்னும் வேள்வியைத் தொடங்கிவிட்டு வசிஷ்ட முனிவரைத் தனக்கு ரித்விக்காக இருக்க வேண்டினான். வசிஷ்டரும், “மன்னனே! இந்திரன் செய்கிற வேள்விக்கு என்னை ரித்விக்காக முதலிலேயே வரித்துவிட்டான். (1)

(ஆகவே,) அவனது வேள்வியை முடித்துத் தந்துவிட்டுப் பின் வருகிறேன். அதுவரை என்னை எதிர்பார்த்துப் பொறுத்திரு” என்று கூறினார். ஸத்ரயாகத்தை மேற்கொண்ட யஜமானனாகிய நிமி, இதைக் கேட்டு பதிலேதும் கூறவில்லை. (ஆனால்,) வசிஷ்ட முனிவர் இந்திரனது வேள்வியைச் செய்து வைக்கச் சென்றுவிட்டார். (2)

ஆன்மஞானியான நிமிச்சக்கரவர்த்தி, “வாழ்வோ நிலையற்றது, நொடிப் பொழுதானது. ஆகவே, காலம் தாழ்த்துவது அறிவுடைமையாகாது” என்று நிச்சயித்து, குருவான வசிஷ்டர் திரும்பி வரும் வரை காத்திராமல், மற்ற ரித்விக்குகளைக் கொண்டு வேள்வியைச் செய்யலாம் என்று எண்ணி, வேள்வியைத் தொடங்கிவிட்டான். (3)

இந்திரனுடைய வேள்வியை நிறைவு செய்து திரும்பிய குருவான வசிஷ்டர், தன் சீடனான நிமி தன் சொல்லை மீறி வேள்வியைத் தொடங்கியது கண்டு (சற்றே சினந்து), “தன் ஆன்மஞானத்திலும் புலமையிலும் செருக்குக்கொண்ட நிமியின் உடல் வீழ்ந்து அழியட்டும்” என்று சாபமளித்தார். (4)

“தாங்கள் பேராசையால் தங்களுக்கான அறநெறிகளை மதிக்காமல் எனக்குச் சாபமளித்தீர்கள். ஆகவே, தங்களது உடலும் வீழ்ந்தழியட்டும்” என்று நிமிச்சக்கரவர்த்தி அதர்மநெறியைக் கைக்கொண்டு, தன்னைச் சபித்த வசிஷ்ட முனிவரைத் திரும்பச் சபித்தான். (5)

இவ்வாறு சபித்துவிட்டு ஆன்மஞானிகளில் சிறந்தவனான நிமி மன்னன் தன்னுடலைத் தியாகம் செய்தான். எனது கொள்ளுத் தாத்தாவான (விருத்தப்பிரபிதாமகரான) வசிஷ்ட முனிவரும் தன்னுடலை நீத்து, மித்ரன், வருணன் என்கிற தேவர்கள் வாயிலாக, ஊர்வசியின் வயிற்றில் பிள்ளையாகப் பிறந்தார். (6)

வேள்விக்கு வந்திருந்த சிறந்த முனிவர்களான ரித்விக்குகள், நிமியின் உடலை வாசனைப் பொருட்களின் நடுவிலிட்டு வைத்துப் பாதுகாத்தார்கள். பின், ஸத்ரவேள்வியின் முடிவில் வந்திருந்த தேவர்களிடம், “தேவர்களே! நீங்களோ எதையும் செய்யும் வல்லமை படைத்தவர்கள். இப்பொழுது செய்து முடித்த இந்த ஸத்ரவேள்வியினால் நீங்கள் மனம் மகிழ்ந்து இருப்பீர்களேயானால், நிமி மன்னனது இவ்வுடல் திரும்ப உயிர்த்தெழட்டும்” என்று வேண்டினார்கள். தேவர்களும், “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று அருளினார்கள். ஆனால், நிமி மன்னனோ, “எனக்கு இவ்வுடலுடன் கட்டுப்பட்டிருக்கும் நிலை வேண்டாம். ஆன்ம அறிஞர்களான முனிவர்கள் தங்களுடைய எண்ணத்தை முழுமையாக ஸ்ரீமந்நாராயணனிடமே ஈடுபடுத்தி, அவரது சரணகமலங்களையே இடைவிடாது சேவிக்கிறார்கள். என்றாவது ஒருநாள் இவ்வுடல் நிச்சயம் மரணதேவனிடம் சிக்கப் போகிறது என்கிற பயத்தில் நடுங்கும் அவர்கள், இவ்வுடலின் தொடர்பை விரும்புவதில்லை. இவ்வுடல் தளையிலிருந்து தங்களை விடுவித்துக் கொள்ளவே விரும்புகிறார்கள். (7—9)

ஆகவே, வருத்தத்தையும் துன்பத்தையும் பயத்தையும் அளிக்கும் இவ்வுடலோடு மீண்டும் தொடர்பு கொள்ள நானும் விரும்பவில்லை. மீன்களுக்கு அவை வசிக்கும் இடமான நீரில் அதைவிடப் பெரிய நீர்வாழ் பிராணிகளினின்றும், தரையில் மீனவர்களிடமிருந்தும் மரணபயமுள்ளது போல் இவ்வுடலுக்கும் நாற்புறங்களிலிருந்து மரணபயமுண்டு” என்று கூறிவிட்டான். (10)

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “முனிவர்களே! மன்னன் நிமி இவ்வுடலின்றியே சகலப் பிராணிகளின் கண்களில் (கண்ணிமையாக) விருப்பப்படி வசிக்கட்டும். அங்கிருந்து கொண்டே தன் சூட்சும உடலால் இறைவனைத் தியானிக்கட்டும். இமைகள், மேலும் கீழும் அசைவதாலேயே அதனது நிலையாமை புலனாகட்டும்.” (11)

‘அரசர்கள் இல்லையெனில் குடிமக்களுக்குப் பயமும் துன்பமும் நிச்சயம்’ என்பதைச் சிந்தித்த மகரிஷிகள், மன்னன் நிமியினது உடலைக் கடைந்தார்கள். அங்கிருந்து ஒரு குமாரன் தோன்றினான். (12)

பிறவியெடுத்து சந்ததியைத் தோற்றுவித்ததால் ‘ஜனகன்’ எனப்பெயர் பூண்டான். உயிரற்ற உடலிலிருந்து தோன்றியதால் வைதேஹன் அல்லது விதேஹன் என்றும், கடைந்த பின் பிறந்ததால் ‘மிதிலன்’ என்றும் புகழப்பட்டான். அவன் தோற்றுவித்த நகரம்தான் மிதிலாபுரி. (13)

பரீக்ஷித்! ஜனகனது மகன் உதாவசு. அவனது மகன் நந்திவர்த்தனன். அவன் பிள்ளை ஸுகேது. அவன் குமாரன் தேவராதன். இவன் புதல்வன் பிருஹத்ரதன். பிருஹத்ரதன் பிள்ளை மஹாவீர்யன். அவனது மகன் ஸுத்ருதி. இவன் பிள்ளை திருஷ்டகேது. அவன் மகன் ஹர்யச்வன். இவனது மகனாகப் பிறந்தவர் மரு. (14—15)

மருவின் மகன் பிரதீபகன். இவன் பிள்ளை கிருதிரதன். இவனது குமாரன் தேவமீடன். இவன் பிள்ளை விசுருதன். விசுருதன் மகனாகத் தோன்றியவன் மஹாத்ருதி. (16)

மஹாத்ருதியின் மகன் கிருதிராதன். இவன் குழந்தை மஹாரோமா. இவனுக்கு ஸ்வர்ணரோமாவும், அவனுக்கு ஹிரஸ்வரோமாவும் பிறந்தார்கள். (17)

இவனது மகன் ஸீரத்வஜன் வேள்வி செய்ய எண்ணி, நிலத்தை உழுது சீர்படுத்தும்போது, கலப்பையின் நுனியிலிருந்து சீதாப்பிராட்டி தோன்றினாள். அதனால், அவன் ஸீரத்வஜன் என்று அழைக்கப்பட்டான். (ஸீரம் = கலப்பை) (18)

ஸீரத்வஜன் மகன் குசத்வஜன். அவனது மகன் மன்னனான தர்மத்வஜன். இவனுக்கு கிருதத்வஜன், மிதத்வஜன் என இரண்டு புதல்வர்கள் பிறந்தார்கள். (19)

கிருதத்வஜனிடமிருந்து கேசித்வஜனும், மிதத்வஜனிடமிருந்து காண்டிக்யனும் பிறந்தனர். பரீக்ஷித்! கிருதத்வஜன் மகனான கேசித்வஜன் ஆன்மவித்தையில் சிறந்து விளங்கினான். (20)

கர்ம தத்துவங்களில் புலமை வாய்ந்த காண்டிக்யன், கேசித்வஜனிடம் பயங்கொண்டு ஓடி ஒளிந்து கொண்டான். இவன் மகன் பானுமான். இவனுக்கு மகனாக சதத்யும்னன் பிறந்தான். (21)

இவன் மகனாக சுசியும், அவனுக்கு ஸநத்வஜனும், அவனுக்கு ஊர்த்வகேதுவும், அவன் மகனாக அஜனும், அவன் பிள்ளையாகப் புருஜித்தும் பிறந்தனர். (22)

புருஜித்தின் மகன் அரிஷ்டநேமி. அவன் மகன் சுருதாயு. இவன் பிள்ளை ஸுபார்சுவகன். இவன் குமாரன் சித்ரரதன். இவன் பிள்ளை மிதிலையின் மன்னனான க்ஷேமதி என்பவன். (23)

க்ஷேமதியின் மகன் ஸமரதன். அவன் பிள்ளை ஸத்யரதன். இவனிடமிருந்து உபகுருவும் உபகுருவிடமிருந்து அக்னியின் அம்சமாக உபகுப்தனும் தோன்றினர். (24)

உபகுப்தன் மகன் வஸ்வநந்தன். அவன் பிள்ளை யுயுதன். அவன் பிள்ளை ஸுபாஷணன். இவன் மகன் ச்ருதன். ச்ருதன் மகன் ஜயன். ஜயன் மகன் விஜயன். விஜயன் மகன் ருதன். (25)

ருதன் மகன் சுனகன். அவன் மகன் வீதஹவ்யன். இவன் மகன் த்ருதி. த்ருதியின் மகன் பஹுலாச்வன். அவன் குமாரன் க்ருதி. க்ருதியின் மகன் மஹாவசீ. (26)

பரீக்ஷித்! மிதிலனது வம்சத்தில் தோன்றிய அனைத்து மன்னர்களும் ‘மைதிலர்கள்’ என்று அழைக்கப்பட்டனர். இவர்கள் அனைவரும் ஆன்மவித்தையில் கைதேர்ந்தவர்கள். இவர்கள் இல்லறத்தவர்களாக இருப்பினும், யோகேசுவரனான யாக்ஞவல்கியர் போன்ற மகரிஷிகளின் திருவருளால் இன்ப—துன்பம் போன்ற இரட்டைகளால் பாதிக்கப்படாமல் உலகியலில் பற்றற்று விளங்கினார்கள். (27)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதிநான்காவது அத்தியாயம் — சந்திர வம்ச வர்ணனை

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! இனி பரம பாவனமான சந்திர வம்சத்தைக் கூறுகிறேன், கேள். இந்த வம்சத்தில்தான் பெருங்கீர்த்தியாளர்களான புரூரவஸ் முதலிய அரசர்களது பெருமைகள் கூறப்படுகின்றன. (1)

ஆயிரக்கணக்கான தலைகள் கொண்ட விராட் ஸ்வரூபனான பரமபுருஷன் ஸ்ரீமந்நாராயணனது நாபியான தடாகத்தில் தோன்றிய கமலத்திலிருந்து பிறந்தவர், படைப்புக் கடவுளான பிரும்மதேவர். அவரது திருமகன் அத்ரி மகரிஷி. தந்தை போன்றே சிறந்த குணவான். (2)

அத்ரி மகரிஷியின் கண்களிலிருந்து அமுதமயனான சந்திரன் தோன்றினான். பிரும்மதேவர், இவனை அந்தணர்கள், மூலிகைகள் மற்றும் நட்சத்திரங்களுக்குத் தலைவனாக நியமித்தார். (3)

சந்திரன் மூவுலங்களையும் வென்று ராஜசூய வேள்வியைச் செய்தான். இதனால் செருக்கடைந்த அவன், தேவகுருவான வியாழ பகவானின் மனைவி தாரா என்பவளைப் பலாத்காரமாகக் கவர்ந்து சென்றான். (4)

தேவகுருவான பிருகஸ்பதி பன்முறை வேண்டியும், செருக்கு மிகுந்த சந்திரன் அவளை விடவில்லை. இதனால் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையே பெரும் போர் மூண்டது. (5)

தேவகுருவான வியாழ பகவானிடம் கொண்ட பகையால் அசுர குரு சுக்ராசார்யார் அசுரர்களோடு சந்திரன் பக்கம் சார்ந்தார். குருவான அங்கீரஸ முனிவரின் புதல்வனாயிற்றே என்கிற அன்பினால், பரமசிவன் தன் பூதகணங்களோடு வியாழ பகவானை ஆதரித்தார். (6)

தேவேந்திரன் அனைத்து தேவர்களுடன் குருவான வியாழ பகவான் பக்கம் சேர்ந்து கொண்டான். இவ்வாறு தாராதேவியின் காரணமாக, தேவர்களையும் அசுரர்களையும் அழித்தொழிக்கும் பெரும் போர் மூண்டது. (7)

அப்பொழுது அங்கீரஸ முனிவர் பிரும்மதேவரிடம் சென்று, போரை நிறுத்தச் சொல்லுமாறு வேண்டவே, பிரும்மதேவர், சந்திரனை அழைத்து அதட்டி, மிரட்டித் தாரையை வியாழ பகவானிடம் ஒப்படைக்கச் செய்தார். தாரை கர்ப்பவதியாக இருப்பதை அறிந்த குருபகவான் (பின்வருமாறு) கூறினார். (8)

“தீய புத்தி கொண்டவளே! எனது க்ஷேத்திரத்தில் பிறனுடைய விதையா? அதை இப்பொழுதே கலைத்துவிடு. உடனே கலைத்துவிடு. பயப்படாதே. நானும் மக்கட்பேற்றை விரும்பியுள்ளதால் உன்னை எரித்துச் சாம்பலாக்க மாட்டேன். நீயோ பெண், அபலை. ஆணின் வலிமையை எதிர்க்க முடியாதவள். அதனால், உன்னிடம் தவறில்லை என்பதை நானறிவேன்.” (9)

இதைக் கேட்டு தாராதேவி வெட்கித் தலைகுனிந்தாள் என்றாலும் கருவைக் கலைக்கவில்லை. அவள் பொன் போல் ஒளிரும் ஓர் அழகிய மகனைப் பெற்றெடுத்தாள். அந்தக் குழந்தையிடம் குருபகவானும் சந்திரனும் ஒரே மாதிரி அன்பு வைத்தனர். (10)

இருவரும், “இது என் குழந்தை; உன்னுடையது அல்ல” என்று உரக்கக் கூறியவாறு சண்டையுமிட்டனர். இதைக் கண்ட தேவர்களும் ரிஷிகளும் தாரையிடம், “(அம்மா!) இது யாருடைய குழந்தை?” என்று வினவினர். ஆனால், வெட்கத்தினால் தாரை எந்த ஒரு பதிலும் கூறவில்லை. (11)

ஆனால், வெட்கப்படுபவள் போல் பொய்யாக நடிக்கும் தன் தாயைக் கண்டு சினங்கொண்ட அந்தக் குழந்தை, “கூடாவொழுக்கம் கொண்டவளே! ஏன் பதில் கூறாமல் இருக்கிறாய்? என்னைப் பற்றிய உன் தீயசெயலை உடனே கூறு” என்று கூறியது. (12)

அப்பொழுது பிரும்மதேவர் அவளைத் தனிமையில் அழைத்துச் சமாதானப்படுத்திக் கேட்டார். தாரையும் மெல்லிய குரலில், “இது சந்திரனின் குழந்தை” என்று பதிலுரைத்தாள். ஆகவே சந்திரன், அந்தக் குழந்தையைத் தன் மகனாக ஏற்றுக் கொண்டான். (13)

பரீக்ஷித்! பிரும்மதேவர் அந்தக் குழந்தையின் ஆழ்ந்த அறிவைக் கண்டு அதற்கு, ‘புதன்’ என்று பெயர் சூட்டினார். இவ்வாறு புத்திசாலியான பிள்ளையை அடைந்ததனால் சந்திரனும் மிக்க ஆனந்தம் கொண்டான். (14)

புதனுக்கு, இளை என்பவளிடம் புரூரவஸ் என்பவன் பிறந்தான். அவனைப் பற்றித்தான் முன்பே கூறினேனே. இந்திரனது அவையில் ஒருநாள் நாரத மகரிஷி இந்த புரூரவஸ்ஸின் அழகு, நற்குணங்கள், நல்லொழுக்கம், வள்ளல் தன்மை, செல்வச்செழிப்பு, பராக்கிரமம் ஆகியன பற்றிக் கூறவே, அதைக் கேட்ட தேவமாது ஊர்வசி, காமன் அம்புகளுக்கு இரையாகி, அந்த புரூரவஸ் பக்கம் இணைந்தாள். (15—16)

மித்ராவருண தேவர்களின் சாபத்தால் மனித உலகிற்கு வரவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டதால், மன்மதனைப் போல அழகு வாய்ந்த மானிடத் திலகனான புரூரவஸ்ஸைப் பற்றிச் செவியுற்ற அப்சரப் பெண் திலகமான ஊர்வசி, தைரியங்கொண்டு அவன் பக்கம் இணைந்தாள். (17)

தேவப்பெண்ணான ஊர்வசியைக் கண்டு மன்னன் புரூரவஸ்ஸின் கண்கள் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தன; உடல் மயிர்க்கூச்செறிந்தது; இனிய சொற்களை உதிர்த்தது, அவனது வாய். (18)

மன்னன் புரூரவஸ் கூறுகிறான்—— “அழகியே! உன் வரவு நல்வரவாகுக. உட்கார். நான் உனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? காமகேளிக்கைகளில் என்னோடு திளைக்கலாமே? நம் இருவரது காதலும் இன்பமும் பல்லாண்டுகள் இனிது தொடரட்டும்.” (19)

ஊர்வசி பதிலுரைக்கிறாள்—— “நல்லழகரே! எந்தப் பெண்ணினுடைய கண்களும் மனதும் தங்களைக் கண்டு ஆசை கொள்ளாமல் இருக்கும்? ஏனெனில், தங்களருகில் வந்த எனது மனமும் கண்களும், தங்களைத் தழுவும் ஆசையால் தைரியமிழந்து நிற்கின்றனவே! (20)

மன்னவா! நல்லழகும் நற்குணங்களும் கொண்டு புகழப்படும் ஆடவன், பெண்களுக்கு விருப்பமான சிறந்த கணவன் ஆவான். ஆகவே, நான் தங்களோடு நிச்சயம் இன்புற்றிருப்பேன். ஆனால், என் இறைவா! ஒரே ஓர் ஒப்பந்தம். நான், இரண்டு ஆட்டுக்குட்டிகளைத் தங்களிடத்தில் ஒப்படைப்பேன். தாங்கள், அதைக் காப்பாற்றித் தர வேண்டும். (21)

மேலும் வீரரே! எனக்கு நெய்தான் உணவு. உடலுறவு நேரம் தவிர மற்ற நேரங்களில் எப்பொழுதுமே தங்களை ஆடையின்றி, நான் காணக் கூடாது. (சரிதானே.)” இதைக் கேட்ட பெருமனம் படைத்த புரூரவஸ்ஸும் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று அவளது நிபந்தனைகளை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றான். (22)

பின்னர், அந்த மன்னன் ஊர்வசியிடம், “உனது அழகுதான் என்ன! லீலைகள்தான் என்ன! எங்குமே காணக் கிடைக்காதனவாகவன்றோ உள்ளன! மானிட உலகையே மயக்குவதாகக் காண்கின்றனவே, மேலும், அழகியான நீ தானாகவே இங்கு வந்திருக்கிறாய். எந்தவோர் ஆண்மகன்தான் உன்னைப் பெற்று மகிழாதிருப்பான்?” என்று கூறினான். (23)

ஆடவரில் சிறந்த புரூரவஸ், காமக்கலைகளில் கூறியுள்ளவாறு ஊர்வசியுடன் தேவர்கள் விளையாடிக் களிக்கும் சைத்ரரதம், நந்தனவனம் முதலிய உத்யான வனங்களில் விருப்பம் போல் கூடிக் களித்தான். (24)

தாமரை மலரின் மகரந்தம் போன்று இனிய நறுமணம் வீசும் மேனியுடைய ஊர்வசியுடன், அவளது முகமண்டலத்தின் நறுமணத்தில் தன்னையே மறந்து பல்லாண்டுகள் மகிழ்ச்சியாகக் கழித்தான், அவன். (25)

ஊர்வசி (தன் அவைக்கு) வராதது கண்ட இந்திரன், “அவளின்றித் தேவசபையே கலையிழந்து காணப்படுகிறதே?” என்று எண்ணி, அவளைத் தேடி அழைத்துவர கந்தர்வர்களை ஏவினான். (26)

அவர்களும் இருள் சூழ்ந்த நடு இரவில் புரூரவஸின் அரண்மனைக்கு வந்து, ஊர்வசி மன்னரிடம் அளித்திருந்த இரு ஆட்டுக்குட்டிகளையும் கவர்ந்து சென்றனர். (27)

இவ்வாறு அவர்கள் கவர்ந்து செல்கையில் அவ்விரண்டு ஆட்டுக்குட்டிகளும் கத்தின. அதைக் கேட்டு, ‘பெற்ற குழந்தைகள் போல்’ அந்த ஆட்டுக்குட்டிகளிடம் அன்பு செலுத்திய ஊர்வசி, “தானே வீரரென்று இறுமாந்திருக்கும் இந்தக் கோழையைக் கட்டிக் கொண்டு, நான் கெட்டேனே! எனது இரு ஆட்டுக்குட்டிகளையும் காப்பாற்ற இயலாத இவரும் ஓர் ஆண்மகன்தானா? (28)

இவரிடம் நம்பிக்கை வைத்தேன். ஆனால் திருடர்கள், எனது குழந்தைகளான இரு ஆட்டுக்குட்டிகளையும் கவர்ந்து சென்றுவிட்டார்களே? அந்தோ! நான் கெட்டொழிந்தேனே! இரவில் இவர் பெண்பிள்ளை போல் பயந்து நடுங்கிப் படுத்து உறங்குகிறார். பகலிலோ ஆணேறு போல் திரிகிறார்.” (29)

இவ்வாறு சொல்லம்புகளால் தாக்கப்பட்ட மன்னன் புரூரவஸ், ‘கூர்மையான அங்குசத்தால் குத்தப்பட்ட யானை போல் கடுங்கோபம் கொண்டு, கையில் வாளேந்தி, இடுப்பில் ஆடையின்றித் திருடர்களைத் துரத்திச் சென்றான். (30)

கந்தர்வர்களோ இரு ஆட்டுக்குட்டிகளையும் அங்கேயே விட்டுவிட்டு, மின்னல் போல் ஒளியுடன் நின்றனர். ஆட்டுக்குட்டிகளை எடுத்துவரும் தன் கணவன், இடுப்பில் ஆடையின்றி இருப்பதை, அவ்வெளிச்சத்தில் ஊர்வசி கண்டாள். (அதனால், தான் செய்து கொண்ட ஒப்பந்தப்படி, அவனை உதறிவிட்டு விண்ணுலகம் சென்றாள்.) (31)

மன்னன் புரூரவஸ் பள்ளியறையில் தன் மனைவி ஊர்வசி இல்லாததைக் கண்டு மனம் கலங்கினான். அவளிடமே மனத்தைப் பறிகொடுத்திருந்ததால், தன்னிலை மறந்து வருந்திப் பைத்தியம் பிடித்தவன் போல் பூமியெங்கும் சுற்றி அலைந்தான். (32)

ஒருநாள் குருக்ஷேத்திரத்தில் உள்ள சரஸ்வதி நதிக்கரையில் ஊர்வசியையும், அழகிய தெளிந்த திருமுகமுடைய அவளது ஐந்து தோழிகளையும் கண்டு, இனிய குரலில் இனிமை சொட்டப் பேசலானான். (33)

“என் அன்பு மனைவியே! சற்று நில். என் சொல்லைக் கேள். இப்பொழுது என்னை மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்யாது, பயங்கரமான துன்பத்தில் மூழ்கடித்துச் செல்வதும் சரியா? சிறிது இரு. நாம் இருவரும் சற்றே பேசி மகிழ்வோம். (34)

அன்பானவளே! இவ்வழகிய உடல் மீது உனக்கு அன்பு இல்லாததனாலன்றோ, இதைத் தூக்கியெறிந்து விட்டுச் சென்றாய். இந்த நாள் வரை உனக்காக அலைந்து திரிந்த இவ்வழகிய உடல், இப்பொழுது இங்கே விழுந்துவிடும். நீ பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே கழுகுகளும் நரிகளும் இந்த உடலைத் தின்னப் போகின்றன.” (35)

ஊர்வசி கூறுகிறாள்—— “தாங்கள் ஆண்மகனாயிற்றே! தாங்கள் இறக்கலாமா? (மனம் தளரலாமா?) இந்த ஓநாய்கள் (புலன்கள்) தங்களைச் சாப்பிட முடியாது. பெண்கள் இதயமும், ஓநாய்கள் இதயமும் ஒன்றே போல் கடினமானதுதான். ஆகவே, பெண்களுக்கு எவருடனும் நிலையான அன்பு கிடையாது. (36)

பெண்களுக்கு இரக்கமென்பது ஏது? கொடுமை அவர்களது இயல்பு. அற்பவிஷயங்களுக்குக்கூடச் சினங்கொள்வார்கள்; பொறுமை அற்றவர்கள். தமது நன்மைக்காக, தாம் நினைத்ததைச் சாதித்துக் கொள்ள பெரிய பெரிய சாகசங்களையும் செய்வார்கள். அற்ப விஷயங்களுக்காகக்கூடத் தன்னிடம் நம்பிக்கை வைத்த கணவன், உடன் பிறந்தவன் யாராகினும் கொன்று ஒழிக்கவும் தயங்க மாட்டார்கள். (37)

காதலில் மயங்கிய அறிவிலிகளிடம் பொய்யாக நம்பிக்கையைத் தோற்றுவித்து, பின் அவர்கள் தம் வலைக்குள் விழுந்ததும் அவர்களது காதலை உதறித் தள்ளிவிடுவார்கள். புதிது புதிதான இன்பங்களை அடையத் துடிப்பவர்கள். பற்பல ஆடவர்களை விரும்பும் அவர்கள், எந்தவொரு கட்டுப்பாடுமின்றி விருப்பம் போல் சுற்றித் திரிவார்கள். (38)

என் தலைவரே! கவலையை விடுங்கள். தாங்கள் சக்கரவர்த்தி அல்லவா? ஒவ்வொரு வருட முடிவிலும் ஓரிரவு மட்டும் என்னுடனிருந்து இன்பந்துய்க்கப் போகிறீர்கள். அதனால், உங்களுக்கு இன்னும் குழந்தைகள் பிறக்கப் போகின்றன.” (39)

இதைக் கேட்ட மன்னன், தன் மனைவி ஊர்வசி கருவுற்றிருப்பதை அறிந்து, தன் தலைநகருக்குத் திரும்பினான். ஒரு வருடம் முடிந்து அங்கு சென்று பார்க்கையில், ஊர்வசி வீரம் மிகுந்த அழகிய ஓர் ஆண்மகவுடன் இருப்பது கண்டு மகிழ்ந்து, அன்றிரவு அவளோடு மகிழ்ச்சியோடிருந்தான். பொழுது புலரவே, அவள் அவனைத் துறந்துச் செல்ல முனைகையில், பிரிவாற்றாமையால் வருந்தித் துன்புறும் மன்னவனிடம் ஊர்வசி கூறலானாள். (40—41)

“(அரசே!) நீங்கள், இந்த கந்தர்வர்களைத் துதித்துப் போற்றுங்கள். அவர்கள் நினைத்தால் என்னைத் தங்களுக்குத் தரமுடியும்” என்று கூறினாள். பரீக்ஷித்! இதைக் கேட்ட மன்னன் அவ்வாறு துதிக்கவே, மகிழ்ந்த கந்தர்வர்கள் (இந்த அக்னியால் வைதீகக் கர்மாக்களைச் செய்து, அதன் பயனாக நீ ஊர்வசியைப் பெறலாம் என்று கூறி,) அவனிடம் அக்னியை வைத்து ஆகுதி செய்யும் ஒரு பாத்திரத்தை அளித்தனர். அந்தப் பாத்திரத்தையே ஊர்வசி எனக் கொண்டு மார்போடு அணைத்தவண்ணம் காடுகள்தோறும் அலைந்தான். பின் நாட்கள் உருண்டோட, இது ஊர்வசியல்ல; அக்னியில் ஆகுதியிடும் பாத்திரமென அறிந்தான். (42)

அதனால், அந்தப் பாத்திரத்தை வனத்திலேயே தூக்கி எறிந்துவிட்டு நாடு திரும்பினான். இரவு நேரத்தில் ஊர்வசியைப் பற்றிய நினைப்பே. இவ்வாறு தியானித்த அவனது மனத்தில் திரேதா யுகத் தொடக்கத்தில் கர்மகாண்டத்தை விளக்கும் மூன்று வேதங்களும் தோன்றின. (43)

அதனால், முன்பு தான் அக்னியிடும் பாத்திரத்தைத் தூக்கியெறிந்த அதே இடத்திற்குச் சென்று பார்க்க, அவ்விடத்தில் வன்னி மரத்தின் பொந்தில் ஓர் அரசமரம் முளைத்திருக்கக் கண்டு, அதன் கட்டையால் இரண்டு அரணிக்கட்டைகளைச் செய்தான். ஊர்வசி சென்ற உலகிற்குத் தானும் செல்ல விருப்பங்கொண்ட அவ்வரசன், கீழ் அரணிக்கட்டையில் ஊர்வசி இருப்பதாகவும், மேல் அரணிக் கட்டையில் தானிருப்பதாகவும், நடுவிலுள்ள கட்டையை மகனாகவும் தியானித்து, அக்னியைத் தோற்றுவிக்கும் மந்திரங்களைக் கூறிக் கொண்டு கடையலானான். (44—45)

அவ்வாறு கடையவே, அங்கிருந்து போகப் பொருட்களையும் செல்வத்தையும் அளிக்கவல்ல ‘ஜாதவேதஸ்’ என்று பெயர் கொண்ட அக்னி தோன்றியது. அந்த அக்னியை அவ்வரசன் மூன்று வேதங்களிலும் கூறப்பட்ட ‘ஆதானம்’ என்கிற சடங்கினால், ஆஹவனீயம், கார்ஹபத்யம், தக்ஷிணாக்னி என்று மூன்று அக்னிகளாகப் பிரித்துத் தன் புத்திரனாக ஏற்றுக்கொண்டான். (46)

பின் ஊர்வசி வசிக்கும் உலகத்தையடைய விரும்பிய புரூரவஸ், அம்மூன்று அக்னிகள் வாயிலாக வேள்விகளுக்குத் தலைவரும், பொறிபுலன்களுக்கு எட்டாதவரும், சகல தேவதா ஸ்வரூபருமான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஆராதித்தான். (47)

பரீக்ஷித்! திரேதாயுகத்திற்கு முந்திய கிருதயுகத்தில், ஒரே சொல் வடிவமாக விளங்கிய ஓங்காரமான பிரணவமொன்றே வேதமாக இருந்தது. வேத சாஸ்திரங்கள் அனைத்தும் அதனுள் அடக்கம். ஸ்ரீமந்நாராயணனைத் தவிர வேறு தெய்வங்கள் கிடையாது. அக்னியும் மூன்றல்ல. லௌகிகாக்னி ஒன்றுதான். வர்ணமும் ஒன்றுதான். அது ‘ஹம்ஸம்’ என்பது. (48)

மன்னனே பரீக்ஷித்! திரேதாயுகத் தொடக்கத்தில் புரூரவஸ் காலத்திலிருந்துதான் வேதங்கள் மூன்று, அக்னிகள் மூன்று, வருணங்கள் மூன்று, தேவர்கள் மூன்று என்று தோன்றின. மன்னன் புரூரவஸ் அக்னியைத் தன் மகனாக ஏற்று (ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஆராதித்ததால்), அதன் மகிமையால் கந்தர்வ உலகைச் சென்றடைந்தான். (49)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் பதிநான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினைந்தாவது அத்தியாயம் — ரிசீகர்—ஜமதக்னி—பரசுராமர்களின் சரித்திரம்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— மன்னனே பரீக்ஷித்! புரூரவஸ் மன்னனுக்கு ஊர்வசியின் வயிற்றில் ஆறு புத்திரர்கள் பிறந்தனர். அவர்கள் ஆயு, ச்ருதாயு, ஸத்யாயு, ரயன், விஜயன் மற்றும் ஜயன் என்பவர்கள். (1)

ச்ருதாயுவின் மகன் வசுமான். ஸத்யாயுவின் குமாரன் சுருதஞ்ஜயன். ரயனுடைய புத்திரன் ஏகன். ஜயனது பிள்ளை அமிதன். (2)

விஜயன் மகன் பீமன். அவன் பிள்ளை காஞ்சனன். இவனது குமாரன் ஹோத்ரகன். இவன் பிள்ளை ஜஹ்னு. இவர்தான் கங்கையை ஆசமனம் செய்து குடித்தவர். இவரது புத்திரன் புரு. புருவின் மகன் பலாகன். பலாகனின் பிள்ளை அஜகன். (3)

அஜகனது மகன் குசன். இந்த குசனுக்கு நான்கு பிள்ளைகள். அவர்களது பெயர்கள் குசாம்பு, மூர்த்தயன், வசு, குசநாபன் என்பன. இவர்களில் குசாம்புவின் திருமகனாக காதி பிறந்தான். (4)

காதியின் திருமகள் ஸத்யவதி. அக்கன்னிகையை ரிசீகர் என்கிற மகரிஷி தனக்குக் கன்னிகாதானமாகத் தருமாறு வேண்டினார். தன் மகளுக்குக் கணவராக இவர் தகுதியற்றவர் என்று நினைத்த காதி, பிருகு வம்சத்திலுதித்த ரிசீகரிடம் (இவ்வாறு) கூறினார். (5)

“முனிவரே! நாங்கள் குசிக வம்சத்தில் பிறந்தவர்கள். குசிக வம்சத்துப் பெண்கள் கிடைத்தற்கரியவர்கள். (நீங்கள் ஒரு காரியம் செய்யுங்கள்.) நிலவொத்த வெண்மை பொருந்திய உடலும், ஒரு காது மட்டும் நீலவர்ணம் பொருந்தியதாகவுமுள்ள ஆயிரம் குதிரைகளைக் கன்யாசுல்கமாக (கன்னிகைக்குத் தரவேண்டிய சீதனமாக)த் தந்துவிடுங்கள்.” (6)

இதைக் கேட்ட ரிசீக முனிவர், அவனது உள்ளக்கருத்தைப் புரிந்து கொண்டு வருண பகவானிடம் சென்று, அவன் கேட்டமாதிரியே ஆயிரம் குதிரைகளைப் பெற்று வந்து அவனிடம் அளித்துவிட்டு, அழகுக்கழகான ஸத்யவதியைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். (7)

ஒருநாள் ரிசீக மகரிஷியின் மனைவியான ஸத்யவதியும், அவரது மாமியாரும் (ஸத்யவதியின் தாயாரும்) மகப்பேறு வேண்டி, ரிசீக முனிவரிடம் வேண்டினர். அவரும் தன் மனைவிக்கு அந்தண தேஜசுடனும், தன் மாமியாருக்கு க்ஷத்திரிய தேஜசுடனும் குழந்தை பிறக்க வேண்டி, தனித்தனியாக இரண்டு மந்திரங்களால் ஹோமத்திலிட வேண்டிய சரு என்னும் அவியுணவைப் பக்குவம் செய்துவிட்டு, மாத்தியான்னிக ஸ்நானம் செய்வதற்காகச் சென்றுவிட்டார். (8)

இதனிடையில், முனிவர் தனது மனைவிக்காகச் செய்து வைத்துள்ள அவியுணவு நிச்சயம் உயர்ந்ததாகத்தான் இருக்கும் என்றெண்ணிய ஸத்யவதியின் தாய், அதை தனக்குக் கொடுக்கும்படி கேட்க, அவளும் தனக்கான அவியுணவைத் தன் தாய்க்குக் கொடுத்துவிட்டாள். தாயாருக்காகச் செய்து வைத்துள்ள சரு உணவைத் தான் சாப்பிட்டுவிட்டாள். (9)

இதையறிந்த ரிசீக முனிவர் தனது மனைவியிடம், “தவறான காரியத்தைச் செய்து விட்டாயே. (இதனால்,) உனக்குப் பிறக்கும் புதல்வன் உலகைத் தண்டிக்கும் கொடூரத்தன்மை பொருந்தியவனாகப் பிறக்கப் போகிறான். உன் சகோதரனோ சிறந்த பிரும்மஞானியாகப் போகிறான்” என்று கூறினார். (10)

இதைக் கேட்டு ஸத்யவதி, தன் கணவரைக் கெஞ்சி, “நாதா! அவ்வாறு ஆகக்கூடாது. தாங்கள்தான் அருள்புரிய வேண்டும்” என வேண்டவே, அவரும் “சரி, அப்படியானால் உன் மகனுக்குப் பதிலாக, உன் பேரன் உலகைத் தண்டிக்கும் கொடூரனாவான்” என்று அருள் செய்தார். காலம் செல்ல ஸத்யவதிக்கு மகனாக ஜமதக்னி (முனிவர்) பிறந்தார். (11)

அதன்பின் ஸத்யவதி, அகில உலகங்களையும் தூய்மையாக்கும் புனிதமான கௌசிகீ நதியாக ஆனாள். ஜமதக்னி முனிவர், ரேணு மன்னனின் மகளான ரேணுகையைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். (12)

ஜமதக்னி முனிவருக்கு ரேணுகாதேவியிடம் வசுமான் (மற்றும் திருணதூமாக்னி, சுவேதன், பரசுராமர்) ஆகிய நான்கு புத்திரர்கள் பிறந்தனர். அவர்களுள் கடைசி மகன் பரசுராமர். அவரது புகழ் உலகம் பரவியது. (13)

ஹைஹய வம்சத்தை அழிப்பதற்கென்றே பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன், பரசுராமராகத் தன் ஓர் அம்சத்துடன் திருவவதாரம் செய்தார் என்று கூறப்படுகிறது. அவர், இந்த உலகத்தில் இருபத்தோரு தடவை க்ஷத்திரியப்பூண்டுகூட இல்லாததாகச் செய்தார். (14)

க்ஷத்திரியர்கள் பரசுராமருக்குச் சிறிதே குற்றமிழைத்திருப்பினும், அவர்கள் அந்தணர்களிடம் பகைமை கொண்டவர்களாகவும், ரஜோகுணம் மிக்கவர்களாக அதிலும் தமோ குணம் நிரம்பி தீய வழியில் நடப்பவர்களாகவும் இருந்ததால், பூமிக்குப் பெருஞ்சுமையாக இருந்தனர். ஆகவே, பரசுராமர் அவர்களை அழித்து பூமியின் பாரத்தைக் குறைத்தார். (15)

பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— முனிவரே! அக்காலத்திலிருந்த க்ஷத்திரியர்கள் புலனடக்கம் அற்றவர்களாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால், க்ஷத்திரிய வம்சமே இல்லாதவாறு பன்முறை அவர்களைக் கொல்ல வேண்டியதன் காரணமென்ன? அவ்வாறு அவர் செய்ய க்ஷத்திரியர்கள் பரசுராமருக்கு என்ன தீங்கிழைத்தனர்? (16)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— மன்னனே! அவர் காலத்தில் க்ஷத்திரிய சிரேஷ்டனான கார்த்தவீரியார்ஜுனன் ஹைஹய வம்சத் தலைவனாக இருந்தான். அவன் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது அம்சாவதாரமாகத் திருவவதாரம் செய்த தத்தாத்ரேயரைப் பலவிதங்களில் ஆராதித்து, அவரருளால் ஆயிரம் கைகளையும், பகைவர்கள் எவராலும் வெல்ல முடியாத வலிமையையும் வரமாகப் பெற்றான். மேலும் புலன்களின் பெருந்திறல், ஒப்பற்ற செல்வம், தேஜஸ், வீரம், பெரும்புகழ், உடல் வலிமை, யோகிகளுக்குள் சிறந்த நிலை, அணிமா முதலிய எண்வகை சித்திகள், எண்வகைச் செல்வங்கள் ஆகியவற்றையும் பெற்றிருந்தான். இந்தப் பிரபஞ்சத்தில், வாயு பகவான் போல் எங்கும் தடையின்றிச் சுற்றி வந்தான். (17—19)

ஆயிரம் கைகளுடைய கார்த்தவீரியன், ஒருசமயம் வைஜயந்திமாலையைக் கழுத்தில் அணிந்து கொண்டு, அழகிய பெண்களுடன் நர்மதை நதியில் ஜலக்ரீடை செய்து கொண்டிருந்தான். மதோன்மத்தனான அவன் தன் ஆயிரம் கைகளாலும் நர்மதை நதியின் பெருக்கைத் தடுத்து நிறுத்தினான். (20)

தானே வீரனென்ற செருக்கு கொண்டிருந்த இராவணன் (தன் திக்விஜய காலத்தில் மாஹிஷ்மதீ நகரத்தருகில், நர்மதை நதிக்கரையில் கூடாரம் அமைத்து, சிவபூஜை செய்து கொண்டிருந்தான். அப்பொழுது,) கார்த்தவீரியன் தடுத்து நிறுத்திய நர்மதை நதியின் பிரவாகம், தன் கூடாரத்தை மூழ்கடிப்பது கண்டு கார்த்தவீரியனது வீரச்செயலைப் பொறுத்தானில்லை. (21)

இராவணன், கார்த்தவீரியனிடம் சென்று கடிந்து கொள்ளவே, தன்னைக் கடிந்து கொண்ட இராவணனை அங்குள்ள பெண்கள் அனைவரும் பார்த்திருக்க, விளையாட்டாகவே பிடித்துத் தன் தலைநகரான மாஹிஷ்மதீ நகரில் குரங்குபோல் சிறை வைத்தான். பின், புலஸ்திய மகரிஷியின் அறிவுரையின்படி, அவனை விடுவித்தான். (22)

ஒரு சமயம் கார்த்தவீரியன், மக்கள் செல்லவும் அஞ்சும் பயங்கரமான காட்டில் வேட்டையாடிக் கொண்டே, தற்செயலாக ஜமதக்னி முனிவரின் ஆசிரமத்திற்கு வந்தான். (23)

தவச்செல்வரான ஜமதக்னி முனிவர், அந்த அரசன் கார்த்தவீர்யன், அவனது நால்வகைப் படைகள், மந்திரிப்பிரதானிகள் ஆகிய அனைவரையும் வரவேற்று, தன்னிடமிருந்த காமதேனுவின் உதவியால் அனைவருக்கும் விருந்தளித்தும், யானை, குதிரை முதலியவற்றிற்கும் தேவையான தீனிகளும் கொடுத்து உபசரித்தார். (24)

ஜமதக்னி முனிவர், தன்னைவிடச் செல்வச்செழிப்புடன் தனக்குச் செய்த விருந்தோம்பலைக் கண்டு மனம் பொறாத கார்த்தவீரியன், அவரது அக்னிஹோத்திரப் பசுவான காமதேனுவைப் பறிக்க ஆசைகொண்டதால், அவர் செய்த விருந்தோம்பலை முழு மனதுடன் ஏற்கவில்லை. (25)

கர்வங்கொண்ட அவன், முனிவரிடம் ஒருவார்த்தை கூடச் சொல்லாமல் காமதேனுவைப் பிடித்துவர, தன் சேவகர்களை அனுப்பினான். அவர்களும் கன்றுக்குட்டியுடன் கதறும் காமதேனுவை வலுவில் பற்றியிழுத்து, மாஹிஷ்மதீ நகரத்திற்கு ஓட்டிச் சென்றனர். (26)

இவ்வாறு அவர்கள் சென்ற பின், ஆசிரமத்திற்கு வந்த பரசுராமர், அவனது கொடுஞ்செயலைச் செவியுற்று, அடிபட்ட நாகம் போல் சினத்தால் சீறியெழுந்தார். (27)

தன் பயங்கரமான கோடரியையும் கேடயத்தையும் அம்புறாத்தூணியுடன் வில்லையும் எடுத்துக் கொண்டு, யானைக் கூட்டத்தைத் தொடர்ந்து ஓடும் சிங்கத்தைப் போல் எவராலும் தடுக்கவொண்ணா வலிமையுடன் துரத்திச் சென்றார். (28)

கார்த்தவீரியன் அப்பொழுதுதான் மாஹிஷ்மதீ நகருக்குள் நுழைந்திருந்தான். அதற்குள் வில், அம்புகள், கோடரி முதலிய ஆயுதங்களைக் கையிலேந்தி, கிருஷ்ணமான்தோலை மேலே போர்த்தியவண்ணம், சூரியனைப் போல் ஒளிவீசும் சடைக்கற்றைகள் அசைய, பார்க்கவ குலத் திலகரான பரசுராமர் வெகுவேகமாகத் தன்னைத் துரத்தி வருவதைக் கண்டான். (29)

கார்த்தவீரியனும் கதை, வாள், அம்பு, ரிஷ்டி என்கிற ஆயுதம், சதக்னி என்கிற பீரங்கி, சக்தி முதலிய ஆயுதங்கள் தாங்கிய மிக்க பயங்கரமான யானைப்படை, தேர்ப்படை, குதிரைப்படை, காலாட்படை என தன் நால்வகைப் படைகளையும் கொண்ட பதினேழு அக்குரோணீ சேனைகளையும் அவரை எதிர்த்துப் போர் செய்ய அனுப்பினான். ஆனால், ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவவதாரமான பரசுராமர், தானொருவராகவே படைகள் அனைத்தையும் கொன்றொழித்தார். (30)

அப்போர்முனையில் பரசுராமரின் வேகம், மனத்தையும் காற்றையும் கூட விஞ்சுமளவு இருந்தது. பகை சேனைகளைக் கொன்றொழிக்கும் பரசுராமர் சென்றவிடமெங்கும் பகைவர்களின் அறுபட்ட கைகள், துடைகள், கழுத்துக்கள் மற்றும் கொன்றொழிக்கப்பட்ட சாரதிகள், வாகனங்கள் எனப் போர்க்களமே வீரர்களின் பிணக்காடாக விளங்கியது. (31)

அப்போர்க்களத்தில் தன் தானைத்தலைவர்களும், சேனைகளும், அவர்களது கேடயம், கொடி, வில் ஆகியனவும் பரசுராமரது கோடரியாலும் அம்புகளாலும் துண்டிக்கப்பட்டு, ரத்த வெள்ளத்தில் மிதப்பது கண்டு சினமடைந்த கார்த்தவீரியன், தானே போரிட எழுந்தான். (32)

அவன் தன் ஆயிரம் கைகளில் ஐந்நூறு கைகளில் விற்களையேந்தி, ஐந்நூறு கைகளில் பாணங்களைத் தொடுத்து, ஒரே நேரத்தில் பரசுராமர் மேல் விடுத்தான். ஆனால், அஸ்திர—சஸ்திரங்கள் அறிந்தவர்களின் திலகமாக விளங்கும் பரசுராமர், தன் ஒரே வில்லில் அம்புகளைத் தொடுத்து, ஒரே சமயத்தில் அவனது அனைத்து அஸ்திரங்களையும் வெட்டி வீழ்த்தினார். (33)

உடனே அவன், மலைகளையும் மரங்களையும் வேரோடு பிடுங்கித் தன் கைகளில் எடுத்துக் கொண்டு வெகுவேகமாகப் போர்க்களத்தில் பரசுராமரை எதிர்த்தான். அவரோ, தன் கூர்மையான கோடாரியால் பாம்பை வெட்டி வீழ்த்துவதுபோல், அவனது கரங்களை வேகமாக வெட்டிச் சாய்த்தார். (34)

கைகளை வெட்டி வீழ்த்தியதும், மலையின் கொடுமுடியை வெட்டுவது போல் அவனது தலையையும் வெட்டி வீழ்த்தினார். தந்தை இறந்ததும் அவனது பதினாயிரம் புதல்வர்களும் பயத்தால் நடுங்கி ஓடிவிட்டனர். (35)

பகை வெல்லும் பரசுராமர், இவ்வாறு அக்னிஹோத்ர பசுவான காமதேனுவை, அதன் கன்றுடன் மீட்டுத் தன் ஆசிரமம் வந்து, வாடியிருந்த அந்தப் பசுவைத் தன் தந்தையிடம் ஒப்படைத்தார். (36)

பரசுராமர், பகைவர்களுக்குத் தான் செய்த செயலையெல்லாம் தன் தந்தையிடமும் தமையன்மார்களிடமும் விரிவாகக் கூறவே, அதைக் கேட்ட தந்தை ஜமதக்னி முனிவர் கூறலானார்—— “வீரனே பரசுராமா! என்ன தவறான காரியத்தைச் செய்துவிட்டாய்? பெரும் பாவத்தையன்றோ செய்தாய். அரசன் என்பவன் சகல தேவர்களின் ஸ்வரூபன். வீணில் அவனைக் கொன்றுவிட்டாயே! (37—38)

குழந்தாய்! அந்தணர்களாகிய நம்மை, உலகம் கொண்டாடுவது நமது பொறுமையினால்தான். உலகிற்கெல்லாம் பிதாமகராகிய பிரும்மதேவர், உயர்ந்த ஸ்தானமாகிய பிரும்மலோகத்தைப் பெற்றதே பொறுமையினால்தான். (39)

பொறுமையினால்தான் அந்தணர்களது பெருமை சூரியனது ஒளிக்கிரணங்கள் போல் எங்கும் பிரகாசிக்கிறது. சர்வேசுவரனான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன், பொறுமைகுணம் நிரம்பியவர்களைக் கண்டால் உடனே மகிழ்ச்சி கொள்கிறார். (40)

(உலகிற்குத் தலைவனாகப்) பட்டாபிஷேகம் செய்யப்பட்ட மன்னனைக் கொல்வது, அந்தணர்களைக் கொல்வதைவிட மிகக்கொடிய பாவமாகும். ஆகவே, குழந்தாய்! யமநியமங்களை மேற்கொண்டு பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனையே தியானித்தவண்ணம் தீர்த்தயாத்திரை செய்து, உன் பாவத்தைப் போக்கிக் கொள்.” (41)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினாறாவது அத்தியாயம் — பரசுராமர் க்ஷத்திரியர்களை அழித்தலும், விசுவாமித்திரரின் வம்ச சரிதமும்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— குருகுலமணியே பரீக்ஷித்! பரசுராமர், தந்தையான ஜமதக்னி முனிவர் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்டு, ஒரு வருடகாலம் தீர்த்தயாத்திரை செய்து முடித்து, பின்பு தனது ஆசிரமம் வந்தடைந்தார். (1)

முன்பொரு சமயம், பரசுராமருடைய தாயான ரேணுகாதேவி கங்கைக் கரைக்குச் சென்றபோது, அங்கு அப்சரப் பெண்டிர்களுடன் தாமரை மாலை அணிந்து கந்தர்வராஜனான சித்ரரதன் விளையாடிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டாள். (2)

கணவரது வைதிகக் கர்மாக்களுக்காக நீர் எடுத்துவரச் சென்றவள், நீரில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த கந்தர்வராஜனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்ததால், அக்னிஹோத்திரத்திற்கான நேரம் கழிந்ததைக் கூட நினைக்கவில்லை. ஏனெனில், அவளது மனம் கந்தர்வராஜனைக் கண்டு சற்றே வியந்து நின்றது. (புதுமையான காட்சியைக் கண்டதால் பிரமித்து நின்றாள்.) (3)

ஹோம வேளை தாண்டிவிட்டதை உணர்ந்த ரேணுகாதேவி, முனிவர் சாபமிடுவாரே? எனப் பயந்து, உடனே வேகமாக ஆசிரமம் திரும்பினாள். நீர்க்குடத்தை முனிவர் எதிரில் வைத்துவிட்டு இருகைகூப்பி நின்றாள். (4)

தன் மனைவி மனத்தினால் நெறி தவறியதை அறிந்த முனிவர் மிக்க கோபங்கொண்டு (தன் புதல்வர்களை அழைத்து), “குழந்தைகளே! (தவறு புரிந்த) இந்தப் பாவியைக் கொல்லுங்கள்” என்று கூறினார். ஆனால், புதல்வர்கள் எவரும் அவரது கட்டளையை ஏற்கவில்லை. (5)

ஆனால், தன் தந்தையின் யோகம் மற்றும் தவத்தின் பெருமையை நன்கறிந்திருந்த (‘தன் தந்தையின் சொல் கேட்காவிடில் தன்னையும் சபித்து விடுவார்; கேட்டால் அவரருளால் எல்லோரையும் பிழைக்கச் செய்துவிடலாம்’ என்கிற ரகசியத்தை அறிந்த) பரசுராமர், தந்தையின் கட்டளையை ஏற்று, தன் தாயையும் தமையன்மார்களையும் கொன்றார். (6)

இதைக் கண்டு மகிழ்ந்த ஸத்யவதியின் மகனான ஜமதக்னி முனிவர், “குழந்தாய்! உனக்கு என்ன வரம் வேண்டுமோ கேள்” என்று கூறவே, பரசுராமர், “தந்தையே! எனது தாயும் தமையன்மார்களும் உயிர்த்தெழ வேண்டும். நான், அவர்களைக் கொன்றேன் என்பதை அவர்கள் நினைவிலிருந்து மறந்துவிட வேண்டும்” என்று வேண்டினார். (7)

இவ்வாறு பரசுராமர் வேண்டியதும் அவர்கள் அனைவரும் எவ்விதச் சிரமமுமில்லாமல் தூங்கி விழிப்பவர் போல் நலமுடன் எழுந்திருந்தார்கள். தன் தந்தையின் தவ வலிமையை நன்கறிந்திருந்ததாலேயே பரசுராமர், தன் தாயையும் தமையன்மார்களையும் கொன்றார். (8)

மன்னனே பரீக்ஷித்! பரசுராமரிடம் தோல்வியுற்று பயந்தோடிய கார்த்தவீரியார்ஜுனனின் புதல்வர்கள், தங்கள் தந்தையைக் கொல்லப்பட்டதை நினைத்து நினைத்து மன அமைதியிழந்து தவித்தார்கள். (9)

ஒருசமயம் பரசுராமர், தன் சகோதரர்களுடன் ஆசிரமத்திலிருந்து வனத்திற்குச் சென்றிருந்தார். பழிக்குப்பழி வாங்கக் காத்திருந்த கார்த்தவீரியனின் புதல்வர்கள், இந்தத் தருணத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு ஆசிரமத்திற்கு வந்தனர். (10)

அப்பொழுது அங்கு அக்னிஹோத்திரம் செய்யும் வேள்விச்சாலையில் தனிமையில் அமர்ந்து, தன் அனைத்துச் செயல்களினாலும் உத்தமசுலோகனான பகவானையே தியானித்திருந்த ஜமதக்னி முனிவரைக் கண்டு, அந்தப் பாவிகள் அவரைக் கொன்றுவிட்டார்கள். (11)

பரசுராமரின் தாய் ரேணுகாதேவி, பன்முறை அவர்களிடம் கெஞ்சி வேண்டிக் கொண்ட போதிலும் கொடுமையே இயல்பாகக் கொண்ட அந்த க்ஷத்திரியப்பதர்கள், ஜமதக்னி முனிவரின் தலையைக் கொய்து எடுத்துச் சென்றனர். (12)

துக்கத்தாலும் சோகத்தாலும் பீடிக்கப்பட்ட கற்பரசி ரேணுகாதேவி, தன் மார்பிலும் தலையிலும் அடித்துக் கொண்டு, “குழந்தாய் இராமா! சீக்கிரம் ஓடிவாடா இராமா!” என்று உரக்கக் கத்திக் கதறியழுதாள். (13)

‘ஆ இராமா!’ என்று தன் தாய் தீனமாகக் கதறியழைக்கும் குரலைத் தொலைவிலிருந்து கேட்ட பரசுராமர், வெகுவேகமாக ஆசிரமத்திற்கு ஓடிவர, அங்கு தன் தந்தை கொல்லப்பட்டுக் கிடப்பதைக் கண்டார். (14)

அதைப் பார்த்ததும் மிக்க துக்கமடைந்த பரசுராமருக்குச் சினம் மேலோங்கியது. துக்கத்தைப் பொறுக்க இயலவில்லை. அதனால் மனம் வெதும்பியது. சோகத்தின் வேகத்தால் மயங்கி தலைச்சுற்றியது. “அந்தோ! தந்தையே! தாங்களோ பரமசாது. அறநெறி வழுவாதவர். எங்களை விட்டுவிட்டுத் தாங்கள் (மட்டும் தனியாகச்) சுவர்க்கம் சென்றுவிட்டீர்களே!” (15)

இவ்வாறு புலம்பிக் கதறியழுத பரசுராமர், தந்தையின் உடலைச் சகோதரர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுக் கையில் கோடரியை ஏந்தித் தனியொருவனாகவே க்ஷத்திரியர்களை அடியோடு அழித்தொழிக்கத் தீர்மானித்தார். (16)

பரீக்ஷித்! முனிவரைக் கொன்ற பிரும்மஹத்தி தோஷத்தால், தன் மகிமையை இழந்திருந்த மாஹிஷ்மதீ நகருக்குச் சென்றடைந்த பரசுராமர், கார்த்தவீரியனின் புதல்வர்களது தலைகளை வெட்டிச் சாய்த்து, நகரின் நடுவில் மலைபோல் குவித்தார். (17)

அவ்வாறு வெட்டிய உடல்களிலிருந்து ரத்தம் ஆறுபோல் பெருகியது. இதைக் கண்டு அந்தணர்களைப் பகைத்தவர்களின் இதயம் பயத்தினால் நடுங்கியது. அப்பொழுதிருந்த க்ஷத்திரியர்கள் தவறான மறநெறியில் இருந்ததால், தன் தந்தையின் வதத்தையே காரணமாகக் கொண்டு, இருபத்தோரு முறை இப்புவியில் க்ஷத்திரியர்களே இல்லாமற்செய்தார். குருக்ஷேத்திரத்திலுள்ள ‘ஸ்யமந்தபஞ்சகம்’ என்ற இடத்தில் ரத்தத்தையே தண்ணீர் போல் நிரப்பி ஐந்து மடுக்களைத் தோற்றுவித்தார். (18—19)

[குறிப்பு:— கணவன் இறந்ததும் ரேணுகாதேவி இருபத்தோரு முறை தன் மார்பில் அடித்துக் கொண்டு புலம்பி அழுததால், பரசுராமர் இருபத்தோரு முறை இவ்வுலகை க்ஷத்திரியப் பூண்டற்றதாகச் செய்தார் என்பது ஆன்றோர் வாக்கு.]

பின் பரசுராமர், தன் தந்தையின் தலையை எடுத்து வந்து உடலோடு சேர்த்து வேள்விச் சடங்குகளில் எந்த ஸர்வதேவதாஸ்வரூபரான ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஆராதிக்கிறார்களோ, அந்த ஆன்ம ஸ்வரூபரான ஸ்ரீமந்நாராயணனை வேள்வியின் மூலம் ஆராதித்தார். (20)

அந்த வேள்வியில், ஹோதாவிற்குக் கிழக்கு திசையிலுள்ள நிலங்களையும், பிரும்மாவாக இருந்து வேள்வியை நடத்தித் தந்தவருக்குத் தென்திசை பூமியையும், அத்வர்யுவுக்கு மேற்றிசை நிலங்களையும், ஸாமகானம் செய்யும் உத்காதாவிற்கு வடதிசை நிலங்களையும் தானமாக அளித்தார். (21)

அதன்பின், மற்ற ரித்விக்குகளுக்கு அக்னி மூலை எனப்படும் தென்கிழக்கு மூலை போன்ற நான்கு மூலைப் பக்கமுள்ள பூமியையும், காசியப முனிவருக்குப் பூமியின் நடுப்பகுதியையும், வேள்வியின் செயற்பாடுகளை நன்கு கவனித்து நடத்தித் தந்த ரித்விக்குவிற்கு ஆரியாவர்த்தம் என்கிற புண்ணிய பூமியையும் தந்துவிட்டு, அவையிலிருந்த மற்ற பெரியோர்களுக்கு மீதியுள்ள நிலங்களையும் தானமாக அளித்தார். (22)

இதன் பிறகு பரசுராமர், பிரும்மநதியாகிய சரஸ்வதி நதியில் நீராடி, வேள்வி முடிந்ததற்கான அவபிருத ஸ்நானத்தைச் செய்தார். அதனால், அவரது சகல பாவங்களும் அழிந்தன. அதனால், மேகத்தால் மறைக்கப்படாத சூரியனைப் போல் மிக்க ஒளியுடன் விளங்கினார். (23)

ஜமதக்னி முனிவரும் (கண்ணில் காண இயலாத, ஆனால்) எண்ணத்தினால் மட்டும் அறியக்கூடிய சூக்கும உடலைப் பெற்று, பரசுராமர் கொண்டாட ஸப்தரிஷி மண்டலத்தில் ஏழாவதான ரிஷியாக ஆனார். (24)

மன்னனே பரீக்ஷித்! ஜமதக்னி முனிவரின் குமாரரான தாமரைக்கண்ணன் பகவான் பரசுராமர், அடுத்து வரப்போகும் மன்வந்தரத்தில் வேதப்பிரவர்த்தகர்களாகிய ஸப்தரிஷிகளில் ஒருவராக இருந்து வேதத்தைப் பரப்பப் போகிறார்! (25)

பரசுராமர், பிறரைத் தண்டிக்கும் எண்ணத்தை விட்டுவிட்டு மனத்தை அமைதி கொள்ளச் செய்து, சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், சாரணர்கள் ஆகியோர் பாடிப் புகழும் கீர்த்தியை உடையவராக, மகேந்திரமலையில் இன்றும் விளங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். (26)

இவ்வாறு சர்வான்ம ஸ்வரூபியும், சர்வேசுவரனும், பக்தர்களது துயர்துடைப்பவருமான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் பிருகு வம்சத்தில் அவதரித்து, பூமிக்குப் பெரும் பாரமாக இருந்த (தீய) அரசர்களையெல்லாம் பன்முறை கொன்றொழித்தார். (27)

‘ஸமித்துக்களை மேன்மேலும் வைத்ததும் ஒளிரும் அக்னிபோல்’ மிக்க தேஜஸ் வாய்ந்த விசுவாமித்திரர், மன்னன் காதியின் மகனாகப் பிறந்தார். இவர் பிறவியினால் தோன்றிய க்ஷத்திரியத் தன்மையைக் கைவிட்டுத் தன் தவவலிமையால் பிரும்மதேஜஸ்ஸைப் பெற்றார். (28)

மன்னனே! விசுவாமித்திரருக்கு நூற்றோரு பிள்ளைகள் இருந்தனர். அவர்களில் நடுப்பிள்ளை ‘மதுச்சந்தஸ்’ என்ற பெயரினன். ஆகவே, அவர்கள் அனைவருமே ‘மதுச்சந்தஸ்’ என்றே அழைக்கப்பட்டனர். (29)

பிருகு வம்சத்திலுதித்த ‘அஜீகர்த்தர்’ என்கிற மகரிஷியின் புதல்வனும், தன் மருமகனுமாகிய சுனச்சேபனைத் தன் மகனாகச் சுவீகாரம் செய்து கொண்டார். அவனை ‘தேவராதன்’ எனவும் அழைப்பர். பின், தன் சொந்தப் பிள்ளைகள் நூற்றுவரையும் அழைத்து, “நீங்கள் அனைவரும் இவனை, உங்கள் அனைவருக்கும் மூத்தவனாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்” எனக் கூறினார். (30)

இந்த சுனச்சேபனைத்தான் அரிச்சந்திரன், தன் வேள்விக்காக அவனது பெற்றோர்களிடமிருந்து நரபசுவாக விலைக்கு வாங்கி வந்தான். அவன் (விசுவாமித்திரரது அருளால் அவர் கூறியபடி) வருணன் முதலிய பிரஜாபதிகளையும் தேவர்களையும் துதித்து, வேள்விச்சாலையில் தன்னைப் பிணித்திருந்த வேள்விக்கான யூபத்தம்பத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டான். (31)

தேவர்களுக்கான வேள்வியில் தவசியான சுனச்சேபன் காப்பாற்றப்பட்டு, தேவர்களாலேயே விசுவாமித்திரருக்கு (திரும்ப) அளிக்கப்பட்டான். பிருகு வம்சத்தில் பிறந்தவனாயினும் தேவர்களால் காப்பாற்றப்பட்டு, காதி வம்சத்தவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டதால் ‘தேவராதன்’ என்று புகழப்பட்டான். (32)

‘மதுச்சந்தஸ்’ என்கிற விசுவாமித்திரரின் முதல் ஐம்பது புத்திரர்களும் சுனச்சேபனைத் தங்களுக்கு மூத்தவனாக ஏற்றுக்கொள்வதை நலமெனக் கருதவில்லை. அதனால் சினங்கொண்ட விசுவாமித்திரர், “தீயவர்களே! நீங்கள் அனைவரும் மிலேச்சர்களாகக் கடவது” என்று அவர்களைச் சபித்துவிட்டார். (33)

அந்த ஐம்பது பேர்களும் மிலேச்சர்களாக ஆனதும், விசுவாமித்திரரது நடுப்பிள்ளையான மதுச்சந்தஸ் என்பவன் தன் ஐம்பது தம்பிகளுடன், “தந்தையே! தங்கள் கட்டளைப்படியே நாங்கள் நடக்கக் காத்திருக்கிறோம்” என்று பதிலுரைத்தான். (34)

இவ்வாறு கூறிய மதுச்சந்தஸ், மந்திரங்களை நன்கறிந்த சுனச்சேபனைத் தங்கள் மூத்தவனாக ஏற்றுக் கொண்டு, “(அண்ணலே!) நாங்கள் அனைவரும் தங்கள் வழியிலே செல்லும் தங்கள் தம்பிகள்” என்று அவனிடம் கூறினான். இதைக் கண்டு விசுவாமித்திரர், தன் கட்டளையை ஏற்ற புத்திரர்களிடம், “(குழந்தைகளே!) என் சொல்லைக் கேட்டு, என் மானத்தை(ப் புகழை)க் காப்பாற்றினீர்கள். நன்மக்களைப் பெற்று, நானும் பிறவிப்பயனைப் பெற்றேன். ஆகவே, நீங்களும் வீரபுத்திரர்களான நன்மக்களைப் பெறுவீர்கள்” என்று ஆசி வழங்கினார். (35)

“குசிக வம்சத் திலகங்களே! தேவராதனான சுனச்சேபனும் உங்களது கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவனே. ஆகவே, நீங்களும் இவனது சொல் கேட்டு அதன்படி நடந்துகொள்ளுங்கள்” என்று கூறினார். பரீக்ஷித்! சாஷ்டகன், ஹாரீதன், ஜயன், க்ரதுமதன் முதலியவர்களும் விசுவாமித்திரரது புதல்வர்களே. (36)

(இவ்வாறு விசுவாமித்திரரால், முதல் ஐம்பது பிள்ளைகளும் சபிக்கப்பட்டனர். பின் மதுச்சந்தனும் அவனது தம்பிகளான ஐம்பது பேரும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டனர். தேவராதன் என்கிற சுனச்சேபன் ஸ்வீகாரபுத்திரனாக அங்கீகரிக்கப்பட்டான்.) இவ்வாறு விசுவாமித்திரரின் புதல்வர்களால் கௌசீக கோத்திரம் பலவாறாகப் பிரிந்தது. தேவராதனை மூத்தவனாக ஏற்றதால், அவனது பிரவரமும் தேவராதப் பிரவரமாக ஆயிற்று. (37)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினேழாவது அத்தியாயம் — க்ஷத்ரவ்ருத்தன், ரஜீ முதலிய அரசர்களின் வம்சாவளி

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னர் திலகமே! புரூரவஸ்ஸின் மகனான ஆயுவிற்கு நகுஷன், க்ஷத்ரவ்ருத்தன், ரஜீ, வீரனான ரம்பன், அநேனஸ் என்று ஐந்து குமாரர்கள். (முதலில்) க்ஷத்ரவ்ருத்தனது வம்சாவளியைத் தெரிந்துகொள். க்ஷத்ரவ்ருத்தனது மகன் ஸுஹோத்ரன். அவனது புத்திரர்கள் காச்யன், குசன், கிருத்ஸமதன் என்று மூவர். கிருத்ஸமதனுக்கு சுனகன் பிறந்தான். இந்த சுனகன் மகன்தான் ருக்வேதத்தில் நிபுணரான ‘சௌனக முனிவர்’. (1—3)

காச்யனுடைய புத்திரன் காசி. இவனது மகன் தீர்க்கதமஸ்ஸின் தந்தையான ராஷ்டிரன். தீர்க்கதமஸ்ஸின் மகன் ஆயுர்வேதத்தைத் தோற்றுவித்த ‘தன்வந்தரி’. (4)

இவர், பகவான் வாசுதேவரது அம்சம் கொண்டவர். வேள்விகளில் அவியுணவை ஏற்கும் இவரை, நினைத்தமாத்திரத்திலேயே அனைத்துவித நோய்நொடிகளும் அழிந்தொழியும். இவரது புதல்வன் கேதுமான். இவனது மகன் பீமரதன். (5)

பீமரதனின் குமாரன் திவோதாஸன். இவனது மகன் த்யுமான். இவனது மற்றொரு திருப்பெயர் பிரதர்தனன். மேலும் இவன் சத்ருஜித், வத்ஸன், ருதத்துவஜன், குவலயாசுவன் என்கிற பெயர்களாலும் அழைக்கப்பட்டான். இந்த த்யுமானுக்கு அலர்க்கன் முதலிய புத்திரர்கள் பிறந்தார்கள். (6)

மன்னனே! இந்த அலர்க்கனைத் தவிர வேறு எவருமே, இளமையுடன் இதுவரை, இந்தப் பூமண்டலத்தை அறுபதினாயிரம் ஆண்டுகள் ஒரே அரசனாக இருந்து ஆண்டு அனுபவித்ததில்லை. (7)

அலர்க்கனது குமாரன் ஸந்ததி என்பவன். அவனது மகன் ஸுநீதன். இவன் மகன் ஸுகேதன். ஸுகேதன் குமாரன் தர்மகேது. இவனது புத்திரன் ஸத்யகேது. (8)

ஸத்யகேதுவின் பிள்ளை திருஷ்டகேது. இவனது மகன் சக்கரவர்த்தியான ஸுகுமாரன். அவன் மகன் வீதிஹோத்ரன். இவனுக்கு பர்க்கனும், பர்க்கனுக்கு மகனாக பார்கபூமியும் பிறந்தார்கள். (9)

காசி என்கிற மன்னனின் வம்சத் தோன்றல்களான இவர்கள் க்ஷத்ரவ்ருத்தனது வம்சத்தில் தோன்றியவர்களே. ரம்பனுக்கு ரபஸன், கம்பீரன் என இருபுதல்வர்கள். கம்பீரனது மகன் அக்ரியன். (10)

அக்ரியனது மனைவியிடமிருந்து பிராமணர்களான அந்தணர்களது வம்சம் தொடங்கியது. இனி, அநேனஸ்ஸின் வம்சத்தைக் கூறுகிறேன், கேள். அநேனஸ்ஸின் புதல்வன் சுத்தன் என்பவன். இவன் பிள்ளை சுசி. இவன் குமாரன் திரிககுத் என்கிற தர்மஸாரதி. (11)

தர்மஸாரதி என்னும் திரிககுத்திற்கு சாந்தரயன் பிறந்தான். அவன் இயல்பாகவே ஆன்மாவை நன்குணர்ந்தவன் ஆதலின், பிறவிப்பயனைப் பெற்றவனானான். ஆதலால், உலகியலுக்கான அனைத்து அறநெறிகளையும் வழுவாது கடைப்பிடித்தொழுகி, மனவமைதி பெற்று, அதன் வாயிலாக ஆன்மஞானியாக ஆகவேண்டிய அவசியமில்லை. அவனுக்குச் சந்ததி இல்லை. ஆயுவின் மற்றொரு பிள்ளையான ரஜிக்கு மிக்க திறலுடைய ஐந்நூறு புத்திரர்கள் இருந்தனர். (12)

ரஜீ என்பவன் தேவர்களது வேண்டுகோளை ஏற்று, அசுரர்களைக் கொன்று, இந்திரனுக்கு சுவர்க்கத்தை அளித்தான். ஆனால், பிரகலாதன் முதலிய பகைவர்களிடம் பயந்த இந்திரன், அந்தச் சுவர்க்கத்தைத் திரும்பவும் ரஜியிடமே அளித்து, அவனது இருகால்களையும் பிடித்துக் கொண்டு சரணமடைந்து, தன்னைக் காத்தருளும் பொறுப்பையும் அவனிடமே ஒப்படைத்தான். ரஜீ மன்னன் இறந்தபிறகு, சுவர்க்கத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்கும்படி அவனது மகன்களிடம் இந்திரன் மன்றாடி வேண்டிக் கொண்டபோதிலும், அவனிடம் ஒப்படைக்கவில்லை. வேள்வியில் அளிக்கப்படும் அவியுணவையும் தாங்களே பெற்றுக் கொண்டனர். அப்பொழுது இந்திரனின் வேண்டுகோளை ஏற்று, தேவகுருவான வியாழ பகவான் ஆபிசார வேள்வியைச் செய்தார். இதனால், புத்தி தடுமாற்றம் ஏற்பட்ட ரஜியின் புதல்வர்கள் அறநெறியைத் தவறவிட்டனர். அறநெறி பிறழ்ந்த அவர்களை, இந்திரன் வெகு எளிதில் கொன்றான். அவர்களில் ஒருவனும் மீதமாகவில்லை. க்ஷத்ரவ்ருத்தனுடைய பேரன் குசன். அவனது மகன் ப்ரதி. ப்ரதியின் புதல்வன் ஸஞ்ஜயன். இவனது குமாரன் ஜயன். (13—16)

ஜயனது மகன் க்ருதன். இவனுக்கு மகனாக ஹர்யவனன் பிறந்தான். இவனது மகன் ஸஹதேவன். அவன் மகன் ஹீனன். ஹீனனுக்கு ஜயஸேனன் என்கிற பிள்ளை பிறந்தான். ஜயஸேனனுக்கு ஸங்க்ருதி மகன். அவனுக்கு ஜயன் குமாரன். அவன் சிறந்த வீரன். மகாரதனும் கூட. இவர்கள் அனைவரும் க்ஷத்ரவ்ருத்தனது வம்சத்தோன்றல்கள். இனி, நகுஷனது வம்சத்தைக் கூறுகிறேன், கேள். (17—18)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினெட்டாவது அத்தியாயம் — யயாதி மன்னன் சரிதம்

சுகப் பிரும்மரிஷி கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! உடல் பெற்ற ஜீவராசிகளுக்கு மனத்துடன் சேர்ந்து ஆறு புலன்கள் உள்ளது போல், நகுஷ மன்னனுக்கும் யதி, யயாதி, ஸம்யாதி, ஆயதி, வியதி, க்ருதி என்று ஆறு புதல்வர்கள் இருந்தனர். (1)

நகுஷன், தன் மூத்த மகனான யதிக்குப் பட்டங்கட்ட விரும்பியும், அதை யதி விரும்பவில்லை. ஏனெனில், (பொதுவாகவே) அரசுக்கட்டில், அதன் அதிகாரம் ஆகியவற்றில் புகுந்த மனிதன் தன்னையே மறந்துவிடுகிறான்; பரமனையும் மறந்துவிடுகிறான். இதனால் விளையும் கேடுகளையும் நன்குணர்ந்தவன் அந்த யதி. ஆகவே, அரசுரிமையை அவன் ஏற்கவில்லை. (2)

நகுஷன் இந்திராணியிடம் ஆசை கொண்டு அவளை அடைய விரும்பியபோது, ஸப்த ரிஷிகளான அகத்தியர் முதலிய அந்தணர்களால் சபிக்கப்பட்டு, இந்திர பதவியிலிருந்து நழுவி விழுந்து மலைப்பாம்பானான். பின்னர் யயாதி அரசனானான். (3)

யயாதி, தன் நான்கு தம்பிகளையும் நாற்றிசை நாடுகளுக்கு அரசனாக்கினான். சுக்ராசார்யாரின் மகளான தேவயானியையும், அசுர மன்னனான விருஷபர்வாவின் மகள் சர்மிஷ்டையையும் திருமணம் செய்து கொண்டு, இப்பூவுலகைக் காத்து வந்தான். (4)

பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “முனிவரே! அனைத்துமறிந்த சுக்ராசார்யார் பிரும்மரிஷியான அந்தணர். நகுஷனது மகனான யயாதியோ க்ஷத்திரியன். அந்தணப் பெண்ணிற்கும் க்ஷத்திரியனுக்கும் திருமணம் எவ்வாறு நடந்தது? பிரதிலோமமான இந்த விவாகம் சரியல்லவே.” (5)

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— ஒருசமயம் அசுர மன்னனான விருஷபர்வாவின் மகளும், மிக்க அழகுடையவளுமான சர்மிஷ்டை என்கிற கன்னிகை, தங்கள் குருவான சுக்ராசார்யாரது மகள் தேவயானி மற்றும் ஆயிரக்கணக்கான தன் தோழிமார்களுடன், அந்த நகரிலுள்ள உயர்ந்த உத்யான வனங்களில் மனமகிழ்ச்சியோடு உலாவிக் கொண்டிருந்தாள். அந்த வனங்களில் அழகிய பூக்கள் பூத்துக் குலுங்கும் மரங்கள், இனிது ரீங்காரமிட்டுப் பாடும் வண்டுகள், மொய்க்கும் தாமரைகள் நிறைந்த தடாகங்கள் நிறைந்திருந்தன. (6—7)

செந்தாமரைக் கண்ணழகிகளான அப்பெண்கள் அனைவரும், பூங்கா வனங்களிலுள்ள தாமரைகள் பூத்த தடாகத்தின் கரையில் தங்கள் ஆடைகளைக் களைந்து வைத்துவிட்டு, ஒருவர் மேல் ஒருவர் நீரை வாரி இறைத்துக் கொண்டு நீர்விளையாட்டு விளையாடினார்கள். (8)

அவ்வாறு அவர்கள் விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில், பகவான் பரமசிவன் பார்வதி தேவியுடன் ரிஷபத்தின் மீது ஆரோகணித்து, அவ்வழியே வந்தார். அவரைக் கண்டதும் வெட்கங்கொண்ட அந்தப் பெண்கள், வேகமாகக் கரையேறித் தங்கள் ஆடைகளை எடுத்து உடுத்திக் கொண்டனர். (9)

பரபரப்பின் காரணமாக, அரசகுமாரியான சர்மிஷ்டை, குருவின் பெண்ணான தேவயானியின் ஆடையைத் தன்னுடைய ஆடை என்று எண்ணி உடுத்திக் கொண்டுவிட்டாள். இதைக் கண்டு கோபங்கொண்ட தேவயானி கொதித்தெழுந்து கூறினாள்—— “அடியே! தாசியான இந்த சர்மிஷ்டை என்ன காரியம் செய்துவிட்டாள், பார்த்தீர்களா? வேள்விக்கான அவியுணவை நாய் கவர்ந்து செல்வதுபோல், எனது ஆடையை இவள் உடுத்திக் கொண்டுவிட்டாளே? (10—11)

அந்தணர்கள், தங்கள் தவவலிமையால் இவ்வுலகைப் படைத்தனர். பரமபுருஷரான பரமாத்மாவின் திருமுகமாக விளங்குபவர்களும் இவர்களே. ஒளியுருவனான இறைவனை என்றென்றும் தங்கள் இதயத்தாமரையில் வைத்து ஆராதிப்பவர்களும் இவர்களே. அகில பிரபஞ்சமும் அதிலுள்ள ஜீவராசிகள் அனைவரும் நலமுடன் வாழ்வதற்கென்றே வேதங்கள் கூறும் நல்ல நெறிகளை உலகிற்கு எடுத்துரைத்தவர்களும் உரைப்பவர்களும் இவர்களே. இந்திரன் முதலிய எண்டிசைத் தேவர்களும் மற்றுமுள்ள தேவர்களும் அந்தணர்களது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கிச் சேவை புரிகிறார்கள். இதுமட்டுமா? திருமகள் கேள்வரான (பரமபாவனரான) — தூயரென்பார் யாரினும் மறையினும் தூயரான — அகில லோக நாயகரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனும் இவர்களை வாழ்த்தி வணங்கித் துதிக்கிறார். இவ்வாறான பெருமைகளைக் கொண்ட அந்தணர்களும் கொண்டாடும் சிறந்த பிருகு வம்சத்தவர்கள் நாங்கள். இவள் தந்தையோ அசுர மன்னன்; எங்களுடைய சீடன். உபநயனச் சடங்கு நடைபெறாத ஒருவன் வேதம் கற்பதுபோல், தகுதியற்ற இவள் எனது ஆடையை உடுத்திக் கொண்டுவிட்டாளே. இதென்ன அநியாயம்?” (12—14)

தேவயானி இவ்வாறான இழிச்சொற்களைக் கூறவே, இதைக் கேட்டுச் சினங்கொண்ட சர்மிஷ்டை, அடிபட்ட நாகம் போல் சீறிப் பெருமூச்செறிந்து உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டு கூறினாள்—— “பிச்சைக்காரியே! உன்னைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளாமல் மிகவும் அதிகமாகப் புகழ்ந்து கொள்கிறாயே. காக்கையும் நாயும் உணவிற்காகப் பிறர் வீட்டுவாசலை எதிர்நோக்கிக் காத்திருப்பதுபோல், நீ எங்கள் வீட்டை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கவில்லையா?” (15—16)

இவ்வாறு கொடுஞ்சொற்களைக் கூறி, குருவின் மகளான தேவயானியைத் திட்டிய சர்மிஷ்டை, அவளது ஆடையைப் பிடுங்கிக் கொண்டு, அவளைக் கிணற்றில் தள்ளிவிட்டாள். (17)

பின்பு அவள் அவ்விடத்திலிருந்து தன் இருப்பிடத்துக்குச் சென்றதும், வேட்டையாடிவிட்டு அவ்விடம் வந்த யயாதி மன்னன் நீர்விடாய் காரணமாகத் தற்செயலாக அந்தக் கிணற்றருகில் வந்தான். தண்ணீர் எடுப்பதற்காகக் கிணற்றினுள் பார்க்கவே, அங்கு தேவயானியைக் கண்டான். (18)

ஆடையின்றித் தவிக்கும் அவளைக் கண்டு இரக்கங்கொண்ட யயாதி, தன் மேலாடையை அவளுக்கு அளித்துவிட்டு, தன் கையால் அவளது கரத்தைப் பிடித்துக் கிணற்றிலிருந்து மேலே தூக்கியெடுத்தான். (19)

(மேலே வந்த) சுக்ராசார்யாரின் திருமகளான தேவயானி அன்பும் பண்பும் கனிந்த இன்சொற்களால் வீரனான யயாதி மன்னனிடம் கூறினாள்—— “பகை வெல்லும் மன்னனே! (இன்று) என் கையைத் தாங்கள் பிடித்துத் தூக்கிவிட்டீர்கள். தாங்கள் தொட்டுப் பற்றிய இந்தக் கையை வேறொருவன் பற்றக் கூடாது. வீரரே! கிணற்றில் தவித்த எனக்கு தற்செயலாகத் தங்கள் அருள் கிடைத்தது, இறையருளால் நேர்ந்த தொடர்பு என்றுதான் நினைக்க வேண்டும். இதில் மனித யத்தனம் (முயற்சி) ஏதுமில்லை. (20—21)

வீரரே! முன்பொரு சமயம் தேவகுருவான வியாழ பகவானின் புதல்வனான கசனை, நான் சபித்துவிட்டேன். அதனால், அவனும் என்னைத் திரும்பச் சபித்தான். ஆகவே, அந்தணன் எவனும் எனது கைத்தலம் பற்றுபவனாக இருக்க முடியாது.” (22)

[குறிப்பு:— முன்பொரு சமயம் தேவர்களது வேண்டுகோளை ஏற்று, தேவகுருவான வியாழ பகவானின் மகன் கசன், சுக்ராசார்யாரிடமிருந்து மிருதஸஞ்ஜீவினீ வித்தையைத் தெரிந்துகொள்ள, அவரிடம் சீடனாக அமர்ந்தான். அப்பொழுது சுக்ராசார்யாரின் மகளான தேவயானி, அவனை மணக்க விரும்பினாள். ஆனால், குருவின் மகளான அவள் தனக்கு தங்கை முறை ஆவதை அறநெறி நிற்கும் கசன் அறிந்து, “நீ, என் குருவின் மகளானதால், நான் உன்னை மணம் முடிப்பது தவறென்று” கூறி மறுத்துவிட்டான். அதனால் சினங்கொண்ட தேவயானி, “நீ கற்ற மிருதஸஞ்ஜீவினீ வித்தை, உனக்குப் பயனற்றதாகட்டும்” என்று சபித்தாள். அதற்கு கசனும், “அந்தணன் எவனும் உனக்குக் கணவனாக ஆகமாட்டான்” என்று திரும்பச் சாபமளித்தான். ஆகவே, அந்தணப் பெண்ணாகிய தேவயானி க்ஷத்திரியனான யயாதியை மணந்தாள்.]

இந்த சம்பந்தம் (அந்தணப் பெண்ணை க்ஷத்திரியன் கைபிடிப்பது) அறநெறிக்குப் புறம்பானதால், யயாதி இதை விரும்பவில்லை. ஆனால், இத்தொடர்பு தெய்வாதீனமாக (மனித முயற்சிக்கு அப்பாற்பட்டு) ஏற்பட்டதாலும், தன் மனம் அவளிடம் காதல் கொண்டிருப்பதாலும், யயாதி அவளது சொல்லை ஏற்றான். (23)

வீரனான யயாதி மன்னன் சென்றதும், தேவயானி அழுது கொண்டே, தன் தந்தையிடம் சென்று, சர்மிஷ்டை கூறியதையும் செய்ததையும் விவரமாகக் கூறினாள். (24)

தன் மகள் கூறியதைக் கேட்டு மனம் வருந்திய சுக்ராசார்யார், புரோகிதனாக இருக்கும் தொழிலை நிந்தனை செய்து, நிலத்தில் சிந்திக் கிடக்கும் தானியமணிகளைப் பொறுக்கித் தின்னும் புறாவின் வாழ்க்கையைப் போன்று ‘உஞ்சவிருத்தி செய்து வாழ்வதே மேல்’ என நிச்சயித்து, தன் பெண் தேவயானியுடன் நகரத்தை விட்டுச் சென்றார். (25)

இதையறிந்த அசுர மன்னன் விருஷபர்வா, ‘பகைவர்களுக்கு வெற்றியைத் தேடித்தர எண்ணித்தான் தன் குரு செல்கிறாரோ’ என்று ஐயமுற்று, அவரை மனமகிழச் செய்ய நடுவழியிலேயே, அவரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினான். (26)

அரைநொடியிலேயே சினம் தணிந்த பகவான் சுக்ராசார்யார், சீடனான மன்னனிடம் (இவ்வாறு) கூறினார்—— “மன்னனே! என் பெண்ணை என்னால் விட்டுவிட முடியாது. ஆகவே, அவளது விருப்பத்தைக் கேட்டு அதன்படி செய். (அதன்பின் நான், உன் நகரத்திற்குத் திரும்பி வருகிறேன்.)” (27)

அரசனான விருஷபர்வாவும், “நீங்கள் கூறியபடியே செய்கிறேன்” என்று ஒப்புக்கொண்டதும், தேவயானி தன் உள்ளக்கருத்தைக் கூறலுற்றாள்—— “என் தந்தை என்னை யாருக்குத் திருமணம் முடித்து வைக்கிறாரோ, அவருடன் நான் எங்கெங்கெல்லாம் செல்கிறேனோ, அங்கெல்லாம் சர்மிஷ்டையும் அவளது தோழிகளும் எனக்குப் பணிவிடை செய்துகொண்டு வரவேண்டும்.” (28)

நம்மவர்களான அசுரர்களுக்கு குருவான சுக்ராசார்யார் வராமற்போனால் நிகழும் சங்கடங்களையும், அவர் நம்மவர்களுடன் இருப்பதால் வரும் நன்மைகளையும் நன்கு சிந்தித்த சர்மிஷ்டை, தேவயானி கூறியதை மனதார ஏற்று, தன் ஆயிரம் தோழிகளுடன் ஒரு வேலைக்காரி போல் அவளுக்குப் பணிவிடை செய்தாள். (29)

சுக்ராசார்யார், தன் பெண் தேவயானியை யயாதி மன்னனுக்குத் திருமணம் செய்வித்து, சர்மிஷ்டையைப் பணிப்பெண்ணாகக் கொடுத்தார். “அரசே! எக்காரணம் கொண்டும் சர்மிஷ்டையை, உன் படுக்கையறைக்குள் சேர்க்கக் கூடாது” என்று கட்டளையிட்டார். (30)

பரீக்ஷித்! சில நாட்களிலேயே தேவயானி மக்கட்பேறு அடைந்தது கண்ட சர்மிஷ்டை, தன் ருது காலத்தில், தோழியான தேவயானியின் கணவரான யயாதியிடம், தனிமையில் தன்னையும் மனைவியாக ஏற்க வேண்டினாள். (31)

மக்கட்பேற்றிற்காக சர்மிஷ்டை தன்னை வேண்டுவதைக் கண்ட யயாதி மன்னன், அறநெறியின் மர்மம் உணர்ந்தவனாதலால் சுக்ராசார்யாரின் சொல் தன் நினைவில் இருப்பினும் தெய்வாதீனமாக வந்ததையும் வருவதையும் ஏற்கத்தானே வேண்டும் என்று நினைத்தான். (அதனால், சர்மிஷ்டையின் வேண்டுகோளை நிறைவேற்றினான்.) (32)

(சுக்ராசார்யாரின் மகள்) தேவயானி யது, துர்வஸு என இரண்டு பிள்ளைகளைப் பெற்றாள். அசுர மன்னன் விருஷபர்வாவின் மகளான சர்மிஷ்டை த்ருஹ்யு, அனு, பூரு என்ற மூன்று பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்தாள். (33)

அசுரப் பெண்ணான சர்மிஷ்டைக்குத் தன் கணவன் வாயிலாகக் குழந்தை பிறந்ததை அறிந்த தேவயானி, மிகவும் செருக்குக் கொண்டவளாதலால் கோபத்தின் எல்லைக்கே சென்று, தன் தந்தை வீட்டிற்குச் சென்றுவிட்டாள். (34)

காமுகனான யயாதி, அவளைப் பின்தொடர்ந்து சென்று, இன்சொல் கூறிக் கால்களைப் பிடித்துவிட்டுச் சமாதானப்படுத்த எவ்வளவோ முயன்றும் வெற்றி பெற முடியவில்லை. (35)

கோபமடைந்த சுக்ராசார்யாரும், “பெண்பித்துப் பிடித்தவனே! பொய்யில் புரளும் புரவலனே! அற்ப புத்தி கொண்டவனே! மனிதர்களின் தோற்றத்தை மாற்றி வைக்கும் வயோதிகம் உன்னை ஆட்கொள்ளட்டும்” என்று அவனைச் சபித்தார். (36)

யயாதி கூறுகிறான்—— “அந்தணோத்தமரே! உலகியல் இன்பங்களைத் தங்கள் மகள் தேவயானியுடன் பலவாறு துய்த்தும், இன்னும் என் மனம் நிறைவு பெறவில்லை! நீங்கள் அளித்த இந்தச் சாபத்தினால் உங்கள் மகளுக்கும் துன்பந்தான்.” இதைக் கேட்ட சுக்ர பகவான், “எவன் மகிழ்ச்சியோடு தனது இளமையை உனக்குத் தருவானோ, அவனோடு நீ உன் கிழத்தன்மையை மாற்றிக் கொண்டு இளமையை அடையலாம்” என்றருளினார். (37)

இவ்வாறான ஒப்புதலைப் பெற்ற மன்னன் யயாதி, (தன் நகருக்கு வந்து) தன் மூத்த மகனான யதுவிடம், “குழந்தாய் யது! உன் தாய்வழிப்பாட்டனாரான சுக்ரர் சபித்ததனால், நான் பெற்ற இக்கிழத்தன்மையை நீயேற்று, உன் இளமையை எனக்குத் தா. குழந்தாய்! உலகியல் இன்பங்களைத் துய்த்தது போதுமென என் மனம் இன்னும் நிறைவு கொள்ளவில்லை. ஆகவே, உனது இளமையைப் பெற்று, இன்னும் சிலகாலம் இவ்விஷய இன்பங்களை அனுபவிக்க விரும்புகிறேன்” என்று கூறினான். (38—39)

யது பதில் கூறுகிறான்—— “தந்தையே! உரிய காலத்திலின்றி, இடையில் தங்களுக்கு நேரிட்ட இந்தக் கிழத்தன்மையை ஏற்று, நான் வாழ விரும்பவில்லை. ஏனெனில், மனிதன் விஷயசுகங்களை ஏற்று அனுபவித்தாலன்றி, அவன் வைராக்கியம் பெற இயலாது.” (40)

பரதகுல திலகனே பரீக்ஷித்! பொய்யான இம்மானிட உடலையே மெய் என்று எண்ணி இருத்தலாலும், ‘நீரில் குமிழி போன்றது இளமை’ என்ற தர்மத்தின் மர்மம் உணராதவர்கள் என்பதாலும், யயாதியின் மற்ற புதல்வர்களான துர்வஸு, த்ருஹ்யு, அனு ஆகிய மூவரும் தந்தை எவ்வளவோ மன்றாடிக் கேட்டும் மறுத்துவிட்டனர். (41)

ஆகவே, வயதில் மிகச்சிறியவனும், குணத்தில் மிகமிக உயர்ந்தவனுமான தன் கடைசி மகன் பூருவை அழைத்து, “குழந்தாய்! நீயும் உன் அண்ணன்மார்களைப் போல் என் வார்த்தையை உதாசீனப்படுத்தக் கூடாது” என்று மன்னன் யயாதி கூறினான். (42)

பூரு (பதில்) கூறுகிறான்—— “தந்தையே! சகல புருஷார்த்தங்களையும் (அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நால்வகைப் பெரும்பேறுகளையும்) அளிக்கவல்ல இவ்வுடலை ஆக்கித் தந்த தந்தைக்கு, எவன்தான் அதற்கான கைம்மாறு செய்ய முடியும்? தந்தையின் அருள் இருந்தால், மனிதன் உயர்ந்த பயனையும் பெறலாகும். (43)

தந்தை நினைத்ததை அவர் சொல்லாமல் தானாகவே தெரிந்து செயல்படுத்துபவனே, பிள்ளைகளுள் தலைசிறந்தவன் (உத்தமன்). தந்தை சொல்லியதைச் செய்பவன், நடுத்தரத்தவன் (மத்திமன்). தந்தை கூறியபின் அதில் ஈடுபாடின்றிச் செய்பவன், தாழ்ந்தவன் (அதமன்). பலதடவை பலவாறு கூறியும் செய்யாதவன் மகனே அல்லன்.” (44)

மன்னனே பரீக்ஷித்! இவ்வாறு கூறிய பூரு, மனமகிழ்ச்சியோடு தந்தையின் கிழத்தனத்தை ஏற்று, தன் இளமையைத் தந்தைக்கு அளித்தான். மன்னன் யயாதியும் பூருவின் இளமையை ஏற்று, பலகாலம் உலகியலின்பங்களை விருப்பம் போல் அனுபவித்தான். (45)

ஏழு தீவுகளுக்கும் ஒரே தலைவனாக இருந்து, ஒரு தந்தை தம் மக்களைக் காத்தருள்வது போல், உலக மக்களைக் காத்து வந்தான். அவனது பொறி—புலன்கள் முழுத்திறலோடிருந்தன. அவற்றைக் கொண்டு விஷயசுகங்களை விருப்பம் போல் அனுபவித்தான். (46)

அவனிடம் அதிக அன்பு கொண்டிருந்த தேவயானி, தன் மனத்தையே அவனிடம் அளித்து, இன்சொல் பேசி, தன்னுடலாலும் மற்ற இனிய பொருட்களாலும் அவன் விரும்பியவாறெல்லாம் தினமும் பணிவிடை செய்து வந்தாள். தனிமையிலிருக்கும் போது உடலின்பமும் அளித்து, அவனை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தினாள். (47)

மன்னன் யயாதி, சகலதேவதா ஸ்வரூபரும், சுயம்பிரகாசரும், வேதங்களே திருமேனி கொண்டு வந்ததோ என்னும்படியானவரும், வேள்விகளின் ஒப்பற்ற தெய்வமுமான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை, ஏராளமான தக்ஷிணைகள் அளித்து, பல வேள்விகளினால் ஆராதித்தான். (48)

ஆகாயத்தில் சிற்சில சமயங்களில் மேகங்கள் வரிசைவரிசையாகத் தோன்றுகின்றன. சில சமயங்களில் மேகங்களே இல்லாமல் ஆகாயம் தெளிந்து காணப்படுகிறது. அதேபோலத்தான் மனத்தில் கனவுபோல, செப்படு வித்தை போல, மனக்கோட்டை போலப் பலவாறு தோன்றுகின்ற இந்த உலகம், புலன்கள் ஓய்ந்தால் தோன்றுவதில்லை. இதேபோல இவ்வுலகம், பகவானிடம் கற்பிக்கப்பட்டதே. பகவானோ சில சமயங்களில் பல பெயர்களுடனும், பல திருமேனிகளுடனும் காணப்படுகிறார். ஆனால், சில சமயங்களில் தென்படுவதே இல்லை. (49)

பகவான் அனைவருள்ளத்துள்ளும் விளங்குபவர். அவர் அணுவிற்கும் அணுவானவர். எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் வாசுதேவன். அனைத்து ஜீவராசிகளையும் இயக்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணன் சர்வசக்திமான்; சர்வேசுவரன். பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனையே தன் உள்ளத்திலிருத்திப் பயனில் பற்றின்றி ஆராதித்தான், மன்னன் யயாதி. (50)

இவ்வாறு மன்னன் யயாதி உலகியல் இன்பங்களிலேயே தோய்ந்து கிடக்கும் பொறிபுலன்களோடு மன விருப்பம் போல் ஆயிரம் வருடங்கள் காமபோகத்தை அனுபவித்தான். இத்துணை காலம் அனுபவித்தும், அவனுக்குப் போதுமென்ற மனநிறைவு ஏற்படவில்லை. (51)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — மன்னன் யயாதி அரசைத் துறத்தல்

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— மன்னனே பரீக்ஷித்! இவ்வாறு மன்னன் யயாதி பெண்ணாசை பிடித்து உலகியல் இன்பங்களைத் துய்த்தான். ஒருநாள், தனது இழிநிலையைக் கண்டு வெட்கப்பட்ட அவன், வெறுப்புற்றுத் தன் அன்பு மனைவியான தேவயானியிடம் பின்வரும் கதையைக் கூறினான். (1)

“பிருகு வம்சத் தோன்றலே! இந்தக் கதையைக் கேள். என்னைப் போன்றே உலகியல் இன்பங்களிலேயே பொழுது போக்கிய ஒருவனுடைய உண்மைக்கதை இது. அற்பமான புலனுகர் இன்பங்களில் ஈடுபட்ட ஒரு கிராமவாசியைப் பற்றி, புலனடக்கம் கொண்டு காட்டில் வசிக்கும் அறிஞர்கள், ‘அந்தோ! இவனுக்கு என்றுதான் நல்ல காலம் பிறக்குமோ? இவன் எவ்வாறுதான் கடைத்தேறுவானோ?’ என்று வருத்தத்தோடு சிந்திக்கிறார்கள். (2)

ஒருநாள், ஓர் ஆண்ஆடு, ‘எனக்கு எந்தப் பெண்ஆடு இன்பம் அளிக்கப் போகிறது?’ என்று காட்டில் தனிமையில் தேடித் திரிந்தது. அப்பொழுது தன் முன்வினைப்பயனால் ஒரு பெண்ஆடு கிணற்றில் வீழ்ந்திருப்பதைக் கண்டது. (3)

பெண்ணாசை கொண்ட அந்த ஆண்ஆடு, ‘இப்பெண்ஆட்டை எவ்வாறு கிணற்றிலிருந்து வெளிவரச் செய்வது?’ என்று நன்கு சிந்தித்து, கிணற்றின் கரையிலுள்ள மண்ணைத் தன் கொம்பின் நுனியால் குத்திக் கிளறிப் பள்ளமாக்கி, பெண்ஆடு வெளிவருதற்கான வழியைச் செய்தது. (4)

அழகிய அப்பெண்ஆடு கிணற்றிலிருந்து வெளி வந்ததும் அந்த ஆண்ஆட்டையே (தன் கணவனாக அடைய) விரும்பியது. அடர்த்தியான ரோமங்களுடன் கொழுத்திருந்த அந்த ஆண்ஆடு இளம்பருவத்ததாகவும், பெண்ஆட்டிற்கு இன்பமளிப்பதாகவும், புணர்ச்சியில் மிக்க திறன் கொண்டதாகவும், காதலிக்க ஏற்றதாகவும் இருந்ததால், அதைக் கண்டு மற்ற பெண்ஆடுகள் எல்லாம் அந்த ஆண்ஆட்டையே தாங்களும் அடைய விரும்பின. காளை போன்று உயர்ந்ததான அந்த ஆண்ஆடு, ஏற்கனவே காமவெறி பிடித்துத் திரிந்து வந்தது. ஆகவே, அது தான் மட்டுமே அனைத்துப் பெண்ஆடுகளுக்கும் இன்பவுணர்ச்சியைப் பெருக்கிச் சுகித்திருந்தது. அதனால் தன்னிலை மறந்தது. (5—6)

முன்பு கிணற்றிலிருந்து வெளியே எடுத்துக் காப்பாற்றப்பட்ட அந்தப் பெண்ஆடு, தன் கணவன் வேறொரு காதலியுடன் இன்புற்றிருப்பதைக் கண்டு, தன் கணவனது அநீதியைக் கண்டு பொங்கி எழுந்தது. (7)

மேலும் அந்த ஆண்ஆடு, பெண்பித்துப் பிடித்தலைவதையும், நண்பனைப் போல் நடித்துத் துரோகம் செய்வதையும், அற்பநேரம் மட்டும் அன்பு காட்டுவதும், புலனின்பங்களிலேயே நாட்டம் கொண்டிருப்பதையும் கண்டு, அந்தப் பெண்ஆடு மிகவும் வருந்தி, தன்னை வளர்த்த யஜமானனிடமே திரும்பிச் சென்றது. (8)

பரிதாப நிலையிலுள்ள பெண்பித்து பிடித்த அந்த ஆண்ஆடு, தன் பெண்ஆட்டை மகிழ்விக்க, அதனைப் பின்தொடர்ந்து சென்று, பலவித காம ஒலிகளை எழுப்பியும் அந்தப் பெண்ஆட்டைத் தன்வழிக்குக் கொண்டுவர முடியவில்லை. (9)

அந்தப் பெண்ஆட்டின் உரிமையாளனான அந்தணன் கோபத்தால் அந்த ஆண்ஆட்டின் ஆணுறுப்பைத் துண்டித்துவிட்டான். ஆனால், அந்தப் பெண்ஆட்டின் நன்மைக்காக, அதன் இன்பத்திற்காகத் திரும்பவும் அதை ஒட்ட வைத்தான். அந்த அந்தணன் இம்மாதிரியான பல உபாயங்களை அறிந்தவன். (10)

மங்களையே! இவ்வாறு ஆணுறுப்பைத் திரும்பப் பெற்ற அந்த ஆண்ஆடு, கிணற்றிலிருந்து கிடைத்த பெண்ஆட்டுடன் பல காலம் இன்பங்களைத் துய்த்தும் போதுமென்ற மனநிறைவு பெறவில்லை. (11)

புருவ அழகியே! என் நிலையும் அப்படித்தான். உனது காதல் வலையில் வீழ்ந்து, நானுமல்லவா பரிதாபத்திற்கு உரியவனாகிவிட்டேன்? உன் மாயையில் மயங்கி, நான் என்னையே மறந்து விட்டேனே! (12)

காமப்பித்தேறிய ஒருவனை, இந்தப் பிரபஞ்சத்திலுள்ள நெல், யவம் போன்ற தானியங்களோ, தங்கம், வெள்ளி முதலிய செல்வங்களோ, பசுச்செல்வமோ மற்றும் பெண்டிரோ அல்லது இவையனைத்தும் ஒன்றுசேர்ந்தோ மனநிறைவு கொள்ளச் செய்ய முடியாது. (விஷயசுகங்களை எவ்வளவு அனுபவித்தாலும் மனநிறைவு வராது.) (13)

போகங்களை அனுபவிக்க வேண்டுமென்ற ஆசை, அவ்வின்பங்களை எவ்வளவுதான் நுகர்ந்தாலும் அடங்கவே அடங்காது. நெய் வார்த்தால் தீ மேலும் கொழுந்துவிட்டெரியும். அதுபோல்தான் போகவிருப்பமும். அது ஆழ்மனத்தில் படிய, மேன்மேலும் வளரத்தான் வளரும். (14)

மனிதன் எதைக் கண்டும் — பிராணிகளோ அல்லது வேறு பொருட்களோ — எதுவானாலும் அதைக் கண்டு விருப்பு—வெறுப்புக் கொள்ளாமலிருந்தால், அவனுக்கு அனைத்திலும் சமபாவனை வந்து சேரும். அதனால், அவனுக்கு எண்டிசைகளும் இன்பமளிப்பதாகவே ஆகும். (அதாவது, எவ்வுயிரிடத்திலும் பகைமையே இராது.) (15)

விஷயசுகங்களை அனுபவிக்க வேண்டுமென்ற பேராசையே துன்பங்கள் தோன்றுமிடம். அறிவிலிகள் மிகவும் பிரயாசைப்பட்டே அதைத் துறக்க முடியும். உடல் கிழத்தனத்திற்கு ஆட்பட்டாலும், காமம் புதிது புதிதாக அரும்புகிறது. ஆகவே, தன் நலனைக்கோருபவன் எவ்வளவு விரைவில் முடியுமோ, அவ்வளவு விரைவில் போகப் பொருட்களில் கொண்டுள்ள பற்றைக் களைய வேண்டும். (16)

இவ்வளவு என்ன? தன் தாய், சகோதரி, பெண் ஆகியவர்களுடன்கூட ஒருவன் தனிமையில் ஒரே இருக்கையில் அமரக் கூடாது. ஏனெனில், மிகப்பெரிய அறிஞர்களின் மனத்தைக்கூட புலன்கள் கலக்கிவிடும். (17)

உன்னோடு இவ்வுலகியலின்பங்களைத் துய்த்துத் துய்த்து ஆயிரம் வருடங்கள் உருண்டோடி விட்டன. இருப்பினும் அவ்வின்பங்களைத் துய்க்கும் பேராசை, மேன்மேலும் வளர்ந்து கொண்டேதான் போகிறது. (18)

ஆகவே, இனி நான் புவியின்பங்களில் கொண்டுள்ள பேராசையை உதறித் தள்ளி, என் மனத்தை இறைவனிடமே ஈடுபடுத்தி, இன்ப—துன்பங்கள், விருப்பு—வெறுப்பு போன்ற இரட்டைகளின் துன்பங்களைந்து, ‘யான், எனது’ என்கிற மமதையைக் கடந்து, வனம் சென்று அங்குள்ள விலங்குகளோடு திரியப் போகிறேன். (19)

பார்க்கப்படுகிற இவ்வுலகம், கேட்கப்படுகின்ற அவ்வுலகம் — இவற்றின் போகங்களனைத்தும் ‘மெய்யல்ல, பொய்யே’ என்கிற உண்மையை அறிந்து, அவற்றை நினைக்கவும் கூடாது; துய்க்க எண்ணவும் கூடாது. அவற்றை எண்ணியெண்ணி இருப்பதாலேயே, பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சம்சாரச்சுழல் (சம்சாரத் தளை) ஏற்படுகிறது. அவற்றை அனுபவிப்பதாலேயே ஆன்மநாசம் ஏற்படுகிறது. உண்மையில், இதன் மர்மத்தை நன்குணர்ந்து அவற்றிலிருந்து ஒதுங்கியிருப்பவனே, ஆன்மாவை உணர்ந்த ஆன்மஞானி ஆவான்!” (20)

இவ்வாறு, தன் மனைவியான தேவயானியிடம் கூறிய யயாதி மன்னன், பூருவிடமிருந்து பெற்ற இளமையை அவனிடமே திரும்பத் தந்துவிட்டு, தன் கிழத்தன்மையைத் திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டான். (21)

அதன்பின் தென்கிழக்கு நாடுகளைத் தன் மகன் த்ருஹ்யுவிற்கும், தென்திசை நாடுகளை யதுவிற்கும், மேற்றிசை நாடுகளை துர்வஸுவிற்கும், வடதிசை நாடுகளை அனுவிற்கும் அளித்து, அவர்களை அந்த நாடுகளுக்கு அரசனாக்கினான். (22)

பூமண்டலம் அனைத்தையும் ஒருகுடையின்கீழ் அரசாளும் வலிமைமிக்கவன் பூரு என்று நிச்சயித்து, அவனைத் தன் ராஜ்யத்திற்குச் சக்கரவர்த்தியாகப் பட்டாபிஷேகம் செய்து, அவனது தமையன்மார்களை அவனுக்கு அதீனமாகச் செய்துவிட்டு, தான் காட்டுக்குச் சென்றான். (23)

மன்னன் யயாதி, புலனின்பங்களைப் பல்லாண்டு காலம் அனுபவித்திருந்தாலும், இறக்கை முளைத்ததும் பறவை தன் கூட்டைவிட்டு வெளியேறுவதே போல் ஒரு நிமிடத்தில் சிற்றின்ப வேட்கையை உதறித் தள்ளிவிட்டு வெளியேறினான். (24)

வனத்தை அடைந்த யயாதி மன்னன், உலகப் பற்றுக்களை உதறித் தள்ளினான். ஆன்மாவின் உண்மையை உள்ளபடி உணர்ந்து, முக்குணமயமான இவ்வுடலையே மறந்தான். இறையடியார்கள் மட்டுமே பெறக்கூடிய பகவானது திருவடிகளான நற்கதியைப் பெற்றான். அந்த இறைவனுக்கு மாயையால் வரும் குற்றங்கள் ஏது? என்றென்றும் தூயவர் அவர். அவரே வாசுதேவன்; பரப்பிரும்மம். பரமனும் அவர்தான். (25)

இந்தக் கதையைக் கேட்ட தேவயானியும், ‘மன்னன், தன்னை உலகியலான அகத்தை விடுத்து, புறவியலான பரமனை அடையும் வழியில் செல்லத் தூண்டுகிறார்’ என்பதை உணர்ந்தாள். ஆண்—பெண்களுக்குக் காதலின் காரணமாக விரகம் தோன்றுமேயானால், மனக்கலக்கம் ஏற்படுகிறது. இதை நினைத்துத்தான் இந்தக் கதையை ஒரு விளையாட்டு போல் கூறினாரோ? (26)

இறைவனது சங்கல்பத்துக்குக் கட்டுப்பட்டுள்ள உற்றார்—உறவினர்களின் உறவு, இந்நிலவுலகில் தண்ணீர்ப்பந்தலில் தாகம் தீர்க்க வந்து, தண்ணீர் அருந்திய பின் அங்கிருந்து சென்றுவிடும் வழிப்போக்கர்களது உறவு போன்றதே! இவையனைத்தும் இறைவனது மாயையின் திருவிளையாடல். கனவு காண்பது போன்றது. இதை உணர்ந்த தேவயானி, அனைத்துப் பற்றையும் உதறித் தள்ளினாள்; மனத்தைப் பகவானிடமே செலுத்தினாள்; உலகியல் தளைகளுக்குக் காரணமான உடலை நீத்தாள்; இறைவனை அடைந்தாள். (27—28)

அப்பொழுது அவள் கூறியது—— அனைத்து உலகங்களையும் படைத்தவரும், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவரும், அனைத்து ஜீவராசிகளும் தஞ்சம்புகும் ஒரே இடமும், நினைத்ததை முடிப்பவருமான அந்த இறைவனான வாசுதேவனை வணங்குகிறேன். எவர் பரமசாந்த ஸ்வரூபரோ, எல்லையற்ற தத்துவப்பொருளோ, அந்த இறைவனை வணங்குகிறேன். (29)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபதாவது அத்தியாயம் — பூருவின் வம்சம், துஷ்யந்தன்—பரதனது சரிதங்கள்

சுக முனிவர் கூறுகிறார்—— பரதகுலச் செம்மலே! தாங்கள் பிறந்த பூரு மன்னனின் வம்சத்தைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். இந்த வம்சத்தில் குலத்தின் பெருமையை விளங்க வைத்த பல ராஜரிஷிகளும் பிரும்மரிஷிகளும் தோன்றியுள்ளனர். (1)

பூருவின் மகன் ஜனமேஜயன். அவனது குமாரன் ப்ரசின்வான். இவன் பிள்ளை ப்ரவீரன். அவன் மகன் நமஸ்யு. நமஸ்யுவிற்கு சாருபதன் பிறந்தான். (2)

சாருபதன் மகன் ஸுத்யு. அவன் மகன் பஹுகவன். இவன் மகன் ஸம்யாதீ. அவனது குமாரன் அஹம்யாதீ. இவன் பிள்ளை ரௌத்ராசுவன். (3)

ரௌத்ராசுவனுக்கு (க்ருதாசீ என்கிற அப்சரப் பெண் மூலம்) ருதேயு, குக்ஷேயு, ஸ்தண்டிலேயு, க்ருதேயு, ஜலேயு, ஸந்ததேயு, தர்மேயு, ஸத்யதேயு, வ்ரதேயு, கடைப்பிள்ளையான வனேயு என்று பத்து புத்திரர்கள், ‘அகில உலகங்களுக்கும் உயிரான முக்கியப் பிராணனிடம் பத்து இந்திரியங்களும் தோன்றியது போல’ தோன்றினார்கள். (4—5)

ருதேயுவின் பிள்ளை ரந்திபாரன். அவனுக்கு ஸுமதி, துருவன், அப்ரதிரதன் என்று மூன்று பிள்ளைகள் பிறந்தனர். அப்ரதிரதனின் மகன் கண்வன். (6)

இந்த கண்வனுடைய மகன் மேதாதிதி. இவனிடமிருந்து பிரஸ்கண்வன் முதலிய அந்தணர்கள் பிறந்தார்கள். ஸுமதிக்கு ரைப்யன் பிறந்தான். இவனது மகன்தான் மிக்க புகழ் பெற்ற துஷ்யந்தன். (7)

ஒருசமயம் மன்னன் துஷ்யந்தன், தன் சிறுபடையுடன் வேட்டையாடச் சென்றவன், (தற்செயலாக) கண்வ முனிவரின் ஆசிரமம் இருக்குமிடம் சென்றான். அங்கு, ‘இவள் திருமகளா அல்லது தேவமாயையா?’ என்னுமாறு தனது மேனி காந்தியால் அவ்வாசிரமத்தையே பிரகாசிக்கச் செய்து கொண்டு, (தனிமையில்) அமர்ந்திருக்கும் ஓர் அழகிய பெண்ணைக் கண்டு, காதல் மயக்கங்கொண்ட துஷ்யந்தன் அவளிடம் பேசத் தொடங்கினான். (8—9)

அவளைக் கண்டதும் மிகவும் ஆனந்தம் கொண்டான். அதனால், வேட்டையாடிய களைப்பு நீங்கியது. மனத்தில் காமவேட்கை சுட்டெரித்தது. ஆகவே, சிரித்தவண்ணம் இனிமையாகப் பேசலுற்றான். (10)

“செந்தாமரைப் பூவிதழ் போன்று அழகிய கண்களுடையவளே! நீ யார்? யாருடைய பெண்? என் இதயத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் அழகியே! மக்கள் நடமாட்டமற்ற இவ்வனத்தில் என்ன செய்ய விரும்பித் தனிமையில் அமர்ந்திருக்கிறாய்? (11)

நல்லிடையாளே! நீ நிச்சயம் அரசகுமாரியாகத்தான் இருப்பாய்! என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. ஏனெனில், பூரு வம்சத்தவர்களது மனம் ஒருக்காலும் நெறிதவறிச் செல்லாது.” (12)

சகுந்தலை பதில் கூறுகிறாள்—— “வீரரே! நீங்கள் கூறியது உண்மைதான். விசுவாமித்திரரது புதல்வி நான். என் தாயான மேனகை என்கிற அப்சரஸ் என்னை வனத்தில் விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிட்டாள். என்னை எடுத்து வளர்த்த கண்வ முனிவர் இதையெல்லாம் அறிவார். நாங்கள் (அரசரான) தங்களுக்கு என்ன சேவை புரிய வேண்டும்? என்று சொல்லுங்கள். (13)

தாமரைக் கண்ணனே! இங்கே அமருங்கள். நாங்கள் செய்யும் பணிவிடைகளை ஏற்றருள வேண்டும். காட்டு நெல் தானியத்தில் செய்யப்பட்ட அன்னம் இருக்கிறது, அதைச் சாப்பிடுங்கள். விரும்பினால் இங்கேயே கூடத் தங்கியிருக்கலாம்.” (14)

துஷ்யந்தன் (பதில்) கூறுகிறான்—— “அழகிய புருவங்களுடையவளே! நீ, குசிக வம்சத்தில் பிறந்தவளாதலால் இவ்வாறு விருந்தோம்புவது உன் இயற்கையே. அரசிளங்குமரிகள், தங்கள் கணவனைத் தாங்களாகவே சுயம்வரத்தில் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்கின்றனரல்லவா?” (15)

(இதைக் கேட்ட) சகுந்தலை, (காந்தர்வத் திருமணத்தின் முறையறிந்தவளாதலால்,) தன் ஒப்புதலைத் தெரிவிக்கவே, இடம்—காலம்—நெறிமுறைகளை நன்கறிந்த துஷ்யந்தன், அவளைக் காந்தர்வ முறைப்படி திருமணம் செய்து கொண்டான். (16)

வீணாகாத ஆண்மை கொண்ட ராஜரிஷியான துஷ்யந்தன், அன்றிரவு அங்கேயே தங்கி சகுந்தலையோடு சுகித்துக் களிந்திருந்துவிட்டு, மறுநாள் காலையில் தன் அரண்மனை திரும்பினான். உரிய காலத்தில் சகுந்தலை ஓர் ஆண் மகனைப் பெற்றெடுத்தாள். (17)

கண்வ மகரிஷியும் அவ்வனத்திலேயே அந்தக் குழந்தைக்கு ஜாதகர்மா முதலிய சடங்குகளை முறைப்படி செய்தார். அந்தக் குழந்தையோ, வலிய சிங்கங்களை வலுவில் பிடித்துக் கட்டி, அவைகளோடு விளையாடி மகிழ்ந்தான். (18)

ஆற்றல் மிக்க இறைவனது திருவருளோடு, அவர் அம்சமாகப் பிறந்த அந்தக் குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு, பெண்டிர் திலகமான சகுந்தலை, தன் கணவனிடம் சென்றாள். (19)

ஆனால், துஷ்யந்த மன்னனோ குற்றமற்ற தன் மனைவியையும் பிள்ளையையும் ஏற்க மறுத்தான். அப்பொழுது அனைத்து ஜீவராசிகளும் கேட்கும்படி ஓர் ஆகாயவாணி தோன்றிற்று. (20)

“(மன்னனே!) பிள்ளைப்பேற்றில் தாய் ஒரு துருத்தி போன்றவள். உண்மையில், பிள்ளை தந்தையையே சேர்ந்தவன். ஏனெனில், அவன்தானே இவனை உண்டுபண்ணியவன். தந்தைதான் பிள்ளையாகப் பிறக்கிறான் (‘ஆத்மா வை புத்ர நாமாஸி’ என்கிறது வேதம்). ஆகவே, துஷ்யந்தனே! நீ, சகுந்தலையை ஒதுக்கித் தள்ளிவிடாதே; உன் மகனையேற்று வளர்ப்பாயாக. (21)

மன்னனே! வம்சத்தை (வாழையடி வாழையாக) விருத்தி செய்யும் புத்திரன், தன் தந்தையை நரகத்திலிருந்து காப்பாற்றுகிறான். சகுந்தலை கூறியது முற்றிலும் உண்மை. நீதான் இவளிடம் கருவைத் தோற்றுவித்தவன்.” (பின்னர், துஷ்யந்தன் தனது மகனை ஏற்று வளர்த்தான்.) (22)

தந்தையான துஷ்யந்தன் இறந்ததும், பெரும்புகழ் பெற்ற துஷ்யந்தனின் மகன் பரதன் சக்கரவர்த்தியானான். இறைவனது அம்சத்துடன் பிறந்த பரதனது பெருமையை இன்றும் உலகம் போற்றிப் புகழ்கின்றது. (23)

பரதனுடைய வலது கையில் சக்கர ரேகையும், பாதங்களில் தாமரை மொட்டுகளின் ரேகையும் உள்ளன. மகாபிஷேக முறைப்படி அரசர்க்கரசனாகப் பட்டாபிஷேகம் செய்யப்பட்ட பெருந்திறலோனான பரதன், பற்பல வேள்விகளைச் செய்தான். (24)

மமதா என்பவளின் மகனாகிய தீர்க்கதமஸ் என்பவரைப் புரோகிதராகக் கொண்டு, கங்கை தோன்றுமிடமான கங்கோத்ரியிலிருந்து கங்கை கடலில் கலக்கும் வரையுள்ள கங்கைக் கரைகளில் ஐம்பத்தைந்து அசுவமேத வேள்விகளையும், யமுனை தோன்றுமிடமிருந்து பிரயாகை வரையிலுமான யமுனைக் கரைகளில் எழுபத்தெட்டு அசுவமேத வேள்விகளையும் செய்தான். இவ்வேள்விகளில் ஏராளமான செல்வங்களைத் தானமாக அளித்தான். தூய்மையான புண்ணிய இடத்தில், துஷ்யந்தன் மகனான பரதனால் வேள்விக்கான வேள்வித்தீ உண்டாக்கப்பட்டது. அவ்வாறு வேள்வித்தீ தோற்றுவிக்கும்போது, ஆயிரம் அந்தணர்களுக்கு ஒவ்வொருவருக்கும் பதின்மூன்றாயிரத்து எண்பத்து நான்கு பசுக்களைத் தானமாக அளித்தான். (25—26)

இவ்வாறு மன்னன் பரதன், அந்த வேள்விகளில் நூற்று முப்பத்து மூன்று குதிரைகளை யூபஸ்தம்பத்தில் கட்டி வைத்து, நூற்று முப்பத்து மூன்று அசுவமேத வேள்விகளைச் செய்து, அனைத்து தேச மன்னர்களையும் வியப்பில் ஆழ்த்தினான். இவ்வேள்விகளால் பரதனது புகழ் எங்கும் பரவியது. பின்னர், உலகியல் மாயையையும் தேவர்களது மாயையையும் வென்று, உரிய காலத்தில் உலகநாதரான பகவானை அடைந்தான். (27)

அவ்வேள்விகளில் செய்யக் கூடிய கர்மங்களில் ஒன்றான ‘மஷ்ணாரம்’ என்கிற மேன்மையான கர்மாவில், நல்ல கறுப்பு நிறமுடைய, வெண்மையான தந்தங்களுடைய, தங்கத்தால் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட சிறந்த பதினான்கு லட்சம் யானைகளைத் தக்ஷிணை தானமாக அளித்தான். (28)

பரதன் செய்த அச்சிறந்த வேள்விகளைப் போன்ற சிறந்த செயல்களை, இதற்கு முன்பிருந்த அரசர்களும் செய்ததில்லை. இனி வரப்போகும் மன்னர்களும் செய்துமுடிக்க இயலாது. இதுவரை எவராவது கையினால் விண்ணுலகைத் தொட்டதுண்டோ? அதுபோலத்தான். (29)

பரதன் எண்டிசைகளையும் வெற்றிகொள்ள முனைந்து சென்றபோது, அந்தணர்களிடம் பகைமை கொண்ட கிராதர்கள், ஹூணர்கள், யவனர்கள், ஆந்திரர்கள், கங்கர்கள், கசர்கள், சாகர்கள், மிலேச்சர்கள் முதலிய தீய மன்னர்களைக் கொன்றொழித்தான். (30)

முன் யுகத்தில் பலம் மிக்க அசுரர்கள், தேவர்களை வென்று ரஸாதலம் முதலிய உலகங்களை அடைந்தார்கள். அப்பொழுது அவர்கள் தேவப்பெண்டிர்களை வலுவில் பற்றியிழுத்துக் கொண்டு ரஸாதலம் சென்றனர். பரதன், அப்பெண்களைத் திரும்பவும் மீட்டு தேவலோகத்தில் சேர்த்தான். (31)

அவனது அரசாட்சியில், மண்ணிலும் விண்ணிலும் உள்ள மக்களது தேவைகளையெல்லாம் குறைவற நிறைவேற்றி வைத்தான். அவன் இருபத்தேழாயிரம் வருடகாலம், ஒருகுடையின்கீழ் அமர்ந்து எண்டிசைகளையும் ஆண்டு வந்தான். (32)

சார்வபௌமரான (ஏகசக்கராதிபதியான) பரதன் எண்டிசை பாலகர்களையும் விஞ்சும் தன் பெருஞ்செல்வம், ஒரு குடைகீழ் அமர்ந்து செய்யும் அரசபோகம், எங்குமே தடையின்றிச் செல்லும் செங்கோன்மை, இவ்வுடலில் இயங்கிவரும் பிராணனான உயிர் ஆகிய அனைத்தும், ‘மெய்போல் காட்சியளிக்கும் பொய்’ என உணர்ந்து, இவ்வுலகியலிலிருந்து ஒதுங்கிக் கொண்டான். (துறவு மனப்பான்மையை ஏற்றான்.) (33)

மன்னனே பரீக்ஷித்! விதர்ப்ப தேச மன்னனது புத்திரிகள் மூவரும் பேரரசனான பரதனது மனைவிகள். அவர்கள் தம் கணவரிடம் பேரன்பு கொண்டிருந்தனர். அவர்களது குமாரர்கள் தனக்கு நிகரானவர்களாக இல்லாதது கண்ட பரதன், மனைவிகளிடம் தன் எண்ணத்தைக் கூற, அவர்கள், ‘தங்களைக் கணவர் ஒதுக்கி விடுவாரோ?’ என்று பயந்து, அந்தக் குழந்தைகளைக் கொன்றுவிட்டனர். (34)

இவ்வாறு அவனது வம்சம் அழிந்தபோது, தன் வம்சம் விளங்க ‘மருத்சோமம்’ என்கிற வேள்வியைச் செய்தான். இதனால் மனம் மகிழ்ந்த மருத்தேவதைகள் ‘பரத்வாஜன்’ என்கிற ஒரு பிள்ளையை அவனுக்கு அளித்தனர். (35)

(இனி, மருத்தேவதைகளுக்கு பரத்வாஜன் கிடைத்த விதத்தைக் கூறுகிறார்.) ஒருநாள் தேவகுருவான வியாழ பகவான், தன் தம்பியான உதத்தியரின் மனைவியைப் புணர விரும்பினார். அப்பொழுது அவள் கர்ப்பிணியாக இருந்தாள். அப்பொழுது அவளது வயிற்றிலிருந்த சிசு (தீர்க்கதமஸ்) அதைத் தடுத்தது. இதனால் (சினந்த) வியாழ பகவான், ‘நீ குருடனாகக் கடவது’ என்று சபித்துவிட்டு, வலுவில் அவளைப் புணர்ந்தார். (36)

இதனால் தன் கணவரான உதத்தியர், ஒருவேளை தன்னைத் தியாகம் செய்துவிடுவாரோ? என்று பயந்த மமதாதேவி, அந்தக் கருவைக் கலைக்கத் துணிந்தபோது, தேவர்கள் கருவிலிருக்கும் குழந்தையின் பெயரை நன்கு விளக்கிக் கூறும் இந்தச் சுலோகத்தைக் கூறினார்கள். (37)

“அடி அசடே! என் தம்பியின் க்ஷேத்திரமான உன் வயிற்றில் பிறக்கும் இக்குழந்தை, எனது புத்திரனே. ஆகவே, எங்களிருவரது புதல்வனே (த்வாஜன்) இவன். ஆகவே, பயமின்றி இவனைக் காத்துவா (பர = தாங்கு)” என்று பிருஹஸ்பதி கூறக் கேட்ட மமதை, “வியாழ பகவானே! இவன் என் கணவரது மகன் இல்லை. நம்மிருவரது புதல்வனே. ஆகவே, நீங்களே இவனை வளர்த்து வாருங்கள்” என்றாள். இவ்வாறு பெற்றோர்களிருவரும் வாதம் செய்து கொண்டு குழந்தையை அங்கேயே விட்டுச் சென்றனர். ‘பர’ என்று வியாழ பகவான் கூற, ‘த்வஜ’ என்று மமதை கூற, இரண்டும் கூடி ‘பரத்வாஜன்’ என்று அந்தக் குழந்தை பெயரடைந்தது. (38)

இவ்வாறு குழந்தையின் பெயர் விளக்கத்தைத் தேவர்கள் விளக்கிக் கூறியும், இக்குழந்தை தவறான வழியில் பிறந்ததால், அதைத் தனியே விட்டுவிட்டுச் சென்றாள், மமதாதேவி. அந்தக் குழந்தையை மருத்தேவதைகள் எடுத்து வளர்த்து வந்தனர். இப்பொழுது பரதனது வம்சம் தொடர்ச்சியற்றுப் போவது கண்ட அவர்கள், அந்தக் குழந்தையைப் பரத மன்னனுக்குத் தத்துப்பிள்ளையாக அளித்தனர். ஆகவே, விததன் என்கிற பரத்வாஜன் பரதனது தத்துப்பிள்ளையானார். (39)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தோராவது அத்தியாயம் — பரதனது வம்சமும், மன்னன் ரந்திதேவனது சரிதமும்

சுக முனிவர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! விததன் என்கிற பரத்வாஜனது மகன் மன்யு. அவனுக்கு பிருஹத்க்ஷத்ரன், ஜயன், மஹாவீர்யன், நரன், கர்க்கன் என்று ஐந்து மகன்கள். நரனது மகன் ஸங்க்ருதி. (1)

பாண்டுகுலத் தோன்றலே! ஸங்க்ருதியின் புதல்வர்கள் குருவும் ரந்திதேவனும். இதில் ரந்திதேவனது புகழை மண்ணுலகும் விண்ணுலகும் பரக்கப் பாடுகின்றன. (2)

ஆகாயம் போன்று செல்வம் பெற்றிழந்தவர் ரந்திதேவன். ஆகாயமோ எந்தவொரு முயற்சியுமின்றிக் கிடைத்ததைப் பெற்று மழை பெய்விக்கிறது. அதேபோல ரந்திதேவனும் தன் முயற்சியின்றி இறையருளால் கிடைத்ததைக் கொண்டு மனநிறைவு பெறுபவர். கிடைத்ததையும் பிறருக்கு அளித்துவிட்டுத் தான் பட்டினி கிடப்பவர். தமக்கென்று எதையும் சேமித்து வைத்துக் கொள்ளாதவர். என்னுடையது என்கிற எண்ணமற்றவர். ஆனால், மிகுந்த தைரியம் படைத்தவர். இவ்வளவு இருந்தும் குடும்பத்துடன் துன்பத்தை மட்டுமே அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தார். ஒருசமயம், குடிக்கத் தண்ணீருமின்றி நாற்பத்தெட்டு நாட்கள் கழிக்க நேரிட்டது. குடும்பமோ துன்பத்தில் உழல்கிறது; பசிதாகத்தால் அவர்கள் நடுங்கி நிற்கின்றனர். அதுசமயம் ஒருநாள் தற்செயலாகக் கொஞ்சம் நெய், பாயஸம், கோதுமை, தீர்த்தம் (குடிநீர்) ஆகியவை கிடைத்தன. (அதுகண்டு மகிழ்ந்த) அவர்கள் கிடைத்ததை உண்ணப்புகும்போது, ஓர் அந்தணர் விருந்தினராக அங்கு வந்தார். (3—5)

எங்கும் எதிலும் ஸ்ரீமந்நாராயணனையே கண்டு மகிழும் ரந்திதேவன், மிகுந்த மரியாதையோடும் ஈடுபாட்டோடும் விருந்தினரான அந்தணருக்கு, தன் பங்கு உணவை அளித்தார். அந்த அந்தணரும் உண்டு மகிழ்ந்து மனநிறைவுடன் சென்றார். (6)

மன்னனே பரீக்ஷீத்! பின் ரந்திதேவன் மீதமான உணவைத் தங்களுக்குள் பகிர்ந்துண்ண நினைத்தபோது, ஒரு வேளாளன் அழையா விருந்தாளியாக அங்கு வந்தான். வந்த விருந்தாளியை சாட்சாத் ஸ்ரீஹரியாகவே நினைத்து, ரந்திதேவன் பகிர்ந்துண்ண நினைத்த உணவில் ஒரு பங்கை அவனுக்கு அளித்தார். (7)

அந்த வேளாளன் தனக்குக் கிடைத்ததை உண்டு சென்றதும், மற்றொரு விருந்தாளி நாய்கள் சூழ அங்கு வந்தான். அவன், “மன்னனே! பசியில் துடிக்கும் எனக்கும் என் நாய்களுக்கும் ஏதாவது கொஞ்சம் உணவு தாருங்கள்” என்று வேண்டினான். (8)

உடனே, பிரபுவான ரந்திதேவர் மிகுந்த மரியாதையுடனும் ஆதரவுடனும் தன்னிடம் பாக்கியிருந்த அன்னத்தை அவனிடம் அளித்துவிட்டுத் தன்மயமாகி, அந்த நாய்களையும் அதன் யஜமானனையும் வணங்கினார். வந்த நாய்களும் அதன் தலைவனும்கூட பகவானுடைய ஸ்வரூபமே என்கிற எண்ணமுடையவர் ரந்திதேவன். (9)

இப்பொழுது ஒருவர் மட்டுமே அருந்துவதற்கான குடிநீர் மட்டும்தான் மீதமிருந்தது. இந்தத் தண்ணீரையாவது தங்களுக்குள் பகிர்ந்து குடிக்கலாமென்று எண்ணியபோது, அங்கு ஒரு சண்டாளன் வந்து, ‘நீசனான எனக்கும் கொஞ்சம் நீர் தாருங்கள்’ என்று வேண்டினான். (10)

சண்டாளனது கருணை ததும்பும் பரிதாபமான குரலைக் கேட்ட ரந்திதேவன், தயவினால் மனம் கசிந்து, அமுதமென இனிய மொழிகளில் பேசலானார். (11)

“அணிமாதி எண்வகை சித்திகளுடன் கூடிய உயர்ந்த நிலையை பகவானிடமிருந்து வேண்டிப் பெற நான் விரும்பவில்லை. மறுபிறவியற்ற மோட்சத்தையும் நான் பெற விரும்பவில்லை. ஆனால், நான் விரும்புவது ஒன்று உண்டு. (அது என்ன தெரியுமா?) அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் நானே இருந்து, அவற்றின் துன்பங்கள் அனைத்தையும் நானே ஏற்க வேண்டும். அதனால், மற்ற எவர்களும் துன்பம் பெறாமலிருக்க வேண்டும். (12)

நீரருந்தி உயிர் பிழைக்க விரும்பும் இந்த ஜீவனுக்கு உயிர் காக்க உதவும் இந்தச் சிறிதளவு நீரைத் தருவதால் அவன் உயிர் பிழைக்கட்டும். இதனால் எனது பசிதாகம், மன அயிர்ப்பு (மந்தம்), உடல் சோர்வு, பரிதாப நிலை, உடல் வருத்தம், மனவருத்தம் மற்றும் அறியாமை, மயக்கம் ஆகியன அனைத்தும் நீங்கிவிட்டன. நான் இன்பநிலை அடைந்தேன்.” (13)

இவ்வாறு கூறிவிட்டு, தண்ணீரின்றித் தான் பிழைத்திருப்பது அரிது என்ற போதும், மிகுந்த மனவுறுதியும், இயல்பாகவே கருணையுள்ளமும் கொண்டவரான ரந்திதேவன், தன்னிடம் மீதமிருந்த தண்ணீரை, அந்தச் சண்டாளனிடம் கொடுத்தார். (14)

இதுவரை வந்த அந்த அழையா விருந்தாளிகளான நால்வரும் உண்மையில் பகவானது மாயையின் பல்வேறு திருமேனிகளே! அந்த அரசனது தன்னிகரற்ற கருணையைச் சோதித்தறிந்தபின், அடியார்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றி அருளும் மூவுலக அதிபர்களான பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமந்நாராயணன், பரமசிவன் ஆகிய மூவரும் அவரெதிரில் தோன்றினர். (15)

எதிலும் ஒட்டுதலற்றவரும் பற்றற்றவருமான ரந்திதேவன் அவர்களது திருவடிகளை வணங்கினார். ஈடிணையற்ற பக்தியோகத்தால் தன் மனத்தை பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடமே தன்மயமாக்கியிருந்ததால், அவர்களிடம் எதையுமே (வரமாகக்) கேட்கவில்லை. (16)

மன்னனே பரீக்ஷித்! இறைவனையன்றி வேறெதிலும் விருப்பமற்ற அவர், தன் மனத்தை முழுமையாக பகவானிடமே ஒப்படைத்திருந்தார். அதனால், முக்குணமயமான மாயை ஒருவேளை தலைதூக்கினாலும் கனவுலகம் போல் அது உடனே அழிந்துவிடும். (17)

ரந்திதேவனுடைய கூட்டுறவால் அவரைச் சேர்ந்தவர்கள் அனைவரும் பகவானையே தஞ்சமாகக் கொண்ட அடியார்களாகவும், தியானபரர்களான யோகிகளாகவும் ஆனார்கள். (18)

மன்யுவின் மகனான கர்க்கனது மகன் சினி. அவனது மகன் கார்க்கியன். இவன் க்ஷத்திரியனாயினும் அவனிடமிருந்து அந்தணர்களது குலம் தோன்றியது. மகாவீரியனது மகன் துரிதக்ஷயன். இந்த துரிதக்ஷயனுக்கு திரய்யாருணி, கவி, புஷ்கராருணி என்று மூன்று புத்திரர்கள் பிறந்தார்கள். இவர்கள் க்ஷத்திரியர்களாகப் பிறந்தும் அந்தணத் தன்மையை அடைந்தார்கள். மன்யுவின் முதல் பிள்ளையான பிருஹத்க்ஷத்ரனுக்கு ஹஸ்தி என்றொரு மகன் பிறந்தான். இவன்தான் அஸ்தினாபுரத்தை நிர்மாணித்தவன். ஹஸ்திக்கு அஜமீடன், திவிமீடன், புருமீடன் என மூன்று புத்திரர்கள். அஜமீடனது வம்சத்தில் பிறந்த ப்ரியமேதன் முதலியவர்கள் அந்தணர்களாக ஆனார்கள். (19—21)

அஜமீடனுக்கு பிருஹதிஷு என்றொரு மகன் பிறந்தான். இவனுடைய மகன் பிருஹத்தனு. இவன் மகன் பிருஹத்காயன். இவனுக்கு ஜயத்ரதன் என்பவன் மகனாகப் பிறந்தான். (22)

ஜயத்ரதனின் மகன் விசதன். இவனுக்கு ஸேனஜித் என்பவன் பிறந்தான். இவனது மகன்கள் ருசிராசுவன், திருடஹனு, காசியன், வத்ஸன் என்று நால்வர். (23)

ருசிராசுவனின் மகன் பாரன். இவனது மகன் பிருதுசேனன். பாரனது மற்றொரு மகன் நீபன். இவனுக்கு நூறு பிள்ளைகள். (24)

இந்த நீபன் சாயாசுகரின் மகள் கிருத்வியை மணந்து, பிரும்மதத்தன் என்கிற மகனைப் பெற்றெடுத்தான். பெரும் யோகியான பிரும்மதத்தன் தனது மனைவியான கவி என்கிற வாக்தேவதையான சரஸ்வதியிடம் விஷ்வக்சேனன் என்கிற மகனைப் பெற்றார். (25)

மகாயோகியான இந்தப் பிரும்மதத்தனே, ஜைகீஷவ்யர் என்கிற முனிவரின் உபதேசத்தால், யோகசாஸ்திரத்தைத் தோற்றுவித்தார். இவரது மகனான விஷ்வக்சேனனது குமாரன் உதக்ஸ்வனன். இவனது மகன் பல்லாதன். இவர்கள் அனைவரும் பார்ஹதீஷுவின் வம்சத்தில் தோன்றியவர்கள். (26)

ஹஸ்தியின் மகனான திவிமீடனுக்கு யவீநரன் என்றொரு மகன். இவனது மகன் கிருதிமான். கிருதிமானது புத்திரன் ஸத்யத்ருதி. இவனது மைந்தன் திருடநேமி. இவன் மகன் ஸுபார்சுவன். (27)

ஸுபார்சுவன் குமாரன் ஸுமதி. ஸுமதியின் மகன் ஸந்நதிமான். இவன் குமாரன் கிருதி. இந்த கிருதி இரண்யநாபரிடமிருந்து யோகசாஸ்திரத்தைப் பயின்று ‘பிராச்யஸாமா’ என்கிற ருக்குகளில் ஆறு ஸம்ஹிதைகளைப் பிரித்துக் கூறினார். கிருதியின் புத்திரன் நீபன். நீபனின் மகன் உக்ராயுதன். இவன் மகன் க்ஷேம்யன். இவன் மகன் ஸுவீரன். ஸுவீரன் புதல்வன் ரிபுஞ்ஜயன். (28—29)

ரிபுஞ்ஜயனது மகன் பஹுரதன். ஹஸ்தியின் மூன்றாவது மகனும், திவிமீடனது தம்பியுமான புருமீடனுக்கு மக்கட்பேறில்லை. ஹஸ்தியின் முதல் மகனான அஜமீடனது இரண்டாவது மனைவி நளினியின் வயிற்றில் நீலன் பிறந்தான். இவனது மகன் சாந்தி. சாந்தியின் புத்திரன் ஸுசாந்தி. இவன் பிள்ளை புருஜன். அவனுக்கு அர்க்கன் பிறந்தான். இவனது புத்திரன் பர்ம்யாசுவன். இவனுக்கு முத்கலன், யவீநரன், பிருஹதிஷு, காம்பில்யன், ஸஞ்ஜயன் என ஐந்து திருக்குமாரர்கள் இருந்தார்கள். (ஒரு நாள்) பர்ம்யாசுவன் தன் குமாரர்களிடம், “எனது இந்த ஐந்து புத்திரர்களே ஐந்து தேசங்களையும் ஆட்சி புரிவதில் திறன் படைத்தவர்கள் (பஞ்ச + அலம்)” என்று கூறினான். ஆகவே, இவர்கள் ‘பஞ்சாலர்கள்’ என்ற பெயரில் புகழடைந்தனர். இந்த ஐவரில் முத்கலனிடமிருந்து ‘மௌத்கல்ய’ என்கிற பிராம்மண கோத்திரம் தோன்றியது. (30—33)

பர்ம்யாசுவ புத்திரனான முத்கலரிடமிருந்து திவோதாஸன் என்கிற ஓர் ஆண் குழந்தையும், அகல்யை என்கிற ஒரு பெண் குழந்தையும் ஆக இரு குழந்தைகள் பிறந்தன. இந்த அகல்யையைக் கௌதம மகரிஷி மணந்தார். இவர்களது புதல்வர் சதாநந்தர். (34)

சதாநந்தரது புதல்வனான ஸத்யதிருதி தனுர்வேதத்தில் கைதேர்ந்தவன். இவனது மகன் சரத்வான். ஒரு நாள் ஊர்வசியைக் கண்டு காமுற்ற சரத்வானது வீரியம் ‘அசுவவாலம்’ என்கிற நாணற்காட்டில் விழுந்தது. அதிலிருந்து நல்லழகு படைத்த இரட்டையர்கள் (ஓர் ஆணும் ஒரு பெண்ணும்) தோன்றினார்கள். வேட்டையாடச் சென்ற சந்தனு மன்னன் அக்குழந்தைகளைக் கண்டு கருணை கொண்டு, தன்னோடு எடுத்து வந்தான். இவ்விரட்டையரில் ஆண் மகன் கிருபாசார்யார் என்றும், பெண் மகவு கிருபி எனவும் புகழ் பெற்றனர். இந்தக் கிருபிதான் துரோணாசார்யாரது மனைவி. (35—36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் — பாஞ்சாலர்கள், கௌரவர்கள், மகததேச மன்னன் ஆகியவர்களின் வம்ச வர்ணனை

சுகப் பிரும்மம் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! திவோதாஸனது மகன் மித்ரேயு. இவனுக்குச் சியவனன், ஸுதாஸன், ஸஹதேவன், ஸோமகன் என நான்கு புதல்வர்கள் பிறந்தார்கள். ஸோமகனுக்கு நூறு புதல்வர்கள் பிறந்தார்கள். அவர்களில் மூத்தவன் ஜந்து. இளையவன் பிருஷதன். இவன் மகன் துருபதன். துருபதனுக்குத் திரௌபதி என்கிற பெண்ணும், திருஷ்டத்யும்னன் முதலிய புதல்வர்களும் பிறந்தார்கள். (1—2)

திருஷ்டத்யும்னனது மகன் திருஷ்டகேது. பர்ம்யாசுவனது வம்சத் தோன்றல்களான இந்த மன்னர்கள் பாஞ்சாலர்கள் என அழைக்கப்பட்டனர். அஜமீடனது மற்றொரு மகன் ருக்ஷன். இவனது மகன் ஸம்வரணன். (3)

ஸம்வரணன் சூரியனது மகளான தபதியை மணந்தான். இவர்களுக்குப் புதல்வனாக குருக்ஷேத்திரத்திற்கு அதிபதியான குரு பிறந்தான். இந்த குருவிற்கு பரீக்ஷித், ஸுதனுஸ் (ஸுதன்வா), ஜன்ஹு, நிஷதாசுவன் என நான்கு புதல்வர்கள் பிறந்தார்கள். (4)

ஸுதனுஸிற்கு ஸுஹோத்திரன் மகன். ஸுஹோத்திரனுக்குச் சியவனன் மகன். இவனுக்கு கிருதீ மகன். கிருதிக்கு உபரிசரன் மகன். இவனுக்கு பிருஹத்ரதன் முதலிய பல பிள்ளைகள் பிறந்தார்கள். (5)

பிருஹத்ரதனுக்கு குசாக்ரன் மகன். இவனுக்கு ரிஷபன் என்கிற பிள்ளை பிறந்தான். பிருஹத்ரதன், குசாம்பன், மத்ஸ்யன், பிரத்யக்ரன், சேதிபன் முதலியவர்கள் சேதிதேசத்து அரசர்களாயினர். (6)

ரிஷபனது மகன் ஸத்யஹிதன். இவனுக்குப் புஷ்பவானும், புஷ்பவானுக்கு ஜஹு என்பவனும் குழந்தைகள். பிருஹத்ரதனது இரண்டாவது மனைவிக்கு இரண்டு பாகங்களாக ஓருடல் பிறந்தது. (7)

அக்குழந்தையின் தாயார், இரு பாதிகளான உடலை வெளியே தூக்கியெறிந்துவிட்டாள். அப்பொழுது அங்கு வந்த ஜரை என்கிற அரக்கி ‘பிழைத்தெழு, பிழைத்தெழு’ என்று கூறியவண்ணம் விளையாட்டாக அவ்வுடலின் இருபகுதிகளையும் ஒன்று சேர்த்தாள். அவ்வாறு சேர்த்ததும் அது ஒரு குழந்தையாயிற்று. அதுதான் ஜராஸந்தன் எனப்பெயர் பெற்றது. (8)

ஜராஸந்தனது மகன் ஸகதேவன். இவன் பிள்ளை ஸோமபி. இவனது மகன் சுருதசிரவன். குருவின் மூத்த மகனான பரீக்ஷித்திற்குப் பிள்ளைப் பேறில்லை. ஜன்ஹுவின் புதல்வன் ஸுரதன். (9)

ஸுரதன் மகன் விதூரதன். இவன் குமாரன் ஸார்வபௌமன். இவன் புதல்வன் ஜயஸேனன். அவனுக்கு ராதிகனும், ராதிகனுக்கு அயுதனும் பிறந்தார்கள். (10)

அயுதனது மகன் குரோதனன். இவன் பிள்ளை தேவாதிதி. இவன் புதல்வன் ருஷ்யன். ருஷ்யனது புதல்வன் திலீபன். திலீபனுக்கு பிரதீபன் மகன். (11)

பிரதீபனுக்கு தேவாபி, சந்தனு, பாஹ்லீகன் என மூன்று புத்திரர்கள். மூத்தவனான தேவாபி பிதாவின் அரசு தனக்கு வேண்டாமென்று கூறி வனம் புகுந்தான். (12)

(ஆகவே,) முற்பிறவியில் ‘மஹாபிஷக்’ என்று பெயர் கொண்டிருந்த சந்தனு என்கிற இளையவன் பட்டமேற்றான். இப்பிறவியிலும் இவன் யாரைத் தன்னிருகைகளாலும் தீண்டுகிறானோ, அவன் உடனே கிழத்தன்மை நீங்கி இளமை பெறுகிறான். (13)

அசைவற்ற மனவமைதியும் பெறுகிறான். இச்செய்கையால் அவனது திருப்பெயர் ‘சந்தனு’ எனப் பொருள் பொதிந்ததாக ஆயிற்று. ஒருசமயம் இவனது நாட்டில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மழையே பெய்யவில்லை. அப்பொழுது சந்தனு அந்தணப் பெருமக்களை அழைத்து வினவவே, அவர்கள் ‘அரசே! நீ, உனது தமையனான தேவாபிக்கு முன்பே ராஜ்யலக்ஷ்மியான அரசுரிமையை ஏற்று, அதன் வாயிலாகத் திருமணமாகியவனாக அக்னிஹோத்திரம் முதலியன செய்து வருவதால், நீ பரிவேத்தாவாகி விட்டாய். ஆகவே, உனது அரசாட்சியில் மழையில்லை. நீ, உனது நாட்டிற்கும் நகரத்திற்கும் வளமையை விரும்புவாயேயானால், உடனே உன் அரசுரிமையை, உன் தமையனிடம் ஒப்படைத்துவிடு’ என்று கூறினர். (14—15)

[குறிப்பு:— தன் தமையன் உயிருடனிருக்கையில் அவருக்கு முன் தான் திருமணம் செய்து கொண்டு அக்னிஹோத்திராதிகள் செய்வானேயாகில், அவனை ‘பரிவேத்தா’ என்று அறியவும். அவனது தமையன் ‘பரிவித்தி’ எனப்படுவான். (மனுஸ்ம்ருதி, அத். 3, சுலோ. 171)]

அந்தணர்கள் இவ்வாறு கூறியதும், சந்தனு உடனே வனம் சென்று, தன் தமையனான தேவாபியிடம், “மக்களைக் காப்பதுதானே அரசனது கடமை. அதுதானே அவனது சுதர்மம். தாங்களோ மூத்தவர். ஆகவே, தாங்கள்தான் அரசை ஏற்கவேண்டும்” என்று மன்றாடி வேண்டினான். மழை வேண்டி நல்வார்த்தைக் கூறி அருளவேண்டுமெனவும் வேண்டினான். ஆனால், அதற்கு முன்பே சந்தனுவின் மந்திரி அச்மராதன் என்பவன் சில அந்தணர்களை தேவாபியிடம் அனுப்பி, அவனை வேத நிந்தனை செய்பவனாக (பாஷண்டனாக) ஆக்க வேண்டுமெனக் கூறியிருந்தான். அந்த அந்தணர்களும் வேத நிந்தனை பற்றிய வார்த்தைகளைக் கூறி, தேவாபியை வேதநெறிகளை மறுக்கும் நாத்திகனாக மாற்றிவிட்டனர். (16)

இதனால் தேவாபி, வேதநெறிப்படி இல்லறம் ஏற்பதற்கு மாறாக, வேத நிந்தனை புரிய ஆரம்பித்தான். ஆகவே, அவன் அரசுரிமை ஏற்கத் தகுதியற்றவனானான். அதனால், சந்தனுவின் ‘பரிவேத்தா’ தோஷம் நீங்கியது. பர்ஜன்ய தேவனான வருணனும் நல்ல மழை பெய்வித்தான். தேவாபி யோக மார்க்கத்தைக் கைக்கொண்டிருந்ததால், யோகியர்கள் வசிக்கும் கலாபக்கிராமத்தில் தங்கியிருந்தான். (17)

கலியுகத்தில் சந்திரவம்சம் அழியும் போது கிருதயுகத்தின் தொடக்கத்தில் திரும்பவும் இந்த தேவாபி சந்திர வம்சத்தை நிலைநாட்டப் போகிறான். சந்தனுவின் தம்பியான பாஹ்லீகனுக்கு சோமதத்தன் பிறந்தான். சோமதத்தனுக்கு பூரி, பூரிசிரவஸ், சலன் என மூன்று புதல்வர்கள் பிறந்தனர். சந்தனுவிற்குக் கங்காதேவியிடம் நைஷ்டிகப் பிரும்மசாரியான பீஷ்மர் பிறந்தார். அவர் புலனடக்கமுடையவர். பிரவிருத்தி (இம்மை), விருத்தி (மறுமை), ராஜதர்மம், ஆபத்தர்மம் முதலிய தர்மநெறிகள் அனைத்தையும் நன்கறிந்தவர்களுக்குள்ளே தலைசிறந்தவர். பகவானிடம் இடையறா பக்தி கொண்டவர். முக்காலமும் உணர்ந்த பரமஞானி. உலகிலுள்ள வீரர்களுக்கெல்லாம் தலைநின்ற வீரர். தன் குருவான பரசுராமரையும் போரில் வென்று, அவருக்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்தவர். சந்தனு மன்னன் உபரிசரவசுவின் வீரியத்தால் மீனின் கருவில் தோன்றிய (செம்படவர்களால் வளர்க்கப்பட்ட) ‘தாசகன்யை’ என்று பெயர் பெற்ற ஸத்யவதியை மணந்து சித்ராங்கதன், விசித்திரவீரியன் என இரு குழந்தைகளைப் பெற்றான். இதில் விசித்திரவீரியன் இளையவன். ஒரே பெயர் கொண்டிருந்ததால் சினங்கொண்ட ‘சித்ராங்கதன்’ என்ற கந்தர்வன், சந்தனு மகனான சித்ராங்கதனைப் போரில் கொன்றான். சந்தனு, தன்னைத் திருமணம் செய்து கொள்வதற்கு முன்பே, பராசர முனிவரின் இணக்கத்தைப் பெற்ற ஸத்யவதி, ஸ்ரீமந்நாராயணனது அம்சமாக உலகத்திற்கு நன்மையை அளிப்பதற்காகவே திருவவதாரம் செய்த, என் தந்தையான வியாசரைப் பெற்றெடுத்தாள். (18—21)

கிருஷ்ணத்துவைபாயனர் என்கிற வியாசர் வேதங்களை நான்காகப் பிரித்துக் காத்தளித்தவர். அவரிடமிருந்துதான் நான் ‘ஸ்ரீமத்பாகவத’த்தைக் கற்றுக் கொண்டேன். இலந்தை மரத்தடியில் வசித்ததால் ‘பாதராயணர்’ என்று என் தந்தைக்கு ஒரு பெயருண்டு. ஸ்ரீமத்பாகவத புராணம் மிகவும் ரகசியமான தத்துவங்களைக் கொண்டதாகையால், இதைப் பொன் போல் மறைத்துப் போற்ற வேண்டும். ஆகவே, என் தந்தை வேதவியாச பகவான் தன் மாணாக்கர்களான சுமந்து, ஜைமினி, வைசம்பாயனர், பைலர் முதலியவர்களுக்குக் கூட உபதேசிக்காமல், எனக்கு மட்டும் உபதேசித்தார். ஏனெனில், நான் அவரது புதல்வன். மேலும், என்னிடம் சாந்தி முதலிய குணங்கள் நிரம்பியிருந்ததாக இருக்கலாம். சந்தனுவின் புதல்வனான சித்ராங்கதன் அதே பெயர் கொண்ட கந்தர்வனால் போரில் கொல்லப்பட்ட பிறகு, இளையவனான விசித்திரவீரியன் சுயம்வர மண்டபத்திலிருந்து வலுவில் பீஷ்மரால் அழைத்து வரப்பட்ட காசிதேச மன்னனின் புதல்விகளில் அம்பிகை, அம்பாலிகை என்கிற இருவரையும் மணந்து கொண்டான். அவர்களிடம் அதிகமான காமப்பித்துக் கொண்டிருந்ததால் ராஜ்யக்ஷ்மா (அரசுப்பிணி) என்கிற நோய் அவனைப் பற்றியது. அதனால் அவன் இறந்தான். (22—24)

சந்ததியற்று தன் தம்பிகள் இறந்ததால், தாய் ஸத்யவதியின் சொற்படி வியாச பகவான், தன் தம்பியின் மனைவிகளிடம் திருதராஷ்டிரனையும் பாண்டுவையும் தோற்றுவித்தார். மறுபடியும் தாயின் சொற்படி அம்பிகையிடம் மகவைத் தோற்றுவிக்கச் சென்றபோது, அவளது தவறுதலால் அவள் தாதியிடம் விதுரரைத் தோற்றுவித்தார். (25)

மன்னனே பரீக்ஷித்! திருதராஷ்டிரனுக்கு, அவன் மனைவியான காந்தாரியிடம் நூறு பிள்ளைகள் பிறந்தனர். அவர்களுள் மூத்தவன் துரியோதனன். கடைசியில் துச்சலை என்கிற ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது. (26)

காட்டில் கிந்தம முனிவரின் சாபத்தால் பாண்டு, பெண்ணின்பம் பெற இயலாதவனானான். அவனது மனைவிகள் குந்தியும் மாத்ரியும். குந்தியின் திருவயிற்றில் யமதர்மராஜனது அருளால் தர்மபுத்திரரும், வாயுதேவனது அருளால் பீமனும், இந்திரனது அருளால் அர்ஜுனனும் பிறந்தார்கள். இவர்கள் மூவரும் மகாரதர்கள். (27)

மாத்ரிதேவியின் திருவுதரத்தில், அசுவினீ தேவர்களது அருளால் நகுல—சகதேவர்கள் பிறந்தார்கள். இந்த ஐந்து பாண்டவர்களுக்கும் திரௌபதியிடம் ஐந்து உபபாண்டவர்கள் என்று அழைக்கப்படும் ஐந்து குமாரர்கள் பிறந்தார்கள். அவர்கள் ஐவரும் உனது பெரியப்பாக்கள். (28)

திரௌபதியிடம் தர்மபுத்திரருக்குப் பிறந்தவன் பிரதிவிந்தியன், பீமஸேனனுக்கு சுருதஸேனன், அர்ஜுனனுக்கு சுருதகீர்த்தி, நகுலனுக்கு சதானீகன், சகதேவனுக்கு சுருதகர்மா என்கிற புத்திரர்கள் பிறந்தார்கள். இவர்களைத் தவிர, தர்மபுத்திரருக்குப் பௌரவீ என்கிற மனைவியிடம் தேவகன் பிறந்தான். பீமஸேனனுக்கு ஹிடிம்பியிடம் கடோத்கசனும், காளி என்பவளிடம் ஸர்வகதனும் பிறந்தார்கள். பர்வதகுமாரியான விஜயா என்கிற மனைவியிடம் சகதேவனுக்கு சுஹோத்திரன் என்கிற பிள்ளை பிறந்தான். (29—31)

நகுலன் கரேணுமதி என்கிற மனைவியிடம் நிரமித்திரன் என்கிற மகனைப் பெற்றான். அர்ஜுனன் நாககன்னிகையான உலூபியிடம் இராவன் என்கிற மகனைப் பெற்றான். மேலும், அர்ஜுனன் புத்ரிகா முறைப்படி, தனக்கு மனைவியாக்கப்பட்ட மணிபூர நகர மன்னனின் மகளிடத்தில் பப்ருவாஹனனைப் பெற்றான். அந்த பப்ருவாஹனன் அர்ஜுனனது மகனாயினும் தாய்வழிப் பாட்டனாகிய (மாதாமகரான) மணிபூரபதியின் மகனாகவே கருதப்பட்டான். (ஏனெனில், இது முன்பே பேசி முடிக்கப்பட்டது.) (32)

எல்லா அதிரதர்களையும் வெற்றி கொள்ளும் வலிமை படைத்த உன் தந்தையான அபிமன்யு, அர்ஜுனனுக்கும் சுபத்திரைக்கும் பிறந்தவன். இந்த அபிமன்யு உத்தரையை மணந்து உன்னைப் பெற்றான். (33)

குரு வம்சமே அழிந்து போகும் நிலையில், அசுவத்தாமாவின் பிரும்மாஸ்திரத்தால் நீயும் அழியும் நிலையில் இருந்தாய். ஆனால், அப்பொழுது பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தனது சக்தியால் யமன் வாயில் விழ இருந்த உன்னை உயிருடன் காத்தருளினார். (34)

அப்பா பரீக்ஷித்! உன் எதிரிலிருக்கும் ஜனமேஜயன், சுருதஸேனன், பீமஸேனன் மற்றும் உக்ரஸேனன் ஆகிய பராக்கிரமசாலிகள் நால்வரும் உன் புதல்வர்கள். (35)

நீ, தக்ஷகன் கடித்து இறந்ததும், அதையறிந்து ஜனமேஜயன் சினங்கொண்டு, சர்ப்ப யாகம் செய்து, அனைத்துப் பாம்புகளையும் அதில் ஹோமம் செய்து அழிக்கப் போகிறான். (36)

இவன் கவஷாதேவியின் புத்திரனான துரன் என்பவனைப் புரோகிதனாகக் கொண்டு, அசுவமேத வேள்விக்கான சங்கல்பம் (உறுதி) ஏற்று, எண்டிசைகளையும் வென்று, இக்குவலயத்தைத் தனதாக்கிக் கொண்டு பலப்பல வேள்விகளைச் செய்து, பகவானை ஆராதிக்கப் போகிறான். (37)

ஜனமேஜயனின் மகனான சதானீகன், யாக்ஞவல்க்ய முனிவரிடம் மூன்று வேதங்களையும், கர்மகாண்டத்தில் கூறப்பட்டுள்ள அறநெறிகளையும் கற்கப் போகிறான். கிருபாசார்யாரிடம் அஸ்திர வித்தைகளையும், சௌனக முனிவரிடம் ஆன்மிக வித்தையையும் கற்றுத் தெளிந்து, பகவானைப் பெறப் போகிறான். (38)

சதானீகனது மகன் ஸஹஸ்ரானீகன். இவன் மகன் அசுவமேதஜன். இவன் மகன் அஸீமகிருஷ்ணன். இவன் மகன் நேமிசக்ரன். (39)

அஸ்தினாபுரம் கங்கை நதி வெள்ளத்தில் மூழ்கி அழிந்ததும், இவன் கௌசாம்பி என்கிற நகரில் இன்பமாய் வாழப் போகிறான். நேமிசக்ரனின் புதல்வன் சித்ரரதன். அவனுக்கு கவிரதனும், கவிரதனுக்கு விருஷ்டிமானும், அவனுக்கு மகனாக ஸுஷேணனும், ஸுஷேணனுக்கு ஸுநீதனும், இவனுக்கு ந்ருசக்ஷு என்பவனும், அவனுக்கு ஸுகீநலனும் பிறக்கப் போகிறார்கள். (40—41)

ஸுகீநலனுக்கு பரிப்லவனும், இவனுக்கு ஸுநயனும், அவனுக்கு மேதாவியும், மேதாவிக்கு ந்ருபஞ்ஜயனும், இவனுக்கு தூர்வனும், தூர்வனுக்கு திமியும் புத்திரர்களாகப் பிறக்கப் போகிறார்கள். (42)

திமிக்கு பிருஹத்ரதனும், இவனுக்கு ஸுதாஸனும், ஸுதாஸனுக்கு சதானீகனும், சதானீகனுக்கு துர்தமனனும், அவனுக்குப் பஹீநரனும் புத்திரர்களாகப் பிறக்கப் போகிறார்கள். (43)

பஹீநரனுக்கு தண்டபாணியும், தண்டபாணிக்கு நிமியும், நிமிக்கு மகனான க்ஷேமகனும் பிறக்கப் போகிறார்கள். இதுவரை தேவர்களும் முனிவர்களும் கொண்டாடும் அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள் தோன்றிய சந்திரவம்ச சரிதம் உனக்குக் கூறப்பட்டது. (44)

இந்தச் சந்திரவம்சம் கலியுகத்தில் க்ஷேமகனைக் கடைசி மன்னனாகக் கொண்டு முடிவடையப் போகிறது. அதன் பின் வரப்போகும் மகத தேசத்து மன்னர்களைப் பற்றி, இனி உனக்குக் கூறுகிறேன். (45)

ஜராஸந்தனது மகனான ஸஹதேவனிடம் மார்ஜாரி என்பவன் பிறக்கப் போகிறான். மார்ஜாரிக்கு சுருதசிரவாவும், அவனுக்கு அயுதாயுவும், அயுதாயுவிற்கு நிரமித்திரனும் பிறக்கப் போகிறார்கள். (46)

நிரமித்திரன் புதல்வன் ஸுநக்ஷத்ரன், அவனுக்கு பிருஹத்ஸேனன், பிருஹத்ஸேனனுக்கு கர்மஜித், கர்மஜித்திற்கு ஸ்ருதஞ்ஜயன், இவனுக்கு விப்ரன், விப்ரனுக்கு மகனாக சுசியும் பிறக்கப் போகிறார்கள். (47)

சுசிக்கு க்ஷேமன், அவனுக்கு ஸுவிரதன், இவனுக்கு தர்மசூத்திரன், இவன் மகன் சமன், சமனுக்கு த்யுமத்ஸேனன், இவனுக்கு ஸுமதி, ஸுமதிக்கு ஸுபலனும் பிறக்கப் போகிறார்கள். (48)

ஸுபலனுக்கு ஸுனீதனும், ஸுனீதனுக்கு ஸத்யஜித்தும், ஸத்யஜித்துக்கு விச்வஜித்தும், விச்வஜித்துக்கு ரிபுஞ்ஜயனும் பிறக்கப் போகிறார்கள். பிருஹத்ரதனின் வம்சத் தோன்றல்களான இவர்கள் அனைவரும் ஓராயிரம் வருடங்கள் அரசர்களாக இருக்கப் போகிறார்கள். (49)

(இனிவரப் போகும் அரசர்களைப் பற்றிப் பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் கூறுகிறார்.)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் — அனு, த்ருஹ்யு, துர்வஸு மற்றும் யதுவின் வம்ச வர்ணனை

சுக மகரிஷி கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! அனுவிற்கு ஸபாநரன், சக்ஷு, பரோக்ஷன் என மூன்று புதல்வர்கள். ஸபாநரனுக்கு காலநரனும் அவனுக்கு ஸ்ருஞ்ஜயனும் பிறந்தார்கள். (1)

ஸ்ருஞ்ஜயனுக்கு ஜனமேஜயன், அவன் மகனாக மகாசீலன், இவன் குமாரனாக மஹாமனஸ் என்பவனும் பிறந்தார்கள். மஹாமனஸிற்கு உசீநரன், திதிக்ஷு என இரு குமாரர்கள். (2)

சிபி, வனன், சமி, தக்ஷன் என்கிற நால்வரும் உசீநரனின் குமாரர்கள். இதில் சிபிக்கு விருஷதர்பன், ஸுவீரன், மத்ரன், கைகயன் என நான்கு புத்திரர்கள். மஹாமனஸின் மற்றொரு மகனான திதிக்ஷுவிற்கு ருசத்ரதன் என்றொரு மகன். அவன் மகன் ஹேமன். இவன் பிள்ளை ஸுதபஸ். ஸுதபஸிற்கு பலி என்ற குமாரன் பிறந்தான். (3—4)

மன்னனான பலியின் மனைவிக்கு தீர்க்கதமஸ் என்கிற முனிவர் அருளால் ஆறு புதல்வர்கள் பிறந்தார்கள். அவர்கள் அங்கன், வங்கன், கலிங்கன், ஸுஹ்மன், புண்ட்ரன், ஆந்திரன் என்பவர்கள். (5)

இவ்வறுவரும் பாரத வர்ஷத்தின் கீழ்திசையில், தங்கள் தங்கள் பெயர்களிலேயே ஆறு தேசங்களைத் தோற்றுவித்தனர். அங்கனது மகன் கனபானன், இவன் மகன் திவிரதன், திவிரதன் மகன் தர்மரதன், இவன் மகன் சித்ரரதன். இந்த சித்ரரதனே ரோமபாதன் என்கிற பெயரில் புகழடைந்தவன். அயோத்தி மன்னனான தசரதன், இவனது நண்பன். ரோமபாதனுக்கு மக்கட்பேறு இல்லாததால், தசரதன் தன் மகளான சாந்தையை, அவனுக்குத் தத்துப்பெண்ணாக (சுவீகார மகளாக) அளித்தான். ஒருசமயம் ரோமபாத மன்னனது ராஜ்யமான அங்கதேசத்தில் பல்லாண்டுகள் இந்திரன் மழையே பெய்விக்கவில்லை. (அதனால், நாட்டில் பஞ்சமேற்பட்டது.) அப்பொழுது (ரோமபாத மன்னனால் அனுப்பப்பட்ட) கணிகைப் பெண்கள் தங்கள் நாட்டியம், கீதங்கள், வாத்தியங்கள், உடலசைவுகள், இறுகத்தழுவுதல் மற்றும் பற்பலவிதமான இனிய தின்பண்டங்கள் ஆகியவற்றால் ரிசியசிருங்கரை மயங்கச் செய்து, அங்கதேசத்திற்கு அழைத்து வந்தனர். உடனே கனமழை பெய்தது. (நாட்டில் பஞ்சம் தீர்ந்தது.) பின்னர், ரோமபாதரின் பெண் சாந்தையை, ரிசியசிருங்கர் மணந்தார். இந்த ரிசியசிருங்கர், விபண்டக முனிவரது புதல்வர்; மானின் வயிற்றில் தோன்றியவர். மக்கட்பேறற்ற தசரத மன்னனுக்கு மருத்தேவர்களைத் தேவதையாகக் கொண்ட ‘புத்திரகாமேஷ்டி’ வேள்வியை, இவர் செய்து வைத்தார். அதனால், தசரதனுக்கு நான்கு குமாரர்கள் பிறந்தனர். குழந்தைப்பேறற்ற ரோமபாத மன்னனுக்கும் ஒரு குழந்தை பிறந்தது. அவன் பெயர் சதுரங்கன். இவன் மகன் பிருதுலாக்ஷன். (6—10)

பிருதுலாக்ஷனது குமாரர்கள் பிரஹத்ரதன், பிரஹத்கர்மா, பிருஹத்பானு என மூவர். பிருஹத்ரதன் மகன் பிருஹன்மனஸ். இவன் பிள்ளை ஜயத்ரதன். (11)

ஜயத்ரதன் மனைவி ஸம்பூதி. இவள் வயிற்றில் பிறந்தவன் விஜயன். இவன் மகன் திருதி. திருதியின் மகன் திருதவிரதன். இவன் பிள்ளை ஸத்கர்மா. இவன் மகன் அதிரதன். (12)

இந்த அதிரதனுக்குப் பிள்ளைப்பேறில்லை. ஒருநாள் கங்கையில் நீராடிக் கொண்டிருக்கையில் ஒரு பெட்டி மிதந்து வருவதையும், அதில் ஒரு குழந்தை இருப்பதையும் கண்டான். குந்தி கன்னிகையாயிருந்தபோது சூரிய பகவானது அருளால் இந்தக் குழந்தை பிறந்தது. திருமணமாவதற்கு முன்பே பிறந்ததால் வெட்கமடைந்த குந்தி, அந்தக் குழந்தையை ஒரு பெட்டியில் வைத்து கங்கையின் நீரோட்டத்தில் விட்டுவிட்டாள். இப்பொழுது அந்தக் குழந்தையைப் பெற்ற அதிரதன், அதைத் தன் குழந்தையாக வளர்த்தான். அந்தக் குழந்தையே ‘கர்ணன்’. (13)

அங்கதேச மன்னனான கர்ணனது மகன் விருஷஸேனன். மன்னனான யயாதியின் மூன்றாவது மகன் த்ருஹ்யுவின் மகன் பப்ரு. இவன் மகன் ஸேது. ஸேதுவின் மகன் ஆரப்தன். இவன் மகன் காந்தாரன். காந்தாரன் மகன் தர்மன். தர்மன் மகன் திருதன். இவன் பிள்ளை துர்மனன். இவன் மகன் பிரசேதஸ். இவனுக்கு நூறு புத்திரர்கள் பிறந்தனர். (14—15)

இவர்கள் வடதிசை சென்று, அங்கு வசித்த மிலேச்சர்களுக்கு மன்னர்களாயினர். யயாதியின் இரண்டாவது மகனான துர்வஸுவிற்கு வஹ்னி என்றொரு குமாரன். இவன் மகன் பர்க்கன். இவனுக்கு பானுமான் பிறந்தான். (16)

பானுமானின் மகன் திரிபானு. இவன் மகன் பெருமனம் படைத்த காந்தமன். இவன் பிள்ளை மருதன். இவனுக்குப் பிள்ளைப் பேறில்லாததால் பூரு வம்சத்தில் உதித்த துஷ்யந்தனைத் தன் வளர்ப்பு மகனாக ஆக்கிக் கொண்டான். (17)

பூருவைத் தவிர, மற்ற பிள்ளைகளுக்கு அவர்கள் தந்தையான யயாதியின் சாபத்தால் அரசுரிமையில்லாததால் துஷ்யந்தன் மருதனுக்கு வளர்ப்பு மகனாக ஆகியிருந்தும், அரசமோகத்தால் திரும்பவும், தன் புரு வம்சத்திற்கே சென்றுவிட்டான். மன்னர் குலதிலகமே! இப்பொழுது யயாதியின் மூத்த மகனான யதுவின் வம்சத்தைக் கூறுகிறேன் (கேள்). (18)

மன்னன் யதுவின் வம்ச சரிதம் மிகவும் தூய்மையானது. மனிதர்களது பாவங்கள் அனைத்தையும் போக்கக் கூடியது. இச்சரிதத்தைக் கேட்பவன், எல்லாப் பாவங்களினின்றும் விடுதலை பெறுகிறான். (19)

யது வம்சத்தில்தான் பரமாத்மாவான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் மானிடத் திருமேனி தாங்கி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகத் திருவவதாரம் செய்தார். யதுவிற்குப் பெரும்புகழ் வாய்ந்த ஸஹஸ்ரஜித், க்ரோஷ்டா, நளன், ரிபு என நான்கு புத்திரர்கள் இருந்தனர். ஸஹஸ்ரஜித்திற்கு சதஜித் மகனாகப் பிறந்தான். இவனுக்கு மஹாஹயன், வேணுஹயன், ஹைஹயன் என மூன்று புதல்வர்கள். (20—21)

ஹைஹயன் மகன் தர்மன். இவன் மகன் நேத்திரன். இவன் மகன் குந்தி. குந்தியின் மகன் ஸோஹஞ்ஜி. இவன் மகன் மஹிஷ்மான். இவனது மகன் பத்ரஸேனன். (22)

பத்ரஸேனனுக்கு துர்மதன், தனகன் என இரு புதல்வர்கள். தனகனுக்கு கிருதவீரியன், கிருதாக்னி, கிருதவர்மா, கிருதௌஜஸன் என நான்கு குமாரர்கள். (23)

கிருதவீரியனது மகன் கார்த்தவீரியார்ஜுனன். இவன் ஏழு தீவுகளுக்கும் ஒரே சக்கரவர்த்தி. பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது அம்சாவதாரமான தத்தாத்ரேய முனிவரிடமிருந்து யோக வித்தைகளைக் கற்று, அணிமா முதலிய எண்வகை சித்திகளையும் பெற்றான். (24)

இந்நிலவுலகில் வேள்வி, கொடை, தவம், யோகம், சாஸ்திர அறிவு, பராக்கிரமம், எவரையும் வெற்றி கொள்ளும் ஆற்றல் முதலிய குணங்களில் இவனுக்கு ஈடாக, இதுவரை எந்தவொரு மன்னனும் இருந்ததில்லை; இருக்கப் போவதுமில்லை. (25)

ஆயிரம் கரங்கள் படைத்த இவன் எண்பத்தைந்தாயிரம் ஆண்டுகள் ஐம்புலன்கள் மற்றும் மனம் என்னும் ஆறு பொறிகள் வாயிலாக, உலகியலின்பங்களைக் குறைவற நுகர்ந்தவன். இக்காலத்தில், இவனது உடல்வலிமை சிறிதும் குறையவில்லை; தன் செல்வங்கள் குறைந்து விடுமோ? என்கிற சிந்தனையுமில்லை. அவன் செல்வம் குறைவதெங்கே? இவன் பெயரை நினைத்தாலே பிறர் தொலைத்த பொருளும் திரும்பக் கிடைத்துவிடும் என்கிற பெருமை பெற்றவன். (26)

[குறிப்பு:—

கார்த்தவீர்யார்ஜுநோ நாம

ராஜா பாஹு ஸஹஸ்ரவாந் ।

தஸ்ய ஸ்மரண மாத்ரேண

ஹ்ருதம் நஷ்டம் ச லப்4யதே ॥

இவன் பெயரை நினைத்தமாத்திரத்திலேயே கொள்ளை போன பொருளும், பிறர் கவர்ந்த பொருளும் கிடைத்துவிடும். (இது மரபுவழி வந்த மகாமந்த்ரம் — பிரபஞ்சசாரம்.)]

இவனது ஆயிரக்கணக்கான புதல்வர்களில் ஜயத்வஜன், சூரஸேனன், விருஷபன், மது, ஊர்ஜிதன் என்கிற ஐந்து புதல்வர்களே மீதமிருந்தார்கள். மற்றவர்கள் அனைவரும் போரில் பரசுராமரால் கொல்லப்பட்டனர். (27)

ஜயத்வஜன் மகன் தாலஜங்கன். இவனுக்கு நூறு புதல்வர்கள். க்ஷத்திரிய வம்சத் தோன்றல்களான இவர்கள் ‘தாலஜங்கர்கள்’ எனப் புகழ் பெற்றனர். ஔர்வ முனிவரின் அருட்சக்தி கொண்டு, ஸகர மன்னன் இவர்களைக் கொன்றான். (28)

இந்த நூற்றுவரில் மூத்தவன் வீதிஹோத்ரன். இவன் பிள்ளை மது. மதுவிற்கும் நூறு குமாரர்கள். இவர்களில் மூத்தவன் விருஷ்ணி. (29)

மன்னனே பரீக்ஷித்! இந்த மது, விருஷ்ணி, யது ஆகியவர்களை முன்னோடியாகக் கொண்டு, இவர்கள் வம்சம் மாதவர்கள், விருஷ்ணிகள், யாதவர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறது. யதுவின் இரண்டாவது மகனான குரோஷ்டாவிற்கு விருஜினவான் குமாரன். (30)

விருஜினவானின் மகன் சுவாஹி. இவன் பிள்ளை ருசேகு. ருசேகுவின் மகன் சித்ரரதன். இவன் பிள்ளை சசபிந்து. இவன் சிறந்த யோகி; பெருஞ்செல்வம் படைத்த போகி; பெருந்திறல் வீரன். (31)

இவன் யானை, குதிரை, தேர், அழகிய பெண்கள், பாணங்கள், பெரும் நிதிக்குவியல்கள், நறுமண மாலைகள், நல்ல புத்தாடைகள், நன்மரங்கள், பெருந்திறல், பாசம், மணிகள், வெண்கொற்றக்குடை, புஷ்பக விமானம் முதலிய பதினான்கு இரத்தினங்களுக்கும் ஒப்பற்ற தலைவன்; பூமண்டலத்தை ஒருகுடைகீழ் ஆண்ட சக்கரவர்த்தி; தோல்வி காணாதவன்; பகை வென்றவன்; புகழின் எல்லையைத் தொட்டவன். இவனுக்குப் பதினாயிரம் மனைவிகள். ஒவ்வொரு மனைவியிடமும் ஒரு லட்சம் புத்திரர்களைப் பெற்றான். இவ்வாறு இவனுக்கு நூறு கோடி புதல்வர்கள். இவர்களில் பிருதுசிரவா முதலிய ஆறு குமாரர்கள் முக்கியமானவர்கள். பிருதுசிரவாவின் மகன் தர்மன். இவன் மகன் உசனஸ். இவன் நூறு அசுவமேத வேள்விகள் செய்தவன். உசனஸ் மகன் ருசகன். இவனுக்கு ஐந்து புதல்வர்கள். அவர்கள் பெயர்களைக் கூறுகிறேன், கேள். (32—34)

அவர்கள் புருஜித், ருக்மன், ருக்மேஷு, பிருது, ஜ்யாமகன் என்பவர்களே. ஜ்யாமகன் மனைவி சைப்யை. மக்கட்பேறற்ற அவன், தன் மனைவியிடம் கொண்ட அச்சத்தால் மறுமணம் செய்து கொள்ளவில்லை. ஒருசமயம் அவன், தன் பகைவன் வீட்டிலிருந்து ‘போஜ்யா’ என்கிற ஒரு கன்னிகையை எடுத்து வந்தான். அவன் மனைவி சைப்யை, தேரில் அமர்ந்துள்ள அப்பெண்ணைக் கண்டு பெருஞ்சினம் கொண்டு, தன் கணவனிடம் கூறினாள்—— “வஞ்சகனே! தேரில் நான் அமருமிடத்தில் அமர்ந்துள்ள இவள் யார்?” இதைக் கேட்ட ஜ்யாமகன், “இவள் உன் நாட்டுப்பெண் (மருமகள்)” என்றான். இதைக் கேட்ட சைப்யை (மனம் மகிழ்ந்து) சிரித்தவண்ணம் தன் பதியிடம் கேட்டாள். (35—37)

“நானோ மலடி. என்னைத் தவிர, தங்களுக்கு வேறு மனைவியுமில்லை. ஆதலால், எனக்கு சக்களத்தியில்லை. அப்படியிருக்க, இவள் எனது மருமகள் (நாட்டுப்பெண்) என்பது எப்படி?” இதைக் கேட்ட ஜ்யாமகன், “அரசியே! உனக்குப் பிறக்கப் போகும் பிள்ளைக்கு இவள் மனைவியாவாள்” என்று பதிலுரைத்தான். (38)

இவ்வாறு ஜ்யாமகன் கூறவே, முன்பு இவனால் ஆராதிக்கப்பட்ட விசுவேதேவர்களும் பித்ருதேவதைகளும் “அப்படியே ஆகட்டும்” என ஆசீர்வதித்தனர். அதனால், அவன் மனைவி சைப்யை கருத்தரித்து, உரிய காலத்தில் அழகிய ஓர் ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தாள். அவன் பெயர் விதர்ப்பன் என்பது. அவன், அந்தக் கன்னிகையைக் கைப்பிடித்து மணம் முடிக்கவே, அவள் சைப்யையின் (நாட்டுப்பெண்) மருமகளானாள். (39)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து நான்காவது அத்தியாயம் — விதர்ப்பனது வம்ச வர்ணனை

சுகாசார்யார் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! விதர்ப்ப மன்னன், தன் மனைவியான போஜ்யையிடம் குசன், கிரதன், ரோமபாதன் என மூன்று புதல்வர்களைப் பெற்றான். இவர்களில் ரோமபாதன் விதர்ப்ப வம்சத்தைப் புகழின் உச்சியில் ஏற்றி வைத்தான். (1)

ரோமபாதனின் மகன் பப்ரு. இவன் மகன் கிருதி. கிருதியின் பிள்ளை உசிகன். உசிகன் பிள்ளை சேதி. பரீக்ஷித்! இந்த சேதியின் வம்சத்தில்தான் தமகோஷன், சிசுபாலன் முதலியவர்கள் பிறந்தார்கள். (2)

விதர்ப்பன் மகனான கிரதனுக்கு குந்தி என்பவன் மகன். இவன் மகன் திருஷ்டி. திருஷ்டியின் மகன் நிர்விருதி. இவன் மகன் தாசார்ஹன். இவன் மகன் வியோமன். (3)

வியோமன் மகன் ஜீமூதன். இவன் மகன் விக்ருதி. விக்ருதியின் மகன் பீமரதன். இவன் மகன் நவரதன். இவன் பிள்ளை தசரதன். (4)

தசரதன் மகன் சகுனி. சகுனியின் மகன் கரம்பி. இவன் மகன் தேவராதன். தேவராதன் மகன் தேவக்ஷத்ரன். இவன் புதல்வன் மது. மதுவின் மகன் குருவசன். இவன் பிள்ளை அனு. (5)

அனுவின் மகன் புருஹோத்திரன். இவன் மகன் ஆயு. ஆயுவின் குமாரன் ஸாத்வதன். பரீக்ஷித்! ஸாத்வதனுக்கு பஜமானன், பஜி, திவ்யன், விருஷ்ணி, தேவாவிருதன், அந்தகன், மஹாபோஜன் என ஏழு புதல்வர்கள். பஜமானனுக்கு இருமனைவிகள். முதல் மனைவிக்கு நிம்லோசி, கிங்கிணன், திருஷ்டி என மூன்று குமாரர்கள். இளைய மனைவிக்கு சதாஜித், ஸஹஸராஜித், அயுதாஜித் என மூன்று புதல்வர்கள் பிறந்தார்கள். (6—8)

ஸாத்வதனது மகனான தேவாவிருதனின் புதல்வன் பப்ரு. தேவாவிருதன் மற்றும் பப்ரு ஆகிய இருவர் பற்றி இரண்டு சுலோகங்கள் கூறப்படுகின்றன—— “நாம் தொலைவிலிருந்து எப்படி கேட்கிறோமோ, அப்படியே அருகிலிருந்து பார்க்கிறோம். பப்ரு மனிதகுல திலகம். தேவாவிருதனோ தேவர்களுக்குச் சமமானவன். இது எதனாலெனில், இவர்களிடம் உபதேசம் பெற்று பதிநான்காயிரத்து அறுபத்தைந்து பேர்கள் பரமபதமான முக்தியைப் பெற்றார்கள்.” ஸாத்வதனின் புத்திரர்களில் மஹாபோஜன் பெரிய தர்மாத்மா; அறநெறி தவறாது ஒழுகுபவன். அவனுடைய வம்சத்தில்தான் போக வம்சத்தவர்களான ‘யாதவர்கள்’ தோன்றினர். (9—11)

பகை வெல்லும் சீர்மையனே! விருஷ்ணிக்கு சுமித்திரன், யுதாஜித் என இரு புதல்வர்கள். யுதாஜித்திற்கு சினி, அனமித்திரன் என இருமகன்கள். அனமித்திரன் புதல்வன் நிம்னன். (12)

நிம்னனின் குமாரர்கள் ஸத்ராஜித், பிரஸேனன் என்பவர்கள். அனமித்திரனின் மற்றொரு புதல்வன் சினி. சினியின் குமாரன் ஸத்யகன். (13)

ஸத்யகனின் மகன் யுயுதானன். இவனை ஸாத்யகி என்றும் அழைப்பர். இவன் மகன் ஜயன். ஜயன் மகன் குணி. குணியின் மகன் யுகந்தரன். அனமித்திரனின் மூன்றாவது மகன் விருஷ்ணி. இவனது புதல்வர்கள் ச்வபல்கனும், சித்ரரதனும். ச்வபல்கனது மனைவி காந்தினி. இவர்களுக்கு அக்ரூரன் தவிர பன்னிரண்டு புத்திரர்கள் பிறந்தார்கள். அவர்கள் அஸங்கன், ஸாரமேயன், மிருதுரன், மிருதுவித், கிரி, தர்மவ்ருத்தன், ஸுகர்மா, க்ஷேத்ரோபேக்ஷன், அரிமர்தனன், சத்ருக்னன், கந்தமாதன், ப்ரதிபாஹு என்பவர்கள். இவர்கள் அக்ரூரப்பிரமுகர்கள் என வழங்கப்பட்டனர். இவர்களுக்கு ஸுசீரா என்றொரு தங்கையுமுண்டு. தேவவானும் உபதேவனும் அக்ரூரது புதல்வர்கள். ச்வபல்கனது சகோதரனான சித்ரரதனுக்கு பிருது, விதூரதன் முதலிய பல குமாரர்கள் இருந்தார்கள். இவர்கள் அனைவரும் விருஷ்ணி வம்சத்தின் திலகங்கள். (14—18)

சாத்வதனது மகனான அந்தகனுக்கு குகுரன், பஜமானன், சுசி, கம்பலபர்ஹிஷன் என நான்கு புதல்வர்கள். இவர்களில் குகுரனுக்கு வஹ்னி புதல்வன். இவனது மகன் விலோமா. இவன் மகன் கபோதரோமா. இவன் மகன் தும்புரு என்கிற கந்தர்வனின் நண்பனான அனு. இவன் மகன் அந்தகன். அந்தகன் மகன் துந்துபி. துந்துபி மகன் அரித்யோதன். இவன் குமாரன் புனர்வஸு. புனர்வஸுவிற்கு ஆஹுகன் என்றொரு மகன்; ஆஹுகி என்றொரு பெண். ஆஹுகனுக்கு இரு பிள்ளைகள். தேவகனும் உக்ரஸேனனும். தேவகனது புதல்வர்கள் தேவவான், உபதேவன், ஸுதேவன், தேவவர்த்தனன் என்கிற நால்வர். இவர்களுக்கு ஏழு சகோதரிகள். திருததேவி, சாந்திதேவி, உபதேவி, ஸ்ரீதேவி, தேவரக்ஷிதை, ஸஹதேவி மற்றும் தேவகி. இவர்கள் அனைவரையும் வஸுதேவர் மணந்தார். (19—23)

உக்ரஸேனனுக்கு கம்சன், ஸுநாமா, ந்யக்ரோதன், கங்கன், சங்கு, ஸுஹூ, ராஷ்டிரபாலன், ஸ்ருஷ்டி மற்றும் துஷ்டிமான் என்று ஒன்பது குமாரர்கள். (24)

உக்ரஸேனனுக்கு கம்சா, கம்சவதி, கங்கா, சூரபூ, ராஷ்டிரபாலிகா என ஐந்து பெண்பிள்ளைகள். இவர்களை வஸுதேவரது தம்பியான தேவபாகன் மணந்தான். (25)

சித்ரரதனது மகனான விதூரதனுக்கு சூரன் மகன். சூரனது மகன் பஜமானன். இவனுக்கு சினியும், சினிக்கு ஸ்வயம்போஜனும், அவனுக்கு ஹ்ருதீகனும் பிறந்தார்கள். (26)

ஹ்ருதீகனுக்கு மூன்று குமாரர்கள் பிறந்தார்கள். அவர்கள் தேவபாகு, சததன்வா, கிருதவர்மா எனப்படுவார்கள். தேவமீடனது குமாரனான சூரனுக்கு மாரிஷா என்ற திருப்பெயருடையவளே மனைவி. (27)

இவர்களுக்கு வஸுதேவர், தேவபாகன், தேவசிரவஸ், ஆனகன், ஸ்ருஞ்ஜயன், சியாமகன், கங்கன், சமீகன், வத்ஸகன், விருகன் என பத்து பிள்ளைகள். குற்றமேயறியாத நற்றவத்தவர்கள்; புண்ணியமே வடிவானவர்கள். வஸுதேவர் பிறந்தபோது தேவர்கள் துந்துபி, ஆனகம் முதலிய வாத்தியங்களை முழக்கினர். ஆகையால், அவர் ‘ஆநகதுந்துபி’ எனவும் அழைக்கப்பட்டார். இவரை பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணாவதாரம் செய்ய ஏற்ற இடமாக (அதாவது, பகவானது தந்தையாக) சான்றோர்கள் கூறுகிறார்கள். இந்த வஸுதேவருக்கு பிருதை என்கிற குந்தி, சுருததேவி, சுருதகீர்த்தி, சுருதசிரவா மற்றும் ராஜாதிதேவி என ஐந்து தங்கைகள். வஸுதேவருடைய தந்தையான சூரசேனருக்கு குந்திபோஜன் உயிர் நண்பன். இவனுக்குப் பிள்ளைப்பேறில்லை. ஆகவே, தன் மகள் பிருதையை அவனுக்கு வளர்ப்பு மகளாக (சுவீகார மகளாக) அளித்தான். (28—31)

இந்த பிருதை, (சாதுர்மாச சங்கல்பத்திற்காக அங்கு வந்திருந்த) துர்வாச மகரிஷியைத் தம் பணிவிடைகளால் மகிழ்ச்சியுறச் செய்தாள். அதனால் துர்வாச மகரிஷி, மந்திரம் கூறி அழைத்தவுடன், தேவர்கள் நேரில் தோன்றி அருள்புரியுமாறு ஆன மந்திரத்தை, அவளுக்கு உபதேசித்தார். அந்த மந்திரத்தின் சக்தியைச் சோதிக்க எண்ணிய பிருதை, ஒருநாள் (நண்பகலில்) ஜோதியே வடிவான சூரியபகவானை அழைத்தாள். (32)

உடனே, சூரியபகவான் அவளெதிரில் வந்து நின்றார். இதைக் கண்டு வியந்த குந்திதேவி, “இறைவனே! தயவுசெய்து என்னை மன்னித்தருளுங்கள். இந்த மந்திரத்தைச் சோதித்தறியவே, நான் இதைச் செய்தேன். எனக்கு இப்பொழுது தங்களால் ஆகவேண்டியது எதுவுமில்லை. ஆதலால் என்னை மன்னித்து, இங்கிருந்து தாங்கள் திரும்பிச் செல்லலாம்” என்றாள். (33)

இதைக் கேட்ட சூரியபகவான், “தேவி! எனது தரிசனம் எக்காலும் வீணாகக் கூடாது. ஆகவே, உன்னிடம் ஒரு புத்திரனைத் தோற்றுவிக்கப் போகிறேன். அழகியே! இதனால், உன் கற்புக்குக் கேடு விளையாமல் பார்த்துக் கொள்கிறேன்” என்று பதிலுரைத்தார். (34)

இவ்வாறு கூறிய சூரியபகவான், அவளது திருவுதரத்தில் ஒரு மகனைத் தோற்றுவித்து விண்ணுலகம் சென்றார். அப்பொழுது, ‘இதுவென்ன மற்றொரு சூரியனோ (மண்ணுலக சூரியனோ)’ என்னுமாறு ஒளி பொருந்திய ஓர் அழகிய ஆண் மகவு பிறந்தது. (35)

உலகப் பழிச்சொல்லுக்கு பயந்த குந்தி மிக்க வருத்தங்கொண்டு, அந்தக் குழந்தையை (ஒரு கூடையிலிட்டு) நதியின் நீரோட்டத்தில் விட்டுவிட்டாள். (அந்தக் குழந்தைதான் கர்ணன்.) பரீக்ஷித்! வீண்போகாத போர்வலி கொண்ட உனது கொள்ளுத்தாத்தாவான (பாட்டனுடைய தந்தையான) பாண்டு மன்னன் குந்தியை மணந்தான். (36)

பிருதையின் தங்கையான சுருததேவியை கரூஷதேச மன்னனான விருத்தசர்மா மணந்தான். இவர்கள் மகன் தந்தவக்த்ரன். இவன் ஸநகாதி முனிவர்களால் சபிக்கப்பட்ட விஷ்ணு பார்ஷதனான விஜயன். திதிதேவியிடம் இரண்யாக்ஷனாகப் பிறந்து வராக சுவாமியால் கொல்லப்பட்டு, பின் கும்பகர்ணனாகப் பிறந்து ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தியால் கொல்லப்பட்டு, இப்பொழுது இங்கு வந்து பிறந்திருக்கிறான். (37)

கேகய மன்னனான திருஷ்டகேது சுருதகீர்த்தியை மணந்தான். இவர்களுக்கு ஸந்தர்தனன் முதலிய ஐந்து குமாரர்கள் பிறந்தனர். இவர்கள் கேகய அரசகுமாரர்கள். (38)

ராஜாதிதேவி ஜயஸேனனை மணந்தாள். இவர்களுக்கு விந்தன், அனுவிந்தன் என இரண்டு குழந்தைகள். இவர்கள் அவந்திதேச மன்னர்கள். சேதி தேச மன்னனான தமகோஷன், சுருதசிரவாவை மணந்தான். (39)

இவர்கள் மகன் சிசுபாலன். இவனைப் பற்றி முன்பே (ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில்) கூறியுள்ளேன். வஸுதேவரின் தம்பிகளில் ஒருவனான தேவபாகன் மனைவி கம்ஸை. இவர்களது குமாரர்கள் சித்ரகேதுவும் பிருஹத்பலனும். (40)

தேவசிரவஸ்ஸின் மனைவி கம்ஸவதி. இவர்களுக்கு ஸுவீரன், இஷுமான் என இரு மகன்கள் பிறந்தனர். ஆனகனின் மனைவி கங்கை. இவர்களுக்கு ஸத்யஜித், புருஜித் என இரண்டு குமாரர்கள் பிறந்தனர். (41)

ஸ்ருஞ்ஜயன், தன் மனைவி ராஷ்டிரபாலியையின் திருவுதரத்தில் விருஷன், துர்மர்ஷணன் முதலிய பல புத்திரர்களைப் பெற்றான். இதேபோல் சியாமகன் தன் மனைவியான சூரபூ என்பவளிடம் ஹரிகேசன், இரண்யாக்ஷன் என இரு குழந்தைகளை அடைந்தான். (42)

வத்ஸகன், மிச்ரகேசி என்னும் தேவமாதை மணந்து, விருகன் முதலிய பல புதல்வர்களைப் பெற்றான். விருகன், துர்வாக்ஷி என்பவளை மணந்து, தக்ஷன், புஷ்கரன், ஸால்வன் (சாலன்) முதலிய பல பிள்ளைகளை அடைந்தான். (43)

சமீகனது மனைவி ஸுதாமினி. இவர்கள் ஸுமித்ரன், அர்ஜுனன், பாலன் முதலிய பல குழந்தைகளைப் பெற்றார்கள். கங்கன், தன் மனைவியான கர்ணிகையிடம் ருததாமன், ஜயன் என இரு குமாரர்களைப் பெற்றான். (44)

ஆனகதுந்துபியான வஸுதேவருக்கு பௌரவீ, ரோஹிணி, பத்ரா, மதிரா, ரோசனை, இளை, தேவகி என ஏழு மனைவிகள். (45)

இவர்களில் ரோஹிணிக்கு பலன் (பலராமன்), கதன், ஸாரணன், துர்மதன், விபுலன், துருவன், கிருதன் என்பவர்கள் குமாரர்கள். (46)

பௌரவீ என்கிற மனைவியிடம் பூதன், ஸுபத்ரன், பத்ரவாஹன், துர்மதன், பத்ரன் என பன்னிரண்டு புதல்வர்கள் பிறந்தார்கள். (47)

வஸுதேவருக்கு மதிரா என்கிற மனைவியிடம் நந்தன், உபநந்தன், கிருதகன், சூரன் முதலியவர்கள் பிறந்தார்கள். கௌஸல்யை என்கிற மனைவி குலத்தையே மகிழ்ச்சியிலாழ்த்தவல்ல கேசி என்கிற மகனைப் பெற்றெடுத்தாள். (48)

வஸுதேவர் ரோசனை என்கிற மனைவியிடம் ஹஸ்தன், ஹேமாங்கதன் என்கிற இரு குழந்தைகளையும், இளை என்கிற மனைவியிடம் உருவல்கன் முதலிய யதுவம்ச சிரேஷ்டர்களான குழந்தைகளையும் பெற்றார். (49)

அரசே! வஸுதேவருக்கு திருததேவி என்கிற மனைவியிடம் விப்ருஷ்டன் என்கிற ஒரே மகன்தான் பிறந்தான். (ஆனால்,) சாந்திதேவி என்கிற மனைவிக்கு சிரமன், பிரதி, சுருதன் முதலிய பல பிள்ளைகள் பிறந்தனர். (50)

உபதேவியின் புத்திரர்கள் கல்பவர்ஷன் முதலிய பத்து பேர்கள். அனைவரும் மன்னர்கள். ஸ்ரீதேவிக்கு வஸு, ஹம்ஸன், ஸுவம்சன் முதலிய அறுவர் நன்மக்களாவர். (51)

தேவரக்ஷிதையின் வயிற்றில் கதன் முதலிய ஒன்பது குழந்தைகள் பிறந்தனர். தர்மதேவன் எட்டு வஸுக்களைப் பெற்றதுபோல் வஸுதேவர், ஸஹதேவியின் உதரத்தில் புரு, விச்ருதன் முதலிய எட்டு புத்திரர்களைத் தோற்றுவித்தார். பெருமனம் படைத்த வஸுதேவர், தேவகியின் திருவுதரத்தில் எட்டு புத்திரர்களைத் தோற்றுவித்தார். அவர்களில் முதல் ஏழு பேர்களின் பெயர்கள் கீர்த்திமான், ஸுஷேணன், பத்ரஸேனன், ருஜு, ஸம்மர்தனன், பத்ரன், ஆதிசேஷாவதாரமான ஸங்கர்ஷணன் என்கிற பலராமன். (52—54)

இந்த வஸுதேவ—தேவகிக்கு எட்டாவது திருக்குழந்தையாக, சாட்சாத் ஸ்ரீமந்நாராயணனே ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகத் திருவவதாரம் செய்தார். அரசே! உனது தந்தை வழிப்பாட்டியான பரமபாக்கியவதி ஸுபத்ரையும் இவர்களது குழந்தையே. (55)

இந்நிலவுலகில் எப்பொழுதெல்லாம் அறநெறியான தர்மத்திற்குத் தாழ்ச்சியும், மறநெறியான பாவத்திற்கு வளர்ச்சியும் தோன்றுகிறதோ, அப்பொழுதெல்லாம் சர்வேசுவரனும் சர்வ கல்யாண குண ஸம்பந்நனுமான பகவான் ஸ்ரீஹரி, தானாகவே இந்நிலவுலகில் வந்து பிறக்கிறார். (56)

பரீக்ஷித்! பகவானோ சாட்சியாக இருந்து அனைத்தையும் கண்காணித்துக் கொண்டிருப்பவர்; எதிலும் ஒட்டாதவர்; தனித்து நிற்கும் ஆன்மநாயகர்; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்குபவர்; மாயைக்கும் தலைவர். ஆகவே, அவரது பிறப்பிற்கும் (அவதாரத்திற்கும்) செய்கைகளுக்கும், அவரது ஆன்ம ஸ்வரூபிணியான யோக மாயையே அன்றி, வேறு காரணம் ஏதுமில்லை. (57)

அவரது மாயையின் திருவிளையாடல்களே ஜீவான்மாவிற்கு அருள்புரிவது. அவ்வாறிருக்க, ஜீவர்களுக்கு அருள்புரியும் அந்த இறைவனுக்குக் கர்மத்தளைகளால் தோன்றும் பிறவி எவ்வாறு ஏற்படும்? இவரது மாயையே ஜீவர்களின் பிறப்பு, வாழ்வு, இறப்பிற்குக் காரணமாவது. இவரது அருளே மாயையை விலக்கி, பிறப்பு—இறப்பை நீக்கி நித்யானந்தமான, ஆன்ம ஸ்வரூபமான முக்தியைப் பெறக் காரணமாகிறது. (58)

எப்பொழுதெல்லாம் அசுர இயல்பு படைத்தவர்கள், அரசர்கள் போல் வேடமிட்டுப் பல அக்ஷௌஹிணீ படைகளைத் திரட்டிக் கொண்டு, இந்நிலவுலகை ஆக்கிரமித்து, மக்களைத் துன்பங்களுக்கு ஆட்படுத்திக் கதற வைக்கிறார்களோ, அப்பொழுதெல்லாம் இக்குவலயத்தின் சுமையான அந்தத் தீயோர்களை அழித்தொழிக்க, மதுசூதனரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஸங்கர்ஷணனான பலராமனுடன் திருவவதாரம் செய்து, தேவர்களாலும் நினைக்கவொண்ணா அரும்பெரும் செயல்களைச் செய்யப் போகிறார். (59—60)

பூமியின் சுமையாகிற தீயோர்களை அழித்தொழிப்பது இருக்கட்டும். இந்தக் கலியுகத்தில் பிறந்து தவிக்கப் போகும் மக்களுக்கு அருள் செய்வதற்கென்றே பகவான், தன் திருவிளையாடல்களாகிற புகழ் கதைகளைப் பரப்பியருளினார். இது இறையடியார்களுக்கு ஓர் அருட்பிரசாதம். இதைச் செவியாரப் பருகினவாறே உடலைப் பற்றிய துன்பங்கள், மனக்கவலை மற்றும் அறியாமை ஆகியன முற்றிலுமாக அழிந்துவிடும். ஏனெனில், பகவத் கதைகள் புண்ணியத்தின் விளைநிலமன்றோ! (61)

[குறிப்பு:— நினைத்தமாத்திரத்திலேயே பூபாரத்தை நீக்கும் வல்லமையுள்ள இறைவன் உலகில் அவதாரம் செய்யவேண்டுமென்பது இல்லை. ஆனால், தன் திருவிளையாடல்களைப் பேசும் கதைகள் வாயிலாகக் கவியின் பெருமைகளைக் களைந்து, அடியார்களுக்கு அருள்புரிவதற்கென்றே அன்றோ திருவவதாரம் செய்கிறார்.]

பகவானது புகழ் என்பது உலகினரின் அகத்து நிறைந்து நிற்கும் மாசினைத் துடைத்துத் தூய்மையாக்கும் நன்னீர்; சான்றோர்களின் காதுகளுக்குத் தெவிட்டாத இன்னமுது. (இறைவன் அளித்த) இருகாதுகளின் மடல்களாகிற கிண்ணத்திலிட்டு, ஒருமுறை ஆரப்பருகினால் போதுமே! அது உலகியலின் மனப்பதிவுகளை (கர்மவாஸனைகளை) முற்றிலுமாகத் தொலைத்துவிடுமே! (62)

போஜர்கள், விருஷ்ணிகள், அந்தகர்கள், மதுதேச மக்கள், சூரஸேனர்கள், தசார்ஹர்கள், கௌரவர்கள், ஸ்ருஞ்ஜயர்கள், பாண்டவர்கள் ஆகிய வம்சத்துச் சான்றோர்களெல்லாம் என்றும் எங்கும் இறைவனது திருவிளையாடல்கள் பற்றிய திருப்புகழை மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் புகழ்ந்து பாடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். (63)

அன்பில் குழைந்து வழியும் புன்சிரிப்பு, தாமரைக்கண்களின் அழகான ஓரப்பார்வை, கம்பீரமான தெளிந்த இன்னமுதெனத் தெரிக்கும் இன்சொற்கள், தன் வீரதீரபராக்கிரமத்தைப் பறைசாற்றும் திருவிளையாடல்கள், ஒவ்வொரு அங்கங்களிலும் அழகு ததும்பி நிற்கும் அதிமோகனமான நீருண்ட மேகம் போன்ற திருமேனி ஆகியன மூலம், இம்மானிட உலகையே ஆனந்தமென்னும் ஆழ்கடலில் திளைக்கச் செய்தார்! (64)

இறைவனது திருமுகமண்டலத்தின் அழகோ சொல்லி மாளாதது; ஒப்புயர்வற்றது; அழகிற்கு அழகு செய்வதுபோல் திருக்காதுகளில் மகரகுண்டலங்கள்; கன்னங்களோ அழகின் எல்லை; குண்டலங்களின் ஒளி அக்கன்னங்களில் பட்டு மேலும் ஒளிர்கிறது; புன்சிரிப்போ பிறரை மயக்கித் தன்வயமிழுப்பது; அப்போதைக்கப்போது ஆராவமுதெனக் காட்சியளிப்பது. இவ்வாறான, அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய திருமுகமண்டலத்தின் அழகமுதைக் கண்களால் பருகும் ஆடவரும் பெண்டிரும் மகிழ்ச்சியின் எல்லைக்குத்தான் சென்றார்கள். ஆனால், போதுமென்ற மனநிறைவுதான் பெறவில்லை. (தேவர்களைப் போல் இமையாதிருந்தால் தேவலாம். அவர்கள் இமையோர்கள். ஆனால், இவர்கள் மனிதர்களன்றோ? ஆகவே, கண்கள் இமைக்கின்றன. அவ்வாறு) கண்கள் இமைக்கும் நேரம் அவரது திருவழகைக் காண முடியாமல் விட்டுப் போவதால், இமைகளிடம் கோபம் கொள்கிறார்கள். (அந்த ஒரு வினாடிகூட இறைவனை அனுபவிக்காமல் தம் வாழ்நாளை வீணாக்க விரும்பவில்லை! என்பது கருத்து.) (65)

இந்த நிலவுலகில் திருவவதாரம் செய்யும்போதுதான், வைகுண்டநாதன் என்கிற பெருமையை நிலைநாட்டி, அதே திருமேனியோடு தேவகியின் திருவுதரத்தில் அவதரித்தார். பின், (அவள் வேண்டிக்கொள்ள) பாமரக் குழந்தையின் திருமேனி ஏற்றார். பிறந்ததோ வடமதுரையில் கம்சனது திருமாளிகையிலுள்ள சிறையில். ஆனால், சென்று வளர்ந்ததோ நந்தகோகுலத்தில் (இடைச்சேரியில்). ஒருத்தி மகனாய்ப் பிறந்து, ஓரிரவில் ஒருத்தி மகனாய் ஒளித்து வளர்ந்தார். அங்குள்ள இடையர்கள், இடைச்சிமார்கள் (கோபியர்கள்) மற்றும் கன்றுகள், பசுக்கள் ஆகிய அனைவருக்கும் இன்பத்தின் எல்லையைக் காட்டினார். தானும் கன்றுகள் மேய்த்து இனிதுகந்தார். பின் திரும்பவும் வடமதுரை திரும்பினார். நந்தகோகுலம், பிருந்தாவனம், வடமதுரை, பின் துவாரகை என அங்கெல்லாம் சென்று தீயோர்களை மாய்த்தொழித்தார். பதினாறாயிரம் மனைவிமார்களைத் தழுவி, நூற்றுக்கணக்கான பிள்ளைகளைப் பெற்றார். மேலும், தனது உண்மை நிலையினை விளக்கிக் கூறும் தன் திருவாய்மொழிகளாகிற வேதங்களின் பெருமைகளையும், அதில் கூறப்பட்டுள்ள அறநெறிகளையும் உலகினருக்கு எடுத்துக்காட்ட, பல வேள்விகளைச் செய்து, தானே தன்னை ஆராதித்துக் கொண்டார். (66)

கௌரவர்களுக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் இடையே நடந்த குடும்பப்பூசலில், கௌரவர்களின் தீயொழுக்கத்தால் பூமிக்குப் பாரமாக இருந்த அனைவரையும் அழித்தார். அதனால், பூமியின் சுமை குறைந்தது. அப்போரில் தன் கடைக்கண் பார்வையினாலேயே அரசர்களின் பல அக்ஷௌகிணிப் படைகளை நாசமாக்கினார். ‘அர்ஜுனன் வெற்றி பெற்றான்’ என உலகெங்கும் ஜயகோஷம் செய்தார். தன் உயிர் நண்பரான பக்தரான உத்தவருக்கு ஆன்ம அனுபூதியான பரமாத்ம தத்துவத்தை நன்கு உபதேசித்துவிட்டு, தன் பரஞ்சோதிக்கு எழுந்தருளினார். (67)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஒன்பதாவது ஸ்கந்தம் முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

பத்தாவது ஸ்கந்தம் (முற்பகுதி)

முதலாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகிருஷ்ணாவதாரம்

மன்னன் (பரீக்ஷித்) கேட்கிறான்—— முனிவர் பெருமானே! சந்திர—சூரிய வம்சத்துச் சரிதம் தங்களால் விரிவாகக் கூறப்பட்டது. இரு வம்சத்து அரசர்களின் வரலாறு பெரிதும் வியக்கத்தக்கதே! அறவழிச் செல்வத்தையே தன் கொள்கையாகக் கொண்ட யதுவின் சரிதம் மிக்க அழகு. அந்த யது வம்சத்தில் அவதரித்த ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் பேராற்றலையும் எமக்குச் சொல்வீராக! (1—2)

எல்லா உயிரினத்திற்கும் ஆத்மாவான பகவான், உலகை வாழ வைக்க, யது வம்சத்தில் அவதரித்துச் செய்த செயல்களனைத்தையும் விரிவாக எமக்குக் கூறுங்கள். (3)

பற்றற்றவர்களால் பாடப் பெறுவதும், பிறவிநோய்க்கு மருந்தாவதும், செவிக்கும் மனத்திற்கும் இனியதும், மகான்களால் போற்றப்படுவதுமான பகவானின் குணங்களைத் திரும்பத் திரும்பக் கேட்பதிலிருந்து, பசுவைக் கொன்று தின்கின்ற சண்டாளனைத் தவிர, வேறு எவன்தான் வெறுப்புடன் ஒதுங்குவான்? (4)

என் பாட்டனார்களான பாண்டவர்கள், எந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே ஓடமாகக் கொண்டு, தேவர்களையும் போரில் வெல்லக் கூடிய அதிரதவீரர்களாகிய பீஷ்மர் முதலிய திமிங்கிலங்கள் நிறைந்த, தாண்ட இயலாத கௌரவர் படை என்னும் கடலைக் கன்றின் குளம்படி போன்று எளிதில் கடந்தார்களோ, துரோண குமாரனான அசுவத்தாமாவின் பிரும்மாஸ்திரத்தால் வெந்து போனவனும், கௌரவ—பாண்டவ வம்சத்தின் ஒரே முளையுமான என்னை (என் உடலை), தன்னைச் சரணடைந்த என் தாயின் கருவறைக்குள் நுழைந்து, எவர் சக்கரம் ஏந்திக் காப்பாற்றினாரோ, (5—6)

பேரறிஞரே! எல்லா உயிரினத்தின் உள்ளே ஜீவனாக நின்று மரணமற்ற அம்ருத நிலையையும், புறத்தே கால வடிவில் நின்று மரணத்தையும் தருகிற மாயையால் மனித வடிவேற்றிருக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பெருமைகளைக் கூறுங்கள். (7)

ஸங்கர்ஷணனான பலராமன், ரோஹிணியின் பிள்ளை என்று உங்களால் கூறப்பட்டது. வேறு உடலைப் பெறாமல் தேவகியின் கருவறை தொடர்பு (அவருக்கு) எவ்வாறு ஏற்பட்டது? (8)

பகவான் முகுந்தன், தந்தையான வசுதேவர் வீட்டிலிருந்து, ஏன் ஆயர்பாடிக்குச் சென்றார்? பக்த பரிபாலகனான பகவான், அங்கு தன் உறவினர்களுடன் எங்கு வசித்தார்? (9)

கேசவனான அவர், கோகுலத்திலும் மதுரையிலும் என்ன செய்தார்? தாயின் உடன்பிறப்பான கம்சனை, (அதனால்) கொல்லத்தகாதவனை (தாய்மாமனை) ஏன் கொன்றார்? (10)

மனித உடல் ஏற்ற அவர், விருஷ்ணிகளுடன் மதுரையில் எத்தனை ஆண்டுகள் வசித்தார்? பிரபுவான அவருக்கு எத்தனை மனைவிகள்? (11)

அனைத்துமறிந்தவரே! இதனையும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மற்ற லீலைகள் அனைத்தையும் ஆர்வத்துடன் கேட்கிற எனக்கு விரிவாகக் கூற வேண்டுகிறேன். (12)

நீர் பருகுவதையும்கூட விட்ட என்னை, உம் தாமரை போன்ற முகத்தினின்று பெருகுகின்ற ‘ஹரி கதை’ என்னும் அமுதத்தைப் பருகுவதால், பொறுக்கவொண்ணாத இந்தப் பசி—தாகம் சிறிதும் பாதிக்கவில்லை. (13)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— பிருகு வம்சத் தோன்றலான சௌனகரே! இந்த நன்மொழியைக் கேட்ட வியாசரின் மைந்தரும், பக்தர்களில் சிறந்தவருமான ஸ்ரீசுகர் விஷ்ணுராதனான பரீக்ஷித்தைப் பாராட்டி, கலியின் கொடுமைகளைப் போக்குகிற ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் வரலாற்றை விளக்கத் தொடங்கினார். (14)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ராஜரிஷிகளில் நல்லோனே! உமது அறிவு நல்வழியில் உறுதி பெற்றுள்ளது. ஏனெனில், வாசுதேவனின் வரலாற்றைக் கேட்பதில் உமக்கு ஆழ்ந்த ஈடுபாடு வந்துள்ளதே! (15)

வாசுதேவரின் கதையைப் பற்றிய கேள்வியானது, கேள்வி கேட்பவர், கதை சொல்பவர், கதை கேட்பவர் ஆக மூவரையும், வாசுதேவனின் திருவடியில் தோன்றிய கங்கை நீர் போன்று தூய்மைப்படுத்துகிறது. (16)

செருக்குற்ற அரசர்கள் என்கிற பெயரில் மறைந்துள்ள பல்லாயிரக்கணக்கான அசுர சேனைகளின் அதிகச் சுமையால் வருந்திய பூமிதேவி, பிரும்மாவைச் சரணமடைந்தாள். (17)

பசு உருவம் கொண்டு கண்ணீர் மல்க, துயருடன் ஏங்கி அழுகின்ற பூமிபிராட்டி, அவர் அருகில் சென்று, அவரிடம் தன் துயரைத் தெரிவித்தாள். (18)

பிரும்மா அதனை உணர்ந்து, அவளுடனும் தேவர்களுடனும் சிவனுடனும் திருப்பாற்கடலின் கரையை அடைந்தார். (19)

அங்கு சென்று உலகின் நாதரும், தேவர்களில் உயர்ந்த தேவரும், அடியார்களின் விருப்பத்தை நிறைவுறச் செய்பவருமான புருஷோத்தமரான பகவானை, புருஷஸூக்தத்தால் மனமொன்றுபட்டு வழிபட்டார். (20)

ஸமாதிநிலையில் வானவெளியில் தோன்றிய வாக்கைக் கேட்ட பிரும்மதேவர், தேவர்களிடம் கூறினார்—— “தேவர்களே! பரமபுருஷரான பகவானின் வாக்கை முதலில் கேளுங்கள். பின், அதன்படி செயல்படுங்கள். (21)

பரமபுருஷரான பகவானுக்குப் பூமிபிராட்டியின் துயரம் முன்பே தெரியும். தேவதேவரான அவர், பூமியின் பாரத்தைத் தனது கால சக்தியால் குறைக்க, பூமியில் அவதரித்து நடமாடுவார். அதுவரை நீங்களும் உங்களது அம்சங்களுடன் பூமியில் பிறக்க வேண்டும். (22)

பரமபுருஷரான பகவான், வசுதேவரது வீட்டில் அவதரிக்கப் போகிறார். தேவமாதர்கள் அவருக்குப் பணிவிடை செய்ய, இங்கு வந்து பிறக்கட்டும். (23)

வாசுதேவரின் கலையோடு ஆயிரம் முகங்கொண்டு தன் பெருமையால் துலங்குபவரான ஆதிசேஷன், ஸ்ரீஹரிக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய, அவருக்கு முன் (அண்ணனாகப்) பிறக்கப் போகிறார். (24)

இவ்வுலகை மயக்குகிற ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் மாயையாகிற ஜகதாம்பிகை, பகவானது கட்டளைக்கு இணங்க, அவரது திருவிளையாடல்களுக்கு உகந்தவாறு செயல்புரிய பூமியில் தோன்றவிருக்கிறாள்.” (25)

ஸ்ரீசுகர் கூறலானார்—— பிரஜாபதிகளின் தலைவரும் பெருமைமிக்கவருமான பிரும்மதேவர், இவ்வாறு தேவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டுவிட்டு, பின் பூமியையும் நல்வாக்கால் ஆறுதல் கூறிவிட்டுத் தன் இருப்பிடம் சென்றார். (26)

முன்பொரு சமயம், யாதவர்களின் தலைவரான சூரஸேனன் வடமதுரை நகரில் வசித்துக் கொண்டு, மதுரை தேசத்தையும் சூரஸேன தேசத்தையும் ஆண்டு வந்தார். (27)

வடமதுரையில் ஸ்ரீஹரி எப்போதும் குடியிருப்பதால் அந்த மதுராபுரியே, யாதவ அரசர்களுக்குத் தலைநகரமாக விளங்கியது. (28)

ஒரு சமயம், அங்கு சூரஸேனரின் புதல்வரான வசுதேவர் திருமணம் புரிந்து கொண்டு, புதுமணப் பெண்ணான தேவகியுடன் தன் நகரம் செல்ல ரதமேறினார். (29)

உக்ரஸேனரின் புதல்வன் கம்சன், தன் சகோதரியான தேவகிக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய விரும்பி, பொன்மயமான பல ரதங்கள் சூழ, புதுமணத் தம்பதிகள் ஏறியிருந்த ரதத்தின் குதிரைகளின் கடிவாளங்களைப் பற்றினான். (30)

(அப்படி) புறப்படும்பொழுது, தன் பெண்ணிடம் அன்புமிக்க தேவகன், தங்கவடம் பூண்ட நானூறு யானைகளையும், பதினையாயிரம் குதிரைகளையும், ஆயிரத்தெண்ணூறு தேர்களையும், நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்ட இருநூறு பணிப்பெண்களையும் தன் பெண்ணுக்கு ஸ்திரீதனமாகக் கொடுத்தார். (31—32)

ஊர்வலத்தில் வரனுக்கும் மணப்பெண்ணிற்கும் வாழ்த்தொலியாக, சங்கு, தூரியம், மிருதங்கம் மற்றும் துந்துபி போன்ற வாத்தியங்கள் ஒரே நேரத்தில் சேர்ந்து ஒலித்தன. (33)

வழியில் அசரீரியான வாக்கு, கடிவாளம் பிடித்துத் தேரோட்டும் கம்சனை அழைத்து, ‘அடே மூடா! எவளை (அன்புடன்) அழைத்துச் செல்கிறாயோ, அவளது எட்டாவது கர்ப்பம் உன்னை அழிக்கப் போகிறது’ எனக் கூறியது. (அதைக் கேட்ட) கொடியவனும் பாவியும் போஜ குலத்தை இழிவுபடுத்துபவனுமான கம்சன், தன் சகோதரியைக் கொல்லக் கத்தியைக் கையில் ஏந்தி, அவளது கேசத்தைப் பற்றினான். (34—35)

வெட்கமின்றி, அருவருக்கத்தக்க செயல் புரிகிற கொடியோனான கம்சனை, பெருமனம் படைத்த வசுதேவர் நல்வார்த்தை கூறி அமைதிபடுத்தப் பின்வருமாறு கூறலானார். (36)

வசுதேவர் கூறுகிறார்—— “தாங்கள் சூரர்களால் புகழப்பெறும் சிறப்புள்ளவர்; போஜ வம்சத்திற்குப் பெருமை சேர்ப்பவர். அப்படிப்பட்ட தாங்கள் ஒரு பெண்ணை, அதிலும் மணக்கோலத்தில் உள்ள சகோதரியைக் கொல்லலாமா? (37)

வீரனே! பிறந்தவனுக்கு மரணம் உடலுடன் தோன்றுவதே! அது இன்றோ, நூறாண்டு கழித்தோ பிராணிகளுக்கு உண்டாவது நிச்சயம். (38)

உடல் மரணத்தைத் தழுவும்போது, ஜீவன் தன் வினைப்பயன்களுக்கேற்ப தன்வசம் இழந்து, வேறு உடல் பெற்று, முன் பெற்ற உடலை விடுகிறான். (39)

நடந்து செல்பவன் ஒரு காலை ஊன்றி மற்றொரு காலை எடுத்து வைத்து நடப்பது போல், அட்டைப்புழு ஒரு புல்லைப் பிடித்துக் கொண்டு முன்பு பற்றிய புல்லை விடுவது போல், ஜீவன் தன் வினையை ஒட்டி, வேறு உடலை அடைந்து முந்திய உடலை விடுகிறான். (40)

பல தடவை மனத்தால் பார்த்தும், கேட்டும், மனத்தால் தொடர்ந்து கனவு கண்டும், மனத்தால் உருவகப்படுத்திய அதற்கொத்த தோற்றத்தை எவ்வாறென்று கூற முடியாதவாறு (புதிதுபோல்) பார்க்கிறானோ, அதனால் முன்பிருந்த உடலின் நினைவு இழந்தவனாய் வேறு உடலை அடைகிறான். (41)

செய்த கர்மவினை தூண்டியவாறு மாறுபடுகிற மனம், மாயையால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட ஐந்து பூதங்களில் எந்த ஓர் உடலைத் தொடர்ந்து ஓடி அடைகிறதோ, அந்த மனத்துடன் ஒன்றுபட்ட ஜீவன் அந்த உடலுடன் பிறக்கிறான். (42)

விண்ணிலிருக்கும் சூரியனின் ஒளி, எப்படி நீர்நிலைகளில் காற்றின் வேகத்தை ஒட்டிப் பலவிதமாக அசைவதாக உணரப் பெறுகிறதோ, அப்படியே ஜீவனும் தன் அறியாமையால் உருவாக்கப் பெற்ற சரீரங்களில் பற்றுதல் கொண்டு தன்னை மறந்து மயங்குகிறான். (43)

ஆகவே, இதையறிந்தவன் தன்னலம் விரும்பி, மற்றவர் எவருக்கும் கேடு விளைவிக்கக் கூடாது. கேடு விளைவிப்பவனுக்குப் பிறரிடம் (இவ்வுலகில் கேடு அடைந்தவனிடமிருந்தும், மேலுலகில் நீதிதேவனிடமிருந்தும்) பயம் நிச்சயம் உண்டு. (44)

இவள் உன் உடன்பிறந்தவள்; சிறுமி; இரங்கத்தக்கவள். உனது பெண் போன்றவள். மங்களமான இவளை நீ கொல்வது தகாது. நீ இயல்பாகவே தீனர்களிடம் அன்பு காட்டுபவனாயிற்றே!” (45)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— குரு வம்சத்தோன்றலே! இவ்வாறு மனங்கனிய இனிய சொற்கள் கூறியும், அந்தக் கொடியவன் அரக்கர்களைப் பின்பற்றுபவனாதலால் மனம் மாறவில்லை. (46)

வசுதேவர் அவனது உறுதியை உணர்ந்து நன்கு யோசித்து, நெருங்கியுள்ள நெருக்கடியைத் தவிர்க்க, இவ்வாறு தீர்மானித்தார். (47)

அறிவின் வலிவு பயன் தரும் அளவில், அதற்கேற்ப அறிவாளியால் மரணம் விலக்குதற்குரியது. அவ்வாறும் அது விலகாவிடில், அது அவன் பிழையல்ல! (48)

எனக்குப் பிள்ளைகள் பிறந்தாலும், அதுவரை யமன் போன்ற இந்த கம்சன் மரணமடையாமல் இருந்தாலும், யமனான இவனிடம் பிள்ளைகளைத் தந்து பரிதாபத்திற்குரிய இந்த தேவகியை விடுவிப்பேன். (49)

அல்லது மாறுபட்ட நிலைதான் (எனது பிள்ளைதான் இவனைக் கொல்வான் என்பதுதான்) ஏன் ஏற்படக் கூடாது? விதியின் போக்கு மீற முடியாதது. இப்பொழுது நெருங்கிய மரணம் விலகலாம். விலகிய மரணம் (திரும்பவும்) நெருங்கலாமல்லவா! (50)

நெருப்புடன் மரம் சேர்வதற்கும் பிரிவதற்கும் விதியின் எதிர்பாராச் செயலைத் தவிர, வேறு காரணமில்லை. அதே போன்று, ஜீவனுக்கு உடலுடன் சேர்க்கைக்கும் பிரிவிற்கும் காரணம் ஊகித்தறிய முடியாததே. (51)

இவ்வாறு, தன் புத்திக்கெட்டிய வரை சிந்தித்த வசுதேவர், பாவியான அந்த கம்சனைப் பெருமதிப்புடன் புகழ்ந்து பாராட்டினார். (52)

கொடியவனும் கூச்சமற்றவனுமான அவனிடம் வாடிய உள்ளத்துடன், ஆனால் (பொய்யாக) முகம் தாமரை போல் மலரச் சிரித்துக் கொண்டே இவ்வாறு கூறினார். (53)

வசுதேவர் கூற்று—— “இளகிய மனமுள்ளவனே! அசரீரி வாக்குக் கூறியவாறு, இவளால் உனக்குப் பயமில்லை. (அல்லவா?) உனக்குப் பயம் தருகிற இவளது புதல்வர்களை உன்னிடம் அளித்துவிடுகிறேன்.” (54)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— வசுதேவர் கூறியதன் கருத்தை உணர்ந்த கம்சன், தங்கையைக் கொல்வதிலிருந்து விலகிக் கொண்டான். வசுதேவரும் மகிழ்ச்சியுடன் அவனைப் புகழ்ந்துவிட்டுத் தன் வீட்டை அடைந்தார். (55)

பின், காலம் சுழன்றது. எல்லோருக்கும் தெய்வம் போன்ற தேவகி, வருடமொன்றாக எட்டு புதல்வர்களையும், ஒரு பெண்ணையும் பெற்றாள். (பகவானே குழந்தையாகப் பிறக்கப் போவதால், ‘தெய்வம் போன்றவள்’ என்கிறார், ஸ்ரீசுகர்.) (56)

பொய்க்கு அஞ்சியவரான வசுதேவர், முதலில் பிறந்த கீர்த்திமான் என்கிற குழந்தையை மிக வருத்தத்துடன் கம்சனிடம் கொடுத்தார். (57)

நல்லோருக்கு எதுதான் தாங்க முடியாதது? அறிவாளிகளுக்கு எதுதான் வேண்டப் பெறுவது? துஷ்டர்களுக்கு எது செய்யத்தகாதது? மனமடங்கியவருக்குத் தியாகம் செய்ய இயலாததுதான் எது? (58)

அரசே! வசுதேவரின் (இன்ப—துன்பங்களின் வேறுபாடற்ற) அந்த நடுநிலையையும், உண்மை பேசுவதில் உள்ள ஊற்றத்தையும் கண்ட கம்சன் மனம் மகிழ்ந்து, சிரித்துக் கொண்டே இவ்வாறு கூறலானான்—— “இந்தக் குழந்தையை எடுத்துச் செல்லுங்கள். இதனால் எனக்குப் பயம் இல்லை. உங்களது எட்டாவது குழந்தையினாலல்லவா எனக்கு மரணம் நேரவிருக்கிறது.” (59—60)

‘நல்லது’ என்று கூறிப் பிள்ளையை எடுத்துக் கொண்டு வசுதேவர் சென்றார். எனினும், மனத்தை வெற்றிகொள்ளாத தீயவனான அவனுடைய சொல்லில் அவர் மகிழவில்லை. (61)

பரீக்ஷித் மன்னரே! நந்தர் முதலான ஆயர்பாடியிலுள்ள கோபர்களும், அவர்களது மனைவிகளும், விருஷ்ணி குலத்தவரான வசுதேவர் முதலானோரும், தேவகி முதலிய யதுகுலத்துப் பெண்களும், இவ்விரு குலத்து உற்றார்—உறவினர்களும், நண்பர்களும், கம்சனை அண்டி வாழ்பவர்களும் ஆகிய அனைவரும் பெரும்பாலும் தேவர்களே என்பதையும், பூமிக்குப் பாரமாகியுள்ள அசுரர்களைக் கொல்வதற்கான முயற்சி இது என்பதையும், கம்சனிடம் வந்த பகவான் நாரதர் எடுத்துரைத்தார். (62—64)

நாரத முனிவர் வெளியேறியதும் யதுக்கள் தேவர்கள் என்பதையும், தேவகியின் கருவில் தன்னைக் கொல்வதற்கு ஸ்ரீவிஷ்ணு தோன்றவிருப்பதையும் கம்சன் உணர்ந்து, தேவகியையும் வசுதேவரையும் விலங்கிட்டுச் சிறையில் அடைத்து, அவர்களுக்குப் பிறக்கிற ஒவ்வொரு குழந்தையையும் ஸ்ரீவிஷ்ணு என்ற சந்தேகத்தால் கொன்றான். (65—66)

உலகில், தன் உயிரைக் காப்பாற்றுவதில் மட்டும் மகிழ்கிற பேராசைமிக்க அரசர்கள், பெரும்பாலும் தாயையும் தந்தையையும் சகோதரர்களையும் எல்லா நண்பர்களையும்கூடக் கொல்வார்கள். (67)

தான், முன் பிறவியில் ஸ்ரீவிஷ்ணுவால் கொல்லப்பட்டு, இப்போது இங்கு பிறந்துள்ள பெரும் அசுரனான காலநேமியே என்றறிந்து, யாதவர்களுடன் பகைமை கொண்டான். (68)

மகாபலசாலியான அவன் யாதவர்கள், போஜர்கள், அந்தகர்கள் ஆகியவர்களுக்கு அரசனும் தன் தந்தையுமான உக்ரஸேனரையும் சிறையிலிட்டு, சூரஸேன தேசத்தையும் தானே ஆளலானான். (69)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இரண்டாவது அத்தியாயம் — கர்ப்பத்திலுள்ள பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவைப் பிரும்மாதியர் துதித்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பிரலம்பன், பகன், சாணூரன், திருணாவர்த்தன், அகாசுரன், முஷ்டிகன், அரிஷ்டன், த்விவிதன், பூதனை, கேசீ, தேனுகன், பாணன், நரகன் மற்றுமுள்ள அசுர மன்னர்களுடன் இணைந்து, மகத தேசத்தரசனான ஜராஸந்தனின் துணைகொண்டு வலிமைமிக்க கம்சன் யாதவர்களைத் துன்புறுத்தினான். (1—2)

துன்புறுத்தப்பட்ட அவர்கள் குரு, பாஞ்சாலம், கேகயம், சால்வம், விதர்ப்பம், நிஷதம், விதேஹம், கோஸலம் முதலிய நாடுகளில் குடியேறினர். (3)

சில உறவினர்கள் கம்சனை அண்டி வாழ்ந்து சேவை செய்தனர். கம்சனால் தேவகியின் ஆறு குழந்தைகள் கொல்லப்பட்டதும், தேவகிக்கு மகிழ்ச்சியையும் துன்பத்தையும் வளர்ப்பவராக, ‘அனந்தன்’ என்று புகழப் பெற்ற ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் அம்சமான ஆதிசேஷன், ஏழாவது கர்ப்பமாகத் தோன்றினார். (4—5)

எல்லா உயிரினத்திற்கும் ஆத்மாவான பகவானும் தம்மை அண்டியுள்ள யாதவர்களுக்கு கம்சனிடமிருந்து உண்டான பயத்தை உணர்ந்து, தன் யோகமாயைக்கு (பின்வருமாறு) கட்டளையிட்டார். (6)

“மங்கள வடிவினளான தேவியே! கோபர்களாலும் பசுக்களாலும் அழகுற்ற ஆயர்பாடிக்குச் செல். (அங்கு) நந்தரின் கோகுலத்தில் வசுதேவரின் மனைவியான ரோஹிணி இருக்கிறாள். (வசுதேவரின்) மற்ற மனைவிகளும் கம்சனிடம் பயந்து வெவ்வேறு இடங்களில் மறைவாக வசிக்கிறார்கள். (7)

தேவகியின் வயிற்றிலுள்ள ‘சேஷன்’ என்கிற என் அம்சமான கருவை எடுத்து, ரோஹிணியின் வயிற்றில் வை. (8)

நான் ஞானம், பலம் முதலிய அம்சங்களோடு தேவகியின் பிள்ளையாவேன். மங்களமானவளே! நீ, நந்தரின் மனைவியான யசோதையிடம் போய் பிறப்பாய். (9)

விரும்பிய அனைத்திற்கும் ஈசுவரியான, விரும்பியதனைத்தையும் வழங்குபவளான உன்னை தூபம், தீபம், நைவேத்யம் முதலியவற்றால் மாந்தர் வழிபடுவர். (10)

பூலோகத்தில் உனக்கு துர்க்கை, பத்ரகாளி, விஜயா, வைஷ்ணவி என்றும், குமுதா, சண்டிகா, கிருஷ்ணா, மாதவி, கன்யகா என்றும், மாயா, நாராயணி, ஈசாநி, சாரதா, அம்பிகா என்றும் பெயரிட்டுக் கோயில்களை அமைப்பர். (11—12)

(உன்னால்) கர்ப்பத்திலிருந்து அகற்றி எடுத்துச் செல்லப்படுவதால் ‘ஸங்கர்ஷணன்’ என்றும், உலகை மகிழ்விப்பவரானதால் ‘ராமன்’ என்றும், வலிமைமிக்கவரானதால் ‘பலன்’ என்றும், பூலோகத்தில் அவரைப் பெயரிட்டழைப்பர்.” (13)

இவ்வாறு பகவானால் கட்டளையிடப் பெற்ற மாயை, ‘அப்படியே செய்கிறேன்’ என்று அவரது சொல்லை ஏற்று, வலம் வந்து வணங்கிப் பூலோகமடைந்து, அதனை அவ்வாறே செய்து முடித்தாள். (14)

யோகமாயாதேவியால் தேவகியின் கர்ப்பம் ரோஹிணியிடம் மாற்றப் பெற்றதும், ‘ஐயோ! கரு கலைந்துவிட்டதே!’ என்று நகரத்து மக்கள் கதறினர். (15)

எங்கும் நிறைந்துள்ள பகவானும் பக்தர்களின் பயத்தைப் போக்க, தனது அம்சத்துடன் வசுதேவரின் மனத்தினுள் நுழைந்தார். (16)

புருஷோத்தமரான பகவானின் ஒளி வடிவை ஏற்ற வசுதேவர் சூரியன் போல் ஒளிமிக்கவராக, அணுக முடியாதவராக, எவராலும் வெற்றி கொள்ள முடியாதவராக விளங்கினார். (17)

வசுதேவரால் மானஸிகமாகத் தன்னுள் பதிக்கப் பெற்றதும், அனைத்திற்கும் ஆன்மாவானதும், உலகிற்கு மங்களம் தருவதும், தன்னுள் வந்து தங்கியதுமான அச்சுதனின் கலையை தேவகி அந்த வசுதேவரிடமிருந்து மனதாரப் பெற்று, ஆனந்தம் விளைவிக்கின்ற சந்திரனைக் கிழக்குத் திசை ஏற்பது போல் கருவில் தாங்கினாள். (18)

உலகனைத்தையும் தன்னுள் கொண்ட பகவானைத் தன்னுள் தாங்கி நிற்கும் அந்த தேவகி, அறிவால் துஷ்டனானவனிடம் அடைப்பட்ட அனைவருக்கும் நன்மை பயக்கும் வேதவித்தை போல், கம்சனது மாளிகையில், குண்டத்தில் அடைப்பட்ட தீப்பிழம்புபோல் சிறைப்பட்டவளாக ஒளி மங்கி முழுவதுமாக விளங்காமலிருந்தாள். (19)

எவராலும் வெற்றி கொள்ள இயலாத ஸ்ரீவிஷ்ணுவைக் கருவில் ஏற்றவளும், தூய புன்சிரிப்புள்ளவளும், தன் மேனி ஒளியால் தன்னிருப்பிடத்தை ஒளிமிக்கதாகச் செய்பவளுமான இவளைக் கண்டு, ‘இவளது கருவில் புகுந்துள்ளவர் என் உயிரை மாய்க்க வந்த ஹரியே! இது நிச்சயம். ஏனெனில், இவள் இதற்கு முன் இவ்வளவு அழகாக இருந்ததில்லையே!’ என்று கம்சன் நினைத்தான். (20)

இப்பொழுது என்னால் விரைவில் செய்யக்கூடியது என்ன? தன் செயல் முறையில் முனைந்தவன், தன் ஆற்றலைக் கெடுத்துக் கொள்ளமாட்டான். இவளோ பெண், தங்கை, கர்ப்பிணி. இவளைக் கொலை செய்வது புகழையும் செல்வத்தையும் ஆயுளையும் உடனே அழிக்குமே? (21)

கொடிய எண்ணமுடையவன் நடைபிணமே. உடலே ஆன்மா என்னும் பற்று கொண்ட அவனை, உயிருடன் இருக்கையிலும் ‘நடைபிணம்’ என்றே மக்கள் அழைப்பார்கள். அவன் நரகமடைவதும் திண்ணம். (22)

இவ்வாறு எண்ணிய அவன், அந்தக் கொடிய எண்ணத்தைத் தானே கைவிட்டு, ஹரியிடம் பகையை வளர்த்துக் கொண்டு, அவருடைய பிறப்பை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். (23)

கம்சன் உட்கார்ந்திருந்தாலும், படுத்திருந்தாலும், நின்றாலும், உண்ணும் போதும், தரையில் சுற்றி நடந்தாலும் எல்லா நிலைகளிலும் இந்திரியங்களின் தலைவரான ஸ்ரீஹரியைப் பற்றியே சிந்தித்து, உலகை அவர் மயமாகவே காணலானான். (24)

பிரும்மாவும், சிவனும், நாரதர் முதலான ரிஷிகளும், பரிவாரங்களுடன் கூடிய தேவர்களும் அங்கு வந்து விரும்பியதைப் பொழிகிற ஸ்ரீஹரியை இனிய சொற்களால் துதித்தார்கள். (25)

தன்னடியார்களைக் காப்பது ஒன்றே தன் கொள்கையாக உடையவர்; உண்மையிலேயே அனைவராலும் அடைய வேண்டியவர் (சத்தியத்தினாலேயே அடையக் கூடியவர்); உலகின் தோற்றத்திற்கு முன்பு, இப்போது உலகு உள்ள நிலை, இனி அழியப் போகும் காலம் ஆகிய மூன்று நிலையிலும் தான் அழியாதிருப்பவர் (உலகமழியினும் இவர் அழியார்); சத்தியம் என்றழைக்கப்படும் நிலம், நீர், ஒளி, காற்று, ஆகாயம் என்னும் ஐம்பெரும் பூதங்களுக்கும் காரணமானவர்; அந்த பூதங்களின் உள் (அந்தர்யாமியாக) ஒளிந்து நிற்பவர்; அவை அழிந்தாலும் தான் அழியாது நிற்பவர்; அனைத்தையும் ஒன்றாகக் காண்பது (நேர்மை), இன்சொல் — இவற்றாலேயே பெறத்தக்கவர். இவ்வாறு எவ்வகையிலும் சத்தியமாக உள்ள உங்களைச் சரணடைந்தோம். (26)

ஸமஷ்டி (தொகுப்பு), வியஷ்டி (பிரிவு), சரீரம் (உடல்) என்கிற உருவான இவ்வுலகமே ஒரு மரம். இதுவே முதலில் தோன்றியது. பிரகிருதி(இயற்கை)யையே உபாதான காரணமாகக் கொண்டது. (பகவானது மாயையையே தனது தோற்றத்திற்குக் காரணமாக உடையது.) இன்பம், துன்பம் என்னும் இரண்டு பழங்களுடையது. சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களையும் வேர்களாகக் கொண்டது. அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்ற நாற்பெரும் பேறுகளையும் நான்கு சுவைகளாகக் கொண்டது. ஐந்து ஞானேந்திரியங்களையும் (மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி) விழுதுகளாகக் கொண்டது. சோகம் (வருத்தம்), மோகம் (மயக்கம்), ஜரை (நரை), மிருத்யு (மரணம்), பசி, தாகம் என்ற ஆறு மாறும் தன்மைகள் கொண்டது. தோல், ரத்தம், ஊன் (மாமிசம்), கொழுப்பு (மேதஸ்), எலும்பு, மஜ்ஜை, சுக்கிலம் என்னும் ஏழு தோல்கள் (போர்வைகள்) உடையது. ஐந்து பூதங்கள், மனம், புத்தி, அஹங்காரம் என்கிற எட்டு கிளைகள் கொண்டது. கண், காது, மூக்கு, வாய் என மேலே (முகத்தில்) ஏழு துவாரங்களையும், கீழே ஜல—மலத்துவாரங்கள் இரண்டென ஒன்பது வாயில்களுடையது. பிராணன், அபானன், வியானன், உதானன், சமானன், நாகன், கூர்மன், கிருகரன், தேவதத்தன், தனஞ்ஜயன் என்கிற பத்து வாயுக்களையும் இலைகளாகக் கொண்டது. ஜீவாத்மா, பரமாத்மா என்கிற இரண்டு பறவைகள் அதில் அமர்ந்துள்ளன. (27)

இவ்வுலகான மரத்தின் தோற்றத்திற்குக் காரணம் தாங்களே. அது ஒடுங்குமிடமும் தாங்களேதான். அதனைக் காப்பவரும் தாங்கள்தான். தங்கள் மாயை மறைக்க, அறிவு மங்கிய அறிவிலிகள் (ஜீவன் வேறு, பகவான் வேறு எனத்) தங்களைப் பலவாறாகக் காண்கிறார்கள். ஆனால், அறிஞர்கள் அவ்வாறு காண்பதில்லை. (28)

பேரறிவாகவும் ஆத்மாவாகவும் உள்ள நீங்கள், அசையும்—அசையாப் பொருட்களைக் கொண்ட உலகின் நலனுக்காகப் பல வடிவங்களை மேற்கொள்கிறீர்கள். அவை சத்துவ குணம் பொருந்தியவை; நல்லோருக்கு இன்பம் தருபவை; தீயோருக்கு நல்லதல்லாதவை. (29)

செந்தாமரைக்கண்ணா! சில அறிஞர்கள், சுத்த சத்துவமே உருவான தங்களிடமே ஸமாதி நிலையில் ஒன்றுபட்ட திடமான சித்தத்தால், பெரியோர்களால் கண்டெடுக்கப்பட்ட தங்கள் திருவடியாகிற ஓடத்தைக் கொண்டு, இந்த சம்சாரக் கடலைப் பசுங்கன்றின் குளம்படியைப் போல் எளிதில் கடக்கின்றனர். (30)

ஒளி படைத்தவரே! தாங்கள் பக்தர்களான அடியார்களுக்கே அருள்புரிபவர். அனைத்துப் பிராணிகளிடமும் கருணை கொண்ட சான்றோர்கள், எளிதில் கடக்க இயலாத பயங்கரமான இந்த சம்சாரக் கடலை, தங்களது திருவடிகளாகிற மரக்கலங்கொண்டு தாங்களும் கடந்து, (பிறருக்கும் உதவுமாறு) அதனை இவ்வுலகிலேயே வைத்துப் போயிருக்கிறார்கள். (31)

தாமரைக்கண்ணா! வேறு சிலர், ‘தாம் முக்தி பெற்றுவிட்டோம்’ என்ற இறுமாப்பில் தங்களிடம் பக்தி செய்யாது, மனத்தூய்மையற்றுப் பல பிறவிகளில் தவம் செய்து முக்தி பெறுதற்குரிய நற்குடிப் பிறப்பு, நற்சிந்தை, நல்லவை கேட்டல் என மேனிலை அடைந்தும், உமது திருவடிகளில் கருத்தொன்றாமல் மேனிலையிலிருந்தும் கீழே விழுகின்றனர். (32)

பிரபுவே! மாதவா! தங்களிடம் அன்பு கொண்டு தங்களையே அண்டிய அடியவர்கள் எந்நிலையிலும் நல்வழியிலிருந்து அவ்வாறு நழுவுவதில்லை. படை படையாக இடையூறுகள் வந்தாலும் அவற்றைப் பயமின்றி எதிர்கொண்டு வெற்றி அடைகின்றனர். ஏனெனில், அவர்களைத் தாங்களல்லவா காக்கிறீர்கள்! (33)

நீங்கள் உலகைக் காக்கும்போது (ரஜோ குண, தமோ குண கலப்பற்ற) தூய சத்துவ குணத்தை ஏற்று, ஜீவர்களுக்கு நன்மை புரிகிற திருமேனியை ஏற்கிறீர்கள். அதனால் வேதம் ஓதுதல், வேள்வி புரிதல், தவம் புரிதல் மற்றும் ஸமாதி யோகம் ஆகியவற்றால் (பிரம்மசாரிகள், இல்வாழ்வார்கள், வானப்பிரஸ்தர்கள், துறவிகள் ஆகிய நால்வகையான) மக்கள் தங்களை வழிபடுகின்றனர். (34)

உலகைத் தோற்றுவித்தவரே! இந்த சுத்த சத்துவ வடிவத்தை நீங்கள் ஏற்காதிருந்தால், அறியாமையையும் அதன் செயலான வேற்றுமை உணர்வையும் நீக்குகிற நேரிடை ஞானம் (அபரோக்ஷ ஞானம்) ஏற்படாது. தங்களது தொடர்பால் சத்துவ குணம் ஒளிர, அந்த சத்துவ குணத்தின் ஒளியால் நீங்கள் இருப்பதை ஊகிக்க முடியலாம். (35)

ஈசனே! மனம் முதலியவற்றிற்குச் சாட்சியும், மனத்தாலும் வாக்காலும் அனுமானிக்கத்தக்க நிலை உள்ளவருமான தங்களது பெயரும் வடிவும், கல்விச் சிறப்பாலும் பிறப்பாலும் செயலாலும் நிரூபிக்கத்தக்கனவல்ல. ஆயினும், உபாஸனம் முதலிய வழிபடும் முறையினால் நேரிடையாக உணர்ந்து அனுபவிக்கிறார்கள் என்பதே உண்மை. (36)

மங்களமான தங்களது திருநாமங்களையும் வடிவையும் செவியால் கேட்டும், வாயால் பாடியும், மனத்தால் சிந்தித்தும், பிறர் நினைக்கும்படி செய்தும் வருபவன், வேள்வி முதலிய செயல்களால் உமது திருவடித் தாமரைகளிலேயே சித்தத்தைப் பதித்தவனாக மீண்டும் பிறப்பதில்லை. (37)

ஸ்ரீஹரியே! ஈசனான தங்கள் பிறப்பால் தங்கள் திருவடிகளில் அடைக்கலம் புகுந்த இந்த பூமிதேவியின் சுமை அகற்றப்பட்டது. இதுவே பெறற்கரிய பெரும்பேறு! மிக அழகிய தங்கள் மெல்லிய திருவடி இலச்சினையும் கருணையும் பெற்ற பூமியையும் விண்ணுலகையும் நாங்கள் காண இருப்பதும் பெருத்த பாக்கியமே! (38)

ஈசனே! பிறப்பற்ற தங்களது பிறப்பிற்குக் காரணம், தங்கள் திருவிளையாடலேயன்றி வேறொன்றிருப்பதாக நாங்கள் நினைக்கவும் முடியவில்லை. இது பெரும் வியப்புதான். மேலும் அபயமளிப்பவரே! (பயத்தைப் போக்குபவரே!) ஜீவனிடமும்கூட தோற்றம், இருப்பு, மறைவு என்னும் மூன்று நிலைகளும் இவ்விகாரங்களற்ற தங்களை அண்டியே அறியாமையினால் ஏறிடப்படுகின்றனவே என்ற இதுவும் வியப்பன்றோ? (39)

ஈசனே! மத்ஸ்யர், ஹயக்ரீவர், கூர்மர், நரஸிம்ஹர், வராஹர், ஹம்ஸர், க்ஷத்திரியரான ஸ்ரீராமர், அந்தணரான பரசுராமர், தேவனாகிய வாமனர் (உபேந்திரர்) என்று அவதரித்த தாங்கள், மூவுலகையும் எங்களையும் முன்பு எப்படிக் காத்தீர்களோ, அதேபோல் இப்போதும் பூமியின் சுமையை விலக்க வேண்டும். யாதவர்களில் சிறந்தவரே! தங்களுக்கு வணக்கம்! (40)

தாயே தேவகி! பாக்கியவசத்தால் பரமபுருஷரான பகவான், நமது நன்மைக்காக, தனது பூர்ண கலைகளுடன் உங்கள் திருவயிறு வாய்த்துள்ளார். இறக்கவிருக்கிற போஜ அரசனான கம்சனைக் கண்டு பயம் கொள்ள வேண்டாம். தங்களது புதல்வன் யாதவர்களைக் காப்பாற்றுவார். (41)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இது, இவ்வாறு, இத்தகையது என இனம் காணமுடியாத பகவானை, பிரும்மா மற்றும் சிவனை முன்னிட்டுத் துதித்துவிட்டு வானுலகம் சென்றனர், தேவர்கள். (42)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

மூன்றாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகிருஷ்ணன் திருவவதாரம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பிறகு மிகவும் மங்களமான, சிறப்புக்கள் அனைத்தும் கூடிய நன்னாள் தோன்றியது. அப்போது நட்சத்திரங்களும் கிரகங்களும் தாரகைகளும் சாந்தமாயிருக்க, பிரும்மதேவரின் நட்சத்திரமான ரோஹிணி நட்சத்திரம் உதயமாயிற்று. (1)

திசைகள் தெளிந்திருந்தன. வானத்தில் (மேகங்கள் மறைக்கப்படாது) நட்சத்திரங்கள் தூய்மையாக ஒளிர்ந்து உதயமாயின. நகரங்கள், கிராமங்கள், இடைச்சேரிகள் நிரம்பிய பூமி மங்களமாக விளங்கியது. (எங்கும் இன்பமயமே! என்பது கருத்து.) (2)

ஆறுகளில் நீரோட்டம் தெளிந்திருந்தன. மடுக்களில் தாமரைகள் பூத்திருந்தன. பூங்கொத்துகளைச் சுற்றிக் கலகல என்ற ஒலியுடன் வட்டமிடும் பறவைகளும் வண்டுகளும் சூழக் காடுகள் அழகாயிருந்தன. (3)

இனிய நறுமணத்துடன் தூய்மையான காற்று, இனிய ஸ்பரிச சுகம் தருவதாக வீசிற்று. அந்தணர்களால் வளர்க்கப் பெறும் மூன்று அக்னிகளும் முன்பு (கம்சனின் அட்டூழியத்தால்) ஒளியின்றி இருந்தன. இப்பொழுது ஜ்வாலையுடன் ஒளிர்ந்தன. (4)

அசுரர்களின் எதிரிகளான நல்லிதயம் படைத்த தேவர்களின் உள்ளங்கள் தெளிவடைந்தன. பிறப்பற்ற அந்த ஸ்ரீஹரி பிறக்கும்போது வானில் துந்துபிகள் முழங்கின. (5)

கின்னரரும் கந்தர்வரும் பாடினர்; ஸித்தரும் சாரணரும் துதித்தனர்; வித்யாதரப் பெண்கள் அப்சரசுகளுடன் நடனமாடினர். (6)

இருள் நிறைந்த நள்ளிரவில் பகவான் ஜனார்த்தனன் அவதரிக்கும்போது, முனிவர்களும் தேவர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் பூமாரி பொழிந்தனர். மேகங்கள் கடலோடு சேர்ந்து மெல்ல மெல்ல முழங்கின. எல்லோரது உள்ளத்திலும் வசிக்கும் பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு, தெய்வப்பெண் தேவகியிடம், கிழக்கில் பூர்ணசந்திரன் உதிப்பதுபோல் உதயமானார்! (7—8)

(அவ்வாறு தோன்றிய பகவான்) ‘புருஷோத்தமன் இவரே’ என்று அறநூல்களில் கூறுவது போன்று வியக்கத்தக்க அழகான உருவுடன் விளங்கினார். கண்கள் செந்தாமரை போன்ற செவ்வி (அழகு); நான்கு திருக்கரங்களிலும் சங்கம்—கதை—சக்கரம்—செந்தாமரை முதலிய திவ்விய ஆயுதங்கள்; கழுத்திலே அழகான கௌஸ்துப மணி; அரையில் மஞ்சள் பட்டாடை; உடல் நிறமோ நீருண்ட மேகம் போன்ற அழகு; விலைமதிப்பற்ற வைடூரிய கற்கள் பதித்த கிரீடமும் குண்டலங்களும்; அதன் ஒளியால் அழகாக விளங்கும் சுருள்சுருளான கேசங்கள்; ஒளி வீசும் அரைஞாண், தோள்வளைகள், கங்கணங்கள் — இவையனைத்தும் கொண்டு அழகுற விளங்கும் குழந்தையான பகவானை வசுதேவர் கண்டார்! (9—10)

அப்போது வசுதேவர், பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவையே புதல்வனாகப் பெற்றது கண்டு வியப்பால் கண்கள் மலர, ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பிறப்பால் அதிக பரபரப்படைந்து மகிழ்ச்சியில் மூழ்கியவராக, அந்தணர்களுக்குப் பதினாயிரம் பசுக்களை (நேரிடையாகத் தர இயலாததால் மனச்சங்கல்பத்தால்) தானம் செய்தார். (11)

பரதகுலத் தோன்றலே! பிறகு தன் திருமேனியொளியால் பிரசவ அறையை ஒளிமிக்கதாகச் செய்கிற இந்தக் குழந்தை ‘பரமபுருஷரே’ என உணர்ந்து, தெளிந்த அறிவுள்ளவராக அதன் பெருமை உணர்ந்து, (அதனால்) பயமற்றவராகத் தலைவணங்கி அஞ்சலி செய்து துதிக்கலானார். (12)

வசுதேவர் துதிக்கிறார்—— “தாங்கள் உலக மூல காரணமான பிரகிருதிக்கும் அப்பாற்பட்ட பரமபுருஷர்; கைவல்ய ரூபமும், அனுபூதியில் பெற்ற ஞானமும் ஆனந்தமும் ஆனவர். எல்லோரது அறிவிற்கும் சாட்சியானவர் என்று இன்று என்னால் அறியப்பட்டது. (13)

அப்படிப்பட்ட தாங்கள், தங்கள் மாயையான இயல்பால் முதலில் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குண வடிவான இவ்வுலகத்தைப் படைத்து, பின் அதனுள் நுழையாது நுழைந்தவர் போல் காணப்படுகிறீர்கள். (14)

மாறுபாட்டிற்கு உட்படாத தத்துவங்களான மஹத் முதலியவை மாறுபாட்டிற்கு உட்படாத பிரகிருதி நிலையில் இருந்துகொண்டே மாறுபாட்டிற்கு உட்பட்டதாகக் காட்சி தருவதுபோல், தாங்களும் காணப்படுகிறீர்கள். அந்த தத்துவங்கள் தனித்தனியாகப் பிரிந்து பல சக்திகள் கொண்டவைகளாக, பதினாறு விகாரங்களுடன் (மாறுபாடுகளுடன்) இணைந்து விராட் ஸ்வரூபமாகிய பிரும்மாண்டத்தை உண்டுபண்ணுகின்றன. (15)

மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி என்ற ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள்; வாக், பாணி, பாதம், பாயு, உபஸ்தம் என்ற ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள்; பிராணன், அபானன், வியானன், உதானன், ஸமானன் என்ற ஐந்து பிராணன்கள்; மனம் ஒன்று — ஆக பதினாறு விகாரங்கள்.

இவ்வாறு பிரும்மாண்டத்தைத் தோற்றுவித்து, அதில் ஒருங்கே இணைந்தவை போல் காணப்படுகின்றன. அவை, இவ்வுலகம் தோன்றுவதற்கு முன்னரே காரண நிலையில் இருந்ததால், இப்போது (காரிய நிலையில்) புதிதாகத் தோன்றவில்லை. (16)

இவ்வாறு தாங்களும் அறிவால் அனுமானிக்கத்தக்க அடையாளம் உள்ளவராக, கண் முதலிய பொறிகளுக்குப் புலப்படுகிற நிலையில் இருந்துகொண்டே புலப்படாதவராக விளங்குகிறீர்கள். எல்லாமாகவும், எல்லாவற்றின் ஆத்மாவாகவும், எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருளாகவும் விளங்கும் தங்களுக்கு மறைவு என்பதில்லை. அதனால் உள்—வெளி என்ற நிலையும் இல்லை. (17)

எவன், தன்னால் காணப்படுகிற உடல் முதலானவற்றில் ‘தன்னைக் காட்டிலும் வேறானதொன்று இருக்கிறது’ என்று நிச்சயம் செய்வானோ, அவன் அறிவாளியல்ல. ஏனெனில், உடல் முதலானவற்றைப் பற்றி ஆராயமுற்பட, ‘பெயரளவில் அவை தனித்துக் காண்கின்றனவே தவிர, உண்மையில் அவ்வாறல்ல’ என்பது புரியும். அவ்வாறு பொருட்படுத்த வேண்டாதது ஒன்றை ‘உண்மை’ என ஏற்பவன் அறிவாளி அல்லன். (18)

சிறப்பாகத் தனித்துக் கூறத்தக்க குணங்களாக எதுவும் அற்றவரும், புதிதாக ஒன்றைச் செய்ய விருப்பமற்றவரும், மாறுபாடற்றவருமான உங்களிடமிருந்தே இவ்வுலகின் உற்பத்தி, இருப்பு மற்றும் மறைவை (லயத்தை) வேதங்கள் கூறுகின்றன. எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவரே! எல்லாவற்றிற்கும் ஈசனான பரம்பொருளான உங்களிடம் அது பொருத்தமற்றதாகாது (எவ்வகையிலும் பொருந்தும்). குணங்களின் செய்கையும் உங்களையே ஆதாரமாகக் கொண்டிருப்பதால், உங்களது செய்கையாகவே உபசாரமாகச் சொல்லப்படுகிறது. (19)

அத்தகைய தாங்கள் மூவுலகங்களையும் காக்க, தன் மாயையால் வெள்ளை நிறத்தையும், படைப்பதற்காக ரஜோகுணத்தால் பெருகும் செந்நிறத்தையும், மக்களின் அழிவில் தமோகுணம் நிறைந்த கருமை நிறத்தையும் ஏற்றுக் கொள்கிறீர்கள். (20)

எங்கும் நிறைந்தவரே! தாங்கள் இவ்வுலகைக் காக்க விரும்பியே, என் வீட்டில் திருவவதாரம் செய்திருக்கிறீர்கள். எல்லாவற்றிற்கும் ஈசனே! க்ஷத்திரியர் என்ற பெயரில் உலாவுகிற அசுரப் படைத்தலைவர்கள் கொண்ட பெரும் படைகளை அழிக்கப் போகிறீர்கள். (21)

தேவர்களின் தலைவரே! இந்த கம்சனோ பண்பாடில்லாதவன். இங்கு எங்கள் வீட்டில் தாங்கள் தோன்றவிருப்பதைக் கேட்டுத் தங்களுக்கு முன் பிறந்த என் குழந்தைகளைக் கொன்றான். (இப்பொழுது) தங்கள் பிறப்பைக் காவற்காரர்கள் கூறக் கேட்டு, உடனே ஆயுதமேந்தி ஓடி வருவான்.” (22)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— கம்சனிடம் பயந்த தேவகி, தனக்குப் பிறந்த இக்குழந்தை மகாபுருஷலட்சணத்துடன் உள்ளதைக் கண்டு புன்முறுவலுடன் துதிக்கலானாள். (23)

தேவகி துதிக்கிறாள்—— “இறைவா! அனைத்திற்கும் காரணராக இருப்பதால் தாங்கள் அனாதியானவர். வளர்தலோ குறைதலோ அற்றவர்; முக்குணங்களுமற்றவர்; சோகம், மோகம் முதலான ஆறு மாறுபாடுகளுமற்றவர்; தானே ஒளிமயமானவர்; எங்கும் பரந்து நிறைந்தவர்; புண்ணியம், பாவம் என்னும் விருப்பு—வெறுப்பற்றவர்; புலன்கள் கொண்டும், பிரமாணங்கள் கொண்டும் அறிய இயலாதவர்; பஞ்ச தன்மாத்திரைகள், ஐம்பெரும் பூதங்கள் ஆகியவற்றின் தொடர்பற்றவர்; ‘இதுதான்’ எனச் சுட்டிக்காட்ட இயலாத திருமேனி உடையவர் என்று வேதங்கள் தங்களைக் கொண்டாடுகின்றன. அந்த பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு தாங்கள்தானே! (24)

பிரும்மதேவரின் ஆயுட்காலமான இரண்டு பரார்த்தங்கள் என்ற காலவரை முடியும்போது, காலச்சக்கரத்தின் வேகத்தால் இவ்வுலகு அழிகிறது. ஐந்து மகாபூதங்களும் பூதச் சூட்சுமத்தில் ஒடுங்குகின்றன. அப்பொழுது அந்தப் பூதச் சூட்சுமங்கள் பிரதானத்தில் லயிக்கின்றன. அப்போது தாங்கள் ஒருவரே ‘சேஷன்’ என்று பெயர் கொண்டு மிச்சப்படுகிறீர்கள். (25)

புலப்படாத நிலையிலுள்ள மூலப்பொருளுக்கு உரியவரே! நிமிடம் முதல் ஆண்டு வரை உள்ள காலவரை நீண்டு, இரு பரார்த்தம் வரை விரிகிறது. அப்பொழுது உலகம் இயங்குகிறது. அந்தக் காலத்தைத் தங்களுடைய திருவிளையாடல் என்று கூறுகிறார்கள். அந்தக் காலத்தைக் கடந்த ஈசனும், க்ஷேமத்தின் இருப்பிடமானவருமான உங்களைச் சரணடைகிறேன். (26)

மரணத்தையே இயல்பாகக் கொண்ட மனிதன், காலன் (மிருத்யு) என்ற பாம்பிடம் பயந்து, உலகம் முழுவதும் சுற்றித் திரிந்து பயமற்ற இடத்தை எங்கும் காணாதவனாக, தற்செயலாகத் தங்கள் திருவடியை அடைந்து இனிமையாகத் தூங்குகிறான். ஆகவே, மிருத்யு (மரணம்) இவனைவிட்டு விலகிவிடுகிறது. (27)

பக்தர்களின் மரணபயத்தை அகற்றுகிற தாங்கள், உக்ரஸேனரின் மகனான கொடிய கம்சனிடம் பயந்துள்ள அடியவர்களான எங்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும். (ஞானக்கண்கள் கொண்டு) தியானிப்பதற்கு ஏற்ற இந்த புருஷோத்தம வடிவை, தேகாபிமானம் கொண்டவர்கள் நேரிலே காணத்தக்கதாகச் செய்யாதீர்கள். (28)

மது என்ற அசுரனை அழித்தவரே! என்னிடம் நீங்கள் பிறந்துள்ளதைப் பாவியான கம்சன் அறியவேண்டாம். மனோதிடமற்ற நான், உங்களுக்காக கம்சனைக் கண்டு பயந்து நடுங்குகிறேன். (29)

அனைத்துமானவரே! சங்கு, சக்கரம், கதை, பத்மம் — இவற்றின் ஒளியோடு கூடிய நான்கு திருக்கரங்கள் கொண்ட இந்த தெய்வ வடிவினை மறைத்துக் கொள்வீராக. (30)

பரமபுருஷரான தாங்கள் நீண்ட இரவான பிரளயத்தில் இவ்வுலகங்கள் அனைத்தையும் ஒன்றுடன் ஒன்று மோதாவண்ணம் தங்கள் உடலில் தாங்குகிறீர்கள். அவ்வாறான தாங்கள், என் கருவறைக்குள் ஒடுங்கி நின்றது வியப்பல்லவா! இது மானிட உலகத்திற்காக ஏற்றுக்கொண்ட வேடம்தானே!” (31)

பகவான் அருளிச் செய்கிறார்—— “தாயே! முந்திய கல்பத்தில் ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் நீங்கள் ‘பிருச்னி’ என்பவளாக இருந்தீர்கள். அப்போது இவர் (வசுதேவர்) பாவமற்ற ‘ஸுதபஸ்’ என்ற பிரஜாபதியாக இருந்தார். (32)

பிரும்மதேவர் உங்கள் இருவரையும் பிரஜைகளைச் சிருஷ்டிக்கக் கட்டளையிட்டார். அப்பொழுது புலன்களை அடக்கிக் கடும் தவம் புரிந்தீர்கள். (33)

என்னிடமிருந்து வரம் பெற விரும்பிய நீங்கள் மூச்சை அடக்கி, மனத்தின் அழுக்கை நீக்கி, மழை—காற்று—வெயில்—பனி என்ற காலத்தின் மாறுபாட்டைப் பொறுத்துக் கொண்டு, உதிர்ந்த இலைகளையும் காற்றையுமே உணவாக உட்கொண்டு, அடங்கிய சித்தத்துடன் என்னை வழிபட்டீர்கள். (34—35)

என்னிடம் மனத்தைச் செலுத்திக் கடும் தவம் புரிந்த உங்களுக்குப் பன்னிரண்டாயிரம் தேவ வருடங்கள் கடந்தன. (மானிடர்களின் 360 வருடங்கள் — ஒரு தேவ வருடம்.) (36)

குற்றமற்றவரே! அப்போது வரதராஜனான நான், எப்போதும் என்னையே தியானிக்கும் உங்களது தவத்தாலும் ஆர்வத்தாலும் பக்தியாலும் மகிழ்ந்து, நீங்கள் விரும்பியதைத் தர விரும்பி, இதே வடிவுடன் உங்கள் முன் தோன்றினேன். ‘விரும்பியதைக் கேளுங்கள்’ என்று நான் கூறவே, ‘என்னைப் போன்ற புதல்வன் வேண்டுமென’ வேண்டினீர்கள். (37—38)

சிற்றின்பத்தை அனுபவிக்காதவர்களும், மக்கட்பேறற்றவர்களுமான தம்பதிகளான நீங்கள், என் மாயையால் மயங்கி மோட்சத்தை வரமாகக் கேட்கவில்லை. (39)

நான் சென்றதும், எனக்கு ஈடான பிள்ளையை வரமாகப் பெற்று மன விருப்பம் நிறைவுற்றவர்களான நீங்கள் இருவரும் சிற்றின்பத்தை அனுபவித்தீர்கள். (40)

ஒழுக்கம், இரக்கம் முதலிய குணங்களில் எனக்கு ஈடாக மற்றொருவர் இவ்வுலகில் காணாமையால் நானே ‘பிருச்னிகர்ப்பன்’ என்ற பெயரில் உங்களுக்குப் புதல்வனானேன். (41)

மறுபடியும் அதிதி—கசியப தம்பதிகளான உங்களுக்கு நானே பிள்ளையாக ‘உபேந்திரன்’ என்றும், சிறிய வடிவினால் ‘வாமனன்’ என்றும் பெயர் பெற்றுப் புதல்வனானேன். (42)

உத்தமியே! (கற்பரசியே! முன்பு இருமுறை பிறந்த) உங்களுக்கு மூன்றாவதான இப்பிறவியில், அதே வடிவுடன் மறுபடியும் பிறந்தேன். இப்போது நான் கூறியது அனைத்தும் உண்மையே. (43)

முன் எடுத்த பிறவிகளை நினைவூட்டவே இந்த வடிவத்தை உங்களுக்குக் காட்டினேன். இல்லையேல் மனித வடிவால் என்னைப் பற்றிய அறிவு (நினைப்பு) உங்களுக்கு உண்டாகாது. (44)

நீங்கள் இருவரும் என்னை ‘பரப்பிரும்மம்’ என்ற எண்ணத்துடன் அடிக்கடி சிந்தித்தும், ‘புதல்வன்’ என்ற எண்ணத்துடன் அன்பு கொண்டும் மேலான என்னை (முக்தியை) அடையத்தான் போகிறீர்கள்.” (45)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கூறிய பகவான் கணநேரம் மௌனமாயிருந்து, பெற்றோர் இருவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, தன் மாயையால் இயல்பான சிறுகுழந்தையாக ஆனார். (46)

பிறகு, வசுதேவர் பகவானால் தூண்டப் பெற்று, புதல்வனை எடுத்துக் கொண்டு பிரசவ அறையிலிருந்து வெளியே கிளம்ப முற்பட்ட அதே நேரத்தில், கோகுலத்தில் நந்தனின் மனைவியிடம் பிறவியற்ற யோகமாயை பிறந்தாள். (47)

அந்த யோகமாயையால் வடமதுரையில் வாயிற்காவலர்களும், நகர மக்களும் புலனறிவு இழந்து தூங்கும்படிச் செய்யப்படவே, பெரிய கதவுகளாலும், இரும்புச் சங்கிலிகளாலும் பிணைக்கப்பட்டு, ஒருவராலும் திறக்க இயலாதவாறு மூடப்பட்ட கோட்டை வாயில்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனைச் சுமந்து கொண்டு வசுதேவர் வெளியேற முற்பட்டபோது, சூரியனைக் கண்ட இருள்போல் தாமாகவே திறந்து கொண்டன. மெல்லிய ஓசை கொண்ட இடியுடன் மழை பெய்தது. ஆதிசேஷன் மழை நீர் விழாவண்ணம் தன் படங்களால் தடுத்துக் கொண்டு பின் சென்றான். (48—49)

தேவேந்திரன் விடாது மழை பெய்வித்தபோது, அதிகமான நீரோட்டத்தின் வேகத்தால் அலைபுரண்டு நுரையுடனும் பயங்கரமான சுழல்களுடனும் விளங்கும் யமுனை நதி ‘சீதாபதியான ஸ்ரீராமனுக்குக் கடல் வழி தந்ததுபோல்’ வழி தந்தாள். (50)

வசுதேவர், நந்தகோபரின் ஆயர்பாடிக்குச் சென்று, அங்கு யோகமாயையால் கோபர்கள் உறங்கிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு, (தன்) குழந்தையை யசோதையின் படுக்கையில் கிடத்தி, அவளது புதல்வியை எடுத்துக் கொண்டு தன் இருப்பிடம் திரும்பினார். (51)

வசுதேவர், தேவகியின் படுக்கையில் (தாம் கொண்டு வந்த) பெண் குழந்தையைக் கிடத்திவிட்டு, தன் கால்களில் விலங்கை மாட்டிக் கொண்டு முன்போலவே இருந்தார். (52)

பிரசவத்தின் களைப்பாலும் தூக்கத்தாலும் நினைவிழந்த நந்தகோபரின் மனைவி யசோதை, குழந்தை பிறந்ததை மட்டும் உணர்ந்தாளேயன்றி, குழந்தை ஆணா, பெண்ணா என்பதை உணரவில்லை. (53)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நான்காவது அத்தியாயம் — கம்சனின் முயற்சி

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மதுரையம்பதியின் உள்வெளிக்கோட்டை வாசற்கதவுகள் எல்லாம் முன்போலவே மூடிக் கொண்டன. அப்போது குழந்தை அழுகிற ஒலி கேட்டுக் காவற்காரர்கள் விழித்துக் கொண்டனர். (1)

உடனே, அவர்கள் வேகமாகச் சென்று தேவகியின் (எட்டாவது) பிரசவத்தை போஜ அரசனான கம்சனுக்குத் தெரிவித்தனர். அவன் அதைத்தானே பயந்து நடுங்கி எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்! (2)

உடனே கட்டிலிலிருந்து எழுந்து, ‘இதுதான் அவனைக் கொல்ல சரியான நேரம்’ (இவன்தான் நமக்கு யமன்) என்று கலங்கியவனாக, தலைவிரிகோலமாக இடறி விழுந்து கொண்டு பிரசவ அறையை நோக்கி விரைவாகச் சென்றான். (3)

இரக்கத்திற்குரிய பதிவிரதையான தேவகி, சகோதரனான அவனைப் பார்த்து மனவேதனையுடன் சொன்னாள்—— “நற்குணமுடையோய்! இவள் உன் மருமகள். பெண்ணைக் கொல்வது தகாதல்லவா? (4)

அண்ணா! விதிவசத்தால் நீ அக்னிக் குஞ்சுகள் போன்ற பல சிசுக்களைக் கொன்றாய். இந்த ஒரு பெண் மட்டுமாவது எனக்கு இருக்கட்டுமே. (5)

பேராண்மையுள்ளவனே! குழந்தைகளைப் பறிகொடுத்து துன்புறும் நான், உன் தங்கையல்லவா! அண்ணா! அதனால் பாக்கியமற்ற எனக்கு, இந்தக் கடைசிக் குழந்தையையாவது தரக் கூடாதா?” (6)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— தன் குழந்தையைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டு மிகவும் நொந்து அழுகிற தேவகி இவ்வாறு வேண்டவே, துஷ்டனான அந்த கம்சன், அவளை மிரட்டி அப்பெண் குழந்தையை அவள் கையிலிருந்து பிடுங்கிக் கொண்டான். (7)

சுயநலத்தால் கல் நெஞ்சனான கம்சன், தங்கையின் அப்பொழுது பிறந்த பெண்மகவின் கால்களைப் பிடித்துக் கல்லில் ஓங்கி அறைந்தான். (8)

ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் தங்கையான அந்த தேவி (யோகமாயை), உடனே அவனது கையிலிருந்து நழுவி, ஆகாயத்தையடைந்து ஆயுதம் ஏந்திய எட்டு திருக்கரங்களுடன் தோன்றினாள். (9)

தெய்வத்தன்மைமிக்க மாலைகள், ஆடைகள், நறுமணப்பூச்சுக்கள், இரத்தின ஆபரணங்கள் கொண்டு, வில்—சூலம்—பாணம்—கேடயம்—கத்தி—சங்கு—சக்கரம்—கதை ஆகியவற்றைக் கைகளில் ஏந்தி, வழிபாட்டிற்குரிய பொருட்கள் ஏந்திய ஸித்தர், சாரணர், கந்தர்வர், அப்சரசுகள், கின்னரர், நாகர் — இவர்கள் துதிக்க நின்ற அந்த தேவி இவ்வாறு கூறலானாள். (10—11)

“மூடனே! என்னைக் கொல்வதால் என்ன பயன்? உன்னைக் கொல்லவிருக்கிற (உன்) பழைய எதிரி எங்கோ பிறந்திருக்கிறான். எளிய சிசுக்களை வீணாகக் கொல்லாதே!” என்று உரக்கக் கூறிவிட்டு, பகவதியான யோகமாயை பூமியில் பல பெயர்கள் கொண்ட பல க்ஷேத்திரங்களில் பல பெயர்களுடன் வழிபட நின்றாள். (12—13)

அவள் கூறியதைக் கேட்டு பெரும் வியப்படைந்த கம்சன், தேவகியையும் வசுதேவரையும் சிறையிலிருந்து விடுவித்து வணக்கமாகக் கூறலானான்—— “சகோதரி! சகோதரியின் கணவரே! பாவியான நான், மனிதனைத் தின்கிற அரக்கன் தனது குழந்தையையே கொல்வதுபோல் உங்கள் இருவரது குழந்தைகளையும் அழித்தேன். அந்தோ பரிதாபம்! (14—15)

உறவினர் மற்றும் நண்பர்களை இழந்த இரக்கமில்லாத துஷ்டனான நான், உயிரோடிருப்பினும் சவத்திற்கு ஒப்பானவனே. பிரும்மஹத்தி போன்ற சிசுஹத்தி செய்த நான், எந்த லோகங்களை அடைவேனோ? (16)

மனிதர்கள் மட்டுமல்ல தெய்வமும் பொய் கூறுகிறதே? அதனை நம்பிய பாவியான நான் தங்கையின் சிசுக்களை அழித்தேனே? (17)

பெருந்தன்மையுள்ள நீங்கள், தன் கர்மபலனை அனுபவிக்க வந்த குழந்தைகளைப் பற்றி வருந்தாதீர்கள். விதிக்கு வசப்பட்ட உயிர்கள் எப்போதும் ஓரிடத்தில் கூடி வாழ முடிவதில்லை. (18)

பூமியில் தோன்றியவை பூமியில் மறைகின்றன. பூமியில் தோன்றிய பொருட்கள் மறைந்தாலும் பூமி மறையாதிருப்பதுபோல், இந்த ஆத்மா மறைவதில்லை. (மண்ணால் வனையப்பட்ட குடம் அழிந்தாலும் மண் அழிவதில்லை. அதேபோல இவ்வுடல் அழிந்தாலும் ஆன்மா அழிவதில்லை.) (19)

இவ்வாறு உண்மை அறியாதவனுக்கு ஆன்மா அல்லாத உடலில், ஆன்மா என்ற எண்ணம் உண்டாகிறது. ‘உடலே ஆன்மா’ என எண்ணுவதால் பேத புத்தி உண்டாகிறது. அதனால் (மகன் முதலிய) தேகத்தின் சேர்க்கையும் பிரிவும் உண்டாகின்றன. அதனால், பிறப்பு—இறப்பு தொடரும்; இன்ப—துன்பங்களும் முடிவடைவதில்லை. (20)

அதனால், மங்களமானவளே! என்னால் கொல்லப்பட்ட உன் குழந்தைகளைப் பற்றி வருந்தாதே! ஏனெனில், அவனவன் தான் செய்த கர்மபலனைத் தான் விரும்பினும்—விரும்பாவிடினும் சுதந்திரமின்றி அனுபவிக்கிறான். (21)

தேகத்தையே ஆன்மாவென்று நினைக்கும் ஆன்மஞானமற்ற அந்த அறிவிலி, ‘தான் கொல்லப்பட்டேன்’ என்றோ, ‘கொன்றேன்’ என்றோ தன்னைப் பற்றி நினைக்கும் வரை, சுக—துக்கங்களால் பாதிக்கப் பெறுபவனாகவும் பாதிப்பவனாகவும் ஆகிறான். (22)

எனது கொடுஞ்செயலைப் பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், சான்றோர்கள் இரங்கத் தக்கவனிடம் இரக்கம் காட்டுவர்” என்று அழுது கொண்டே கூறிய மைத்துனனாகிய கம்சன், தன் தங்கையின் கணவன் மற்றும் தங்கையின் கால்களைப் பிடித்துக் கொண்டான். (23)

யோகமாயையாகிற பெண்ணின் வார்த்தையில் நம்பிக்கை கொண்ட கம்சன், தன் அன்பை வெளிப்படுத்தி, தேவகியையும் வசுதேவரையும் விலங்கவிழ்த்து விடுவித்தான். (24)

கழிவிரக்கம் கொண்ட சகோதரனது குற்றத்தைப் பொறுத்த தேவகி கோபத்தை விடுத்தாள். (இதைக் கண்ட) வசுதேவரும் சிரித்துக் கொண்டே அவனிடம் கூறலானார். (25)

“பெருந்தன்மையனே! உடல் பற்றுள்ளவர் பற்றி, நீ கூறியதனைத்தும் அப்படியேதான். தான்—பிறர் என்னும் வேற்றுமையுணர்வும் அகங்காரமும் அறியாமையால் விளைபவை. வருத்தம், மகிழ்ச்சி, பயம், துவேஷம், பேராசை, மோகம், செருக்கு — இவற்றுடன் கூடிய வேற்றுமையை உணர்பவர், ஜடப்பொருள் ஒன்றைக் கொண்டே மற்றொன்றை அழிக்கின்ற ஈசனை உணர்வதில்லை.” (26—27)

ஸ்ரீசுகர் மேலும் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கபடமின்றித் தூய்மையுடன் மனம் தெளிந்த தேவகி—வசுதேவர்கள் பேசவே, கம்சன் அவர்களது அனுமதி பெற்றுத் தன் மாளிகையை அடைந்தான். (28)

அன்றிரவு கழிந்ததும் கம்சன், அமைச்சர்களை அழைத்து யோகமாயை கூறியது அனைத்தையும் அவர்களிடம் கூறினான். (29)

தேவர்களின் எதிரிகளான தீர்க்காலோசனையற்ற அந்த அசுரர்கள், அரசன் கூறியதைக் கேட்டு, தேவர்களிடம் கொண்ட பகைமையால் அவனிடம் கூறலாயினர்—— “போஜ அரசனே! அவ்வாறாயின் (உங்களைக் கொல்லப் போகிறவன் எங்கேயோ பிறந்திருப்பது உண்மையானால்,) நகரிலும் கிராமங்களிலும் ஆயர்பாடிகளிலும் பிறந்து பத்து நாட்கள்கூட ஆகாத மற்றும் பத்து நாட்களே ஆன குழந்தைகளைக் கொன்றுவிடுவோமே? (30—31)

உமது வில்லின் நாணோசைகளால் மன நடுக்கமும், போரில் பயமும் கொண்ட தேவர்கள், உம்மை எதிர்க்க முயன்றுதான் என்ன செய்யப் போகிறார்கள்? (32)

பாணங்களைத் தொடுப்பதில் சிறந்த தங்களது பாணங்களால் அடிபட்டும், உயிர் வாழ எண்ணிய தேவர்கள், போரைவிட்டு நாற்றிசைகளிலுமல்லவா ஓடினார்கள்! (33)

நொந்து போன சில தேவர்கள், ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்து வணங்கினார்கள். இன்னும் சிலர் இடுப்பாடையும் தலைமுடியும் அவிழ, ‘நாங்கள் பயந்துள்ளோம்’ என்று கூறி வணங்கினார்கள். (34)

நீங்கள்தான் அஸ்திர—சஸ்திரங்களை இழந்தவர்களையும், தேர் இல்லாதவர்களையும், பயந்தவர்களையும், வேறு ஒருவரோடு போரிடுபவரையும், போரிலிருந்து ஓடியவரையும், வில் முறிந்தவரையும், போரிடாதவரையும் துன்புறுத்துவதில்லையே! (35)

போர்க்களம் தவிர, மற்ற இடங்களில் தற்பெருமை பேசுபவர்களும், சண்டை பயமில்லாத வீட்டில் சூரர்களுமான தேவர்களால் என்ன செய்ய முடியும்? ஒளிந்து வாழ்கிற விஷ்ணுவாலோ, காட்டில் திரியும் சிவனாலோ, பலவீனனான இந்திரனாலோ, தவம் புரிகிற பிரும்மாவாலோ என்ன செய்ய முடியும்? (36)

ஆனால், தேவர்கள் நமக்குப் பகைவர்களானதால், அவர்களை அசட்டை செய்யக்கூடாது என்று எண்ணுகிறோம். அதனால், அவர்களை வேருடன் களைந்தெறிய, உம்மைப் பின்தொடர்ந்து நிற்கும் எங்களை ஏவுவீர். (37)

உடலைப் பற்றிய நோய், மனிதர்களின் அசட்டையால் வேரூன்றியபின், அதனை மருத்துவத்தால் அகற்ற முடியாது. புலன்களை அடக்காமல் அசட்டை செய்தால், பின்னர் அடக்க இயலாது. அது போன்று எதிரி பலமடைந்துவிட்டால் அசைக்க முடியாது. (38)

தேவர்களுக்கு அச்சாணி விஷ்ணு. நிலைத்த தர்மம் உள்ள இடத்தில் விஷ்ணு என்றும் இருப்பார். அந்த தர்மத்திற்கு ஆணிவேர், வேதமும் பசுக்களும் அந்தணர்களும் தவமும் தட்சிணையுடன் புரிகிற வேள்விகளுமே. (39)

ஆகையால், அரசே! வேதம் ஓதுகின்ற அந்தணர்களையும், தவம் செய்பவர்களையும், வேள்வி புரிபவர்களையும், வேள்விக்கு ஹவிஸ்ஸான பால் தருகிற பசுக்களையும் மீதமின்றிக் கொல்வோம். (40)

அந்தணர்கள், பசுக்கள், வேதங்கள், தவம், சத்தியம், புலனடக்கம், மனவடக்கம், ஆர்வம், பரிவு, பொறுமை, வேள்விகள் — இவை விஷ்ணுவின் உடல். (41)

எல்லோர் உள்ளத்திலும் வாழ்பவரான அவர், தேவர்களனைவருக்கும் தலைவர்; அசுரர்களுக்குப் பகைவர். சிவனும் பிரும்மாவும் மற்ற எல்லா தேவர்களும் அவரையே மூலகாரணமாகக் கொண்டவர்கள். ரிஷிகளைத் துன்புறுத்துவதே, அவரைக் கொல்வதற்கான உபாயம்.” (42)

ஸ்ரீசுகர் மேலும் கூறலானார்—— இவ்வாறு கெட்ட மந்திரிகளுடன் ஆலோசித்த தீய புத்தி கம்சன், காலனின் கயிற்றில் கட்டுண்டு, தன் உயிரைப் பேணுவதில் ஆசை கொண்டு, அந்தணரைக் கொல்வதையே தனக்கு இதமான செயலாக எண்ணினான். (43)

பிறரைத் துன்புறுத்துவதில் விருப்பம் மிக்கவர்களும், விரும்பியபடி வேறு வடிவம் ஏற்பவர்களுமான அசுரர்களை, நல்லோரை அழிக்க நான்கு திசைகளிலும் ஏவிவிட்டுத் தன் மாளிகை புகுந்தான். (44)

அவர்கள் இயல்பாகவே ரஜோ குணம் மிக்கவர்கள். மேலும், தமோ குணத்தால் அறிவு மழுங்கியவர்கள். மரணத்தையும் நெருங்கிய அவர்கள் நல்லோருக்குத் துரோகம் செய்யலாயினர். (45)

பெரியோர்களிடம் பகைமை கொண்டு அவமதிப்பது என்ற ஒரு குற்றமே, ஒருவனுடைய ஆயுள், செல்வம், புகழ், தர்மம், புண்ணிய லோகங்கள், நற்பயன், எல்லா உயர்வுகள் ஆகிய அனைத்தையும் அழித்துவிடுகிறது. (46)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — நந்தகோபர் வசுதேவரைச் சந்தித்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பெருமனமுள்ள நந்தகோபர் ஆண்மகவு பிறந்ததும், மகிழ்ச்சியுடன் நீராடித் தூய்மை பெற்று, ஆடையலங்காரம் செய்து கொண்டு, வேதமறிந்த அந்தணர்களை அழைத்துத் தன் புதல்வனுக்கு (ஸ்வஸ்திவாசனம்) நல்வாழ்த்து சடங்குகளைச் செய்வித்து, பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் வழிபாடு செய்து, ஜாதகர்மத்தையும் முறைப்படி செய்வித்தார். (1—2)

நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட இரண்டு லட்சம் பசுக்களையும், இரத்தினக் குவியல், தங்கம் மற்றும் ஆடைகளால் மூடப்பட்ட மலை போன்ற ஏழு எள்ளுக் குவியல்களையும் அந்தணர்களுக்குத் தானமாக அளித்தார். (3)

பயிரிட வேண்டிய உரிய காலத்தினால் பூமியும், நீராடலால் உடலும், (சௌசத்தால்) தூய்மையால் அழுக்கும், வேதம் கூறும் ஸம்ஸ்காரங்களால் கர்ப்பமும், தவத்தால் ஐம்பொறிகளும், வேள்வியால் அந்தணர்களும், தானத்தால் செல்வமும், மனநிறைவால் மனமும் தூய்மை பெறுகின்றன. ஆன்மவித்தையால் ஆன்மா தூய்மை பெறுகிறது. (4)

அந்தணர்களும், புராணக்கதை கூறுபவர்களும், வம்சப் பெருமை கூறுபவர்களும், சமயத்திற்கேற்ப நல்வாழ்த்து கூறுபவர்களும் பாடுபவர்களும் நன்மங்களச் சொற்கள் கூறி வாழ்த்தினர். பேரிகளும் துந்துபிகளும் முழங்கின. (5)

ஆயர்பாடி அழகிய கொடிகள், ஆலவட்டம், பூமாலை தோரணம் முதலியவைகளால் அழகுபடுத்தப்பட்டு, வாசற்படி, முற்றம், நடுவீடு முதலிய இடங்கள் நன்கு பெருக்கி, நீர் தெளித்து, மெழுகியதால் அழகு பெற்று விளங்கியது. (6)

பசுக்களும் காளைகளும் கன்றுகளும் மஞ்சள், எண்ணெய் பூசப்பட்டு, பலவித வண்ணப்பொடிகள், தோகை, மாலைகள், ஆடைகள் மற்றும் தங்க நகைகள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டன. (7)

விலையுயர்ந்த ஆடை, ஆபரணம், சட்டை, தலைப்பாகை அணிந்த கோபர்கள் பலவகை அன்பளிப்பு பொருட்கள் ஏந்தி வந்தார்கள். (8)

யசோதைக்குப் பிள்ளை பிறந்ததைக் கேட்டு மகிழ்ந்த கோபிகைகள், தம்மை ஆடை—அணிகள் முதலியவற்றால் அழகுபடுத்திக் கொண்டனர். (9)

கோபிகைகள் புதிதான குங்குமப்பூ கோதுகளால் தாமரை போன்ற தங்கள் முகத்தை ஒளிரச் செய்து, பெருத்த நிதம்பத்துடனும், குலுங்கும் மார்பகத்துடனும் காணிக்கைகள் ஏந்தி வேகமாக வந்தனர். (10)

நன்கு துடைத்து மெருகேற்றிய இரத்தின குண்டலங்களும், கழுத்தில் தங்கப்பதக்கங்களும் பூண்டு, விதவிதமான ஆடைகள் அணிந்து, கைகளில் வளைகளுடன் கோபிகைகள் நந்தனின் மாளிகை நோக்கிச் செல்லுகையில், வழியில் கூந்தலவிழ்ந்து பூக்கள் உதிர, குண்டலங்களும் மார்பகங்களும் குலுங்க, முத்துமாலைகள் ஒளிர அழகுடன் காட்சி அளித்தனர். (11)

‘நீடூழி வாழ்ந்து எம்மைக் காப்பாற்று’ என்று குழந்தையை வாழ்த்திய மக்கள், ஒருவர் மீது ஒருவர் மஞ்சள் பொடி, நறுமண எண்ணெய் மற்றும் நீரை வாரி இறைத்துக் கொண்டு உரக்கப் பாடினார்கள். (12)

அழிவற்றவரும் உலகின் ஈசனுமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், நந்தகோகுலத்தில் பிறந்த கொண்டாட்டத்தில் பலவகை வாத்தியங்கள் முழங்கின. (13)

கோபர்கள் ஒருவருக்கொருவர் மகிழ்ச்சியால் தயிர்—பால்—நெய்—நீர் தெளித்து, வெண்ணெய் பூசிக் கொண்டு மோதி விளையாடினர். (14)

பெருமனம் படைத்த நந்தரும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவை வழிபடவும், தன் மைந்தனின் நல்வாழ்விற்குமாகப் புராணம் கூறுபவர்களுக்கும், வம்சத்தின் பெருமையைப் பாடுபவர்களுக்கும், நல்வாழ்த்து கூறுபவர்களுக்கும், நாட்டியத்தால் பிழைப்பவர்களுக்கும், மற்றவர்களுக்கும் ஆடைகள், அணிகலன்கள், பசுக்கள் மற்றும் பணத்தையும் அவரவர்கள் விருப்பம் நிறைவுறும்படி மனம் கோணாமல் உரிய முறையில் வழங்கிப் பெருமைப்படுத்தினார். (15—16)

பெரும்பேறு படைத்த ரோஹிணியும் (நந்தகோபர் புகழ) தெய்வமணம் கமழும் ஆடையும் பூமாலையும் அட்டிகையும் பூண்டு சுற்றிச் சுற்றி வந்தாள். (17)

அரசே! ஸ்ரீஹரி வாஸம் செய்வதால் நந்தகோகுலம் அன்று முதல் செல்வங்களனைத்தும் பெருக, திருமகளின் இருப்பிடமாக விளங்கிற்று. (18)

குரு வம்சத்தைப் பெருமைப்படுத்துபவரே! நந்தகோபரும் கோபர்களைக் கோகுலத்தைக் காக்கப் பணித்து, கம்சனுக்கு ஆண்டுக்கான கப்பம் செலுத்த மதுரை சென்றார். (19)

உடன்பிறவாச் சகோதரனான நந்தன் வந்துள்ளதையும், அரசருக்குக் கப்பம் செலுத்திவிட்டதையும் அறிந்த வசுதேவர், அவர் இருக்குமிடம் சென்றார். (20)

அவரைக் கண்டவுடன் மகிழ்ந்து எழுந்த நந்தன் அன்பால் வெலவெலத்து, உடல் உயிரை வரவேற்பதுபோல் அன்புக்குரிய அவரை அன்புடன் இரு கைகளாலும் கட்டிக் கொண்டார். (21)

அரசே! (இவ்வாறு) பெருமைப்படுத்தப்பட்ட வசுதேவர், சுகமாக அமர்ந்து, நலம் விசாரித்து, ஆதரவு பொங்க, தன் புதல்வர்களைப் பற்றிய நலமறிய எண்ணிப் பின்வருமாறு கேட்கலானார். (22)

(வசுதேவர் கேட்கிறார்——) “சகோதரரே! வயது முதிர்ந்தவரும், பிள்ளைப்பேறற்றவரும், இனி மக்கள் பிறப்பர் என்ற ஆசையும் நீங்கிய உமக்கு, இப்போது குழந்தை பிறந்ததென்பது தெய்வச்செயலே. (23)

இந்த உலகியலில் அன்பர்களைக் காண்பதென்பதே அரிது. நல்லவேளையாக, சம்சாரச்சுழலில் வரும் மறுபிறப்பு போன்று இன்று நான் தங்களைக் கண்டேன். (24)

நண்பரே! நதியின் பெருவெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்படுகிற மரம்—செடி—கொடிகள் ஓரிடத்திலும் நிலை இல்லாதது போல்தான், உற்றார்—உறவினர்களும் நண்பர்களும் எவ்வளவு பிரியமானவராயினும், ஒரே இடத்தில் நிலையாக நிற்பதும் இயலாததுதான். (25)

நீர், உறவினருடன் வசிக்கும் அந்தப் பெருத்த வனம், இப்போது நீர்—புல்பூண்டுகள் நிறைந்து, பசுக்களுக்கு இதமாக நோய்நொடியின்றி உள்ளதா? (26)

சகோதரரே! என் மகன் (பலராமன்) தன் தாயுடன் உமது கோகுலத்தில் உம்மையே தந்தையாக நினைத்து உம்மாலும் யசோதையாலும் சீராட்டப் பெற்று வருகிறானா? (27)

நல்மனமுள்ள உற்றார்—உறவினருடன் சேர்ந்து அனுபவிக்கவே, அறமும் பொருளும் இன்பமும் மனிதனுக்குச் சாஸ்திரங்களில் விதிக்கப் பெற்றுள்ளது. அந்த உற்றார்—உறவினர்கள் அல்லல்படும்போது அறமும் பொருளும் இன்பமும் நன்மை பயக்காது.” (28)

நந்தகோபர் பதில் கூறுகிறார்—— அந்தோ பரிதாபம்! உமது மனைவியான தேவகியின் மைந்தர்கள் பலர் கம்சனால் கொல்லப்பட்டனர். கடைசியாகப் பிறந்த பெண் மட்டும்தான் மீதமானாள். ஆனால், அவளும் வானுலகம் சென்றுவிட்டாள். (29)

இந்த மனித சமுதாயத்தின் இன்ப—துன்பங்கள் அவரவர்களின் விதியின் வசப்பட்டது. அந்த விதியே வாழ்வின் நிலைகளுக்குக் காரணமாக உள்ளது. ‘தன் இன்ப—துன்பங்களுக்கு (கண்களுக்கு)ப் புலப்படாத விதியே காரணம்’ என்பதை அறிந்தவன் கலங்க மாட்டான். (30)

வசுதேவர் கூறுகிறார்—— அரசனுக்குச் செலுத்த வேண்டிய ஆண்டுக்கான கப்பம் செலுத்தியாகிவிட்டது. எங்களையும் பார்த்தாயிற்று. இனி, இங்கு வெகுநாட்கள் தங்கக் கூடாது. ஏனெனில், கோகுலத்தில் தீய அறிகுறிகள் காணப்படுகின்றன. (31)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு வசுதேவர் கூறவே, நந்தன் முதலிய கோபர்கள், அவரிடம் விடைபெற்று, எருது பூட்டிய வண்டிகளில் கோகுலம் சென்றனர். (32)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஆறாவது அத்தியாயம் — பூதனை மோட்சம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ‘வசுதேவர் கூறியது பொய்க்காதே’ என்ற சிந்தனையுடன் ‘என்ன தீங்கு நேருமோ?’ என்ற ஐயம் கொண்ட நந்தன், செல்லும் வழியில் ஸ்ரீஹரியைச் சரணடைந்தார். (1)

பூதனை என்னும் கொடிய அரக்கி, குழந்தைகளைக் கொல்வதே நோக்கமாகக் கொண்டவள். கம்சனின் கட்டளைக்கிணங்க நகரம், கிராமம், இடைச்சேரி முதலிய இடங்களில் குழந்தைகளைக் கொல்லச் சுற்றித் திரிந்து வந்தாள், அவள். (2)

அரக்கர்களை அழித்து, அடியார்களைக் காக்கின்ற பகவானின் திருநாமங்களைத் தத்தமது பணிகளுக்கிடையேயும் எங்கு மக்கள் கூறக் கேட்பதில்லையோ, அங்குதான் அரக்கர்களும் இருப்பார்கள். (3)

ஆகாயத்தில் விருப்பம்போல் சுற்றித் திரியும் அவள், ஒரு நாள் மாயையால் அழகிய பெண் வடிவம் தாங்கி, நந்தகோகுலத்தில் நுழைந்தாள். (4)

தலைமுடியில் மல்லிகைப்பூ சூடி, பெருத்த புட்டமும் மார்பகமும் சிறுத்த இடையும் கொண்டு, நல்லாடை உடுத்தி, காதணிகள் ஒளிர, அதனால் சுருண்ட முன்னெற்றி முடி ஒளிர, அழகிய புன்னகையாலும், கடைக்கண் வீச்சாலும் ஆயர்பாடியிலுள்ளவரின் மனத்தைக் கவர்பவளாக வருகிற அந்தப் பெண்ணைக் கண்ட கோபியர், ‘தன் நாயகனைக் காண, தாமரை ஏந்திய கையுடன் உருவெடுத்து வந்த திருமகளோ?’ என நினைத்தனர். (5—6)

குழந்தைகளைக் கொல்லும் பூதனை குழந்தைகளைத் தேடி வருகையில், தற்செயலாக நந்தனின் மாளிகையில் நீறுபூத்த நெருப்புபோல் தன் பெருமையை மறைத்துக் கொண்டிருக்கிற, தீயோருக்குக் காலனான குழந்தையைக் கட்டிலில் கண்டாள். (7)

அசையும்—அசையாப் பொருட்களனைத்திற்கும் ஆத்மாவாக உள்நிற்கிற அக்குழந்தை, அவளைச் சிசுவைக் கொல்ல வந்த பாவக்கிரகமாக உணர்ந்து கண்களை மூடிக் கொண்டது. ஒருவன் அறிவின்றி கயிறு என நினைத்துத் தூங்கும் பாம்பை எடுப்பதுபோல், அவள் அழிவற்ற அக்குழந்தையை எடுத்துத் தன் மடியில் அமர்த்திக் கொண்டாள். (8)

கொடிய மனமுள்ள, நேர்மையற்ற செயலில் ஈடுபட்ட, நல்ல பெண்மணி போல் வேடம் தரித்த, உறையிலிட்ட கத்தி போன்ற அவள் வீட்டிற்குள் வந்தது கண்டு, அவளது ஒளியால் மயங்கிய தாய்களான யசோதையும் ரோஹிணியும், அவளை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டே நின்றனர். (9)

கொடிய அந்த பூதனை (குழந்தையை) மடியிலிட்டு, செரிக்க இயலாத சக்திமிக்கதும், கொடியதுமான விஷம் பூசிய தன் மார்பகத்தை அக்குழந்தைக்குக் கொடுத்தாள். அப்போது பகவானும் ஆத்திரம் கொண்டு கோபத்துடன் இரு கைகளாலும் ஸ்தனத்தை இறுகப் பிடித்துக் கொண்டு உயிருடன் உறிஞ்சிக் குடித்தார். (‘பகவான் பாலை மட்டும் உறிஞ்சினார். அவரது கோபம் உயிரை உறிஞ்சியது’ என்பார், ஸ்ரீமுனிபாவப்பிரகாசிகை உரைகாரர். தீபிகைக்காரரோ, ‘கோபத்தின் தேவதையான ஸ்ரீருத்ரன், பிராணனைப் பானம் செய்தார்’ என்றெழுதினார்.) (10)

(ஐயோ!) ‘விடு விடு! போதும் போதும்!’ என்று உரக்கக் கத்திக் கொண்டு, உயிரின் மர்ம இடங்களில் கடும் வேதனையுற்ற அவள், கண்களை விரித்துத் திறந்து, கால்களையும் கைகளையும் உதறிக் கொண்டு வியர்த்த மேனியளாகக் கதறினாள். (11)

அவளது ஆழ்ந்த, உரத்த, படபடத்த குரலால் பூமியும் மலையும் கிரகங்களுடன் கூடிய வானமும் நடுங்கியது. கீழுலகங்களும் திக்குகளும் எதிரொலித்தன. மக்கள், இடி விழுந்ததோ? என எண்ணித் தரையில் (மயங்கி) விழுந்தனர். (12)

அரசே! இவ்வாறு மார்பகத்தில் கடும்வேதனையுற்று உயிரிழந்த அவ்வரக்கி, சுயவடிவம் பெற்று, வாயைப் பிளந்து, கேசங்களையும் கை—கால்களையும் விரித்துப் பரப்பியவளாக, வஜ்ராயுதத்தால் அடிபட்ட விருத்திராசுரன் போல் முன்கொட்டாரத்தில் விழுந்தாள். (13)

அரசர்களுள் உயர்ந்தவனே! அவளது உடல், ஆறு குரோச இடைவெளியிலிருந்த மரங்களையெல்லாம் தூளாக்கிவிட்டுக் கீழே விழுந்தது. அது மிகவும் வியப்பளித்தது. (குரோசம் = இரண்டு மைல்) (14)

முதலிலேயே அந்த பூதனையின் பயங்கரமான சத்தத்தால் மனம், காது மற்றும் மண்டை பிளந்தவர்கள் போலான கோபரும் கோபியரும், ஏர்க்கால் போன்ற கொடிய கோரப்பற்களுள்ள முகம், மலைகுகை போன்ற மூக்கு, மலையிலிருந்து விழுந்த பெருத்த பாறை போன்ற மார்பகம், கொடூரமாக விரித்த செஞ்சடை, இருளடைந்த பாழுங்கிணறு போன்ற ஆழ்ந்த கண்கள், மணல் திட்டு போன்ற பயம் தருகிற புட்டம், கட்டப்பட்ட அணை போன்ற கைகள்—துடைகள்—கால்கள், நீர் வற்றிய மடு போன்ற வயிறு ஆகியவை கொண்ட கொடூரமான அந்த உடலைப் பார்த்துப் பயந்து நடுங்கினார்கள். (15—17)

அவளது மார்பில் எவ்விதப் பயமுமின்றி விளையாடுகின்ற குழந்தையைக் கண்டு பரபரப்படைந்த கோபிகைகள், வேகமாக வந்து குழந்தையைத் தூக்கியெடுத்துக் கொண்டார்கள். (18)

அவர்கள் யசோதை—ரோஹிணியுடன் சேர்ந்து நாற்புறத்திலும், பசுவின் வாலைச் சுற்றுவது முதலியவற்றால் பாலகனுக்கு ரக்ஷை (காப்பு) செய்தனர். (19)

குழந்தையைப் பசுவின் சிறுநீராலும், பசுவின் குளம்படி புழுதியாலும் பூசிக் குளிப்பாட்டி, கோமயத்தால் நெற்றி முதலிய பன்னிரண்டு அவயவங்களில் பகவானின் (கேசவன், நாராயணன், மாதவன், கோவிந்தன், விஷ்ணு, மதுசூதனன், திரிவிக்ரமன், வாமனன், ஸ்ரீதரன், ஹ்ருஷீகேசன், பத்மநாபன், தமோதரன் ஆகிய) திருநாமங்களால் ரக்ஷையும் செய்தனர். (20)

கோபிகைகள் ஆசமனம் செய்து, தம் கைகளிலும் அங்கங்களிலும் தனித்தனியாக நியாஸங்களைச் செய்து, பின் குழந்தையின் உடலிலும் பீஜ நியாஸம் செய்தனர். (நியாஸம்:— மந்திரங்கூறி, உடலுறுப்புகளைத் தொடுதல்.) (21)

“உன் பாதங்களைப் பிறப்பற்ற அஜரும், முழங்கால்களை கௌஸ்துபம் தரித்த பகவானும், துடைகளை யக்ஞ புருஷரும், இடையை அச்சுதரும், வயிற்றை ஹயக்ரீவரும், இதயத்தைக் கேசவரும், மார்பை ஈசனும், கழுத்தைச் சூரியனும், கைகளை ஸ்ரீவிஷ்ணுவும், முகத்தை வாமனரும், தலையை பகவானும் ரக்ஷிக்கட்டும். (22)

முன்புறத்தில் சக்கரம் ஏந்திய பகவானும், பின்புறத்தில் கதையுடன் கூடிய ஸ்ரீஹரியும், உன் இருபுறங்களிலும் சார்ங்கம் என்னும் வில் கொண்ட மதுசூதனன் மற்றும் நந்தகக் கத்தி ஏந்திய அஜனரும், திக்குகளில் பெரும் கீர்த்தி படைத்த சங்கு தரித்த உருகாயரும், வானில் உபேந்திரரும், பூமியில் கருடரும், நாற்புறமும் கலப்பை ஏந்திய ஹலதரரும் சுற்றி நின்று காக்கட்டும். (23)

(கண் முதலிய) பொறிகளை ஹ்ருஷீகேசரும், உயிரை ஸ்ரீமந்நாராயணரும், சித்தத்தை சுவேத த்வீப அதிபதியான வாசுதேவரும், மனத்தை யோகேசுவரரான அநிருத்தரும் காப்பாற்றட்டும். (24)

உனது புத்தியை பிருச்னியின் மகனான பிரத்யும்னனும், அஹங்காரத்தை ஸங்கர்ஷண மூர்த்தியும், விளையாடும்போது கோவிந்தனும், படுத்திருக்கும்போது மாதவனும் உன்னைக் காப்பாற்றட்டும். (25)

நீ செல்கின்றபோது வைகுண்டரும், உட்கார்ந்திருக்கும்போது ஸ்ரீபதியும், உண்ணும்போது எல்லாக் கிரகங்களையும் அடக்கியாளும் யக்ஞ போக்தாவான பகவானும் உன்னைக் காக்கட்டும். (26)

டாகினிகளும், அரக்கிகளும், கூஷ்மாண்ட கிரகமும், மற்ற பாலகிரகங்களும், பூத—பிரேத—பிசாச—யட்ச—ராட்சஸ—விநாயகர்களும், கோடரை, ரேவதி, ஜ்யேஷ்டை, பூதனை, மாத்ருகை முதலானோரும், உடலையும் உயிரையும் பொறிகளையும் கெடுக்கிற உந்மாதமும், அபஸ்மாரம் முதலியவையும், கனவில் கண்ட உற்பாதங்களும், விருத்தரையும் பாலரையும் பீடிக்கும் கிரகங்களும் என எல்லாம் அழிந்தொழியட்டும். அவைகள் யாவும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் பெயரைச் சொல்வதாலேயே பயந்து அழிவன.” [பகவான் மூவுலகங்களையும் காக்கிறார். ஆனால், அவரது திருநாமம் அவரையே அல்லவா காப்பாற்றுகிறது! பகவான் தங்கத்தாது (கட்டிப்பொன்) போல எனில், அவரது திருநாமம் ஆபரணங்கள் (பணிப்பொன்) போல — என்பார்கள் வைணவ ஆசார்யர்கள்.] (27—29)

ஸ்ரீசுகர் (மேலும்) கூறலானார்—— இவ்வாறு அன்பால் கட்டுண்ட கோபிகைகளால் ரக்ஷை செய்விக்கப்பட்ட குழந்தையை, தாயான யசோதை, தன் பாலைக் குடிக்க வைத்துத் தூங்க வைத்தாள். (30)

அதற்குள் நந்தர் முதலான கோபர்கள் மதுரையிலிருந்து ஆயர்பாடி வந்து சேர்ந்தனர். பூதனையின் உடலைக் கண்டு மிகவும் வியந்தனர். (31)

வசுதேவர் சொன்ன உற்பாதம் நேர்ந்துள்ளது ஆச்சரியமே! அவர் முக்காலமும் அறியும் ஞானியாக ஆகிவிட்டார். அல்லது (ஒருவேளை) அவர் யோகேசுவரராக இருந்திருக்க வேண்டும், சந்தேகமே இல்லை. (32)

அவள் உடலைக் கோடரியால் துண்டு துண்டாக வெட்டிய கோபர்கள், தூரத்தில் கொண்டு போய்க் கட்டைகளால் மூடி எரித்தனர். (33)

(அவளது பாலை உண்பதன் மூலம்) ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் அனுபவிக்கப்பட்டதால் பாவம் நீங்கப் பெற்று, எரிகின்ற அந்த உடலிலிருந்து எழுந்த புகை, அகிற்கட்டையின் மணம் கொண்டதாக இருந்தது. (34)

உலகிலுள்ள சிசுக்களைக் கொன்று, இரத்தத்தைக் குடித்த அந்த அரக்கி பூதனை, ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு அவரைக் கொல்வதற்காகவே (விஷம் தடவிய) முலைப்பாலைத் தந்திருந்தாலும், நல்லோர் அடையும் நற்கதியையே அடைந்தாள்! (35)

(அவ்வாறிருக்க,) சிரத்தையுடனும் பக்தியுடனும் பரமாத்மாவான ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு, தனக்கு மிகவும் அன்புக்குரிய பொருளையோ அல்லது பகவானுக்கு மிகவும் உகந்தப் பொருளையோ தாய்போல் அன்புடன் அர்ப்பணிப்பவன் நற்கதி பெறமாட்டானா? (36)

மூவுலகத்தாரால் வணங்கப் பெறும் பிரும்மா, சிவன் ஆகியோரும் வணங்கும் பகவானது திருவடிகள் பக்தனின் இதயத்தில் நிறைந்து நிற்பவை. அவ்வாறான திருவடிகள் பதிய, அவளது (பூதனையின்) உடல் மீதேறி, பகவான் பாலைக் குடித்திருக்கிறார். (37)

அவள் அரக்கியேயாயினும் தாய் பெறும் சுவர்க்கம் பெற்றாள்! அப்படியிருக்க, ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு அன்புடன் பால் தந்த பசுக்களும் தாய்மார்களும் முக்தி பெறுவார்கள் என்பதைச் சொல்லவும் வேண்டுமா? (38)

மோட்சம் முதலிய பேறுகள் அனைத்தையும் வழங்கும் பகவானான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தேவகியின் மைந்தனாகப் பிறந்து, எவர்களிடம் தாயன்புடன் சுரந்த பாலை மகிழ்ச்சியோடு பருகினாரோ, அவ்வாறான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடத்தில் இடையறாத தாயன்பு கொண்ட இடைச்சிகளுக்கும் பசுக்களுக்கும் அறியாமையால் வரும் உலகியல் தளை (சம்சார பந்தம்) மறுபடியும் உண்டாகாது. (39—40)

(வெளியே சென்றிருந்த) கோபர்கள் சவப்புகையின் நறுமணத்தை முகர்ந்து, ‘இது என்ன! எங்கிருந்து வருகிறது?’ என்று வியந்து பேசிக் கொண்டே ஆயர்பாடியை அடைந்தனர். (41)

அங்கு கோபர்களால் விரிவாகக் கூறப்பட்ட பூதனை வருகை முதலானதையும், அவளது அழிவையும், குழந்தை ஸ்ரீகிருஷ்ணனது க்ஷேமத்தையும் கேட்டு மிகவும் வியந்தனர்! (42)

குருகுலத் திலகமே! இறந்து பிழைத்த தன் புதல்வனைப் பெருமனம் படைத்த நந்தகோபர் எடுத்து, உச்சிமுகர்ந்து பேரானந்தம் அடைந்தார். (43)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனது வியக்கத்தக்க குழந்தைப் பருவத் திருவிளையாடலான இந்த பூதனா மோட்சத்தைச் சிரத்தையுடன் கேட்கும் மனிதன், கோவிந்தனான பகவானிடம் பிரேம பக்தியைப் பெறுவான். (44)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஏழாவது அத்தியாயம் — திருணாவர்த்த மோட்சம்

பரீக்ஷித் மன்னன் கேட்கிறான்—— பிரபுவே! சகல வல்லமையும் பெற்ற பகவான் ஸ்ரீஹரி, பல திருவவதாரங்கள் செய்து, பலவிதமான திருவிளையாடல்களைப் புரிந்தார். அவையனைத்தும் நம் செவிகளுக்கும் மனத்திற்கும் இன்பமளிப்பவை. (1)

பகவானது எந்தெந்தத் திருவிளையாடல்களைக் கேட்பதால் மனத்தளர்ச்சியும் சஞ்சலமும் அகல்கிறதோ, உள்ளம் தெளிவடைகிறதோ, பகவானிடம் பக்தியும், அவரைச் சார்ந்தவரிடத்தில் நட்பும் ஏற்படுகிறதோ, அந்த ஸ்ரீஹரி, மானிட உலகையடைந்து மனிதப்பிறவியையொட்டிச் செய்த வியக்கத்தக்க பாலலீலைகளை விருப்பமிருந்தால் (எனக்குக் கூறலாமெனில்) கூறியருளுங்கள். (2—3)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஒரு நாள், குழந்தை தவழ்ந்து எழுந்ததற்கான மங்கள நீராட்டத்தில் பிறந்த நட்சத்திரமும் சேர்ந்தபோது, கூடியிருந்த பெண்மணிகளுடைய வாத்திய கீத ஒலியுடனும், மந்திரங்களின் கோஷத்துடனும் யசோதை, குழந்தைக்கு மங்கள ஸ்நானம் செய்வித்தாள். (4)

நந்தனின் மனைவி குழந்தையை நீராட்டி அலங்கரித்தாள். அன்னம், வஸ்திரங்கள், பூமாலைகள், பசுக்கள் முதலியவற்றால் அந்தணர்களைப் பெரிதும் உபசரித்து, நல்வாழ்த்து கூறச் செய்தபோது, குழந்தையின் கண்களில் தூக்கக் கலக்கம் உண்டானதைக் கண்டு, குழந்தையை மெல்லப் படுக்க வைத்தாள். (5)

குழந்தை தவழ்ந்தெழுந்ததற்கான கொண்டாட்டத்தில், ஆர்வத்தால் கலந்து கொண்ட ஆயர்பாடிவாசிகளை வரவேற்று உபசரித்த பெருமனம் கொண்ட அந்த யசோதை, குழந்தை அழுவதைக் காதில் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் அழும் குழந்தையோ, தாய்ப்பாலுக்கு ஏங்கிக் கால்களை உயரத் தூக்கி உதறியது. (6)

(வண்டியின்) கீழே படுத்திருந்த குழந்தையின் மிகச் சிறிய தளிர் போன்று மென்மையான கால்களால் உதைக்கப்பட்ட வண்டி புரண்டு, (அதன் மீதிருந்த) பற்பல சுவைமிக்க இனிய உணவு வகைகள் கொண்ட மண் பாத்திரங்கள் உடைந்தும், சக்கரங்களும் அச்சும் தலைகீழாகப் புரண்டும், நுகத்தடி முறிந்தும் கவிழ்ந்தது. (7)

குழந்தை தவழ்ந்தெழுந்த உற்சவத்தில் கலந்து கொண்ட கோபியரும், யசோதை—நந்தன் முதலானோரும் இந்த வியக்கத்தக்கக் காட்சியைக் கண்டு மெய்மறந்து, வருந்தி, கலங்கி, வண்டி தானாகவே எப்படிக் கவிழ்ந்திருக்கும்? எனக் கவலை கொண்டு, குழந்தையின் நாற்புறமும் சூழ்ந்து கொண்டனர். (8)

(அவ்வாறு) மனம் கலங்கிய கோபர்களையும் கோபிகைகளையும் பார்த்து, அங்கிருந்த சிறுவர்கள், ‘அழுது கொண்டிருந்த இவன், காலால் உதைக்க வண்டி விழுந்தது. இதுதான் (நாங்கள் நேரில் கண்ட) உண்மை’ என்றனர். (9)

சிறுவர்களின் பேச்சுதானே! என அதை அவர்கள் நம்பவில்லை. ஏனெனில், அந்தக் குழந்தையின் (கண்ணனின்) அளவிட முடியாத வலிமையை அவர்கள் அறியவில்லை. (10)

‘கிரக பீடையோ?’ எனப் பயந்த யசோதை, அழுது கொண்டிருந்த குழந்தையைத் தூக்கி எடுத்து, அந்தணர்களை மந்திரங்களால் நல்வாழ்த்து கூறச் செய்து, தன் பாலைப் பருகச் செய்தாள். (11)

வலிவுமிக்க கோபர்களின் உதவி கொண்டு முன்போல் அந்தந்தப் பாகங்களைச் சீராக்கி, நிறுத்தப்பட்ட வண்டியை, அந்தணர்கள் ஹோமம் செய்து, தயிர், அட்சதை, தர்ப்பை நீர் ஆகியவற்றால் வழிபட்டனர். (12)

‘பிறர் நலம் கண்டு மனம் வெதும்பல், பொய், தற்பெருமை, பொறாமை, பிறரைத் துன்புறுத்துவது மற்றும் செருக்கு — இவையில்லாத உண்மை நெறிமிக்க அந்தணர்களின் ஆசிகள் என்றும் வீணாவதில்லை’ என்று மனம் தேறிய நந்தன், குழந்தையை எடுத்துச் சென்று, ருக்—யஜுர்—ஸாமவேத மந்திரங்களால் தூய்மை பெற்ற நீராலும், பச்சிலை மூலிகைகளாலும் அந்தணர்கள் மூலம் நீராட்டி, நல்வாழ்த்து கூறச் செய்து, ஹோமம் வளர்த்து, மனவமைதி பெற்று, அந்தணர்களுக்கு மிகச்சிறந்த உணவு படைத்தார். (13—15)

ஆடை, பூமாலை, தங்க அணிகள் அணிந்து, எல்லாச் சிறப்புகளும் கொண்ட பசுக்களைத் தன் புதல்வனின் நலனுக்காக அந்தணர்களுக்கு வழங்கினார். அவர்களும் ஆசி வழங்கினர். (16)

வேத மந்திரங்களை ஓதி உணர்ந்த ஆசாரம் மிக்க அந்தணர்கள், பகவானிடத்தில் முழுவதும் உள்ளம் பதித்தவர்கள். அவர்களது ஆசிகள் என்றும் பயனற்றுப் போவதில்லை. அவை அப்படியே பயனைத் தருகின்றன. இது நிச்சயம்! (17)

ஒரு நாள், தன் மடியில் ஏறி அமர்ந்த புதல்வனைச் சீராட்டிய யசோதை, மலைச்சிகரம் போல் கனத்த குழந்தையைத் தாங்க இயலாதவளானாள். (18)

வியப்படைந்த யசோதை, பாரம் தாங்காமல் அவனைப் பூமியில் கிடத்திவிட்டு, மகாபுருஷரான ஸ்ரீஹரியைத் தியானித்துவிட்டு, வீட்டுப் பணிகளைச் செய்யலானாள். (19)

கம்சனது சேவகனான திருணாவர்த்தன் என்ற அசுரன், கம்சனால் தூண்டப்பட்டு, சுழற்காற்று வடிவில் கோகுலமனைத்தையும் புழுதியால் மறைத்து, கண் பார்வையையும் மறைத்து, திசைகள் அனைத்திலும் பயங்கரமான பேரொலியுடன் தரையில் கிடந்த குழந்தையைப் பறித்துச் சென்றான். (20—21)

கோகுலம் புழுதியாலும் இருளாலும் சிறிதுநேரம் மறைக்கப்பட்டது. யசோதை, தன் புதல்வனைத் தான் அமர வைத்த இடத்தில் காணவில்லை. (22)

திருணாவர்த்தனால் வாரி இறைக்கப்பட்ட பெருமணலால் அடிபட்டுக் கலங்கி நிற்கிற அனைவரும், தன்னையோ பிறரையோ காண இயலவில்லை. (23)

கொடிய சுழற்காற்றின் புழுதி மழையில் தன் புதல்வன் இருக்குமிடம் அறியாத பேதையான தாய், அவனையே நினைந்துருகித் தரையில் விழுந்து, கன்றை இழந்த பசுபோல் அழத் தொடங்கினாள். (24)

காற்று அடங்கி, மணல்மாரியின் வேகமும் ஓய்ந்ததும், யசோதையின் கதறலைக் கேட்ட கோபியர், அங்கு நந்தனின் புதல்வனைத் தேடியும் காணாமல் மிகவும் வருந்தி, கண்ணீர் நிறைந்த முகமுடையவர்களாய் அழுதார்கள். (25)

சுழற்காற்று வடிவெடுத்த திருணாவர்த்தன், ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வானவெளியில் தூக்கிச் செல்லும்போது, அவனது பாரம் தாங்க இயலாது வேகம் அடங்கி, மேலே செல்ல முடியாதவனானான். (26)

அதிக கனமாக இருந்ததால் குழந்தையைப் பாறாங்கல் என நினைத்த அவன், கழுத்தை நன்கு கட்டிக் கொண்டுள்ள அந்த அற்புதக் குழந்தையைத் தள்ளிவிடவும் இயலாதவனானான். (27)

கழுத்தில் இறுகப் பிடிக்கப்பட்டதால் அசைவற்றுக் கண்கள் பிதுங்க, குரல் முனக, உயிர் பிரிய, அந்த அசுரன் குழந்தையுடன் கோகுலத்தில் விழுந்தான். (28)

ஸ்ரீருத்ரரின் அம்பால் அடிபட்ட திரிபுரம் போல் வானத்திலிருந்து விழுந்து, தரையில் மோதிச் சிதறி, உடல் நொறுங்கிய அந்தக் கொடியவனை, அங்கு ஒன்றுகூடி நின்ற பெண்கள் அழுது கொண்டே கண்டனர். (29)

அவனது மார்பில் தொங்குகிற ஸ்ரீகிருஷ்ணனை எடுத்துத் தாயிடம் கொடுத்து வியந்தனர். வான்வழியே அரக்கனால் கொண்டு செல்லப்பட்டு, யமனின் வாயிலிருந்து மீண்டு நலமுடன் இருக்கும் அவனைத் திரும்ப அடைந்த கோபியரும், நந்தர் முதலான கோபரும் மிக்க மகிழ்ந்தனரன்றோ! (30)

இக்குழந்தை அரக்கனால் யமனிடம் கொண்டு செல்லப்பட்டான். ஆச்சரியமாகத் திரும்பிப் பிழைத்து வந்தான். இது விந்தையிலும் விந்தையன்றோ! தீமை புரியும் கொடிய அந்த அரக்கன், தன் தீய செயலால் அழிந்தான். நல்லவன், எல்லோரிடமும் சமபாவனையுடன் இருப்பதால் பயத்திலிருந்து விடுபடுகிறான். (31)

நாம் என்ன தவம் செய்தோமோ? ஸ்ரீமந்நாராயணனை வழிபட்டோமா? குளம், கிணறு வெட்டி, நற்பணிகள் புரிந்து எளியவருக்கு உதவினோமா? உயிரினத்திடம் கருணை காட்டினோமா? தெய்வச்செயலாக, இறந்த குழந்தை தன்னிடம் அன்பு பாராட்டியவர்களை மகிழ்விக்கத் திரும்பி வந்துவிட்டதே! (32)

அப்பெருங்காட்டில் பலவாறான அற்புதங்களைக் கண்டு வியந்த நந்தகோபர், வசுதேவரின் சொல்லைத் திரும்பத் திரும்பப் பாராட்டினார். (33)

ஒரு நாள், பெண்ணரசி யசோதை குழந்தையை எடுத்து மடியிலிட்டுக் கொண்டு, அன்பு பெருக, பால் பெருகிய திருமுலையைப் பருகத் தந்தாள். (34)

வயிறு நிரம்பப் பால் குடித்த அக்குழந்தையின் அழகிய புன்னகையுள்ள முகத்தை, யசோதை முத்தமிட்டுத் தாலாட்டியபோது, கொட்டாவி விடுகின்ற அவனது வாயில் ஆகாயம், பூமி, சுவர்க்கம், ஒளி மண்டலம், திக்குகள், சூரியன், சந்திரன், அக்னி, வாயு, கடல், தீவுகள், மலைகள், அவற்றிலிருந்து பெருகுகிற ஆறுகள், காடுகள், தாவர—ஜங்கமங்கள் மற்றும் உயிரினங்கள் அனைத்தையும் கண்டாள். (35—36)

அரசே! மான்விழி படைத்த அவள், திடீரென குழந்தையின் திருவாயினுள் உலகம் அனைத்தையும் கண்டு நடுங்கிக் கண்களை மூடி வியப்பில் ஆழ்ந்தாள்! (37)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் ஏழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எட்டாவது அத்தியாயம் — திருப்பெயர் சூட்டுதலும், பாலலீலைகளும்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! யாதவர்களின் புரோகிதரும், பெரும் தவசியுமான கர்க்காசார்யார் வசுதேவரால் தூண்டப் பெற்று, நந்தர் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த கோகுலம் சென்றார். (1)

அவரைக் கண்டு மிகவும் மகிழ்ந்த நந்தகோபர் அஞ்சலி செய்து வரவேற்று, ‘பகவானே இவர்!’ என்ற எண்ணத்துடன் வணங்கி வழிபட்டார். (2)

அவரது உபசரிப்பை ஏற்று நன்கு அமர்ந்த முனிவரை, தன் இனிய பேச்சால் மகிழ்வித்த நந்தன் கேட்கலானார்—— “முனிவரே! எல்லாவற்றாலும் நிறைவு பெற்ற உங்களுக்கு, நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்? (3)

பகவானே! மகான்களின் வரவு, துன்பத்தால் துவண்டுள்ள இல்லறத்தார்களின் நன்மைக்காகவே அன்றி வேறொன்றுமில்லை. (4)

ஒளி மண்டலங்களான சூரியன் முதலானோரின் கதி பற்றிய புலனறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட ‘ஜோதிடம்’ என்ற விஞ்ஞானம் தங்களால் தொகுக்கப்பட்டது. அதனால், மாந்தர் அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டதையும் (முற்பிறவியில் செய்த வினைப்பயன்களான புண்ணிய—பாவங்களையும், இப்பிறவியில் அதனால் பெறப்போகும் இன்ப—துன்பங்களையும்) அறிய முடிகிறது. (5)

நீங்கள் பிரும்மஞானிகளில் சிறந்தவர். பிறவியொன்றாலேயே அந்தணன் மாந்தருக்குக் குருவாகிறான். ஆகையால், தாங்கள்தான் இந்த இரு சிறுவர்களுக்குரிய (ஜாதகர்மம் முதலிய) ஸம்ஸ்காரங்களைச் செய்யவேண்டும்.” (6)

கர்க்கர் கூறுகிறார்—— “நான் யாதவர்களின் ஆசார்யன் என்பது உலகறிந்ததே. அதனால், நான் உன் குழந்தைகளுக்கு ஸம்ஸ்காரம் செய்து வைத்தால், தேவகியின் பிள்ளைகள் என்று கம்சன் நினைப்பான். (7)

கம்சன் தீய எண்ணம் கொண்டவன். உமக்கும் வசுதேவருக்கும் இடையேயான நட்பு மற்றும் தேவகியின் பெண் கூறியவாறு, ‘அவளது எட்டாவது கர்ப்பம் பெண்ணாக இருக்க முடியாது’ என்ற ஐயங்கொண்டு, அதனால் குழந்தையைக் கொன்றாலும் கொல்லலாம். அப்பொழுது அது நமக்குத் தீங்காக முடியும்.” (8—9)

நந்தர் பதில் கூறுகிறார்—— “கோகுலத்தில் என்னைச் சார்ந்தவர்களாலும் கண்டுபிடிக்க இயலாதவாறு நல்லாசிகளைக் கூறி, மறைவில் இருபிறப்பாளருக்குரிய ஸம்ஸ்காரத்தைச் செய்யுங்கள்.” (10)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு நந்தன் வேண்டவே, கர்க்காசார்யார், தான் முன்னர் விரும்பியபடி, சிறுவர் இருவருக்கும் மறைவில் யாருமறியாதவாறு ரகசியமாகப் பெயர் சூட்டினார். (11)

கர்க்கர் கூறுகிறார்—— “ரோஹிணியின் இப்புதல்வன், நண்பர்களைத் தன் நற்குணங்களால் மகிழ்விப்பவனாகி ‘ராமன்’ என்றும், வலிமை மிகுதியால் ‘பலபத்ரன்’ என்றும் அழைக்கப்படுவான். யாதவர்களின் பகைமையை நீக்கிப் பிணைக்கப் போவதால் ‘ஸங்கர்ஷணன்’ என்றும் சொல்லப்படுவான். (12)

இந்தப் பிள்ளைக்கு (ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு) ஒவ்வொரு யுகத்திலும் வெளுப்பு, சிகப்பு மற்றும் மஞ்சள் என்ற மூன்று நிறங்கள் இருந்தன. இப்போதோ கருப்பு நிறத்தை அடைந்துள்ளான். (13)

முன்னொரு காலத்தில் இவன், வசுதேவரின் புதல்வனாகப் பிறந்தான். அதனால், அறிஞர்கள் இவனை ‘வாசுதேவன்’ என்று சொல்வர். (14)

குணச்சிறப்பையும் பணிச்சிறப்பையும் ஒட்டி, இவனுக்குப் பல பெயர்களும் வடிவங்களும் உண்டு. அவற்றை நான் அறிவேன். மற்ற மக்கள் அறியமாட்டார்கள். (15)

இவன், கோபர்களையும் கோகுலத்தையும் மகிழ்விப்பவன்; உங்களுக்கு நலம் புரிபவன். இவனால் எல்லா இடையூறுகளையும் எளிதில் கடப்பீர்கள். (16)

ஆயர்பாடித் தலைவரே! முன்னர் நல்ல அரசாட்சியில்லாத தேசத்தில் திருடர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட நல்லோர்கள், இவனால் காப்பாற்றப்பட்டுச் செழித்து வளர்ந்து, திருடர்களை வென்றார்கள். (17)

ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் சார்பிலுள்ள தேவர்களை அசுரர் வெல்ல முடியாததுபோல், இவனிடம் அன்பு கொண்ட நன்மனம் படைத்த மாந்தரை உட்பகையோ, வெளிப்பகையோ வெல்ல முடியாது. (18)

நந்தரே! உமது புதல்வன், நற்குணங்களாலும் செல்வத்தாலும் புகழாலும் பெருமையாலும் ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு ஒப்பானவன். அதனால், கவனத்துடன் இவனைக் காப்பாற்றுங்கள்.” (19)

இவ்வாறு கர்க்கர் கட்டளையிட்டுவிட்டுத் தன்னிருப்பிடம் சென்றதும், நந்தர் மிகவும் மகிழ்ந்து, தன் விருப்பங்கள் நிறைவேறிவிட்டதாக எண்ணினார். (20)

இவ்வாறு சிறிது காலம் சென்றதும், கோகுலத்தில் பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் முழங்கால்களாலும் கைகளாலும் தவழ்ந்து விளையாடினர். (21)

அவர்கள் கோகுலத்தின் சேற்றுப்பகுதிகளில் இடுப்பிலும் கால்களிலும் கட்டிய சலங்கைகளின் ஒலி கேட்கும்படி இரண்டு கால்களையும் இழுத்துக் கொண்டு, அப்போது கேட்கிற சலங்கையொலியால் தாமும் மகிழ்ந்து, வேகமாகத் தவழ்ந்து முன்பின் தெரியாத ஒருவரின் பின் சிறிது தூரம் சென்று, பின் அவர் வேறு யாரோ எனத் தெரிந்து பயந்து தாய்களின் அருகே திரும்பி வந்தனர். (22)

தாய்மார்களான யசோதையும் ரோஹிணியும் அன்பின் மிகுதியால் மார்பில் பால் சுரக்க, சேறாகிற நறுமணப்பூச்சால் அழகிய தங்கள் குழந்தைகளை இரண்டு கைகளாலும் வாரியெடுத்து அணைத்து பால் பருகச் செய்தனர். பால் பருகுகிற அவர்களது பேதமை ததும்பும் புன்சிரிப்பின்போது காண்கிற ஓரிரு சிறு பற்களுள்ள முகத்தை உற்றுநோக்கிப் பேரானந்தம் அடைந்தனர். (23)

குழந்தைகள் இருவரும் சற்றே பெரியவர்களானதும், பெண்கள் பார்த்து இன்புறத்தக்க பாலலீலைகள் கோகுலத்தின் மத்தியில் செய்யவாரம்பித்தனர். இருவரும் சிறுகன்றுகளின் வால்களைப் பிடித்திழுக்க, அவைகள் பயந்து இங்குமங்கும் ஓடி இவர்களை இழுக்க, அப்போது அந்த கோபியர், வீட்டுவேலைகள் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, இவர்களையே கண்டு பரமானந்தத்தில் மூழ்கினார்கள். (24)

பரபரப்புமிக்கவர்களும், விளையாட்டில் ஆர்வமுள்ளவர்களுமான தங்கள் புதல்வர்களைக் கொம்புள்ள பசுக்கள், நெருப்பு, குரங்கு, கத்தி, ஜலம், பறவைகள், முள் முதலியவற்றிலிருந்து காத்துத் தடுத்து நிறுத்தவும், அதே சமயத்தில் வீட்டுவேலைகளைச் செய்யவும் இயலாதவர்களாக, அவர்களின் இரு தாய்மார்களும் மனச்சோர்வடைந்தனர். (25)

ராஜரிஷியே! சில நாட்களிலேயே கோகுலத்தில் பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் முழங்கால்களால் நிலத்தைத் தொடாது, சிரமமின்றிக் கால்களாலேயே நடக்கவாரம்பித்தனர். (26)

அதன்பின் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பலராமனுடனும், நண்பர்களான ஆயர் சிறுவர்களுடனும் கோபிகைகள் ஆனந்தம் பெறுமாறு விளையாடினார். (27)

கோபிகைகள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அழகிய பாலலீலையைக் கண்டு ஒன்றுகூடி நின்று, யசோதை கேட்கும்படி பேசலாயினர். (28)

“நாம் கவனிக்காத சமயமாகப் பார்த்து, பால் கறக்க வேண்டாத வேளையில் கன்றுகளை அவிழ்த்துவிடுகிறான்; கோபித்துக் கொண்டாலோ சிரிக்கிறான். சிலசமயம் திருட வழி கண்டுபிடித்து தயிர், பால் ஆகியவற்றைத் திருடிச் சுவைத்துச் சாப்பிடுகிறான்; தான் சாப்பிடும்முன் குரங்குகளுக்கும் பங்கிடுகிறான். ஒரு குரங்கு சாப்பிடாவிடில், பால் பானையை உடைக்கிறான். திருடப் பொருள் கிட்டாவிடில், வீட்டில் உள்ளவர்களிடம் கோபம் கொண்டு குழந்தைகளை அழவிட்டு வெளியே ஓடி விடுகிறான். (29)

கோபியர் வீட்டுவேலைகளில் முனைந்து ஈடுபட்டிருக்கும்போது, (திருட வேண்டிய) பொருள் கைக்கு எட்டாதிருப்பின், சிறு பீடம், உரல் முதலியவற்றால் அதனருகில் செல்ல வழி கண்டுபிடித்து, பாத்திரத்திலுள்ள பொருள் பற்றியும் அறிந்து, உறியிலுள்ள பானையில் முறையறிந்து துளை போடுகிறான். இருள் சூழ்ந்த வீட்டினுள் தன் உடலில் தரித்துள்ள அணிகளின் இரத்தின ஒளியைத் தீபமாக்கிக் கொள்கிறான். (30)

தூய்மையாக உள்ள வீட்டில் சிறுநீர் முதலியன கழித்து அடாத செயல்களைச் செய்கிறான். திருட்டு வழிகளால் திருடிவிட்டு சாதுபோல் இருக்கிறான்.” இவ்வாறு கண்களிலும் முகத்திலும் பயத்தைக் காட்டிக் கொண்டு நிற்கும் கண்ணனைக் கண்ட பெண்மணிகள் நடந்த செயலை விளக்க, அதைக் கேட்ட யசோதை, ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அதட்ட மனமின்றிச் சிரித்தபடியே இருந்தாள். (31)

ஒரு நாள், இவனுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த பலராமன் முதலிய கோபச்சிறுவர்கள், ‘ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மண்ணைத் தின்றான்’ எனத் தாயிடம் சொன்னார்கள். (32)

குழந்தையின் நன்மையையே விரும்பும் யசோதை, ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு அதட்டி, பயத்தால் நடுங்கி அங்குமிங்கும் மிரள மிரளப் பார்க்கிற அவனிடம் கூறலானாள்—— “அடே! போக்கிரிப்பயலே! நீ மிகவும் பிடிவாதக்காரனாகிவிட்டாய். நீ ஏன் மண்ணைத் தின்றாய்? உன் நண்பர்களான இவர்களும், உன் அண்ணாவும்கூடச் சொல்கிறார்களே!” (33—34)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறுகிறார்—— “அம்மா! நான் மண்ணைத் தின்னவில்லை. எல்லோரும் பொய் சொல்கிறார்கள். அவர்கள் சொல்வது மெய்யானால் நீயே நேரில் என் வாயைப் பார்.” (35)

“அப்படியானால் உன் வாயைத் திற!” என்று (அம்மா) கூற, திருவிளையாட்டாக மனிதக் குழந்தை வேஷம்பூண்ட, அணிமாதி செல்வங்களின் கருவூலமான பகவான் ஸ்ரீஹரி (உடனே) வாயைத் திறந்தார். (36)

அவள் குழந்தையின் திருவாயில் அசையாப் பொருட்களும் அசையும் பொருட்களும் நிறைந்த உலகத்தைக் கண்டாள். ஆகாயம், திக்குகள், மலைகள், தீவுகள், கடல்கள் சூழ்ந்த பூமண்டலம்; வாயு, அக்னி, சந்திரன் மற்றும் நட்சத்திரங்கள் கூடிய ஜோதி வட்டம்; நீர், நெருப்பு, வாயு, ஆகாயம், சாத்விக அஹங்கார காரியங்களான தேவதைகள்; ராஜஸ அஹங்கார காரியங்களான இந்திரியங்கள், மனம்; தாமஸ அஹங்கார காரியங்களான தன்மாத்திரைகள்; சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்கள் — இவையனைத்தையும் கண்டாள். (37—38)

ஜீவன், காலம், இயல்பு, கர்மம் — இவற்றிற்கான கூடுகள்; ஆண்—பெண் என்ற பிரிவிற்கான லிங்கங்கள் — இவ்வாறான பொருள்களடங்கிய உலகத்தையும் தன்னையும் கோகுலத்தையும் கண்ட அவள் மிகவும் குழப்பமடைந்தாள் (ஐயம் கொண்டாள்). (39)

“இது என்ன கனவா? தேவரின் மாயையா? என் புத்தி கலக்கமா? அல்லது இந்த என் புதல்வனுடன் உடன்பிறந்த ஏதோ ஓர் ஆத்ம சக்தியா? (40)

ஆகவே சித்தம், மனம், செயல், வாக்கு என்ற இவற்றால் எளிதில் ஆராய்ந்து உணர முடியாத இவ்வுலகிற்கு எவர் ஆதாரமானவரோ, காப்பவர் எவரோ, எவரது ஆதாரத்தில் இவ்வுலகம் பிரகாசிக்கிறதோ, அறிவாற்றலால் உணர இயலாத அந்த பகவானின் திருவடியை வணங்குகிறேன்! (41)

‘நான், என் கணவர், என் புதல்வன், கோகுலத்தின் தலைவரது எல்லாச் செல்வத்தையும் காப்பாற்றுகிறவள் நானே. கோபியரும் கோபர்களும் இந்த கால்நடைச் செல்வங்களும் என்னையே சார்ந்துள்ளன’ என்ற தவறான எண்ணம் எனக்கு எவரது மாயையால் ஏற்பட்டதோ, அந்த பகவான்தான் எனக்குப் புகலிடம்.” (42)

இவ்வாறு, யசோதை உண்மையை உணர்ந்தபோது, எங்கும் பரவியுள்ள பகவானான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், புத்திரனிடம் வைக்கும் அன்பு என்கிற விஷ்ணுமாயையை, அவளது இதயத்தில் தோற்றுவித்தார். (43)

உடனே, முன் பெற்ற தத்துவ நினைவை மறந்த யசோதை, தன் புதல்வனை மடியில் அமர்த்திக் கொண்டு, முன்போலவே புத்திர வாஞ்சைமிக்க மனமுடையவளானாள். (44)

வேதங்களும் உபநிடதங்களும் ஸாங்கியமும் யோகமும் ஸாத்வத ஆகமங்களும் ‘பகவான்’ என்று போற்றுகிற பெருமைமிக்க ஸ்ரீஹரியை, அவள் தன் புதல்வன் எனக் கருதினாள். (கர்மகாண்டங்கள் பகவானை ‘இந்திரன்’ எனக் காண்கின்றன. உபநிடதங்களோ ‘பரப்பிரும்மம்’ என்கின்றன. ஸாங்கிய சாஸ்திரம் ‘புருஷன்’ என்கிறது. யோக சாஸ்திரமோ ‘பரமாத்மா’ என்கிறது. பாஞ்சராத்திரம் முதலிய ஆகமங்கள் ‘ஸ்ரீபகவான்’ என்கின்றன. ஆனால், யசோதையோ ‘தன் மகன்’ என்கிறாள்.) (45)

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— பெரியோய்! உலகின் துயரையும் பாவத்தையும் அகற்றுகிற ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பெருமைமிக்க லீலையை அவரது பெற்றோர்களான தேவகியும் வசுதேவரும் உணரவில்லையே! கவிகளோ இன்றும் தொடர்ந்து அவற்றைப் பாடுகின்றனர். இவனை அடைய அந்த நந்தன் இவ்வாறான பெரும் மேன்மை தருகிற எந்தப் புண்ணியத்தைத்தான் செய்தாரோ? ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தாய்ப்பால் குடிக்குமளவிற்கு யசோதையும் என்ன புண்ணியம் செய்தாளோ? (46—47)

ஸ்ரீசுகர் பதில் கூறுகிறார்—— எட்டு வசுக்களிலும் மிகச்சிறந்த துரோணர், தன் மனைவி தரா என்பவளுடன் பிரும்மாவின் கோஸம்ரக்ஷணம் முதலிய கட்டளைகளை நிறைவேற்ற விரும்பிப் பிரும்மாவிடம் (பின்வருமாறு) வேண்டினார்—— “பூமியில் பிறந்த எங்களுக்கு அகில உலக ஈசனான, தேவர்களின் தேவனான ஸ்ரீஹரியிடம் மேலான பக்தி உண்டாக வேண்டும். அதனாலன்றோ உலகின் துன்பங்களை எளிதில் கடக்க முடியும்!” (48—49)

“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று பிரும்மதேவன் அருள, பெரும் புகழும் செல்வமும் பெற்ற ‘துரோணர்’ கோகுலத்தில் நந்தன் என்ற பெயருடன் பிறந்தார். அந்த ‘தரை’ யசோதையானாள். (50)

பரத வம்சத் தோன்றலே! பிரும்மதேவனின் அருளால் இப்பிறவியில் புதல்வனாகத் தோன்றிய உலகியல் தளைகளை அறுக்கும் பகவானிடம், அந்தத் தம்பதிகளுக்குச் சிறந்த பக்தி உண்டாயிற்று. கோபர்களுக்கும் கோபிகைகளுக்கும்கூட அவ்வாறே பக்தி உண்டாயிற்று. (51)

பிரும்மதேவனின் உத்தரவை உண்மையாக்கவே, கோகுலத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பலராமனுடன் தங்கி, தன் லீலைகளால் இருவரையும் மகிழ்வித்தார். (52)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் எட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகிருஷ்ணன் உரலில் கட்டுண்டது

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— (பகவானின் மூன்றாவது வயதில்) ஒரு நாள், வீட்டுப் பணியாளர்கள் வேறு பணிகளில் ஈடுபடுத்தப்பட்டிருக்கையில், நந்தரின் மனைவி யசோதை, தானே தயிர் கடைந்தாள். (1)

தயிர் கடையும்போது, ஸ்ரீகிருஷ்ணனது குழந்தை விளையாட்டைப் பற்றிய பாடல்களை நினைவிற்கொண்டு பாடிக் கொண்டிருந்தாள். (2)

அழகிய புருவங்கள் கொண்ட அவள், பருத்த இடுப்பில் ஒட்டியாணத்தால் இறுக்கப்பட்ட பட்டாடையையும், புதல்வன்பால் உள்ள அன்பால் பால் கசிந்து அசைந்தாடுகின்ற மார்பகத்தையும், கயிறு இழுப்பதால் களைத்த கைகளில் மேலும் கீழும் அசைகிற வளைகளையும், குண்டலங்களையும், வியர்த்த முகத்தையும் கொண்டு தலைமுடியிலிருந்து மல்லிகை மாலை நழுவி விழத் தயிர் கடைந்தாள். (3)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பால் குடிக்க விரும்பி, தயிர் கடைகின்ற தன் தாயிடம் சென்று, தயிர் கடைகிற மத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு, அன்புகாட்டித் தயிர் கடையவொட்டாமல் தடுத்தான். (4)

அவள் புன்சிரிப்புடன் விளங்கும் அவனது முகத்தைப் பார்த்து பால் பெருகவே, மடியில் ஏறியமர்ந்த அவனைப் பால் குடிக்கச் செய்தாள். அப்போது அடுப்பில் வைத்த பால் காய்ந்து, கொதித்துப் பொங்கி வழியவே, பால் குடித்து நிறைவு பெறாத பாலகனைக் கீழே இறக்கிவிட்டு, (அதை எடுக்க) வேகமாக ஓடினாள். (5)

அதனால் கோபமுற்ற கண்ணன் சிவந்த உதடுகள் துடிக்க, பற்களைக் கடித்துக் கொண்டு, தயிர் கடைகிற பானையை அம்மிக்குழவியால் உடைத்து, கண்களில் பொய்யாக நீர் பெருக்கி, உள்ளே சென்று மறைவில் நின்று வெண்ணெய் தின்றான். (6)

நன்கு காய்ந்த பாலை இறக்கி வைத்துத் திரும்பிய யசோதை, தயிர்ப்பானை உடைந்திருப்பதைக் கண்டு, அது தன் புதல்வனின் செயலே என அறிந்து, அவனையும் அங்கே காணாமல் (தனக்குத்தானே) சிரித்துக் கொண்டாள். (7)

(வெளியில் வந்து பார்க்க) கவிழ்ந்த உரலின் மேல் அமர்ந்து, உறியிலிருந்த வெண்ணெயை விருப்பம்போல் குரங்கிற்கு அளித்துத் தன் திருட்டுத்தனத்தால் பயந்து விழிக்கிற குழந்தையைக் கண்டு, சத்தமின்றி மெல்ல அவனது பின்புறமாகச் சென்றாள். (8)

கையில் தடியோடு வருகிற தன் தாயைக் கண்டதும், வேகமாக உரலிலிருந்து இறங்கிப் பயந்தவன்போல் ஓடினான். யோகிகளின் மனத்தால்கூடப் பின்பற்ற இயலாத அவனை, யசோதை பிடிக்கப் பின்தொடர்ந்து ஓடினாள். ஆனால், அவனைப் பிடிக்க இயலவில்லை. (9)

சிறுத்த இடையுள்ள தாய் யசோதை, வேகத்தால் தலைமுடி அவிழ, பூக்கள் சிதறிப் பின்தொடர, பருத்த புட்டங்களின் சுமையால் நடை தளர, இருப்பினும் எப்படியோ பின்தொடர்ந்து சென்று பிடித்துவிட்டாள். (10)

தவறிழைத்தவனும், கைகளால் மையிட்ட கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டு அழுபவனும், பயத்தால் மிரள மிரளத் தன்னை உற்றுநோக்குகிறவனுமான அப்பாலகனைக் கையில் பிடித்து பயம் காட்டி மிரட்டினாள். (11)

பாலகனிடம் அன்பு மிகுந்த அவள், அவன் பயந்துள்ளதை உணர்ந்து, தடியைக் கீழே எறிந்துவிட்டு, அவனது சக்தியை உணராது கயிற்றால் அவனைக் கட்ட முயன்றாள். (12)

எவருக்கு உள்ளும்—புறமும், முன்னும்—பின்னும் கிடையாதோ, எவர் உலகிற்கு உள்ளும்—புறமும், முன்னும்—பின்னும் உளரோ, எவர் இந்த உலகின் உருவமோ, எடுத்துக்காட்டுகளால் இன்னாரென்று அறியவொண்ணாதபடி, புலன்களுக்கும் புலப்படாதபடி மனிதவடிவம் ஏற்று விளங்கும் அவரைத் தன் புதல்வனாக எண்ணி, சாதாரணக் குழந்தையைப்போல் கயிற்றால் உரலில் கட்ட முயன்றாள். (13—14)

தவறிழைத்த தன் பாலகனைக் கட்டும்போது, அக்கயிறு இரண்டு அங்குல அளவு போதாமலிருந்தது. அதனுடன் வேறொரு கயிற்றைப் பிணைத்தாள். (15)

அதுவும் போதாமல் ஆனது. மறுபடியும் வேறொரு கயிற்றைச் சேர்த்தும், அதுவும் இரண்டங்குல அளவு குறைந்தே இருந்தது. எந்தக் கயிற்றை எடுத்தாலும், அதுவும் அவ்வாறே ஆனது! (16)

இவ்வாறு வீட்டிலுள்ள எல்லா கயிறுகளை இணைத்தும் குறைவாயிருப்பதைக் கண்ட யசோதை, (சூழ்ந்து நிற்கிற) கோபிகைகள் வியந்து நிற்பதுபோல் தானும் வியந்து நின்றாள்! (17)

தன் தாய் தலைமுடி அவிழ்ந்து, பூமாலை சிதற, உடல் வியர்க்க சிரமப்படுவதைக் கண்டு இரக்கங்கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தானாகவே அன்பால் கட்டுப்பட்டார். (18)

[ஒப்புநோக்குக.:—

‘கண்ணி நுண் சிறுத்தாம்பினால்

கட்டுண்ணப் பண்ணிய பெருமாயன்’

— மதுரகவியாழ்வார் 1]

மன்னனே! பிரும்மா, இந்திரன் முதலிய உலகபாலகர்களைக் கொண்ட இவ்வுலகம் பகவானது வசத்தில் உள்ளது. தன் விருப்பப்படி செயலாற்றக் கூடிய, பக்தர்களின் துன்பங்களைத் துடைக்கும் அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இவ்வாறு கட்டுண்டு பக்தர்களின் வசத்திலே தான் இருப்பதைக் காட்டியருளினார். (19)

முக்தியைத் தருகிற அந்த பகவானிடமிருந்து யசோதை எந்த அருளைப் பெற்றாளோ, அதனை மகனான பிரும்மாவோ, ஆத்மாவான ஸ்ரீருத்ரரோ, அவரது உடலிலேயே தங்கியுள்ள ஸ்ரீலக்ஷ்மியோ பெற்றதில்லை! பெற்றதில்லை! பெற்றதில்லை! [மும்முறை ‘இல்லை’ (‘ந’) எனக் கூறியது, ஸர்வநிச்சயம் என்பதை வெளிப்படுத்தவே.] (20)

யசோதையின் மகனான இந்த பகவான், இவ்வுலகில் தன்னிடம் பக்தி கொண்டவருக்கு எவ்வளவு எளிதில் அடையத்தக்கவரோ, அவ்வாறு உடற்பற்று கொண்ட தவசிகளுக்கோ, தன் ஆத்மா எனக் கருதப்படும் ஞானியருக்கோ எளிதில் அடையப் பெறாதவரே! (ஞானியரோ நிர்குண உபாசகர்கள். இங்கு பகவானோ ஸகுணராக அவதரித்துள்ளார். ஆகவே, அவர்களால் பெற இயலாதவர்.) (21)

பிரபுவான ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ, தாய் தன் வீட்டுப் பணிகளில் ஈடுபட்டுள்ள நிலையில், முன்னர் குபேரனது புதல்வர்களாக இருந்த யட்சர்கள், இப்போது மருத மரமாய் இருப்பதைக் கண்டார். (22)

அவர்கள் நளகூபரன், மணிக்ரீவன் என்று பெயர் பெற்ற பெருஞ்செல்வம் படைத்தவர்கள். முன்பொரு சமயம், அவர்கள் செல்வச்செருக்கு கொண்டதால் நாரதரிடம் சாபம் பெற்று, மரங்களின் நிலையைப் பெற்றவர்கள். (23)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தாவது அத்தியாயம் — நாரத சாபமும், யமளார்ஜுனர்களின் சாபம் நீங்குதலும்

மன்னன் பரீக்ஷித் வினவுகிறான்—— நளகூபரனுக்கும் மணிக்ரீவனுக்கும் சாபம் ஏன் ஏற்பட்டது? தேவரிஷிக்கும் கோபம் ஏற்படுமாறு, அவர்கள் செய்த நிந்தைக்குரிய அந்த தீச்செயல்தான் என்ன? (1)

ஸ்ரீசுகர் பதில் கூறுகிறார்—— குபேரனின் புதல்வர்களான இவர்கள் ஸ்ரீருத்ரரின் தொண்டர்கள். செருக்கு மிகுந்த அவர்கள் அழகிய கைலாயத் தோட்டத்தில் ‘வாருணீ’ என்னும் மதுவை அருந்தி, போதையால் கண்கள் சுழல, பூத்துக் குலுங்கும் அந்தத் தோட்டத்திலும் கங்கைக்கரையிலும் தம்மைத் தொடர்ந்து பாடுகிற பெண்களுடன் மெய்மறந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். (2—3)

தாமரை குவியலாகப் பூத்திருந்த கங்கையில் இளம்பெண்களுடன், களிறுகள் (ஆண்யானைகள்) பிடிகளுடன் (பெண்யானைகளுடன்) விளையாடுவது போல் நீர் விளையாட்டு விளையாடினர் (குபேரனின் புதல்வர்கள்). (4)

கௌரவகுல திலகமே! மகிமைமிக்க தேவரிஷி நாரதர் தற்செயலாக அங்கு வந்தவர், போதையால் மயங்கியுள்ள அவர்களைக் கண்டார். (5)

அவரைக் கண்டதும் ஆடையற்றிருந்த பெண்கள் வெட்கப்பட்டு, ‘சாபம் நேருமோ?’ என்று அஞ்சி ஆடைகளை வேகமாக அணிந்தனர். ஆடையற்றிருந்த அந்த இரு யட்சர்களும் ஆடை அணிய முற்படவில்லை. (6)

கள் குடித்த போதையுடன் செல்வச்செருக்கால் குருடான குபேரனின் அந்த குமாரர்களைக் கண்ட நாரதர், அவர்களுக்கு அருள்புரிவதற்காகவே சாபம் கொடுத்தார். (குறிப்பு:— அவர்களது செருக்கழிய சாபமும், ஸ்ரீகிருஷ்ண தரிசனமான அருளும்.) (7)

நாரதர் கூறினார்—— “விரும்பத்தக்கதை அளவுக்கு மீறி அனுபவித்தால் ரஜோ குணமான புத்தி தடுமாற்றம் உண்டாகும். அது செல்வச் செழிப்பால் வருவது. கல்வி மதம், பெருங்குடிப் பிறப்பால் வரும் மதம் என்பனவும் கூட, அவ்வளவு புத்தி தடுமாற்றத்தை உண்டாக்காது. ஏனெனில், பெண்கள் சேர்க்கை, சூதாட்டம், மது — இவை தனமதத்தில்தானே குடி கொண்டுள்ளன. (8)

இந்த தனமதம் உள்ளவர்கள், தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் தயை சிறிதுமின்றி, ‘அழியும் இவ்வுடலுக்கு முதுமையோ மரணமோ ஏற்படாது, இது அழியாதது’ என்று கருதிப் பிராணிகளைக் கொல்வர். (9)

எந்தச் சரீரத்தை பூதேவன், நரதேவன் என்று பெயரிட்டு அழைக்கின்றனரோ, முடிவில் அது புதைக்கப்பட்டுப் புழுத்தும், விலங்குகளுக்கு உணவாகி மலமாகவும், எரித்தால் சாம்பலாகவும் ஆகிறது. அந்த உடலுக்காகப் பிராணிகளுக்குத் தீங்கு விளைவிப்பவன், தனக்கு அதனால் எந்த நலனை எதிர்பார்க்கிறானோ, அதனால் நரகம்தான் கிட்டும். (10)

இந்த உடல், அன்னமிட்டு வளர்த்தவரைச் சார்ந்ததா? தாயின் கருவறைக்குள் செலுத்திய தந்தையுடையதா? கருவறையில் காத்த தாயைத்தான் சார்ந்ததா? அந்த தாயையும் பெற்ற பாட்டனைத்தான் சார்ந்ததா? தன்னைக் காட்டிலும் வலிமைமிக்க அரசனைத்தான் சார்ந்ததா? நம்மைப் பணம் கொடுத்து வாங்கிய தனிகனைத்தான் சார்ந்ததா? அல்லது எரிக்கும் நெருப்புக்கோ, தின்கிற நாய்க்கோதான் உரியதா? (11)

[ஒப்புநோக்குக:—

எரி எனக்கென்னும் புழுவோ

எனக்கெனும் இந்த மண்ணும்

சரியெனக்கென்னும் பருந்தோ

எனக்கெனும் தான்புசிக்க

நரியெனக்கென்னும் புன்னாய்

எனக்கென்னும் இந்நாறுடலைப்

பிரியமுடன் வளர்த்தேன்

இதனாலென்ன பேறெனக்கே.

— பட்டினத்தார் 67]

இந்த உடல் மிகச் சாதாரணப் பொருள். பிரகிருதியில் தோன்றி மறையும் இதன் தோற்றமும் மறைவும் விளக்கத்திற்கு உட்படாதது. முட்டாளைத் தவிர, வேறு எந்த அறிவாளி, இதனைத் தன்னுடையது என்ற இறுமாப்புடன் இதற்காக மற்ற பிராணிகளைக் கொல்வான்? (12)

செல்வச்செருக்கால் அறிவு குருடானவனுக்கு ஏழ்மையே ஒரு நோய் தீர்க்கும் அஞ்ஜனம் (மை). ஏனெனில், ஏழை மட்டுமே மற்ற பிராணிகளைத் தன்னுடன் சமமாகப் பார்ப்பான். (13)

முள்ளால் குத்தப்பட்டவன், தனக்கு ஏற்பட்ட வேதனை பிறருக்கு நேர்வதை விரும்ப மாட்டான். அனுமானத்தால் எல்லா ஜீவர்களையும் சமமாக அவன் பார்ப்பான். முள் குத்தலை உணராதவன் அவ்வாறல்ல. (14)

ஏழையோ, தானென்ற மமதையின்றிக் கல்வி மதம், தனமதம், நற்குடிப்பிறப்பு என்பன போன்ற எவ்விதச் செருக்குமற்றவனாக இருப்பான். ஏதோவொரு சமயம் தற்செயலாகத் துன்பம் அடைவான். ஏழ்மையே அவனுக்குப் பெரிய தவம். (15)

பசியால் தினமும் வாடி, உணவை எதிர்பார்த்து ஏங்கும் ஏழைக்கு, அவனது புலன்களும் வலிமையிழந்து வாடிவிடுகின்றன. அதனால், பிறரைத் துன்புறுத்தும் எண்ணமும் ஒழிந்துவிடுகிறது. (16)

ஏழைகளுக்கே சமநோக்குள்ள சாதுக்களுடைய சங்கம் (சேர்க்கை) கிட்டும். நல்லோரின் சேர்க்கையால் பேராசை குறையும். அதனால், விரைவில் அவன் மனம் தூய்மை பெறுகிறது; ஜீவன்முக்தனாகிறான். தனவானிடம் செல்வம், செல்வச்செருக்கு, செல்வம் சேர்க்கும் அவா என்ற மூன்று குறைகள் உள்ளன. ஏழையிடமோ முதல் இரண்டுமில்லை; மூன்றாவது குறை உண்டு. அக்குறையும் சான்றோர்கள் சேர்க்கையால் அழிவதால், அவனுக்கு விரைவிலேயே மங்களம் உண்டாகிறது. (17)

முகுந்தனின் திருவடிகளை நாடுபவரும் ஐம்பொறிகளை வென்றவரும் சமநோக்கு உள்ளவருமான நல்லோருக்கு, கெட்டவருடன் கூடி வாழ்கின்றவரும் செல்வச்செருக்குக் கொண்டவரும் நாடத்தகாதவருமான தீயோரால் ஆகவேண்டியது என்ன? (18)

ஆகையால், செல்வச் செருக்கால் அறிவிழந்தவரும், ஐம்பொறிகளையும் அடக்காது பெண்ணிடம் மனமிழந்தவரும், மதுவருந்தித் தன்னை மறந்தவருமான இவர்களது அறிவீனத்தால் ஏற்பட்ட செருக்கை அகற்றப் போகிறேன். (19)

திக்பாலரான குபேரனது புதல்வர்களான இவர்கள் மதுவால் மயங்கி, உணர்விழந்து, தமது ஆடையற்ற நிலையைக்கூட உணரவில்லையே? (20)

அதனால் உணர்வற்ற தாவர நிலையை அடையட்டும். அப்பொழுதுதான் இவ்வாறான தவறுகளைச் செய்ய மாட்டார்கள். அவ்வாறு தாவரமாக ஆனாலும், என் அருளால் முந்திய நினைவுகள் இருக்கட்டும். (21)

அவ்வாறு தேவ வருடத்தில் நூறாண்டுகள் கழிந்தபின்னர், ஸ்ரீவாசுதேவனின் அருள் கிட்டும். அதனால் பக்தியுணர்வு பெற்று, மறுபடியும் தன் உலகை அடைவர்.” (22)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கூறிய அந்த தேவரிஷி, ஸ்ரீமந்நாராயணனின் ஆசிரமமான பதரி சென்றார். நளகூபரனும் மணிக்ரீவனும் இரட்டை மருதமரங்களாக ஆனார்கள். (23)

அடியார்களில் சிறந்த முனிவரின் சொல்லை உண்மையாக்க விரும்பிய பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இரட்டை மருத மரங்களின் அருகே மெல்ல மெல்லச் சென்றார். (24)

‘தேவரிஷி நாரதர் எனது அன்புக்குரியவர். இவர்கள் இருவரும் குபேரனின் புதல்வர்கள். ஆகவே, அந்த மகாத்மா கூறியதை அப்படியே நிறைவேற்றுவேன்.’ (25)

இவ்வாறு எண்ணிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அந்த இரு மருத மரங்களினிடையே சென்றார். இவர் நடுவில் சென்றதும் உரல் குறுக்காக மாட்டிக் கொண்டது. (26)

குறுக்கே மாட்டிக் கொண்ட உரலை, வேகமாக வயிற்றில் கட்டிய கயிற்றால் குழந்தை இழுக்க, அதன் வலிவால் வேரின் பிடிப்பகன்ற மரங்களின் அடிமரம், கிளைகள், துளிர்கள் எல்லாம் நடுங்கிக் குலுங்க, பேரொலியுடன் பெயர்ந்து கீழே விழுந்தன. (27)

அந்த இரு மரங்களிலிருந்தும் தீ போல் ஒளிமிக்க சித்த புருஷர்கள் இருவர் வெளித் தோன்றினர். அவர்களது அழகொளியால் எட்டு திசைகளும் ஒளி வீசின. அகில உலக நாதரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் அவர்கள் வந்து, அவரைத் தலைவணங்கி, அஞ்சலியிட்டுத் தூய உள்ளத்துடன் துதிக்கலாயினர். (28)

(நளகூபர—மணிக்ரீவர்கள் துதித்தல்——) “கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா! மாபெரும் யோகியே! தாங்களே பிரகிருதியைக் கடந்த புருஷோத்தமர். இவ்வுலகனைத்தும் தங்களின் வெளிப்பட்டதும்—வெளிப்படாததுமான (ஸ்தூல—சூட்சுமமான) வடிவம் என்று பிரும்மநிலை உணர்ந்தவர் கூறுவர். (29)

தாங்கள் ஒருவரே, உலகத்தின் அனைத்து ஜீவனது உடலுக்கும் உயிருக்கும் உள்ளத்திற்கும் புலன்களுக்கும் தலைவன்; காலமாக நின்று இயக்குபவர்; பகவானான விஷ்ணுவாக எங்கும் பரவியவர்; அழிவற்ற ஈசுவரன். (30)

தாங்கள்தான் உலகின் ஆதியான மஹத்தத்துவமும், சத்துவம்—ரஜஸ்—தமஸ் என்ற முக்குணங்களின் சூட்சும (காணத்தோன்றாத) நிலையான பிரகிருதியும். க்ஷேத்திரமான உடலிலிருந்து கொண்டு, எல்லா ஸ்தூல—சூட்சும (வெளியில் காணத் தோன்றும், தோன்றாத) தத்துவங்களின் மாறுபாடுகளையும் உணர்ந்து, செயலைச் சாட்சியாகிக் கண்காணிக்கின்ற ஜீவபுருஷன். (31)

செயலறிவால் உணரத்தக்க பிரகிருதியின் குணங்களுக்கும், விகாரங்களான மாறுபாட்டிற்கும் அப்பாற்பட்ட தங்களை, ஸ்தூல—சூட்சும வடிவான குணங்களால் மறைக்கப்பட்டவன் எவ்வாறு அறிய முடியும்? ஏனெனில், இவை தோன்றுவதற்கு முன்பிருந்தே தாங்கள் இருக்கிறீர்களே! (32)

அனைத்து சிறப்புகளையும் கொண்டவரும், உலகைப் படைத்தவரும், தன்னால் பிரகாசிக்கின்ற குணங்களால் மறைக்கப் பெற்றவரும், எங்கும் நிறைந்தவரும், வசுதேவருடைய மகனுமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் என்னும் பரம்பொருளை வணங்குகிறோம்! (33)

தங்களது இந்த உடல் இயற்கையானதல்ல (தெய்விகமானது). ஆனால், உடல் உள்ளவர்களால் செய்ய இயலாத அதிசயமிக்க செயலாற்றலையும், உடல் பெற்றவரிடம் பொருந்தாத பேராற்றலையும் கொண்டு தங்களது அவதாரங்கள் பற்றி அறிய முடிகிறது. (34)

அகில உலகின் நன்மைக்கும் மேன்மைக்குமாக, இப்பொழுது தாங்கள் எல்லா பேராற்றல்களும் நிரம்பியவராக, எல்லோர் விருப்பங்களையும் நிறைவுறச் செய்யவே, ஓர் அம்சம் கொண்டு அவதரித்துள்ளீர்கள். (35)

மேலான மங்களப் பொருளே! வணக்கம். மங்களப் பொருளுள் மங்களமாக இருப்பவரே! வணக்கம். யாதவர்களின் தலைவரே! மனவமைதி நல்குபவரே! வசுதேவரின் மைந்தரே! வணக்கம். (36)

எல்லையற்று எங்கும் நிறைந்தவரே! தங்களது தொண்டருக்குத் தொண்டர்களான எங்களுக்கு அனுமதி தாருங்கள். ரிஷி நாரதரின் அருளால் தங்கள் தரிசனம், எங்களுக்குக் கிட்டியது. (37)

தங்களது திருக்கல்யாண குணங்களைத் தொடர்ந்து கூறுவதில் எங்களது வாக்கும், கேட்பதில் காதுகளும், பணிபுரிவதில் கைகளும், திருவடிகளின் நினைவில் மனமும், தாங்கள் குடி கொண்டுள்ள இவ்வுலகை வணங்குவதில் தலையும், தங்கள் திருவுடலாக உலாவுகிற நல்லோரைக் காண்பதில் பார்வையும் ஈடுபடட்டும்.” (38)

ஸ்ரீசுகர் மேலும் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு அவர்களால் துதிக்கப் பெற்ற அழகிற்கும் இனிமைக்கும் கொள்கலனான கோகுலநாதரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தான் கயிற்றால் உரலில் கட்டப்பட்டவராய், சிரித்துக் கொண்டே அவர்களைப் பார்த்து பின்வருமாறு சொன்னார். (39)

[குறிப்பு:— உலகத்தளையால் பிணைக்கப்பட்ட ஜீவாத்மா, தளையற்ற என்னைத் துதிக்கிறான். ஆனால், இன்று நான் தளைப்பட்டேன். விடுபட்ட ஜீவன் என்னைத் துதிக்கிறான். இம்மாறுபாட்டைக் கண்டு பகவான் சிரிக்கிறான்.]

பகவான் கூறுகிறார்—— “கருணை வடிவான ரிஷி நாரதர் இட்ட சாபம், செல்வச்செருக்கால் குருடான உங்களுக்கு, அச்செல்வச்செருக்கு அழிவதற்குக் காரணமான அருளாக ஆகும் என்பதை நான் முன்னரே அறிவேன். (40)

சமநோக்குள்ளவரும், அனைத்தையும் என்னிடமே அர்ப்பணம் செய்துள்ளவருமான நல்லோரின் தரிசனத்தால், சூரியன் உதித்ததும் கண்களுக்கு இருளின் தடை நீங்குவதுபோல், மனிதர்களுக்கு ஏற்படும் பந்தம் நீங்குகிறது. (41)

ஆகவே, நளகூபரனே! என்னையே மேலான கதி என்று உணர்ந்த நீங்கள், உங்கள் இருப்பிடம் செல்வீர். உங்களுக்கு, நீங்கள் விரும்பியபடி உலகியல் தளையை நீக்கும் சிறந்த பக்தி, என்னிடம் ஏற்பட்டுள்ளது.” (42)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கூறப்பெற்ற அவர்கள் இருவரும் உரலில் கட்டப்பட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் திரும்பத் திரும்ப வலம் வந்து வணங்கி, விடைபெற்று, வடக்கு நோக்கிச் சென்றனர். (43)

[குறிப்பு:— ‘ஸ்ரீகிருஷ்ணன் (ஸகுணராகக்) கயிற்றால் கட்டப்பட்டிருக்கும் வரைதானே, அவன் தரிசனம் நமக்குக் கிட்டும். (நிர்குணராகக்) கட்டவிழ்க்கப்பட்டால், மனத்தாலும் அவரைப் பிடிக்க முடியாதே’ என்று நினைத்துத்தான் ஸ்ரீகண்ணனை உரலிலிருந்து அவிழ்த்துவிடாது சென்றனர் போலும்! குணம் = கயிறு.]

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் பத்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினோராவது அத்தியாயம் — வத்ஸாசுரனுக்கும் பகாசுரனுக்கும் மோட்சம் அளித்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— குருகுலத் திலகமே! மரங்களிரண்டும் கீழே விழும் பேரோசையைக் கேட்டு, இடி விழுந்ததோ? என்று பயந்த நந்தர் முதலான கோபர்கள் அங்கு வந்தனர். (1)

இரண்டு மருத மரங்களும் அங்கு தரையில் சாய்ந்துள்ளதைக் கண்டு, அவ்வாறு விழுந்ததற்கான காரணமும், அதன் நோக்கமும் அறியாமல் குழம்பினர். (2)

அப்போதும் இடுப்பில் கட்டிய கயிற்றுடன் உரலை இழுத்துச் செல்கிற பாலகனைக் கண்டு, ‘இது எவர் செயலோ? எப்படி நேர்ந்ததோ? வியப்பாக உள்ளதே! ஒருவேளை தீக்குறிகளோ?’ என்று பயந்தனர். (3)

அங்கிருந்த சிறுவர்கள் சொன்னார்கள்—— “(ஐயா!) குறுக்காக இருக்கும் இவ்வுரலை இழுத்துக் கொண்டு இரு மரங்களின் நடுவே சென்ற கிருஷ்ணன், அப்புறமிருந்து உரலை இழுத்தான். உடனே இரு மரங்களும் கீழே சாய்ந்தன. அதிலிருந்து இரண்டு தேவர்கள் வெளியே வந்தனர். இதை நாங்கள் கண்களால் கண்டோம்.” (4)

சிறுவன் மரத்தை வேருடன் பிடுங்கிச் சாய்த்தானென்பது நடவாதது, பொருந்தாதது என்று ஐயங்கொண்ட சிலர், சிறுவர்கள் சொன்னதை ஏற்கவில்லை. ஆனால், முன் நடந்த கண்ணனது செயல்களை நினைத்த சிலர் ஒருக்கால் நடந்திருக்கலாம் எனவும் நம்பினர். (5)

கயிற்றால் கட்டப்பட்டு உரலை இழுத்துக் கொண்டு வருகிற தன் புதல்வனைக் கண்ட நந்தர், (மரத்தைச் சாய்க்கிற வேகத்தில் உரலையும் கிருஷ்ணனையும் பிணைத்த கயிறு அறுகாததையும், கட்டு இதுகாறும் எவராலும் அவிழ்க்கப் பெறாதிருப்பதையும் உணர்ந்து,) சிரித்துக் கொண்டே புதல்வனைக் கட்டிலிருந்து விடுவித்தார். (6)

[குறிப்பு:— கட்டு அவிழ்க்கப் பெறாததன் காரணம் 10/43—ன் குறிப்பில் காண்க.]

கோபிகைகளால் புகழ்ந்து தூண்டப் பெற்ற பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவர்களின் வசப்பட்டு பொம்மலாட்டத்துப் பொம்மைபோல், பாமரச் சிறுவன்போல் ஆடினார், பாடினார். (7)

சிலசமயம், கோபிகைகளின் கட்டளைக்கு அடங்கி பீடம் (பலகை), படி, பாதரக்ஷை (காலணி) முதலியவற்றை எடுத்து வருகிறார். தன்னைச் சார்ந்தவருக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பதற்காக, சிலசமயம் பயில்வான்களைப் போல் கைகளால் துடைகளைத் தட்டிக் கொள்கிறார். (8)

பகவானாயினும் தன் பாலலீலைகளால் கோகுலவாசிகளுக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தார். இவ்வுலகில் பகவானுடைய உண்மைநிலையினை அறிந்த சான்றோர்களுக்கு, ‘தான், தன் அடியார்களின் பக்திக்கு ஆட்பட்டவன்’ என்பதையும் உணர்த்தினார். (9)

(ஒருநாள்) ‘பழம் வாங்கலையோ, பழம்’ என்ற கூவலைக் கேட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், (அவரவர் விரும்பியதை வழங்குபவராயினும்) பழத்தை நாடி, வேகமாகப் பழம் வாங்க, தானியத்தை எடுத்துக் கொண்டு ஓடினார். (10)

கை இடைவெளி வழியே தானியங்கள் நழுவிவிடவே, (கைகள் காலியாக இருப்பது கண்ட பழக்காரி) இரு கைகளையும் பழங்களால் நிரப்பினாள். பகவானோ பழக்கூடையை இரத்தினங்களால் நிரப்பினார். (11)

இரட்டை மருதுகளைச் சாய்த்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனும், பலராமனும் யமுனைக் கரையில் சிறுவர்களுடன் ஓயாமல் விளையாடிக் கொண்டிருக்க, ரோஹிணி அவர்களை அழைத்தாள். (12)

விளையாட்டின் ஈடுபாட்டால் அந்த இரு புதல்வர்களும் கூப்பிட்டும் வராததால், புதல்வர்களிடம் மிக்க அன்பு கொண்ட யசோதையை ரோஹிணி அனுப்பினாள். (13)

யசோதை, பிள்ளையைக் கண்டதும் மார்பில் பால் பெருக, அண்ணனுடன் அளவு கடந்து விளையாடுகிற ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கூப்பிட்டாள்—— “கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா! செந்தாமரைக் கண்ணா! குழந்தாய் ஓடி வா! பால் குடி! விளையாடினது போதும். பசியால் வாடியும் விளையாட்டால் களைத்தும் உள்ளாய்! (14—15)

ஏ பலராமா! குழந்தாய்! குலத்தை மகிழ்விப்பவனே! தம்பியுடன் வேகமாய் வா! காலையிலே சாப்பிட்டது. (நேரம் கடந்துவிட்டது.) அதனால், நீ சாப்பிடவேண்டும். ஓடி வா! (16)

தாசர்களின் குலத்தில் உதித்தவனே! நந்தகோபர் சாப்பிட உன்னை எதிர்பார்க்கிறார். ஓடி வா! எங்களிடம் அன்பு காட்டு. சிறுவர்களே! நீங்கள் உங்கள் வீட்டிற்குச் செல்லுங்கள். (17)

குழந்தாய்! உன் உடல் முழுக்க தூசி. இன்று உன் பிறந்த நாள் வேறு. நீராடிவிட்டு, அந்தணர்களுக்கு உன் கைகளால் பசுக்களை தானம் செய். (18)

பார், இங்கே பார்! உன் நண்பர்கள் எல்லோரும் தன் தாய்களால் நீராட்டப் பெற்று, ஆடை—அணிகளை அணிந்துள்ளார்கள். நீயும் நீராடி ஆடை—அணிகளை அணிந்து சாப்பிட்டுவிட்டு விளையாடு.” (19)

அரசே பரீக்ஷித்! அன்பால் கட்டுண்ட அந்த யசோதை, எல்லா உலகினருக்கும் தலைவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தன் பிள்ளை என்று எண்ணினாள். பலராமனுடன் அவனையும் கைகளில் பிடித்துக் கொண்டு வீடு வந்து, புத்திரர்களின் க்ஷேமத்திற்குரிய செயல்களை ஆசையோடு செய்தாள். (20)

கோகுலத்து முதியவர்களான நந்தன் முதலானோர், கோகுலம் அமைந்துள்ள பெரும் காட்டில் பெருத்த துன்பங்களை அனுபவித்துவிட்டு, பின் ஒன்றுகூடி, ஆயர்பாடியின் நன்மைக்கான செயல்முறை பற்றி ஆராய்ந்தனர். (21)

அறிவிலும் வயதிலும் மூத்த உபநந்தர் (நந்தரின் மூத்த அண்ணன்) என்பவர், இடத்திற்கும் காலத்திற்கும் பொருளிற்கும் ஏற்ப முறையறிந்தவர்; பலராமனுக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கும் பிரியத்தைச் செய்பவர். அவர் அங்கு பேசலானார்—— “சிறுவர்களின் அழிவிற்குக் காரணமாகக் கூடிய தீமைகள் இங்கு நேர்கின்றன. (ஆகவே,) கோகுலத்தின் நன்மையை நாடுகின்ற நாம் இங்கிருந்து வெளியேற வேண்டும். (22—23)

சிறுவர்களைக் கொன்றுவந்த அரக்கியிடமிருந்து இச்சிறுவன் எப்படியோ தப்பித்தான். நல்லவேளை, ஸ்ரீஹரியின் அருளால் வண்டி இவன் மீது விழவில்லை. (24)

சுழற்காற்றாக வந்த அசுரன், இவனை விண்ணில் கொண்டு சென்று பெரும் விபத்திலன்றோ தள்ளினான். அப்படி பாறையில் விழுந்தவன் பகவானால் காப்பாற்றப்பட்டான். (25)

மருத மரங்கள் இரண்டும் விழும்போது இடையே இருந்த இவனோ, வேறு குழந்தைகளோ எவரும் சாகவில்லை. இதுவும் பகவானின் திருவருளே. (26)

தீக்குறிகளால் நேரும் கேடு கோகுலத்தை எதிர்கொள்வதற்கு முன்பே, சிறுவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு சுற்றத்தாருடன் வேறிடம் செல்வோம். (27)

(அருகிலே உள்ள) பிருந்தாவனம் என்ற காடு பசுக்களுக்கு இதமானது; புதியது; புண்ணியமான மலைகளையும் புல்பூண்டுகளையும் கொண்டது; கோபர், கோபியர் மற்றும் பசுக்கள் வசிப்பதற்கு ஏற்றது. (28)

உங்களுக்குச் சம்மதமெனில் இன்றே அங்கு செல்வோம். தாமதமின்றி வண்டிகளைப் பூட்டுங்கள். முதலில் பசுக்கள் முன்னே செல்லட்டும்.” (29)

இதைக் கேட்டதும் கோபர்கள், ஒரே மனதுடன் இது நல்லதே! நல்லதே! என்று கூறி, தத்தம் பசு மந்தையை ஓரிடத்தில் சேர்த்துக் கொண்டு, வீட்டுப்பொருட்களையும் வண்டிகளில் ஏற்றிக் கொண்டு புறப்பட்டனர். (30)

அரசே! முதியவர்களையும் சிறுவர்களையும் பெண்களையும் மற்றும் வீட்டுப் பொருட்களையும் வண்டிகளில் ஏற்றி, கவனத்துடன் வில்லேந்தி கோபாலர்கள் பசுக்களை முன் செல்லவிடுத்து, நாற்புறங்களிலும் கொம்புகளை ஊதிக் கொண்டும், பெருத்தத் தூரிய ஒலியுடனும், புரோகிதர்களோடு விழிப்புணர்வுடன் சென்றனர். (31—32)

தேர்களில் ஏறி அமர்ந்த கோபிகைகள் மார்பகங்களில் குங்குமம் மிளிர, கழுத்தில் நகைகள் பூண்டு, அழகிய ஆடைகள் உடுத்தி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் லீலைகளைப் பாடிச் சென்றனர். (33)

யசோதையும் ரோஹிணியும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடனும் பலராமனுடனும் ஒரே வண்டியில் அமர்ந்து கொண்டு, அவர்களது மழலை சொற்களைக் கேட்பதில் ஆவலுடன் உடன் சென்றனர். (34)

எல்லாக் காலங்களிலும் இன்பமளிக்கும் பிருந்தாவனத்திற்குள் நுழைந்து, வண்டிகளை அரைவட்டமாக நிறுத்தி, பசுமந்தைகள் தங்க ஏற்ற இடத்தை அமைத்தனர். (35)

அரசே! பிருந்தாவனத்தையும், கோவர்த்தன மலையையும், யமுனையின் மணல் திட்டுகளையும் கண்ட பலராமனுக்கும் ஸ்ரீமாதவனுக்கும் மிக்க மகிழ்ச்சி உண்டாயிற்று. (36)

இவ்வாறு சிறுவர்களின் குறும்பு விளையாட்டாலும், கொஞ்சும் மழலைப் பேச்சாலும் கோகுலவாசிகளுக்கு மகிழ்ச்சியளித்துவரும் இருவரும், கன்றுகள் மேய்க்கும் பருவமெய்தினர். (37)

பல விளையாட்டுப் பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு கோபச் சிறுவர்களுடன் கோகுலத்திற்கு அருகிலேயே கன்றுகளை மேய்க்கத் தொடங்கினர். (38)

இவ்விருவரும் சில இடங்களில் புல்லாங்குழல் ஊதுவர். சில இடங்களில் கிட்டிப்புள் விளையாடுவர். சில இடங்களில் கால்களிலுள்ள சிலம்புமணிகளால் தாளமிடுவர். சிலநேரம் பசு, காளைபோல் பொம்மைகள் செய்து விளையாடுவர். (39)

சிலசமயம், காளைகள்போல் எக்காளமிட்டு ஒருவருக்கொருவர் மோதுவர். பறவைகள், விலங்குகள் போல் குரல் கொடுத்து, பாமரக் குழந்தைகள் போல் விளையாடுவர். (40)

ஒரு சமயம், யமுனையின் கரையில் தத்தமது தோழர்களோடு கன்றுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது, ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் பலராமனையும் கொல்லும் எண்ணத்துடன் ஓர் அசுரன் வந்தான். (41)

பசுங்கன்று வடிவெடுத்துக் கன்றுக் கூட்டங்களுடன் கலந்துள்ள அவனை, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பலராமனுக்குச் சுட்டிக்காட்டி, ஒன்றுமறியாதவர் போல் மெல்ல மெல்ல அவனை நெருங்கினார். (42)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அக்கன்றின் பின்னங்கால்களையும் வாலையும் பிடித்துத் தூக்கி விண்ணில் சுழற்ற, (அதனால்) உயிர் துறந்த அவனை, விளா மரத்தின் மீது மோதினார். உடல் பருத்த அவன், உதிர்ந்த விளாம்பழங்களுடன் தானும் கீழே விழுந்தான். (43)

அதனைக் கண்ட சிறுவர்கள், ‘பலே! பலே!’ எனப் பாராட்டினர். தேவர்களும் பூமாரி பொழிந்து மகிழ்ந்தனர். (44)

உலகைக் காக்கின்ற அவர்கள், இன்று கன்றுகளைக் காப்பவராயினர். காலையுணவு கையிலேந்தி வந்து, பசுக்களின் கன்றுகளை மேய்த்துக் கொண்டு சுற்றி வந்தனர். (45)

ஒரு சமயம், தத்தமது கன்றுக் கூட்டத்தை நீர் பருகச் செய்ய விரும்பிய அவர்கள், நீர்மடுவின் அருகே அவற்றை அழைத்து வந்து நீர் பருகச் செய்து, தாமும் நீர் பருகினர். (46)

அங்கு வஜ்ராயுத தாக்குதலால் சிதறி விழுந்த மலைமுகடு போன்று ஒரு பிராணி இருப்பதைக் கண்டு சிறுவர்கள் பயந்தனர். (47)

வலிமைமிக்க கொக்கு வடிவமேற்ற பகன் என்ற அந்தப் பெரும் அசுரன், தன் கூரான அலகால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பிடித்து விழுங்கினான். (48)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அப்பெரும் கொக்கால் விழுங்கப்பட்டதைக் கண்ட பலராமன் முதலிய சிறுவர்கள், உயிரற்ற புலன்கள் போல் உணர்விழந்தனர். (49)

நெருப்புப் போல் தொண்டையைச் சுடுகின்ற அந்த நந்தகோபரின் புதல்வனை, உலகின் தந்தையான பிரும்மாவின் தந்தை ஸ்ரீகிருஷ்ணனை, அந்த பகாசுரன் உடனே வெளியே கக்கினான். சிறிதும் புண்படாத சிறுவனைக் கண்டு கோபத்துடன் மறுபடியும் அலகால் குத்த வந்தான். (50)

நல்லோரைக் காக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தேவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருபவராக, தன்னை நோக்கி வருகிறவன் கம்சனின் நண்பனான பகாசுரன் என்றறிந்து, சிறுவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, கைகளால் அவனது (பகாசுரனது) அலகுகளைப் பற்றிக் கோரையைக் கிழிப்பதுபோல் (விளையாட்டாகவே) பிளந்து கிழித்தார். (51)

அப்பொழுது, விண்ணோர்கள் நந்தனத் தோட்டத்து மல்லிகை மலர்களை அவர் மீது வாரியிறைத்தனர். நகாரா வாசித்து, சங்கு ஊதிக் கொண்டாடினர். கோபச் சிறுவர்கள் அதனைக் கண்டு வியந்தனர். (52)

பகனின் வாயிலிருந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணன் விடுபட்டதைக் கண்ட பலராமன் முதலிய சிறுவர்கள், புலன்கள் திரும்ப உயிரைப் பெற்றது போல், தம்மிடம் திரும்பி வந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கட்டியணைத்து மகிழ்ந்து ஆறுதல் பெற்று, கன்றுகளுடன் கோகுலத்தை அடைந்து நடந்த நிகழ்ச்சிகளைக் கூறினார்கள். (53)

அதனைக் கேட்டு வியந்த கோபர்களும் கோபிகைகளும், இறந்து பிழைத்துத் திரும்பி வந்தவனைக் கண்டதுபோல் உணர்ச்சிப்பெருக்குடன் தங்கள் பேராவலைக் கண்களில் காட்டி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே உற்றுப் பார்த்து நின்றனர். (54)

அந்தோ! இந்தச் சிறுவனுக்குத்தான் (ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குத்தான்) எத்தனை யமன்கள்? இவனுக்குத் தீங்கு நினைப்பவன் தனக்கே தீங்கைத் தேடிக் கொண்டு அழிகிறான். ஏனெனில், அவன் முற்பிறவியில் பிறருக்குத் தீங்கு செய்திருப்பான். (55)

தீயவர்களான அவர்களால் இவனை ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. இவனைக் கொல்லும் எண்ணத்துடன் வருபவர்கள் நெருப்பில் விழுகிற விட்டில்பூச்சிபோல் தானே மடிகின்றனர். (56)

பிரும்மத்தை உணர்ந்தவர்களின் வாக்குகள் எப்போதும் பொய்ப்பதில்லை. அனைத்துமறிந்த கர்க்கர் கூறியபடிதான் அனைத்தும் நடக்கிறது. (57)

இவ்வாறு நந்தர் முதலான கோபர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ண—ராமர்களின் திருவிளையாடல்களை மகிழ்ச்சியுடன் பேசுவதிலேயே ஈடுபட்டதால், உலகியல் துன்பங்களை உணரவில்லை! (58)

இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ண—பலராமர்கள் இருவரும் கண்களைக் கட்டி விளையாடுவது, அணை கட்டுவது, குரங்கு போல் தாவுவது போன்ற சிறுவர்களுக்குரிய விளையாட்டுகளால் தங்கள் குழந்தைப் பருவத்தைக் கழித்தனர். (59)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் பதினோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் — அகாசுர மோட்சம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஒரு சமயம் காட்டில் விருந்துகொள்ள மனம் கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், காலையில் எழுந்து அழகிய கொம்பு ஒலியால் கன்று மேய்க்கிற தன் நண்பர்களை எழுப்பி, கன்றுகளை முன் செல்லவிட்டு, கோகுலத்திலிருந்து வெளிக் கிளம்பினார். (1)

அவருடன் ஆயிரக்கணக்கான சிறுவர்கள் உரி, பிரம்பு, கொம்பு ஏந்தி, ஆயிரக்கணக்கான கன்றுகளை முன் செல்லவிட்டு மகிழ்ச்சியுடன் கிளம்பினர். (2)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனது எண்ணற்ற கன்றுகளுடன் தங்கள் கன்றுகளையும் வரிசைப்படுத்தி இணைத்து மேய்த்துக் கொண்டு, ஆங்காங்கு சிறுவர்களுக்குரிய விளையாட்டுக்களை விளையாடியவண்ணம் பொழுது போக்கினர். (3)

சோழி, குந்துமணி, தங்க நகை — இவற்றால் தங்களை அழகு செய்து கொண்டுள்ள அவர்கள், பழம், இலைத்துளிர்க்கொத்து, பூங்கொத்து, மயிலிறகு, மலையிலிருந்து பெறப்பட்ட செவ்வண்ணமான தாதுப் பொடிகள் ஆகியவற்றாலும் தம்மை அழகுபடுத்திக் கொண்டனர். (4)

ஒருவன் மற்றவனது உரி முதலானவற்றைப் பிறர் அறியாது திருடி வைத்து, அது தெரிந்ததும், அதை அடுத்தவன், அடுத்தவன் என்று விட்டெறிந்து, பின் சிரித்துக் கொண்டே கை மாற்றி மாற்றி உரியவனிடம் சேர்ப்பித்தனர். (5)

வனத்தின் அழகைக் காண்பதற்காக, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சற்று முன்னே சென்றாரேயாகில், ‘நான் முந்தி’, ‘நான் முந்தி’ எனப் போட்டியிட்டு ஓடி, அவரைத் தொட்டுத் தொட்டு மகிழ்ந்தனர். (6)

சிலர் குழலூதினர். சிலர் கொம்பு ஊதினர். சிலர் குயிலைப்போல் பாடினர். சிலர் தேன் வண்டை ஒத்து ரீங்காரம் செய்தனர். (7)

சிலர் ஆகாயத்தில் பறக்கிற பறவையின் நிழலைத் தொடர்ந்து ஓடினர். சிலர் அன்னப்பறவைகளை போல் நடை பழகினர். சிலரோ கொக்குபோல் கண்மூடி அசையாது அமர்ந்தனர். சிலர் மயில்களுடன் ஆடினர். (8)

சிலர் குரங்குகளின் வால்களைப் பிடித்துக் கொண்டு மரமேறினர். சிலர் அவைகளுடன் முகம் காட்டி, அழகு காட்டிக் கொண்டு கிளைக்குக் கிளை தாவினர். (9)

அருவிகளின் நீரில் நனைந்து தவளைகளுடன் குதித்து நீந்தினர், சிலர். நீரில் தன் நிழலைப் பார்த்துப் பரிகசித்தனர், சிலர். தன் ஒலிக்கு எதிரொலி எழும்பியதைச் சபித்தனர், சிலர். (10)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் நல்லோர்களுக்குப் பிரும்ம சுகானுபவம்! தாஸ்ய பக்தியுள்ளவருக்குப் பெரும் தெய்வம்! மாயையால் உண்மையறியாது அண்டியவர்களுக்கு மனிதச் சிறுவன்! இவ்வாறான ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் பெரும் புண்ணியங்கள் செய்த கோபச் சிறுவர்கள் விளையாடினர். (11)

எந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித் தூசி பல பிறவிகளில் செய்த தவத்தாலும், மனத்தை அடக்கிய யோகியராலும் கிடைக்கப் பெறாததோ, அப்படிப்பட்டவரன்றோ இவர்களது கண்களுக்கு எதிரில் உலா வருகிறார்! எனில், ஆயர்பாடியில் உள்ளவரின் பாக்கியம் எத்தகையது? எண்ணிப் பார்க்கக்கூட முடியவில்லையே! (12)

அகன் என்றொரு கொடிய அசுரன், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது இனிய விளையாட்டுகளைக் காணப் பொறுக்காதவனானான். அமுதத்தைக் குடித்த தேவர்களும் இவனிடம் பயந்து, இவனது அழிவைத் தினமும் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். (13)

பூதனைக்கும் பகாசுரனுக்கும் தம்பியான அகாசுரன் கம்சனால் ஏவப்பட்டவன். அவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் முதலிய சிறுவர்களைக் கண்டதும், ‘இவன்தானே எனது உடன்பிறந்தவர்களை அழித்தவன்? (ஆகவே,) இவனை பலராமனுடன் கொல்வேன். (14)

இவர்களைக் கொன்று, என் இறந்த உறவினர் இருவருக்கும் எள்ளும் நீரும் இறைப்பேன். அதன்பின் ஆயர்பாடியிலுள்ள அனைவரும் இறந்தவருக்குச் சமமே. உயிர் நீங்கியதும் உயிரற்ற உடலை எவர்தான் எண்ணிப் பார்ப்பர்? எல்லோரும் தன் புதல்வர்களையே உயிராகக் கொண்டவர்கள்தான். ஆகவே, இவனைக் கொன்றால் அவர்கள் அனைவரும் உயிரிழப்பது நிச்சயம்.’ (15)

இவ்வாறு நிச்சயித்த அத்தீயவன், ஒரு யோஜனை தூரம் நீளமுள்ள பெருமலையைப் போல் பருத்த பெரும் மலைப்பாம்பு வடிவமேற்று, குகை போன்று வாயைப் பிளந்து விரித்து, அவர்களை விழுங்குவதற்காக வழியிலேயே படுத்திருந்தான். (16)

கீழுதடு பூமியைத் தொட, மேலுதடு மேகத்தைத் தொட, குகை போன்ற வாயுடன், மலைமுகடு போன்ற தெத்திப் பற்களுடன், உள் வாய் இருட்டடிக்க, பெரும் பாதை போன்று நீண்ட நாக்குடன், வறண்ட மூச்சுக்காற்றுடன், காட்டுத் தீ போன்று பொசுக்குகிற கண்களுடன் வழிமறித்தான். (17)

இதைக் கண்ட எல்லாச் சிறுவர்களும், ‘ஒருவேளை, இது மலைப்பாம்பின் பிளந்த வாயாக இருக்குமோ? அல்லது இதுவும் பிருந்தாவனத்தின் அழகிய கண்காட்சியோ?’ என்று விளையாட்டாகக் கற்பனை செய்தனர். (18)

“நண்பர்களே! இதோ எதிரில் உயிருள்ளது போன்று ஒன்று உள்ளதே. இது என்ன! சொல்லுங்கள். நம்மை விழுங்கப் பிளந்த வாயுடனுள்ள மலைப்பாம்பின் முகம் போல் இல்லை?” (19)

(என்றொருவன் கேட்க, இரண்டாமவன் கூறுகிறான்—— “நண்பா!) சூரிய கிரணங்கள் பட்டதால் சிவந்த மேகம் போன்ற மேலுதடு; அதன் எதிரொளியால் சிவந்த பூமிபோல் கீழுதடு (தெரிகிறதே!)” (20)

(மூன்றாமவன் கூறுகிறான்——) “இடபுறமும், வலப்புறமும் உள்ள மலைக்குகைகள் கடைவாய்ப் பகுதிகளுடன் போட்டியிடுவது போல் இல்லை? இந்த மலைமுகடுகள் அதனுடைய தெத்திப் பற்கள் போலுள்ளன. பாருங்கள்!” (21)

(நான்காமவன் பேசினான்——) “இந்த அகன்று நீண்ட பாதை மலைப்பாம்பின் நாக்கு போல் உள்ளதே! இந்த மலைமுகடுகளின் இடையே உள்ள இருள் போலல்லவா, இதன் வாயினுள் இருள் தோன்றுகிறது!” (22)

(மற்றொருவன் சொல்கிறான்——) “காட்டுத்தீயின் பேய்க்காற்று போலுள்ளது பாம்பின் மூச்சுக்காற்று. காட்டுத்தீயில் வெந்த உயிரினத்தின் உடல் நாற்றம் போல் உள்ளதே இந்தக் காற்று! ஒருவேளை பாம்பின் உள்ளே சென்ற மாமிச உணவின் நாற்றமோ?” (23)

(இப்பொழுது வேறொருவன் கூறுகிறான்——) “ஒருவேளை நாம் இதன் வாயில் நுழைந்தால் நம்மை விழுங்கிவிடுமோ? அப்படி அது நம்மை விழுங்கினால் பகாசுரன் போல் நொடியில் அழியும்” என்று கூறிக் கொண்டே, பகாசுரனைக் கொன்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அழகிய முகத்தை உற்றுநோக்கி உரக்கச் சிரித்துக் கொண்டே, கேளிக்கையாகக் கைகளால் தாளம் போட்டுக் கொண்டு, அச்சிறுவர்கள் அப்பாம்பின் வாயினுள் நுழைந்தனர். (24)

உண்மையறியாத சிறுவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் உண்மைக்கு மாறானதைப் பேசிக் கொண்டிருப்பதைக் கேட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ‘உண்மையான மலைப்பாம்பைப் பொய்யான தோற்றமெனச் சொல்கிறார்களே! இவன் அரக்கனல்லவா?’ என நிச்சயித்து, எல்லா உயிர்களின் உள்ளத்திலும் உள்ள பகவான், தன் தோழர்களைப் பாம்பின் வாயில் செல்லாமல் தடுக்க மனம் கொண்டார். (25)

அதற்குள் அசுரனின் வயிற்றுக்குள் சிறுவர்கள் கன்றுகளுடன் நுழைந்துவிட்டனர். ஆனால், தன் சகோதரர்களைக் கொன்றதை நினைத்து, பகனைக் கொன்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் நுழைவை எதிர்பார்த்த அரக்கன், அவர்களை விழுங்கவில்லை. (26)

எல்லோருக்கும் அபயம் தருகிற ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன்னைத் தவிர வேறு காப்பாளரற்றவர்களும், தன் கையிலிருந்து நழுவியவர்களும், யமனின் வாய்க்கு உணவாகி நிற்கின்றவர்களுமான இரக்கத்திற்குரிய அச்சிறுவர்களைக் கண்டு கருணை பொங்க, விதியின் செயலை நினைத்து வியந்தார். (27)

‘இப்போது இங்கு செய்யத்தக்கது என்ன? இத்தீயவன் உயிருடன் இருக்கக் கூடாது. பேதைகளான இச்சிறுவர்களுக்கும் துன்பம் ஏற்படக் கூடாது. ஆனால், இவ்விரண்டும் எப்படி நடக்கும்?’ என்று ஆராய்ந்து ஒரு முடிவிற்கு வந்த அனைத்துமறிந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தானும் அதன் வாயினுள் நுழைந்தார். (28)

அப்போது பயத்தால் மேகத்தில் ஒளிந்திருந்த தேவர்கள் ‘ஹா ஹா’ எனக் கதறினர். அகாசுரனின் நண்பர்களான கம்சன் போன்ற ராட்சஸர்கள் மகிழ்ச்சியுற்றனர். (29)

தேவர்களின் ‘ஹா—ஹா’காரத்தைக் கேட்ட அழிவற்ற பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன்னையும் மற்ற சிறுவர்களையும் கன்றுகளையும், அசுரன் பொடிப் பொடியாக்க விழைகின்றதைக் கண்டு, அவன் தொண்டையில் வெகு உயரமாக நொடிப்பொழுதில் வளர்ந்தார். (30)

அதனால் சுவாசக் குழாய் அடைப்பட்டு, கண்கள் பிதுங்க, இங்குமங்குமாகப் புரளுகின்ற அவனது உடலில் நிரம்பிய மூச்சுக்காற்று, மண்டையைப் பிளந்து கொண்டு வெளியேறியது. (31)

அதன் வழியே பிராணன் முழுவதும் வெளியேறிய பின், உயிரிழந்த நண்பர்களையும் கன்றுகளையும், தன் அமுதப்பார்வையால் உயிரூட்டிப் பிழைக்கச் செய்து, முக்தியளிக்கும் பகவானும் அவர்களுடன் வெளியேறினார். (32)

அந்தப் பருத்த மலைப்பாம்பின் உடலிலிருந்து அற்புதப் பேரொளி ஒன்று கிளம்பியது. அது தன் ஒளியால் பத்து திக்குகளையும் ஒளிபெறச் செய்தது. பகவான் வெளியேறுவதைக் காணச் சிறிது நேரம் வானில் தங்கிய அப்பேரொளி, தேவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருமேனியில் கலந்தது. (33)

தங்கள் நன்மை பொருட்டு (அகாசுரனை வதம் செய்து) உதவிய அவருக்குத் (தக்க மரியாதை செய்ய இயலாததை உணர்ந்த) தேவர்கள், பூக்களைத் தூவியும், அப்சரசுகள் நர்த்தனம் ஆடியும், கந்தர்வர்கள் பாடியும், வித்யாதரர்கள் வாத்தியங்கள் வாசித்தும், அந்தணர்கள் துதித்தும், பார்ஷத கணங்கள் ஜயகோஷம் செய்தும் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு பாராட்டினார்கள். (34)

இந்த அற்புதமான துதிகளையும், பாட்டொலியையும், ஜயகோஷத்தையும், வாத்திய ஒலியையும், மற்றும் பல மங்கள ஒலிகளையும் கேட்டு, தன் உலகை விட்டுக் கிளம்பி, அங்கு வந்த பிரும்மதேவர் ஈசனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பெருமையை உணர்ந்து வியந்தார்! (35)

அரசே! (பரீக்ஷித்!) இந்த மலைப்பாம்பின் தோல் காய்ந்து, பிருந்தாவனத்தில் இடைச்சிறுவர்களுக்கு விளையாட்டுக் குகையாக வெகுநாட்களுக்கு இருந்து வந்தது. (36)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் ஐந்தாவது வயதில் அகாசுரனை வதைத்து, அவனுக்கு முக்தியளித்து, இடைச்சிறுவர்களை மரணத்தினின்றும் காத்ததை அன்று கண்ட கோபால பாலகர்கள், இன்று ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் ஆறாவது வயதில் கோகுலத்தில் உள்ளவர்களிடம் அதனை வியப்புடன் கூறினர். (37)

மனிதக்குழந்தையாக மாயையால் வடிவெடுத்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன்தான் புலனுக்கு உட்படுவதும்—உட்படாததுமான காரிய—காரண உருவான உலகின் மூலத்தத்துவத்தைப் படைத்தவர். அந்த பகவானுடைய ஸ்பரிசத்தால் பாவங்கள் நீங்கியவனான அகாசுரன், தீயோருக்குக் கிட்டாத பகவானின் ஸாரூப்ய முக்தியைப் பெற்றது ஒன்றும் வியப்பல்ல! (ஸாரூப்யம் = பகவானைப் போன்ற திருமேனி. ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் உள்ள விஷ்வக்சேனர் முதலியோர் ஸாரூப்யம் பெற்றவர்கள்.) (38)

பகவானின் அழகுமிக்க திருமேனியை ஒரு தடவை மனத்தில் பதித்த பாவனையே (நினைப்பே), ஸாலோக்யம் முதலிய நிலைகளைத் தரும். (அது பகவானிடம் மிக்க பக்தி கொண்டவர்களுக்கே கிட்டும்.) பகவானோ ஆத்மானந்தத்தின் முழு திருவுருவம். மாயை, அவர் பக்கலில் நெருங்கவும் முடியாது. அவ்வாறான பகவானே அகாசுரனின் உடலினுள் நுழைந்தாரெனில், அவன் முக்தி பெறுவதில் ஐயம்தான் உண்டோ? (39)

ஸூதர் சொல்கிறார்—— அந்தணர்களே! யாதவ மணியான ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் உயிரூட்டப் பெற்ற பரீக்ஷித், தன்னைக் காத்தளித்த பகவானின் வியக்கத்தக்க வரலாற்றைக் கேட்டு, மனம் கவரப் பெற்று, வியாசரின் புதல்வரான ஸ்ரீசுகரிடம் மறுபடியும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் புனிதமான அந்தக் கதையைக் கூற வேண்டினான். (40)

அரசன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— “பிரும்மமே! ஐந்து வயதான பால்ய நிலையில் நிகழ்ந்ததை ஆறாவது வயதில் சிறுவர்கள் சொன்னார்கள் என்று கூறினீர்கள். இறந்தகாலத்தில் நிகழ்ந்ததொன்று, நிகழ்காலத்தில் நிகழ்ந்ததாக எப்படி ஆகும்? (புரியவில்லையே!) (41)

மகாயோகியான குருவே! இது ஹரியின் மாயையேதான், வேறொன்றுமல்ல. எனக்கு இதனைக் கேட்கப் பெரும் ஆவலாக உள்ளது. அதனை விளங்கக் கூறுங்கள். (42)

குருவே! க்ஷத்திரியர்களாயினும் நாங்கள் உலகில் மிக்க பாக்கியம் செய்தவர்கள். ஏனெனில், தங்களிடமிருந்து புண்ணியமான ஸ்ரீஹரியின் கதை எனும் அமுதத்தைப் பருகுகிறோமல்லவா?” (43)

ஸூதர் சொல்கிறார்—— பகவத் பக்தர்களின் திலகமே! சௌனகரே! பரீக்ஷித் இவ்வாறு கேட்கவே, பகவானது திருவிளையாடல்களை நினைத்து தன்வசமிழந்த வியாசரின் குமாரரான ஸ்ரீசுகர், சற்று நேரத்தில் மெதுவாகத் தன்னிலையடைந்து, பரீக்ஷித்திடம் கூறலானார். (44)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் — பிரும்மதேவரின் மயக்கம் நீங்குதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பெரும் பாக்கியசாலியே! பகவானின் அடியார்களில் சிறந்தவனே! நீ நன்று கேட்டாய்! தொடர்ந்து பகவானின் கதையைப் பற்றிக் கேட்டுக் கேட்டு, அக்கதையைப் புதியதாகச் செய்கிறாய். (1)

சுவையறிந்த நல்லோரின் வாய், காது, இதயம் மூன்றும், பகவானின் லீலைகளைப் பாடுவதிலும் கேட்பதிலும் நினைப்பதிலுமே அமைகின்றன. ஏனெனில், அவர்கள் பகவானின் திருவிளையாடல்களை ஒவ்வொரு நொடியிலும் புதிதுபுதிதாகவே உணர்கின்றனர்! இது அவர்களது இயல்பு. பெண்களைச் சுற்றி அலைகிற வாலிபர்கள், பெண்ணைப் பற்றிய பேச்சில் புதுமை உணர்வது போன்றது இது. (2)

அரசே! கருத்துடன் கேள். ரகசியமாயினும் உனக்குக் கூறுகிறேன். ஆசிரியர்கள் (குருவானவர்கள்), தன் அன்புக்குரிய சீடனுக்கு ரகசியத்தைக் கட்டாயம் கூறுவார்கள் அல்லவா? (3)

அகாசுரனின் வாயிலிருந்து கன்றுகளையும் சிறுவர்களையும் மீட்ட பகவான், அவர்களை யமுனை ஆற்றின் மணல்திட்டிற்கு அழைத்து வந்து இவ்வாறு கூறலானார்—— “தோழர்களே! யமுனையின் இந்தத் திட்டு, மென்மையும் தூய்மையும் கொண்ட மணலாலானது. நம் விளையாட்டிற்கு மிகவும் ஏற்றது. மலர்கிற தாமரைகளின் மணத்தால் தேனீக்கள் கவரப்பட்டு ரீங்காரமிட, அதன் எதிரொலியாக மரங்களில் உள்ள பறவைகள் கூவுகின்றன. நண்பகலாகி விட்டது. பசியால் வாடுகிற நாம் இங்கேயே உணவேற்போம். கன்றுகளும் ஆற்றின் நீரைப் பருகிவிட்டு, அவைகள் மெல்ல மெல்ல புல் மேயட்டும்.” (4—6)

‘அப்படியே’ என்று கூறிய சிறுவர்கள், கன்றுகளை நீர் பருகச் செய்து, மேய்ச்சல் தரையில் மேயவிட்டு, உறிகளை அவிழ்த்து, பகவானுடன் மகிழ்ச்சியோடு உணவைச் சாப்பிடத் தொடங்கினார்கள். (7)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனைச் சுற்றி வட்டமாகச் சிறுவர்கள் அமர்ந்தனர். கண்கள் மலர ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே பார்வையைச் செலுத்தி அமர்ந்துள்ள சிறுவர்கள், தாமரை மலரின் நடுவிலிருக்கும் மணியைச் சுற்றி விளங்கும் இதழ்கள் போல் காட்சியளித்தனர்! (8)

பூவிதழ், இலை, தளிர், துளிர், முளை, பழத்தோல், உறி, மரப்பட்டை, காய், கற்கள் — இவற்றில் அவரவருக்குக் கிடைத்தவற்றை உண்பதற்கேற்ற பாத்திரமாக வைத்துக் கொண்டு சாப்பிடத் தொடங்கினர். (9)

எல்லோரும் தத்தம் உணவின் சுவையை விளக்கிக் கொண்டு சிரித்தவாறு, மற்றவரைச் சிரிக்கச் செய்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் சேர்ந்து உணவு உண்டனர். (10)

விண்ணவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, வேள்விகளில் அவியுணவை ஏற்கிற பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அரையில் புல்லாங்குழலையும், இடது கக்கத்தில் ஊதுகொம்பையும் பிரம்பையும் இடுக்கிக் கொண்டு, இங்கு சிறுவர்களுடன் விளையாடிக் கொண்டே, நண்பர்களின் நடுவே அமர்ந்து, தன்னைச் சூழ்ந்து அமர்ந்துள்ள தன் நண்பர்களைக் கேலி செய்துகொண்டு, இடது கையில் பிசைந்த தயிர்சாதத்தின் உருண்டையையும், விரல்களின் இடுக்கில் ஊறுகாயையும் வைத்துக் கொண்டு சாப்பிட்டார். அவர் தீராத விளையாட்டுப் பிள்ளையல்லவா! (11)

பரதகுலத்தவரே! இவ்வாறு உணவருந்தும் இடைச்சிறுவர்கள், பகவானது இன்சுவை லீலைகளில் ஈடுபட்டு வெளி உலகை மறந்து நிற்கையில், கன்றுகள் புற்களின் பசுமையால் கவரப்பட்டுக் காட்டிற்குள் வெகுதூரம் சென்றுவிட்டன. (12)

அதனை உணர்ந்த சிறுவர்கள் பயந்து நடுங்கினார்கள். உலகியல் பயத்தை நீக்குபவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவர்களது பயத்தைக் கண்டு, “நண்பர்களே! சாப்பிடுவதை நிறுத்த வேண்டாம். கன்றுகளை நானே இங்கு அழைத்து வருகிறேன்” என்று சொன்னார். (13)

இவ்வாறு கூறிய பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், கையில் உணவின் கவளத்தை ஏந்தியவாறே மலையின் குகைகளிலும் புதர்களிலும் பள்ளத்தாக்குகளிலும் கன்றுகளைத் தேடிச் சென்றார். (14)

குருகுலத்தைச் சிறப்பித்தவரே! மாயையாக பாலவேஷம் பூண்ட சர்வேசரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அழகிய லீலைகளைக் காண்பதற்காக முன்னதாகவே வானில் காத்திருந்த பிரும்மதேவர், அகாசுரனிடமிருந்து சிறுவர்களை மீட்டதைக் கண்டதும், அவரது மிக்க இனிய லீலைகளை மேலும் காண விரும்பி, கன்றுகளையும், கன்றுகளை மேய்க்கின்ற சிறுவர்களையும் அங்கிருந்து வேறிடத்திற்கு இட்டுச் சென்று மறைத்து, தானும் மறைந்திருந்தார். (15)

காட்டில் கன்றுகளைத் தேடிக் காணாது, ஆற்றின் திட்டில் சிறுவர்களையும் காணாத ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவர்களைக் காட்டில் எல்லா இடங்களிலும் தேடினார். (16)

அனைத்துமறிந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன் காட்டின் நடுவிலும், ஆற்றினருகிலும், மற்ற இடங்களிலும், கன்றுகளையும் சிறுவர்களையும் காணாது, ‘இது பிரும்மாவின் செயல்தான்’ என்பதை விரைவில் உணர்ந்தார். (17)

உலகைப் படைத்துக் காக்கும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், கன்றுகளின் தாய்களான பசுக்களுக்கும், சிறுவர்களின் தாய்களான கோபியருக்கும், (கன்றுகளையும் சிறுவர்களையும் மறைத்து வைத்த) பிரும்மதேவருக்கும் மகிழ்ச்சித் தர விரும்பி, தானே கன்றுகளாகவும் சிறுவர்களாகவும் ஆனார். (18)

(பரீக்ஷித்!) அங்கு இடைச்சிறுவர்களும் கன்றுகளும் எவ்வளவு எண்ணிக்கையில் இருந்தனரோ, அவ்வளவு எண்ணிக்கை; அவர்களது உடல், கைகால்கள் எப்படியிருந்தனவோ, அப்படியே; அவர்களிடம் எவ்வாறான எத்தனை உறிகள், கொம்புகள், புல்லாங்குழல்கள், உணவேற்கும் இலைகள் இருந்தனவோ, அவர்களது ஆடை—அணிகலன்கள், ஒழுக்கம், இயல்பு, குணம், பெயர், உருவம், வயது எப்படியோ, நடையுடை, பாவனை எவ்வாறோ, அப்படியே அத்தனை உருவங்களிலும் அனைத்துருவுமான பிறப்பற்ற பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தோன்றினார். இதைக் காணில், ‘இவ்வுலகமனைத்தும் ஸ்ரீவிஷ்ணுமயமே’ என்னும் வேத வசனமே உருவெடுத்து வந்ததோ என்னும்படியிருந்தது! (19)

அனைத்திலும் ஆன்மாவாக நிரம்பியுள்ள பகவான், தானே கன்றுகளாகவும், இடைச்சிறுவர்களுமாக ஆகி, தன் ஆன்மாவாகவே உள்ள அந்த இடைச்சிறுவர்களைக் கொண்டு, தன் ஆன்மாவான பசுக்களைத் தன்னோடு ஓட்டிக் கொண்டு பல விளையாட்டுகளுடன் கோகுலத்தில் நுழைந்தார். (20)

அரசே! அந்தந்த வடிவெடுத்த பகவான் அந்தந்த கன்றுகளை, அந்தந்தக் கொட்டிலில் சேர்த்து, அவரவர் வீடுகளில் அவரவர் சிறுவர்களாகவும் நுழைந்தார். (21)

புல்லாங்குழலின் ஒலி கேட்டு விரைந்து ஓடி வந்த சிறுவர்களின் தாய்மார்கள், பரப்பிரும்மமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனே ஆன சிறுவர்களைக் கைகளால் வாரியெடுத்து, மார்புடன் கட்டியணைத்து, அன்புப்பெருக்கால் தானே பெருகுகின்ற தாய்ப்பாலமுதத்தை ஊட்டினர். (22)

அரசே! இவ்வாறு தினமும் மாலையில் பகவானான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவ்வீட்டு இடைச்சிறுவனின் திருவுருவில் வனத்திலிருந்து திரும்பி வந்து, தனது சிறுபிள்ளை விளையாட்டுகளால் தாயார்களை மகிழச் செய்தார். அந்த தாயார்களும் அவனுக்கு எண்ணெய் தேய்த்து நீராட்டி, அழகிய ஆடை அணிவித்து, அணிகலன்கள் பூட்டி, சந்தனம் பூசி, பொட்டிட்டு, (கண்ணெச்சில் படாதிருக்க) ரக்ஷை சுற்றி, உணவளித்து, பலவிதத்தில் சீராட்டி மகிழ்ந்தனர். (23)

(இடைச்சிறுவர்கள் போல) பசுக்களும் விரைந்து கொட்டில்களைச் சென்றடைந்து, ‘மா’ எனக் கத்திக் கன்றுகளை அழைத்து, தன் அருகில் வந்த தத்தம் கன்றுகளை மடியிலிருந்து பெருகுகிற பாலை ஊட்டவிட்டு, நாக்கால் நக்கித் தடவிக் கொடுத்தன. (24)

பசுக்களுக்கும் கோபியருக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் கைம்மாறு கருதா தெளிந்த இயல்பான தாயன்பு, முன்பு போலவே இருந்தது. இவர்களிடத்தில் தாய் என்ற பாசமும், கண்ணனிடத்தில் குழந்தையின் அன்பும் இயல்பாக இருந்தது. ஆனால், இடைச்சிறுவர்களைப் போல், ‘நான் இவள் குழந்தை, இவள் என் தாய்’ என்கிற மோகம் (மயக்கம்) மட்டும் பகவானிடம் இல்லை. (25)

கோகுலத்தில் இருந்தவர்களது அன்பு என்னும் கொடி, தத்தம் புதல்வர்களிடம் சுமார் ஓர் ஆண்டு காலம் மெல்லமெல்ல வளர்ந்து வந்தது. முன்பு ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் அவர்களுக்கு இருந்த எல்லையற்ற அன்பைப் போலவே, இப்போது தன் புதல்வர்களிடமும் குறையாது இருந்தது. (26)

இவ்வாறு பரமாத்மாவான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கன்றுகளாகவும் சிறுவர்களாகவும் இருந்து, தானே தன்னைத் தன்னால் பாதுகாத்துக் கொண்டு, காட்டிலும் தொழுவத்திலும் ஓராண்டு காலம் லீலைகள் புரிந்தார். (27)

ஓராண்டு காலம் முடிய ஐந்தாறு நாட்கள் மீதமிருக்கும்போது, ஒரு நாள் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பலராமனுடன் கன்றுகளை மேய்த்துக் கொண்டு காட்டிற்குச் சென்றார். (28)

கோவர்த்தனமலை மீது மேய்ந்து கொண்டிருந்த பசுக்கள், அங்கிருந்து தூரத்தில் கோகுலத்தினருகே மேய்கின்ற கன்றுகளைக் கண்டன. (29)

அவ்வாறு கண்டதும் அந்தப் பசுக்கூட்டம் அன்பின் வசப்பட்டுத் தன்னை மறந்து, தன்னைக் காக்கின்ற கோபர்கள் எளிதில் பின்தொடர முடியாத வழியில், வேகத்துடன் இருகால்களையும் சேர்த்துக் கொண்டு ஓடுவதால், இருகால்களில் நின்று பாய்ந்து வருவதுபோல், தன் திமிலில் கழுத்தைச் சுருக்கி முகத்தையும் வாலையும் நிமிர்த்தி, ஹூங்காரமிட்டுக் கொண்டு, பால் பெருகக் கன்றுகளை நோக்கி வேகமாக ஓடின. (30)

மடியூட்டிக் கொண்டிருக்கின்ற இளம்கன்றுகள் இருக்கும்போதும், பாலூட்டல் மறுக்கப்பட்ட இந்தக் கன்றுகளைச் சென்றணைத்து, அவற்றின் உடலை விழுங்குவது போல் நக்கிக் கொண்டு, தன் மடியின் பாலைப் பருகச் செய்தன. (அத்துணை தாயன்பு!) (31)

கோபர்கள் அவற்றைத் தடுத்துத் திருப்புவதில் ஏமாந்து, வெட்கமும் ஆத்திரமும் கொண்டு, எளிதில் கடக்க முடியாத வழியைத் துன்பத்துடன் கடந்து வந்து, ஆவலுடன் தம் புதல்வர்களைப் பசுக்களுடனும் கன்றுகளுடனும் கண்டனர். (32)

தம் புதல்வர்களைக் கண்டு பெருகிய அன்பின் வெள்ளத்தால் உள்ளம் நிரம்பியவர்களான கோபர்கள், வெட்கம், ஆத்திரம் முதலிய உள்ளக்குமுறல்கள் நீங்கியவராயினர். புதல்வர்களைக் கைகளால் கட்டியணைத்து உச்சிமுகர்ந்து பேரானந்தம் அடைந்தனர். (33)

வயது முதிர்ந்த கோபர்கள், தம் புதல்வர்களைக் கட்டியணைத்து நிம்மதி பெற்றனர். இதற்கு சற்றுமுன் நிகழ்ந்த உணர்ச்சி கொந்தளிப்பை நினைத்துக் கண்ணீர் மல்க, மெல்லக் கஷ்டப்பட்டு, அவர்களை விட்டு விலகிச் சென்றனர். (34)

கோகுலத்தில் உள்ள இடைச்சிகளுக்கும் பசுக்களுக்கும், தன் பால்குடி மறந்த சிறுவர்களிடமும் கன்றுகளிடமும்கூட நிமிடந்தோறும் பெருகும் தாயன்பு கண்டு, காரணம் இன்னதென்று புரியாத பலராமன் மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டார்! (35)

‘வாசுதேவன் எல்லோருடைய ஆத்மா. அவரிடம் எனக்கும் கோகுலவாசிகளுக்கும் தனித்த பேரன்பு உண்டு. இன்று அதே அன்பு, கோபிகைகளாலும் பசுக்களாலும், கோபச்சிறுவர்களிடமும் கன்றுகளிடமும் காட்டப்படுகின்றதே! அந்த அன்பும் இதுகாறும் இல்லாதவாறு வளர்ந்து கொண்டே போகிறதே! இது என்ன அற்புதமோ? (36)

ஒருவேளை இது தேவ மாயையா? மனித மாயையா? அல்லது அசுர மாயையா? இது என்ன? எங்கிருந்து வந்தது? என்னையுமல்லவா இது மயக்குகிறது! இது என் பிரபுவான ஸ்ரீகண்ணனின் மாயையைத் தவிர, வேறு எந்த மாயையாகவும் இருக்க முடியாது.’ (37)

இவ்வாறு சிந்தித்த பலராமன் ‘சிறுவர்களும் கன்றுகளும் வைகுண்டநாதரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனே!’ என்று தன் ஞானக்கண்களால் உணர்ந்தார். (38)

“பகவானே! இவர்கள் தேவர்களுமல்லர்; ரிஷிகளுமல்லர். பற்பல உருவங்களில் தோன்றினாலும் நீங்கள் ஒருவரே எல்லாவற்றிலும் விளங்குகிறீர்கள். கன்று, மேய்க்கிற சிறுவன், புல்லாங்குழல் என்று பலவாக இருந்ததன் காரணம் என்ன? இவற்றை எனக்கு விளங்கக் கூற வேண்டுகிறேன்” என்று நடந்ததை அறிய விரும்பிக் கேட்ட பலராமன், பிரும்மாவைப் பற்றிய செய்தியை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூற அறிந்தார். (39)

அதற்குள் பிரும்மதேவர், அவரது நொடி நேரமான மனித ஆண்டின் இறுதியில் அங்கு தோன்ற, முன்போல் ஒரு வருட காலமாக இடைச்சிறுவர்கள், கன்றுகள், பசுக்கள் என எல்லாமாக விளையாடிக் கொண்டிருக்கிற ஸ்ரீஹரியைக் கண்டார். (40)

“எனது மாயையாகிற தூக்கத்தில் படுத்திருந்த கோகுலத்திலிருந்த கன்றுகளும் சிறுவர்களும் நிச்சயமாக இன்னமும் எழுந்திருக்கவில்லையே? (41)

அவ்வாறெனில், என் மாயையால் தன்நிலை இழந்த அவர்களை விடுத்து, இங்கு அதே அளவிலுள்ள இவர்கள் யார்? எங்கிருந்து வந்தனர்? அத்தனை பேரும் ஓராண்டாக ஸ்ரீகிருஷ்ணனோடு வேறு விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்களே!” (42)

பிரும்மா மாறி மாறிப் பார்த்தும், இரு பிரிவுகளிலும் வேற்றுமை காணாது சிந்தை வசப்பட்டார். இவர்களில் எவர் உண்மையாகக் கோகுலத்தைச் சார்ந்தவர்? எவர் சாராதவர்? என்பதை எவ்வகையிலும் கண்டறிய இயலாதவர் ஆனார். (43)

மோகமற்றவரும், உலகை மோகத்தில் ஆழ்த்துபவருமான ஸ்ரீவிஷ்ணுவைக் குழப்ப (மோகிக்கச் செய்ய) முற்பட்ட பிரும்மதேவர், தன் மாயையால் தானே குழம்பியவரானார் (கலக்கமுற்றார்). (44)

இரவின் காரிருளில் பனிமூட்டம் போல், பகலின் பேரொளியில் மின்மினிப் பூச்சியின் வெளிச்சம்போல், அற்பனின் மாயை, மாபெரும் மாயாவியான பகவானிடம் செலுத்தப்படும் போது, அவரை ஒன்றும் செய்ய இயலாது தன் வலிமை இழந்து நிற்கும். (45)

பிரும்மதேவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, கன்றுகளும் சிறுவர்களும் மேகம் போன்ற நீலவண்ணத்துடன் மஞ்சள் பாட்டாடையுடுத்தி, நான்கு கைகளில் சங்கு, சக்கரம், கதை மற்றும் தாமரை ஏந்தி, கிரீடம் தாங்கி, குண்டலங்களும் முத்துஹாரங்களும் வனமாலையும் பூண்டு காணப்பட்டனர். (46—47)

திருமார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்ற மருவின் ஒளி, தோள்வளை, மணிக்கட்டில் சங்காலான இரத்தினங்கள் பதித்த கங்கணங்கள், கால்களில் சிலம்புகளும் காப்புகளும், இடுப்பில் தங்க அரைஞாண், விரல்களில் மோதிரங்கள் பூண்டிருந்தனர். (48)

பெரும் புண்ணியம் புரிந்த பக்தர்கள் அர்ப்பணம் செய்த மென்மைமிக்க புது துளசி மாலைகள், காலிலிருந்து தலை வரை உடல் முழுவதையும் மறைத்திருந்தன. (49)

நிலவு போன்ற தெளிந்த புன்சிரிப்பால் தூய்மைமிக்க சத்துவ குணத்தை ஏற்று, பக்தர்கள் நாடியதைப் படைக்கவும், பரிவால் சிறிது சிவந்த கடைக்கண் பார்வையால் ரஜோ குணத்தை ஏற்று நாடிப் பெற்றதைக் காக்கவும் திறமை பெற்றவையோ, இப்புன்சிரிப்பும் கடைக்கண் பார்வையும்! (50)

அங்கு பிரும்மதேவர், தன்னைப் போலவே வேறு ஒரு பிரும்மா முதல் புழு வரை உள்ள அசைவதும்—அசையாததுமான உலகத்தினர் அனைவரும் தனி உருவங்கள் பெற்று, ஆடிப்பாடி எண்ணற்ற உபசாரங்களால் பகவானின் அந்த கன்று—பாலக வடிவங்களைத் தனித்தனியே வழிபடுவதையும் கண்டார்! (51)

அணிமா, மஹிமா முதலிய ஸித்தி தேவதைகளும், மாயை, வித்யை முதலிய பகவானின் சக்திகளும், மஹத்தத்துவம் முதலிய இருபத்து நான்கு தத்துவங்களும் அவர்களைச் சுற்றி நிற்கின்றனர். (52)

பிரகிருதியிலே அசைவை உண்டாக்கும் காலம், அதன் மாறுதலுக்குக் காரணமான இயல்பு, வாஸனைகளைத் தூண்டும் ஸம்ஸ்காரம், விருப்பங்கள், செயல், அதற்குரித்தான உலகியல் பொருட்கள் (விஷயங்கள்), அதன் பயன் — இவையனைத்தும் உருவமேற்று, பகவானின் ஒவ்வொரு வடிவையும் உபாசிக்கின்றன. பகவானது மகிமைக்கு எதிரில் இவற்றின் ஒளி குன்றி நிற்கின்றது. (53)

கன்றுகளாகவும் சிறுவர்களாகவும் காட்சியளித்த (பகவானின்) அனைத்து வடிவங்களும், கடந்த—நிகழும்—வரும் ஆகிய முக்காலங்களையும் கடந்த சத்தியத்தின் வடிவம். தானே ஒளிரும் எல்லையற்ற ஆனந்தத்தின் வடிவம். அதில் சேதனம், அசேதனம் என்ற வேறுபாடில்லை. எங்கும் ஆனந்த ரஸமே. உபநிடதங்களின் உட்பொருளறிந்த தத்துவஞானிகளாலும்கூட, அவரது அளவற்ற பெருமைகளை உணர இயலாது! (54)

எவரது ஒளியால் இச்சராசர உலகம் புலப்படுகிறதோ, அந்தப் பரம்பொருளான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவுருவங்களாகவே அனைவரையும், பிரும்மதேவர் ஒரே சமயத்தில் கண்டார். (55)

அந்தக் காட்சியைக் கண்ட பிரும்மதேவர், இந்திரியங்கள் பத்தும் மனமும் அதிலேயே ஒன்றி உணர்விழந்து, பகவானின் பேரொளியின் முன் தன் ஒளி மங்க, அவரெதிரே ஒரு பொம்மை போல் மௌனமாக நின்றார். (56)

பகவானின் வடிவம் ஊகித்தறிய இயலாதது; தன்னியல்பாக அமைந்த பெருமை கொண்டது; தனக்குத்தானே உணரத்தக்கது; மாயையைக் கடந்தது; ‘இதுவல்ல, இதுவல்ல’ என்றவாறு தள்ளிவிட்டுப் பிரும்மநிலையை நேரிடையாக இல்லாமல், மறைபொருளாக உணர்த்துகின்ற உபநிடதங்களால் மட்டுமே அறியக்கூடியது. வேதம் முதலிய அனைத்து வித்தைகளுக்கும் தலைவராயினும், தனது நிலையை உணர முடியாமல் மயங்கி நிற்கும் பிரும்மதேவரைக் கண்ட பகவான், மாயையாகிற திரையை மெல்ல விலக்கினார். (57)

பிரும்மதேவர், இறந்தவன் உயிருடன் பிழைத்தெழுந்ததைப் போல் மெல்ல மெல்ல வெளியுணர்வைப் பெற்று, மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்து, தன்னையும் வெளியுலகையும் கண்டார். (58)

அவர் நாற்புறமும் பார்வையைச் செலுத்தி, தன் முன் உள்ள பிருந்தாவனத்தைக் கண்டார். அந்த பிருந்தாவனம், அனைவருக்கும் விருப்பமான பழங்களையும் வாழ்வையும் அளிக்கின்ற மரங்கள் நிரம்பியது. (59)

இயல்பாகவே பகைவர்களான விலங்குகளும் மனிதர்களும் நண்பர்கள்போல் அங்கு கூடி வாழ்ந்தனர். மேலும், பகவான் திருவிளையாடல் புரியுமிடமாதலால் சினம், பேராசை முதலியன அங்கு இல்லை. (60)

அங்கு தன்னேறில்லாத பரம்பொருள், கோபாலச் சிறுவனாக நடிக்கிறது. தனித்து ஒருவனாக இருந்தும், இப்போது இங்கு நண்பர்கள், கன்றுகள் என்ற பல வேடங்களை ஏற்றுள்ளது. அனந்தனாக இருந்தும் இங்குமங்கும் தேடியலைகிறது. ஞான வடிவினனாக இருந்தும், தன் கன்றுகளையும் இடைச்சிறுவர்களையும் தேடுகிறது. இவர்களுள் யார் அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன்? எனத் தேடி வந்த பிரும்மதேவர், அங்கு கையில் பிடியளவு உணவை ஏற்றுத் தனித்து நிற்கிற ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டார். (61)

உடனே தனது வாகனமான அன்னப்பறவையிலிருந்து இறங்கி, தங்கம்போல் ஒளிரும் தம் உடலைத் தடிபோல் விரைவாகத் தரையில் வீழ்த்தி, தன் நான்கு கிரீடங்களின் நுனிகளால் பகவானின் இரு திருவடிகளையும் தொட்டு வணங்கி, ஆனந்தக் கண்ணீரால் நீராட்டினார். (62)

சற்று முன்னர், தான் கண்ட பகவானது மகிமையை நினைத்து நினைத்து, அவர் திருவடிகளில் மேலும் மேலும் விழுந்தெழுந்து வணங்கி நின்றார். (63)

பின் மெல்ல எழுந்து, கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு பகவானை உற்றுநோக்கித் தலைகுனிந்து அஞ்சலி செய்து, அடக்கமும் நடுக்கமும் கொண்டு, நா தழுதழுக்கத் துதிக்கலானார். (64)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதிநான்காவது அத்தியாயம் — பிரும்மதேவர் செய்த துதி

பிரும்மதேவர் துதிக்கிறார்—— “துதிக்கத்தக்கவரே! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! நீருண்டமேகம் போன்ற திருமேனியும், மின்னல் போன்ற ஆடையும், குந்துமணி குண்டலமும் மயில்தோகையும் தாங்கிய அழகிய முகமும், காட்டுப்பூக்களாலான மாலையும் கொண்ட நந்தகோபரின் புதல்வரான தங்களை வணங்குகிறேன்! கையில் பிடியளவு தயிரன்னமும், தோளிடுக்கில் பிரம்பும் கொம்பும், இடையில் புல்லாங்குழலும் என்று தனக்கான அடையாளம் கொண்டு, மென்மைமிக்க திருவடியுடன் நடமாடுகிற அழகுத் திருவுருவரான தங்களை வணங்குகிறேன்! (1)

ஒளிமிக்கவரே! எனக்கு அருள்புரிவதற்கென்றே ஏற்கப்பட்ட இத்திருமேனி, தன்னிச்சையாகத் தானாகவே ஏற்றது. இது பஞ்சபூதங்களால் ஆனதல்ல. சுத்த சத்துவ மயமானது. என் அறிவால் இதனை உணர இயலாதவன் நான். ஏன், மனவடக்கமுள்ள சான்றோர்களாலும் இயலாது! ஆத்மானந்த வடிவினனான உமது பெருமையை யார்தான் அறிய முடியும்? (2)

அதனால், உம்மை ஆராய்ந்தறிவதற்கான முயற்சியில் சிறிதும் ஈடுபடாமல், தத்தம் இருப்பிடத்தில் இருந்து கொண்டே உமது பக்தர்களான நல்லோரின் வாயிலாக, உமது சரிதத்தைக் கேட்பதில் வாழ்நாளைக் கழிக்கும் நல்லோர், உம்மை வணங்குபவராகவே வாழ்கின்றனர். உடலாலும் உள்ளத்தாலும் வாக்காலும் உம்மையே அடைந்த அவர்களுக்கு, மூவுலகிலும் எவராலும் வெல்ல இயலாத தாங்கள் வசப்படுகிறீர்கள். அன்பால் அவர்களிடம் கட்டுப்பட்டுள்ளீர்கள். (3)

எங்கும் நிறைந்தவரே! எல்லா மேன்மைகளையும் சுரக்கிற உம்மிடமுள்ள பக்தியை விட்டுவிட்டு, தனித்த ஞானம் பெறுவதற்காகச் சிலர் தம்மை வருத்திக் கொள்கின்றனர். அரிசியை விட்டு உமியைக் குத்துகிற அவர்களுக்கு, அந்த ஞானம் துன்பம் தருவதாகவே அமைகிறது. (4)

எங்கும் பரவியுள்ளவரே! அழிவற்றவரே! பல யோகிகள், தங்களிடமே அனைத்துச் செயல்களையும் விருப்பங்களையும் அர்ப்பணம் செய்து, உள்ளத்தூய்மை பெற்று, தங்களது கதைகளைக் கேட்பதால் பெற்ற தூய பக்தியால் தங்கள் பெருமை உணர்ந்து, மோட்சம் என்ற மேனிலையாகிய தங்களையே அடைந்தனர்! (5)

எங்கும் நிறைந்த ஈசனே! தங்கள் நிலை மாறுபாடுகளற்றது; வடிவமற்றது; புலனறிவுகளாலோ, மற்றவரது விளக்கத்தின் மூலமோ உணர இயலாதது; தனக்குத்தானே ஒளிர்வது; தன் அனுபவத்தால் மட்டுமே உணரத்தக்கது; தூய உள்ளம் படைத்தவர் மட்டுமே உமது சிறப்பை உணர முடியும். (6)

பூமியின் ஒவ்வொரு அணுவையும், வானிலுள்ள பனித்துகள்களையும் நட்சத்திரங்களையும், பல கல்ப காலவரைக்குள் திறமையுள்ள ஒருவனால் எண்ண முடியுமானால், உலகின் நன்மைக்காகவே திருவவதாரம் செய்த, திருக்குணங்களின் வடிவேயான தங்களது குணங்களையும் எண்ண முடியக்கூடும். (எண்ண இயலாது என்றபடி.) (7)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. ‘கு3ணாநாமாகார:’ (குணங்களே திருவடிவானவன்.) — வேதாந்த தேசிகர்.

2. ‘ஸமஸ்த கல்யாண கு3ணாம்ருதோத3தி4:’ (அனைத்து நற்குணங்களும் நிறைந்த குண அமுதக் கடல்.) — ஸ்ரீஆளவந்தார்.]

அதனால், தங்கள் கிருபையைப் பேரார்வத்துடன் எதிர்பார்த்துத் தன் வினைப்பயனாக உண்டான சுக—துக்கங்களைப் பற்றற்று ஏற்று அனுபவிப்பவனாக, மனம், வாக்கு மற்றும் உடலால் தங்களையே வணங்குபவனாக, தன் வாழ்நாளைக் கழிப்பவன், தந்தையின் சொத்திற்கு மகன்போல், முக்திநிலைக்கு உரியவனாகிறான். (8)

ஈசனே! என் தீய எண்ணத்தைப் பாருங்கள். முதலும்—முடிவுமற்றவரும், எல்லாவற்றிற்கும் ஆதியும் பரமாத்மாவும், மாயாவிக்கு மாயாவியுமான தங்களிடமே என் மாயையைப் பயன்படுத்தி, என் பெருமையைக் காணவும் காட்டவும் வந்த நான் எத்தகையவன்? (அறிவிலி) ‘பெருநெருப்பிற்கு எதிரே தீக்கதிர்த்துளி’ போன்று தங்களெதிரில் நான் எம்மாத்திரம்? (9)

அச்சுதா! ரஜோ குணத்திலிருந்து தோன்றியவனும், தங்கள் மகிமை அறியாதவனும், நானே ஈசன் என்ற இறுமாப்புக் கொண்டவனும், ‘நான் பிறப்பற்றவன்; உலகைப் படைப்பவன்’ என்ற செருக்கால் குருடானவனுமான என்னிடம், ‘இவன் எனது பணியாள், என்னைச் சார்ந்தவன், இரக்கத்திற்குரியவன்’ என்ற எண்ணத்துடன், எனது குற்றங்களைப் பொறுத்தருள்வீராக. (10)

பிரகிருதி, மஹத், அஹங்காரம், ஆகாயம், வாயு, அக்னி, ஜலம், பூமி என்ற மூலத்தத்துவங்களால் வனையப்பட்ட குடம் போன்ற இந்தப் பிரும்மாண்டமாகிற ஏழு சாண் அளவுள்ள சரீரத்தைக் கொண்ட நான் எங்கே? சாளரத்தின் வழியே வரும் சூரியகிரணத்தில் காணும் பரமாணுக்களைப்போல், எண்ணற்ற பிரும்மாண்டங்களை உரோமக்கால்களில் நடமாடவிடுகிற தங்களது பெருநிலை எங்கே? (11)

புலன்களுக்கு எட்டாது ஞானக்கண்களாலேயே காணக்கூடியவரே! கருவிலுள்ள சிசு காலைத் தூக்கி உதைப்பது தாய்க்குக் குற்றமிழைத்ததாகுமா? இருக்கிறது, இல்லை, ஸ்தூலம், சூட்சுமம், செயல், காரணம் என்றவாறு கூறப்படும் பொருட்களில், எதுதான் உமது வயிற்றினுள் இல்லை? (12)

‘இந்த மூவுலகங்களும் பிரளய காலத்துக் கடலின் வெள்ளத்தில் மறைந்தபின், அந்த வெள்ளத்தரவினில் துயில் கொண்ட ஸ்ரீமந்நாராயணனின் தொப்புள் கொடியிலிருந்து பிரும்மா வெளியானார்’ என்ற வேதவாக்கு உண்மையே! பொய்யல்ல அல்லவா? ஈசுவரா! நான் உம்மிடமிருந்து அவ்வாறு வெளியானவனல்லவா? (13)

சர்வேசா! தாங்கள் அனைத்து உயிர்களுக்குள்ளும் இருக்கும் ஆன்மா, ஆகவே ஸ்ரீமந்நாராயணன் (நாரம் = ஜீவன்களின் கூட்டம், (அதற்கு) அயநம் = இருப்பிடம்); அனைத்தையும் இயக்குபவர், ஆகவே ஸ்ரீமந்நாராயணன்; அகில உலகையும் நேருக்கு நேர் உள்ளபடி காண்கிறவர், ஆகவே ஸ்ரீமந்நாராயணன்; தண்ணீரைத் தனக்கிருப்பிடமாகக் கொண்டவர், ஆதலாலும் ஸ்ரீமந்நாராயணன். அந்த நீரும் தங்களது வடிவமேயன்றோ! அவ்வாறு தண்ணீராகத் தோன்றுவதும் உண்மையல்ல. அதுவும் மாயையே. ஆகவே, எல்லா வகையிலும் ‘நாராயணன்’ என்னும் திருநாமமுடையவர் தாங்களே! (14)

உலகிற்கு ஆதாரமான ‘ஸத்’ என்ற தங்கள் வடிவம், உண்மையில் அந்த ஜலத்தில் இருப்பதானால், ‘தாமரையின் தண்டினுள் நுழைந்து என்னை உருவாக்கியது யார்?’ என்று தேடினேனே! அப்போது நான், ஏன் தங்களைக் காணவில்லை? பின், தங்களைக் காண நூறு வருடம் தவமிருந்த எனது உள்ளத்தில், ஒரு நொடிப்பொழுது காணப்பட்டு, உடன் மறைந்ததுதான் ஏன்? (15)

மாயையைக் குலைப்பவரே! இந்த அவதாரத்தில்தானே தாங்கள் தங்கள் தாய்க்கு வெளியே காணப்படுகிற உலகம் முழுவதையும், தங்கள் வயிற்றில் உள்ளதாக உண்மை பிம்பமாகவே காட்டினீர்கள். அதனாலும் இந்த உலகம், ‘உமது மாயையின் வெளிப்பாடே’ என்பது விளக்கப்பட்டது. (16)

தங்களோடு கூடிய இவ்வுலகம், வெளியிலே காணக் கிடைப்பது போலவே, தங்கள் வயிற்றினுள்ளும் காணப்பட்டது எனில், இந்த முழு உலகமும் உமது மாயை என்பதைத் தவிர வேறு என்ன? இதுதானே தங்கள் திருவிளையாடல்! (17)

இன்று என் முன்னே, ‘தங்களைத் தவிர, எல்லா உலகமும் உமது மாயையின் வெளிப்பாடே’ என்பது தங்களாலேயே காட்டப்பட்டது. முதலில் தாங்கள் ஒருவர் மட்டும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனாக இருந்தீர்கள். நான் கன்றுகளையும் சிறுவர்களையும் மறைத்தபின் கோகுலத்தில் உள்ள சிறுவர்கள், கன்றுகள், புல்லாங்குழல்கள், கொம்பு வாத்தியங்கள் என அனைத்துமானீர்கள்! அனைவரும் நான்கு கைகள் கொண்ட நாராயணர்களே! எல்லாத் தத்துவங்களும், ஏன், நானும்கூட தங்களையே வழிபட்டோம். பின் தாங்கள், நான்கு திருக்கரங்களோடு தோன்றிய அத்தனை பிரும்மாண்டங்களாகவும் தோன்றினீர்கள். கோகுலவாசிகளும் கன்றும் என அத்தனை வடிவங்களையும் ஏற்ற நீரே, முடிவில் எல்லையற்ற அந்த இரண்டற்ற பிரும்மமாக மட்டுமே மீதமிருக்கிறீர்கள்! (18)

அறியாமையால் தங்கள் உண்மைநிலை உணராதவர்கள், தங்களை இந்த உருவில் உள்ள ஜீவனாகக் கருதுகிறார்கள்; எல்லாமானவராக அல்ல. நீங்கள் மாயை திரையை அவர்கள் மீது விரித்து, ஆத்மப் பொருளல்லாததை ஆத்மாவாகக் காணச் செய்கிறீர்கள். இவ்வகையில் நான் படைப்பவனானேன்; தாங்கள் காப்பவரானீர்கள்; முக்கண்ணரான ஸ்ரீருத்ரன் ஒடுக்குபவராக ஆனார். (19)

ஆண்டவரே! உலகைக் காப்பவரே! தேவர்கள், ரிஷிகள், மனிதர்கள், விலங்குகள், நீர்வாழ் உயிரினங்கள் — இவர்களிடையே பிறப்பற்ற தாங்கள் பிறக்கிறீர்கள். அது தீயவரை அழிக்கவும், நல்லோரைக் காக்கவும்தான். (20)

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த யோகச் செல்வனான பரம்பொருளே! தாங்கள், தங்கள் யோக மாயையை விரித்து, திருவிளையாடல்கள் புரியத் தலைப்பட்டபோது, தங்கள் திருவிளையாடல்களை எங்கு, ஏன், எப்போது, எத்தனை முறை, எவ்வாறு நடந்தன, நடக்கின்றன என்பதை மூவுலகிலும் யார்தான் அறிய முடியும்? (21)

இந்த உலகமனைத்தும் கனவை ஒத்தது; நிலைத்ததல்ல; அறிவை இழக்கச் செய்யும் மாயையில் தோன்றுவது; மிகப்பெரும் துக்கம் தருவது. ஆயினும், நித்யரும் ஆனந்தமும் பேரறிவானவரும் எல்லை காண இயலாதவருமான தங்களிடமே இந்த உலகம் தோன்றுவதால், நிலைத்த இருக்கை கொண்டதாக (உண்மைபோல)க் காணப்படுகிறது. (22)

நீர் ஒருவரே அனைவரின் ஆத்மா, ஆகவே சத்தியமானவர்; முந்தியதற்கும் முந்திய புருஷர், ஆகவே பிறப்பு—இறப்பற்றவர்; தன் ஒளியால் வெளிப்படுபவர், ஆகவே காலம், இடம் அனைத்தையும் கடந்தவர்; ஆதியும் அந்தமுமற்றவர், ஆகவே நிலைத்தவர், குறையற்றவர், எப்போதும் ஆனந்தமாயிருப்பவர், அப்பழுக்கற்றவர்; எங்கும் நிறைந்தவர், ஆகவே இரண்டாவதான வேறு பொருளற்றவர்; உடல் முதலிய எல்லைகள் இல்லாதவர், ஆகவே அமுதமானவர். (23)

எல்லா ஜீவாத்மாக்களுக்கும் ஆத்மாவான தங்களை, குருவாகிற சூரியன் அளிக்கிற உபநிஷத் அறிவாகிற ஆத்மஞானம் என்ற கண்கொண்டு தன் ஆத்மாவாகக் காண்பவர் உலகியல் (சம்சாரம்) என்ற பொய்யை மெய்யாக உணர்கிற துன்பக் கடலைத் தாண்டுவர். (24)

பரமாத்மாவை ஆத்மாவாகக் காணாதவர் அறியாமையால் பெயரும் உருவமும் வேறுபடுத்துகிற உலகத் தோற்றத்தால் குழம்பி நிற்பர். ஆத்மஞானம் உண்டானதும் இந்த மாயத்தோற்றம், கயிற்றைக் கயிறாக உணர்ந்ததும் பாம்பின் தோற்றம் மறைவதுபோல் மறையும். (25)

சம்சார பந்தம், அதிலிருந்து விடுதலை ஆகிய இரண்டும் அறியாமையால் விளைபவை. இந்த இரண்டும் அறியாமையின் நிலைகளே. ஆனால், உண்மையான பரமாத்ம நிலையிலிருந்து இவை வேறுபட்டவையும் அல்ல. எப்போதும் ஞானமாகவே இருப்பதும், மற்றவற்றுடன் கலவாது தனித்துள்ளதுமான பரமாத்ம நிலை உணரப்பெறின், இவை தோன்றாது. சூரியனிடம் இரவு—பகல் என்ற இரு நிலைகள் கிடையாதல்லவா? (26)

தாங்கள்தான் எல்லோரது ஆத்மா. ஆனால் அறிவிலியோ, ‘தன்னைக் காட்டிலும் ஆத்மா வேறுபட்டது’ என எண்ணுகிறான். உடல் ஆத்மாவன்று. ஆனால், அதை ‘ஆத்மா’ என எண்ணுகிறான். ஆத்மாவான உம்மை வெளியில் தேடுகிறான். அறிவிலிகளின் அறியாமை வியக்கத்தக்கது. (27)

எல்லாமானவரே! தாங்கள் அனைவரது உள்ளத்திலும் துலங்குபவர். அதனால், அறிஞர்கள் வெளியில் தோன்றும் பொருளைப் பற்றாமல், தன்னுள் தங்களைத் தேடுகின்றனர். கயிற்றில் பாம்பு இல்லை என்பது உண்மை. ‘இது பாம்பல்ல’ என்று அறியாதவரை ‘இது கயிறு’ என்பதை எப்படி உணர முடியும்? (28)

ஞானம் பெறுவது எளிதாகத் தெரியும். ஆனால், தங்கள் இரு திருவடிகளையும் வழிபட்டுச் சிறிதளவு அருள் பெற்றவன் மட்டுமே, தங்கள் பெருமையின் உண்மைநிலையை உணர முடியும். வேறு எவ்வகையிலும் தனித்திருந்து வெகுநாட்கள் தேடினாலும் அது கிட்டாது. (29)

இறைவா! இப்பிறவியிலோ, அது தப்பி வேறு பிறவியிலோ, பறவையாகவோ, விலங்காகவோ — எவ்வாறு பிறந்தாலும் தங்கள் பக்தர்களில் ஒருவனாக நான் ஆகி, தங்கள் திருவடித் தாமரைகளை வழிபடும் பேறு எனக்குக் கிடைக்கட்டும்! (30)

பெருமானே! கோகுலத்திலுள்ள அனைத்துப் பெண்மணிகளும் மிகவும் பாக்கியசாலிகள். நீர் அவர்களது புதல்வர்களாகி மகிழ்ச்சியுடன் தாய்ப்பால் பருகியுள்ளீர்கள். கோகுலத்தின் பசுக்கள் அனைத்தும்கூடப் பெரும் புண்ணியம் செய்தவைகளே. ஏனெனில், தாங்கள் அவற்றின் கன்றுகளாகி, அவற்றின் மடியிலிருந்து சுரந்த பாலைக் குடித்துள்ளீர்கள். எத்தனை வேள்விகள் புரிந்தாலும், அவை தங்களுக்கு இந்த மனநிறைவைத் தந்திருக்காது. அவர்கள்தான் (கோகுலவாசிகள்தான்) உண்மையில் பெரும்பேறு படைத்தவர்கள். (31)

நந்தகோபரும் ஆயர்பாடியில் உள்ளவர்களும் பெற்ற பாக்கியம் சொல்லத்தரமன்று; அளவற்றது. ஏனெனில், அவர்களின் தோழன் பரமானந்தனான அழிவற்ற பரம்பொருளான ஸ்ரீகிருஷ்ணனான தாங்களல்லவா? (32)

இவர்களது பெருமை ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இவர்களது பத்து இந்திரியங்களுக்கும் உள்ளத்திற்கும் அதிதேவதைகளான நானும், அக்னி, வாயு, இந்திரன், சந்திரன், சூரியன் முதலான பதினோரு தேவர்களான நாங்களுமே மிகவும் பாக்கியம் செய்தவர்கள். (வாக்கிற்கு அக்னி, பிராணனுக்கு வாயு, பலத்திற்கு இந்திரன், கண்ணிற்கு சூரியன், மனத்திற்கு சந்திரன், புத்திக்கு பிரும்மா, செவிகளுக்கு திசைகள், நாக்கிற்கு வருணன், மூக்கிற்கு அசுவினீ தேவர்கள், கால்களுக்கு உபேந்திரன் என்றவாறு அதிதேவதைகளை வேதம் விளக்குகிறது.) கோகுலவாசிகள் ஒவ்வொரு இந்திரியத்தின் மூலம் பெறும் சுகானுபவத்தை இந்திரிய தேவதைகளான நாங்களன்றோ உணர்கிறோம். கோகுலவாசிகளின் மனம் முதலிய இந்திரியமாகிய கிண்ணத்தில், உமது திருவடிகளிலிருந்து பெருகுகிற தேனமுதத்தை, ருத்ரன் முதலான நாங்கள் பருகுகிறோம். ஒவ்வொரு புலன் வழியே சுகானுபவம் பெறும் நாங்கள் பாக்கியசாலிகள் எனில், புலன்கள் அனைத்தினாலும் சுகானுபவம் பெறும் கோகுலவாசிகளின் பேறு சொல்லத் தரமா? (33)

இப்பூவுலகில், அதிலும் பிருந்தாவனத்தில், அதிலும் கோகுலத்தில் மரம்—செடி—கொடி—விலங்கு என எப்பிறவி பெறினும், அதுவே பெரும்பேறு ஆகும். ஏனெனில், இங்கு பிறவிபெறின் தங்களது அடியார்களான கோபர்களின் திருவடித்தூளி எங்கள் மேல்படும். அது மட்டுமல்ல, அனைத்துச் செல்வங்களையும் ஏன், முக்தி செல்வத்தையே அள்ளித் தரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனான தாங்கள் அல்லவா, இவர்களது ஜீவனம் (உயிர்)! வேதங்களே உனது திருவடித்துகள்களைத் தேடிக் காணாது அலைகின்றனவே! (34)

தேவர்கள் கைதொழும் தேவரே! இந்த கோகுலவாசிகளின் அன்பிற்குத் தாங்கள் என்ன பலனைத்தான் அளிக்கவிருக்கிறீர்கள்? எல்லா நற்பயன்களுக்கும் தாங்கள்தான் பயன். தங்களைவிட உயர்ந்த பயன் வேறு இல்லையே? உள்ளத்தில் கொடியவளாயினும், தாயின் வேடத்தில் வந்ததாலேயே பூதனை, தன்னைச் சார்ந்த அகன், பகன் முதலானோருடன் தங்களையே அடைந்தாள். அவ்வாறிருக்க, தன் வீடு, தன் பொருள், தன் நண்பர், தன் அன்பர், தன் மக்கள், தன் உயிர், தன் உள்ளம் என எல்லாவற்றையும், தங்கள் திருவடிகளிலேயே அர்ப்பணம் செய்துள்ள கோகுலவாசிகளிடம் பட்ட கடனை, எதைத் தந்து எப்படித் தீர்க்கப் போகிறீர்கள்? பூதனைக்குத் தந்தவாறு தங்கள் முக்தியையே தந்தாலும், அது எவ்வாறு ஒக்கும்? இதை நினைத்து என் மனம் கலங்குகிறது. (35)

ஸ்ரீகிருஷ்ணா! மக்கள், தங்கள் அடியார்களாக ஆகாத வரையில், அவர்களுக்கு ஆசைகள் — திருடர்கள், வீடு — சிறைச்சாலை, வெளிப் பொருள்களின் மயக்கம் — கால்களில் இட்ட விலங்கு. (36)

உலகின் பந்தமற்ற தாங்கள், தங்களைச் சரணடைந்த மக்களுக்கு ஆனந்தமளிக்கவே அவதரித்து, உற்றார், உறவினர், நண்பர் என்றவாறு உலகினர் போலவே, பூமியில் திருவிளையாடல்கள் புரிகிறீர்கள். (37)

பலவாறு பேசிப் பயனில்லை. தங்கள் பெருமை உணர்ந்தவர் மட்டும் இதைப் புரிந்து கொள்ளட்டும். (ஆனால்,) தங்கள் பெருமை, எனது உள்ளத்திற்கும் உடலுக்கும் வாக்கிற்கும் புலப்படவில்லை என்பதுதான் உண்மை. (38)

ஸ்ரீகிருஷ்ணா! இவ்வுலகமே தங்கள் உடல். அதைத் தங்களுக்கே அர்ப்பணிக்கிறேன். தாங்கள் சர்வ சாட்சி. ஆகவே, தாங்கள் அனைத்தையும் அறிவீர். நீரோ உலகின் நாதர். என்னுலகம் செல்ல விடையளிக்க வேண்டுகிறேன். (39)

ஸ்ரீகிருஷ்ணா! விருஷ்ணி வம்சமாகிற தாமரையை மலரச் செய்பவரே! பூமி, தேவர்கள், அந்தணர், பசுக்களாகிய கடல் — இவற்றைப் பெருக்கும் சந்திரரே! அறநெறியை மீறி நடக்கிற அறியாமையாகிய இருளை அழிக்கும் கதிரவரே! பூமியில் தோன்றியுள்ள அரக்கர்களின் பகைவரே! கல்ப காலம் வரை சூரியன் முதலிய அனைவராலும் வழிபடப் பெறுபவரே! பகவானே! தங்களுக்கு வணக்கம்.” (40)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு எல்லோரும் வணங்கும் பகவானான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வலம் வந்து, திருவடிகளில் வணங்கித் துதித்த பிரும்மதேவர், தன் உலகம் சென்றார். (41)

பிரும்மாவிற்கு விடையளித்த பகவான், கன்றுகளையும் நண்பர்களான சிறுவர்களையும் முன்பிருந்த யமுனையின் திட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார். (42)

உயிருக்குயிரான கண்ணனை விட்டுப் பிரிந்து ஓராண்டு முடிந்த பிறகும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மாயையால் அறிவிழந்திருந்த சிறுவர்கள், அரைநொடிப்பொழுதே கழிந்ததாக உணர்ந்தனர்! (43)

இவரது மாயையால் மயங்கியவர் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிடுவர். உலகமனைத்தும் இவரது மாயையால் அறிவிழந்து ஆத்மாவையே மறந்துவிடுகின்றனவே! (44)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தங்களருகே வந்ததும் நண்பர்கள் அனைவரும் பரபரப்புடன், ‘கிருஷ்ணா! நீ இல்லாததால் நாங்கள் ஒருபிடி சாதம்கூட இன்னும் சாப்பிடவில்லை. சீக்கிரம் வா! சீக்கிரம் உணவு கொள்’ என்றனர். (45)

சிரித்துக் கொண்டே எல்லோரது உள்ளத்தையும் ஆட்டி வைக்கிற ஸ்ரீகிருஷ்ணன், சிறுவர்களுடன் உணவருந்திவிட்டு, அகாசுரனான மலைப்பாம்பின் தோலை, யாவருக்கும் காண்பித்துக் கொண்டு, காட்டிலிருந்து கோகுலம் வந்தடைந்தார். (46)

தலையில் மயிலிறகு மற்றும் பூவைச் செருகி, தாதுப்பொடிகளை உடலில் பூசி, பேரொலி எழுப்புகின்ற புல்லாங்குழல் மற்றும் கொம்பு ஒலித்துக் கொண்டு, கன்றுகளை ஓட்டிக் கொண்டு, கூட வருகிற சிறுவர்களின் பாராட்டொலிக்க, கோபிகைகளின் கண்களுக்குப் பேரானந்தம் தருபவராகக் கோகுலத்தினுள் நுழைந்தார். (47)

‘இன்று ஒரு பெரும் மலைப்பாம்பு, யசோதைக்கும் நந்தருக்கும் புதல்வனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் கொல்லப்பட்டது. அதனிடமிருந்து நாங்கள் காக்கப்பட்டோம்’ என்று சிறுவர்கள் கோகுலத்தில் பாராட்டிப் பேசினர். (48)

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— பெரியோரே! தாம் பெற்ற புதல்வர்களிடமும் இதுவரை காட்டியிராத பேரன்பு, வேறொருத்தியின் மகனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் கோபியருக்கு எப்படி ஏற்பட்டது? இதன் காரணத்தைக் கூறுங்கள். (49)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— எல்லோருக்கும் தனது ஆத்மாதான் மிகவும் அன்புக்குரியது. மற்ற மக்கள், செல்வம் முதலியவை அந்த ஆத்மாவின் இன்பத்திற்குக் காரணமாகவிருப்பதால், அவற்றிடம் அன்பு ஏற்படுகிறது. (50)

அரசர்களில் சிறந்தவரே! மாந்தருக்கு தங்கள் ஆத்மாவிடம் இருக்கும் அன்பு, தன்னைச் சார்ந்தவர் என்ற வலுத்த எண்ணத்திற்குரிய மக்கள், செல்வம், வீடு முதலியவற்றிடம் இல்லை. (51)

அரசே! உடலையே ஆத்மாவாகக் கருதுபவருக்கும்கூட, அந்த உடலே மிகமிக அன்புக்குரியது. ஆனால், அந்த உடலைச் சார்ந்தவர்களிடம் அவ்வளவு அன்பு இல்லை. (52)

இந்த உடல் நானல்ல. ஆனால், இது என்னைச் சார்ந்ததென்ற எண்ணமிருந்தாலும் ஆத்மாவிடம் கொண்ட அன்பு, இவ்வுடல் மேல் இருக்காது. ஏனெனில், உடல் முதுமையால் தேய்ந்தழியும்போதும் உயிர் வாழ்வதில் ஆசை வலுத்திருக்கிறதே? (53)

அதனால், அவருடைய ஆத்மாதான் எல்லோருக்கும் மிகமிக அன்புக்குரியது. அதன் பொருட்டே, இந்த அசைவதும்—அசையாததுமான பொருள்களைக் கொண்ட உலகம் விரும்பப்படுகிறது. (54)

எல்லோருக்கும் இந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன்தான் ஆத்மா என்பதை உணர்வாய். உலகின் நலனுக்காகவே மாயையால் உடலை ஏற்றவர்போல விளங்குகிறார். (55)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனை உண்மையாக உணர்ந்தவர், அசையும்—அசையா பொருள்களனைத்தையும் பகவானின் தோற்றமாகவே உணர்வர். பகவானை விடுத்து வேறு ஒரு பொருள் உலகில் இல்லை. (56)

எல்லாப் பொருள்களுடைய இறுதி வடிவம் காரணத்தில் உள்ளது. அந்தக் காரணப் பொருளுக்கும் காரணம் பகவான்தான். காரணமின்றிக் காரியம் இருக்க இயலாது. அதனால், ஸ்ரீகிருஷ்ணனல்லாத பொருள் எது? காட்டுங்கள். (57)

சான்றோர்கள் கொண்டாடும் புண்ணியமான பெயரும் புகழும் கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவடித் தாமரையாகிய ஓடத்தை அண்டியவருக்கு சம்சாரக் கடல், கன்றின் குளம்படியளவே. அதனால், மோட்சமான பகவானை அவர்கள் எளிதில் அடைகிறார்கள். அவர்களுக்கு இவ்வுலகியல் துன்பங்கள் என்பதே இல்லை. (58)

(அரசனே!) ஐந்து வயதான பாலபருவத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் நிகழ்த்திய செயலைக் கோபச் சிறுவர்கள், தமது ஆறாவது வயதில் கோகுலத்தில் கூறியதாக, நான் சொன்னதன் காரணமனைத்தும் நீர் கேட்டபடி இப்பொழுது விளக்கப்பட்டதல்லவா? (59)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன் நண்பர்களுடன் செய்த வனக்கிரீடை, அகாசுரனை மாய்த்தது, புல் தரையில் விருந்துண்ணுவது, பிறருக்குப் புலப்படாதவாறு கன்றுகளாகவும் சிறுவர்களாகவும் வாழ்ந்தது மற்றும் பிரும்மாவின் துதி — இவற்றைக் கேட்பவரும் கூறுபவரும் விரும்பிய தர்ம—அர்த்த—காம—மோட்சம் அனைத்தையும் பெறுவர். (60)

இவ்வாறு, கண்களைக் கட்டி ஒளிந்து விளையாடுதல், அணை கட்டுதல், குரங்கு போல் தாவி ஏறுதல் முதலிய சிறுவர் பருவத்திற்கேற்ற விளையாட்டுகளால் ஸ்ரீகண்ணனும் பலராமனும் தங்கள் பாலபருவத்தைக் கழித்தனர். (61)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் பதிநான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினைந்தாவது அத்தியாயம் — தேனுகாசுர வதம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் ஆறாவது வயதை அடைந்து, பசுக்களை மேய்க்கத் தகுதி பெற்றனர். நண்பர்களுடன் மாடுகளை மேய்த்துக் கொண்டு, பிருந்தாவனத்தைச் சுற்றி வந்து, அதைத் தன் காலடிச்சுவடுகளால் புனிதமாக்கினர். (1)

பசுக்களுக்குத் தேவையான பசும்புல்லும் பூக்களும் நிறைந்த காட்டினுள் விளையாட நினைத்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பலராமனுடனும் தன்னைப் புகழ்ந்து பாடுகிற கோபர்களுடனும் மாடுகளை முன் விட்டுப் பின் புல்லாங்குழல் வாசித்துக் கொண்டு சென்றார். (2)

இனிது ரீங்காரமிடுகிற வண்டுகள், மான்கள், பறவைகள் நிறைந்து, மகான்களின் மனம்போல் தெளிந்த நீரின் மேல் தவழ்ந்துள்ள தாமரையின் மணம் வீசுகிற குளிர்ந்த காற்றுள்ள அந்தக் காட்டைக் கண்டதும், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் விளையாட மனம் கொண்டார். (3)

ஆதிபுருஷனான கண்ணன், அழகான சிவந்த இளந்துளிர்கள், பூக்கள் மற்றும் பழங்களின் சுமையால் தலைகுனிந்து, தன் திருவடிகளைத் தன் கிளைகளால் தொடுவதுபோல் வளைந்துள்ள அந்தப் பெருமரங்களைக் கண்டு புன்சிரிப்புடன் அண்ணன் பலராமனிடம் கூறலானார். (4)

பகவான் கூறுகிறார்—— தேவர்களில் சிறந்தவரே! தேவர்களால் பூவும் பழமும் கொண்டு வழிபட வேண்டிய தங்கள் திருவடித் தாமரையை இந்த மரங்கள், தாம் மரமானதற்குக் காரணமான தம் பாவங்கள் நீங்க, கிளைகளால் தொட்டு வணங்குகின்றன. பிருந்தாவனத்தில் முளைத்த இம்மரங்களின் பிறவியும் சிறந்ததே! (5)

ஆதிபுருஷரே! மாசற்றவரே! இந்தப் பிருந்தாவனத்தில் தன் கடவுட்தன்மையை மறைத்துச் சிறுவனாக விளையாடுகிற தங்களை, இவ்வண்டுகள் மூவுலகங்களையும் புனிதமாக்கும் தங்கள் புகழைப் பாடி வழிபடுகின்றன. ஒருக்கால், இவர்கள் உமது சிறந்த அடியார்களான முனிவர்களோ! (பகவான் தன்னிலையை மறைத்துக் கொண்டு இவ்வுலகில் உலாவினாலும், அதை அறிந்த முனிவர்கள் தாங்களும் வண்டு உருவில் மறைந்திருந்து பகவானைத் துதிக்கின்றனர் என்பது கருத்து.) (6)

போற்றுதலுக்குரியவரே! இந்த மயில்கள், தம்மிருப்பிடம் வந்துள்ள தங்களைக் கண்டு மகிழ்ந்து தோகை விரித்தாடுகின்றன. இப் பெண்மான்களோ கோபியர் போல் வெட்கத்துடன் கடைக்கண்களால் தங்களைப் பார்த்து அன்பைக் காட்டுகின்றன. குயில்கள் இனிது பாடி மகிழ்விக்கின்றன. இவைகள் காட்டில் வசித்தாலும் புண்ணியம் செய்தவைகள். ஏனெனில், சான்றோர்கள் தங்கள் இடம் தேடி வந்த விருந்தினருக்குத் தங்களிடம் உள்ள உயர்ந்த பொருள்கள் கொண்டு உபசரிப்பது, அவர்களுக்கு இயல்புதானே! (7)

இந்தப் பூமி, தங்கள் திருவடியைத் தொடுதலால் பேறு பெற்றது. தங்கள் திருவடி பட்டதால் இந்தப் புற்கள் மற்றும் புதர்களும், உமது கைகளின் ஸ்பரிசம் பட்டதால் மரங்கள் மற்றும் கொடிகளும் பாக்கியம் பெற்றன. உமது பரிவுமிக்க கடைக்கண் பார்வையால் ஆறுகளும் மலைகளும் பறவைகளும் மிருகங்களும் பாக்கியம் பெற்றன. மகாலக்ஷ்மியும் விரும்பும் தங்கள் திருமார்பின் அணைப்பைப் பெற்ற கோபியர்களும் பெரும் பாக்கியம் செய்தவர்களே! (8)

[குறிப்பு:— சுலோகம் 5 முதல் 8 வரை உள்ள புகழுரைகள் அனைத்தும், உண்மையில் பகவானான ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கே உரித்ததானாலும், தன் அண்ணனாகப் பிறந்த காரணத்தால், அவற்றை பலராமன் மீது ஏற்றிச் சொல்கிறார்.]

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— சீர்மல்கும் பிருந்தாவனத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் நண்பர்களுடன் மாடுகளை மேய்த்துக் கொண்டு கோவர்த்தனத்தின் தாழ்வரைகளிலும் ஆற்றுப்படுகைகளிலும் இனிது பொழுதைக் கழித்தார். (9)

சில இடங்களில், அழகிய மாலையணிந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பலராமனுடன் பின்தொடர்கிற கோபர்கள் பாராட்ட, மதம் பிடித்த வண்டுகளின் ரீங்காரத்தை ஒட்டித் தானும் பாடலானார். (10)

சில இடங்களில், அழகிய அன்னங்கள் கூவ, தானும் அதனுடன் கூவலானார். மயிலாடக் கண்டு, அதனைக் கேலி செய்வதுபோல் இவரும் ஆடலானார். (11)

வெகுதூரம் சென்றுவிட்ட பசுக்களைப் பெயரிட்டு, மேகம் போன்ற கனத்த குரலில் அன்புடன் கூப்பிடுவார். அதைக் கேட்டு பசுக்களும் கோபர்களும் தன்னிலை மறந்தனர். (12)

சகோரம் (நிலாமொக்கி), கிரௌஞ்சம் (அன்றில்), சக்ரவாகம் (கூழைவாத்து), செம்போத்து மற்றும் மயில் கூவுவதுபோல் இவரும் கூவுவார். புலியின் உறுமலையும், சிங்கத்தின் கர்ஜனையையும் கேட்டுப் பயந்தவர் போல் நடிப்பார். (13)

விளையாட்டில் களைத்து கோபர்களின் மடியைத் தலையணையாக்கிப் படுத்திருக்கிற பலராமனுக்குக் கால்களைப் பிடித்துவிடுவது முதலியவற்றால் அவரது களைப்பை நீக்குவார். (14)

ஆடிப்பாடிக் குதித்து ஒருவருக்கொருவர் மல்லுக்கு நின்று போரிடுகிற கோபாலர்களைக் கைகுலுக்கி, பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் சிரித்தவண்ணம் பாராட்டுவார்கள். (15)

சிலசமயம் (தன் நண்பர்களுடன் தான் செய்த) மற்போரில் களைத்தவராக, மரத்தடியில் புல் படுக்கையில் வேறொரு கோபரின் மடியைத் தலையணையாக்கிப் படுத்திருப்பார். (16)

(அப்போது) அந்த பகவானான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவடிகளைச் சிலர் பிடித்துவிட்டு இதமளிப்பர். பாவமற்ற சிலர் விசிறி கொண்டு வீசுவர். (17)

வேறு சிலர், அன்பால் மனம் நெகிழ்ந்தவராக, பகவானின் மனம் நெகிழும்வண்ணம் தாலாட்டுப் பாட்டுக்களை மெல்லப் பாடி மகிழ்விப்பர். (18)

வைகுண்டத்தில் மகாலக்ஷ்மி, அவரது தளிர் போன்ற திருவடிகளைப் பிடித்துவிட்டு இதமளிப்பாள். அவ்வாறான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பிறர் அறிய இயலாதபடி தன் பெருநிலையை மாயையால் மறைத்துக் கொண்டு, தன் நடையால் தான் ஒரு கோபரின் மகன் என்று பறைசாற்றிக் கொண்டு, அந்தப் பாமர மக்களுடன் பாமரனாக இன்று விளையாடினார். இப்படி அவர் ஒளிந்திருந்தாலும் அவரது தெய்விகத் திருவிளையாடல்கள் அவரைக் காட்டித்தான் கொடுக்கின்றன. (19)

பலராமனுக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கும் ‘ஸ்ரீதாமா’ என்ற கோபாலன் மிகவும் நண்பன். மற்றும் ஸுபலன், ஸ்தோக (குட்டி) கிருஷ்ணன் முதலிய நண்பர்களும் உண்டு. அவர்கள் ஒரு நாள் அன்புடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் பின்வருமாறு கூறினர்—— “பெரும்தோளுள்ள பலராமா! துஷ்டர்களை மாய்க்கிற கிருஷ்ணா! இதோ அருகில் பனைமரங்கள் நிறைந்த பெருங்காடு ஒன்று உள்ளது. (20—21)

அங்கு நிறைய பழங்கள் தரையில் விழுந்துள்ளன; இப்போதும் விழுகின்றன. ஆனால், ‘தேனுகன்’ என்ற தீயவன், அவற்றை எடுக்க முடியாமல் தடையாக நிற்கிறான். (22)

ஏ ராமா! ஏ கிருஷ்ணா! அவன் பெருவீரம் படைத்த அசுரன்; கழுதை வடிவிலிருப்பவன்; அவனொப்ப வலிவுள்ள பல உறவினர்களுடன் சூழ்ந்திருப்பவன். (23)

எதிரிகளை அழிப்பவரே! மனிதனைக் கொன்று புசிக்கின்ற அவனிடம் பயந்த மனிதர்கள், பசுக்கள் மற்றும் பறவைகள் அந்தக் காட்டை அணுகுவதில்லை. (24)

அங்குள்ள நன்மணம் மிக்க பழங்களை, இதுவரை நாங்கள் சாப்பிட்டறியோம். காற்று மூலம் பரவிய அதன் இனிய மணத்தைத்தான் உணர்ந்தோம். (25)

ஏ கிருஷ்ணா! அதன் மணத்தில் மனம் பறிகொடுத்த எங்களுக்கு, அந்தப் பழங்களைக் கொண்டு வந்து கொடு! ஏ ராமா! எங்களுக்கோ பெருத்த ஆசை. உனக்கு மனமிருந்தால் அங்கு செல்லலாம்.” (26)

இவ்வாறு நண்பர்கள் கூறக்கேட்ட, வலிமை மிகுந்த பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் சற்றே சிரித்தவண்ணம் நண்பர்கள் விரும்பியதைச் செய்ய ஆவல் கொண்டு, கோபர்கள் சூழப் பனங்காட்டை அடைந்தனர். (27)

அவ்வனத்தில் புகுந்த பலராமன், மதயானை போன்று பெரும் வேகத்துடன் இரு கைகளாலும் பனைமரங்களை உலுக்கிப் பழங்களை வீழ்த்தினார். (28)

பழங்கள் விழுகிற ஒலியைக் கேட்ட கழுதை உருவங்கொண்ட அந்த தேனுகாசுரன், மலையும் பூமியும் நடுங்கும்படி ஓடி வந்தான். (29)

தீயவனான வலிமைமிக்க அந்த அசுரன், தன் இரு பின்னங்கால்களால் பலராமனின் மார்பில் உதைத்தான். ‘கர், கர்’ என்று கொடூரமாகக் கூச்சல் போட்டுக் கொண்டு சுற்றிச் சுற்றி வந்தான். (30)

அரசனே! மறுபடியும் திரும்பி வந்த அவன், பலராமனை நெருங்கிப் பெரும் கோபத்துடன் உடலைத் திருப்பிப் பின்னங்கால்களால் உதைக்க முற்பட்டான். (31)

உதைக்கத் தூக்கிய பின்னங்கால்களை, பலராமன் ஒரு கையால் பிடித்துச் சுழற்றி, ஒரு மரத்தின் மீது விட்டெறிந்தார். சுழற்றும் போதே அவ்வசுரனின் உயிர் பிரிந்தது. (32)

அக்கழுதை மோதியதால் பலமான அந்தப் பனைமரம் தலையாடி நடுங்கி, முறிந்து மற்றொரு மரத்தின் மீது சாய, அம்மரமும் சாய்ந்து மற்றொன்றின் மீது மோத, அதுவும் சாய்ந்தது. இவ்வாறு பல மரங்கள் முறிந்து விழுந்தன. (33)

பலராமன் விளையாட்டாக எறிந்த கழுதையின் உடல் தாக்கிய வேகத்தில், பனைமரங்கள் அனைத்தும் ‘பெரும் சுழற்காற்றில் அடிபட்டன’ போன்று ஆடிக் குலுங்கின. (34)

துணியில் ஊடும்—பாவுமாக இணைக்கப்பட்ட நூல்கள் போல், இவ்வுலகமனைத்தும் உலகின் ஈசனான அழிவற்ற பகவானிடம் பரவியுள்ளன. ஆகவே, இதில் வியப்பதற்கொன்றுமில்லை! (35)

பிறகு, தேனுகனின் உறவினர்களான கழுதை உருக்கொண்ட மற்ற அசுரர்கள், தன் உறவினன் மாய்ந்ததால் சினங்கொண்டு ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் பலராமனையும் எதிர்த்தனர். (36)

அரசனே! அவர்கள் நெருங்க நெருங்க ஒவ்வொருவரையும் பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் விளையாட்டாகப் பின்னங்கால்களைப் பிடித்துத் தூக்கிப் பனைமரங்கள் மீது வீசினர். (37)

மேகங்களால் மறைக்கப்பட்ட வானம் போல் உயிர் நீங்கிய அசுரர்களின் உடல்களாலும் பழக்குவியல்களாலும் பூமி அழகாக விளங்கியது. (38)

பலராமன் மற்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய இந்த மிகப்பெரும் செயலைக் கண்ட தேவர் முதலானோர் பூமாரி பெய்தனர்; வாத்தியங்களை ஒலித்தனர்; துதித்தனர். (39)

தேனுகன் அழிந்தொழியவே, மக்கள் பயமின்றித் தம் விருப்பப்படி பனம்பழங்களைச் சாப்பிட்டனர். அக்காட்டில் பசுக்களும் விருப்பம்போல் புல்லை மேய்ந்தன. (40)

கேட்கவும் கூறவும் புனிதம் நல்கும் திருப்பெயர் கொண்ட தாமரை இதழ் போன்ற திருக்கண்களுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன்னைப் பின்தொடர்கிற கோபர்கள் துதிக்க, அண்ணனுடன் கோகுலத்தை அடைந்தார். (41)

கோபிகைகளின் கண்கள் கண்ணனைக் காணத் துடித்தன. அப்பொழுது, பசுக்களின் கால்தூசி கேசங்களில் படிந்திருக்க, மயிலிறகும் காட்டுப்பூக்களும் கேசங்களில் செருகப்பட்டு, அழகிய கண்களும் இனிய புன்சிரிப்புமாகப் புல்லாங்குழல் ஊதிக் கொண்டு, பின்தொடர்கிற கோபர்கள் பாராட்ட வந்த கண்ணனைக் காண, கோபியர் ஒன்றுகூடி வந்தனர். (42)

கோபியர், முகுந்தனின் திருமுகத் தாமரையின் தேனை, கண்களாகிய வண்டுகளால் பருகிப் பகலில் அவனைவிட்டுப் பிரிந்த துயரத்தை ஒருவாறு நீக்கிக் கொண்டனர். பகவானும் வெட்கமும் புன்சிரிப்பும் அடக்கமும் ஒருங்கே மிளிரும் அவர்களது கடைக்கண் பார்வையாகிற வெகுமதியை ஏற்று, கோகுலத்தினுள் நுழைந்தார். (43)

புதல்வர்களிடம் அன்புகொண்ட யசோதையும் ரோஹிணியும் சமயத்திற்கேற்றவாறு விருப்பப்படி அவர்களுக்கு உண்டியும் உடையும் வழங்கி, ஆசியும் வழங்கினர். (44)

அங்கு இருவரும் எண்ணெய் தேய்த்து நீராடவே, வழி நடந்த களைப்பு நீங்கி, அழகிய ஆடை உடுத்தி, பூமாலை அணிந்து, சந்தனம் பூசிக் கொண்டனர். (45)

தாய்மார்கள் அளித்த இனிய உணவை உண்டு, அவர்கள் தாலாட்ட மகிழ்ந்து, சிறந்த படுக்கையில் படுத்து நன்கு தூங்கினர். (46)

அரசனே! ஒரு நாள் பிருந்தாவனத்தைச் சுற்றி வந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பலராமனின்றி மற்ற தோழர்கள் சூழ, யமுனைக்குச் சென்றார். (47)

கோடை வெயிலால் வாடிய பசுக்களுக்கும் கோபர்களுக்கும் தாகவிடாய் மிகவே, நஞ்சு கலந்து கெட்ட யமுனை நீரைப் பருகினர். (48)

பரீக்ஷித் மன்னனே! விதியால் மதியிழந்த அவர்கள், நஞ்சு கலந்த நீரைப் பருகி, உயிரிழந்து கரையில் விழுந்தனர். (49)

யோகேசுவரர்களுக்கும் ஈசனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவ்வாறு உயிரிழந்த தன் அடியவர்களைக் கண்டு, அமுதம் பொழிகிற பார்வையால் அவர்களை உயிர் பிழைக்கச் செய்தார். (50)

நினைவு வரப்பெற்ற அவர்கள், கரையிலிருந்து எழுந்து ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டு வியப்படைந்தனர். (51)

அரசே! ‘நஞ்சு அருந்தி இறந்த நாம், பிழைத்து எழுந்தது ஸ்ரீகோவிந்தனின் அருட்பார்வையால்தான்’ என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். (52)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் பதினைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினாறாவது அத்தியாயம் — காளியனுக்கருளுதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— எங்கும் விரிந்து பரவிய பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், யமுனை நதி கருநாகத்தால் தீண்டப்பட்டுள்ளதைக் கண்டு, அதனைத் தூயதாக்க விரும்பி, அந்தப் பாம்பை அங்கிருந்து வெளியேற்றினார். (1)

அரசன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— அந்தணரே! மிக்க ஆழத்தில் இருந்த அப்பாம்பை, பகவான் எப்படி அடக்கினார்? அந்த காளியன், அங்கு பல யுகங்கள் ஏன் தங்கியிருந்தான்? இதனை விளக்குவீராக! (2)

எல்லாமாய் எங்குமாய் நிறைந்து, தன் விருப்பப்படி திருவிளையாடல் புரியும் பகவான் கோபாலனாகிப் புரிந்த அருஞ்செயலாகிய அமுதத்தைப் பருகுபவன், யார்தான் போதும் என்று மனம் நிரம்பப் பெறுவான்? (3)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— யமுனையில் காளியனுக்கென ஒரு தனி மடு இருந்தது. அவனது நஞ்சின் நெருப்பில் அதன் நீர் கொதித்திருந்தது. அதனால், அவ்வழியே பறக்கிற பறவைகள் சுருண்டு கீழே விழுந்தன. (4)

அவ்வாறு விஷம் கலந்த நீரின் மீது பட்ட காற்று, அலைகளின் திவலைகளை ஏந்தி வர, அவை பட்டு கரைகளில் உள்ள உயிரினங்களும் தாவர—ஜங்கமங்களும் உயிரிழந்தன. (5)

தீயோர்களை அடக்கவே அவதரித்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கொடும் நஞ்சின் வலிமையையும், அதனால் கெட்ட ஆற்றுநீரையும் கண்டு, ஆடையை வரிந்து கட்டிக் கொண்டு, அருகிலிருந்த ஓங்கி உயர்ந்த ஒரு கடம்ப மரத்தின் மீதேறி, தோள்களைத் தட்டிக் கொண்டு, அந்த விஷ நீரில் குதித்தார். (6)

பாம்பின் விஷத்தால் கொதித்தெழுகின்ற அலைகள் கொண்ட அந்த நாகமடு, வலிமைமிக்க ஸ்ரீகிருஷ்ணன் குதித்த வேகத்தில் மேலும் கொதித்தெழுந்து, விஷத்தால் கலங்கிய பயங்கர அலைகளுடன் நூறு வில்லடி தூரம் நாற்புறங்களிலும் பரவியது. (ஒரு வில்லடி = 1.8 மீ.) எல்லையற்ற வலிமையுள்ள ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் இது ஒன்றும் வியக்கத்தக்கதல்ல! (வாசுகி முதலிய பெரிய நாகங்களுக்கும் நஞ்சின் கொடுமை இவனளித்ததன்றோ!) (7)

அந்த மடுவில் தாவிப் பாய்ந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், மதயானை போன்று கைகளை வீசி விளையாட நீரில் பேரொலி கிளம்பியது. இதைக் கேட்டு வெளிவந்த காளியன், தன் இருப்பிடத்தைப் பிறர் கெடுப்பதைக் கண்டு பொறுக்காமல் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் நெருங்கினான். (8)

கண்கொள்ளா காட்சியழகன், மேகவண்ணன், மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம், அரையில் மஞ்சள் பட்டாடை, இனிய புன்சிரிப்புடன் அழகிய திருமுகம், தாமரையின் நடுப்பகுதி போல் சிவந்த சரணங்கள் — இத்தகைய ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பயமின்றி விளையாடுவதைக் கண்டு சினங்கொண்டு, அவரது மர்மஸ்தானங்களில் கடித்து, உடலால் இறுகச் சுற்றிக் கொண்டான். (9)

பாம்பின் உடலால் சுற்றப்பட்டு அசைவற்றிருக்கிற கண்ணனைக் கண்ட அவரது இனிய தோழர்களும் கோபர்களும் மிகவும் துயருற்று, ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடத்திலேயே தன் உடல், பொருள், ஆவி, மனைவி—மக்கள் என்று எல்லாவற்றையும் ஒப்புவித்துள்ளபடியால் துக்கமும், அதனால் உண்டான மனவருத்தமும் கிருஷ்ணனின்றி இனி என் செய்வோம்? எவ்வாறு வாழ்வோம்? என்ற பயமும் அறிவை மயக்க உணர்வற்றுத் தரையில் விழுந்தனர். (10)

பசுக்களும் காளைகளும் கன்றுகளும் பயத்தினால் துயருற்று கண்ணீர் வடித்துக் கதறிக் கண்ணனையே பார்த்துக் கொண்டு அசைவற்று நின்றன. (11)

அப்போது வானில் கொள்ளிக்கட்டை விழுவது, பூமியில் பூகம்பம் உண்டாவது, உடலின் இடப்புறம் துடிப்பது போன்ற மிக்க பயங்கரமான மூவகை உற்பாதங்கள் விரைவிலேயே ஏதோவொரு விபத்து நேரப் போவதை உணர்த்துவன போன்று, கோகுலத்தைச் சுற்றி நாற்புறமும் தோன்றின. (12)

அவ்வாறான தீய நிமித்தங்களைக் கண்டு, பலராமனின்றி கிருஷ்ணன் மட்டும் மாடு மேய்க்கச் சென்றுள்ளதை உணர்ந்த நந்தர் முதலான கோபர்கள் பயத்தால் நடுங்கினர். (13)

அந்தத் தீய நிமித்தங்களால் கிருஷ்ணனுக்கு அழிவு வந்துவிடுமோ? என்று நினைத்து பயந்த அவர்கள், கிருஷ்ணனது உண்மைநிலை உணராதவர்களாக, அவரிடமே தங்கள் உயிரை வைத்ததாலும், அவரைப் பற்றியே சிந்திப்பதாலும் செய்வதறியாது துக்கமும் பயமும் திகைப்பும் கொண்டு கலங்கினர். (14)

கிருஷ்ணனைக் காண வேண்டுமென்ற ஆர்வத்துடன் சிறுவர் முதல் முதியவர் வரை அனைவரும், ஏன், பெண்களும்கூட, கன்றைக் காணத் தாவி ஓடும் தாய் பசுபோல் ஏக்கத்துடன் கோகுலத்திலிருந்து கிளம்பினர். (15)

அவ்வாறு கலங்கி நிற்கிற அவர்களைக் கண்டு அனைத்துமறிந்த பலராமன், தன் தம்பியின் பேராற்றலை நினைத்து(க் கலங்காமல்) சற்றே சிரித்தவண்ணம் ஒன்றும் கூறவில்லை. (16)

தங்கள் அன்பிற்குரிய கண்ணனைத் தேடிச் செல்கிற அவர்கள், பகவானது அடையாளம் கொண்ட காலடிப் பதிவுகளைக் கொண்டு வழியறிந்து, யமுனைக்கரை வந்தனர். (17)

பசுக்கள் மற்றும் இடைச்சிறுவர்களது காலடிகளுக்கிடையிடையே தாமரை, யவம், துரட்டி, வஜ்ராயுதம் மற்றும் கொடி போன்ற ரேகைகள் கொண்ட கண்ணனது திருவடிப்பதிவுகளை வழியில் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டே வேகமாகச் சென்றனர். (18)

மடுவின் நடுவில் உடலில் பாம்பு சுற்றிச் செயலிழந்துள்ள கிருஷ்ணனையும், மடுவின் கரையில் அறிவிழந்து நிற்கிற கோபர்களையும், சுற்றிக் கதறி நிற்கிற பசுமாடுகளையும் தொலைவிலிருந்தே கண்டு மிகவும் வருந்தித் துயருற்று மயங்கி வீழ்ந்தனர். (19)

அனந்தனான பகவானிடம் பேரன்பு கொண்ட கோபிகைகள், அவரது அன்பையும் புன்சிரிப்பையும் கடைக்கண் பார்வையையும் இனிய பேச்சையும் நினைத்து நினைத்து, அந்த அன்புமிக்க கிருஷ்ணன் பாம்பால் சுற்றப்பட்டுள்ளதையும் கண்டு கடுந்துயரால் வாடி, அன்பனான கிருஷ்ணனில்லாத இவ்வுலகத்தையே சூன்யமாக உணர்ந்தனர். (20)

குழந்தையான கிருஷ்ணனை நினைத்து தன்னையும் மறந்து, தன் புதல்வனைத் தொடர்ந்து மடுவிற்குள் இறங்கச் சென்ற கிருஷ்ணனின் தாயான யசோதையைப் பிடித்து நிறுத்திய கோபிகைகள், அவளைப் போலவே வேதனைக்குள்ளாகிக் கண்ணீர் மல்க, கோகுலத்தில் கண்ணன் செய்த திருவிளையாடல்களைத் திரும்பத் திரும்பக் கூறி, மனத்தைத் தேற்றிக் கொண்டு, கிருஷ்ணனின் முகத்திலேயே கண்களைப் பதித்து, உயிரற்றவர் போல் நின்றிருந்தனர். (21)

கிருஷ்ணனிடமே உயிரை வைத்திருந்த நந்தர் முதலானோர், அந்த மடுவிற்குள் இறங்க முற்பட்டதைக் கண்ட பலராமன், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பேராற்றலை அறிந்தவராதலால், அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தினார். (22)

இவ்வாறு, தன் கோகுலம் வேறு நாதனற்றும், தனக்காகப் பெண்களும் சிறுவர்களும் துயருற்றும் இருப்பதைக் கண்ட பகவான், இதுவரை மானிட வழியில் சென்றவர் (பாம்பிற்குக் கட்டுப்பட்டவர்) ஒரு நொடியில் பாம்பின் பிடியிலிருந்து மீண்டு எழுந்து நின்றார். (23)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் உடல் பருக்கப் பருக்க, தன் உடல் கடும் வேதனை அடைந்ததால் இறுக்கத்தைத் தளர்த்திக் கோபமுற்ற காளியன், தன் படங்களை உயர நிமிர்த்தி பெருமூச்சுவிட்டு, மூச்சு வழியே விஷம் கக்க, கண்கள் அசைவற்றிருக்க, வாய் வழியே தீப்பிழம்பைக் கக்கிக் கொண்டு ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே உற்றுநோக்கி நின்றான். (24)

இரண்டாகப் பிளந்த தன் நாக்கால் கடைவாய்களை நக்கிக் கொண்டு, மிக்க கொடும் நஞ்சைப் பார்வையால் கக்கி நிற்கும் காளியனைக் கருடன் போல் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சுற்றிச் சுற்றி வந்து விளையாடினார். அவனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கடிக்கத் தக்க தருணத்தை எதிர்பார்த்துச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தான். (25)

இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கொத்துவதற்காகச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து தளர்ந்து வலிமை இழந்த காளியனின் நிமிர்ந்த படங்களை வளைத்து, அவனது பெருத்த தலைகளில் மீது ஏறி நின்று, அனைத்து கலைகளுக்கும் ஆதி குருவான கண்ணன் நர்த்தனம் செய்யலானார். அவரது செந்தாமரைத் திருவடிகள், அவன் தலைகளில் உள்ள நாகரத்தினங்களின் ஒளியால் மேலும் சிவந்தன. (26)

அவ்வாறு பகவான் ஆடத் தொடங்கியதும், அவரது அடியார்களான கந்தர்வர், சித்தர், தேவர், சாரணர் மற்றும் அப்சரசுகள் மிருதங்கம், மத்தளம், நகாரா முதலிய வாத்தியங்களை இசைத்துப் பாடிக் கொண்டு, பூமாரி பெய்து, துதித்து, கைகளில் காணிக்கைகள் ஏந்தி அவரருகில் வந்தனர். (27)

அவனது நூறு தலைகளில், பணிந்து வணங்காத தலைகளுக்குக் கடும் தண்டனை அளிப்பவராக, பகவான் தன் திருவடியால் அதனைத் துகைத்தார். காளியன், தன் ஆயுள்குன்றித் தலை சுற்றி, வாயிலிருந்தும் மூக்கிலிருந்தும் கடும் விஷம் கொண்ட ரத்தம் கக்கி உணர்விழந்தான். (28)

(சிறிது நினைவு வந்ததும்) காளியன், கண்களிலிருந்து விஷத்தைக் கக்கிக் கொண்டு, கோபத்துடன் பெருமூச்சுவிட்டுத் தலையை நிமிர்த்த முயன்றதும், கண்ணன் அதன் மீது ஏறி குதித்து ஆடி, அதனைக் குனியச் செய்து அடக்கினார். அந்தப் புராண புருஷரின் திருவடிகளில் காளியன் கக்கிய ரத்தத்துளிகள், வழிபாட்டில் தூவப்பட்ட பூக்கள் போன்று விளங்கின. (29)

பரீக்ஷித் மன்னா! விசித்திரமான இவரது தாண்டவத்தால் படங்கள் கிழிந்து, உடல் முறிந்து வாய்களிலிருந்து ரத்தம் கக்கும் காளியன், தன் மீது நர்த்தனம் செய்பவர் சராசர உலகின் குருவான (அனைத்து உலகிற்கும் தந்தையான) பரமபுருஷரான ஸ்ரீமந்நாராயணனே என்பதை உணர்ந்து மனத்தால் அவரைச் சரணடைந்தான். (30)

[குறிப்பு:— முன்பு வணங்காத தலைகளை மிதித்து, கண்ணன் அவற்றை வணங்கச் செய்தார். ஆனால், காளியன் தலை வணங்கியதே தவிர, செருக்கினால் அவன் மனம் வணங்கவில்லை. இப்போது செருக்கு அகன்று மனத்தினாலும் வணங்கினான். இங்கு உடலும் உள்ளமும் வணங்க, சுலோகம் 56 முதல் வாக்கும் வணங்கப் போகிறது.]

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவயிற்றிலுள்ள உலகங்களின் பெருஞ்சுமையைத் தாங்கப் பெறாது மிகவும் வாடி, அவரது திருவடி மிதிக்கக் குடை போன்ற படங்கள் புண்ணாகி நிற்கும் கணவரைக் கண்ட காளியனின் மனைவிகள், ஆடையணிகளும் கேசங்களும் குலைந்து நிற்க, மிகவும் நொந்தவர்களாக ஸ்ரீகிருஷ்ணனைச் சேவித்தனர். (31)

மனமொடிந்த அவர்கள், உயிரினம் அனைத்திற்கும் நாதரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் முன்னே தம் குழந்தைகளைக் கிடத்தி, பூமியில் விழுந்து வணங்கினர். குற்றம் புரிந்த கணவனின் விடுதலையை நாடி, கற்புமிக்க அவர்கள் கைகூப்பி, சரணமளிக்கின்ற கண்ணனையே சரணமடைந்தனர். (32)

நாகபத்தினிகள் கூறுகிறார்கள்—— “தங்கள் திருவவதாரம் தீயோர்களை அடக்கவே. பிழை செய்த இவருக்கு இத்தண்டனை ஏற்றதே. தாங்களோ பகைவனிடமும், தாம் பெற்ற பிள்ளைகளிடமும் சமநோக்குள்ளவர். தர்மம் முதலிய புருஷார்த்தங்களை அடையத் தடையாக நிற்கும் பாவங்களை அழித்து, நன்மையைச் செய்யவே தண்டனை தருகிறீர்கள். (33)

தங்கள் தண்டனை தீயோர்களின் பாவத்தை நீக்கும். ஆகவே, தாங்கள் எங்களுக்கு அருள்தான் புரிந்திருக்கிறீர்கள். இந்த ஜீவனின் பாம்புப் பிறவி பாவத்தால்தானே நேர்ந்தது. ஆகவே, தங்களது கோபமும் (அந்தப் பாவங்களை நீக்கும்) அருளென்றே நல்லோர் கருதுவர். (34)

இவர் முற்பிறவியில் தன்மானம் விடுத்துப் பிறரைப் போற்றுதல் போன்ற உயர்ந்த தவம்தான் புரிந்திருந்தாரோ? அல்லது எல்லா மக்களிடமும் பரிவுடன் தர்மவழியில்தான் நடந்து கொண்டாரோ? ஏனெனில், எல்லோரையும் வாழ வைக்கும் தாங்கள், இவருடைய முன் செய்த தவம், தர்மம் ஆகிய செயலிலும் மகிழ்ந்துள்ளீர்களல்லவா? (35)

தேவனே! எந்த நல்வினையின் நற்பயனோ இது! என்று யாமறியோம். ஏனெனில், தங்கள் திருவடித்துகள்களைத் தொடுகிற தகுதி இவருக்குக் கிடைத்துள்ளதே! இதனைப் பெற விரும்பியே, அன்றே அன்னை ஸ்ரீலக்ஷ்மிதேவியும் பற்றற்று விரதமிருந்து பெரும் தவமியற்றியுள்ளாள். (36)

உமது திருவடிக்கமலங்களின் மகரந்தத்துகள் பெற்றவர்கள் சுவர்க்கமோ, உலகமனைத்திற்கும் ஒரே அரசனாகும் நிலையோ, பிரும்ம உலகமோ, பாதாள ஆட்சியோ, அணிமா முதலிய யோக ஸித்திகளோ, ஏன் மறுபிறவியற்ற வீடுபேறோ, எதனையுமே விரும்புவதில்லையே! (37)

இறைவா! சம்சார சக்கரத்தில் (உலகியல் சுழற்சியில்) சுழல்கிற ஜீவன் விரும்பத்தக்க மேன்மையை, நேரிடையாகப் பெறத்தக்க பெரும்பேற்றை (ஏன், வீடுபேற்றையே கூட!), மகாலக்ஷ்மி முதலிய மற்றவர்களுக்குக் கிடைப்பதற்கரியதை, தமோ குணப் பிறப்பான கோபத்திற்கு ஆட்பட்ட இந்த சர்ப்ப அரசர் பெற்றுவிட்டாரே! (38)

எண்ணக் குறையாத செல்வத் திருமாலே! எல்லோர் மனத்திலும் இருப்பவரே! தங்களுக்கு நமஸ்காரம். எல்லா உயிரினத்திற்கும் குடியிருப்பாயும், தோன்றிய பொருளனைத்துமாயும், அவற்றிற்கு அப்பாற்பட்ட பரமாத்மாவுமான தங்களுக்கு நமஸ்காரம்! (39)

பேரறிவிற்கும் உணர்விற்கும் கொள்கலனாக விளங்குபவரே! எல்லையற்ற சக்தியுள்ள பரம்பொருளே! எங்கும் நிறைந்தவரே! சத்துவம் முதலிய முக்குணங்களுமற்றவரே! பிறப்பு—இறப்பு என்னும் மாறுபாடற்றவரே! இயற்கை நிலைக்குட்படாதவரே! தங்களுக்கு நமஸ்காரம்! (40)

மூலப்பொருளை உலக நிலைக்குக் கொணர்ந்த (மாயையைச் செயலாற்றச் செய்த) காலமும், அந்த காலத்தைத் தோற்றுவித்தவரும், காலத்தை யுகம், ஆண்டு, மாதம் என்றவாறு பகுத்து, ஒவ்வொரு பகுதியும் நேராக நடப்பதைக் கண்காணிக்கின்ற சாட்சியும், உலகமாக இருந்து அவ்வுலகைக் கண்காணிப்பவரும், உலகைத் தோற்றுவித்தவரும், உலகின் அனைத்துப் பொருளுமாக விளங்குபவருமான தங்களுக்கு வணக்கம்! (41)

நிலம், நீர், தீ, வான், வளி முதலிய ஐம்பெரும் பூதங்கள்; சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம், ரஸம், கந்தம் எனும் ஐந்து குணங்கள்; கை, கால், வாய், மலம்—நீர் வெளியேற்றும் துவாரங்கள் என ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள்; மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி என ஐந்து (அறி கருவிகள்) ஞானேந்திரியங்கள்; பிராணன், அபானன், வியானன், உதானன், ஸமானன், நாகன், கூர்மன், கிருகரன், தேவதத்தன், தனஞ்ஜயன் என்கிற பத்துப் பிராணன்கள்; மனம்; புத்தி; சித்தம்; அஹங்காரம் — இவையனைத்தின் உருவாக விளங்குபவரும், சத்துவம் முதலிய முக்குணங்களையும் காரணமாகவுடைய ‘யான், எனது’ என்னும் தேகாபிமானத்தால் தனது அம்சமான ஜீவாத்மாவின் அறிவை மறைப்பவருமான தங்களுக்கு வணக்கம்! (42)

தாங்களோ இடம்—காலம்—பொருள் முதலியவற்றின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்டவர்; உணர முடியாதவாறு நுட்பமாயுள்ளவர்; காரியம், காரணம் முதலிய மாறுதலற்றவர்; அனைத்துமறிந்தவர்; கடவுள் உண்டா, இல்லையா? அவர் அனைத்துமறிந்தவரா? அல்லது சிற்றறிவினரா? முதலிய பலதரப்பட்ட கொள்கைகளுக்கேற்ப அவரவர்களால் விளக்கப் பெறுபவர்; சொல்லும், பொருளும், அவற்றின் கருத்தையும் உணர்த்துபவர். அவ்வாறான தங்களுக்கு வணக்கம்! (43)

பிரத்தியட்சம், அனுமானம் முதலிய பிரமாணங்களின் மூலகாரணராய் இருப்பவர்; சாஸ்திரங்கள் அனைத்தின் தோற்றுவாய்; செய்யத்தக்கதை உணர்த்தவும், தகாததைத் தடுக்கவும் கட்டளை உருவில் நிற்பவர்; தனக்கென எதனையும் கொள்ளாது பற்றற்று ஒதுங்கி நிற்பவர்; அகம் (பிரவிருத்தி மார்க்கம்), புறம் (நிவிருத்தி மார்க்கம்) என்ற நடைமுறைகளுக்கு ஆதாரமான வேதமாயிருப்பவர்; வேதங்களையே தன் மூச்சாக உடையவரான தங்களுக்கு நமஸ்காரம்! (44)

பரம், வியூகம், விபவம், அந்தர்யாமி, அர்ச்சை என்கிற ஐந்து நிலைகளில் விபவ நிலையில் ஸங்கர்ஷணனான பலராமனாகவும், சுத்த சத்துவப் பிரதானமான சித்தத்தில் உபாசிக்கப்படும் வாசுதேவனாகவும், வியூக நிலையில் புத்தியிலே போற்றத்தக்க பிரத்யும்னனாகவும், மனத்திலே வழிபடத்தக்க அநிருத்தனாகவும் விளங்கும் தாங்கள், விபவ நிலையில் பக்தர்களைக் காக்க இடையனாக, ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகத் திருவவதாரம் செய்த தங்களை வணங்குகிறோம்! (45)

மனம், புத்தி, அஹங்காரம், சித்தம் என்ற உள்ளத்து நிலைகளை (அந்தக்கரணங்களை)த் தூண்டி உலகியலில் ஈடுபடுத்துபவர்; உள்ளத்தில் சத்துவம், ரஜஸ் மற்றும் தமோ குணத்தைத் தோற்றுவித்து, அக்குணங்களின் செயல்பாடான அஹங்காரத்தால் தன்னை மறைத்துக் கொள்பவர்; முக்குணங்களின் செயல்பாட்டின் வழியே ஆத்மாவாக ஊகிக்கத்தக்கவர்; அக்குணங்களின் செயல்முறையைக் கண்காணிப்பவர்; தனக்குத்தானே விளங்குபவர். அவ்வாறான தங்களை வணங்குகிறோம்! (46)

உலகமாக வெளிப்படாத மூலத்தத்துவமான பிரகிருதியாக உள்ளவர்; உலகமாகப் பரிணாமம் அடைந்து வெளிப்படுபவர்; எல்லா உயிரினங்களின் உள்ளத்திலிருந்து அதனதன் செயல்களைச் செயல்புரியத் தூண்டுபவர்; முனிவர் போன்று எல்லாச் செயல்களையும் அடக்கியவர்; எண்ணமும் செயலுமற்ற மௌனத்தை இயல்பாகக் கொண்டவர். அவ்வாறான தங்களுக்கு வணக்கம்! (47)

பிரும்மதேவர் முதல் ஜீவனான நம் வரையுள்ள அனைவரின் அனைத்து கர்ம கதிகளையும் உணர்ந்தவர்; எல்லாவற்றிற்கும் சாட்சி; உலகமாக மாறாத மேலான உண்மைப் பொருள்; வியவகார நிலையில் (செயலில்) உலகமாகக் காட்சித் தருகிற உண்மைப் பொருள்; இவ்விரு நிலைகளையும் சாட்சியாகக் கண்காணிப்பவர்; இவ்விரு நிலைகளின் காரணப் பொருள். அப்படிப்பட்ட தங்களுக்கு வணக்கம்! (48)

எங்கும் நீக்கமற நிரம்பி, ஒரு செயலுமற்று விளங்கும் நீங்கள், காலம் என்ற சக்தியை ஏற்று, மாயையின் குணங்களைக் கொண்டு உலகின் படைப்பையும் காப்பையும் ஒடுக்கத்தையும் செய்கிறீர்கள். அந்தந்த ஜீவர்களின் உள்ளத்திலுள்ள வாஸனைகளை இயல்புகளாக வெளிப்படுத்தி, அவர்களைச் செயல்படத் தூண்டுகிறீர்கள். தங்கள் திருவிளையாடல்கள் என்றுமே வீணாவதில்லை! (49)

சத்துவ குணத்தால் சாந்தர்களாக, ரஜோ குணத்தால் கொடுமையாளர்களாக, தமோ குணத்தால் மூடர்களாகக் காணப்படுகிற அனைவரும், தங்களது திருவிளையாட்டுக்காட்பட்ட பொம்மைகளே. இத்திருவவதாரமோ சாதுக்களைக் காக்கவும், தர்மத்தை நிலைநிறுத்தவுமே. ஆகவே இவ்வவதாரத்தில், தங்களுக்குச் சத்துவ குணம் மிக்க நல்லோர்களே மிகவும் அன்பானவர்கள். (50)

இறைவா! மகன் செய்த ஒரு தவற்றைத் தகப்பன் மன்னிப்பாரல்லவா? தாங்களோ அமைதியே வடிவானவர். எங்கள் கணவரோ ஒன்றுமறியா அறிவிலி. தங்கள் பெருமைகளை இவர் அறியார். ஆகவே, இவரது தவற்றைப் பொறுத்தருள வேண்டும். (51)

எம்பெருமானே! காளியன் தன் உயிரை இழந்து கொண்டிருக்கிறார், அருள்புரியுங்கள். நல்லோரின் இரக்கத்திற்குரிய பெண்களுக்குப் பதியல்லவா உயிர். ஆகவே, எங்கள் பதியை எங்களுக்குத் தந்தருளுங்கள். (52)

நாங்கள், தங்கள் ஏவலுக்கு அடிபணிபவர்கள்; தங்கள் அடியவர்கள். நாங்கள் என்ன செய்யவேண்டும்? கட்டளையிடுங்கள். தங்கள் கட்டளையை (சேவையை) முழு மனதோடு செய்பவன், எவ்விதத் துன்பத்தைக் கண்டும் பயப்படத் தேவையில்லை. அவனுக்குத் துன்பமே இல்லை. (எந்நாளும் இன்பமேதான்.)” (53)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு நாக பத்தினிகளால் துதிக்கப் பெற்ற பகவான், தன் திருவடிகள் மிதித்தலால் தலையொடிந்து மயங்கி நிற்கும் காளியனை விடுவித்தார். (54)

மெல்ல தன் உயிரையும் உணர்வையும் திரும்பப் பெற்ற காளியன், மிகவும் கஷ்டப்பட்டுப் பெருமூச்செறிந்து மனம் நொந்து கைகூப்பி ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் கூறலானான். (55)

காளியன் கூறுகிறான்—— “நாங்கள் பிறவியிலேயே தமோ குணம் மிக்கவர்கள். அதனால் கோபவெறி கொண்டவர்கள். ஆகவே, பிறருக்குத் தீங்கிழைப்பவர்கள். உலகத்தாரால் தங்கள் இயல்பை எளிதில் விட முடியாதல்லவா? அதனால்தானே, ‘நான், எனது’ என்ற கெட்ட அபிமானமும், தவறான செயலும் நேரிடுகிறது. (56)

உலகைப் படைத்தவரே! முக்குணங்களுக்கு ஆட்பட்டதாக தங்களால் இந்த உலகம் படைக்கப் பெற்றுள்ளது. ஆகவே, இது பல்வேறு இயல்புகளும் ஆற்றலும் வலிவும் கொண்டு பல்வேறு இனங்களில் தோன்றி, அவற்றிற்கேற்ப உடலும் உள்ளமும் கொண்டதாக உள்ளது. (57)

பகவானே! அதிலும் சர்ப்பங்களாகிய நாங்கள், பிறவியிலேயே பெரும் கோபம் கொண்டவர்கள். உமது மாயையால் உண்மை உணராத நாங்கள், அகற்ற முடியாத அந்த மாயையை எவ்வாறு நீக்குவோம்? (58)

எல்லாமறிந்த உலகின் ஈசனான தாங்களே இதற்குக் காரணம். (ஆகவே,) அருள்புரிவதோ, தண்டிப்பதோ, எதை உசிதம் எனக் கருதுகிறீரோ, அதனைச் செய்யுங்கள்.” (59)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஏதோ காரிய நிமித்தமாக (நல்லோர்களைக் காக்கவே,) மனிதனாகத் திருவவதாரம் செய்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், காளியன் கூறியதைக் கேட்டு பதில் கூறலானார்—— “சர்ப்பமே! இனி, நீ இங்கு வசிக்கக் கூடாது. விரைவில் உன் இனத்தார் மற்றும் மனைவி—மக்களுடன் கடலுக்குப் போய்ச் சேர். மாடுகளும் மனிதர்களும் இந்த ஆற்றின் நீரைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளட்டும். (60)

நான், உனக்கு இட்ட கட்டளைகளைக் காலையிலும் மாலையிலும் வாயாறக் கூறி, மனத்தால் நினைப்பவனுக்கு, இனி பாம்புகளிடமிருந்து பயமிராது. (61)

நான் விளையாடிய இந்த மடுவில், என்னை நினைத்து நீராடி, உபவாசமிருந்து தேவர், ரிஷி, பித்ருக்கள் முதலானோருக்கு நீரால் தர்ப்பணம் செய்பவர், செய்த பாவமனைத்தும் நீங்கப் பெறுவர். (62)

நீ, கருடனைக் கண்டு பயந்துதானே ரமணகத் தீவைவிட்டு இந்த மடுவை வந்தடைந்தாய். இனி, என் திருவடிகளின் சின்னம் பதிக்கப்பட்ட உன்னை, கருடன் கொத்தி உண்ண மாட்டான்.” (63)

ஸ்ரீசுகர் மேலும் கூறுகிறார்—— அற்புதச் செயல்புரியும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அருள்பெற்று காளியனும், அவனது மனைவியரும் மிக்க மகிழ்ச்சியும் ஆதரவும் அன்பும் கொண்டு அவரை வழிபட்டனர். (64)

உயர்ந்த ஆடைகள், பூமாலைகள், இரத்தினங்கள், விலைமதிக்கவொண்ணாத ஆபரணங்கள், மணங்கமழும் சந்தனப் பூச்சுக்கள் மற்றும் பெரிய அல்லி மாலை முதலியவற்றைக் காணிக்கையாக்கி, கருடக்கொடியோனான ஜகன்னாதன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வழிபட்டு வலம் வந்து வணங்கி, அவரை மகிழ்வித்தான். அவரது அனுமதி பெற்ற காளியன், தன் மனைவி—மக்கள் மற்றும் சுற்றம் சூழக் கடலையொட்டிய ரமணகத் தீவிற்கே திரும்பிச் சென்றான். லீலைக்காக மானுட வேடம் பூண்ட பகவானின் திருவருளால் அந்த யமுனை நதியும் விஷம் நீங்கி, அமுதமான நீர் கொண்டதாக ஆயிற்று! (65—67)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் பதினாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினேழாவது அத்தியாயம் — காளியனின் முன் வரலாறு

அரசன் கேட்கிறான்—— நாகர்களின் இருப்பிடமான ரமணகத் தீவை விட்டு, காளியன் ஏன் வெளியேறினான்? அவன் மட்டும் தனியாக, கருடனுக்கு என்னதான் தீங்கு செய்தான்? (1)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— தடந்தோளாய்! முன்பொரு சமயம் கருடனுக்கு ஏற்ற உணவாகும் நாகங்களால், ஒவ்வொரு மாதமும் பூக்காமல் காய்க்கின்ற குறிப்பிட்ட மரத்தடியில் அதற்கு உணவு வைக்க வேண்டுமென ஓர் ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டது. (2)

அவ்வாறே, ஒவ்வொரு அமாவாசையன்றும் தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காகப் பெருமனம் படைத்த கருடனுக்கு, எல்லா நாகங்களும் தத்தம் பாகத்தைக் கொடுத்து வந்தனர். (3)

கத்ருவின் மகனான காளியன் மட்டும் தன் விஷத்தின் கடுமையால் செருக்கு கொண்டு, கருடனைப் பொருட்படுத்தாமல் அந்த பலியைத் தானே சாப்பிட்டு வந்தான். (4)

பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு அன்பரான கருடன், அதனைக் கண்டு சினம் கொண்டு அவனைக் கொல்ல விரைவாகத் துரத்தினார். (5)

எதிர்த்து வருகிற கருடனைக் கண்டு விஷத்தையும் பற்களையுமே ஆயுதமாகக் கொண்ட காளியன், தன் பல தலைகளையும் நிமிர்த்தி, நாக்கை வெளியே நீட்டிப் பெருமூச்சுடன் கண்களில் தீப்பொறி பறக்க பற்களால் கருடனைக் கடித்தான். (6)

பேராற்றலும் கடும்வேகமும் கோபமும் கொண்டவரும், பகவான் ஸ்ரீஹரியின் வாகனமுமான கருடன், உருக்கிய தங்கம் போன்று ஒளிவீசுகிற தன் இடது இறக்கையால் அவனை வீழ்த்தித் தாக்கினார். (7)

கருடனின் இறக்கையால் அடிபட்ட காளியன் தளர்ந்து பயந்து, கருடன் நெருங்க முடியாத ஆழமான யமுனையின் மடுவில் குடியேறினான். (8)

ஒரு சமயம் கருடன், அந்த யமுனை மடுவில் தனக்குகந்த உணவான மீனைக் கண்டு, பசி மிகுதியால் ஸௌபரி முனிவர் தடுத்தும் கொத்தியெடுத்துச் சென்றார். (9)

தங்களின் தலைவனான மீன், கருடனால் கொண்டு செல்லப்பட்டதும், மற்ற மீன்கள் மிகவும் துயரடைந்ததைக் கண்ட ஸௌபரி மகரிஷி, அவைகளிடம் இரக்கம் கொண்டு கருடனைச் சபித்தார்—— “இங்கு கருடன் நுழைந்து மீன்களைப் பிடித்து உண்பானேயாகில், உடனே அவன் உயிர் போகும். நான் கூறும் இது சத்தியம்.” (10—11)

இதனைக் காளியன் மட்டுமே அறிவான். வேறு நாகங்கள் அறியாது. ஆகவே, கருடனிடம் பயந்து இங்கு வசித்த காளியனை, இன்று ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவனது பயத்தை நீக்கி வெளியேற்றினார். (12)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தேவருலகத்து மாலைகளும், உயர்ந்த ஆடைகளும், நறுமணப்பூச்சும், இரத்தின ஆபரணங்களும், தங்க ஆபரணங்களும் பூண்டு மடுவிலிருந்து வெளி வந்ததைக் கண்ட கோபர்கள், திரும்ப உயிர் பெற்றதுபோல் மகிழ்ச்சி கொண்டு பேரன்புடன் அவரைக் கட்டியணைத்தனர். (13—14)

குரு வம்சத் திலகமே! யசோதை, ரோஹிணி, நந்தர், கோபிகைகள், கோபர்கள் ஆகிய அனைவரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டு உணர்வு பெற்று, தங்கள் விருப்பங்களனைத்தும் நிறைவுற்றவர்களாயினர். (15)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பெருமைகளை உணர்ந்த பலராமனும், அவரை அணைத்தவாறே சிரித்துக் கொண்டார். மரங்களும் பசுக்களும் காளைகளும் கன்றுகளும் பேரானந்தமடைந்தன. (16)

கோபர்களின் குருக்களாகிய அந்தணர்கள், தத்தம் மனைவிகளுடன் நந்தரிடம் வந்து, “காளியனால் விழுங்கப்பட்ட உன் மகன் தெய்வ அருளால் விடுபட்டான். அவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் விடுபட்டதற்காக, அந்தணர்களுக்குத் தானம் அளிப்பாய்” என்றனர். நந்தரும் உள்ளம் மகிழ்ந்து, பசுக்களையும் சுவர்ணத்தையும் (தங்கத்தையும்) தானமாக அளித்தார். (17—18)

இழந்த மகனைத் திரும்பப் பெற்ற பெரும் பாக்கியவதியான கற்பரசி யசோதை, ஸ்ரீகிருஷ்ணனை மடியிலமர்த்தித் திரும்பத் திரும்பக் கட்டியணைத்து ஆனந்தக் கண்ணீர் உகுத்தாள். (19)

அரசர்களுள் சிறந்தவரே! அன்றிரவு கோகுலவாசிகளும் பசுக்களும், பசியும் தாகமும் களைப்பும் மிகுந்து, யமுனையின் கரையருகிலேயே தங்கினர். (20)

அப்போது, நடு இரவில் கோடையின் வெப்பத்தால் மூண்ட காட்டுத்தீ, தூங்குகிற ஆயர்பாடி மக்களைச் சூழ்ந்துகொண்டு சுட்டெரிக்கத் தொடங்கியது. (21)

தீ சூழ்ந்ததால் பதறி எழுந்த கோகுலவாசிகள், மனித வேடமிட்ட ஈசனான மாயக்கண்ணனைச் சரணடைந்தார்கள். (22)

“நன்மையே புரிகின்ற ஹே கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா! பேராற்றல்மிக்க ஹே பலராமா! உங்களைச் சார்ந்த எங்களை, இந்தக் கோரமான காட்டுத்தீ எரிக்கிறதே! (23)

பிரபுவே! கடக்க முடியாத யமன் போன்ற இத்தீயிலிருந்து உனது அன்பர்களான எங்களைக் காப்பாற்றுங்கள். பயத்தை நீக்கும் உனது திருவடிகளை விடுத்து, எங்களுக்கு வேறு துணையில்லையே.” (24)

முதலும் முடிவுமற்ற முழுமுதற்சக்தியான உலகநாதரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் மக்களின் கதியற்ற நிலையைக் கண்டு, அந்தக் கொடுந்தீயை விழுங்கினார்! (25)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் பதினேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினெட்டாவது அத்தியாயம் — பிரலம்பாசுர வதம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பிறகு ஸ்ரீகிருஷ்ணன், மகிழ்ச்சியால் தன் பெருமையைப் பாடி வரும் தன் உறவினர்கள் புடைசூழ, பசுக்கள் நிரம்பிய ஆயர்ப்பாடியை அடைந்தார். (1)

மாடு மேய்ப்பவன் வேடத்தை மாயையால் ஏற்ற பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும், இவ்வாறு கோகுலத்தில் லீலைகள் புரிந்து வரும்போது, பிராணிகள் விரும்பி ஏற்காத கடும் கோடை காலம் (கிரீஷ்ம ருது) வந்தது. (2)

பலராமனுடன் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வசிக்கிற இடமான பிருந்தாவனத்தின் செழிப்பால், அந்த கோடை காலமும் வஸந்த ருது போலவே இருந்தது. (3)

அந்த கடும் கோடையிலும், பிருந்தாவனத்தில் சில்வண்டுகளின் ஒலி சிற்றருவி விழும் ஒலியில் மறைந்தது. அருவியின் நீர்த்திவிலைகளால் மரங்கள் எப்போதும் நனைந்து அழகாக இருந்தன. (4)

ஆறு, ஓடை மற்றும் அருவிகளின் நீர்த்துளிகள் கலந்த காற்று வீசுவதாலும், செங்கழுநீர், தாமரை, அல்லி போன்ற பூக்களின் மகரந்தத்தூள் அந்தக் காற்றில் கலந்திருந்ததாலும் கடுங்கோடையினால் உண்டான அனலின் வெம்மையைப் பசுமை நிறைந்த புல்தரை அடர்ந்த அந்த பிருந்தாவனத்தில் உள்ளவர்கள் உணரவில்லை. (5)

ஆழம் காண முடியாத அந்த யமுனையின் கரைகளில் மோதுகிற அலைகளால் சேறு நீங்கித் தூய்மை பெற்ற மணற்பாங்காகக் கரைகள் விளங்கின. விஷம் கக்குவது போன்று கொடுமைமிக்க சூரியனின் கிரணங்கள்கூட, பசுமைமிக்க புல்தரைகளையும் பூமியின் ஈரத்தையும் உறிஞ்சி எடுக்க இயலாதிருந்தன! (6)

பூத்துக் குலுங்குகிற காட்டில் பல நிறங்கள் கொண்ட பறவைகளும் மான்களும் அழகாகச் சப்தமிடுகின்றன; மயில்கள் அகவுகின்றன; வண்டுகள் ரீங்காரமிடுகின்றன; குயிலும் அன்னபட்சியும் இனிமையுடன் கூவுகின்றன. (7)

அவ்வழகிய இடத்தில் விளையாட விரும்பிய பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பலராமனுடன் கோபர்களும் பசுமந்தைகளும் சூழ, புல்லாங்குழல் ஊதிக் கொண்டு சென்றார். (8)

இளம்தளிர், மயில்தோகை, பூங்கொத்து மாலை பூண்டு, தாதுப்பொடி பூசி அலங்கரித்துக் கொண்ட பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும், கோபர்களுடன் ஆடிப்பாடி விளையாடி போட்டியிட்டுக் கொண்டு சென்றனர். (9)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஆட, சிலர் பாடினர்; சிலர் புல்லாங்குழல் ஊதினர்; கைகளால் தாளமிட்டனர் சிலர்; கொம்பு ஊதினர் சிலர்; துதித்தனர் சிலர். (10)

அரசே! இடையர் வேடத்தில் மறைந்துள்ள பலராமனையும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் இடையர் வேடம் தரித்த தேவர்கள், ஒரு நடிகனை மற்ற நடிகர்கள் பாராட்டுவதுபோல் பாராட்டினர். (11)

முன் நெற்றி மயிர் துலங்க கண்ணனும் பலராமனும் சுழன்று விளையாடுதல், தாண்டிக் குதித்தல், உதைத்தல், கைதட்டுதல், ஒருவரையொருவர் இழுத்தல் மற்றும் மற்போரிடுதல் போன்ற விளையாட்டுக்களை விளையாடினர். (12)

பேரரசே! மற்றவர்கள் ஆட இவர்கள் இருவரும் பாடியும், வாத்தியங்களை வாசித்தும், ‘நன்று’, ‘நன்று’ என்று பாராட்டியும் ஊக்குவித்தனர். (13)

சில இடங்களில் வில்வக்காய், சரக்கொன்றைக்காய், நெல்லிக்காய் — இவற்றை எறிந்து விளையாடினர். ஒருவருக்கொருவர் பிடிபடாமல் ஓடிப்பிடித்தும், கண்களைக் கட்டிக் கொண்டு தேடிப்பிடித்தும், விலங்கு—பறவைகள் போல் சேட்டை செய்தும், தவளைபோல் எம்பிக் குதித்தும் மற்றும் பற்பல கேளிக்கைகளாலும், ஊஞ்சலாடியும், அரசன் போன்று வேடமிட்டு கற்கள் மேல் அமர்ந்து அரச தர்பார் நடத்தியும் — இவ்வாறு உலகியல் விளையாட்டுக்களைக் காட்டிலும் ஆற்றின் கரையிலும் மலையடிவாரத்திலும் கொடி வீடுகளிலும் காடுகளிலும் அருவிகளிலும் என விளையாடித் திரிந்தனர். (14—16)

கோபர்களுடன் பசுக்களை மேய்த்துக் கொண்டிருக்கின்ற பலராமனையும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் கடத்திச் செல்ல எண்ணிய பிரலம்பன் என்ற அசுரன், இடையன் வேடமிட்டு அங்கு வந்தான். (17)

எல்லாமறிந்த பகவான் அவனை அறிந்திருந்தும், அவனைக் கொல்ல எண்ணி, அவனுடன் நட்பு கொண்டார். (18)

விளையாட்டில் கைதேர்ந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், கோபாலர்களை அருகில் அழைத்துப் பின்வருமாறு கூறினார்—— “கோபர்களே! வழக்கம்போல் வயது, பலம் — இவற்றின் தகுதிக்கேற்றபடி இரு அணிகளாகப் பிரிந்து விளையாடுவோமே!” (19)

உடனே, கோபர்கள் பலராமனையும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் இரு அணியின் தலைவராக்கினர். சிலர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் கட்சியில், சிலர் பலராமன் கட்சியில் எனப் பிரிந்தனர். (20)

ஓர் அணியிலுள்ளவனை மற்றோர் அணியிலுள்ளவன் தூக்கிச் செல்வது போன்ற பற்பல விளையாட்டுகளை விளையாடும்போது, ‘வென்றவன் தோற்றவன் தோள் மீது ஏறி அமர, தோற்றவன் வென்றவனைச் சுமப்பது’ என்ற நிபந்தனையுடன் விளையாடினர். (21)

சுமந்தும் ஏறியமர்ந்தும் விளையாடிக் கொண்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ணனை முன்னிட்டு மாடுகளை மேய்த்துக் கொண்டு ‘பாண்டீரகம்’ என்ற பெரிய ஆலமரத்தினடியை அடைந்தனர். (22)

ஒரு முறை பலராமனின் அணியைச் சார்ந்த ஸ்ரீதாமன், விருஷபன் முதலானோர் விளையாட்டில் வெல்லவே, ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அணியினர் அவர்களைச் சுமந்து சென்றனர். (23)

விளையாட்டில் தோற்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஸ்ரீதாமாவைச் சுமந்தார். பத்ரஸேனன், விருஷபனைச் சுமந்தான். பிரலம்பன், பலராமனைச் சுமந்தான். (24)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வெல்ல முடியாது என்றெண்ணிய பிரலம்பன், பலராமனைத் தூக்கிக் கொண்டு இறக்கிவிட வேண்டிய எல்லையைத் தாண்டி வேகமாக ஓடினான். (25)

பெருமலை போன்று கனத்த பலராமனைச் சுமந்து சென்ற அசுரன், வேகம் குன்றித் தன் சுய உருவமெடுத்தான். தங்க நகைகள் பூண்ட கரிய அவனுடல், மின்னலுடன் கூடிய மேகம் சந்திரனைச் சுமப்பதைப் போலிருந்தது. (கரிய உடல் கொண்ட அசுரன், மேகம். வெளுத்த உடல் கொண்ட பலராமன், சந்திரன் — என உவமித்தது காண்க.) (26)

கண்கள் தீ போல் ஒளிர, புருவம் நெரித்து, நீண்ட தெற்றிப்பல் வெளிப்பட, கேசங்கள் தீப்பிழம்பாக மிளிர, கடகமும் கிரீடமும் குண்டலமும் பூண்டு, வானில் எழும்புகிற அவனது உருவத்தைக் கண்ட பலராமன் சற்றே பயந்தார். (27)

பின் பலராமன், தன் உண்மையான ஸ்வரூபத்தின் நினைவு வந்ததும், பயம் நீங்கித் தனது பொருள் போல் தன்னை வானில் எடுத்துச் செல்கிற அவனது தலையில், இந்திரன் வஜ்ராயுதத்தால் மலையைப் பொடித்ததுபோல், தன் பலங்கொண்ட முஷ்டியால் குட்டினார். (28)

அடிபட்டவுடன் பிரலம்பன் தலைபிளந்து வாயிலிருந்து ரத்தம் கக்கி நினைவிழந்து கோரமாக அலறி உயிரிழந்து, இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்தால் அடிபட்ட மலைபோல் கீழே விழுந்தான். (29)

பலசாலியான பலராமன், பிரலம்பனைக் கொன்றதைக் கண்ட கோபர்கள் மிகவும் வியப்படைந்து, ‘ஆகா! அருமை, அருமை’ என்று கொண்டாடினர். (30)

பாராட்டுக்குரிய பலராமனை வாழ்த்தி, இறந்தவர் மீண்டு பிழைத்து வந்தாற்போன்று மகிழ்ந்து, அன்பால் மெய்மறந்து கட்டியணைத்துப் பாராட்டினர். (31)

பாவியான பிரலம்பன் கொல்லப்பட்டதும் தேவர்கள் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு, ‘நல்லது! அருமை, அருமை’ என பலராமனைப் பாராட்டிப் பூமாரி பொழிந்தனர். (32)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் பதினெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — காட்டுத்தீயிலிருந்து காப்பாற்றுதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— கோபர்கள் விளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, பசுக்கள் பசும்புற்களினால் கவரப்பட்டுத் தன் விருப்பப்படி மேய்ந்து கொண்டு அடர்ந்த காட்டிற்குள் சென்றுவிட்டன. (1)

ஆடுகளும் பசுக்களும் எருமைகளும் ஒரு வனத்திலிருந்து இன்னொரு வனத்திற்குள் சென்றவைகளாய் வெய்யிலினால் (தாபத்தால்) தாகமடைந்தவைகளாய் கதறிக் கொண்டு முஞ்சைக் காட்டினுள் நுழைந்தன. (2)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பலராமன் முதலான கோபர்கள், எங்கு தேடியும் பசுக்களைக் காணாமல் வருந்தினர். (3)

தங்கள் பிழைப்பிற்குக் காரணமான பசுக்களை இழந்ததால் கலங்கிய கோபர்கள், பசுக்கள் மேய்ந்த புற்கள், குளம்பால் மிதிபட்ட புற்கள், குளம்படியால் அடையாளமிடப்பட்ட புற்கள் முதலியவற்றால் பசுக்கள் சென்ற வழியைப் பின்தொடர்ந்து சென்றனர். (4)

முஞ்சைக் காட்டில் வழி தெரியாமல் கதறுகின்ற தமது பசுச் செல்வத்தைக் கண்ட அவர்கள், நா வறண்டு களைத்து, அங்கிருந்து அவற்றைத் திருப்பி ஓட்டி வந்தனர். (5)

பகவான், மேகம் போன்ற கம்பீரமான குரலால் பசுக்களைப் பெயர் சொல்லி உரக்க அழைக்க, அதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த அவைகளும் பதில் கூறுவனபோல் திரும்பக் கத்தின. (6)

அப்போது தற்செயலாக, காட்டில் உள்ளனவற்றை முற்றிலுமாக அழிக்கவல்ல பெருங்காட்டுத்தீ, தன் சாரதியான காற்றால் தூண்டப்பட்டு, பயங்கரமான தீ நாக்குகளால் தாவரங்களையும் விலங்குகளையும் விழுங்கிக் கொண்டு பரவியது. (7)

காட்டுத்தீ தம்மைச் சுற்றி வேகமாகச் சூழ்வதைக் கண்டு பயந்த கோபர்களும் பசுக்களும், பலராமனையும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் சரணமடைந்து, ‘மரணபயத்தால் நடுங்குகிற மக்கள், ஸ்ரீஹரியைக் கூப்பிடுவதுபோல்’ உரக்க அழைத்துக் கூறலாயினர். (8)

“பேராற்றல் படைத்த கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா! பெருவீரரான பலராமா! காட்டுத்தீயால் எரிக்கப்படுகிற, தங்களையே அண்டி நிற்கும் எங்களைக் காக்கக் கடவீர்! (9)

ஸ்ரீகிருஷ்ணா! உம்மைச் சார்ந்தவர்கள் துன்புறலாமா? எல்லா தர்மங்களும் அறிந்தவரே! நாங்கள் உம்மையே நாடியவர்கள்; உம்மையே நம்பியவர்கள். (10)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பந்துக்கள் தீனமாகக் கதறுவதை (அபயக்குரலை)க் கேட்ட பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், “பயம் வேண்டாம், கண்களை மூடிக் கொள்ளுங்கள்” என்று சொன்னார். (11)

அவ்வாறே அவர்கள் கண்களை மூடிக் கொண்டதும், யோகேசுவரரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அந்த நெருப்பைத் தன் வாயில் விழுங்கி, அவர்களைத் துயரத்திலிருந்து காப்பாற்றினார். (12)

பிறகு கண்களைத் திறந்த அவர்கள், தாங்களும் பசுக்களும் காட்டுத்தீயிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, முன்போல் ‘பாண்டீரம்’ என்னும் ஆலமரத்தடியில் இருப்பதைக் கண்டு வியப்படைந்தனர். (13)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் யோக சக்தியையும், அவரது யோகமாயையால் தோன்றிய காட்டுத் தீயிலிருந்து தாங்கள் மீண்டதையும் கண்ட கோபர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தெய்வமாகவே எண்ணினர். (14)

மாலை வந்ததும் கோபர்களுடனும் பசுக்களுடனும் பலராமனுடனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் குழலூதிக் கொண்டே கோகுலம் வந்தார். கோபர்கள் அவரை வெகுவாகப் பாராட்டினர். (15)

கோபிகைகள் கோவிந்தனைக் கண்டு மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டனர். அவரில்லாமல் அவர்களுக்கு ஒவ்வொரு நொடிப்பொழுதும் ஒரு நூறு யுகங்கள் போலிருந்தது. (16)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபதாவது அத்தியாயம் — மழைகால—சரத்கால வர்ணனை

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— தங்களைக் காட்டுத்தீயிலிருந்து விடுவித்தது மற்றும் பிரலம்பனைக் கொன்றது ஆகிய பலராம—கிருஷ்ணர்களின் அற்புதச் செயல்களை, கோபிகைகளிடம் கோபர்கள் தெளிவாகக் கூறினார்கள். (1)

வயது முதிர்ந்த கோபர்களும் கோபிகைகளும் அதனை ஆர்வத்துடன் கேட்டு வியந்து, அவர் இருவரும் ‘கோகுலத்திற்கு வந்துள்ள தேவர்கள்’ என்றே எண்ணினர். (2)

அதன்பின், எல்லா உயிரினங்களும் கிளைத்துத் தழைக்கக் கூடிய பெருமழைப் பருவம், சூரியனையும் சந்திரனையும் சுற்றிப் பரிவட்டம் கட்டி, வானில் மின்னல்—இடி முழக்கத்துடன் தொடங்கிற்று. (3)

ஆகாயம், நீருண்ட கருமேகங்களுடனும் இடி—மின்னல்களுடனும் சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள் — இவற்றின் ஒளியை மறைத்துக் கொண்டு, பிரும்ம ஸ்வரூபமாகவே இருப்பினும், முக்குணங்களால் மறைக்கப்பட்ட ஜீவாத்மாவைப் போல் விளங்கிற்று. (4)

பூமியிலிருந்து எட்டு மாதங்களில் உறிஞ்சி எடுத்துச் சென்ற நீர்ச்செல்வத்தை சூரியன், மேகதேவதையான பர்ஜன்யனாகி உரிய நேரம் வந்ததும் திரும்பத் தரத் தொடங்கினார். (5)

பெருங்காற்றால் அலைக்கழிக்கப் பெற்ற மின்னல் கொண்ட பெருமேகங்கள், இவ்வுலகிற்கு இன்பம் தருவதும் உயிரூட்டுவதுமான நீரை, தயை புரிபவர்போல் (தயை கொண்ட நல்லோர்கள் பசி—தாகத்தால் தவிப்பவர்களைக் கண்டு மனமிளகி, அவர்களது பசி போக்க உணவும் நீரும் அளித்துக் காப்பதுபோல) பொழிந்தது. (6)

விரும்பியதைப் பெற, கடுந்தவம் புரிந்ததால் வாடியவன், அதன் பயனைப் பெற்றதும் புஷ்டி (உடல் வலிமை) பெறுவதுபோல், கோடை வெப்பத்தால் வாடிய இந்த பூமி, பெருமழையைப் பெற்றுச் செழிப்புற்றது. (7)

கலியுகத்தில் பாவங்களின் வலிமையால் நாத்திக மதப் பிரசாரங்களே தலைவிரித்து ஆடும். ஆனால், வேதநெறிகள் மங்கிய நிலையிலே இருக்கும். அதுபோல மேகங்கள் சூழ்ந்த இரவு நேரத்தில் நட்சத்திரங்கள் ஒளிராது, மின்மினிப் பூச்சிகளே ஒளிரலாயின. (8)

நித்ய கர்மங்கள் (நியமங்கள்) முடித்ததும் குருவின் ஆணை பெற்று, வேதமோதுபவர்கள் வேதமோதத் தொடங்குவதுபோல், மௌனமாக உறங்கிக் கொண்டிருந்த தவளைகள் மேக ஒலியைக் கேட்டதும் ‘டர்...டர்...’ என்று சத்தமிடத் தொடங்கின. (9)

புலனடக்கமின்றித் தீய வழிகளில் சுற்றுகிற மனிதனின் உடலும் பொருளும் செல்வமும் தடம் புரண்டு செல்வதுபோல், கோடையில் வறண்டிருந்த சிற்றாறுகள் கரைபுரண்டோடின. (10)

அரசர்களின் பலவகையான சேனைகளின் அணிவகுப்பு போல், பூமி பசும்புற்களால் பச்சையாகவும், தம்பலப் பூச்சிகளால் சிவந்தும், நாய்க்குடைகளால் மூடப்பட்டு வெளுத்தும் இருந்தது. (11)

வயல்கள் பயிற்செழிப்பால் உழுபவர்களுக்கு மனநிறைவைத் தந்தன. ‘எல்லாம் தெய்வச் செயல்’ என்பதை உணராத தனிகர்களுக்குத் தாபத்தைத் தந்தது. (12)

ஹரி பக்தர்கள், பகவத் சேவையால் அக அழகும் புற அழகும் பெறுவதுபோல், நீரிலும் நிலத்திலும் வாழ்கிற பிராணிகள் புது நீரைப் பெற்றதால் அழகிய வடிவம் பெற்றன. (13)

பக்குவமாகாத யோகியின் சித்தம் காமவயப்பட்டு விஷய சுகங்களை நாடுவதால் கொந்தளிப்பது போல, கடலானது ஆற்றுநீர் பெருமளவு உட்புகுந்ததும் காற்றின் வேகத்தால் உண்டான அலைகளுடன் கொந்தளித்தது. (14)

பகவானிடம் மனம் பதித்தவர்கள் துன்பங்களால் பாதிக்கப்பட்டாலும் வேதனையடையாமல் இருப்பதுபோல், தாரையாகப் பெய்கிற மழையால் அடிபட்டபோதிலும், மலைகள் அசைந்து கொடுக்கவில்லை. (15)

வேதங்கள், அந்தணர்களால் திரும்பத் திரும்ப ஓதப்பெறாது, காலத்தால் மறக்கப்பட்டுப் போவதுபோல், பழுது பார்க்கப் பெறாத பாதைகள் அடையாளம் கண்டுபிடிக்க முடியாத நிலையில் புல்மண்டி இருந்தன. (16)

குணசாலிகளான மனிதர்களிடம் வேசிகள் நிலைத்து நில்லாததுபோல், உலகத்திற்கு உதவும் மேகங்களிடம் மின்னல்கள் நிலைத்து நிற்பதில்லை. (மின்னி, கணநேரத்தில் மறைவதால் மின்னல்.) (17)

முக்குணங்களால் உருவகம் பெற்ற உடலில் முக்குண தொடர்பற்ற ஜீவாத்மா விளங்குவதுபோல், உறுமுகிற மேகமுள்ள வானில் நாணற்ற (நாண் = கயிறு) வானவில் விளங்கியது. (குணம் = பண்பு; கயிறு.) (18)

தன் ஒளியால் விளங்கும் ஜீவன், ‘நான்’, ‘எனது’ என்ற அகங்காரத்தால் மறைக்கப்பட்டு விளங்காததுபோல், தன் ஒளியால் துலங்குகிற சந்திரன் மேகங்களால் மறைக்கப் பெற்று வெளியே தெரியவில்லை. (19)

குடும்பச்சூழலில் வாடிய கிருஹஸ்தர்கள் (இல்வாழ்வோர்) பகவத் பக்தர்கள் வந்ததாலே மகிழ்வதுபோல், கோடையில் வாடிய மயில்கள், மேகத்தின் வரவால் உற்சாகம் பெற்று மகிழ்ச்சியுற்று ஆடின. (20)

விரும்பியதைப் பெற தவம் செய்து வாடிக் களைத்தவர்கள், அதன் பயனான உலகியல் சுகத்தின் அனுபவம் பெற்றதும் மகிழ்ச்சியடைவதுபோல், மரங்கள் வேர்களின் வழியே நீரைப் பருகிக் கப்பும் கிளையுமாகச் செழித்தன! (21)

(பரீக்ஷித்) அரசே! வீடுகளில் ஓயாது தொல்லைகள் இருந்தாலும், உலகியல் பற்றுமிக்க சித்தமுடைய பாமரர்கள், அவ்வீடுகளிலேயே ஈடுபாடு கொண்டு தங்குவதுபோல், முள்—சேறுகளோடு ஓடைகள் கலங்கியிருப்பினும், சக்ரவாகப் பட்சிகள் அங்கேயே வசித்தன. (22)

கலியில் நாத்திகர்களின் தவறான வாதங்களால் வேத மார்க்கங்கள் சிதறிச் சீரழிவதுபோல், வானம் ஆலங்கட்டி மழை பெய்யும்போது, நீரின் வெள்ளப்பெருக்கால் அணைகள் (கரைகள்) உடைந்து போயின. (23)

அந்தணர்களின் தூண்டுதலால் உரிய காலத்தில் செல்வந்தர்கள் மக்களின் விருப்பத்தை நிறைவு செய்வதுபோல், காற்றினால் அலைக்கழிக்கப்பட்ட மேகங்கள் உயிரினத்தின் பொருட்டு அமுதமென மழை பொழிந்தன! (24)

இவ்வாறு, பெருமழை பொழிந்து செழிப்படைந்து, பேரீச்சம்பழமும் நாவல்பழமும் பழுத்துக் குலுங்குகிற காட்டிற்குப் பசுக்களும் இடையர்களும் சூழ, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பலராமனுடன் விளையாடச் சென்றார். (25)

பால் சுரப்பால் கனத்த மடிகளுள்ள பசுக்கள் மெதுவாக நடந்து வந்தன. பகவான் அவைகளின் பெயர் கூறி அன்புடன் அழைக்கவே, அன்பால் மடியிலிருந்து பாலைச் சொரிந்து கொண்டு வேகமாக அங்கு வந்தன. (26)

ஆனந்தத்துடன் வாழ்கிற காட்டுவாசிகளையும், தேனொழுகும் மர வரிசைகளையும், நீரருவிகளையும், மலைகளின் எதிரொலிகளையும், அருகிலிருந்த குகைகளையும் பகவான் கண்டார். (27)

மழை கொட்டும்போது பெரிய மரத்தின் பொந்திலோ குகையிலோ மறைந்திருந்து, கிழங்குகளையும் வேர்களையும் பழங்களையும் சாப்பிட்டுக் கொண்டு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடினார். (28)

தடாகத்தின் அருகே பாறை மீதமர்ந்து, வீட்டிலிருந்து கொணர்ந்த தயிரன்னத்தை பலராமனுடனும் கோபர்களுடனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சாப்பிட்டார். (29)

விருப்பப்படி புற்களை மேய்ந்த மனநிறைவுடன் புல் தரையில் கண்மூடி அசைபோட்டு படுத்திருக்கிற காளைகளையும், கன்றுகளையும், மடியில் பால் நிறைந்திருப்பதால் திணறுகிற பசுக்களையும், தன் மாயாசக்தியின் விளையாட்டால் பெருகும் பெருமழைப்பருவத்தின் அழகையும் கண்ட கண்ணன், அவற்றைப் பெரிதும் பாராட்டினார். (30—31)

இவ்வாறு கோகுலத்தில் பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்போது, சரத்ருது (சரத்காலம்) தொடங்கியது. ஆகாயம் மேகங்களின்றி வெளுத்திருந்தது; நீர் தெளிந்திருந்தது. காற்றின் கடுமை குறைந்து மென்மையாக இருந்தது. (32)

தடாகங்களில் தாமரைகள் மலர்ந்தன. நீர், தனது இயல்பான தெளிவைப் பெற்றது. ‘யோக நிலையிலிருந்து நழுவிய யோகியின் சித்தம், திரும்ப யோகப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டதும் தெளிவடைவதைப் போன்று’ இது இருந்தது. (33)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் கொண்ட பக்தியானது, பிரும்மசாரிகளுக்குக் குரு அளிக்கும் கல்வியைப் பெற முடியாது மறைக்கும் அறியாமையைப் போக்குகிறது; இல்வாழ்வார்க்கு உலகியல் மையலில் கொண்ட பேராசையை நீக்குகிறது; வனத்தில் வாழும் வானப்பிரஸ்தனுக்குத் தன் ஆசிரமத்தின் நியமங்களை முழுவதுமாக அனுஷ்டிக்க முடியாதவாறு தோன்றும் தொல்லைகளைப் போக்குகிறது; துறவிகளுக்கோ பகவானை அடையத் தடையாக நிற்கும் புண்ணிய—பாவங்களின் வாசனைகளைத் தொலைக்கிறது. அதேபோல் சரத்ருது, ஆகாயத்தை மறைக்கும் மேகத்தை நீக்குகிறது. மழை காலத்தில் எங்கும் வெளியில் செல்ல இயலாத உயிரினங்களின் துயர் நீங்கி, சரத்ருது வந்ததும் தங்கள் அன்பை ஒன்றுக்கொன்று பரிமாறிக் கொள்கிறது. அவ்வாறே சரத்ருது பூமியின் சேற்றையும் நீரின் கலங்கலையும் போக்குகிறது. (34)

முனிவர்கள், உலகப்பற்றை விட்டு அமைதியுடன் பாவம் நீங்கியவராக இருப்பதுபோல், மேகங்கள், தன் செல்வமான மழையை உலகிற்கு அளித்துவிட்டு, வெண்ணிறமாக விளங்கின. (35)

உண்மையுணர்ந்தவன் (ஞானி) சிலசமயம் பிறருக்கு ஞானத்தைப் போதித்துக் கொண்டும், சிலசமயம் மௌனமாயும் இருப்பதுபோல், மலைகள், சில இடங்களில் அருவிகளாக நன்னீரைக் கொட்டின; சில இடங்களில் கொட்டுவதில்லை. (36)

அறிவிலிகளான குடும்பிகள், நாள்தோறும் தன் ஆயுள் குறைவதை உணராது இருப்பதைப் போல், குட்டைகளில் வாழும் பிராணிகள் நீர் குறைவதை உணரவில்லை. (37)

புலன்களைக் கட்டுப்படுத்தாத பெரிய குடும்பமுள்ள ஏழை, மெல்ல மெல்ல துன்பத்தை உணர்வதைப்போல், சரத்காலத்தின் வெப்பத்தை நீர்த்தேக்கங்களில் வசிக்கிற உயிரினங்கள் உணர்ந்தன. (38)

ஞானிகள், ஆத்மா அல்லாத உடல் முதலியவற்றிலிருந்த ‘யான், எனது’ என்ற பற்றை விடுவதுபோல், தரை சேற்றையும், புல்பூண்டுகள் பசுமையையும் இழந்தன. (39)

சித்தமடங்கியதும் முனிவர்கள் செய்யவேண்டிய கடமைகள், தானே அகன்று அமைதியுடன் இருப்பதுபோல், கடலும் சரத்காலம் வந்ததும் அலை வீசாமல் அமைதியுடன் இருந்தது. (40)

யோகிகள் பிராண வாயுவைக் கட்டுப்படுத்தி, பிராண வாயுவின் உந்துதலால் புலன்கள் வெளியே சென்று வெளி உலகத்தைப் பற்றிய அறிவைக் கொணர்வதை எவ்வாறு தடுப்பரோ, அவ்வாறே உழவர்கள் வயல்களில் நிறைந்திருந்த நீர் வெளியேறாமல் திடமான கரை கட்டித் தடுத்தனர். (41)

உடலே ‘நான்’ என்ற அபிமானத்தால் உண்டான தாபத்தை உண்மை அறிவு நீக்குவது போல, கோபிகைகளின் விரகதாபத்தை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அகற்றியதுபோல, சரத்காலத்து சூரிய வெப்பத்தைச் சந்திரன் அகற்றி, மக்களின் தாபத்தைக் குறைத்தான். (42)

வேதத்துச்சியான உபநிடதங்களின் பொருளை உணர்ந்து சத்துவ குணம் மிக்க சித்தம் தெளிந்து விளங்குவதுபோல், சரத்காலத்து வானம் மேகமின்றி, நட்சத்திரங்கள் மிளிர விளங்கின. (43)

யதுக்களின் தலைவனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், யாதவர்களின் வட்டம் சூழ பூமியில் விளங்குவதைப்போல், சந்திரன் பூர்ணமான மண்டலத்துடன் நட்சத்திரக் கூட்டங்களுடன் வானில் விளங்கினான். (44)

வெம்மையும் குளிர்ச்சியும் சமநிலையிலுள்ள பூங்காவனத்துக் காற்றின் இதத்தால் அணைக்கப் பெற்ற மக்கள், வெம்மை (தாபம்) நீங்கினர். ஆனால், ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் சித்தம் பறிக்கப்பட்ட கோபிகைகள் மிகவும் தாபம் கொண்டனர். (45)

புரிந்த நற்செயல்களை அவற்றின் பயன் பின்தொடர்வதுபோல், பசுக்களும் விலங்குகளும் பறவைகளும் பெண்களும் சரத்காலத்தின் இயல்பால் காமவயப்பட்டு, தத்தம் காதலர்களால் பின்தொடரப்பட்டனர். (46)

அரசே! அரசரின் வரவால் உலகம் பயமற்று வாழும் — திருடர்கள் நீங்கலாக. அதுபோல் சூரியன் உதித்ததும் தாமரைகள் மலர்ந்தன — அல்லிப்பூக்கள் நீங்கலாக. (47)

நாடு—நகரங்களில் புத்தாண்டில் விளைந்த தானியங்களை இந்திரனுக்குப் படைப்பதற்கான கொண்டாட்டங்கள் சிறப்பாக நடந்தன. (விவசாயிகளுக்கு ஹேமந்த ருதுவிலிருந்து புத்தாண்டு. புதிதாக விளைந்து அறுவடையான தானியங்கள் வீடு வந்து சேரும் காலம்.) ஸ்ரீஹரியின் அவதாரங்களான பலராமனாலும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனாலும் பூமியில் பயிர்கள் நன்கு விளைந்து செழித்திருந்தன. (48)

புனிதப் பணிகளை நிறைவேற்றி ஸித்தி பெற்றவர்கள், தத்தமது சாதனைக்கேற்ப மறுமையில் தேவர் முதலிய சரீரம் பெறுவதுபோல், மழையால் வெளியில் செல்ல இயலாமல் தடையுற்றிருந்த வணிகர்களும், முனிவர்களும், அரசர்களும், உயர்கல்வி பெற நாட்டைச் சுற்றி வருபவர்களும் தங்கியிருந்த இடம் விட்டுப் பெயர்ந்து, தாம் நாடியவற்றைப் பெற்றனர். (49)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் இருபதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தோராவது அத்தியாயம் — வேணுகானம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— சரத்காலத்தின் இயல்பால் வனத்திலுள்ள தடாகங்களில் நீர் தெளிந்திருந்தது. தாமரை மலர்கள் மலர்ந்து மணக்க, அதன் மீது உரசி வந்த காற்றும் மணத்தது. பசுக்களும் கோபாலர்களும் தொடர, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவ்வனத்தினுள் சென்றார். (1)

அவ்வனத்தில் பூத்துக்குலுங்குகிற மரங்களின் மீது அமர்ந்து வண்டுகள் ரீங்காரமிடுகின்றன; பறவைகள் கூவிப் பாடுகின்றன. இதனால், காட்டிலுள்ள நீரோடைகளும் அருவிகளும் ஆறுகளும் மலைகளும் மெல்லிய எதிரொலி எழுப்புகின்றன. அக்காட்டினுள் நுழைந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பசுக்களை மேய்த்துக் கொண்டு, பலராமனோடு கோபர்கள் சூழ்ந்து நிற்க குழலூதலானார். (2)

காமக்கிளர்ச்சியைத் தூண்டுகிற அந்த வேணுகானத்தை மறைவிலிருந்து கேட்ட கோபிகைகள், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இல்லாத சமயத்தில் கோகுலத்தில் தன் தோழிகளிடம் அதை வர்ணித்தார்கள். (3)

அரசே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் செயல்களை நினைத்து வர்ணிக்கத் தொடங்கிய அவர்கள், காமக்கிளர்ச்சியால் மனம் நிலைநில்லாது, வர்ணிக்க இயலாது திகைத்து நின்றனர். (4)

(அவர்கள் மனக்கண்முன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அழகிய தோற்றம் தெரிகிறது.) தலையிலோ மயில்தோகை; காதுகளில் கொன்றைப்பூ; அரையிலோ பொன்னிற பட்டாடை; கழுத்திலோ ஐந்து நிறங்கள் உள்ள பூக்களால் தொடுக்கப்பட்ட வைஜயந்தி மாலை; சுற்றிலும் புகழ் பாடும் கோபர்கள் கூட்டம்; உதட்டிலே கண்ணனது திருவதர அமுதம் பருகும் புல்லாங்குழல்; கைவிரல்களோ வேய்குழலின் துவாரங்களில் — இவ்வாறு கண்ணன் பிருந்தாவனத்தில் நுழைகிறார். இவரது திருவடி இலச்சினைகளால் மிகவும் பேறு பெற்றதன்றோ அப்பிருந்தாவனம்! (5)

அரசே! அனைத்து உயிரினங்களையும் கவர்கிற வேணுகானத்தைக் கேட்ட கோபியர், அவரைப் புகழ்ந்து கொண்டே தன்மயமாகி, மனதால் அவரைக் கட்டி அணைத்தனர். (தன்மயமானதால் ஒருவருக்கொருவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனாக நினைத்து மார்போடு அணைத்துக் கொண்டனர்!) (6)

கோபிகைகள் கூறுகிறார்கள்—— தோழிகளே! கண்களைப் பெற்றதன் பெரும் பயன் இதைவிட வேறொன்றில்லை. தோழர்களுடன் பசுக்களைத் தொடர்ந்து செல்கிற பலராம—கிருஷ்ணர்களின் முகத்தைக் காண்பதும், அன்பில் மிதக்கும் கடைக்கண் பார்வையில் படுவதும், புல்லாங்குழலைப் போல் அவர்களது உதட்டுடன் ஒட்டுவதுமே அந்தப் பெரும் பயன். (7)

மாந்துளிரும் மயிலிறகுக் கொத்தும் தலையில் சூடி, அல்லிப்பூ—தாமரை மாலை கழுத்தில் தரித்து, மேனி நிறத்திற்கேற்ப ஆடை உடுத்தி, வகைவகையாக அலங்கரித்துக் கொண்டு கோபாலர், குழுவின் நடுவில் அரங்கில் ஆடுகிற நடிகர் போல் ஆடிப்பாடி உவமையற்று விளங்குகின்றனர். (8)

கோபிகைகளே! இந்த வேய்குழல் என்னதான் புண்ணியம் செய்ததோ? நாமறியோம்! கோபிகைகளான நமக்கு மட்டுமே சொந்தமான கண்ணனின் அதராமுதத்தை, தான் மட்டுமே தன் விருப்பப்படி பருகுகிறதே! நதிகளோ, தங்கள் தண்ணீரால் வளர்ந்த இந்த வேய்குழலுக்கு வந்த பெரும் பேற்றைக் கண்டாயா? என்று கூறுவதுபோல், தாமரைப் பூக்களால் தம் மயிர்ச்சிலிர்த்தலைக் காட்டுகின்றன. தங்கள் குலத்தில் பிறந்த பக்தனைக் கண்டு சான்றோர்கள் மகிழ்வதுபோல், தம்மினத்தில் பிறந்த வேணுவைக் கண்டு மரங்கள் தேனாகிற ஆனந்தக் கண்ணீரைப் பெருக்குகின்றன! (9)

[ஒப்புநோக்குக.:—

பதினாறாமாயிரவர் தேவிமார் பார்த்திருப்ப

மது வாயிற் கொண்டாற்போல் மாதவன் தன் வாயமுதம்

பொதுவாக உண்பதனைப் புக்கு நீ யுண்டக்கால்

சிதையாரோ! உன்னோடு செல்வப் பெருஞ்சங்கே!

— ஆண்டாள் நாச்சியார் திருமொழி 7—9]

தோழிகளே! இந்தப் பிருந்தாவனம் பூமியில் பெரும் புகழைப் பரப்புகிறது. ஏனெனில், தேவகியின் மைந்தரான கண்ணனின் திருவடித்தாமரை இலச்சினைகளால் சீர் பெற்றுள்ளது. கோவிந்தனின் வேணுகானத்திற்கு ஏற்ப, மதர்த்து நிற்கின்ற மயில்கள் ஆடுவதைக் கண்டு மலைப்பாறைகளில் உலவுகிற விலங்குகளும் பறவைகளும் அசைவின்றி நிற்கின்றனவே! (10)

தோழி! இப் பெண்மான்கள் அறிவற்றவைதான். இருப்பினும் மிகவும் புண்ணியம் செய்தவைகள். ஏனெனில், இவை கண்ணனது வேணுகானத்தைக் கேட்டு, ஆண்மான்களுடன் ஒன்று சேர்ந்து, அழகுற வேடம் தரித்த நந்தகுமாரரான கண்ணனைத் தன் அன்பொழுகும் பார்வையால் பூசனை புரிகின்றனவே! (11)

பெண்கள், மனமகிழ் வடிவழகரான கண்ணனைக் கண்டு, அவரது விசித்திரமான வேணுகானத்தைக் கேட்டு, வானில் விமானத்தில் செல்கிற தேவப் பெண்கள் காமவேகத்தால் மனந்தளர்ந்து, கூந்தலில் செருகிய பூங்கொத்துகள் கழன்று விழ, அரையாடை நழுவ மயங்கி நிற்கின்றனரே! (12)

[ஒப்புநோக்குக:—

மடமயில்களொடு மான்பிணை போலே

மங்கையர்கள் மலர்க்கூந்தலவிழ

உடைநெகிழ ஓர் கையால் துகில்

பற்றியொல்கியோடு அரிக்கண் ஓட நின்றனரே.

— பெரியாழ்வார் திருமொழி 3—6—2]

பசுக்கள், கண்ணனின் திருவாயிலிருந்து வெளியான வேணுகான அமுதத்தை மேல் நோக்கி நிமிர்த்திய காதுகளால் பருகிக் கண்ணீர் மல்க கண்ணனைக் கண்களால் அணைக்கின்றன. கன்றுகளும், தானே சுரக்கின்ற தாய்ப்பாலைப் பருகி, விழுங்காமல் உதட்டோரத்தில் வழியவிட்டுக் கண்ணீர் மல்க நிற்கின்றன. (13)

அம்மையே! இந்தப் பறவைகள் முனிவர்களா என்ன? அழகிய பூந்தளிர்கள் கொண்ட கிளைகளில் அமர்ந்து அசையாமல் கண்ணனையே உற்றுநோக்கி, அவரது இனிய வேணுகானத்தைப் பருகிக் கொண்டு, மற்ற ஒலிகளைக் கவனியாது கண்கள் மூடி அமர்ந்துள்ளனவே? (முனிவர்கள், வேதமாகிற மரத்திலமர்ந்து பயன் கருதாது கர்மங்களை மட்டும் ஆற்றிக் கண்ணிமையாது மனதால் பகவானையே தரிசனம் செய்து, அவரது கானத்தைக் கேட்பார்கள்.) (14)

ஆறுகளும் முகுந்தனின் கானத்தைக் கேட்டு, பிரவாகத்தின் நடுவில் காண்கிற சுழல்கள் வழியே, தமது உள்ளக்கிடக்கையான காம உணர்ச்சியை உணர்த்துகின்றன. அதனால், அதன் வேகமும் குறைந்துள்ளதே! தாமரை மலர்களைக் காணிக்கையாக்கி, அலைகளாகிற கைகளால் கண்ணனின் திருவடிகளை அணைத்துத் தழுவி நிற்கின்றன. (15)

தோழியே! பலராமனுடனும் கோபர்களுடனும் வெயிலில் பசுக்களை மேய்த்துக் கொண்டு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வேணுகானம் செய்வதைக் கண்ட மேகங்கள், அன்பு மிகுந்து தன் நீர்த்திவிலைகளாகிய பூக்களைத் தூறலாகத் தூவி, மேல்வானை மறைத்துக் குடை விரித்துள்ளதைப் பார்! (16)

பிருந்தாவனத்து வேடுவப் பெண்கள் மனநிறைவு பெற்ற பெரும் பாக்கியசாலிகள். ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டதும் காமம் மிகுந்தவர்களாயினர். புல்படுக்கையில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் படுத்தபோது, அவரது தாமரை போன்ற திருவடிகளில் ஒட்டிய குங்குமம் புற்களில் ஒட்டியது. அந்த குங்குமம் கோபியர் தம் மார்புகளில் பூசியது. புற்களில் ஒட்டிய அந்த குங்குமத்தை வேடுவப் பெண்கள், தம் மார்பிலும் முகத்திலும் பூசி, வேட்கையைத் தணித்துக் கொள்கின்றனர். (17)

பெண்களே! இந்த கோவர்த்தன மலை ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தர்களில் சிறந்தது. ஏனெனில், பலராம—கிருஷ்ணர்களின் திருவடி ஸ்பரிசத்தால் பேரானந்தம் கொண்டுள்ளது. அதனால், பசுமந்தையுடன் கூடிய அவ்விருவருக்கும் பருக நீர், உண்ண கிழங்கு—பழங்கள், தங்குவதற்குக் குகைகள், பசுக்களுக்கு இளம்புல் என காணிக்கையளித்துப் போற்றுகின்றன. (18)

தோழிகளே! பசுக்களின் கால்கட்டுக் கயிறுகளைத் தலையிலும், கழுத்தில் கட்டுகிற கயிறுகளைக் கழுத்திலும் ‘இடையர்’ என்பதற்கு அடையாளமாகச் சுற்றிக் கொண்டு, கோபர்களுடன் ஒவ்வொரு காடாகப் பசுக்களை ஓட்டிச் செல்கிற பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் இனிது பாடிக் கொண்டும், குழலூதிக் கொண்டும் செல்கின்றனர். அந்த இனிய கீதத்தைக் கேட்ட அசைகிற விலங்குகள், ஆறுகள் முதலானவைகளும் அசைவற்று நிற்கின்றன! அசையா மரங்களோ புல்லரித்து நிற்கின்றன! இது வியப்பாக இல்லை? (19)

பிருந்தாவனத்தில் நடமாடுகிற பகவானின் லீலைகளை இவ்வாறு ஒருவருக்கொருவர் வர்ணித்துக் கொண்டு, உள்ளத்தில் அந்த லீலைகளைக் கண்டு ஆனந்தித்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகவே அவர்கள் ஆகிவிட்டனர்! (கண்ணன் வேணுகானம் செய்யும் அழகை, பெரியாழ்வார் மூன்றாம் பத்து ஆறாம் திருமொழியில் வர்ணிப்பதையும் கண்டு களிக்க.) (20)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் இருபத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் — கோபிகைகளின் துகில் கவர்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஹேமந்த ருதுவின் முதல் மாதமான மார்கழியில், நந்தகோகுலத்துக் கன்னிகைகள் இறைவிக்களித்த உணவை (நைவேத்தியம்) மட்டும் ஏற்று, காத்யாயனி வழிபாடாகிற விரதத்தை மேற்கொண்டனர். (1)

அரசே! அருணன் உதிக்கும் வேளையில் (விடிவோரையில்) யமுனையில் நீராடி, அதன் கரையில் மணலால் தேவியின் திருவுருவம் செய்து, சந்தனம், மணமிக்க பூமாலைகள், நல்ல நிவேதனங்கள், தூபம்—தீபம், பூந்தளிர், பழம், அக்ஷதை முதலியனவற்றால் பூசனை புரிந்தனர். (2—3)

“காத்யாயனி தேவியே! மகாமாயையே! மகாயோகினியே! எங்கள் குலதெய்வமே! நந்தகோபரின் மகனான கிருஷ்ணனையே எனக்குக் கணவராக அருளவேண்டும். உனக்கு நமஸ்காரம்!” என்ற மந்திரத்தை ஜபித்துக் கொண்டு, அக்கன்னிகைகள் தேவியை வழிபட்டனர். (4)

“நந்தகுமாரனான கிருஷ்ணனே என் கணவனாக வேண்டும்” என்று வேண்டி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே உள்ளம் பதித்த கோப கன்னிகைகள், பத்ரகாளியை ஒரு மாதம் விரதமிருந்து வழிபட்டனர். (5)

நாள்தோறும் விடியற்காலையில் எழுந்து, தோழிகளை அவரவர் பெயரிட்டெழுப்பி, ஒருவர் கையை மற்றவர் பிடித்து இணைத்துக் கொண்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றி உரக்கப் பாடிக் கொண்டு, யமுனையில் நீராடச் சென்றனர். (6)

(அப்பொழுது) ஒரு நாள் ஆற்றின் கரையில் ஆடைகளை அவிழ்த்து வைத்துவிட்டு, எப்போதும்போல் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றிப் பாடிக் கொண்டே ஆனந்தமாக ஆற்றில் நீந்தி விளையாடினர். (7)

யோகிகளான சனகாதிகளுக்கும் ஈசனான பகவான், அவர்களது கருத்தை உணர்ந்து, அவர்கள் வேண்டியவாறே அவர்களது பூஜையின் பலனை அளிப்பதற்காக, தோழர்களுடன் அங்கு சென்றார். 8)

அவர்களது ஆடைகளை எடுத்துக் கொண்டு கடம்ப மரத்தின் மீதேறி அமர்ந்து, (அதைக் கண்டு) கேலி செய்கிற கோபச் சிறுவர்களுடன் தானும் கேலி செய்து கொண்டு கூறலானார்—— “குமரிகளே! விருப்பமிருந்தால் இங்கு வந்து, அவரவர் ஆடைகளைப் பெற்றுச் செல்லலாம். உண்மையாகத்தான் சொல்கிறேன். இது கேலிப் பேச்சல்ல. ஏனெனில், நீங்கள் விரதமிருந்து இளைத்திருக்கிறீர்கள். நான் இதுவரை பொய் சொன்னதே இல்லை. அது இந்தத் தோழர்களுக்குத் தெரியும். அழகிகளே! ஒவ்வொருவராக வந்தும் பெற்றுக் கொள்ளலாம், சேர்ந்து வந்தும் பெறலாகும்.” (9—11)

அவரது அந்த விளையாட்டைக் கண்ட கோபிகைகள் அன்பில் திளைத்து, ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டு வெட்கிச் சிரித்தார்களேயன்றி, நீரைவிட்டு வெளியேறவில்லை. (12)

கண்ணன் இவ்வாறு கூறியதும், அதிலுள்ள மறைபொருளால் மனச்சஞ்சலமுற்ற அவர்கள், குளிர்ந்த நீரில் கழுத்து வரை ஆழ்ந்து நின்றதால் நடுங்கிக் கொண்டே ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் (இவ்வாறு) கூறினார்கள்—— “கண்ணா! நீ இவ்வாறு அநியாயம் (தவறு) செய்யலாமா? நந்தகோபன் மகனல்லவா? அனைவருக்கும் அன்பன் நீ! எங்களுக்கு இது தெரியாதா? கோகுலத்தில் அனைவரும் உன்னை ‘நல்லவன்’ என்று கொண்டாடுகிறார்கள். நாங்கள் குளிரால் நடுங்குகிறோமே! எங்கள் ஆடைகளைத் தந்துவிடு. கருநீலவண்ணா! அழகா! நாங்கள் உனது அடிமைகள். நீ கூறுவதைச் செய்வோம். தர்மமறிந்தவன் நீ! ஆடைகளைக் கொடு. இல்லாவிடில் அரசர் நந்தரிடம் சொல்வோம்.” (13—15)

பகவான் (பதில்) கூறுகிறார்—— “முத்தன்ன வெண் நகையீர்! நீங்கள், எனது அடிமையாகில், நான் சொல்வதைச் செய்பவர்களாகில், இங்கு வந்து ஆடைகளைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்.” (16)

குளிரால் வாடிய அப்பெண்கள், (இதைக் கேட்டு) குளிரால் நடுங்கிக் கொண்டே கைகளால் தங்கள் உடலை மறைத்துக் கொண்டு ஆற்றிலிருந்து வெளியேறினர். (17)

அருகில் வந்த அவர்களைக் கண்டு, அவர்களது தூய மனதால் நெகிழ்ந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ஆடைகளைத் தம் தோளில் வைத்துக் கொண்டு அன்போடு சிரித்தவாறே கூறினார்—— “விரதம் மேற்கொண்ட நீங்கள் ஆடையின்றி நீரில் மூழ்கியது, தேவனான வருணனை அவமதிப்பதல்லவா? அந்த பாவம் நீங்க, தலையில் அஞ்சலி செய்து விழுந்து வணங்கி, பின் ஆடைகளைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்.” (18—19)

இவ்வாறு கண்ணனது பேச்சைக் கேட்ட இடைப்பெண்கள், ஆடையின்றி நீராடுதலால் விரதத்திற்குக் குறை நேர்ந்ததை உணர்ந்து, விரதம் குறையின்றி நிறைவுற எல்லாச் செயல்களுக்கும் சாட்சியான (பயனளிப்பவரான) ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வணங்கினர். ஏனெனில், அவரன்றோ தவறைத் துடைப்பவர்! (20)

அவ்வாறு அவர்கள் வணங்கியதைக் கண்ட தேவகி மைந்தனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், மகிழ்ந்து மனமிரங்கி, அவர்களுக்கு ஆடைகளைத் திரும்ப அளித்தார். (21)

நன்கு ஏமாற்றப்பட்ட அப்பெண்கள், பொம்மை போன்று ஆட்டி வைக்கப்பட்டு, ஆடைகளும் பறிக்கப்பட்டுக் கேலிக்குள்ளான போதிலும், அன்பனான கண்ணனது இணக்கத்தால் ஆனந்தம் கொண்டு, கிருஷ்ணனிடம் குற்றம் காணாது இன்பமே கண்டனர். (22)

தமது ஆடைகளை உடுத்திக் கொண்ட அவர்கள், அன்புக்குகந்த அவரது இணக்கத்தை ஏற்று, உள்ளத்தைப் பறிகொடுத்து, வெட்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டே அசையாது நின்றனர். (23)

தனது திருவடித் தொண்டு செய்ய விரும்பியே விரதம்பூண்ட அவர்களது கருத்தை உணர்ந்த தாமோதரன், அப்பெண்களிடம் கூறினார். (வெறும் கயிற்றுக்குக் கட்டுண்ட கண்ணன், அன்புக் கயிற்றுக்குக் கட்டுப்பட மாட்டானா?) (24)

“என் அன்பிற்குரியவர்களே! என்னை வழிபடுவதே உங்கள் கருத்து என்பதையும், என்னைக் கணவனாக அடையவே காத்யாயனீ விரதத்தை மேற்கொண்டீர்கள் என்பதையும் நான் நன்கறிவேன். அது நிச்சயம் நிறைவேறும் என்பதையும் ஒத்துக் கொள்கிறேன். (25)

என்னிடத்தில் உள்ளத்தைப் பதித்தவர்களின் காமம், உலகியல் போகங்களைப் பெறக் காரணமாக ஆகாது. வறுத்த தானியமும், வேக வைத்த தானியமும் எங்கேயாவது முளைக்குமா? அதுபோலத்தான். (26)

பெண்களே! உங்கள் விருப்பம் நிறைவேறும். ஆயர்பாடிக்குச் செல்லுங்கள். இந்தச் சரத்கால இரவுகளை என்னுடன் சேர்ந்து களிப்பீர்கள். நல்ல பெண்களல்லவா நீங்கள்! இதற்காகத்தானே தேவியின் விரதத்தைச் செய்தீர்கள்!” (27)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இவ்வாறு கூறவே, தாங்கள் விரும்பியதைப் பெற்ற கோபிகைகள், அவரது திருவடியை நினைத்துக் கொண்டே விருப்பமின்றியும் வருந்தியவாறும் ஆயர்பாடியை அடைந்தனர். (28)

தேவகி மைந்தரான கண்ணனும் கோபர்கள் புடைசூழ அண்ணனுடன் பிருந்தாவனத்திலிருந்து வெகுதூரம் வரை மாடுகளை மேய்த்துக் கொண்டு சென்றுவிட்டார். (29)

கடும் கோடையில் சூரியனின் வெயிலுக்கெதிராகத் தன் நிழல்களால் குடை போன்று உதவுகிற மரங்களைக் கண்ட கண்ணன், கோபர்களிடம் பின்வருமாறு கூறினார்—— “குட்டி கிருஷ்ணா! அம்சோ! ஸ்ரீதாமா! ஸுபலா! அர்ஜுனா! விசாலா! ஏய் ருஷபா! தேஜஸ்வீ! தேவபிரஸித்தா! வரூதபா! இந்த மரங்களின் பெருமனத்தைப் பாருங்கள். பிறருக்கென்றே வாழ்கின்றன. காற்றையும் மழையையும் வெயிலையும் பனியையும் தான் பொறுத்துக் கொண்டு, அவை நம்மைப் பாதிக்காதபடி அகற்றி, நம்மைக் காப்பாற்றுகின்றனவே! (30—32)

எல்லா உயிரினமும் வாழ உதவுகிற இவற்றின் பிறவி மிக மிக உயர்ந்தது. நல்லோர்களிடம் உதவி வேண்டி வந்தவர்கள் உதவி பெறாமல் சென்றதுண்டா? அதுபோலத்தான் இந்த மரங்களும் உதவுகின்றன. (33)

இலை, பூ, காய், நிழல், வேர், பட்டை, கட்டை, நறுமணமுள்ள சந்தனம், கோந்து (பிசின்), சாம்பல், கரி, விறகு, முளை, துளிர், கிளைகள் என எல்லாவற்றாலும் நம் விருப்பத்தை நிறைவுறச் செய்கின்றன. (34)

உயிரும் உடலும் பெற்றதன் பெரும் பயன், மற்ற உயிரினத்திற்கு உயிர், பொருள், மனம் மற்றும் வாக்கால் மேலானதையே எப்போதும் செய்ய வேண்டும்.” (35)

இவ்வாறு கூறிக் கொண்டே துளிர், கொத்து, காய், பூ, இலை — இவற்றால் கிளைகள் சாய்ந்து நிழல் தருகிற மரங்களின் இடைவழியே சென்று யமுனையை அடைந்தார். (36)

அரசே! கோபர்கள், தம் பசுக்களை அந்த யமுனையின் குளிர்ந்த இனிய நீரைத் தேவையான அளவு பருகவிட்டு, தாங்களும் அதைப் பருகினர். (37)

அரசே! அந்த யமுனையின் அருகிலுள்ள சிறு காட்டில் பசுக்களை விருப்பப்படி மேயவிட்ட கோபர்கள், பசியால் வாடியவர்களாக, ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் பலராமனையும் அணுகிப் பின்வருமாறு கூறினார்கள். (38)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் இருபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் — அந்தணப் பத்தினிகளுக்கு அருளுதல்

கோபர்கள் கூறுகிறார்கள்—— பெருவீரனான ராமா! ராமா! பலராமா! தீயவர்களை அடக்குகிற கிருஷ்ணா! இதோ பசி எங்களை வாட்டுகிறது. இதனைத் தணிக்க உதவுங்கள். (1)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகின்றார்—— கோபர்கள் இவ்வாறு வேண்டவே, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன்னிடம் பக்தி கொண்ட அந்தணர் மனைவிகளுக்கு அருள்புரிய விரும்பி இவ்வாறு கூறலானார்—— “சுவர்க்கம் செல்லும் விருப்பத்துடன் வேதமோதுகிற அந்தணர்கள், ‘ஆங்கிரஸம்’ என்னும் ஸத்ர யாகத்தைச் செய்கிறார்கள். தேவர்களுக்காக வேள்வி புரிகிற அந்த இடத்திற்கு நீங்கள் செல்லுங்கள். அங்கு சென்று என் அண்ணனான பலராமன் மற்றும் என் பெயரைச் சொல்லி, நாங்கள் அனுப்பியதாக உணவு கேளுங்கள்.” (2—4)

இவ்வாறு கூறப் பெற்ற அவர்கள், அவ்வாறே அங்கு சென்று, தரையில் தண்டனிட்டு, அந்தணர்களை வணங்கிக் கைகூப்பி வேண்டினர்—— “அந்தணர்களே! நாங்கள் இடையர்கள். கிருஷ்ணன் கூறியதையே செய்பவர்கள். கிருஷ்ணனும் பலராமனும் எங்களை இங்கு அனுப்பினார்கள். அவர்கள் கூறியதைக் கேளுங்கள். உங்களுக்கு நன்மையுண்டாகும். (5—6)

பலராமனும் கிருஷ்ணனும் பசியோடு அருகிலே மாடு மேய்த்துக் கொண்டுள்ளனர். உங்களிடம் பசிக்கு அன்னம் வேண்டினார்கள். நீங்களோ தர்மமறிந்த அந்தணர்கள். உங்களுக்கு விருப்பமிருந்தால் பசியோடிருக்கும் அவர்களுக்குக் கொஞ்சம் உணவு (அன்னம்) தாருங்கள்.” (7)

பசுபலி உள்ள அக்னீஷோமீய வேள்வியும், ஸௌத்ராமணி வேள்வியும் தவிர, மற்ற வேள்விகளில் வேள்வி புரிபவர்களது உணவை மற்றவன் உண்பதால் தோஷமில்லை. (8)

இவ்வாறு பகவான் அன்னம் வேண்டியதைக் கேட்ட பின்னரும், அவர்கள் அதில் ஊக்கம் காட்டவில்லை. அற்பமான சுவர்க்க ஆசைக்காக நிறைய வேள்விகள் புரிகிற அவர்கள், வயது முதிர்ந்தும் உண்மையில் அறிவு முதிராத சிறுபிள்ளைகளே. ஆனால், அனைத்தும் அறிந்துள்ளதாகச் செருக்கு கொண்டுள்ளனர். (9)

வேள்வி புரிகிற இடம், காலம், அதற்குப் பயன்படுகிற சரு, புரோடாசம் முதலிய பொருள்கள், மந்திரம், செய்முறை, வேள்வி புரிகிறவரின் உதவியாளர்கள், அக்னி, வேள்விக்குரிய இந்திரன் முதலிய தேவதைகள், வேள்வி புரிபவர், வேள்வி, அதனால் உருப்பெருகிற தர்மம் என்ற அனைத்தும் அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனேயன்றோ! (10)

புலனுக்கு அகப்படாத அந்தப் பரம்பொருளான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை, இறக்கப் போகும் இம்மனித உடலையே ஆத்மா என எண்ணும் அறிவிலிகளான அவர்கள், ‘மனிதன்தானே’ என்ற எண்ணத்தில் அவரை மதிக்கவில்லை. (11)

எதிரிகளை வெல்பவரே! அந்த அந்தணர்கள் ‘ஆகட்டும் தருகிறோம்’ என்றோ, ‘இல்லை’ என்றோ கூறவில்லை. கோபர்கள் விரும்பிய உணவு கிட்டாமல் திரும்பி வந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமும் பலராமனிடமும் அதைக் கூறினர். (12)

அதனைக் கேட்ட உலகநாதனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், உலகின் போக்கை நினைத்துச் சிரித்துக் கொண்டு, மறுபடியும் கோபர்களிடம் கூறினார்—— “பலராமனுடன் நான் வந்துள்ளேன் என்பதை அந்தணர் மனைவிகளிடம் தெரிவியுங்கள். அவர்கள் என்னையே மனத்தில் நினைத்து நினைத்து, என்னிடம் அன்பு கொண்டவர்கள். ஆகவே, அவர்கள் உங்களுக்கு வேண்டிய மட்டும் நிறைய உணவு தருவார்கள்.” (13—14)

உடனே, கோபர்கள் வேள்விச்சாலை சென்று, அங்கு அவர்கள் தங்குமிடத்தில், நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு அமர்ந்துள்ள அந்தணர் மனைவிகளைக் கண்டு வணங்கி அடக்கமாகக் கூறினர்—— “அந்தணர் மனைவிகளுக்கு வணக்கம். இதோ அருகே வந்துள்ள கிருஷ்ணன் அனுப்ப, நாங்கள் வந்துள்ளோம். நாங்கள் கூறுவதைக் கேளுங்கள். பலராமனும் கிருஷ்ணனும் பசுக்களை மேய்த்துக் கொண்டே எங்களோடு வெகுதூரம் வந்துவிட்டார்கள். பசியால் வருந்தும் அவருக்கும் (எங்களுக்கும்) உணவளியுங்கள்.” (15—17)

கண்ணனது திருவிளையாடல்களைக் கேட்டு மனம் பறிகொடுத்த அவ்வந்தணப் பத்தினிகள், கிருஷ்ணனைக் காணவேண்டுமென தினம் தினம் ஆவல் கொண்டிருந்தனர். (இப்போது) கிருஷ்ணன் அருகிலேயே வந்தது கேட்டு மிகவும் பரபரப்படைந்தனர். (18)

கடித்தும் நக்கியும் சப்பியும் உறிஞ்சியும் சாப்பிடக்கூடிய நால்வகை உணவுப் பொருள்களைப் பாத்திரங்களில் நிறைய எடுத்துக் கொண்டு, ‘ஆறு கடலையடைய ஓடுவது போல்’, தம் அன்புக்குரிய கண்ணன் இருக்குமிடத்தை நோக்கிச் சென்றனர் (ஓடினர்). (19)

சிறந்த புகழ் பெற்ற பகவானைப் பற்றி வெகுநாட்களாகவே கேள்விப்பட்டு உள்ளத்தை அவரிடமே பறிகொடுத்த அவர்கள், தங்கள் கணவர், சகோதரர், உறவினர், புதல்வர் என யார் தடுத்தும் நில்லாது பகவானிடம் ஓடி வந்தனர். (20)

யமுனைக்கரையில் புதிதாகத் துளிர்த்த அசோக மரக்காட்டில் கோபர்களுடனும் பலராமனுடனும் ஒன்றுசேர்ந்து வருகிற கண்ணனை, அந்த அந்தணப் பெண்கள் கண்டனர். (21)

கார்மேக வண்ணனாக, பொன்னாடை உடுத்தி, வனமாலை, மயில்தோகை, பூந்தாதுப்பொடி மற்றும் பசுந்தளிர்கள் அணிந்து, நடிகனைப் போல் வேடம்பூண்டுத் தன் தோழனது தோளில் ஒரு கை ஊன்றி மற்றொரு கையால் தாமரைப்பூவைச் சுழற்றிக் கொண்டு, காதுகளில் செருகிய அல்லிப்பூ, கன்னத்தில் கேசச்சுருள், தாமரை போன்ற முகத்தில் புன்சிரிப்பு என்று அழகிய தோற்றம் கொண்ட கண்ணனைக் கண்டனர். (22)

அரசர்க்கரசே! அறிவாளி, ஆத்மாவை உணர்ந்ததும் தாபம் நீங்கிவிடுவது போல், இப்பெண்மணிகளும் தம் அன்புக்குரிய கண்ணனின் கதைகளைச் செவிமடுத்து, அவரிடமே உள்ளத்தைப் பறிகொடுத்துக் கண்களால் அவரைப் பருகி, உள்ளத்தினுள் அமர்த்திக் கட்டியணைத்து தாபம் நீங்கியவராயினர். (23)

[குறிப்பு:— விழிப்பு—கனவு நிலைகளின் செயற்பாடுகள் ‘இது நான், இது எனது’ என்கிற உணர்வுகளால் வெதும்பிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால், உறங்கும் நிலையில் இதன் அபிமானியான பிராக்ஞனை அடைந்து, அவனிலேயே லயிப்பதால் உலகியல் வெம்மை (தாபம்) தானாகவே அழிந்துவிடுகிறது.]

ஆசைகள் அனைத்தையும் அகற்றி, தன்னையே காண விரும்பி வந்துள்ள அவர்களைக் கண்டு, அனைத்தையும் காண்கிற சாட்சியான கண்ணன் மலர்ந்த முகத்துடன் சற்றே சிரித்தவண்ணம் கூறலானார்—— “பாக்கியவதிகளே! உங்கள் வரவு நல்வரவாகுக! அமருங்கள். நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்? எங்களைப் பார்க்க வந்துள்ளீர்கள். இது அன்பே வடிவான உங்களுக்கு ஏற்ற செயலே. (24—25)

தம் நலமுணர்ந்த அறிவாளிகள், பயன் கருதாது என்னிடம் இடையறாத பக்தியை வைக்கின்றனர். அதுவே, தனக்கு மிகவும் பிரியமான ஆத்மாவிடம் வைக்கிற அன்பு. (26)

உயிர், அறிவு, மனம், உடல், சுற்றார், மனைவி, மக்கள், செல்வம் முதலிய அனைத்தும் ஆத்மாவிற்குப் பிரியமானவை என்பதால்தான் பிரியத்திற்கு உரியவையாகின்றன. ஆகவே, ஆத்மாவைக் காட்டிலும் பிரியமானது எது? (அவ்வாத்மாவே கண்ணன்தானே!) (27)

ஆகையால், வேள்விச்சாலைக்குத் திரும்பிச் செல்லுங்கள். உங்கள் கணவர்களான அந்தணர்கள், உங்களது துணைகொண்டுதான் தங்கள் வேள்வியை நிறைவுறச் செய்ய வேண்டும்.” (28)

(இதைக் கேட்ட) அந்தணர் மனைவிகள் கூறுகிறார்கள்—— “எங்கும் நிறைந்துள்ளவரே! தாங்கள் இவ்வாறான கடுஞ்சொல் கூறலாகாது. நாங்கள் எங்களது உறவு அனைத்தையும் உதறித் தள்ளிவிட்டுத் தங்கள் திருவடிகளிலிருந்து நழுவிய துளஸிமாலையைத் தலையால் தாங்கவே தங்கள் திருவடிகளை வந்தடைந்தோம். [‘ப்ரியோ ஹி க்ஞாநிநோத்யர்த2ம் அஹம் ஸ ச மம ப்ரிய: ॥’ (கீதை 7/17), ‘ந மே ப4க்த: ப்ரணஶ்யதி’ (கீதை 9/32), ‘க்ஞாநீ த்வாத்மைவ மே மதம்’ (கீதை 7/18) என்பவை உமது வார்த்தைகள்தானே.] ‘ந ஸ புநராவர்த்ததே’ என்ற உபநிடதமும் உமது சொல்தானே? இப்பொழுது அந்தச் சொல்லை உண்மையாக்குங்கள். (29)

காமம் முதலிய எதிரிகளை அடக்குபவரே! எங்கள் கணவர்களோ, பெற்றோர்களோ, புதல்வர்களோ, சகோதரர்களோ, உறவினர்களோ, நண்பர்களோ, இனி எங்களை ஏற்கமாட்டார்கள். மற்றவர் என்னதான் செய்வர்? உங்கள் திருவடிகளில் வந்து வீழ்ந்த எங்களுக்கு வேறு கதியில்லை. ஆகவே, நாங்கள் வேறு ஒருவரைச் சரண்புகாவண்ணம் எங்களுக்கு உரியதைச் செய்யுங்கள்.” (30)

பகவான் கூறுகிறார்—— உங்கள் கணவர்களோ, பெற்றோர்களோ, உடன்பிறந்தவர்களோ, புதல்வர்களோ — இவர்களில் யாரும் உங்களிடம் குறை காணமாட்டார்கள்; ஒதுக்கவும் மாட்டார்கள். என்னைச் சார்ந்த உங்களை உலகமும் மதிக்கும். ஏன், தேவர்களும் உங்களை மதிப்பார்கள். (31)

ஏனெனில், இவ்வுலகில் மானிடப்பிறவி உலகியல் இன்பங்களையே நுகர்வதற்கன்று; என்னிடம் அன்பு (பக்தி) செய்யவே. (அல்லாது, மனிதர்களுக்கு என்னோடு உறவாடுவது, என் அன்பிற்கோ கருணைக்கோ காரணமாவதில்லை.) ஆகவே, உங்கள் மனத்தை என்னிடமே வையுங்கள். அதனால் விரைவிலேயே என்னை அடையலாம். (32)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கூறப்பட்ட அந்தணர்களின் மனைவிகள், உடனே வேள்விச்சாலைக்குத் திரும்பினர். அவ்வந்தணர்களும் அவர்களிடம் குறை காணாமல் தத்தம் மனைவியருடன் வேள்வியை நிறைவு செய்தனர். (33)

அவ்வந்தணர் பத்தினிகளில் ஒருத்தி, தன் கணவரால் (கண்ணனைக் காண வெளியில் செல்ல முடியாதபடி) தடுக்கப் பெற்றவள். அவள் காதால் கேட்டுணர்ந்தபடி, பகவானை உள்ளத்தில் இறுக அணைத்து, கர்மத்தின் தொடர்பால் பெற்றிருந்த இவ்வுடலை விட்டாள். (உள்ளத்திலிருந்த பகவானிடம் இரண்டறக் கலந்துவிட்டாள்.) (34)

அனைத்துமறிந்த, அனைத்துமான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அவர்கள் அளித்த அந்த நான்கு வகை உணவை கோபர்களுக்குத் தந்து சாப்பிடச் செய்து, தானும் சாப்பிட்டார். (35)

திருவிளையாட்டாக மனித வேடம்பூண்ட பகவானும், இவ்வாறு மனித உலகைப் பின்பற்றி பசுக்கள், கோபர்கள் மற்றும் கோபியரின் உள்ளத்தைத் தமது உருவ அழகு, பேச்சழகு மற்றும் செயலழகுகளால் மகிழ்வித்துத் தானும் மகிழ்ந்தார். (36)

அந்த அந்தணர்களும், ‘மனித வேடத்தில் வந்த உலகின் ஈசர்களான கண்ணன்—பலராமனது வேண்டுகோளை மறுத்தோமே’ என்று தாம் இழைத்த தவறை நினைத்து நினைத்து வருந்தி, தங்களைத் தாமே வெறுத்துக் கொண்டனர். (37)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடத்தில் பெண்களுக்கு உள்ள உலகியலுக்கப்பாற்பட்ட பக்தியையும், அந்த பக்தியற்ற தம்மையும் சீர்தூக்கி வருந்தியவர்களாகத் தம்மையே நொந்து கொண்டனர். (38)

சுக்ல—சோணித சம்பந்தத்தால் உயர்ந்த மனிதப்பிறவி பெற்று, உபநயனம் என்னும் சடங்கு செய்து, காயத்ரீ மகாமந்திர தீக்ஷை பெற்று அந்தணர்களானோம். வேதங்களைக் கற்று மிகப்பெரிய வேள்விகளைச் செய்தோம். இவையனைத்துமே வீண்தானே. படித்த படிப்பும் வீணே. நாம் அனுஷ்டித்த விரதங்களும் பயனளிக்கவில்லை. அதிகம் படித்தோமே, என்ன லாபம்? உயர் குடிப்பிறப்பு, வேதங்கள் கூறும் கர்மகாண்டங்களில் ஒப்பற்ற திறமை — இவையனைத்துமே வீண்தான். ஏனெனில், புலனறிவிற்கு எட்டாத ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் நமது உள்ளம் செல்லவில்லையே? (திறமை எது இருந்தும் பகவத் பக்தியில்லையேல், அப்பிறவி வீணே.) (39)

பகவானது மாயை, மனத்தை அடக்கிய யோகிகளையும் நிலைகுலையச் செய்யும். நாமோ மற்ற மாந்தர்க்குத்தான் ஆசார்யரானவர். ஆனால், தன்னலம் பற்றியதில் கலக்கமடைந்து விட்டோமே? (40)

பெண்களாயிருந்தும் உலகின் ஆசார்யனான கண்ணனிடம் இவர்கள் உள்ளம் எவ்வளவு ஆழ்ந்திருக்கிறது பார்த்தீர்களா? மரண காலத்திலும் நீங்காத ‘என்னுடையது’ என்கிற பாசத்தை அந்த பக்தி அறுத்துவிட்டதே! (41)

இவர்களுக்கு (அந்தண பெண்களுக்கு) அந்தணர்க்குரிய உபநயனம் முதலிய ஸம்ஸ்காரங்கள் இல்லை; பிரம்மசாரி தர்மமாகிய குருகுல வாசமுமில்லை; தவமில்லை; ஆத்மதத்துவ ஆராய்ச்சி இல்லை; தூய்மையோ, சந்தியாவந்தனம்—அக்னிஹோத்திரம் போன்ற மங்களமான செயல்முறைகளோ இல்லை. (42)

எனினும், அஞ்ஞானத்தை அறவே ஒழிக்கும் யோகேசனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் திடமான பக்தி உள்ளது. முன்பு கூறிய ஸம்ஸ்காரங்கள் அனைத்தையும் கொண்ட நமக்கு, அந்த பக்தி இல்லையே? (43)

தன்னலம் பற்றிச் சிந்தியாது, இல்லறச் சடங்குகளிலேயே தன்நிலை மறந்திருந்த நமக்கு, நல்லோர்களின் புகலிடமான பகவான் கோபர்களின் சொல் மூலம் தம்மை நினைவூட்டினாரோ? (44)

அவ்வாறு இல்லையேல், அடக்கியாளத்தக்க அடிமைகளான நம்மால் அவருக்கு ஆவதென்ன? அவரோ விருப்பமனைத்தும் நிறைவுற்றவர். மோட்சம் முதலான விருப்பங்களையும் நிறைவுறச் செய்பவர். ஈசனான அவருக்கு இவ்வாறு யாசிப்பது ஒரு வேடிக்கையே! (45)

இவருக்கு (ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு)ப் பாதசேவை செய்ய வேண்டுமென்கிற ஒரே ஆசையால் திருமகள் தன் குறைகளான நிலை நில்லாமை, செருக்கு முதலியவற்றை ஒழித்து, பிரும்மதேவர் முதலியவர்களையும் அணுகாது, இந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே அல்லவா இடையறாது சேவித்து வருகிறாள்? அவர் நம்மிடம் உணவு யாசிப்பது மக்களை மயக்கவே! (46)

வேள்வி புரிகிற இடம், காலம், வேள்விக்கான ஸாதனங்கள், மந்திரம், செயல்முறை, வேள்வியில் துணைபுரிபவர், கார்ஹபத்யம் முதலிய அக்னிகள், தேவதை, வேள்விபுரிபவன், வேள்வி, அதனால் ஏற்படுகிற உலக நன்மைக்கான தர்மம் — இவையனைத்துமே அவர்தான்! (47)

‘யோகேசுவரர்களுக்கும் ஈசனான அந்த சாட்சாத் ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவானே, ஸ்ரீகிருஷ்ணனாக இதோ யதுகுலத்தில் தோன்றியுள்ளார்’ எனக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். எனினும், அறிவின்மையால் இப்போது அதை நாம் உணரவில்லை. (48)

அத்தகைய ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பக்தைகள் நமது மனைவிகள். அதனால், நாமும் பாக்கியம் உள்ளவர்களே! அவர்களது பக்தியின் வாயிலாகவன்றோ நமக்கும் ஸ்ரீஹரியிடம் அசைக்க இயலாத பக்தி உண்டாயிற்று. (49)

ஞானமே வடிவெடுத்த ஸ்ரீகிருஷ்ணா! பகவானான தங்களுக்கு நமஸ்காரம்! தங்களது மாயையாலன்றோ அறிவிழந்து, கர்ம மார்க்கத்தில் சுழன்று கொண்டிருக்கிறோம். (50)

அவரது மாயையால் உள்ளம் கலங்கி, அவரது பெருமையை உணராமல் நாம் செய்த பிழையை அந்த ஆதிபுருஷரான பகவான் கண்ணன்தான் பொறுத்தருள வேண்டும். (தாங்கள்தானே அந்த ஆதிபுருஷன். ஆகவே, தாங்கள்தான் பொறுத்தருள வேண்டும்.)” (51)

இவ்வாறு, ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு அபராதம் செய்த அவர்கள், தம் குற்றத்தை உணர்ந்து பலராமனையும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் காண விரும்பியும், கம்சனிடம் உள்ள பயத்தால் வேள்விச்சாலையிலிருந்து அகலவே இல்லை. (52)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் இருபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து நான்காவது அத்தியாயம் — பகவான், இந்திர வேள்வியைத் தடுத்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— கோகுலத்திலேயே பலராமனுடன் இருந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இந்திரனைக் குறித்துச் செய்கிற வேள்விக்கான முயற்சியில் கோபர்கள் ஈடுபட்டுள்ளதைக் கண்டார். (1)

எல்லோரது ஆத்மாவானவரும் எல்லாமறிந்தவருமான பகவான், அதைப் பற்றி அறிந்திருந்த போதிலும் நன்கு அடங்கி, ஒடுங்கி, வணங்கி, நந்தர் முதலிய வயது முதிர்ந்த பெரியோர்களைக் கேட்கலானார்—— “தந்தையே! உங்களிடம் ஏன் இந்தப் பரபரப்பு? இதன் பயன் என்ன? யாரைக் குறித்து, எந்தத் திரவியங்களைக் கொண்டு, யார் இந்த வேள்வியைச் செய்யப் போகிறார்கள்? எனக்குச் சொல்லுங்கள். (2—3)

தந்தையே! இதை அறிய எனக்குப் பெரும் ஆவலாக உள்ளது. எல்லோரது உள்ளத்தையும் உணர்ந்த நல்லோர்களுக்கும், தான்—பிறர் என்ற பேதமும், நண்பன்—எதிரி—ஈடுபாடற்றவன் என்ற வேறுபாடும் அற்றவருக்கும், மறைத்துச் செய்யவேண்டிய செயல் எதுவுமே இவ்வுலகில் இல்லை. நண்பன் தனக்குச் சமமானவன். உதாஸீனன் எதிரிபோல் தவிர்க்கத்தக்கவன் அல்லவா? ஆகவே, எனக்கு இதைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள். (4—5)

தெரிந்தும், தெரிந்து கொள்ளாமலும் மனிதன் பல செயல்களைச் செய்கிறான். தெரிந்து செய்பவனுக்குச் செயலின் பயன் கிட்டுகிறது. தெரிந்து கொள்ளாமல் செய்பவனுக்குச் செயலின் பயன் கிட்டுவதில்லை. (6)

ஆகவே, தங்களது இந்தச் செயல் காரண—காரிய நிலை ஆராய்ந்து முறைப்படி செய்யப்படுகிறதா? அல்லது உலக வழக்கப்படி செய்யப்படுகிறதா? கேட்கிற எனக்கு விளங்கும்படி சொல்ல வேண்டும்.” (7)

நந்தகோபர் பதில் கூறுகிறார்—— “பகவான் இந்திரன், கார்மேகங்களின் தேவதையான பர்ஜன்யன். மேகங்கள் அவனது உருவம். உயிரினத்திற்கு உயிரளித்து, நலம் நல்கும் நீரை மேகங்கள் தானே பொழிகின்றன. (8)

குழந்தாய்! நாங்களும் மற்றவர்களும், மேகங்களின் தலைவனான பகவானான அந்த இந்திரனுக்கு, அவர் பொழியும் நீரால் உண்டான பொருளைக் கொண்டு வேள்வி புரிந்து, அவரை வழிபடுகிறோம். (9)

அந்த வேள்வி புரிந்தபின் மீதமுள்ள பொருளைக் கொண்டு அறம், பொருள், இன்பம் என்ற மூன்று புருஷார்த்தங்களையும் பெறுவதற்காக மக்கள், தங்கள் வாழ்க்கையை நடத்துகின்றனர். மனிதனின் உழைப்பிற்குப் பயன் தருபவர் இந்திரன்தானே? (10)

இவ்வாறு பரம்பரையாக நடந்து வரும் கடமையைத் தன் விருப்பப்படி, பேராசை, பயம் மற்றும் துவேஷத்தால் செய்யாதிருப்பவன் நன்மை பெறுவதில்லை.” (11)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— நந்தரும் மற்ற ஆயர்பாடிவாசிகளும் கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இந்திரனுக்குக் கோபம் உண்டுபண்ண விரும்பித் தந்தையிடம் கூறலானார். (12)

பகவான் கூறுகிறார்—— “ஒவ்வொரு உயிரினமும் அதனதன் கர்மவினையால் தோன்றுகின்றன; கர்மவினையாலேயே மடிகின்றன; இன்பமும் துன்பமும் பயமும் நலனும் கர்மவினையாலேயே ஏற்படுகின்றன. (13)

ஜீவர்களின் கர்மவினையின் பலனை அளிக்கும் ஈசன் என்றொருவர் இருப்பாராகில், அவர் கர்மம் புரிந்தவருக்கு அந்தக் கர்மத்திற்கேற்ற பலனைத்தான் அளிப்பார். அப்பொழுது அவரும் கர்மம் புரியாதவரிடம் யாதோர் அதிகாரமுமற்றவர்தானே? (14)

அவரவர் தத்தம் வினைக்கேற்பப் பயனைப் பெறும்போது, அவ்வினைக்கேற்ப நடைபெறுவதை மாற்ற இயலாத அந்த இந்திரனால் மக்களுக்கு ஆவதென்ன? (15)

மனிதன், அவனது முன்வினைக்கு அடிமைப்பட்டவன். அவன், தன் முன்வினைக்கேற்பவே செயல் புரிகிறான். தேவர், அசுரர், மனிதர் அடங்கிய இவ்வுலகமே முன்வினைப்பயனுக்கு ஆட்பட்டதே. (16)

முன்வினைப்பயனால் உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததுமான உடலைப் (பிறவியைப்) பெற்று வாழ்ந்து, அவ்வினைப்பயனாலேயே அதை விடுகிறான். வினைப்பயனை ஒட்டியே, இவன் எதிரி, இவன் நண்பன், இவன் உதாஸீனன் என்ற பாகுபாடு நிலவுகிறது. ஆகவே, வினையே வழிகாட்டி (ஆசிரியர்); வினையேதான் ஈசனும். (17)

அதனால், தன் முன்வினைக்கேற்ப, தன் வர்ண—ஆசிரம கடமைகளைச் செய்து கொண்டு வாழ்க்கையை நடத்தவேண்டும். வாழ்வை எளிதாக நடத்த உதவுகிறது எதுவோ, அதுவே அவனது தெய்வம். (18)

தன்னை மணந்த கணவனைவிட்டுக் கள்ளக்காதலனை அண்டுபவள் வாழ்வில் நலன் பெறுவதில்லை. அவ்வாறே வாழ்விற்கு உதவுகிற தெய்வத்தை விடுத்து, மற்றொன்றை வழிபடுபவன் நலன் பெறுவதில்லை. (19)

அந்தணன் வேதத்தைக் கற்றும், பிறருக்குப் போதிப்பதாலும் வாழவேண்டும். க்ஷத்திரியன் பூமியைக் காப்பதால் வாழவேண்டும். வைசியன் வர்த்தகத்தால் வாழவேண்டும். வேளாளன் மூன்று வர்ணத்தினருக்கும் உதவி செய்து வாழவேண்டும். (இது நியதி.) (20)

வைசியர்களாகிய நமக்கு விவசாயம், வாணிகம், பசுக்களைக் காத்தல், வட்டிக்குப் பணம் தருதல் என்ற நான்கும் தொழில்கள் (வர்த்தகங்கள்). நாம் எப்போதும் பசுக்களைக் காத்து அதனால் பிழைப்பவர்கள். (21)

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்கள் காப்பிற்கும் பிறப்பிற்கும் இறப்பிற்கும் காரணமானவை. பலவாறான இவ்வுலகம், ரஜோ குணத்தின் செயலான ஆண்—பெண் உறவினால் உண்டாகிறது. (22)

ரஜோ குணத்தால் தூண்டப் பெற்ற மேகங்கள் எங்கும் மழை பொழிகின்றன. மக்கள், அந்த மழையால் வாழ்கின்றனர். இதில் மகேந்திரன் என்ன செய்யப் போகிறான்? (23)

தந்தையே! நமக்கென தேசமோ நகரமோ கிராமமோ வீடோ கிடையாது. நாம், எப்போதும் காட்டிலும் மலையிலும்தானே வசிக்கிறோம்? (24)

அதனால் பசுக்கள், அந்தணர்கள், இந்த மலை — இவற்றிற்கான வேள்வியைத் தொடங்குங்கள். இந்திரன் வேள்விக்காகச் சேமிக்கப் பெற்ற பொருள்களைக் கொண்டே, இந்த வேள்வியைச் செய்வோம். (25)

பருப்பிலிருந்து பாயஸம் வரை, மேலும் திரட்டுப்பால், அப்பம், முறுக்கு மற்றும் பல உணவு வகைகள் சித்தமாகட்டும். கோகுலத்தின் பால், தயிர் முழுவதுமாக எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். (26)

வேதமோதுகின்ற அந்தணர்களைக் கொண்டு அக்னியில் ஹோமங்கள் நடைபெறட்டும். அவர்களுக்கு பல்வகை உணவுகளையும், தட்சிணையாக பசுக்களையும் தாருங்கள். (27)

நாய், சண்டாளர் மற்றும் சமுதாயத்தால் நீக்கப் பெற்றவர்களுக்கும், அவரவர்களுக்குத் தக்கபடி உணவு கொடுங்கள். பசுக்களுக்குப் புல்லுணவு கொடுங்கள். கோவர்த்தன மலைக்குப் படையல் தாருங்கள். (28)

நல்லாடை உடுத்தி, வயிறார உண்டு, சந்தனம் பூசி நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு, பசுக்களையும் அந்தணர்களையும் அக்னியையும் மலையையும் வலம் வாருங்கள். (29)

தந்தையே! இதுதான் என் கருத்து. தங்களுக்கு உவப்பாயிருந்தால் இதன்படி செய்யுங்கள். இந்த வேள்வி பசுக்கள், அந்தணர்கள், மலை மற்றும் எனக்கும் பிரியமானது.” (30)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— காலமே வடிவேற்ற பகவான், இந்திரனின் செருக்கை அடக்க விரும்பிச் சொன்னதை நந்தர் முதலானோர் நல்லதென்றே ஏற்றனர். (31)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சொன்னவாறே, இந்திர வேள்விக்காகச் சேர்த்த பொருட்களைக் கொண்டு வழிபாடு முதலிய எல்லாவற்றையும் முறைப்படி செய்தனர். அந்தணர்களைக் கொண்டு நல்வாழ்த்துக்கள் கூறச் செய்து, மலையையும் அந்தணர்களையும் காணிக்கை தந்து வழிபட்டு, பசுக்களுக்குப் புல் தந்து, பசுக்களை முன் நடத்தி மலையை வலம் வந்தனர். (32—33)

அந்தணர்களின் ஆசிபெற்ற கோபர்களும் கோபிகைகளும் தம்மை நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு, எருதுபூட்டிய வண்டிகளில் அமர்ந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பெருமைகளைப் பாடிக் கொண்டே சிரத்தையோடு கிரிவலம் வந்தனர். (34)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கோபர்களை நம்பச் செய்ய, கோவர்த்தன மலைமேல் பெருத்த வேறொரு வடிவத்துடன் தோன்றி, “நான்தான் கோவர்த்தன மலை” என்று சொல்லிக் கொண்டு கோபர்கள் தந்த பெரும் பூசனையை ஏற்றார். (35)

“ஆச்சரியம், பாருங்கள்! இந்த மலை மனித வடிவம் ஏற்று நமக்கு அருள்புரிகிறது. இது தன்னிஷ்டப்படி உருவமெடுக்கும் வல்லமையுள்ளது. தன்னை அவமதிக்கும் காட்டுவாசிகளை அழிக்கும். அதனால், நமது நலனுக்காகவும் பசுக்களின் நலனுக்காகவும் இதை வணங்குவோம்” என்று கூறி, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன் வடிவான கோவர்த்தன மலைக்கு மற்ற கோபர்களுடன் சேர்ந்து தானும் நமஸ்காரம் செய்தார். (36—37)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் தூண்டப் பெற்ற கோபர்கள், மலைக்கும் பசுக்களுக்கும் அந்தணர்களுக்கும் ஏற்ற வேள்வியை முறைப்படி செய்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் கோகுலம் சென்றனர். (38)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் இருபத்து நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தைந்தாவது அத்தியாயம் — கோவர்த்தன மலையைத் தாங்குதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! இந்திரன் தனக்குச் செய்யவேண்டிய பூஜை தடைபட்டதை அறிந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அண்டியுள்ள நந்தர் முதலான கோபர்களிடம் கோபம் கொண்டான். (1)

‘தானே ஈசன்’ என்ற கர்வம் கொண்ட இந்திரன் கோபமடைந்து, உலகையே அழிக்கும் ‘ஸம்வர்தகம்’ என்ற மேகங்களின் கூட்டத்தை அழைத்து பின்வருமாறு கூறினான். (2)

“காட்டில் வசிக்கிற கோபர்களுக்குச் செல்வ மிகுதியால் ஏற்பட்ட பெரும் செருக்கு இது. மனிதனான கிருஷ்ணனைச் சார்ந்து நின்று தேவர்களை அவமதித்துள்ளனர். (3)

ஆத்ம ஞானத்திற்கான ‘ஆன்வீக்ஷிகீ’ என்கிற பிரும்மவித்தையை விட்டுவிட்டு, கர்மங்களே வடிவான வலிவற்ற வேள்விகளை ஓடமாகப் பற்றிச் சம்சாரக் கடலைத் தாண்ட விரும்புகிற ஜடர்களைப் போன்று இவர்கள் செயல்படுகின்றனர். (4)

கிருஷ்ணன் ஒரு வாயாடி, சிறு பிள்ளை, திமிர் பிடித்தவன், அறிவற்றவன், அறிஞன் என்று அகங்காரம் கொண்டவன், சாதாரண ஒரு மனிதன். இவனைத் துணையாகக் கொண்டு கோபர்கள் எனக்குப் பிரியமற்றதைச் செய்துள்ளனர். (வாசாலம் — வேதாந்த சாஸ்திரங்களாலேயே அறியத்தக்கவன்; பா3லிஶம் — குழந்தைபோல் ‘நான், எனது’ என்ற அபிமானமற்றவன்; ஸ்தப்34ம் — வணக்கம் கொள்பவர் இல்லாதவன்; அக்ஞம் — அனைத்துமறிந்தவன்; பண்டி3தமாநிநம் — பிரும்மஞானிகளால் கொண்டாடப்படுபவன்; மர்த்யம் — மானிடரை உய்விக்க வேண்டி, மானிடவேடம் தரித்து வந்தவன்; க்ரு॒ஷ்ணம் — ஆனந்தமே வடிவெடுத்தவன் என்கிற உட்பொருளையும் உணர்க.) (5)

மேகங்களே! செல்வச் செழிப்பால் கர்வம் கொண்டு, கிருஷ்ணனால் பெரிய மனிதர்களாக ஆக்கப்பட்ட இவர்களது செருக்கைப் பொடிப் பொடியாக்குங்கள்; பசுக்களையும் அழியுங்கள். (6)

நந்தனின் கோகுலத்தையே அழிப்பதற்கு, பேராற்றல் கொண்ட ‘மருத்’ என்ற காற்றுக் கூட்டத்துடன், ஐராவதத்தின் மீதேறி நானும் உங்களைத் தொடர்ந்து வருகிறேன்.” (7)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு இந்திரன் கட்டளையிடவே, கட்டவிழ்த்து விடப்பட்ட மேகங்கள், வலுத்த பெருமழையால் நந்த கோகுலத்தை வாட்டின. (8)

மின்னல்கள் ஒளிர்ந்தன; இடிகள் பெருமுழக்கமிட்டன; பேய்க்காற்று வீசிற்று; ஆலங்கட்டியுடன் மழை கொட்டியது. (9)

தூண்போல் பருத்த மழைத்தாரைகளை மேகம் பொழியவே, வெள்ளத்தில் மூழ்கிய பூமி மேடு—பள்ளம் காண முடியாமல் ஆயிற்று. (10)

பெருமழையாலும் பெருங்காற்றாலும் நடுக்கமுற்ற பசுக்களும் கோபரும் கோபியரும் குளிரால் துயருற்று கோவிந்தனைச் சரணடைந்தனர். (11)

மழையால் துன்புற்று நடுங்கும் கோபர்கள், தம் தலையையும் குழந்தைகளையும், தன் தலையாலும் உடலாலும் மூடி மறைத்துக் கொண்டு, பகவானின் திருவடிகளைச் சரணடைந்தனர். (12)

“கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா! பக்தரட்சகனே! பிரபுவே! பக்தர்களிடம் பரிவுமிக்கவனே! இந்த கோகுலம் உன்னையே அண்டியுள்ளது. கோபம் கொண்ட தேவேந்திரனிடமிருந்து எங்களைக் காப்பாற்று!” (13)

கல் மழையால் அடிபட்டு உணர்விழந்த கோகுலத்தைக் கண்ட பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ‘கோபம் கொண்ட இந்திரனின் செயல் இது’ என்று எண்ணினார். (14)

“தனக்காகச் செய்யவிருந்த வேள்வியானது என்னால் தடைப்பட்டவுடன் இந்திரன், கோகுலம் அழிவதற்காக, மழைப் பருவமில்லாத இப்போது பேய்க்காற்றுடன் கல் மழையாகக் கடும் மழையைப் பொழிகிறான். (15)

இதற்கேற்ற செயலை, எனது யோகசக்தி மூலம் சாதிப்பேன். அறியாமையால் ‘தாமே உலகத்தின் ஈசர்கள்’ என்று செருக்குற்ற இவர்களின் பதவித் திமிரை அழிப்பேன். (16)

சத்துவகுணம் மிக்கவர்களான தேவர்களிடம், ‘தாமே ஈசன்’ என்ற செருக்கு தோன்றுவது சரியல்ல. தவறான வழியில் செல்கிற இவர்களது மானத்தை (செருக்கை)க் குலைப்பது, அவர்களுக்கு அமைதி நிலைக்க உதவும். (17)

அதனால், என்னையே அண்டி சரணடைந்து, என்னால் காப்பாற்றப்பட வேண்டிய இந்த கோகுலத்தை என் யோகசக்தியால் காப்பாற்றுவேன். இது என் கொள்கை” என்று முன்பே கூறியிருக்கிறேன். (18)

[ஒப்புநோக்குக:—

ஸக்ரு॒தே3வ ப்ரபந்நாய

தவாஸ்மீதி ச யாசதே ।

அப4யம் ஸர்வபூ4தேப்4யோ

3தா3ம்யேதத்3வ்ரதம் மம ॥

— ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம், யுத்த காண்டம் 18/32

ஒருவன், ஒரே ஒரு தடவை என்னைச் சரணடைந்து, ‘நான் உன்னுடையவன்’ என்று சொல்லி, தன்னைக் காப்பாற்றும்படி வேண்டிக் கொண்டானாயின், நான் அவனுக்கு எல்லாப் பிராணிகளிடமிருந்தும் அபயம் கொடுக்கிறேன். இது என் சங்கல்பம்.]

இவ்வாறு கூறிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ‘நாய்க்குடைப்பூண்டைச் சிறுவன் பிடுங்கிக் குடையாகப் பிடிப்பதுபோல்’ ஒரே கையால் கோவர்த்தன மலையை விளையாட்டாகத் தூக்கிப் பிடித்தார். (19)

பிறகு, பகவான் கோபர்களிடம் (பின்வருமாறு) கூறினார்—— “தாயே! தந்தையே! கோபர்களே! மலையின் கீழுள்ள பள்ளத்தில் பசுக்களையும், தத்தமது பண்டங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு பரபரப்பின்றி அமைதியாக வந்து சேருங்கள். (20)

என் கையிலிருந்து நழுவி மலை விழுந்துவிடுமோ? என்ற பயம் வேண்டாம். காற்றும் மழையும் துன்புறுத்துமோ? என்ற பயமும் வேண்டாம். உங்களுக்கு நல்ல பாதுகாப்புக்காகவே இதைச் செய்தேன்.” (21)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் ஆறுதல் பெற்ற கோபர்கள், தம்மை அண்டியவர்களுடன் பசுக்களையும், மற்ற செல்வங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு மலையின் அடியிலுள்ள பள்ளத்தில் இடநெருக்கடியின்றிக் கூடினர். (22)

கோகுலவாசிகள் பார்த்திருக்க, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன் திருக்கண்பார்வையாலேயே அவர்களின் பசி—தாகங்களை நீக்கி, சுகத்தின் எதிர்பார்ப்பையும் மறக்கச் செய்து, சிறிதும் அசையாது ஏழு நாட்கள் மலையைத் தாங்கி நின்றார். (23)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் யோகசக்தியை உணர்ந்த இந்திரன், பெரிதும் வியப்புற்று, தன் எண்ணம் நிறைவேறாததைக் கண்டு, தன் செருக்கடங்கி, தான் ஏவிய மேகங்களைத் தடுத்து, கோகுலத்திலிருந்து அகற்றினான். (24)

ஆகாயத்தில் மேகங்கள் நீங்கின. கடும் காற்றும் மழையும் நின்றன. சூரியன் உதித்தான். இதைக் கண்டு கோவர்த்தனத்தைத் தாங்கி நின்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கோபர்களிடம் கூறலானார்—— “கோபர்களே! பயத்தை விடுங்கள். கோபிகைகளையும் குழந்தைகளையும் அழைத்துக் கொண்டு பண்டங்களுடன் அங்கிருந்து வெளியே வாருங்கள். ஏனென்றால், இப்போது மழையும் காற்றும் நின்றுவிட்டன. ஆறுகளிலும் நீர்வரத்து குறைந்துவிட்டது.” (25—26)

அப்பொழுது, கோபர்களும் பெண்களும் குழந்தைகளும் முதியவர்களும் பண்டங்களை வண்டியில் ஏற்றிப் பசுக்களுடன் மெல்ல மெல்ல வெளியேறினர். (27)

எல்லோரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே பிரபுவான பகவானும் அந்த கோவர்த்தன மலையை முன்போலவே விளையாட்டாகத் தரையில் வைத்தார்! (28)

அன்பினால் தழுதழுத்த கோபர்கள், கண்ணனின் அருகே சென்று அன்புடன் இறுக அணைத்துக் கொஞ்சி நின்றனர். கோபியரும் அன்பும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டு தயிரும் அட்சதையும் நெற்றியிலிட்டு நீர் தெளித்து ஆசி வழங்கினார்கள். (29)

யசோதையும் ரோஹிணியும் நந்தரும் பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கட்டியணைத்து, அன்பால் குரல் தழுதழுத்து, ‘நீண்ட நெடுங்காலம் வாழ்க!’ என்று ஆசி வழங்கினர். (30)

அரசே! வானில் நின்று தேவர்களும், ஸாத்யர், சித்தர், கந்தர்வர், சாரணர் என்ற தேவ கணங்களும் மகிழ்ச்சி மிகுந்து பூமாரி பெய்தனர். (31)

சங்குகளும் துந்துபிகளும் தேவர்களால் ஒலிக்கப்பட்டன. கந்தர்வ தலைவர்களான தும்புரு முதலானோர் பாடினர். (32)

அரசே! பலராமனுடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அன்புமிக்க கோபர்கள் சூழ்ந்து வர, கோகுலம் சென்றார். இவரது இத்தகைய லீலைகளை உள்ளம் உருகப் பாடிக் கொண்டே கோபியரும் மகிழ்ச்சியோடு பின் சென்றனர். (33)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் இருபத்தைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தாறாவது அத்தியாயம் — நந்தர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பெருமைகளைக் கூறுதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பேராற்றலை உணராத கோபர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கோவர்த்தனத்தைத் தூக்கியது முதலான செயல்களைக் கண்டு மிகவும் வியப்புற்று, ஒருவருக்கொருவர் கூடிப் பேசி, நந்தரிடம் சென்று கூறினார்கள்—— “சிறுவனான கண்ணனின் இச்செயல்கள் மிகவும் அற்புதமானவை. இவன் இழிவான பாமர மக்களான நம்மிடையே ஏன் பிறந்தான்? (1—2)

ஏழே வயதான இவன், விளையாட்டாக ஒரே கையால் மலையைத் தூக்கியது, பெரும் யானை தாமரை மலரைத் தூக்கியது போன்றிருந்தது. இது எப்படி முடிந்தது? (3)

காலன், இவ்வுடலின் ஆயுளை விழுங்குவதுபோல், கண்ணை மூடிக் கொண்டு பெரும் உடலுரம் பெற்ற பூதனையின் முலைப்பாலுடன் அவளது உயிரையும் சேர்த்துக் குடித்தானே கண்ணன்! அதெப்படி? (4)

வண்டியின் கீழே படுத்திருந்த மூன்று மாதக் குழந்தை பசித்தழுது, காலைத் தூக்கி உதைத்ததால் வண்டி புரண்டு விழுந்ததே. அதெப்படியோ? (5)

ஒரு வயது குழந்தையாகத் தெருவில் உட்கார்ந்திருந்தபோது, திருணாவர்த்தன் என்னும் பெரும் அசுரனால் தூக்கிச் செல்லப்பட்டான். ஆனால், அந்த அசுரனது கழுத்தைக் கட்டியிறுக்கி அவனை அழித்தானே! அது எங்ஙனம்? (6)

பாலையும் வெண்ணெயையும் திருடியதற்காகத் தாயால் உரலுடன் பிணைக்கப்பட்டு, இரு மருத மரங்களின் இடையே கைகளால் தவழ்ந்து சென்று, அந்த மரங்களை வீழ்த்தினானே! அது எவ்வாறு? (7)

பலராமனுடன் சிறுவர்கள் சூழ, கன்றுகளைக் காட்டில் மேய்த்துக் கொண்டு சென்றவன், தன்னைக் கொல்ல வந்த கொக்கை(பகாசுரனை)த் தனது கைகளால் அதன் அலகுகளை விரித்துப் பிளந்தானே! எப்படி முடிந்தது இது? (8)

கன்றுகளோடு கன்றாகப் புகுந்து, தன்னைக் கொல்ல வந்த வத்ஸாசுரனை விளா மரத்தின் மீது வீசியெறிந்து, விளாம்பழங்களை விளையாட்டாகத் தரையில் வீழ்த்தினானே! அதெப்படி? (9)

கழுதையாக வந்த தேனுகனையும், அவனது சுற்றத்தையும் கொன்று, பலராமனுடன் பழுத்த பனம்பழங்கள் நிறைந்த பனங்காட்டை கோபர்களுக்குப் பயன்படும்படி செய்தானே! அது எவ்விதம்? (10)

வலிமைமிக்க பலராமன் மூலம் பிரலம்பாசுரனை மாய்த்து, கோபர்களையும் பசுக்களையும் காட்டுத்தீயிலிருந்து காப்பாற்றினானே! அது எப்படி? (11)

பார்வையாலேயே கொல்லக் கூடிய விஷம் கொண்ட காளியனை அடக்கி, செருக்கிழந்த அவனை மடுவிலிருந்து வெளியேற்றி, யமுனையை விஷமற்ற நன்னீருள்ளதாக ஆக்கினானே! (இதெல்லாம் எப்படி ஐயா நடந்தது?) (12)

நந்தகோபரே! கோகுலவாசிகளான எமக்கு உம் மகனான இவனிடம் அகலாத பேரன்பு இயற்கையாக உள்ளதே. அவனுக்கும் எங்களிடம் அவ்வாறான பேரன்பு உள்ளதே. அது ஏன்? (13)

ஏழு வயதுள்ள பாலகன் எங்கே! ஏழு நாட்கள் பெருமலையைத் தாங்கி நிற்பது என்பது எங்கே! கோகுலத்தின் தலைவரே! உமது மகனிடம் எங்களுக்குப் பெருத்த ஐயம் உள்ளது.” (14)

நந்தகோபர் பதில் கூறுகிறார்—— “கோபர்களே! நான் கூறுவதைக் கேளுங்கள். இச்சிறுவனிடம் ஐயம் வேண்டாம். இச்சிறுவனைப் பற்றி கர்க்கர் விளக்கமாகப் பின்வருமாறு கூறியுள்ளார்—— ‘இக்குழந்தை கடந்து முடிந்த கிருதயுகம், திரேதாயுகம், துவாபரயுகம் என்ற மூன்று யுகங்களிலும் தோன்றியபோது, இவனது மேனி முறையே வெண்மை—செம்மை—மஞ்சள் நிறம் கொண்டிருந்தது. இப்போது அது கருமை கொண்டுள்ளது. (15—16)

இந்த உன் மகன், முன்பொரு சமயம் வசுதேவரின் மகனாகப் பிறந்தான். அதனால், இதையறிந்தவர்கள் அவனை ‘ஸ்ரீவாசுதேவன்’ என்று அழைத்தனர். (17)

உனது பிள்ளைக்கு, அவனது குணங்களுக்கும் செயல்முறைக்கும் ஏற்ப, பற்பல பெயர்களும் வடிவங்களும் உண்டு. அவற்றை மக்கள் அறியார், நானறிவேன். (18)

இவன், உங்களுக்குப் பல நன்மைகளைச் செய்யப் போகிறான். பசுக்களையும் கோபர்களையும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தப் போகிறான். கடக்க இயலாத பல துன்பங்களை இவனது உதவியால் எளிதாகக் கடக்கப் போகிறீர்கள். (19)

கோகுலத்தின் தலைவரே! முன்னொரு காலத்தில் தீயோர்களால் துயருற்ற நல்லோர்கள், அரசரது பாதுகாப்பு கிட்டாதபோது, இவனால் வலிமை பெற்று, தீயோர்களை அடக்கினர். (20)

இவனிடம் அன்பு கொண்டவர்கள் பெரும் பாக்கியசாலிகள். ஸ்ரீவிஷ்ணுவை அண்டி உள்ளவர்களை அசுரர்கள் துன்புறுத்த இயலாததுபோல், இவனிடம் அன்புபூண்டவர்களை எதிரிகள் துன்புறுத்த இயலாது. (21)

நந்தகோபரே! குணங்களிலும் செல்வத்திலும் பெருமையிலும் புகழிலும் உமது திருக்குமாரன் ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு ஒப்பானவன்! ஆகவே, அவனது செயல்களில் வியப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை.’ (22)

இவ்வாறு எனக்குத் தெளிவாகக் கூறிய கர்க்கர் தன்னிருப்பிடம் சென்றார். உடல்நோகாமல் அரிய செயல்புரிகிற கிருஷ்ணனை, ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு நிகரான அம்சமாகத்தான் நான் கருதுகிறேன்.” (23)

கர்க்கரின் உபதேசத்தை நந்தர் விளக்கியவுடன், எல்லையற்ற வீரம் கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பெருமைகளை நேரில் கண்டும் கேட்டுமுள்ள கோகுலவாசிகள் மனமகிழ்ந்து வியப்பு நீங்கியவராக, ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் நந்தனையும் கொண்டாடினர். (24)

தனக்கான வேள்வியை நிறுத்தியதால் சினங்கொண்ட இந்திரன், பாறை போன்று கொடிய தாரையுடன் மழை பெய்வித்தான். அப்போது கோபாலரும் கோபிகைகளும் பசுக்களும் துயருற்று, தன்னைச் சரணடைந்ததைக் கண்டு பரிவுடன் அவர்களை நோக்கினார். தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டே, பலமில்லாத ஒரு சிறுவன் விளையாட்டாக நாய்க்குடையைத் தூக்கிப் பிடிப்பதுபோல், ஒரு கையால் மலையை உயரத் தூக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு கோகுலத்தைக் காப்பாற்றினார். இந்திரனது செருக்கை அடக்கினார். பசுக்களுக்கு இந்திரனான (தலைவரான) அந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் நமக்கு அருள்புரிவாராக! (25)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் இருபத்தாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தேழாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகோவிந்த பட்டாபிஷேகம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— கோவர்த்தன மலையைத் தூக்கி(க் குடையாகப் பிடித்து) பெரும் மழையிலிருந்து கோகுலம் காக்கப்பட்டபோது, (கிருஷ்ணனுக்கு வாழ்த்துக் கூறுவதற்காக) கோ லோகத்திலிருந்து காமதேனுவும், (மன்னிப்புக்கோருவதற்காகச் சுவர்க்கத்திலிருந்து) இந்திரனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் வந்தனர். (1)

கண்ணனிடம் தவறு செய்ததால் வெட்கமடைந்த இந்திரன், தனிமையில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் வந்து சூரியன்போல் ஒளிகொண்ட தன் கிரீடம் தரையில்பட, அவரது திருவடிகளை வணங்கினான். (2)

பேரொளி கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பெருமையை முன்பு கேட்டும், இப்பொழுது நேரில் கண்டும் உணர்ந்த இந்திரன், மூவுலகத்தின் அதிபன் என்ற செருக்கு நீங்கி, கைகூப்பி நின்று பின்வருமாறு துதித்தான். (3)

இந்திரன் துதிக்கிறான்—— “(ஸ்ரீகிருஷ்ணா!) உமது வடிவம் பரம சாந்தமானது. ரஜோ குணமும், தமோ குணமுமற்ற தூய சத்துவ குணம் மட்டும் நிறைந்தது. ‘யஸ்யக்ஞாநமயம் தப:’ என்றவாறு அறிவுமயமானது. ஆகவே, ஆசை (ராகம்), லோபம் முதலிய விகாரமற்றது. குணங்களின் பிரவாகங்களினால் தோன்றும் இவ்வுலகமே ஒரு மாயைதான். தங்களது உண்மையை அறியாதார், ‘இவ்வுலகமே தாங்கள்தான்’ என்று எண்ணுகின்றனர். (தங்களையும் ஒரு சாதாரண மனிதப்பிறவி என்று எண்ணுகின்றனர். இதே கருத்தை பகவான் கீதை 9/11—ல் கூறுகிறார்—— ‘அவஜாநந்தி மாம் மூடா4 மாநுஷீம் தநுமாஶ்ரிதம் । பரம் பா4வமஜாநந்தோ மம பூ4தமஹேஶ்வரம் ॥’) (4)

பகவானே! அறியாமை மற்றும் அதற்குக் காரணமான உடல் — இவற்றோடு உங்களுக்கு உண்மையில் தொடர்பே இல்லை. அவ்வாறிருக்க, இவ்வுடல் பெறக் காரணமாகவும், அவ்வுடலிலேயே தோன்றுவதுமான ஆசை, சினம், லோபம் முதலிய தீயகுணங்கள் தங்களிடம் எவ்வாறு இருக்க முடியும்? ஆகவே, ஈசனே! தர்மத்தைக் காக்கவும், அதற்குத் தீமை புரியும் தீயோர்களை அழிக்கவும், தாங்கள் திருவவதாரம் செய்து, அந்தச் செயல்களைப் புரிகிறீர்கள். (5)

உலகின் தந்தை நீர்! உலகின் குரு நீர்! உலகின் தலைவரும் நீரே! உலகைக் கட்டுப்படுத்துகின்ற மீற முடியாத காலவடிவினரும் நீரே! உலகின் நன்மைக்காக விருப்பப்படி வடிவேற்று, ‘உலகின் ஈசன் நானே’ என்ற மதர்ப்புடன் உள்ளவர்களின் செருக்கைக் குலைத்துத் திருவிளையாடல் புரிகிறீர்கள். (6)

(பகவானே!) என்னைப் போன்று அறிவிழந்தவர்களும், ‘உலகின் ஈசன் நான்தான்’ என்ற செருக்குடையவர்களும், பயங்கரச் சூழ்நிலையிலும் சிறிதும் பயமன்றி லீலைபுரிகின்ற தங்களைக் கண்டதும் அந்தச் செருக்கைவிட்டு அகங்காரம் நீங்கியவர்களாக, சான்றோர்கள் கைக்கொள்ளும் பக்திமார்க்கமான நல்வழியைப் பின்பற்றுகிறார்கள். ஆகவே, உமது ஒவ்வொரு செயலும் தீயோர்களுக்கும் நல்வழி காட்டவே அமைந்துள்ளது. (7)

பிரபுவே! உமது பெருமை உணராமல், எனது பேராளுமையின் செருக்கால் அறிவிழந்து செய்த எனது பிழையைப் பொறுத்தருள்வீர். ஈசனே! மறுபடியும் இத்தகைய தீய எண்ணம் எனக்குத் தோன்றக் கூடாது. (8)

புலனறிவிற்குட்படாது தனக்குத்தானே ஒளிர்பவரே! இவ்வுலகில் உமது அவதாரம், தனது விருப்பத்தைப் பெறுவதில் மட்டுமே ஈடுபட்டுப் பூமிக்குச் சுமையாயுள்ள படைத்தலைவர்களை அழிக்கவும், உமது திருவடிகளையே நம்பியுள்ளோரின் நலனுக்காகவுமே ஏற்பட்டது! (9)

பகவானும் ஆதிபுருஷனும் பரமாத்மாவும், அனைவரது மனத்தையும் ஈர்ப்பவரும், வசுதேவரின் புதல்வரும் யாதவர்களின் தலைவருமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகிய தங்களுக்கு நமஸ்காரம்! (10)

தன் அடியார்களின் விருப்பப்படி வடிவமெடுப்பவரும், தூய ஞான வடிவினரும், எல்லாமானவரும், எல்லாவற்றின் மூலகாரணமானவரும், அனைத்து உயிரினத்தின் ஆத்மாவானவருமான தங்களுக்கு நமஸ்காரம். (11)

பகவானே! எனக்கான வேள்வி தடைப்பட்டதால் கடுங்கோபம் கொண்ட அகந்தைமிக்கவனான நான், கோகுலத்தைப் பெருமழையாலும் பெருங்காற்றாலும் அழிக்க முற்பட்டேன். (12)

ஈசனே! என் முயற்சி வீணானது. அதனால், என் செருக்கும் அடங்கியது. ஈசனே! உமது அருள் பெற்றேன். ஈசனும் குருவும் அனைவரது உள்ளத்தின் ஆத்மாவுமான தங்களை, நான் சரணடைந்தேன்.” (13)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— (இவ்வாறு) இந்திரனால் துதிக்கப்பட்ட பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இடிமுழக்கம் போன்ற கம்பீரமான குரலில் சிரித்துக் கொண்டே இவ்வாறு கூறினார். (14)

பகவான் கூறுகிறார்—— “இந்திரனே! செல்வச்செருக்கால் மதர்த்திருந்த உனக்கு அருளவும், என்னை எப்போதும் நீ நினைவில் கொள்ளவுமே, நான் வேள்வியைத் தடை செய்தேன். (15)

பேராளுமையும் பெருஞ்செல்வமும் பெற்ற மதத்தால் (ஆணவத்தால்) குருடனானவன், காலரூபனாகக் கையில் தடி கொண்டு எல்லோரையும் அவரவர் நிலையில் கட்டுப்படுத்தும் என்னைக் காண்பதில்லை. ஆகவே, எவனுக்கு அருள்புரிய விரும்புகிறேனோ, அவனது செல்வச்செழிப்பைக் குலைத்து, எப்போதும் என்னை நினைவில் கொள்ள செய்வேன். (16)

[ஒப்புநோக்குக:—

‘யஸ்யாநுக்ரஹமிச்சாமி தஸ்ய

வித்தம் ஹராம்யஹம்’

— ஸ்ரீமகாபாரதம்]

இந்திரனே! நீ செல்லலாம். தேவர்கள் அனைவருக்கும் நலம் உண்டாகுக! என் கட்டளைகளைப் பின்பற்றிச் செருக்கை விடுத்து, அவரவரது கடமைகளில் பொறுப்புடன் இருங்கள்.” (17)

பிறகு, அவரவர் விருப்பங்களை நிறைவு செய்யும் காமதேனு, தன் சந்ததிகளான பசுக்களுடன் கோபால வடிவிலுள்ள பகவானிடம் வந்து வணங்கிப் பேசலானாள். (18)

காமதேனு கூறுகிறாள்—— “மகாயோகியான ஸ்ரீகிருஷ்ணா! அனைத்துலகங்களும் நீர்தானே! உபாதான—நிமித்த காரணங்களாக இருந்து, உலகைத் தோற்றுவித்தவரும் நீர்தானே! அவ்வாறிருந்தும், எந்தவொரு மாற்றமுமின்றி விளங்குகிறீர்கள். உலகநாதனான உங்களை நாதனாகப் பெற்ற நாங்கள் பேறு படைத்தவர்களே! (19)

உலகைக் காப்பவரே! நீரே எங்கள் மேலான தெய்வம். பசுக்களும் தேவர்களும் அந்தணர்களும் மற்ற நல்லோர்களும் வாழ, நீரே எங்களது இந்திரனாக (தலைவனாக) இருக்கவேண்டும். (20)

பிரும்மதேவரின் உத்தரவுப்படி, நாங்கள் தங்களை எங்களது இந்திரனாக (தலைவனாக)ப் பட்டாபிஷேகம் செய்யப் போகிறோம். உலகின் ஆத்மாவான தாங்கள், பூமியின் சுமையை அகற்றவல்லவோ திருவவதாரம் செய்துள்ளீர்கள்!” (21)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பிரார்த்தித்த காமதேனு (சுரபி), ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தனது பாலால் அபிஷேகம் செய்தாள். இந்திரன், தேவர்களின் தாயான அதிதியின் தூண்டுதலால், ஐராவதம் தன் துதிக்கையால் கொணர்ந்த ஆகாச கங்கை நீரால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை தேவரிஷிகளுடன் சேர்ந்து பட்டாபிஷேகம் செய்வித்தான். ‘கோக்களின் இந்திரன்’ என்று பொருள்பட ‘கோவிந்தன்’ என்ற பட்டப்பெயரும் சூட்டினான். (22—23)

அங்கு வந்த தும்புரு, நாரதர் முதலான பாடகர்களும், கந்தர்வர், வித்யாதரர், சித்தர் மற்றும் சாரணர்களும் உலகின் பாவங்களைப் போக்குகின்ற பகவானின் புகழைப் பாடினர். தேவமாதர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் நடனம் புரிந்தனர். (24)

தேவர் கூட்டத்தின் தலைவர்கள் பூமாரி பெய்து துதித்தனர். மூவுலகமும் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டது. பசுக்கள் பால் பெருக்கிப் பூமியைச் சேறாக்கின. (25)

ஆறுகள் பல்சுவையுள்ள நீரைப் பெருக்கின. மரங்கள் தேன் சிந்தின. உழுது பயிர் விதைக்கப்படாமலேயே வயல்கள் முதிர்ந்த தானியங்களை வெளியிட்டன. மலைகள் நல்ல இரத்தினங்களை வெளிப்படுத்தின. (26)

பரீக்ஷித் மன்னரே! ஸ்ரீகோவிந்தனின் பட்டாபிஷேகம் முடிந்ததும், இயல்பாகவே ஒன்றுக்கொன்று பகையான உயிரினங்கள் பகை நீங்கி வாழ்ந்தன. (27)

இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணனை, பசுக்களுக்கும் கோகுலவாசிகளுக்கும் தலைவனாக, கோவிந்தனாக நீராட்டிய இந்திரன், அவரது அனுமதி பெற்று, தேவர்கள் சூழத் தேவருலகம் சென்றான். (28)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் இருபத்தேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தெட்டாவது அத்தியாயம் — வருண உலகிலிருந்து நந்தரை அழைத்து வருதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— கார்த்திகை மாத வளர்பிறையில் வரும் கைசிக ஏகாதசியன்று, உபவாசமிருந்து பகவானை ஆராதித்த நந்தகோபர், அன்றிரவு துவாதசி வந்ததும் நீராடுவதற்கு யமுனை நீரில் இறங்கினார். (1)

இரவில், அது அசுர வேளை (நீராட ஏற்றதல்ல) என்றறியாத நந்தர் நீரில் மூழ்கியதும், வருணனின் பணியாளான அசுரன் ஒருவன், அவரைப் பிடித்து வருணனிடம் அழைத்துச் சென்றான். (2)

நீரில் மூழ்கிய நந்தர் வெளிவராததைக் கண்ட கோபர்கள், ‘கிருஷ்ணா! பலராமா!’ என்று கூக்குரலிட்டனர். அரசே! தன்னைச் சார்ந்தவர்களின் பயத்தை நீக்கும் பகவான், தன் தந்தை வருணனால் கொண்டு செல்லப்பட்டதை அறிந்து வருணனிடம் சென்றார். (3)

உலகின் மேற்றிசையின் பாதுகாவலரான வருணன், தன் உலகிற்கு வந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டு மகிழ்ந்து, சிறப்புடன் வழிபட்டு பின்வருமாறு கூறினார். (4)

வருணன் கூறுகிறார்—— “பிரபுவே! இன்றுதான் நான் உடல் பெற்ற பயன் பெற்றேன். நான் நாடியதனைத்தையும் இன்று பெற்றேன். தங்கள் திருவடிகளைப் பற்றியவர்களே, சம்சாரக் கடலின் அக்கரை சேர்கிறார்கள் (முக்தி பெறுகிறார்கள்). (5)

யோகிகளுக்கு பரமாத்மாவாகவும், வேதாந்திகளுக்குப் பரப்பிரும்மமாகவும், பக்தர்களுக்கு பகவானுமான உங்களுக்கு நமஸ்காரம். உம்மைக் காட்டிலும் வேறுபட்டதாக, இந்த உலகைச் சித்தரிக்கிற மாயை உம்மிடம் செயல்படுவதில்லை. (6)

செய்யத்தக்கதை அறியாமலும், தங்கள் பெருமை உணராமலும் எனது பணியாள், உமது தந்தையை அழைத்து வந்துவிட்டான். அதை தாங்கள் பொறுத்தருள வேண்டும். (7)

தந்தையிடம் அன்புமிக்கவரே! இதோ உங்கள் தந்தை, அழைத்துச் செல்லுங்கள். ஸ்ரீகிருஷ்ணா! எல்லாவற்றையும் அறிந்தவர் நீங்கள். எனக்கும் அருள்புரிய வேண்டுகிறேன்.” (8)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஈசனுக்கும் ஈசனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இவ்வாறு வருணனால் வேண்டப் பெற்று, தன் உறவினருக்கு மகிழ்ச்சி தருபவராகத் தன் தந்தையை அழைத்துச் சென்றார். (9)

லோகபாலரான வருணனின் மனித அறிவிற்கு எட்டாத பெருமையையும், அவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் காட்டிய தாழ்மையையும் கண்டு வியந்த நந்தர், அதைப் பற்றித் தம் உற்றார்—உறவினரிடம் கூறி வியந்தார். (10)

அரசே! கோபர்களும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை ஈசுவரனாகக் கருதி, சர்வேசுவரரான இந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தனக்கே உரித்தானதும் அறிய முடியாததுமான தன் ஸ்ரீவைகுண்டத்தை நமக்குக் காட்டுவாரா? என்று மனத்தில் பெரிதும் ஏக்கம் கொண்டனர். (11)

எல்லாமறிந்த பரமன், தன்னைச் சார்ந்தவர்களின் உள்ளக்கிடக்கையை அறிந்து, அவர்களது எண்ணம் நிறைவேறப் பரிவுடன் சிந்தித்தார்—— ‘அறியாமையால் ஆசை வயப்பட்டு அதற்காகச் செயல்படுகிற மக்கள், தங்களின் செயல்களுக்கேற்ப தேவர், மனிதர், விலங்கு என்று பற்பலப் பிறவிகளில் சுழன்று, தன் உண்மை நிலையை உணர்வதேயில்லையே!’ (12—13)

பெருங்கருணை கொண்ட பகவான் ஸ்ரீஹரி இவ்வாறு சிந்தித்து, இருள் சூழ்ந்த இந்த உலகிற்கு அப்பால் உள்ள தன் ஸ்ரீவைகுண்டத்தையும், தன் பிரும்ம ஸ்வரூபத்தையும் கோபர்களுக்குக் காட்டினார். (14)

சத்தியமும், ஞானமும், எல்லை காணாத பெருமையும், ஜோதிர்மயமானதும், முக்குணங்களின் பாதிப்பு அகன்று மனமொழிந்த ஸமாதி நிலையில் உள்ளவர்களே உணர்கின்றதுமான தம் பரம்பொருள் நிலையை (பரமாத்ம ஸ்வரூபத்தை) முதலில் காட்டினார்! (15)

பின், பகவான் அவர்களை யமுனையிலுள்ள ‘பிரும்மஹ்ரதம்’ என்ற மடுவிற்கு அழைத்துச் சென்று நீராடச் செய்தார். மூழ்கி எழுந்த அவர்கள் ஸ்ரீவைகுண்டத்தைத் தரிசித்தனர். பின்பு அக்ரூரருக்கும் பகவான் இங்குதான் ஸ்ரீவைகுண்டத்தைக் காட்டுவார் (அத்.39,40). (16)

நந்தர் முதலான கோபர்கள் அதனைக் கண்டு பரமானந்தமடைந்தனர். அங்கு வேதமே உருவமேற்று, பகவானான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் துதிப்பதைக் கண்டு வியப்படைந்தனர். (17)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் இருபத்தெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — குரவைக்கூத்து (ராஸக்ரீடை I)

[இதிலிருந்து ஐந்து அத்தியாயங்கள் (29—33) ராஸக்ரீடையை வர்ணிப்பதால், அதற்கு ‘ராஸபஞ்சாத்4யாயீ’ என்று பெயர்.]

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— சரத்ருதுவின் இரவில் மல்லிகைக் கொடிகள் பூத்து மலர்ந்திருந்தன. அதைக் கண்ட பகவான் (முன்பு கோபிகைகளுக்கு வாக்களித்தபடி), தன் யோகமாயா சக்தியை ஏற்றுத் திருவிளையாடல் (லீலை) புரிய மனம் கொண்டார். (1)

அதற்கேற்ப சந்திரன், கிழக்குத் திசையைத் தன் உதயகாலச் சிவந்த நிலவொளியால் அழகுறச் செய்து கொண்டு உதித்தான். அது, நீண்டநாள் வெளியூர் சென்று திரும்பிய அன்புக் கணவன் ஆவலுடன் தன் அன்புக்குரிய மனைவியின் முகத்தில் குங்குமப்பூக் குழம்பைப் பூசியது போலிருந்தது. பகலின் வெயிலால் வாடிய மக்களின் தாபத்தைப் போக்கிற்று. (2)

அல்லிப்பூவிற்கு இதமளிப்பவனும், பூர்ணகலைகள் கொண்டவனும், திருமகளின் திருமுகம் போன்று சீருடன் விளங்குபவனும், புதிய குங்குமப்பூ போன்று சிவந்தவனுமான சந்திரனையும், அவனது மென்மைமிக்க நிலவொளியால் காடு முழுவதும் சிவந்து காண்பதையும் கண்ட கண்ணன், கோகுலத்து அழகிகளின் மனத்தைக் கவரும்படி இனிது குழலூதினார். (3)

மனக்கிளர்ச்சி தருகிற அந்த வேணுகானத்தைக் கேட்ட கோபிகைகள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் தங்கள் மனத்தைப் பறிகொடுத்தனர். தம் மனத்தைக் கவர்ந்த கண்ணன் இருக்குமிடத்திற்குத் தான் வரும் வேகத்தில் குண்டலங்கள் வேகமாக ஆட, தான் செல்வதைப் பிறருக்குத் தெரிவிக்காமல் வந்து கூடினார்கள். (4)

பசுவைக் கறந்து கொண்டிருந்தவர்கள் கறப்பதை விட்டுப் பேராவலுடன் வந்தனர். பாலையும் கஞ்சியையும் அடுப்பிலேற்றிக் காய்ச்சிக் கொண்டிருந்தவர்கள், கொதிக்கிற பாலையும் கஞ்சியையும் அடுப்பிலிருந்து இறக்காமல் அப்படியே விட்டுச் சென்றனர். (5)

உணவைப் பரிமாறிக் கொண்டிருந்தவரும், குழந்தைகளுக்குப் பாலூட்டிக் கொண்டிருந்தவரும், கணவருக்குப் பணிவிடை செய்து கொண்டிருந்தவரும், உணவைச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தவரும், அவ்வேலைகளை அப்படியே பாதியில் விட்டுவிட்டுச் சென்றனர். (6)

உடலுக்கு நறுமணப் பொருளைப் பூசிக் கொண்டிருந்தவளும், நீராடுபவள் தலை துவட்டாமலும், கண்களுக்கு மையிட்டுக் கொண்டிருந்தவளும் அதனைப் பாதியில் விட்டுச் சென்றனர். சிலர் பரபரப்பில் ஆடையை மாற்றி உடுத்தியும், நகைகளை மாறுபாடாக அணிந்தும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இருக்குமிடத்திற்குச் சென்றனர். (7)

கணவர்களும் பெற்றோர்களும் உடன்பிறந்தவர்களும் உறவினர்களும் தடுத்தும் நிற்காமல், கோவிந்தனிடம் மனம் பறிகொடுத்தவர்களாகத் தன்னிலை மறந்து சென்றனர். (8)

வீட்டினுள் அகப்பட்டு வெளியே வர இயலாத சில கோபிகைகள், கண்களை மூடி ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே தம் எண்ணத்தைப் பதித்தவராக, வெளி உலகத்தை மறந்து தியானத்தில் மூழ்கினர். (9)

அன்புமிக்க ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பிரிவை அவர்களால் தாங்க முடியவில்லை. அதனால் உண்டான கடும் தாபத்தில் அவர்களது பாவவினை நீங்கியது. தியான நிலையில் கண்ணனை இறுக அணைத்திருந்ததால் உண்டான ஆனந்தத்தில், மறுபிறவி தரவிருந்த புண்ணியமும் தேய்வுற்றது. (10)

இவ்வாறு நல்வினை—தீவினைகள் நீங்கிய கோபிகைகள், அந்த பரமாத்மாவை ஜாரபுருஷன் (காதலன்) என்ற எண்ணத்துடன் அணைத்து இணைந்தாலும், முக்குணங்களின் வினைப்பயனாகப் பெற்ற உடலை உடனே விட்டுவிட்டனர். (அதாவது, அவர்களும் மண்ணுலகுக்கு அப்பாற்பட்ட பரமாத்ம ஸ்வரூபத்தை அடைந்துவிட்டார்கள்.) (11)

அரசன் கேட்கிறான்—— முனிவரே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தங்கள் காதலனாகத்தானே அவர்கள் கண்டனர்? பரப்பிரும்மமாக அல்லவே? அப்பொழுது அவரது அழகு முதலிய குணங்களிலேயே மனதைச் செலுத்திய அவர்களுக்கு, முக்குணங்களின் பிரவாகரூபமான உலகியலின் முடிவு எப்படி உண்டாயிற்று? (12)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— சேதி தேசத்தரசனான சிசுபாலன், ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பகைத்துக் கொண்டவனாயினும் நற்கதியடைந்தான் என்று முன்னரே கூறியிருக்கிறேன் (ஸ்க. 7, அத். 1). அவனே நற்கதி பெற்றானாயின், ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் அன்பு கொண்டவர் நற்கதி அடைவதில் ஐயமேது? (13)

அரசே! உண்மையில் பகவான் மாயையான பிரகிருதிக்குத் தொடர்புடைய வளர்தல், குறைதல், குணம், அதையுடையவர் (குணி); காரணம்—காரியம் என்கிற இயல்புகளற்றவர்; எண்ணத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர்; எல்லையற்றவர்; உலகியலுக்கப்பாற்பட்ட திருக்குணங்கட்குக் கொள்கலன். அவரது திருவவதாரம் மனிதர்களான நமது நலத்திற்கே ஆகும். (14)

(கோபிகைகளைப் போல) காமம் (பிரேமை), (சிசுபாலனைப் போல) பகை (துவேஷம்), (கம்சனைப் போல) பயம், (யசோதையைப் போல) அன்பு (பிரியம்), (பாண்டவர்களைப் போல) உறவு (சம்பந்தம்), (நாரதாதிகளைப் போல) பக்தி என்று, இவற்றில் ஏதாவது ஒன்றை பகவானிடம் நிலையாக வைப்பவர்கள், நிச்சயமாக அவரது ஸாயுஜ்யமான (இரண்டறக் கலத்தல்) நிலையை அடைகிறார்கள். (15)

யோகேசுவரர்களுக்கும் ஈசனும் பிறப்பற்றவருமான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடத்தில், நீ சந்தேகமோ வியப்போ கொள்ளத் தேவையில்லை. ஏனெனில், மரம்—செடி—கொடிகளும்கூட அவரால் முக்தி பெறுகின்றன. (16)

பேச்சில் வல்லவரான பகவான், தன் அருகில் வந்த கோபியரைத் தன் இனிய பேச்சினால் மயங்கச் செய்து பின்வருமாறு கூறினார். (17)

பகவான் கூறுகிறார்—— பாக்கியவதிகளே! உங்கள் வரவு நல்வரவாகுக! உங்களுக்குப் பிரியமானது எதுவோ அதனைச் செய்கிறேன். கோகுலத்தில் எல்லோரும் நலந்தானே? (அப்பொழுது) நீங்கள் இங்கு வந்த காரணம் என்னவோ? சொல்லுங்கள். (18)

இது இரவு வேளை. இயல்பாகவே மிகவும் பயமானது. இங்கு கொடிய பிராணிகளின் நடமாட்டம் வேறு உள்ளது. (ஆகவே,) இங்கு பெண்கள் தங்குவது நல்லதல்ல. அழகிகளே! கோகுலத்திற்குத் திரும்பிச் செல்லுங்கள். (19)

உங்களது தாய்—தந்தையர், புதல்வர்கள், உடன்பிறந்தோர் மற்றும் கணவன்மார்கள் உங்களைக் காணாமல் தேடுகின்றனர். அவர்களுக்கு வருத்தத்தைக் (கவலையைக்) கொடுக்காதீர்கள். (20)

முழு நிலவோடு பூத்துக் குலுங்குவதும், யமுனை மீது தவழ்கிற காற்றால் அசைகின்ற மரங்களின் இளம்துளிர்களால் அழகுற விளங்குவதுமான பிருந்தாவனத்தைப் பார்த்தாயிற்று அல்லவா? (21)

ஆகையால், தாமதியாமல் கோகுலம் செல்லுங்கள். நல்ல பெண்களான நீங்கள் கணவருக்குப் பணிவிடை புரியுங்கள். குழந்தைகளும் கன்றுகளும் அழுகின்றன. குழந்தைகளுக்குப் பால் ஊட்டுங்கள். கன்றுகளைக் கட்டவிழ்த்துப் பசுக்களிடம் ஊட்டவிட்டுப் பாலைக் கறக்கச் செல்லுங்கள். (22)

ஒருவேளை என்னிடம் ஆழ்ந்த அன்பால் மனம் வயப்பட்டு நீங்கள் வந்திருந்தால், அது மிகவும் நல்லது. ஏனெனில், எல்லோரும் என்னிடம்தான் அன்பு காட்டுகின்றனர். (23)

பாக்கியவதிகளே! வஞ்சனையின்றிக் கணவர்களுக்குப் பணிவிடை புரிவதும், உறவினருக்கு உதவுவதும், தன்னைப் பெற்றவரைப் போற்றி வளர்ப்பதும்தான் பெண்களின் பெரிய கடமை. (24)

தீய பழக்கமுள்ளவனோ அழகற்றவனோ முதியவனோ அறவிலியோ நோயுற்றவனோ ஏழையோ எவ்வாறாயினும், மறுமையில் நற்பிறவியை விரும்புகிற பெண், பாவமற்ற தன் கணவரைக் கைவிடக் கூடாது. (25)

குலமகளுக்குக் காதலனுடன் (ஜாரபுருஷனுடன்) வாழ்வது, சுவர்க்கம் செல்வதையும் புகழையும் கெடுக்கும். அது அற்பச் செயல்; துன்பமும் பயமும் தருவது; அவச்சொல் பெறுவிப்பது; அறநெறிக்கு ஒவ்வாதது. (26)

எனது திருவிளையாடல்களைப் பற்றிக் கேட்பதாலும், என்னைக் காண்பதாலும், மனத்தினுள் கொள்வதாலும், புகழ்வதாலும் என் பக்தி கிட்டும். அருகில் இருப்பதால் மட்டும் பக்தி கிட்டும் என்பதில்லை. அதனால் வீடுகளுக்குத் திரும்புங்கள். (27)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மனத்திற்கு இனியதல்லாத ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பேச்சைக் கேட்ட கோபிகைகள், தமது எண்ணம் நிறைவேறாததை உணர்ந்து மனம் தளர்ந்தனர். மாளாத்துயர் கொண்டனர். (28)

துயரம் மிக்க பெருமூச்சால் உதடு காய, முகம் தாழ்த்தி, கால்களால் தரையைக் கீறிக் கொண்டு, கண் மை கரைந்து கண்ணீருடன் வழிந்து மார்பிலிட்ட குங்குமம் அழிய, பெரும் துயரை மனத்தில் சுமந்து கொண்டு மௌனமாக நின்று கொண்டிருந்தனர். (29)

அன்புமிக்க ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அன்பற்றவன் போல் நம்மோடு பேசுகிறானே? நாமோ, இவருக்காக மற்ற எல்லா ஆசைகளையும் விட்டுவிட்டு, இவர் மேல் மட்டும் ஆசை வைத்து வந்துள்ளோமே? என்று வருந்திய அவர்கள், அழுது சிவந்த கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு பதட்டத்தால் தழுதழுத்தக் குரலுடன் அன்புணர்ச்சி மிகப் பேசலானார்கள். (30)

கோபிகைகள் கூறுகின்றனர்—— “தன் பிடியை விட்டுக் கொடுக்காமல் உறுதியாக இருப்பவனே! நீர் இவ்வாறு கொடுஞ்சொல் கூறுவது தக்கதல்ல. பற்றுகளனைத்தையும் விட்டு உமது திருவடிகளையே பற்றியுள்ள உமது அடியார்களான எங்களைக் கைவிட்டு விடாதே. ஆதிபுருஷனான ஸ்ரீநாராயணன் முக்தி நாடித் தம்மிடம் வருபவரைக் கைவிடுவதில்லையே? அதுபோல தாங்களும் எங்களைக் கைவிடக் கூடாது. நீர் எதற்கும் கட்டுப்படாதவனல்லவா! (31)

அன்பனே! கணவனையும், பெற்ற குழந்தைகளையும், உறவினரையும் பேணுவதே பெண்களின் கடமை என்று அறநெறியறிந்த தாங்கள் சொன்னது மிகவும் சரியானதே. உயிரினத்தின் அன்பிற்கு மிகவும் உரிய உற்றாரும் உறவினரும் ஆத்மாவும் தாங்கள்தானே? தாங்கள் கூறிய அறநெறிகளின் இறுதி முடிவு பகவானான தங்களை அடைவதுதான். ஆகவே, இந்தச் சேவைகளை உமக்கே செய்கிறோமே. (32)

வாழ வழி தெரிந்தவர், எப்போதும் பிரியமான தனது ஆத்மாவான உம்மிடம் அன்பைச் செலுத்துவர். கணவரும் மக்களும் எப்போதும் துன்பம் தருபவரே! அவர்களால் ஆவதென்ன? பரமேசுவரா! எங்களிடம் இரக்கம் காட்டுங்கள். தாமரைக் கண்ணா! வெகுநாட்களாக உம்மிடம் கொண்ட அன்பை முறித்துவிடாதீர். (33)

இதுகாறும் வீட்டிலுள்ளவரிடம் ஈடுபட்டிருந்த எங்கள் மனம், இப்போது உம்மால் கவரப்பட்டது. வீட்டுப் பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்த கைகளும் அவற்றில் ஈடுபடவில்லை. தாங்கள் இருக்குமிடத்தை விட்டு ஓரடி அகலவும் கால்கள் மறுக்கின்றன. எவ்வாறு கோகுலம் செல்வோம்? அங்கு போய்தான் என்ன செய்வோம்? (34)

இனிய தோழரே! உமது புன்சிரிப்பும், அன்பான பார்வையும், பாட்டும் மனத்திலுள்ள உணர்ச்சித் தீயைத் தூண்டிவிட்டன. அதனை, உமது கனிவாயமுதத்தால் நனைத்து அணைத்து விடுங்கள். அவ்வாறு செய்யாவிடில், உமது பிரிவாகிய நெருப்பிற்கு உடலை அளித்து, இறுதியில் உமது நினைவுடன் உமது திருவடிகளில் கலந்து விடுவோம். (35)

தாமரைக் கண்ணா! உமது திருவடிச் சேவை ஸ்ரீலக்ஷ்மிதேவிக்கும்கூட எப்போதோ, அதுவும் கணநேரமே கிடைக்கிறது. ஏனெனில், இந்தக் காட்டுவாசிகளிடமே அன்பு வைத்த தாங்கள் இங்கேதானே இருக்கிறீர். அந்தச் சரணசேவை பாக்கியம், எங்களுக்கு இப்போது கிட்டியுள்ளது. அதனால், அந்த ஆனந்தத்தை விடுத்து, வேறு ஒருவர் பொருட்டு பணி புரிய எங்களால் இயலவில்லை. (36)

லக்ஷ்மியின் கடைக்கண் பார்வையைப் பெற, எல்லா தேவர்களும் தவம் கிடக்கின்றனர். அந்த லக்ஷ்மி உமது மார்பில் இடம் பெற்ற பின்னரும், பக்தர்கள் வணங்கும் உமது திருவடித்துகளை துளசிதேவியுடன் பெற விரும்புகிறாள். அதே போன்றுதான் நாங்களும் உமது திருவடித்தூசியை அடைய வந்துள்ளோம். (37)

பாவத்தையும், அதனால் விளைகிற துன்பத்தையும் போக்குபவரே! தங்களை வழிபடுகிற விருப்பத்தினால் வீடுவாசல்களை விட்டுவிட்டு, உமது திருவடி வந்து சேர்ந்துள்ளோம். எங்களுக்கு அருள்புரிவீர். ஆணழகரே! உமது அழகிய புன்சிரிப்பும், கடைக்கண் பார்வையும் எங்கள் இதயத்தில் காமத்தீயைத் தூண்டியுள்ளது. அதில் தவிக்கும் எங்களுக்கு, உமக்குப் பணிவிடை புரியும் பாக்கியத்தைத் தந்தருளுங்கள். (38)

உமது கேசச் சுருள்களால் சற்றே மறைந்த அழகிய முகத்தையும், குண்டலங்களால் ஒளிமிகும் கன்னத்தையும், உதடுகளில் வாயமுதம் வழிவதையும், புன்சிரிப்பால் இனிய பார்வையையும், அபயம் தருகிற இரு நீண்டு உருண்ட திருக்கைகளையும், லக்ஷ்மிதேவிக்கு இன்பமளிக்கிற திருமார்பையும் கண்ட நாங்கள், உமக்குப் பணிவிடை புரிகிற அடிமைகளாகிவிட்டோம். (39)

கண்ணா! உம்மைக் கண்ட பசுக்களும் பறவைகளும் மரங்களும் மானும் புல்லரிப்புறுகின்றன. அவ்வாறு மூவுலகிலும் சிறந்த அழகுற்ற உமது திருமேனியைக் கண்டும், உள்ளத்தைக் கவர்கிற ராக மூர்ச்சனைகளுடன் கூடிய வேணுகானத்தைக் கேட்டும், மூவுலகத்திலுள்ள எந்தப் பெண்தான் மயங்கித் தன்னிலை மறவாதிருப்பாள்? அப்போது, பெரியோர்கள் வகுத்த எல்லையை மீறாதவளாக, உலகில் யார்தான் இருக்க முடியும்? (40)

கண்ணா! தாங்கள், எங்களைத் துன்பங்களிலிருந்து காத்தருளியவர்தானே? ஆதிபுருஷரான நாராயணன் தேவருலகைக் காப்பாற்றுவதுபோல் தாங்கள் கோகுலத்தின் பயத்தைப் போக்கத் திருவவதாரம் செய்திருக்கிறீர்கள். உமது அடிமைகளாகிய எங்கள் தலைகளிலும், தாபம் மிகுந்த மார்பகங்களிலும், உமது தாமரை போன்ற திருக்கையை வைத்து, தாபத்தைப் போக்கிக் காத்தருள வேண்டுகிறோம்.” (41)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— யோகேசுவரருக்கு ஈசனும், தானே தன்னுள் ஆனந்தம் காண்பவனுமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், கோபிகைகளின் வேதனை நிறைந்த சொல்லைக் கேட்டுக் கருணை கொண்டு மனமிரங்கிச் சற்றே சிரித்தவண்ணம் அவர்களுடன் ராஸலீலை செய்யத் தொடங்கினார். (42)

உயர்ந்த திருவிளையாடல்கள் புரியும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ‘அச்சுதன்’ என்ற திருநாமத்திற்கேற்ப ஐசுவரியம், ஞானம் முதலிய தன் தர்மங்களிலிருந்து சற்றும் விலகாதவர். தன்னடியார்களையும் கைநழுவவிடாதவர். தங்களுக்கு மிகவும் அன்பரான அவரது திருக்கண்பார்வையால், அங்கு கூடியிருந்த கோபிகைகளின் முகங்கள் மலர்ந்து விளங்கின. கண்ணனது முகமும் புன்சிரிப்புடன், முல்லை போன்ற பற்கள் சற்றே வெளியே தெரிய அழகாக விளங்கியது. இவ்வாறான காட்சியில் அக்கோபியர்கள் சூழ இருந்த கண்ணன், நட்சத்திரங்கள் சூழ விளங்கும் சந்திரன்போல் அழகுற விளங்கினார்! (43)

நூற்றுக்கணக்கான கோபியர்கள் வரிசை வரிசையாக மண்டலமாகச் சூழ்ந்து நிற்க, அவர்கள் பாடுவதற்கேற்பப் புல்லாங்குழல் வாசித்துக் கொண்டு, கழுத்தில் தரித்த வனமாலையின் ஒளியால் அந்தக் காட்டையே ஒளிமிக்கதாக்கிக் கொண்டு பிருந்தாவனத்தைச் சுற்றி வந்தார். (44)

பனியால் குளிர்ந்த யமுனையின் மணல்திட்டிற்கு கோபிகைகள் சூழ வந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அந்த யமுனையின் அலைகள் மீது படர்ந்து அங்குள்ள மலர்ந்த ஆம்பல் பூக்களின் நறுமணத்துடன் வீசுகிற காற்றை அனுபவித்தார். (45)

கைகளை நீட்டிக் கட்டியணைத்தும், தலையின் கேசத்தை நீவியும், துடை, இடை மற்றும் மார்பகத்தைத் தடவி, நகம் பதித்து, கேலி செய்கிற பார்வையாலும் புன்சிரிப்பாலும் அவர்களது மனக்கிளர்ச்சியை வளர்த்து, கேளிக்கை புரிந்தவண்ணம் அவர்களோடு விளையாடினார். (46)

இவ்வாறு பரந்த மனங்கொண்ட பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் தங்கள் விருப்பங்கள் நிறைவுறவே, உலகிலுள்ள மற்ற அழகிகளைவிட (கிருஷ்ணனே விரும்பியேற்ற) தாமே பெருமதிப்புக்கு உரியவர்கள், பாக்கியசாலிகள் என்று தமக்குள் இறுமாப்பு கொண்டனர். (47)

பிரும்மதேவரையும் பரமசிவனையும்கூடத் தன்வயப்படுத்தும் அழகனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தங்கள் அழகால் அவர்கள் (கோபிகைகள்) கொண்ட தற்பெருமையையும் கர்வத்தையும் கண்டு, அந்த கர்வம் தொலைந்து மனம் தெளிவு பெற உதவும் பொருட்டு, அந்த இடத்திலேயே மறைந்தருளினார். (48)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் இருபத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

முப்பதாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பிரிவால் கோபிகைகள் துயரடைதல் (ராஸக்ரீடை II)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பகவான் திடீரென மறைந்ததும், கோபியர் அவரைக் காணாமல், தங்கள் கூட்டத்தைக் காத்து நிற்கும் யானைத் தலைவனான கஜேந்திரனைக் காணாத பெண்யானைகள் போல் தவித்தனர். (1)

திருமகள்கேள்வனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பீடுநடை, அன்பு ததும்புகிற புன்சிரிப்பு, சுழன்று பாய்கிற கடைக்கண் பார்வை, மனதைக் கவர்கிற இனிய பேச்சு முதலிய பல்வகை திருவிளையாடல்களால் உள்ளம் தன்வயமிழந்த கோபிகைகள் மனம் அவனிடமே சென்றதால், ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகவே மாறி, அவரது செயல்களை அப்படியே அனுகரணம் (அதேபோல் நடிப்பது) செய்யலாயினர். (2)

தம் அன்பனின் நடை, புன்சிரிப்பு, பார்வை, பேச்சு முதலியவற்றில் ஊறித் திளைத்த அன்புமிக்க அந்த கோபிகைகள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகவே மாறி ‘நான்தான் கிருஷ்ணன்’, ‘நான்தான் கிருஷ்ணன்’ என்று சொல்லிக் கொண்டு, அவரது லீலைகளை அப்படியே பின்பற்றிச் செய்யத் தொடங்கினர். ஏனெனில், அவர்கள் தமது மனம் முதலிய அனைத்தையும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே செலுத்தியவர்களன்றோ! (3)

ஒருவருக்கொருவர் இணைந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணனது சிறப்புகளைப் பாடிக் கொண்டு, ஒரு காட்டிலிருந்து மற்றொரு காடு என எங்கும் அவரைத் தேடிப் பித்துப் பிடித்தவர்போல் அலைந்தனர். ஆகாசம் போன்று உள்ளும் புறமும் ஒவ்வொரு பொருளிலும் துலங்குகிற பரமபுருஷரான கண்ணனைப் பற்றி மரங்களிடம் கேட்டனர். (4)

“அரச மரமே! நீ கண்ணனைக் கண்டாயா? இச்சி மரமே! ஆலமரமே! காதற்பார்வை பார்த்துச் சிரித்து, எங்கள் மனத்தைக் கவர்ந்த கண்ணனைக் கண்டீர்களா? (5)

மரு தோன்றியே! அசோகமே! நாக மரமே! புன்னையே! சம்பக மரமே! அழகிகளின் செருக்கைப் புன்சிரிப்பால் அகற்றுகிற பலராமனின் தம்பி இவ்வழியாக வந்தாரா? (6)

கோவிந்தனின் திருவடிகளில் அன்புகொண்ட துளசியே! மங்களம் நிரம்பியவளே! அன்புமிக்க அந்த வண்டுகள் மொய்க்கின்ற உன்னை மாலையாகக் கழுத்தில்பூண்ட கண்ணனைப் பார்த்தாயா? அவர்தான் உன்னிடம் மிகவும் அன்புள்ளவராயிற்றே! (7)

அன்பே மாலதியே! மல்லிகையே! ஜாதியே! பிச்சியே! மாதவன் கண்ணன் உங்களுக்கு மகிழ்ச்சி தர, உங்களைத் தடவிக் கொண்டே இவ்வழியே சென்றிருப்பாரே! நீங்கள் பார்த்தீர்களா, அவரை? (8)

யமுனைக்கரையிலுள்ள ரஸாலமே! மா, முரள், பலா, வேங்கை, மலையகத்தி, நாவல், எருக்கு, வில்வம், மகிழம், கடம்பு, பெருங்கடம்பு ஆகிய மரங்களே! பிறருக்கு உதவுவதற்கென்றே வாழ்பவர்கள் நீங்கள். மனத்தைக் கொள்ளை கொடுத்து, பிரிவால் வாடுகிற எங்களுக்கு, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சென்ற பாதையைக் கூறுங்கள். (9)

பூமிதேவியே! நீ என்னதான் தவம் செய்தாயோ? ஸ்ரீகேசவனின் திருவடிகள்பட்டதால் மரம்—செடி—கொடிகள் என்று புல்லரித்து அழகாகக் காண்கிறாயே! அது ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவடிகள்பட்டதால் மட்டுமா? முன்பு திரிவிக்கிரமராக உன்னை அளந்தானே, அதனாலா? அல்லது வராகராக வந்தபோது, அவரை அணைத்தாயே, அதனாலா? (10)

எங்கள் தோழியே! பெண்மானே! தனது அன்புக்குரியவளுடன் இணைந்து சென்ற அச்சுதன், உன் கண்களுக்கு விருந்து அளித்துச் சென்றாரோ? இங்கு நம் குலத்தின் தலைவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் கழுத்திலிருந்த குருக்கத்திப்பூ மாலையின் மீது, அவரது காதலியின் அணைப்பினால், அவள் மார்பகத்தில் பூசிய குங்குமப்பூச் சாந்து ஒட்டிக் கொண்டதன் மணம் பரவி நிற்கிறதே? (11)

மரங்களே! தன் காதலியின் தோளின் மீது கைபோட்டுக் கொண்டு, மற்றொரு கையில் தாமரை ஏந்தி, பலராமனின் தம்பி இவ்வழியே சென்றிருக்கிறார் போலும்! அவர் தரித்த துளசி மாலையில் மொய்த்த வண்டுகள் தேன் பருகியதால் மதம் பிடித்து, அவரைத் தொடர்ந்து சென்றுள்ளன, இல்லையா? அவர், உங்களை அன்புடன் நோக்கிப் பாராட்டிச் சென்றிருப்பாரே! (12)

தோழி! இந்தக் கொடிகளை மரங்கள் தங்கள் கிளைக் கைகளால் அணைத்துள்ளன. ஆகவே, இவை புல்லரித்துக் காண்கின்றன. ஒருவேளை கண்ணன் கரங்களின் நகங்கள் பட்டிருக்குமோ? கேட்டுத்தான் பார்ப்போமே! இவை என்ன பாக்கியம் செய்தனவோ?” (13)

இவ்வாறு பித்துப்பிடித்துப் புலம்புகிற கோபிகைகள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தேடுவதில் பரபரப்புற்று ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகவே மாறி, அவரது அந்தந்த லீலைகளை மறுபடியும் செய்யலானார்கள். (14)

ஒருத்தி பூதனையாக மாற, வேறொருத்தி கண்ணனாகி அவளது திருமுலைப்பாலைப் பருகினாள். குழந்தைபோல் நடித்து அழுபவள், சகடாசுரன்போல் நடித்தவளைத் தன் காலால் எட்டி உதைத்தாள். (15)

திருணாவர்த்த அசுரனாக நடித்த ஒருத்தி, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் போல் குழந்தையாக உட்கார்ந்திருந்தவளைத் தூக்கிச் சென்றாள். மற்றொருத்தி, கால் சதங்கை ஒலிக்க முழங்காலிட்டுக் கால்களை இழுத்து இழுத்துத் தவழ்ந்து சென்றாள். (16)

ஒருத்தி ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகவும், மற்றொருத்தி பலராமனாகவும், பலர் கோபர்களாகவும் ஆகி, கன்றுகளான பலரை ஓட்டிச் செல்ல, ஒருத்தி வத்ஸாசுரனாகவும், ஒருத்தி பகாசுரனாகவும் நடிக்க, கண்ணன் வேடம்பூண்ட கோபிகைகள், அவர்களை வதைப்பதுபோல நடித்தார்கள். (17)

தூரத்தில் செல்கிற பசுமாடுகளானவர்களை ஸ்ரீகிருஷ்ணனாக ஆனவள் உரக்கக் கூப்பிட்டுப் புல்லாங்குழல் வாசிக்க, மற்றவர்கள் ‘நன்று, நன்று’ எனப் பாராட்டினர். (18)

தோழி ஒருத்தியின் தோள் மீது தன் கையைப் போட்டுச் செல்பவள், ‘அடி! நான்தான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், என் நடையழகைப் பாருங்கள்’ என எண்ணத்தால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகிக் கூறினாள். (19)

‘காற்றையும் மழையையும் கண்டு பயப்படாதீர்கள்! அதற்குரிய பாதுகாப்பை இதோ செய்து விட்டேன்’ என்று கூறியவள், கையால் தன் மேலாடையை உயரத் தூக்கிப் பிடித்தாள். (20)

அரசே! கண்ணனாக நடித்த கோபி, காளியனாக நடித்த ஒருத்தியின் தலை மீது ஏறி நின்று அழுத்திக் கொண்டு, ‘ஏ! துஷ்டப் பாம்பே! அப்பால் போய்விடு. நான் தீயோர்களை அடக்கவே அவதரித்துள்ளேன், தெரியுமா?’ என்று சொன்னாள். (21)

‘கோபர்களே! அதோ பாருங்கள்! காட்டுத்தீ பற்றி எரிகிறது. உடனே கண்களை மூடிக் கொள்ளுங்கள். நான் எளிதில் உங்களைக் காப்பாற்றுகிறேன்’ என்றாள் ஒருத்தி. (22)

வேறொரு கோபி, தன்னை மற்றொருத்தி மாலை கொண்டு உரலில் கட்டியதுபோலும், அதனால் பயந்தவள்போலும் தன் முகத்தைக் கைகளால் மூடிக் கொண்டு நடித்தாள். (23)

இவ்வாறு, பிருந்தாவனத்துக் கொடிகளிடமும் மரங்களிடமும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றி கேட்டுக் கொண்டே சென்றவர்கள், காட்டில் ஓரிடத்தில் பரமாத்மாவான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் காலடிகளைக் கண்டனர். (24)

இவை நிச்சயமாக மகாத்மாவான நந்தகுமாரன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் காலடிப்பதிவுகளே! ஏனெனில், இதில் கொடி, தாமரை, வஜ்ராயுதம், துரட்டி, யவம் முதலிய ரேகைகள் உள்ளன. (25)

அவ்வாறான அடையாளங்களுடைய அந்த அடிகளைக் கூர்ந்து கவனித்துத் தொடர்ந்து சென்ற கோபிகைகள், அவ்வடிகளின் முன்னே ஒரு பெண்ணின் காலடிகளைக் கண்டு வருந்தி ஒருவருக்கொருவர் (பின்வருமாறு) பேசிக் கொண்டனர். (26)

“நந்தகுமாரனுடன் சென்ற எவளது காலடிகள் இவை? பெண்யானை ஆண்யானையுடன் செல்வது போன்று சென்றவள் யார்? அவர் தோள் மீது இவள் கை போட்டுக் கொண்டு சென்றிருக்கிறாள் போலும்! (27)

ஈசனான பகவான் ஸ்ரீஹரியை இவள் நிச்சயமாக நன்கு பூஜித்திருப்பாள். அதனால்தான் கண்ணன் நம்மைவிட்டு, இவளை அன்புடன் ரகசியமாக அழைத்துச் சென்றிருக்கிறார். (28)

தோழிகளே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தாமரை போன்ற கால்பட்ட இந்தப் புழுதிமண் கொடுத்து வைத்தது. புண்ணியம் செய்தது. ஏனெனில், பிரும்மாவும் ஈசனும் லக்ஷ்மியும் தங்கள் பாவம் நீங்க, இவற்றைத் தலையில் தாங்குகிறார்கள். (நாமும் இந்தப் பாதத்துகள்களைத் தலையில் தரித்தால், கண்ணனைப் பெறலாம் என்பது கருத்து.) (29)

கோபிகைகளில் யாரோ ஒருத்தி, நம் எல்லோருக்கும் பொதுவான கண்ணனை நம்மிடமிருந்து பிரித்து அழைத்துச் சென்று, தனிமையில் அவரது வாயமுதத்தைப் பருகிக் கொண்டிருக்கிறாளே! அவளின் இந்தக் காலடிகள், நம் உள்ளத்தில் கடும் வேதனையையல்லவோ செய்கின்றன! (30)

இதோ! இங்கே அவளது காலடிகளைக் காணோமே! புற்களின் நுனி குத்தி வலியால் துடிக்கின்ற அன்புக்கினியாளான அவளை அன்பரான கண்ணன் தோள்களில் தூக்கிச் சென்றிருக்கிறார் போலும்! (31)

தோழியரே! இதோ பாருங்கள். அப்பெண்ணிடம் உள்ள ஆசை மிகுதியால் அவளைத் தோளில் சுமந்து சென்றிருக்கிறார். ஆகவே, அந்த பாரத்தினால்தானே கண்ணனது இக்காலடிகள் நிலத்தில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளன. இல்லையா? (32)

அந்த மகாத்மா, பூ பறித்துத் தருவதற்காக, அவளை இங்கு இறக்கிவிட்டிருக்கிறார். அன்புக்குரிய அவளுக்காக, அவர் இங்கு பூ பறித்திருக்கிறார். எழும்பிப் பறிக்க நேர்ந்ததால் முழு பாதமும் பதியாமல் முன் பாதங்கள் மட்டும் அழுந்தப் பதிந்துள்ளதைப் பாருங்கள். (33)

அந்தக் காமியான கண்ணன், தன் காதலிக்குத் தலைவாரிப் பின்னி, தான் பறித்த புஷ்பங்களை, அவள் தலையில் சூட்டுவதற்காக, நிச்சயமாக இங்குதான் உட்கார்ந்திருக்கிறார். (34)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஆத்மாராமன்; தன்னுள்ளேயே ஆனந்தத்தை அனுபவிப்பவர்; (அவருக்கு இன்பம் வெளியிலிருந்து இல்லை.) காமத்திற்கு அடிமையாகாதவராக அவர் இருந்தபோதிலும் காதல் கொண்டவனின் இகழ்ச்சியையும், காதலியின் பிடிவாதத்தையும் காட்டவே, அவளுடன் தனித்து இவ்விளையாட்டைப் புரிந்துள்ளார்.” (35)

இவ்வாறு கண்ணன் சென்ற வழிகளைக் காண்பித்துக் கொண்டு தன்வயமிழந்த கோபிகைகள், இங்குமங்கும் சுற்றித் திரிந்தனர். ஸ்ரீகிருஷ்ணன், மற்ற கோபியரைவிட்டு எந்த கோபியைத் தனித்து அழைத்துச் சென்றாரோ, அவளும் ‘தன்னிடம் ஆசை வைத்த மற்ற கோபியரைவிட்டு, என்னைத்தானே ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அன்புடன் விரும்புகிறார். ஆகவே, மற்ற பெண்களைவிட நானே உயர்ந்தவள்!’ என்று எண்ணினாள். (36—37)

காட்டின் வேறொரு பகுதிக்குச் சென்ற அவள், செருக்கோடு கண்ணனிடம், ‘ஓரடியும் இனி என்னால் நடக்க முடியாது. நீங்கள் எங்கு செல்ல விரும்புகிறீரோ, அங்கு என்னையும் தூக்கிச் செல்லுங்கள்’ என்றாள். (38)

இவ்வாறு அவள் கூறியதும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ‘என் தோள் மீது ஏறிக் கொள்’ என்று தன் காதலியிடம் கூறினார். அவ்வாறு அவள் தோளில் ஏற முயற்சிக்கும்போது, அவர் சட்டென்று மறைந்துவிட்டார். அதனால், அந்தப் பெண் மிகவும் பரிதவித்தாள். (39)

‘ஏ, நாதா! என் காதலரே! தடந்தோள் படைத்தவரே! எங்கு இருக்கிறீர்? எங்கு இருக்கிறீர்? இரக்கத்திற்குரிய உனது அடிமையான என்னை உமது அருகில் அழைத்துக் கொள்ளுங்கள். எதிரிலே வாருங்கள்’ (என்று கதறினாள்). (40)

பகவான் சென்ற பாதையைத் தேடி வந்த கோபிகைகளும், தன் காதலனின் பிரிவால் கலங்கி வருந்தும் தோழியை வெகு அருகிலேயே கண்டனர். (41)

முதலில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன்னிடம் காட்டிய அன்பையும், பின் தன் தவறான செயலால் தான் பெற்ற அவமானத்தையும் அவள் கூறக் கேட்ட கோபிகைகள் பெரிதும் வியந்தனர்! (42)

சந்திரனின் நிலவொளி வீசும்வரை காட்டினுள் சென்ற அவர்கள், பின் இருள் சூழ்ந்ததை உணர்ந்து திரும்பினர். (43)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே மனத்தைப் பதித்து, அவரைப் பற்றியே பேசி, அவரைப் போலவே நடித்து, அவரையே தங்கள் உயிராக நினைத்த கோபிகைகள், அவரது கல்யாண குணங்களைப் பற்றியே பாடிக் கொண்டு, தன்னைப் பற்றியோ, தத்தமது வீடு பற்றியோ நினைக்கவே இல்லை. (44)

மறுபடியும் யமுனையின் மணல்திட்டை அடைந்த அவர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் நினைவிலேயே ஆழ்ந்து, அவரது வரவையே எதிர்நோக்கி, அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றியே ஒன்றுகூடிப் பாடினார்கள். (45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் முப்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

முப்பத்தோராவது அத்தியாயம் — கோபிகா கீதம் (ராஸக்ரீடை III)

கோபிகைகள் கூறுகின்றனர்—— அன்புக்குரியவரே! நீர் இங்கு பிறந்ததால் கோகுலம் மேலும் பெருமை பெற்றுள்ளது. ஏனெனில், எப்பொழுதும் லக்ஷ்மி இங்குதான் தங்கியுள்ளாள். இதோ பார். உம்மையே சார்ந்த கோபிகைகள் — உம்மிடமே உயிரை வைத்தவர்கள் — நான்கு திக்குகளிலும் உம்மையே தேடுகின்றனர். (1)

அன்புக்குரியவரே! எங்கள் விருப்பங்களை அளிப்பவரே! நாங்கள் கூலி பெறாத அடிமைகள் அல்லவா? சரத் காலத்தில் அழகிய குளத்தில் மலர்கிற தாமரையின் அழகைத் திருடுகிற தங்கள் திருக்கண்களால் எங்களைக் கொல்கிறீர்களே! இது உமக்குக் கொலையாகத் தோன்றவில்லையா? (ஆயுதங்களால் கொலை செய்தால்தான் கொலையா?) (2)

ஆணழகரே! யமுனையின் விஷ நீரால் நேர்ந்த ஆபத்து, மலைப்பாம்பாக வந்த அகாசுரன், இந்திரன் ஏவிய பெருமழையுடன் வந்த பேய்க்காற்று, மின்னல் போன்ற காட்டுத்தீ, காளையாக வந்த அரிஷ்டன், வியோமாசுரன் முதலிய எல்லா பயத்திலிருந்தும் ஒவ்வொரு சமயமும் எங்களைக் காப்பாற்றினீர்கள். (3)

தாங்கள் யசோதையின் அன்புப் புதல்வன் மட்டுமல்ல. உடலேற்று வாழ்வன அனைத்தின் உள்ளத்திலும் துலங்குகிற ஆத்மாவே, நீங்கள். அன்பரே! உலகைக் காப்பதற்கென பிரும்மதேவரால் வேண்டப்பட்டு, நீங்கள் ஸாத்வதர்கள் என்ற யதுக்களின் குலத்தில் தோன்றியிருக்கிறீர்கள். (4)

விருஷ்ணி குலத்திலகமே! அன்பரே! சம்சார பயத்தை நீக்கி பயமின்மையை நிலைக்கச் செய்கிற, விரும்பியதை வழங்குகிற திருமகளின் திருக்கரங்களைப் பற்றிய தாமரை போன்ற தங்கள் திருக்கையை, உமது சரணங்களைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் எமது தலைகளில் வைத்து அருள்புரிய வேண்டும். (5)

கோகுலத்தின் துயர் துடைப்பவரே! வீரரே! தன் அடியார்களின் செருக்கைப் புன்சிரிப்பால் அழிப்பவரே! தோழரே! உமது பணிப்பெண்களாகிய எங்களை ஏற்று, உமது தாமரை போன்ற அழகிய முகத்தை (நாங்கள் காண)க் காட்டுங்கள். (6)

உமது தாமரை போன்ற திருவடிகள் தன்னை அண்டி வணங்கியவரின் பாவத்தைப் போக்கும். (கருணையால்) அது, புல் மேயும் பசுக்களைப் பின்தொடர்ந்து செல்லும். (அழகினால்) திருமகள் நித்யவாஸம் செய்யும் இடம் (செல்வச் செழிப்பின் இருப்பிடம்). (வீர்யத்தினால்) காளியனின் தலையில் வைக்கப் பெற்றதும்கூட. (பாம்பைவிட நாங்கள் கொடியவர்களா?) அவ்வாறான திருவடிகளை எங்கள் மார்பகத்தின் மீது வைத்து, எங்கள் உள்ளத்திலுள்ள காமத்தீயை அழிக்கவேண்டும். (7)

செந்தாமரைக் கண்ணா! இனிய சொற்றொடர் கொண்டதும், கற்றோர் மனம் கவர்வதுமான தங்கள் இனிய குரலில் மயங்கி நிற்கிற அடிமைகளாகிய எங்களை, வாயமுதத்தால் பிழைக்கச் செய்யுங்கள். நீங்கள்தான் ஆணேறு ஆயிற்றே! (8)

உமது கதை என்னும் அமுதம் (ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதிதைவிகம் என்கிற) மூன்று துயரங்களால் வாடியவரை வாழ வைப்பது; கவிகளால் துதிக்கப் பெற்றது; பாவத்தைப் போக்குவது; கேட்க இனியதும் மங்களமுமானது; சீர்மிக்கது; எங்கும் பரவியது. இதனைச் சொல்பவர்களே இந்தப் பூவுலகில் மிகவும் புண்ணியம் செய்தவர்கள்! (9)

அன்பரே! உமது புன்சிரிப்பு, அன்பு கனிந்த பார்வை, உமது திருவிளையாடல் — இவையனைத்தும் நினைக்க நினைக்க மங்களமானவை. வஞ்சகரே! தனிமையில் உள்ளத்தைத் தொடுமாறு நீர் தந்த உணர்வுகள், எம் உள்ளத்தைக் கலக்குகின்றனவே! (10)

எங்கள் மனத்தைக் கவர்ந்தவரே! பசுக்களை மேய்க்க கோகுலத்திலிருந்து நீர் வெளிச் செல்லும்போது, கல்லும் புல்லும் முள்ளும் குத்தித் தாமரை போன்ற உமது சரணம் நோகுமே? என்று எங்கள் உள்ளம் வேதனைப்படும். (11)

வீரரே! மாலையில் காட்டிலிருந்து திரும்பி வருகிற உமது தாமரை போன்ற திருமுகம் கருங்கூந்தலால் மறைக்கப்பட்டுக் கனத்த புழுதி படிந்திருக்கும். அந்தத் திருமுகத்தைக் காட்டி, எமது மனத்தில் காமக்கிளர்ச்சியைத் தூண்டுகிறீர்கள். (12)

உள்ளத்து நோய் தீர்ப்பவரே! உமது தாமரை போன்ற திருவடிகள் தன்னை அண்டி வணங்குபவரின் விருப்பத்தை நிறைவுறச் செய்வது; பிரும்மதேவரால் வழிபடப் பெற்றது; பூமியை அழகுறச் செய்வது; ஆபத்தில் நினைக்கத்தக்கது; மங்களம் நல்குவது. மனத்திற்கினியவரே! அவ்வாறான தங்கள் திருவடிகளை எங்கள் மார்பகத்தின் மீது வைத்தருளுங்கள். (13)

வீரனே! உமது திருவாயமுதம், மானிடப்பிறவி பெற்ற எங்களுக்கு எல்லையில்லாத இன்பத்தை வளர்ப்பது; துயரை நீக்குவது; உச்சஸ்வரத்தில் ஒலிக்கிற புல்லாங்குழலால் நன்கு முத்தமிடப்பட்டது; மாந்தருக்கு உன்னைத் தவிர, மற்றப் பொருளின் நாட்டத்தை மறக்கச் செய்வது; அந்த வாயமுதத்தை எமக்கும் அளிக்கவேண்டும். (14)

நீர் பகலில் வனத்தில் சுற்றிவரச் சென்றபோது, உம்மைக் காணாத எமக்கு ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரு யுகம் போல் இருக்கும். மாலையில் தாங்கள் திரும்பி வரும்போது, சுருண்ட கூந்தலுடன் கூடிய அழகிய உமது திருமுகத்தைப் பார்க்கிற எங்கள் கண்களுக்கு, மூடுவதற்கென இமையைப் படைத்தானே அந்தப் பிரும்மதேவன், அவன் ஓர் அறிவற்ற ஜடம் போலும். (15)

நம்பி வந்தவர்களைக் கைவிடாதவரே! கணவர், புதல்வர்கள், உற்றார், உறவினர், கூடப்பிறந்தவர் என்ற எல்லோரது தடையையும் மீறி, உமது ஒவ்வொரு செயலையும் குறிப்பையும் உணர்ந்து, உமது வேணுகானத்தில் மயங்கி, உமதருகில் வந்துள்ள பெண்களாகிய எங்களை, இந்த இரவு நேரத்தில் வஞ்சகரான உம்மைத் தவிர, வேறு யார்தான் கைவிடுவார்கள்? (16)

கண்ணா! தனிமையில் எங்களோடு தாங்கள் பேசிய மனத்தில் இன்ப அலைகளைத் தோற்றுவிக்கும் நகைச்சுவைப் பேச்சுக்கள், புன்னகை பூத்து விளங்கும் உமது திருமுகம், அன்புகனிந்த பார்வை, திருமகள் தங்கி விளங்கும் உமது திருமார்பு — இவைகளைக் கண்ட எங்கள் மனம் ஆசையால் மேன்மேலும் மயங்குகிறது. (17)

அன்பரே! அனைத்துலகத்திற்கும் மங்களம் அருளும் தங்கள் திருவவதாரம் கோகுலத்தில் வசிக்கும் எங்களுக்கும், வனத்தில் வசிக்கும் முனிவர்களுக்கும் ஏற்படும் தீவினைகளைச் சுட்டெரிப்பதற்காகவன்றோ? உம்மைச் சேர்ந்தவர்களுடைய மனவருத்தத்தை நீக்கக் கூடிய மருந்து ஏதாவது இருந்தால், அதைத் தங்களிடமே அன்புகொண்ட எங்களுக்குக் கொஞ்சம் தந்தருளுங்கள். (18)

அன்பரே! தாமரை போன்று மிருதுவான உமது திருவடி நோகுமோ? என்ற பயத்துடன், எமது கடினமான மார்பகங்களில் அவற்றை மிகவும் மெல்லத்தான் வைத்துக் கொள்வோம். (அப்படியிருக்க,) அந்தத் திருவடிகள் கொண்டு காட்டில் நடக்கிறீர்களே? அப்போது அந்தத் திருவடிகள் கூரான சிறு கற்களில் இடிபட்டு வருந்தாதா? (இதைக் கண்டு) உம்மையே உயிராகக் கொண்ட எங்களது மனம் கலங்குகிறதே? (19)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் முப்பத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

முப்பத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் — கோபிகைகளுக்கு ஆறுதல் கூறுதல் (ராஸக்ரீடை IV)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! கண்ணனைக் காண ஆவல் கொண்ட கோபிகைகள் இவ்வாறு பாடியும், பலவாறு புலம்பியும் உரத்த குரலில் அழுதனர். (1)

மன்மதனின் மனத்தையும் மயக்குகிற அழகு கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பீதாம்பரம் உடுத்தி, வனமாலை அணிந்து, தாமரை போன்ற முகத்தில் புன்சிரிப்புடன் அவர்கள் முன் தோன்றினார். (2)

சென்ற உயிர் மீண்டு வந்ததும், உடல் அதனை வரவேற்பதுபோல் மிகவும் அன்புக்குரிய கண்ணன் திரும்ப வந்ததைக் கண்டு, அன்பால் முகம் மலர்ந்த பெண்கள் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் (திடீரென) எழுந்தனர். (3)

ஒருத்தி, கண்ணனின் கையை மகிழ்ச்சியுடன் தன் இருகைகளாலும் பிடித்தாள். மற்றொருத்தி, சந்தனம் பூசிய அவரது கையைத் தன் தோளில் ஏற்றாள். (4)

வேறொருத்தி, சுவைத்து உமிழ்ந்த தாம்பூலத்தை அஞ்சலியால் ஏந்தினாள். தாபம் மிகுந்த ஒருத்தி, அவரது திருவடியைத் தன் மார்பில் ஒத்திக் கொண்டாள். (5)

பிரணய கோபத்தில் தளர்ந்த ஒருத்தியோ, புருவத்தை நெறித்து உதடுகளைக் கடித்தவண்ணம் ஓரக்கண்ணால் குத்துபவள்போல் கண்ணனையே பார்த்தாள். (6)

இன்னொருத்தி, கண்கள் இமையாது அவரது தாமரை போன்ற திருமுகத்தைச் சுவைப்பவள் போல் பார்த்தும், பக்தர்கள் அவர் சரணத்தைத் தரிசித்து நிறைவுறாததுபோல், மனநிறைவு பெறாதவளாக இருந்தாள். (7)

ஒருத்தி, கண் வழியே அவரை இதயத்தினுள் கொணர்ந்து நிறுத்தி, கண்மூடி இறுக அணைத்து மயிர்க்கூச்செறிந்து, யோகிபோல் ஆனந்தத்தில் மூழ்கியிருந்தாள். (8)

கண்ணனைக் கண்ட மகிழ்ச்சியில் திளைத்த அப்பெண்கள் அனைவரும் தங்கள் விரகதாபத்தை விட்டனர். அது முக்தி நிலை விரும்பிய சான்றோர்கள் பகவானை நேரில் கண்டதும், தங்கள் தாபம் ஒழியப் பெற்றது போலிருந்தது! (9)

அரசே! விரகதாபம் நீங்கிய அவர்களால் சூழப்பெற்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பரமபுருஷரான பகவான் ஞானம், பலம், ஒளி முதலிய சக்திகளுடன் விளங்குவதுபோல் ஒளியுடன் மிகவும் அழகாக விளங்கினார்! (10)

எங்கும் பரவி நிற்கிற ஈசனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவர்களை யமுனையின் மணல்திட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார். அது, யமுனை தன் அலைகளாகிய கைகளால் மெல்லியதான மணலைப் பரப்பி மேடையமைத்தது போன்றிருந்தது. மலர்ந்த குருக்கத்திப்பூ மற்றும் மந்தாரையின் மணத்தால் காற்று மணத்தது. வண்டுகள் சுற்றிச் சுற்றி வந்தன. சரத் காலத்து சந்திரனின் ஒளியால் இரவின் இருள் விலகியது. எங்கும் மங்களம் (அமைதி) நிலவியது. (11—12)

கண்ணனைக் கண்ட மகிழ்ச்சியால் இதயதாபம் நீங்கிய கோபிகைகள், தங்கள் விருப்பத்தின் எல்லையையே அடைந்தனர். அது, ‘கர்மகாண்டத்தினை விளக்க வந்த வேதப்பகுதிகள் பகவானை அடைய இயலாது மனம் வெதும்பி, பின் ஞானகாண்டத்தின் மூலம் பகவானைக் கண்டு மகிழ்ந்து, தங்கள் விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொண்டதுபோல்’ இருந்தது. அக்கோபிகைகள், தங்கள் திருமார்புத்தடத்தில் பூசியிருந்த குங்குமப்பூச்சாந்து பட்ட தங்கள் மேலாடைகளை விரித்து, தங்கள் ஆன்மநாயகரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு இருக்கை அமைத்தனர். (13)

யோகீசுவரர்களின் இதயத்தையே இருக்கையாகக் கொண்ட சர்வேசுவரரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அந்த மேலாடை இருக்கையில் அமர்ந்தார். மூவுலகத்து அழகும் ஒருங்கே சேர்ந்தாற்போன்ற அழகிய வடிவுடன் கோபியரின் நடுவே, அவர்கள் வழிபட விளங்கினார்! (14)

உள்ளக்கிளர்ச்சியைத் தூண்டுகிற கண்ணனை கோபியர்கள் தங்கள் புன்சிரிப்பு, அன்பு கனிந்த பார்வை, சற்றே புருவ நெரித்தல் ஆகியன கொண்டு கொண்டாடி, அவரது திருவடிகளையும் கைகளையும் தங்கள் மடிமீது வைத்துப் பிடித்துக் கொண்டு பாராட்டியவண்ணம் சற்றே சினந்தவர் போலப் பேசலாயினர். (15)

கோபிகைகள் கேட்கிறார்கள்—— “ஏய், கண்ணா! உலகில் சிலர் தன்னிடம் அன்புடன் பழகுபவரிடம் தானும் அன்புடன் பழகுகின்றனர். சிலர் இதில் மாறுபடுவர். அன்பில்லாதவரிடம் அன்புடன் பழகுபவரும் உண்டு. அன்புடன் பழகுபவரிடம் அன்பற்றுப் பழகுபவரும் உண்டு. வேறு சிலர் அன்புடன் பழகுபவருடனும் அன்பற்றவருடனும் பழகுவதே இல்லை. (ஏன் அப்படி?) இதை எங்களுக்கு நன்கு விளக்கிச் செல்லுங்கள்.” (16)

பகவான் பதில் கூறுகிறார்—— “தோழிகளே! ஒருவருக்கொருவர் அன்புடன் பழகுபவர், தன்னலத்தைப் பேணுவதிலேயே குறியாக இருப்பவர். (இது கொடுக்கல்—வாங்கல் முறை.) இதில் நல்லிணக்கமுமில்லை; அறமுமில்லை. ஏனெனில், இதில் தன்னலத்தைத் தவிர வேறில்லையே. (17)

மெல்லிடையார்களே! தன்னிடம் அன்புடன் பழகாதவரிடமும் அன்பு காட்டுபவர், பெற்றோரைப் போன்று கருணையுள்ளம் கொண்டவர். அங்கு எதிர்பார்ப்பு இல்லாத கடமையும் நல்லிதயமும்தான் உள்ளன. (18)

தன்னிடம் அன்புடன் பழகுபவர்களிடத்திலும் அன்பு காட்டாத சிலர், அன்புடன் பழகாதவரிடம் எப்படி அன்பைக் காட்டுவர்? அவர்கள் ஆத்மானந்தத்தில் மூழ்கியவர்களாகவும், பெற வேண்டியதை முன்னரே பெற்றவர்களாகவும் இருக்கக் கூடும். அல்லது மாறாக செய்நன்றி மறந்தவராகவும், தனக்கு நன்மை செய்யும் குரு போன்றவராகவும் தீங்கு செய்யும் துரோக எண்ணங்கொண்டவராகவும் இருக்கக் கூடும். (19)

தோழிகளே! நானோ இவர்களுக்கு மாறுபட்டவன். ‘என்னிடம் அன்புடன் பழகியவர்கள், என்னிடம் தொடர்ந்து அன்பு காட்ட வேண்டும்’ என்ற எண்ணத்தில் சற்றே விலகியிருப்பேன். ஓர் ஏழை திடீரென செல்வம் பெற்றான். அதை அவன் இழப்பானேயாகில், அதனைப் பற்றிச் சிந்தித்துச் சிந்தித்து வேறு சிந்தனையற்று இருப்பானல்லவா? அதுபோல. (20)

எனது அன்புப் பெண்களே! எனக்காக நன்மை—தீமைகளைச் சிந்தியாது, உலக நடைமுறையையும், இது தர்மம், இது அதர்மம் என்று நினையாது, வேதத்தின் அறநெறிக் கட்டுப்பாட்டையும், அன்பை எண்ணாது உற்றார்—உறவினரின் கட்டுப்பாட்டையும் தியாகம் செய்த உங்களது எண்ணம், என்னைவிட்டு அகலாமல் தொடரவே, நான் மறைந்தேன். என் அன்புக்குரிய நீங்கள் உங்கள் அன்புக்குரிய என்னிடம் குற்றம் காணாதீர்கள். (21)

யோகிகளாலும் கைவிட இயலாத இல்லற இன்பப்பற்றாகிய விலங்கை விட்டெறிந்து, கபடற்ற அன்புடன் என்னை வந்தடைந்த உங்களுக்கு, தேவர்களது நூறு ஆண்டுக்காலம், அதாவது எல்லையில்லாத காலம் கைம்மாறு செய்யினும், அது செய்தது போலாகாது. நான் என்றென்றும் தங்களுக்குக் கடன்பட்டவனே! ஆகவே, நீங்கள்தான் உங்கள் இயல்பான கருணையாலும் அன்பாலும் என்னை இக்கடனிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும். (மனிதனது ஓராண்டு தேவர்களுக்கு ஒரு நாள். அவ்வாறு நூறு ஆண்டுகள் தேவர்களின் ஆயுட்காலம். அதாவது, மனிதனது 36,500 ஆண்டுகள் தேவரின் ஆயுட்காலம். இவ்வளவு காலம் கோபிகைகளுக்குத் தொண்டு செய்யினும், அது அவர்களது அன்பிற்குக் கைமாறு செய்ததாகாது! என்பது கருத்து.) (22)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் முப்பத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

முப்பத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் — ராஸக்ரீடை வர்ணனை (ராஸக்ரீடை V)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பகவானின் இனிய சொற்களைக் கேட்ட கோபிகைகள், அவரது உறவால் தங்கள் விருப்பம் நிறைவுற்றுப் பிரிவால் நேர்ந்த தாபத்தை விட்டனர். (1)

அங்கு ஒருவருக்கொருவர் அன்புடன் கைகளைப் பிணைத்து, மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் தம்மையே அனுசரித்து விளங்கும் பெண்மணிகளுடன், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ராஸக்ரீடையைத் தொடங்கலானார். (2)

கோபிகைகள் வட்டமாகச் சூழ்ந்து நிற்க, யோகேசுவரரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இரண்டிரண்டு கோபிகைகளின் இடையே ஒரு கிருஷ்ணனாக நிற்க, (ராஸ விளையாட்டு) குரவைக்கூத்து தொடங்கியது. அவரவர் தத்தமது அருகில் தத்தமது கழுத்தில் கைகளைப் போட்டு நிற்கின்ற கண்ணனைக் கண்டனர். ராஸ விளையாட்டைக் காண்கின்ற ஆவலினால் தேவர்கள், தத்தமது மனைவியருடன் நூற்றுக்கணக்கான விமானங்களில் வானில் வந்து கூடினர். (3—4)

அப்பொழுது துந்துபிகள் முழங்கின; பூமாரி பெய்தது. தத்தமது மனைவியருடன் கந்தர்வர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் புகழைப் பாடினர். (5)

அந்த ராஸ விளையாட்டில் பெண்களின் வளையல்களும் காற்சிலம்புகளும் சதங்கைகளும் ஒருங்கே உரக்க முழங்கின. (6)

(பொன்னாரத்தின்) தங்கமணிகளுக்கிடையே மரகதமும் இரத்தினமும் பதித்தாற்போல், கோபியரிடையே தேவகியின் மைந்தரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மிகவும் அழகுடன் விளங்கினார்! (7)

ஆடும்பொழுது தாளத்திற்கேற்ப காலடி வைப்பதாலும், கைகளின் முத்திரைகளாலும், புன்சிரிப்புடன் கூடிய புருவநெறிப்பாலும், இடையை வளைப்பதாலும், ஸ்தனங்களின் மீதுள்ள ஆடை அசைவதாலும், கன்னத்தில் அசைந்து மோதும் குண்டலங்களாலும், அழகுமிக்க கோபியர்கள் முகம் வியர்க்க, கேச முடிச்சும் அரையில் ஆடை முடிச்சும் தளர, கண்ணனைப் பற்றிப் பாடிக் கொண்டே ஆடினர். கருமேகத்திற்கிடையில் மின்னல் போன்று அவர்கள் காட்சியளித்தனர். (8)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அணைக்க மகிழ்ந்த கோபியர், அவரது அன்பில் மேலும் மகிழ்ந்து இனிய குரலுடன் உரக்கப் பாடிக் கொண்டே ஆடினர். அந்த இனிய நாதம் இவ்வுலகைச் சூழ்ந்து பரவியது. (9)

ஒருத்தி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் ஸ்வர ஜதிகளை ஒன்றுக்கொன்று கலக்காமல் பாடினாள். அதனால், மகிழ்ந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அருமை, நன்று, நன்று (பலே, பலே) எனப் பாராட்டினார். உடனே, அதே ஸ்வர ஜதியை, துருவ தாளத்துடன் மேலும் அழகாகப் பாட, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அதைப் பெரிதும் பாராட்டி, அவளுக்கு வெகுமதியளித்தார். (10)

ராஸக்ரீடையில் களைத்த ஒருத்தி கையிலிருந்த வளையல்கள் நழுவ, தலையிலுள்ள மல்லிகைப் பூக்கள் சிதற, அருகில் நின்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தோளைத் தன் கையால் கட்டிக் கொண்டாள். (11)

அங்கு மற்றொருத்தி, சந்தனம் பூசி அல்லிப்பூ மணம் கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் கையைப் பற்றி முகர்ந்து மயிர்க்கூச்செறிந்து முத்தமிட்டாள். (12)

நடனம் புரியும்போது அசைகிற குண்டலங்களால் அழகுற்ற மாதவனின் கன்னத்தைத் தன் கன்னத்துடன் இணைத்த ஒருத்திக்கு, தான் மென்ற தாம்பூலத்தை அவளது வாயிலிட்டார். (13)

கால் தண்டையும் மேகலை மணிகளும் ஒலிக்க ஆடிப்பாடிக் களைத்த ஒருத்தி, அருகிலுள்ள கண்ணனின் தாமரை போன்று குளிர்ந்த அழகிய கைகளைத் தன் மார்பகத்தின் மீது அழுத்தி வைத்துக் கொண்டாள். (14)

திருமகளின் தனித்த அன்புக்கேள்வனான கண்ணனைக் காதலனாகப் பெற்ற கோபிகைகள், அவரைப் பற்றிப் புகழ்ந்து பாடி, அவருடன் விளையாடினர். கண்ணனும் தன் கைகளால் அவர்களது கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு விளையாடினார். (15)

காதுகளில் அல்லிப்பூவாலான குண்டலம், கன்னத்தில் தொங்குகிற சுருண்ட கேசம், வியர்த்துச் சொட்டுகிற அழகிய முகம், கை வளைகளும் கால் சிலம்புகளும் தாளத்திற்கேற்ப ஒலிக்க, கோபிகைகள் பகவானுடன் ராஸ கோஷ்டியில் நடனமாடினர். அப்போது கூந்தலில் செருகின பூமாலைகள் நழுவின. வண்டுகள் நடனத்திற்கேற்ப ரீங்காரமிட்டுப் பாடின. (16)

சிறு குழந்தை, தன் நிழலைக் கண்டு அதோடு விளையாடுவதுபோல், திருமகள்கேள்வரான பகவான், கோபிகைகளைக் கைகளால் தொட்டுக் கட்டியணைத்து, அன்பு கனிய நோக்கி, உரக்கச் சிரித்துச் சிரித்து விளையாடினார். (17)

பரீக்ஷித் மன்னனே! பகவானது திருமேனியைக் கட்டியணைத்ததால் பேரானந்தமுற்ற கோபிகைகள், தளர்ந்து அவிழ்ந்த கூந்தலையும், ஆடையையும், மேலாடையையும், நழுவிய கழுத்திலிட்ட மாலையையும், நகைகளையும் திரும்பச் சீர் செய்ய இயலாது நின்றனர். (18)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவிளையாடலைக் கண்ட தேவமாதர்கள் காமவயப்பட்டு மயங்கி நின்றனர். வியந்த சந்திரனும் நட்சத்திரங்களுடன் அசையாதிருந்தான். (19)

ஆனந்தமே திருவுருவான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் எத்தனை கோபியர் அங்கிருந்தனரோ, அத்தனை வடிவங்கள் ஏற்று, அவர்களுடன் ராஸலீலை புரிந்தார். (20)

அரசே! அளவுக்கு மீறிய கேளிக்கையால் வாடிய அவர்களது (கோபிகைகளது) முகத்தை, மங்களம் அருளும் தன் திருக்கரங்களால் அன்புடன் துடைத்தார். (21)

கண்ணனது திருக்கரங்கள் தம் மேல் பட்டதால் மிகவும் மகிழ்ந்த கோபிகைகள், தங்கள் அழகான கன்னங்கள், ஒளிரும் குண்டலங்கள், கருங்கூந்தல், இனிய புன்சிரிப்பு மற்றும் கனிந்த பார்வை ஆகியவைகளால் கண்ணனை மகிழ்வித்து, புண்ணியம் நல்கும் அவரது திருவிளையாடல்களைப் போற்றிப் பாடினர். (22)

களைத்த யானை, கரையைப் பெயர்த்துக் கொண்டு பெண்யானைகளுடன் ஆற்றிலிறங்கி விளையாடுவதைப் போல், கண்ணனும் உலகநெறியைக் கடந்து களைப்பு நீங்க, கோபிகைகளுடன் யமுனையில் இறங்கினார். அப்போது கண்ணனின் வனமாலை, கோபியரின் திருமேனி பட்டுக் கலைந்து, அவர்கள் மார்பிலிட்டிருந்த குங்குமப்பூச்சாந்து ஒட்டிக் கொண்டு நிறம் மாறியிருந்தது. (வனமாலையின் நறுமணத்தால்) வண்டுகள் ரீங்காரமிட்டுப் பின்தொடர்வது, கந்தர்வராஜன் (சித்ரரதன்) கண்ணனது புகழ் பாடிப் பின்செல்வது போன்றிருந்தது. (23)

அரசே! யமுனையில் இறங்கி கஜேந்திரனைப்போல் விளையாடும் ஆத்மாராமனாகிய கண்ணனை நாற்புறமும் சூழ்ந்து நின்ற கோபியர்கள், அன்பொழுகப் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டே, அவர் மேல் நீரை வாரியிறைத்து விளையாடினர். விண்வெளியில் விமானத்தில் செல்லும் தேவர்கள், (இதைக் கண்டு) பூமாரி பெய்து துதித்தனர். (24)

நீர் விளையாட்டின் (ஜலக்ரீடையின்) முடிவில், நீரிலும் நிலத்திலும் பூத்துக்குலுங்கும் பூக்களின் நறுமணம் நாற்புறமும் வீச, வண்டுகளும் கோபியரும் சூழ, மதக்களிறு தன் பிடிகளுடன் விளையாடுவதுபோல், யமுனைக் கரையிலுள்ள உய்யானவனத்தில் விளையாடினார். (25)

காப்பியங்களில் புகழப் பெற்ற சரத்காலத்தின் அழகிய நிலவொளியில், அன்பால் தன்னிடம் இறுகப் பிணைக்கப் பெற்ற கோபியருடன் இரவு முழுவதும் (மாதவன்) விளையாடினார். அவர், தன் விருப்பத்தைத் தானே நிறைவுறச் செய்கிற ஆற்றல் மிக்கவர். ஆத்மானந்தத்தில் திளைப்பவரானதால் இந்த ராஸக்ரீடையில் காமத்தையும், அதன் செயற்பாடுகளையும் தன்னுள்ளேயே அடக்கிக் கொண்டார். [இதனால், இந்த ராஸக்ரீடை ‘காமஜயம்’ (காமனை வெற்றி கொண்டது) என வர்ணிக்கப்படுகிறது.] (26)

அரசன் கேட்கிறான்—— தர்மத்தை நிலைநிறுத்தவும், அதர்மத்தை அடக்கவும்தானே உலகநாதரான பகவான், தன் அம்சமான பலராமனுடன் (யதுகுலத்தில்) அவதரித்தார்? (27)

பிரும்மரிஷியே! பகவான் அறநெறிகளை வகுத்தவர்; பிறருக்கு அதனைப் பேண வழி உபதேசித்தவர்; அதனைக் காப்பவர். அப்படியிருக்க, அதற்கு முற்றிலும் எதிராக பிறர் மனைவிகளை எவ்வாறு தீண்டினார்? (28)

விருப்பமனைத்தும் நிறைவுற்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணன், (அருவருக்கத்தக்க) இச்செயலைச் செய்ததன் கருத்தென்ன? நீங்களோ அறநெறியை நன்கு பேணுபவர். ஆகவே, எனது ஐயத்தை நீக்க வேண்டுகிறேன். (29)

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—— (பிரும்மா, சூரியன், அக்னி முதலிய) ஈசுவரர்கள் சிலசமயம் தர்ம வரம்பை மீறிய சாகசச் செயல்கள் செய்வதுண்டு. அது அவர்களுக்குக் குறையாகாது. ஏனெனில் தீ, எல்லாப் பொருள்களையும் எரித்தாலும், அப்பொருள்களின் குறை அதில் ஒட்டுவதில்லையல்லவா? (30)

பகவானைப் போன்று பேராளுமை பெறாதவன், மனத்தாலும் அத்தகைய செயலைச் செய்யக் கூடாது. அறியாமையால் அதனைச் செய்பவன் அழிவான். பகவான் ஸ்ரீருத்ரனல்லாதவன் விஷத்தைச் சாப்பிடலாமா? சாப்பிட்டால் அழிவுதானே! (31)

பகவானின் சொற்களே பிரமாணம். ஆகவே, அதன்படி நடக்கலாம். ஆனால், அவர் செய்ததனைத்தையும் பிரமாணமாகக் கொள்ளலாகாது. ஆகவே அறிவாளியானவன், அவர் சொல்லுக்குகந்த செயலைத்தான் பின்பற்ற வேண்டும். (32)

அரசே! திறன்மிக்க அவர்களுக்கு, தன்னலமின்மையால் நற்செய்கையால் நலமோ, தீச்செயலால் தீமையோ இல்லை. அவர்கள் இவற்றைக் கடந்தவர்கள். (33)

‘நான்’ என்ற அபிமானமற்ற ஜீவர்களுக்கே இவ்வாறெனின், விலங்கு, மனிதன் மற்றும் தேவர்கள் ஆகிய அனைத்திற்கும் ஒப்பற்ற ஒரு தலைவரான பகவானது செயலில் மனிதனுக்கான நல்லதோ தீயதோ எப்படி ஒட்டும்? (34)

பகவானுடைய தாமரை போன்ற திருவடிகளின் துகள்களைப் பெற்று வணங்கி மகிழ்கிறார்கள், பக்தர்கள். அவரது தியானமாகிற யோகத்தைச் செய்து, உலகியல் பற்றையும் கர்மவினைத் தளைகளையும் அறுத்தெறிகிறார்கள், ஞானிகள். அவ்வாறான முனிவர்கள், உலகியல் தளைகளுக்கு ஆட்படாது, தம் விருப்பப்படி உலகில் நடமாடுகிறார்கள். அவ்வாறிருக்க, பக்தர்களின் விருப்பப்படி திருவவதாரம் செய்யும் பகவானுக்கு, உலகியல் கர்மவினைத் தளை என்பது ஏது? (35)

கோபியர்கள், அவர்களது கணவர்கள் மற்றும் அனைத்து ஜீவர்களின் உள்ளத்தில் ஆன்மாவாக விளங்கும் சர்வ சாட்சியான பகவானன்றோ, இவ்வுலகில் இவ்வாறான திருவிளையாடல்கள் புரிய, தன் ஆனந்தமயமான திருமேனியுடன் திருவவதாரம் செய்துள்ளார். (36)

உயிரினம் வாழ அருள்புரியும் பொருட்டு மனித வடிவை எடுத்த இவர், இவ்வாறான திருவிளையாடல்களைச் செய்கிறார். அவற்றைக் கேட்பவன் அவரிடம் பக்தி கொண்டவனாக ஆகிறான். (37)

கோகுலத்திலிருந்த கோபிகைகளின் கணவர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மாயையில் மயங்கி, தத்தமது மனைவியர் தமதருகே இருப்பதாகக் கண்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் தவறு காணவில்லை. (38)

பிரும்மமுகூர்த்தமான விடிவோரை வந்ததும், பகவானிடமே அன்பு வைத்த கோபிகைகள், அன்பால் திரும்பிச் செல்ல மனமில்லையாயினும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அனுமதி பெற்று, அவரவரது வீடு திரும்பினர். (39)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கோபிகைகளுடன் செய்த இந்த ராஸத் திருவிளையாடலை ஆர்வத்துடன் கேட்பவனும் சொல்பவனும் பகவானிடம் மேலான பக்தி பெற்றுத் தீரனாகி, உள்ளத்து நோயான காமமனைத்தும் நீங்கப் பெறுவான். (40)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் முப்பத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

முப்பத்து நான்காவது அத்தியாயம் — சுதர்சனனின் சாப மோட்சமும், சங்கசூடனின் வதமும்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஒரு சமயம் நந்தர் முதலான கோபர்கள், சிவராத்திரியில் பகவான் பரமசிவனைப் பூஜிக்க ஆவல் கொண்டு, எருதுகள் பூட்டிய வண்டிகளில் அம்பிகாவனம் நோக்கிச் சென்றனர். (1)

அரசே! அங்கு அவர்கள் சரஸ்வதி நதியில் நீராடி, ஸ்வபிரகாசரான சிவபெருமானையும் அம்பிகையையும் கந்தபுஷ்பாதிகளால் முறைப்படி வழிபட்டனர். (2)

சிவபெருமான் தங்களுக்கு அருள் புரிய வேண்டி, பசுக்கள், தங்கம், ஆடைகள், தேன், சர்க்கரைப் பொங்கல் முதலியவற்றை பக்தியோடு அந்தணர்களுக்கு வழங்கினர். (3)

பெரும் பாக்கியசாலிகளான நந்தர், சுநந்தர் முதலானோர் விரத நியமத்துடன் நீரை மட்டும் பருகி உபவாசமிருந்து, அன்றிரவு அங்கு சரஸ்வதி நதியின் கரையிலேயே தங்கினர். (4)

காட்டில் தற்செயலாக அங்கு வந்த ஒரு பெரும் பாம்பு, பசி மிகுந்து படுத்திருந்த நந்தரை விழுங்கக் கவ்வியது. (5)

பாம்பால் கவ்வப்பட்ட நந்தர், “கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா! இந்தப் பெரும் பாம்பு என்னைக் கவ்வுகிறது. குழந்தாய்! உன்னை அண்டி நிற்கிற என்னைக் காப்பாற்று” எனக் கத்தினார். (6)

அவரது கதறலைக் கேட்ட கோபாலர்கள் உடன் எழுந்திருந்து பாம்பு நந்தரை விழுங்குவது கண்டு பரபரப்புடன் தீப்பந்தங்களால் அந்தப் பாம்பைச் சுட்டனர். (7)

தீப்பந்தங்களால் சுட்டும் அந்தப் பாம்பு, அவரை விடவில்லை. பக்தரட்சகரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அந்தப் பாம்பின் அருகில் சென்று, தன் திருவடியால் அதைத் தொட்டார். (8)

பகவானின் சீர்மிக்க திருவடிபட்டதால் பாவம் நீங்கிய அந்தப் பாம்பு, தன் பாம்புடலை விட்டு, வித்யாதரர்களும் கொண்டாடும் அழகிய உடலைப் பெற்றது. (9)

ஒளிமிக்க மேனியுடன் தங்க மாலைகள் அணிந்த அந்த புருஷன், தன் முன் வணங்கி நிற்பதைக் கண்ட ஹிருஷீகேசன் கண்ணன், அவனை வினவினார். (10)

‘பெரும் அழகுடன் அற்புதமாகக் காணப்படுகிற நீர் யார்? தன்னிலையிழந்து அருவருக்கத்தக்க இந்நிலையை எவ்வாறு அடைந்தீர்?’ (11)

சர்ப்பம் கூறுகிறது—— நான் சுதர்சனன் என்ற புகழ் பெற்ற வித்யாதரன். அழகும் செல்வச் செழிப்பும் மிக்க நான் (ஒரு சமயம்) விமானத்தில் உலகத்தைச் சுற்றி வந்தேன். (12)

என் அழகு இறுமாப்பால் அழகற்ற அங்கிரஸ கோத்திரத்து ரிஷிகளைப் பரிகசித்தேன். எனது பிழையால் சினந்த அவர்களின் சாபத்தால் இப்பிறவியைப் பெற்றேன். (13)

கருணையே வடிவான அவர்களது சாபம் என் நன்மைக்கே ஆயிற்று. ஏனெனில், உலக குருவான உமது திருவடிபட்டுப் பாவம் நீங்கியவனானேனே! (14)

பாவத்தைப் போக்குபவரே! கண்ணா! சம்சாரத்தில் பயமுற்றவர்களின் பயத்தைப் போக்குகிற உமது திருவடிகள் பட்டதால் சாபத்திலிருந்து விடுபட்ட நான் (இப்பொழுது) விடைபெற்றுக் கொள்கிறேன். (15)

அகில உலகங்களின் ஈசர்களுக்கும் ஈசனே! தேவனே! மகாயோகியே! மகாபுருஷரே! நல்லோரைக் காப்பவரே! உம்மைச் சரணடைந்தேன். எனக்கு விடை தாரீர். (16)

பக்தர்களைக் கைவிட்டுவிடாத மாதவா! உமது திருப்பெயரைக் கூறுபவன், அதனைக் கேட்பவரையும், கூறுகிற தன்னையும் அந்நொடியிலேயே தூய்மைப்படுத்துகிறான். (அப்படியிருக்க,) உமது பாதஸ்பரிசம் பெற்றவனைப் பற்றிக் கேட்கவும் வேண்டுமா? உமது பார்வை பெற்றதுமே, நான் அந்தணர் சாபத்திலிருந்து விடுபட்டேன். (17)

இவ்வாறு கூறி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வலம் வந்து வணங்கி விடைபெற்ற சுதர்சனன் வானுலகம் சென்றான். நந்தரும் துன்பத்திலிருந்து விடுபட்டார். (18)

அரசே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனது ஆன்மசக்தியை நேரில் கண்ட கோகுலவாசிகள் மிகவும் வியப்படைந்தனர். பின் க்ஷேத்திரவாச நியமங்களை முடித்து, ஆர்வத்துடன் இதைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டே கோகுலம் வந்தடைந்தனர். (19)

பிருந்தாவனத்தில் ஒருநாள் இரவில், அற்புத ஆற்றல் படைத்த பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் கோபியரின் நடுவில் நின்று கொண்டு விளையாடினார்கள். (20)

அவ்விருவரும் பட்டாடையுடுத்திப் பூமாலையணிந்து உடலில் நறுமணம் பூசி நன்றாக அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களிடம் அன்பு கொண்ட கோபியர், அவர்களைப் பற்றி இனிமையாகப் பாடினர். (21)

சந்திரனும் நட்சத்திரங்களும் அழகாக உதிக்க, ஆம்பல் பூக்களின் மீது தவழுகிற மணமிக்க தென்றல் வீச, மல்லிகையின் நறுமணத்தால் கவரப்பட்ட வண்டுகள் ஆனந்தத்துடன் சுற்றி வர விளங்கும் அம்முன்னிரவைப் புகழ்ந்து, கண்ணனும் பலராமனும் ஸ்வரங்களின் ஏற்ற—இறக்கங்களோடு அங்குள்ள அனைத்துப் பிராணிகளின் மனத்திற்கும் செவிக்கும் இன்னமுதென அழகாகப் பாடினர். (22—23)

அரசே! அந்தக் கீதத்தின் இனிமையில் மயங்கி மெய்மறந்த கோபிகைகள், தங்கள் ஆடை நழுவுவதையும், கூந்தல் கட்டவிழ்ந்து பூமாலை சிதறுவதையும்கூட உணரவில்லை. (24)

இவ்வாறு இருவரும் மனம் நெகிழ்ந்து வெளியுலக உணர்வின்றி ஆடிப்பாடி விளையாடும்போது, குபேரனின் பணியாளான ‘சங்கசூடன்’ என்பவன் அங்கு வந்தான். (25)

அரசே! அவன் பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவர்களை அண்டி நிற்கிற பெண்களைச் சிறிதும் அச்சமின்றி, வடக்கு நோக்கி விரட்டிச் சென்றான். இதைக் கண்டு கோபிகைகள் கதறினார்கள். (26)

திருடர்கள் (திருடிய) பசுக்களை விரட்டி ஓட்டிச் செல்வதுபோல், தங்கள் அன்புக்குகந்த கோபியர்களை சங்கசூடன் துரத்திக் கொண்டு செல்வதையும், அவர்கள் கிருஷ்ணா! ராமா! என்று கதறுவதையும் கண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும், அவனைப் பின்தொடர்ந்து ஓடினர். (27)

சால மரத்தைக் கையில் ஏந்தி மிக்க வேகத்துடன், ‘பயப்படாதீர்கள்! பயப்படாதீர்கள்!’ என்று உரக்கக் கத்திக் கொண்டு ஓடி, விரைவில் சங்கசூடனை அடைந்தனர். (28)

காலனும் யமனும் சேர்ந்து வந்தாற்போன்றிருந்த அவர்களைக் கண்டதும் சங்கசூடன் நடுங்கி, உயிர் பிழைக்கிற ஆசையால் கோபியரை விடுத்து ஓடினான். (29)

அவனது தலையிலுள்ள இரத்தினத்தைப் பறிக்க எண்ணிய பகவான், அவன் ஓடும் இடங்களெல்லாம் பின்தொடர்ந்து ஓடினார். பலராமன் கோபியரைக் காத்து நின்றார். (30)

அரசே! ஸ்ரீகிருஷ்ணன் துஷ்டனான அவனது அருகில் சென்று முஷ்டியால் தலையில் குத்தி, சூடாமணியுடன் அவன் தலையையும் பறித்தார். (31)

இவ்வாறு சங்கசூடனைக் கொன்று, ஒளிமிக்க அந்த இரத்தினத்தை எடுத்து, கோபியர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அண்ணனிடம் அன்புடன் தந்தார். (32)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் முப்பத்து நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

முப்பத்தைந்தாவது அத்தியாயம் — கோபியர் சேர்ந்து பாடுதல் (யுகள கீதம்)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணன் காட்டிற்குச் செல்லும் போதெல்லாம் கோபியர்களது மனம் அவரைப் பின்தொடர்ந்து ஓட, அவரது திருவிளையாடல்களைப் பற்றிப் பாடிக் கொண்டே பகற்பொழுதை மிக்க துன்பத்தோடு கழித்தனர். (1)

[இரண்டாவது சுலோகத்திலிருந்து 25வது சுலோகம் வரை இரண்டிரண்டு சுலோகங்களாக அர்த்தம் கொள்ளவேண்டும். முதல் சுலோகத்தில், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அழகு; இரண்டாவது சுலோகத்தில், அதனால் கோபியரின் மெய்மறந்த சூழ்நிலை — என வர்ணிப்பதால் இது யுகள கீதமாகிறது.]

கோபிகைகள் கூறுகின்றனர்—— ‘கோபிகைகளே! ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இடது தோளில் இடது கன்னத்தைச் சாய்த்து ஒட்டி, புருவத்தை வளைத்துக் கொண்டு, புல்லாங்குழலை உதட்டில் வைத்து, அழகிய விரல்களை அதன் துளைகளில் பரவவிட்டு அழகாக வாசிக்கிறார். அப்போது சித்தர்களுடன் விமானத்தில் வந்த அப்சரசுகள் வியப்புடன் அந்த வேணுகீதத்தைக் கேட்டு வியந்து, மன்மதனின் அம்புகளிடம் தம் சித்தத்தைப் பறிகொடுத்து வெள்கி, அரையில் ஆடை நழுவுவதையும் உணராது உணர்விழந்து நிற்கின்றனர். (2—3)

பெண்களே! இந்த அதிசயத்தைக் கேளுங்கள்! இந்த கண்ணன் வருந்துபவர்களுக்கு ஆறுதல் அளிப்பவர். இவர் சிரிக்கும்பொழுது இவரது பற்களின் ஒளி முத்துமாலை போல் கோவையாக ஒளிர்கிறது. இவரது திருமார்பில் விளங்கும் ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மச்சம் கருமேகத்தில் ஒளிரும் மின்னல் போன்று பிரகாசிக்கிறது. இவர் வேணுகானம் செய்வது, (உலகியல்) துன்பங்களில் சோர்ந்த ஜீவர்களுக்கும், விரகத்தில் வாடும் நம்போல்வாருக்கும் உயிரூட்டவேதான். அப்படி வேணுகானம் செய்யும்போது, காளைகளும் மான்களும் பசுக்களும் புல் மேய்வதை மறந்து, மேய்ந்த புற்களும் கடைவாயில் அப்படியே நிற்க, கூட்டம் கூட்டமாக இவரருகே வந்து நின்று, செவியாட்டலில்லாது உறங்குவது போலவும், எழுது சித்திரங்கள் போலவும் இருக்கின்றனவே! இது நியாயம்தான். ஏனெனில், இவரது வேணுகானம் உள்ளத்தையல்லவா உருக்குகின்றது! (4—5)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. கோவிந்தன் குழல் கொடு ஊதினபோது

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

கறவையின் கணங்கள் கால் பரப்பிட்டுக்

கவிழ்ந்திறங்கிச் செவியாட்ட கில்லாவே.

— பெரியாழ்வார் திருமொழி 3—6—8

2. ஊதுகின்ற குலலோசை வழியே

மருண்டுமான் கணங்கள் மேய்கை மறந்து

மேய்ந்த புல்லுங்கடை வாய்வழி சோர

இரண்டு பாடும் துலுங்காப்புடை பெயரா

எழுது சித்திரங்கள் போல நின்றனவே.

— பெரியாழ்வார் திருமொழி 3—6—9]

தோழி! கண்ணன், சிலசமயம் பலராமனுடன் கோபர்கள் பின்தொடர மயிலிறகும், பூங்கொத்தும் தலையில் சொருகி, செங்காவி முதலிய தாதுப்பொடி பூசி, துளிர்—இலைகளால் உடலை மறைத்து அலங்கரித்துக் கொண்டு, மல்ல வீரன் போல் கச்சை கட்டி, புல்லாங்குழலால் தான் இருக்குமிடத்திற்குப் பசுக்களைப் பெயர் சொல்லி அழைக்கிறார். அப்போது, அந்த வேணுகானத்தால் ஆறுகளின் வேகம் தடைப்படுகிறது. நம்மைப்போல் அவையும், காற்று கொணர்கிற அவரது சரணதூளியை விரும்பி, புண்ணியக்குறைவால் ‘ஆசை தடைப்படுமோ?’ என்று ஏங்கி, அன்பால் அலைகளாகிற கைகள் நடுங்க, வேகமின்றி அசையாமல் நிற்கின்றன. (6—7)

ஆதிபுருஷரான ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் போன்று திருமகள் நித்யவாஸம் செய்யும் கண்ணன், பின்தொடர்ந்து வரும் கோபர்கள் புகழக் காட்டில் சுற்றி வரும்போது, மலையடிவாரத்தில் மேய்கின்ற பசுக்களை வேணுகானம் செய்து அழைத்தார். அப்போது காட்டிலுள்ள செடிகளும் கொடிகளும் மரங்களும் பூத்துக் குலுங்கும் காய்கள்—பழங்கள் ஆகியவற்றின் சுமையால் தலைகுனிந்து வணங்கி, தன்னுள் பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு நிறைந்திருப்பதை உணர்த்துவதுபோல் அன்பால் உடல் சிலிர்க்கத் தேனைத் தாரையாகப் பொழிகின்றன. (8—9)

[ஒப்புநோக்குக:—

. . . . . . . . . . . . ஆயர் பெருமான்

அவனொருவன் குழலூதினபோது

மரங்கள் நின்று மதுதாரைகள் பாயும்

மலர்கள் வீழும் வளர்கொம்புகள் தாழும்

இரங்கும் கூம்பும் திருமால் நின்ற நின்ற

பக்கம் நோக்கியவை செய்யும் குணமே.

— பெரியாழ்வார் திருமொழி 3—6—10]

அழகிய திலகம் தரித்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தம் வனமாலையிலுள்ள தெய்வமணம் கமழும் துளசியின் தேன் பருகி, மதர்த்த வண்டுக் கூட்டங்கள் உயர்ந்த குரலில் ரீங்கரிப்பதைக் கண்டு, அந்த கானம் தன் கானத்திற்கு ஒத்துள்ளதே! எனப் புகழ்ந்து, வேணுகானம் செய்கிறார். அப்போது, அந்த இனிய கானத்தால் கவரப்பட்ட ஓடையிலிருந்த குளக்கோழிகளும் ஹம்ஸங்களும் மற்ற பறவைகளும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அருகில் வந்து மனமடக்கிக் கண்மூடி மௌனத்துடன் அமர்ந்துள்ளன. இது வியப்பாக இல்லை? (10—11)

கோபியர்களே! மாலையும் குண்டலமும் துலங்க, பலராமனுடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மகிழ்ச்சி கொண்டு மலையின் உச்சியிலிருந்து வேணுகானத்தால் உலகை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தி உருகும்படி செய்கிறார். அப்போது மேகம், பெரியோர்களைத் தாண்டிச் செல்ல பயந்து மிகவும் மெதுவாக அவர் பாட்டுக்கொத்தபடி இரைகிறது. நிழலால் குடை பிடிக்கிறது. தன் தோழனான அவர் மீது பூக்களைப் பொழிவதுபோல, சிறுசிறு நீர்த்துளிகளைப் பொழிகிறது. (ஸ்ரீகிருஷ்ணனது வேணுநாதத்தின் இனிமையைத் தன் இடிகளால் அபஸ்வரமாக்கி விடுவோமோ? என பயந்து மெதுவாகச் சத்தமிட்டது.) (12—13)

யசோதே! பலவகை கேளிக்கைகளில் கைதேர்ந்த உமது குமாரன் வேணுகானத்தின் ஸ்வராலாபனங்களைத் தானே பயின்று, கோவைப்பழம் போன்ற உதட்டில் வேணுவைப் பதித்து, ஸ்வரவரிசைகளை அழகுற இசைத்து கானம் செய்கிறார். அப்போது இந்திரன், பரமசிவன், பிரும்மதேவர் முதலிய பெரிய தேவதைகள் அறிஞர்களாயினும், அந்த கானத்தை மந்திரம், மத்திமம், தாரம் என்ற ஸ்தாயி வேற்றுமையுடன் கேட்டுத் தலைகுனிந்து, மனத்தைக் கானத்தில் ஒருமுகப்படுத்தியும், இசையின் ரிஷபம், நிஷாதம் போன்ற பாகுபாடுகள் புரியாது மயங்கினர். (14—15)

மதயானை போன்று பெருநடை கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், வேணுகானம் செய்து கொண்டு போகையில், கொடி, வஜ்ராயுதம், தாமரைப்பூ, துரட்டி எனும் விசித்திரமான ரேகைகள் கொண்ட தன் திருவடிகளால், பசுவின் குளம்படியால் மிதிபடுகிற பூமியின் வேதனையைத் தணித்து ஆற்றிக் கொண்டே செல்கிறார். அதனைக் கண்ட நாங்கள், அவரது அழகுமிக்க பார்வையால் காமவேகம் மிகுந்து மெய்மறந்து மரம்போல் அசைவற்று நிற்கிறோம். மயக்கத்தால் எங்களது ஆடை நழுவுவதையும் கூந்தல் அவிழ்வதையும்கூட உணரவில்லை. (16—17)

தனக்கு மிகவும் பிரியமான மணமுள்ள துளசிமாலைபூண்டு, மணிமாலைகளணிந்து, அந்த இரத்தினமணிகளால் பசுக்களை எண்ணிக் கொண்டு, தன் அன்புமிக்க தோழனின் தோளில் கைகளைப் போட்டுக் கொண்டு கண்ணன் இனிது பாடுவார். அப்போது, அந்த வேணுகானத்தால் மெய்மறந்த கிருஷ்ணசாரமான்களின் பெண்மான்கள், நற்குணக்கடலான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அருகில் வந்து, கோபியரைப் போல் வீட்டைப் பற்றிய எண்ணமின்றிச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தன. (18—19)

மாசற்றவளே! அன்பு கொண்டு பழகுபவருக்கு இன்பமளிக்கிற உமது குழந்தையான நந்தரின் புதல்வன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், குருக்கத்திப்பூ மாலையால் தன்னை அழகாக அலங்கரித்துக் கொண்டு, கோபர்களும் பசுக்களும் சூழ யமுனையில் விளையாடினார். அப்போது மென்மையான இனிய காற்றானது சந்தனத்தின் குளிர்ச்சியும் நறுமணமும் கொண்டு ஸ்ரீகிருஷ்ணனை மகிழ்வித்து, அவர் விரும்பியபடி வீசுகிறது. கந்தர்வர் முதலானோர், துதி பாடகர்போல் வாத்தியம் முழங்கிப் பாடி, பூமாரி பெய்து சூழ்ந்து நின்றனர். (20—21)

கோவர்த்தன மலையைத் தாங்கி, கோகுலவாசிகளுக்கும் பசுக்களுக்கும் இனியன செய்த கண்ணன், வரும் வழியில் பிரும்மதேவர், சிவபெருமான் முதலிய பெரியோர்களின் திருவடியில் வணங்கி நிற்க, வேணுகானம் செய்து வருகிறார். உடன் வந்தவர்கள் இவரது புகழைப் பாடுகின்றனர். உடல் களைத்திருந்தாலும் தனித்த தன் திருமேனி அழகால், கண் படைத்தவர்களுக்கு ‘பெரிய திருவிழா’ போன்று இன்பம் தருகிறார். குளம்படித் தூசியால் மாலைகளில் புழுதி படிந்திருக்கிறது. தேவகியின் திருவயிற்றிலுதித்த இந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணசந்திரன், மாலையில் எல்லாப் பசுக்களையும் ஒன்றுசேர்த்து நண்பர்களின் விருப்பம் நிறைவுறச் செய்ய இதோ வருகிறார். (தேவகி என்று யசோதைக்கும் பெயருண்டு போலும்? வசுதேவரின் மனைவி தேவகியின் புதல்வன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் என்பதை கோகுலவாசிகள் அறியார்.) (22—23)

மதர்த்துச் சுழல்கிற கண்களால் தன் நண்பர்களைக் கொண்டாடி, வனமாலை தரித்து, பழுத்த இலந்தைப் பழம் போன்று முகம் சிவக்க, தங்கக் குண்டலங்களின் அழகால் கன்னம் அழகுற, மதயானைபோல் கம்பீரமான நடையுடன் மலர்ந்த திருமுகமுடைய கண்ணன், கோகுலமும் பசுக்களும் பகலில் அவரைக் காணாததால் அடைந்த துயரத்தைப் போக்குபவராக, மாலைச் சந்திரனைப்போல் இதோ அருகில் வருகிறார். (24—25)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! (பரீக்ஷித்!) கோபிகைகள் தினமும் பகலில் தங்கள் பிராணபதியான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் லீலைகளை இவ்வாறு பாடிப் பாடி, அவரையே சித்தத்தில் பதித்தவராகப் பேரின்பம் பெற்றனர். (26)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் முப்பத்தைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

முப்பத்தாறாவது அத்தியாயம் — கண்ணனின் அரிஷ்ட வதம்; கம்சன் அக்ரூரரைக் கோகுலம் அனுப்புதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறிருக்க, அரிஷ்டன் என்ற அசுரன் காளை உருவத்தில் பருத்தத் திமிலுடன் குளம்பினால் பூமியைக் கீறி நடுங்கச் செய்து கொண்டு, கரகரத்த குரலில் உருமியவண்ணம் வாலை மேலே தூக்கிக் கொம்பின் நுனியால் தரையைக் குத்தி, மண்கட்டியை வாரியிறைத்துக் கொண்டு வந்தான். (1—2)

ஆங்காங்கு சாணமும் சிறுநீரும் கழித்து, இமைகொட்டாது உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டு கோகுலம் வந்தான். அவனது கடூரமான முழக்கத்தால் பசுக்கள் மற்றும் கோபிகைகளின் கர்ப்பங்கள் அகாலத்தில் கலைந்தன. அதன் திமிலைக் கண்டு மலை என எண்ணி, மேகங்கள் வந்தமர்ந்தன. (3—4)

கூரிய கொம்புகளுள்ள அந்தக் காளையைக் கண்டு கோபிகைகளும் கோபர்களும் பயந்து நடுங்கினர். பசுக்கள் மிரண்டு கொட்டிலைவிட்டு ஓடின. (5)

கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா! என ஓலமிட்ட அவர்கள் அனைவரும் கோவிந்தனைச் சரணடைந்தனர். பயத்தால் மிரண்டு நடுங்கும் கோகுலத்தைக் கண்ட பகவான் ‘பயப்படாதீர்கள்’ என அபயக்குரல் கொடுத்து, ஆறுதலளித்து, விருஷாசுரனைத் தன்னருகில் அழைத்தார். “துஷ்டனே! முட்டாளே! பயந்து நடுங்கும் கோபர்களையும் பசுக்களையும் மிரட்டுவதால் ஆவதென்ன? (6—7)

உன்னைப் போன்ற கெட்ட எண்ணம் கொண்ட தீயவர்களின் வலிமையையும் கர்வத்தையும் குலைப்பவன் இதோ நான் இருக்கிறேன்” எனத் தோள் தட்டி, அந்த ஒலியால் அரிஷ்டனைக் கோபமடையச் செய்து, நீண்ட பாம்பு போன்ற தன் கையை நண்பனின் தோளில் போட்டுக் கொண்டு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் நின்றார். இவ்வாறு கோபமூட்டப் பெற்ற அரிஷ்டன், குளம்பால் தரையைக் கீறிக் கொண்டு, வாலை உயரத் தூக்கி மேகங்களை அடித்துச் சுழற்றிக் கோபத்துடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை விரட்டினான். (8—9)

கொம்பின் நுனிகளை முன் நீட்டி, ரத்தம் போல் கண் சிவக்க, இமை அசையாதபடி குறுக்காகக் கண்ணனை உற்றுநோக்கி, ‘இந்திரன் எறிந்த வஜ்ராயுதம் போல்’ வெகுவேகமாக ஓடி வந்தான். (10)

பகவான், அவனது கொம்புகளைப் பிடித்து நிறுத்தி, ‘யானை தன்னை எதிர்க்கும் யானையைத் தள்ளுவது போல்’ பதினெட்டடி தூரம் பின்னுக்குத் தள்ளினார். (11)

அவ்வாறு பகவானால் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்ட அரிஷ்டன், மறுபடியும் எழுந்து உடல் முழுவதும் வியர்க்க, கோபத்தால் தன்னிலை மறந்துப் பெருமூச்சிட்டு வேகத்துடன் பாய்ந்து வந்தான். (12)

அவ்விதம் எதிர்த்து வருகிற அரிஷ்டனைக் கொம்புகளைப் பிடித்துப் பூமியில் தள்ளிக் காலால் மிதித்து, ஈரத்துணியைப் பிழிவதுபோல் பிழிந்தார். அவனது கொம்பைப் பிடுங்கி, அதனால் அவனைக் குத்திக் கொன்றார். அவன் மடிந்து விழுந்தான். (13)

இரத்தம் கக்கி, சாணமும் சிறுநீரும் கழித்து, கால்களை உதறி, கண்கள் நிலைகுத்த, மிகுந்த வேதனையடைந்து யமலோகம் சென்றான். தேவர்கள் பூமாரிப் பொழிந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் துதித்தனர். (14)

இவ்வாறு காளையைக் கொன்று சுற்றத்தார் துதிக்க, கண்ணன் பலராமனுடன் கோபிகைகளின் கண்களுக்குப் பெருவிருந்தாகக் கோகுலத்தை அடைந்தார். (15)

அற்புதச் செயல்கள் புரிகிற கண்ணனால் அரிஷ்டன் என்ற அசுரன் கொல்லப் பெற்றதும் தெய்வச் செயல்கள் அனைத்தையும் உணர்ந்த நாரதர், கம்சனிடம் இவ்வாறு விளக்கினார். (16)

“தேவகியின் எட்டாவது கர்ப்பமான பெண், யசோதையின் பெண்ணே! யசோதையின் மைந்தனான கிருஷ்ணன், தேவகியின் மைந்தன். ரோஹிணியின் மைந்தனான ராமன் உண்மையில் தேவகியின் ஏழாவது மைந்தன். உன்னிடம் பயந்த வசுதேவர் தன் நண்பரான நந்தரிடத்தில் அவ்விருவரையும் ஒப்படைத்தார். அவர்கள்தான் நீ அனுப்பிய வீரர்களை அழித்தவர்கள்.” இதனைக் கேட்ட போஜர்களின் அரசனான கம்சன் கோபத்தால் உள்ளம் துடித்தெழுந்தான். (17—18)

உடனே, வசுதேவரைக் கொல்ல அவன் கத்தியை உறுவினான். நாரதர் தடுக்கவே, அவரது இரு பிள்ளைகளும்தான் தனக்கு யமன், இவர்களல்லவே! என நினைத்து, இரும்புச் சங்கிலிகளால் வசுதேவரையும் தேவகியையும் பிணைத்து சிறையில் அடைத்தான். தேவரிஷி நாரதர் திரும்பிச் சென்றதும் கேசியை அழைத்து, நீ அந்த பலராமனையும் கிருஷ்ணனையும் கொல்ல வேண்டுமென்று கூறி அனுப்பினான். அதன்பின் முஷ்டிகன், சாணூரன், சலன், தோசலன் முதலான அமைச்சர்களையும், யானைப்பாகர்களையும் கம்சன் அழைத்துச் சொன்னான்—— “வீரர்களான சாணூரனே! முஷ்டிகனே! இதனைக் கேளுங்கள். (19—22)

வசுதேவரின் புதல்வர்களான ராமனும் கிருஷ்ணனும் நந்தகோகுலத்தில் உள்ளனர். அவர்களால்தான் எனக்கு மரணம் என்பது முன்னரே அறிவிக்கப்பட்டுள்ளதல்லவா? (23)

அவர்கள் இங்கே வந்ததும், மல்லர்களின் விளையாட்டால் அவர்களை நீங்களிருவரும் கொன்றுவிட வேண்டும். மல்லர்களின் அரங்கிற்காக பல வகை மேடைகள் அமையுங்கள். நடைபெறுகிற மல்யுத்தத்தை நாட்டு மக்களும், நகரத்தினரும் தங்கள் விருப்பப்படி கண்டு களிக்கட்டும். (24)

யானைப்பாகரே! நீ, நல்ல புத்திசாலியல்லவா? குவலயாபீடம் என்ற யானையை மல்யுத்த அரங்கின் வாசலில் நிறுத்தவேண்டும். அதைக் கொண்டு என் எதிரிகளைக் கொன்றுவிடு. (25)

வருகிற சதுர்த்தசியன்று போர் முறைப்படி தனுர்யாகத்தைத் தொடங்குங்கள். விரும்பியதை வழங்குகிற பூதபதியான ஸ்ரீருத்ரருக்கு, பலிக்குகந்த சிறந்த பசுக்களைப் பலியாகக் கொடுங்கள்.” (26)

தன் சதித் திட்டத்தை நிறைவேற்ற விருப்பம் கொண்ட கம்சன் இவ்வாறு கட்டளையிட்டபின், யாதவர்களில் சிறந்த அக்ரூரரை வரவழைத்துத் தன்னிரு கைகளாலும் அவர் கையைப் பிடித்தவாறு கூறலானான். (27)

“பெருமனம் படைத்த அக்ரூரரே! நட்புக்குரிய பணி ஒன்றை நீர் எனக்காகச் செய்ய வேண்டும். போஜர்—விருஷ்ணி குலத்தில் தோன்றியவருள் எனக்கு நன்மை புரிபவர்களில் சிறந்தவர், உம்மைக் காட்டிலும் வேறு ஒருவரும் இல்லை. (28)

அன்பரே! பெருமைமிக்க இந்திரன் ஸ்ரீவிஷ்ணுவை அண்டி, தான் நாடியதைப் பெறுவது போல், எந்தப் பணியையும் திறம்பட நிறைவேற்றத்தக்க உங்களை அண்டி நிற்கிறேன். (29)

நந்த கோகுலத்தில் வசுதேவரின் இரு புதல்வர்கள் இருக்கிறார்களல்லவா? அங்கு சென்று, அவர்களை இந்த ரதத்தில் தாமதமின்றி அழைத்து வரவேண்டும். (30)

எனக்கு மரணம் இவ்விருவர்களால்தான் என்பது விஷ்ணுவை அண்டிய தேவர்களால் நிச்சயிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகவே, காணிக்கைகளுடன் சென்று, நந்தர் முதலான கோபர்களுடன் அவர்களையும் அழைத்து வாருங்கள். (31)

அவர்கள் இங்கு வந்ததும் யமனைப் போன்ற குவலயாபீட யானையைக் கொண்டு அவர்களைக் கொல்வேன். அதிலிருந்து அவர்கள் தப்பினால் இடி போன்று எதிர்க்கிற மல்லர்களைக் கொண்டு அழிப்பேன். (32)

அவர்களிருவரும் கொல்லப்பட்டதும், அதனால் வருந்தும் அவர்களது உறவினர்களான வசுதேவர் முதலான விருஷ்ணி வம்சத்தவரையும், போஜ வம்சத்தவரையும், தசார்ஹர்களையும், அரசில் பெரிதும் ஆசை கொண்ட கிழவன் என் தந்தை உக்ரஸேனரையும், அவரது சகோதரர் தேவகரையும் மற்றும் என் எதிரிகள் அனைவரையும் கொல்வேன். (33—34)

நண்பரே! அதன்பின் இந்த பூமி பகைவரின்றி என்னுடையதாகிவிடும். என் மாமனாரான ஜராஸந்தரும், அன்புமிக்க தோழன் த்விவிதனும் உள்ளனர். சம்பரன், நரகன், பாணன் என்று என்னிடம் நட்புபூண்டவர்கள் பலர் உள்ளனர். அவர்களின் உதவியால் தேவர் பக்கம் சார்ந்த அரசர்களை அழித்து, இப்பூமியை ஆள்வேன். (35—36)

என் எண்ணத்தை நன்கு புரிந்துகொண்டு, ‘தனுர்யாகத்தைக் காணவும், யாதவரின் தலைநகரான மதுரையின் அழகைக் காணவும் வாருங்கள்’ என்று சொல்லி, ராமன், கிருஷ்ணன் என்ற அந்த இரு சிறுவர்களையும் விரைவில் இங்கு அழைத்து வாருங்கள்.” (37)

அக்ரூரர் பதில் கூறலானார்—— “அரசரே! தங்கள் அழிவைத் துடைக்கிற இந்த உமது திட்டம் நன்கு அமைந்துள்ளது. செயல் நிறைவுற்றாலும் நிறைவுறாவிட்டாலும், அதைச் சமமாகக் கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில், விதிதானே பயனைத் தருகிறது? (38)

மனிதன், தெய்வத்தால் கெடுக்கப்பட்ட விருப்பத்தைச் சீராக்க முயற்சிக்கிறான். அதனால், நிறைவுற்றால் இன்பத்தையும், நிறைவுறாவிடில் துன்பத்தையும் பெறுகிறான். அவ்வாறிருந்தாலும் நான், தங்கள் ஆணையை நிறைவேற்றுகிறேன்.” (39)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு அக்ரூரருக்குக் கட்டளையிட்டு, மந்திரிகளுக்கும் விடைகொடுத்து, கம்சன் தன் அரண்மனை சென்றான். அக்ரூரரும் தன் வீடு சென்றார். (40)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் முப்பத்தாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

முப்பத்தேழாவது அத்தியாயம் — கேசி—வியோமாசுர வதமும், நாரதரின் துதியும்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— கம்சனால் அனுப்பப்பட்ட தீய எண்ணம் படைத்த கேசி, பெரும் குதிரை வடிவெடுத்து, பூமியைக் குளம்புகளால் பெயர்த்துக் கொண்டு வெகுவேகத்துடன் வந்தான். தனது பிடரி மயிரை உதறி, வானில் உள்ள மேகத்தையும் விமானங்களையும் சிதறடித்தான். கனைப்பால் உலகைப் பயமுறுத்தினான். பெருத்த கண்கள், அகன்ற பொந்து போன்ற வாய், பருத்த நீண்ட கழுத்து, கார்மேகம் போன்ற உடல் — இவ்வாறு கம்சனுக்கு இதம் புரியும் எண்ணத்துடன், நந்தகோகுலமே நடுங்குமாறு ஓடி வந்தான். (1—2)

கனைப்பால் கோகுலத்தை நடுங்கச் செய்து, வாலால் மேகங்களைச் சிதறடித்து, சிங்கம்போல் கர்ஜித்துக் கொண்டு போருக்காகத் தன்னைத் தேடி வருகிற அசுரனை, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் எதிர் நின்று போருக்கு அழைத்தார். (3)

அதைக் கேட்ட கேசி அருகில் நெருங்க இயலாதபடி கடும் வேகத்துடன் வாயால் வானத்தையே விழுங்குபவன் போல், அடக்கமுடியாத சினத்துடன் எதிரில் நின்ற தாமரைக் கண்ணனைப் பின்கால்களால் எட்டி உதைத்தான். (4)

புலன்களுக்கு ஆட்படாத ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அந்த உதை தன் மேல் விழாதவாறு ஏமாற்றித் தவிர்த்து, கோபத்துடன் தன் இருகைகளால் அவனது இரு பின்னங்கால்களைப் பிடித்துச் சுழற்றி, கருடன் பாம்பை விட்டெறிவதுபோல், நூறு விற்கடை அளவு விட்டெறிந்துவிட்டு அசையாமல் நின்றார். (5)

மூர்ச்சை தெளிந்து எழுந்த கேசி, கோபத்துடன் வாயைப் பிளந்து கொண்டு வேகமாக ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நோக்கி ஓடி வந்தான். ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் சிரித்தவண்ணம் ‘புற்றினுள் பாம்பு நுழைவது போல்’, அவனது வாயினுள் தன் இடக்கையை நுழைத்தார். (6)

பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்பைத் தொட்டதுபோல், பகவானின் கை பட்டுப் பற்கள் உதிர்ந்தன. அசுரனின் வாயில் நுழைந்த பகவான் கண்ணனின் கை, கவனிக்கப் பெறாத ஜலோதர நோய் போல் வளர்ந்தது. (7)

அவ்வாறு கண்ணனின் கை பருக்கவே, அவன் மூச்சடைத்து உடல் வியர்க்க, கால்களை உதறிக் கொண்டு, கண்கள் நிலைகுத்தி, லத்தி (மலம்) போட்டுக் கொண்டே உயிரற்றுத் தரையில் வீழ்ந்தான். (8)

வெள்ளரிப்பழம் போன்று வெடித்து உயிர் துறந்த அவனது வாயிலிருந்து கையை எடுத்த தடந்தோளனான கண்ணன், முயற்சியின்றிப் பகைவனை வீழ்த்தியபோதும் சிறிதும் இறுமாப்பின்றி நின்றார். (அதைக் கண்டு) வியப்புற்ற தேவர்கள் பூமாரி பெய்து துதித்தனர். (9)

அரசே! பகவானின் பக்தர்களில் சிறந்தவரான நாரதர் அப்போது அங்கே வந்தார். உடல் வருந்தாமல் செயல்புரிகிற ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் தனிமையில் இதனைத் தெரிவித்தார். (10)

கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா! அளவிட முடியாத பெருமையுள்ளவரே! யோகேசுவரா! உலகின் ஈசா! வசுதேவரின் புதல்வரே! எல்லோர் உள்ளத்திலும் துலங்குபவரே! விருஷ்ணி குலத்தவருள் சிறந்தவரே! பேராளுமை பெற்றவரே! விறகில் நெருப்பு போல் அனைத்து ஜீவர்களின் இதய குகையிலும் மறைந்து தங்கி, அனைத்திற்கும் சாட்சியாக மகாபுருஷரான ஈசுவரனாக விளங்குகிறீர். (11—12)

தன்னைத்தானே ஆதாரமாகக் கொண்டு, பிறர் உதவியின்றித் தன் மாயாசக்தியால் முக்குணங்களையும் முதலில் படைத்தீர்கள். அந்த முக்குணங்களைக் கொண்டே திடமான சங்கல்பத்துடன் தனித்து நின்று, இவ்வுலகைப் படைத்துக் காத்து மறைக்கிறீர். (13)

அவ்வாறான தாங்கள், அரசர்களாகப் பிறந்த அசுரர்கள், பிரமதர்கள் மற்றும் அரக்கர்களை அழிக்கவும், அறநெறியைக் காக்கவும் திருவவதாரம் செய்திருக்கிறீர்கள். (14)

நல்லவேளை! குதிரை உருவில் வந்த அசுரனைச் சுலபமாகக் கொன்றீர்கள். இவனது கனைப்பைக் கேட்ட தேவர்கள் நடுங்கி, சுவர்க்கத்தை விட்டே ஓடுகிறார்கள். (15)

சர்வேசுவரா! நாளை மறுநாள் சாணூரன், முஷ்டிகன், மற்ற மல்லர்கள், குவலயாபீடம் என்ற யானை மற்றும் கம்சன் இவர்களை நீங்கள் கொல்லப் போவதை, நான் காணப் போகிறேன். (16)

அதைத் தொடர்ந்து சங்காசுரன், காலயவனன், முரன் மற்றும் நரகாசுரனைக் கொல்வதையும், பாரிஜாத மரத்தைக் கொணர்வதையும், இந்திரன் தோற்பதையும் காணப் போகிறேன். (17)

ஜகதீசா! வீரத்தையே கன்னிகைக்கு தட்சிணையாகக் கொடுத்து, வீர கன்னிகைகளைத் தாங்கள் மணக்கப் போவதையும், துவாரகையில் சாபத்தால் ஓணானான ‘நிருகன்’ என்கிற மன்னன் விடுதலை பெறப் போவதையும் காணப் போகிறேன். (18)

மனைவியான ஜாம்பவதியுடன் ஸ்யமந்தகமணியை மீட்பதையும், அந்தணரது இறந்த மைந்தர்களைத் தன் இருப்பிடமான வைகுண்டத்திலிருந்து கொணர்வதையும் காணப் போகிறேன். (19)

பௌண்டிரக வதம், பின்னர் காசிபுரியை எரிப்பது, ராஜசூயப் பெருவேள்வியில் சிசுபாலனின் வதம், தந்தவக்த்ரனின் வதம் மற்றும் துவாரகையில் இருந்து கொண்டு புரியப் போகிற வீரச் செயல்களனைத்தையும் காணப் போகிறேன். அவற்றைக் கவிகள் கொண்டாடிப் பாடப் போகிறார்கள். (20—21)

அதன்பின், இவ்வுலகின் சுமையைக் குறைக்க விரும்பி, காலரூபனாக அர்ஜுனனின் தேரோட்டியாகி, பல அக்ஷௌஹிணிப் படைகளை அழிக்கப் போவதையும் காணப் போகிறேன். (22)

தூய நுண்ணறிவின் செறிவும், தனது பேரானந்த நிலையால் பெறத்தக்கதனைத்தையும் பெற்றவரும், விரும்பியதை விரும்பியபடி பெற்றவரும், நித்தியமாக நிலைத்த மாயையின் பெருக்கை (உலகியல் செயல்களை)த் தம் பேராற்றலால் தடுத்தவருமான பகவானான தங்களைச் சரணடைகிறேன்! (23)

பேராளுமை பெற்றவரும், தன்னையே ஆதாரமாகக் கொண்டு பிறரைச் சாராதவரும், தனது மாயாசக்தியால் மஹத் முதலான உலகின் மூலத்தத்துவங்களைப் படைத்தவரும், விளையாட்டாக இப்போது மனித உருவம் எடுத்தவரும், யதுக்கள், விருஷ்ணிகள், சாத்வதர்கள் — இவர்களில் சிறந்தவருமான தங்களை வணங்குகிறேன். (24)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பகவத் பக்தர்களில் சிறந்த நாரத முனிவர், யதுகுலத் தலைவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வணங்கி, அவரைக் கண்டதில் பேரானந்தம் பெற்றவராக விடைபெற்றுச் சென்றார். (25)

பகவான் கோவிந்தரும் போரில் கேசியை மாய்த்து, கோகுலத்திற்கு இன்பமளிப்பவராக அன்புமிக்க கோபர்களுடன் மாடுகளை மேய்த்து வந்தார். (26)

ஒரு நாள், கோபர்கள் மலைமுகடுகளில் மாடுகளை மேயவிட்டபின், திருடனும் காவற்காரனுமாக வேடமிட்டு ஒளிந்து விளையாடினர். (27)

அரசே! அவர்களில் சிலர் திருடர்கள், சிலர் காவலாளர்கள், சிலர் (திருடப்படும்) ஆடுகள் என்று வேடமிட்டு, எங்கும் எதிலும் பயமின்றி விளையாடினர். (28)

மயனின் மகன் மகாமாயாவியான ‘வியோமன்’ என்ற அசுரன், இடையன் வேடங்கொண்டு திருடனாக நடித்து, ஆடு போல வேடந்தரித்த பலரைக் கடத்திச் சென்றான். (29)

அவ்வாறு கடத்தியவர்களை மலைக்குகைக்குள் கொண்டு சேர்த்து, அதன் வாயிலை பெரிய பாறாங்கல்லால் மூடிவிட்டான். நான்கைந்து கோபர்கள்தான் மீதமிருந்தனர். (30)

நல்லோரைக் காக்கும் கண்ணன் அவனது செயலையறிந்து, ‘ஓநாயைச் சிங்கம் பிடிப்பது போல்’ கோபர்களை எடுத்துச் செல்கிற அவனை உறுதியாகப் பிடித்துக் கொண்டார். (31)

இறுகிய பிடிப்பால் வேதனையுற்ற அவ்வசுரன், மலை போன்ற தன் சுயஉருவம் எடுத்து, வலிவுடன் அப்பிடியிலிருந்து தன்னை விடுவிக்க முயன்றும் இயலாதவனானான். (32)

அவனைக் கைகளால் பிடித்துத் தரையில் தள்ளி, வானில் தேவர்கள் பார்த்திருக்கும்போதே ஒரு பிராணியைக் கொல்வதுபோல் கொன்றார். (33)

குகை வாயிலிலிருந்த பாறையை அகற்றி, அடைப்பட்டிருந்த கோபர்களை அந்தத் துன்பத்திலிருந்து விடுவித்து, தேவர்களும் கோபர்களும் பாராட்ட, தன் கோகுலம் சென்றார். (34)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் முப்பத்தேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

முப்பத்தெட்டாவது அத்தியாயம் — அக்ரூரர் கோகுலம் வருதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பேரறிவாளரான அக்ரூரர் அன்றிரவு மதுரையில் தங்கி, மறுநாள் காலையில் ரதமேறிக் கோகுலம் சென்றார். (1)

பெரும்பாக்கியசாலியான அவர் கோகுலம் செல்லும் வழியில், தாமரைக்கண்ணனான பகவானிடம் அன்புமயமான பக்தியிலே மூழ்கி, இவ்வாறு சிந்திக்கலானார். (2)

நான் என்ன புண்ணியம் செய்தேனோ? என்ன தவம்தான் செய்தேனோ? தகுதியுள்ள சான்றோர்களுக்கு ஏதாவது தானம்தான் கொடுத்தேனோ? ஏனெனில், இன்று கேசவனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் காணப் போகிறேனே! (3)

நான்காம் வர்ணத்தில் பிறந்தவனுக்கு வேதம் ஓதும் வாய்ப்பு கிட்டாததுபோல், உலகியல் இன்பங்களிலேயே ஈடுபட்ட மனமுடைய எனக்கு, மகான்கள் கொண்டாடும் பகவானது தரிசனம் எளிதில் கிடைக்காதது. (4)

நான் நினைப்பது தவறு. கீழோனான எனக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தரிசனம் நிச்சயமாகக் கிட்டலாம். ஏனெனில், காலமென்னும் ஆற்றின் பிரவாகத்தில் அடித்துச் செல்பவர்களில் யாரோ ஒருவன், எங்கோ அந்த ஆற்றைக் கடந்து கரையேறலாமல்லவா? (5)

என் பாவமனைத்தும் அழிந்துவிட்டது. என் பிறவி பயனுள்ளதாயிற்று. ஏனெனில், யோகிகள் தியானிக்கும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித்தாமரையை வணங்கப் போகிறேனே! (6)

கம்சன், இன்று எனக்குப் பேருதவி செய்திருக்கிறான். அவன் அனுப்பியதால்தானே நான் இன்று ஸ்ரீஹரியின் திருவடித்தாமரையைக் காணவிருக்கிறேன். திருவவதாரமெடுத்த அவரது திருவடி நகத்தொளியாலன்றோ நம் முன்னோர்கள், கடக்க இயலாத அறியாமை இருளை (பாவத்தை)க் கடந்துள்ளனர்! (7)

அத்திருவடிகளைப் பிரும்மா, சிவன் முதலிய தேவர்களும், ஸ்ரீதேவியான திருமகளும், முனிவர்களும், பக்தர்களும் பூஜித்துள்ளனர். அத்திருவடிகள்தானே கோபர்களுடன் மாடு மேய்க்கக் காட்டில் சுற்றி வந்தன? கோபிகைகளின் மார்பகத்துக் குங்குமப்பூச்சாந்தால் அடையாளம் இடப்பட்டதும் அத்திருவடிகளே! (அதையன்றோ, இன்று நான் காணப் போகிறேன்!) (8)

இதோ, இந்த மான்கள் எனக்கு வலமாக வருகின்றன. (நல்ல சகுனமிது.) அழகிய கன்னம், மூக்கு, அழகிய உதட்டில் புன்சிரிப்பு, தாமரை போன்ற சிவந்த கண்கள், அன்பு கனிந்த பார்வை, சுருண்ட கேசங்கள் — இவ்வாறு அழகான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருமுகத்தைத் தரிசனம் செய்யப் போகிறேன். (9)

பூமியின் பாரத்தைக் குறைக்கத் தன் விருப்பத்தால் மனித உருவை ஏற்ற அழகே வடிவெடுத்த கண்ணனின் தரிசனம் — கண் படைத்ததன் முழுப் பயன் — கட்டாயம் இன்று எனக்குக் கிடைக்கும். (10)

அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், காரிய—காரண உருவான (நிலைத்ததும்—நிலையாததுமான — பிரகிருதி புருஷரூபமான) உலகைச் சாட்சியாகக் கண்டு கொண்டிருந்தாலும், ‘யான்—எனது’ என்னும் அகந்தையற்றவர். தன், சித் என்னும் ஞான ஒளியால் அறியாமை இருளையும், அதனால் உண்டாகும் வேற்றுமை உணர்வையும், அதனால் உண்டாகும் அத்யாஸத்தையும் (தவறான எண்ணத்தையும்) அகற்றுபவர். அவர் தன் யோக மாயையின் கடைக்கண் திருநோக்கால் ஐந்து பிராணன்கள், பத்து புலன்கள், புத்தி — இவைகளுடன் தன் ஸ்வரூபமேயான ஜீவர்களைப் படைத்து, அவர்களோடு பிருந்தாவனத்தில் உய்யானவனங்களிலும், கோபியரின் வீடுகளிலும் விளையாடுபவர்போல் காட்சியளிக்கிறார். (11)

பாவங்களனைத்தையும் நீக்குவதும், மங்களங்கள் நல்குவதுமான பகவானது குணச்சிறப்பு, திருவிளையாடல்கள், திருவவதாரங்கள் ஆகியவற்றைத் துதிக்கும் வாக்குகளே (சொற்களே) உலகை வாழ வைக்கின்றன; உலகைப் பிரகாசிக்கச் செய்கின்றன; உலகைத் தூய்மையாக்குகின்றன. அவற்றைச் சொல்லாத சொல் (வாக்கு), சவத்திற்கிட்ட அலங்காரம் போன்று வீணானதாக எண்ணப் பெறுகின்றன. (12)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. ஆரணம் முழங்கப் பஞ்சவர்க்குத்தூது

நடந்தானை ஏத்தாத நாவென்ன நாவே?

நாராயணா என்னா நாவென்ன நாவே?

— சிலப்பதிகாரம், ஆய்ச்சியர் குரவை 14

2. ‘சவ விதவாலங்காரம் போலே’

— பிள்ளை உலகாசிரியர்]

தான் வகுத்தளித்த அறநெறிகளைக் காத்து நிற்கும் தேவர்களின் நலத்திற்காகவே, பிறவாத தான், பிறப்பினாலேயே மிகுந்த புகழைப் பரப்பியவண்ணம் (‘ஸ உஶ்ரேயாந் பவதி ஜாயமாந:’) இக்கோகுலத்தில் இடையர் குலத்தில் வந்து தோன்றித் திருவிளையாடல் புரிகிறாரே, அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருப்புகழை விண்ணவர்கள் கானம் செய்கிறார்கள். (ஏனெனில்,) அவன் திருப்புகழ் உலகமனைத்திற்கும் மங்களத்தைச் செய்வதாயிற்றே! (13)

மகான்கள் சென்றடையும் தனிப்பெரும் பதம். உலகின் ஆதி குரு; மூவுலகிலும் கண் படைத்தவர் கண்டு மகிழும் பேரழகன்; லக்ஷ்மிதேவியே விரும்பும் அழகிய திருமேனியன். அந்த அழகனை இன்றே காண்பேன். இன்றைய காலைப்பொழுது நற்காலையாயிற்று. (14)

அவர்களைக் கண்டதும் தேரிலிருந்து உடன் இறங்கி, எல்லோருக்கும் தலைவனாய் பிரதான புருஷர்களாய் விளங்கும் பலராமன், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இருவரது திருவடிகளையும் கட்டாயம் வணங்குவேன். அவை, யோகிகள் ஆத்மலாபத்திற்காகச் சித்தத்தில் தாங்கப்படுவதன்றோ! அவர்களது தோழர்களான கோபர்களையும் சேர்த்து வணங்குவேன். (15)

பிரபுவாகிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தனது திருவடியில் வந்து விழுந்து வணங்கும் எனது தலையில் தன் திருக்கரத்தை வைத்தருளுவாரா? காலனாகிற பாம்பின் விஷ வேகத்தால் மிகவும் நடுங்கி, தன்னைச் சரணடைய விரும்புகிற மாந்தர்க்கு அபயம் தந்த திருக்கரங்களாயிற்றே! (16)

அந்தத் திருக்கைகளில் தானம் செய்ய தீர்த்தமளித்ததால், (கௌசிக வம்சத்தில் பிறந்த) இந்திரனும் பலிச் சக்கரவர்த்தியும் மூவுலகத்தின் அதிபர்களாக ஆனார்கள். தாமரை மலர் போல் நறுமணங்கொண்ட அத்திருக்கரங்கள், ராஸக்ரீடையில் கோபியரின் களைப்பை (விரகதாபத்தை) அகற்றியதல்லவா? (17)

கம்சனின் தூதுவனாக அனுப்பப்பட்டிருந்த போதிலும், எல்லாமறிந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன் என்னிடம் பகைவன் என்ற எண்ணம் கொள்ள மாட்டார். இச்சரீரத்தினுள் சாட்சியாக அமர்ந்துள்ள அவர், உள்ளத்தின் உள்ளும் புறமும் உள்ள என் கருத்தைத் தனது குற்றமற்ற ஞானக்கண்களால் பார்த்துக் கொண்டுதானே இருக்கிறார். (வெளியிலே கம்சனது தூதுவன். ஆனால், உள்ளத்திலே கண்ணனது அடிமை.) (18)

அவரது திருவடிகளின் அருகே கை குவித்து நிற்கும் என்னைச் சற்றே சிரித்தவண்ணம் கனிந்த பார்வையால் பார்ப்பார். உடன் என் பாவங்கள் அனைத்தும் நீங்கும். (நானும் மறுபிறப்பில்) கவலையற்று நிலைத்த பேரானந்தத்தைப் பெறுவேன். (19)

சிறந்த நண்பனும் உறவினனும் வேறு தெய்வ நாட்டமற்றவனுமான என்னைத் தன் தடந்தோள்களால் அணைப்பார். அப்பொழுதே எனது ஆத்மா (உடல்) மிகப் புனிதமாகிவிடும். கர்மவினைத்தளைகளும் அப்போதே அகன்றுவிடும். (20)

பகவான் அன்புடன் அணைக்க, வணங்கிக் கைகூப்பி நிற்கும் என்னை, ‘அக்ரூரரே! ஐயனே!’ என்று பெரும் புகழ் பெற்ற அவர் கூப்பிடுவாரா? அப்பொழுதுதானே என் பிறவி பயன் பெற்றதாகும். ஏனெனில், பகவானான கண்ணன் ஏற்காத மனிதனின் பிறவியே வீண்தானே! (21)

அந்த கண்ணனுக்கு வேண்டியவன்—வேண்டாதவன் என்றோ, உயர்ந்த நண்பன்—வெறுக்கத்தக்கவன் என்றோ, ஈடுபாடற்றவன் என்றோ ஒருவருமில்லை. கற்பக மரம், தன் நிழலில் வந்தவர் நாடியதைத் தரும். அதுபோல தன்னை அன்புடன் அண்டி நிற்கும் பக்தர்கள் எவ்வாறு வேண்டுகின்றனரோ, அவ்வாறே அருள்புரிகிறார். (22)

[ஒப்புநோக்குக:—

‘யே யதா2 மாம் ப்ரபத்3யந்தே

தாம்ஸ்ததை2வ ப4ஜாம்யஹம் ।’

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 4/11]

யதுக்களில் சிறந்த பலராமனும் இரு கைகூப்பி வணங்கி நிற்கும் என்னைச் சிரித்துக் கொண்டே கட்டியணைத்து, தன் இரு கைகளால் பிடித்து வீட்டினுள் அழைத்துச் சென்று முறைப்படி உபசரித்து, தன் உறவினர்களிடம் கம்சன் நடந்து கொண்ட முறையைப் பற்றி விசாரிப்பாரா? (23)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— சிவபல்கரின் மகனான அக்ரூரர், வழிநெடுக இவ்வாறு கண்ணனைப் பற்றிச் சிந்தித்துக் கொண்டே ரதத்தில் கோகுலம் வந்து சேர்ந்தார். அப்போது சூரியனும் மறைய ஆரம்பித்தார். (மனதினால் முன்பே கோகுலம் வந்தடைந்த அக்ரூரர், உடலால் இப்பொழுதுதான் கோகுலம் வந்தார் — என்பது கருத்து.) (24)

எல்லா தேவர்களும் தம் கிரீடங்களில் பகவானின் கால்தூசிபடுமா? எனப் பெரிதும் ஏங்கி விரும்பி நிற்பர். அந்தத் திருவடிகள் கோகுலமெங்கிலும் சுற்றி வந்ததால் அதில் உள்ள தாமரை, யவம், துரட்டி முதலிய ரேகைகள் (திருவடி இலச்சினைகளை) எங்கும் பதிந்துள்ளதை அக்ரூரர் கண்டார். (25)

அப்படி திருவடி ரேகைகளைக் கண்டதும் மகிழ்ச்சி பொங்க பரபரப்பு மிகுந்து, அன்பால் உடல் புல்லரிக்க, கண்களில் ஆனந்தக்கண்ணீர் மல்க, கலங்கிய பார்வையுடன் ரதத்திலிருந்து குதித்து, ‘இவை பகவானான கண்ணனது திருவடித்தூசிகள் அன்றோ!’ என்று சொல்லி, அதன் மேல் விழுந்து புரண்டார். (26)

தற்பெருமையும் பயமும் சோகமுமின்றி பகவானின் வடிவைக் காண்பதாலும், கதையைக் கேட்பது போன்றவற்றாலும் (கம்சனது கட்டளைப் பெற்றது முதல், கண்ணனது திருவடி இலச்சினைகளைத் தரிசித்தது வரை) அக்ரூரர் பெற்ற பக்தி உணர்வு போன்று பக்தி உணர்வு பெறுவதே உடல் படைத்ததன் பெரும் பயனாகும். (27)

[ஒப்புநோக்குக:—

உடம்பினைப் பெற்ற பயனாவ தெல்லாம்

உடம்பினில் உத்தமனைக் காண்.

— ஔவைக் குறள்]

கோகுலம் சென்ற அக்ரூரர், பலராமனையும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் மாடுகள் பால் கறக்குமிடத்தில் கண்டார். ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மஞ்சள் பட்டாடையையும், பலராமன் நீலப் பட்டாடையையும் உடுத்தியிருந்தனர். சரத்காலத்தில் மலர்ந்த தாமரை போன்றிருந்தன அவர்களது திருக்கண்கள். (28)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் நீலவண்ணன்; பலராமன் வெண்ணிறத்தவன்; இருவரும் பாலர்கள்; லக்ஷ்மிக்கு இருப்பிடமானவர்கள்; நீண்ட கைகளுள்ளவர்கள்; அழகிய முகம் உள்ளவர்கள்; மிகவும் அழகர்கள்; குட்டி யானை போன்று நடப்பவர்கள். (29)

தன் உள்ளங்காலிலுள்ள கொடி, வஜ்ராயுதம் மற்றும் தாமரை ரேகைகளால் கோகுலம் முழுவதும் அடையாளமிட்டு அழகுபடுத்துபவர்கள்; பெருமனமுள்ளவர்கள்; பரிவும் புன்சிரிப்பும் கொண்ட திருநோக்குள்ளவர்கள். (30)

பெருமிடுக்குடன் அழகாக விளையாடுபவர்கள்; (கழுத்தில்) இரத்தின மாலைகளும் வனமாலையும் தரித்தவர்கள்; சிறந்த நறுமண சந்தனப்பூச்சு பூசியவர்கள்; நீராடித் தூய ஆடை உடுத்தியவர்கள். (31)

உலகின் தோற்றத்திற்கு முன் தோன்றிய ஆதிபுருஷர்கள்; உலகிற்கே மூல காரணமானவர்கள்; உலகைப் காப்பவர்கள்; உலகின் நன்மைக்காகவே பலராமன், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் என இரு வடிவாகத் தோன்றியவர்கள். (32)

தங்க அணிகள் பூண்ட மரகதமலையோ, வெள்ளிமலையோ எனும்படி, தனது ஒளியால் நாற்றிசைகளிலும் உள்ள இருளை அகற்றி ஒளிமயமாக்குபவர்கள். இவ்வாறு விளங்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் பலராமனையும் கண்டார், அக்ரூரர். (33)

அவர்களைக் கண்ட அக்ரூரர் அன்பால் மெய்மறந்து ரதத்திலிருந்து கீழே குதித்து, பலராம—கிருஷ்ணர்களின் திருவடிகளில் தண்டம் போன்று விழுந்தார். (34)

அரசே! பகவானைக் கண்ட மகிழ்ச்சியால் ஆனந்தக்கண்ணீர் மல்க, மயிர்க்கூச்செறிய, நா தழுதழுக்க, ‘இதோ கண்ணா! அக்ரூரன் வந்திருக்கிறேன்’ என்று சொல்லவும் இயலாதவரானார். (35)

தன்னடி பணிந்த அடியார்களிடம் அன்பு கொண்ட பகவான், அவரது கருத்தினை உணர்ந்து, சக்கர ரேகைகள் கொண்ட தன் திருக்கைகளால் அக்ரூரரைத் தன் பக்கம் இழுத்து, அன்புடன் அணைத்துக் கொண்டார். (36)

பெருமனம் கொண்ட பலராமனும், தன்னை வணங்கிய அக்ரூரரை அணைத்துத் தழுவி, தன் கையால் அவரது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, தம்பியுடன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார். (37)

நல்வரவு கூறி, சிறந்த ஆசனமளித்து, முறைப்படி கால்களை நீர்வார்த்து சுத்தம் செய்து, இனிதான தேன் கலந்த பானத்தை (மதுபர்க்கத்தை)ப் பருக அளித்தார். (38)

விருந்தினராக வந்த அக்ரூரருக்கு ஒரு பசுவை தானமாக அளித்து, களைப்படைந்த அவரது பாதங்களை ஆதரவுடன் வருடி, அறுசுவை உணவை அன்போடு அளித்தார். (39)

உயர்ந்த அறநெறிகளையறிந்த பலராமன், அக்ரூரர் உணவருந்தியதும் நறுமணமிக்க தாம்பூலம், சந்தனம், பூமாலைகள் அளித்து, அவரை மகிழச் செய்தார். (40)

இவ்வாறு நன்கு உபசரித்தபின், அங்கு வந்த நந்தர் விசாரித்தார்—— “இரக்கமற்ற கம்சன் உயிர் வாழும்போது, ‘கசாப்புக் கடைக்காரனால் வளர்க்கப்படும் ஆடுகள்போல்’ நீங்கள் எப்படி வாழ்கிறீர்கள்? (41)

தன் உயிரையே பெரிதும் பாராட்டுகிற அந்தத் தீயவன், தன் சகோதரி கதறக் கதற அவளது குழந்தைகளைக் கொன்றானே! அவனது ஆட்சியில் மக்களின் நலனைப் பற்றி என்னவென்றுதான் விசாரிப்பது?” (42)

இவ்வாறு நந்தகோபர் இனிய சொற்களால் நலம் விசாரிக்கவே, அக்ரூரர் வழிநடந்த களைப்பு நீங்கினார். (43)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் முப்பத்தெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

முப்பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும் மதுரை செல்லுதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அன்புடன் உபசரிக்க, பஞ்சணையில் சுகமாக அமர்ந்த அக்ரூரர், வரும் வழியில் மனத்தில் கொண்ட ஆசைகள் அனைத்தையும் பெற்றார். (1)

திருமகளின் இருப்பிடமான பகவான் மகிழ்ந்து அருள்புரியும்போது கிட்டாதது எது? இருப்பினும் அரசே! அவரிடமே ஈடுபாடு கொண்ட பக்தர்கள் ஏதொன்றையும் விரும்புவதில்லை. (2)

தேவகியின் மைந்தரான பகவான், மாலை உணவு முடிந்ததும் வசுதேவர் முதலிய தம் அன்புக்குரியவரிடத்தில் கம்சனது அணுகுமுறையையும், அவன் இனிச் செய்ய விரும்பியதையும் பற்றிக் கேட்டார். (3)

பகவான் கேட்கிறார்—— “அன்புக்குரிய ஐயனே! நல்வரவாகுக! உமக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். வழிப்பயணம் நன்கு அமைந்ததா? நம் உற்றாரும் உறவினரும் நோயற்று, துயரற்று நலமாக உள்ளனரா? (4)

ஐயனே! நமது குலத்திற்குப் பெருநோய் போன்றவனும், பெயரளவில் மாமனுமான கம்சன் வாழும்போது, நம்மைச் சார்ந்தவரும் பொதுமக்களும் நலமா? என்று எப்படிக் கேட்பேன். (5)

நம்மால்தானே குற்றமேயறியாத நமது பெற்றோருக்குத் துயரம் நேர்ந்தது. அந்தோ! நம்மாலல்லவோ அவர்களது சிறைவாசமும், மற்ற புத்திரர்களின் மரணமும் நேர்ந்தது. (6)

அன்புத் தந்தையே! வெகுநாட்களாக எதிர்பார்த்த உறவினரின் வருகை, தெய்வச்செயலாக இன்று எங்களுக்குக் கிடைத்தது. தாங்கள் வந்த காரணம் என்னவோ? அதைச் சொல்லுங்கள்.” (7)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பகவான் இவ்வாறு கேட்கவே, மதுகுலத்திலுதித்த அக்ரூரர் யாதவர்களிடம் கம்சன் கொண்ட பகை, வசுதேவரைக் கொல்ல செய்த முயற்சி, கம்சன் தனக்கிட்ட கட்டளை, தன்னைத் தூதராக அனுப்பியது, வசுதேவரது மைந்தன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் என்பதை நாரதர் கம்சனிடம் கூறியது — என அனைத்தையும் விளக்கமாகக் கூறினார். (8—9)

பகைவர்களை அழிக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும், அக்ரூரர் கூறியதைக் கேட்டுச் சிரித்து, தந்தை நந்தரிடம், அரசரின் ‘தனுர்யாகத்தைக் காண வரவேண்டும்’ என்ற ஆணையைத் தெரிவித்தனர். (10)

(இதைக் கேட்ட) நந்தகோபர் கோபர்களிடம், “பால், தயிர், வெண்ணெய் முதலியவற்றையும், காணிக்கை பொருட்களையும் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். வண்டிகளைப் பூட்டுங்கள். நாளை காலையே மதுரை செல்வோம். பால், தயிர் முதலியவற்றை அரசனுக்கு அளிப்போம். நிகழப் போகும் தனுர்யாகத்தைக் காண்போம். நாட்டு மக்களனைவரும் செல்கிறார்கள் அல்லவா? நாமும் செல்வோம்” என்று நந்தகோகுலத்தில் காவல் அதிகாரி மூலம் விளம்பரப்படுத்தினார். (11—12)

பலராம—கிருஷ்ணர்களை மதுரைக்கு அழைத்துச் செல்வதற்காக அக்ரூரர் கோகுலம் வந்திருப்பதைக் கேள்வியுற்ற கோபிகைகள் மிகவும் வருத்தமடைந்தனர். (13)

இதைக் கேட்ட சிலர், உள்ளம் வெதும்பிப் பெருமூச்சுவிட்டு முகம் வாடியவராயினர். சிலர், தன் உணர்விழந்து (உடல் இளைத்து) பட்டாடை நழுவி, வளையல் கழன்று, கூந்தல் அவிழ்ந்து நிற்பதையும் உணரவில்லை. (14)

வேறு சிலர், ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே உள்ளம் பதிந்துள்ளதால், வெளிப்புலன்களின் செயல் குறைந்து ஆன்மநிலை அடைந்தாற்போல், தங்கள் உடலையும் புற உலகையும் சிறிதும் உணரவில்லை. (15)

மற்றும் சில பெண்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அன்பு, புன்னகை, மனத்தைக் கவரும் அழகிய சொற்றொடர்கள் கொண்ட கனிந்த பேச்சு — இவற்றை நினைத்து நினைத்து உணர்விழந்தனர். (16)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனது நடை, அழகிய திருவிளையாடல்கள், புன்சிரிப்புள்ள பார்வை, சோகத்தைப் போக்குகிற கேலிப் பேச்சுக்கள், மலையைத் தூக்கியது போன்ற அளவுக்கு மீறிய செயல்களையும் நினைத்து நினைத்து பயந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே மனம் பதித்தவர்களாதலால் பிரிவிற்கஞ்சி ஒன்றுகூடிக் கண்ணீர் மல்கப் பின்வருமாறு கூறலுற்றார்கள். (17—18)

கோபியர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “ஓ பிரும்மதேவனே! உமக்குச் சிறிதும் இரக்கமில்லையே? ஜீவர்களை நட்பாலும் காதலாலும் ஒருவரோடொருவரைப் பிணைத்துவிட்டு, அவர்களது விருப்பம் நிறைவேறாமலேயே அவர்களைப் பிரித்துவிடுகிறீர்களே? பயனற்ற இந்த உமது திருவிளையாட்டு குழந்தைகளின் விளையாட்டு போலுள்ளது. (19)

கருத்த சுருண்ட கூந்தல், அழகிய கன்னம், உயர்ந்த மூக்கு, சோகத்தை அகற்றுகிற புன்சிரிப்பு — இவைகளால் அழகிய ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருமுகத்தைக் காண்பித்து, உடன் அதை மறைக்கிறீர்களே? உமது இச்செயல் அழகல்ல. (20)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருக்கண், முகம் முதலிய சில அவயவங்களிலேயே உமது படைப்பு அனைத்திலும் உள்ள திறமையைக் கண்டோம். ஆனால், எங்களுக்களித்த காட்சியை, அக்ரூரன் என்ற பெயரில் கொடியவனான தாங்கள், மூர்க்கனைப்போல் பிடுங்கி எறிகிறீர்களே. இது சரியா? (அக்ரூரன் என்ற பெயரில் குரூரமான காரியத்தைச் செய்கிறீர்கள்.) (21)

கண்ணன், புதியதில் மோகம் கொண்டு, நம் நட்பை நொடியில் முறித்துக் கொள்கிறாரே! அவரது புன்னகை முதலிய செயல்களால் தன்வசமிழந்து உற்றார், உறவினர், மக்கள், கணவர், வீடு—வாசல் என அனைத்தையும் துறந்து, உண்மையாகவே அவருக்குத் தொண்டு செய்தலை ஏற்ற நம்மை, இனி அவர் திரும்பிக்கூடப் பார்க்க மாட்டாரே! (22)

மதுரை நகரப் பெண்களுக்கு இன்றைய இரவு இனிய பொழுதாக விடிந்தது. அவர்களது விருப்பம் உண்மையாக நிறைவேறப் போகிறது. இது நிச்சயம். மதுரையில் நுழையும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது புன்சிரிப்பும் கடைக்கண் பார்வையும் கொண்ட தாமரை முகத்தின் தேனை, அவர்கள் பருகப் போகிறார்கள்! (23)

ஏ, பெண்களே! ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இயல்பாகவே நல்மனம் கொண்டவராயினும், அவர்களது தேன் போன்ற இனிய சொற்களால் உள்ளம் கவரப் பெற்று, தன்வசமிழந்து, வெட்கத்துடன் கூடிய புன்னகையாலும் சேஷ்டைகளாலும் பிரமித்து, அங்கேயே நிற்பார். அப்படியிருக்க, நாட்டுப்புறத்தவர்களான நம்மிடம் மறுபடியும் எப்படித் திரும்பி வருவார்? (24)

மதுரை செல்லும் வழியில் உள்ள தாசார்ஹர், போஜர், அந்தகர், விருஷ்ணி, ஸாத்வதர் என்ற யதுகுலத்தவரின் கண்களுக்கு இன்று பெருவிருந்துதான். குணக்குன்றும் லக்ஷ்மிகாந்தனும் தேவகியின் மைந்தருமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை, இன்று அவர்கள் காணப் போகிறார்கள்! (25)

மிகமிகக் கொடியவரான இவர், மிகவும் துயருற்ற நமக்கு ஆறுதல்கூடச் சொல்லாமல், நம் உயிரினும் பிரியமான கண்ணனைக் கண்ணுக்கெட்டாத தொலைவிற்கு அழைத்துச் செல்லவிருக்கிறாரே! இத்தகைய இரக்கமற்ற இவருக்கா, அக்ரூரர் (கொடுமையற்றவர்) என்ற பெயர்? அடடா! இது தகாது. (26)

இரக்கமற்ற இந்த கண்ணனும் ரதத்திலேறி அமர்ந்துவிட்டாரே! அவரைத் தொடர்ந்து பிறரது துயரம் எண்ணாத இந்த கோபர்களும் வண்டிகளுடன் அவசரப்படுகிறார்களே! பெரியோர்களும் வாளாவிருக்கின்றனரே! தெய்வமும் அன்றோ, இன்று நமக்கு ஒவ்வாததைச் செய்ய விரும்புகின்றது? (27)

நாம் அனைவரும் ஒன்றுகூடி மாதவனைப் போக விடாமல் தடுப்போம். ஸ்ரீகிருஷ்ணனை விட்டு அரைநொடிகூட நம்மால் இருக்க முடியாது. நமது போதாத வேளையே, நம்மைக் கண்ணனிடமிருந்து பிரித்து, நம்மைக் கலங்க வைக்கிறது. முதியவர்களும் உறவினர்களும் என்ன செய்ய முடியும்? பாவம்! (28)

கோபியர்களே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனது ஆழ்ந்த அன்பு, அழகிய புன்சிரிப்பு, கேலி நிரம்பிய இனிய பேச்சுக்கள், கனிந்த பார்வை, ஆதரவான அணைப்பு — இவைகள் கொண்ட ராஸலீலையில், நாம் பல இரவுகளை ஒரு நொடிபோல் கழித்தோம். ஆனால், அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனில்லாமல் வேதனையான இந்த இரவுகளை எவ்வாறு கழிப்போம்? (29)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன், மாலையில் கோபர்கள் புடைசூழ பலராமனுடன் பசுங்குளம்படி தூசி படிந்த சுருள் கூந்தலுடனும் மாலையுடனும் புல்லாங்குழல் வாசித்துக் கொண்டு, கோகுலத்தில் நுழைந்து, புன்சிரிப்பாலும் கடைக்கண் பார்வையாலும் நம் மனதைக் கவர்வாரே! அந்தக் மாதவனின்றி எவ்வாறு வாழ்வோம்?” (30)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கூடிப் பேசிய கோபிகைகள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பிரிவால் வருந்தி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே மனம் லயித்து வெட்கத்தைவிட்டு உரத்த குரலில், “கோவிந்தா! தாமோதரா! மாதவா!” எனக் கதறினார்கள். (31)

கோபிகைகள் இவ்வாறு (இரவு முழுவதும்) கதறி அழுது கொண்டிருக்கையில் சூரியன் உதித்தான். உடனே அக்ரூரர், சந்தியாவந்தனம் முதலிய காலைக்கடன்களை முடித்து ரதத்தை ஓட்டலானார். (32)

நந்தர் முதலிய கோபர்கள் வண்டிகளில் பால், தயிர், நெய் நிறைந்த எண்ணற்ற குடங்களை அரச காணிக்கையாக ஏற்றிக் கொண்டு பின்தொடர்ந்தனர். (33)

கோபியரும் தங்கள் அன்புக்குரிய ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பின்தொடர்ந்து செல்ல, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவர்களை அன்புடன் திரும்பிப் பார்த்தார். அதனாலேயே மகிழ்ந்த அவர்கள், பகவான் திரும்பி வரும் நாள் என்றோ? என்று ஏங்கி, அவரது வரவை எதிர்பார்த்து நின்றனர். (34)

அவ்வாறு அவர்கள் வருந்துவதைப் பார்த்த யதூத்தமன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ‘விரைவிலேயே திரும்பி வருவேன்’ என்று அன்பொழுக இனிய வார்த்தைகளால், ஒரு தூதுவன்போல் ஆறுதல் கூறினார். (35)

தேரின் கொடி தெரியும் வரை, வானில் எழுந்த புழுதி தெரியும் வரை, உள்ளம் அவரைப் பின்தொடர, சித்திரத்தில் எழுதிய பதுமைபோல் கோபிகைகள் காணப்பட்டனர். (36)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தடுத்து, திருப்பியழைத்து வருவதில் நம்பிக்கையிழந்த கோபியர், வீடு திரும்பினர். அன்பரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் லீலைகளைப் பாடிப் பாடி ஒருவாறு வருத்தம் நீங்கியவராக நாட்களைக் கழித்தனர். (37)

அரசே! கண்ணனுடன் பலராமனும் அக்ரூரரும் உடன் வர, காற்றைப்போல் கடிது செல்கிற தேரில் ஏறி, பாவம் போக்குகின்ற யமுனையை அடைந்தனர். (38)

அங்கு கைகால் சுத்தம் செய்து, தெளிந்த நீலநிறம் கொண்ட அமுதம் போன்று இனிய யமுனை நீரைப் பருகி, மரச்சோலையில் நின்ற ரதத்தில் பலராமனுடன் ஏறியமர்ந்தார். (39)

அவர்களிருவரையும் ரதத்தின் மீது அமரச் செய்த அக்ரூரர், அவர்களின் அனுமதி பெற்று, யமுனையின் மடுவிற்குச் சென்று சாஸ்திர முறைப்படி நீராடினார். (40)

பின், நீரில் மூழ்கி ஸனாதனமான (என்றுமுள்ள) வேதமந்திரங்களை ஜபம் செய்தார். அப்பொழுது அந்த நீரினுள், தம் முன் பலராமனையும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் சேர்ந்து கண்டார். (41)

வசுதேவரின் புதல்வர்கள் ரதத்திலல்லவா அமர்ந்திருந்தனர்? அவர்கள் இங்கு எப்படி வந்தனர்? அப்போது ரதத்தில் இல்லையா? என்று சந்தேகப்பட்டு நீரிலிருந்து தலைதூக்கிப் பார்த்தார். (42)

அங்கும் அவர்கள் முன்போலவே அமர்ந்திருந்தனர். அப்பொழுது எனக்கு நீரினுள் கிடைத்த தரிசனம் பொய்யா? என்ற ஐயத்துடன் திரும்பவும் நீரில் மூழ்கினார். (43)

அப்பொழுது அங்கு ஸித்தர், சாரணர், கந்தர்வர் மற்றும் அசுரர்கள் தலைவணங்கித் துதிக்க, ஆயிரம் தலைகளும் ஆயிரம் படங்களும் கொண்டு, நீலப்பட்டாடை உடுத்தி, வெண்தாமரை நூல் போல் வெண்ணிற மேனியுடன் ஆயிரம் சிகரங்கள் கொண்ட கைலாச மலை போன்று விளங்கும் ஆதிசேஷனைக் கண்டார்! (44—45)

அவரது மடியில் நீருண்ட மேகம் போன்ற திருமேனி, அரையில் மஞ்சள் பட்டாடை, நான்கு திருக்கரங்கள், தாமரை போன்று சிவந்த திருக்கண்கள் உள்ள சாந்தமான ஒரு புருஷரைக் கண்டார். (46)

அழகிய தெளிந்த முகம், அழகிய புன்சிரிப்பு, கருணை பொங்கும் பார்வை, வளைந்த அழகிய புருவங்கள், உயர்ந்த மூக்கு, அழகிய காதுகள், அழகிய கன்னம், சிவந்த உதடுகள், (47)

பருத்துருண்ட நீண்ட கைகள், பரந்த அழகிய திருத்தோள்கள், அழகிய விரிந்த திருமார்பு, சங்கு போன்ற கழுத்து, ஆழமான தொப்புள், மூன்று மடிப்புகளுடன் இளம்துளிர் போன்ற வயிறு, (48)

பருத்த இடையும், அதன் பின்புறம் துதிக்கை போன்ற இரு துடைகள், அழகிய முழங்கால்கள், அழகிய கணுக்கால்கள், (49)

சற்றே மேடான புறங்கால்கள், சிவந்த ஒளிமிக்க நகங்கள், புதிய இளம்துளிர் போன்று சிவந்த கால் விரல்கள் கொண்ட தாமரை போன்ற சரணங்கள், (50)

விலையுயர்ந்த இரத்தினங்கள் பதித்த கிரீடம், கடகங்கள், தோள்வளையங்கள், அரைஞாண், உபவீதம் (பூணூல்), முத்துஹாரங்கள், கால்களில் பொற்சிலம்புகள், காதுகளில் குண்டலங்கள், (51)

திருக்கைகளில் தாமரை, சங்கு, சக்கரம் மற்றும் கதை தரித்து, மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்கிற மரு, ஒளிமிகும் கௌஸ்துபம், கழுத்தில் வனமாலை தரித்து, (52)

ஸுநந்தர், நந்தர் முதலான சேவகர்களும், ஸநகர் முதலான ரிஷிகளும், பிரும்மா, ருத்ரர் முதலான தேவர்களும், (மரீசி முதலான) ஒன்பது பிரஜாபதிகளும், பிரகலாதன், நாரதர், வஸுக்கள் முதலான பக்தர்களும், தங்கள் விருப்பப்படி என்றும் தூயதான வேதவாக்குகளால் துதிக்கவும், (53—54)

திருமகள், புஷ்டிதேவி, வாக்தேவி (ஸரஸ்வதி), காந்திதேவி, கீர்த்திதேவி, துஷ்டிதேவி (அதாவது பொருட்செல்வம், வலிமை, அறிவு, ஒளி, புகழ், வைராக்கியம் என்கிற ஆறு செல்வங்களின் சக்திகள்), இளை (பூமி சக்தி), ஊர்ஜை (என்கிற லீலா சக்தி), வித்யை (ஜீவர்களுடைய முக்திக்குக் காரணமான சக்தி), அவித்யை (உலகியல் தளைக்குக் காரணமான சக்தி), ஹ்லாதினீ (அனைவரையும் மகிழ்விக்கும் சக்தி), ஸம்வித் (உண்மையறிவு), மேலும் (வித்தை, அவித்தைக்குக் காரணமான) மாயாசக்தி முதலிய பன்னிரண்டு சக்திதேவிகளும் தொண்டு செய்ய வீற்றிருக்கும் பகவானைக் கண்டார்! (55)

பகவானின் இந்த ஸ்வரூபத்தைக் கண்டு பரமானந்தமடைந்த அக்ரூரர், பரமபக்தியுடன் மயிர்க்கூச்செறிய பக்தியுணர்வு மிகுந்து கண்களில் ஆனந்தக்கண்ணீர் மல்க, (56)

மெதுவாகத் தன்நிலையடைந்து தலைவணங்கி அஞ்சலி செய்து, மெல்லத் தழுதழுத்த குரலில் துதிக்கலானார். (57)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் முப்பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நாற்பதாவது அத்தியாயம் — அக்ரூரர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் துதித்தல்

அக்ரூரர் துதிக்கிறார்—— எல்லா மூலகாரணங்களுக்கும் மூலகாரணரும், தோற்றம் அறியாத ஆதிபுருஷரும், முடிவற்றவருமான ஸ்ரீமந்நாராயணனான தங்களை நான் வணங்குகிறேன். உமது நாபியில் தோன்றிய தாமரையிலிருந்தல்லவோ பிரும்மதேவர் தோன்றினார்? அவரிடமிருந்து இந்த உலகம் தோன்றிற்று. (1)

பூமி, நீர், அக்னி, வாயு, ஆகாசம் மற்றும் அவற்றிற்குக் காரணமான மஹத் தத்துவம், மூலப்பிரகிருதி, அதன் காரணமான புருஷன், மனம், பொறிகள், பொறிகளின் விஷயமான புலன்கள், அவற்றின் தேவதைகள் என உலகின் காரணப் பொருட்கள் அனைத்தும் தங்கள் திருமேனியிலிருந்து தோன்றின. (2)

பிரகிருதியும், அதனால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட அனைத்துமே ‘இது’ என்று சுட்டிக்காட்டக் கூடிய தன்மையுடையனவாதலால், அவையனைத்தும் உணர்வற்ற ஜடமான அனாத்மா (ஆத்மாவன்று). ஆகவே அவை, தங்களை அறிந்து கொள்ள சக்தியற்றவை. ஏனெனில், தாங்களே ஆத்மதத்துவ ஸ்வரூபன். பிறப்பு—இறப்பற்ற பிரும்மதேவர், உண்மையில் உங்களது அம்சமேயானாலும், மாயையின் (பிரகிருதியின்) குணமான ரஜோ குணத்தைக் கொண்டவர். ஆதலால், முக்குணங்களையும் கடந்து நிற்கும் தங்கள் உண்மை உருவை, அவரும் (பிரும்மா) அறியவில்லை. (3)

சாந்த குணம் படைத்த யோகிகள் சிலர் அனைத்து ஜீவர்களிலும் தன்னுள்ளும் ஆத்மாவாக விளங்கும் அந்தர்யாமி(ஸாத்யாத்மம்)யாகவும், வேறு சிலர் நிலம், நீர், காற்று, ஒளி, வெளி ஆகிய ஐம்பெரும் பூதங்களிலும் உள்ளும் புறமும் ஒருபுடையாகப் பரவி நிற்கும் பரமாத்மாவாகவும் (ஸாதிபூதமாகவும்), மற்றும் சிலரோ சூரியன், சந்திரன், அக்னி முதலிய ஒளி மண்டலத்தில் விளங்கும் இஷ்டதேவதை (ஸாதிதெய்வம்) என்றும், மற்றும் இவை அனைத்தினுள்ளும் சாட்சியாகச் சுத்த சத்துவனாக விளங்கும் மகாபுருஷனாகவும், இவைகளை இயக்கும் ஈசுவர தத்துவமாகவும் தங்களையேயன்றோ பூஜிக்கிறார்கள். (இங்கு 1. ‘ஸத்யம் க்ஞாநம் அநந்தம் ப்ரும்ம’, 2. ‘ஸர்வம் கல்விதம் ப்ரும்ம’, 3. ‘யமேவைஷ வ்ருணுதே தேந லப்ய:’, 4. ‘மஹாந் ப்ரபுர்வை புருஷ: ஸத்வஸ்ய ஏஷ ப்ரவர்த்தக:’ என்கிற வேத வாக்கியங்களின் பொருள் பொலிவதைக் காண்க!) (4)

வேதம் ஓதிய கர்மயோகிகளான சில அந்தணர்கள், ரிக், யஜுர், ஸாம போன்ற வேத மந்திரங்கள் மூலம் பலவித வேள்விகளால் இந்திரன் முதலிய பல தேவர்களின் வடிவில் தங்களையே வழிபடுகின்றனர். (5)

ஞானயோகிகள், பயன் கருதாமல் எல்லா நற்கர்மங்களையும் புரிந்து, அவற்றை உம்மிடமே அர்ப்பணம் செய்து, உலகியல் இன்பங்களை முற்றும் துறந்து, ஞான வடிவிலுள்ள தங்களை ஞானயோகத்தால் வழிபடுகின்றனர். (6)

வேறு சிலர், சைவ—வைணவ தீக்ஷை பெற்று, தாங்கள் உபதேசித்த பாஞ்சராத்திரம் முதலிய ஆகமங்கள் முறைப்படி வாசுதேவன், ஸங்கர்ஷணன், பிரத்யும்னன், அநிருத்தன் என்கிற நான்கு வியூகங்கள் மற்றும் பற்பல மூர்த்திகளாகவும், நாராயணனாகிய தங்கள் ஒருவரையே தன்மயமாகப் பூஜிக்கிறார்கள். (7)

பரமேசுவரா! வேறு சிலரோ, பரமசிவன் வெளியிட்ட ஆகம முறையில் தத்தமது ஆசார்யர்கள் விளக்கிய சைவம், பாசுபதம் முதலிய பல முறைகளால் சிவபெருமானின் வடிவில் தங்களையே வழிபடுகின்றனர். (8)

[ஒப்புநோக்குக:—

யேப்யந்யதே3வதா ப4க்தா

யஜந்தே ஶ்ரத்34யாந்விதா: ।

தேபி மாமேவ கௌந்தேய

யஜந்த்யவிதி4பூர்வகம் ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 9/23]

சகல தேவதாரூபியான பிரபுவே! அவ்வாறு வேறு பல தேவதைகளிடம் பக்தி கொண்டவர்கள், மற்ற தேவதைகளிடம் பக்தி செய்த போதிலும், அவர்கள் எல்லோரும் சர்வேசுவரரான தங்களையேதான் வழிபடுகிறார்கள். (9)

[ஒப்புநோக்குக:—

‘ஸ ஆத்மா! அங்காந் யந்யா தே3வதா: ।’

— வேதம்]

பிரபுவே! மலைகளில் தோன்றிப் பெருகும் ஆறுகள், மழையால் நிரப்பப் பெற்று பலவழிகளில் ஓடி, முடிவில் கடலுடன் கலந்து கடலாகவே ஆகின்றன. அவ்வாறே, சைவம்—வைணவம் முதலிய ஒவ்வொரு வழியும் இறுதியில் தங்களைத்தான் வந்தடைகின்றன. (10)

[ஒப்புநோக்குக:—

வணங்குந் துறைகள் பலபலவாக்கி — மதிவிகற்பால்

பிணங்குஞ் சமயம் பலபலவாக்கி.

— நம்மாழ்வார், இயற்பா — 98]

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற மூன்றும் உமது மாயாசக்தியான மூலப்பிரகிருதியின் குணங்கள். பிரும்மா முதல் தாவரம் வரை அனைத்தும் இந்தப் பிரகிருதியின் குணங்களால் ஒன்றுக்கொன்று கோக்கப் பெற்றவையே. (11)

தாங்கள் அனைத்துருவாக விளங்கினும் எதனோடும் ஒட்டாதவர். அறிவால் ஏற்பட்ட விருத்தி ஞானத்திற்கும் சாட்சி. எங்கிருந்து எப்போது தோன்றியது? எனக் காண இயலாத இவ்வுலகம், முக்குணங்களின் படைப்பு. அது தேவன், மனிதன், பிராணி என்ற அனைத்திடமும் செயல்படுகிறது. ஆனால் தாங்கள், இதனின்றும் தனித்து விளங்குகிறீர்கள். அவ்வாறான தங்களை வணங்குகிறேன்! (12)

விராட் புருஷரான தங்களுக்கு அக்னியோ முகம்; பூமியோ பாதங்கள்; சூரியனும்—சந்திரனுமோ கண்கள்; ஆகாயமோ தொப்புள்; திக்குகளோ காதுகள்; விண்ணுலகமோ தலை; தேவதைகளோ திருக்கைகள்; கடல்களோ திருவயிறு; வாயுவோ தங்கள் பிராண சக்தி — என உபாசகர்கள் கூறுகிறார்கள். (13)

மரம்—செடி—கொடிகளோ உரோமங்கள்; மேகங்களோ கேசங்கள்; மலைகளோ எலும்புகளும் நகங்களும்; கண்ணிமைத்தலோ இரவும் பகலும்; ஆண்குறியோ பிரஜாபதி; மழையோ தங்கள் வீர்யம். (14)

முதலும் முடிவுமற்ற எம்பெருமானே! நீரில் பலவகையான பிராணிகள் வாழ்வது போலவும், அத்திப்பழத்தில் பற்பல புழுக்கள் இருப்பது போலவும், எண்ணிறந்த ஜீவராசிகள் நிறைந்த இந்தப் பிரும்மாண்டங்களும், அதன் பாலகர்களும், உபாஸனாயோகத்தில் (பக்தர்களின் தியானத்திற்கேற்ப,) தங்கள் விருப்பப்படி ஏற்ற மனோமயமான (மனத்தினால் மட்டுமே எண்ணத்தக்க) தங்கள் திருமேனியில் உள்ளதாகக் கற்பிக்கப்படுகிறார்கள். (15)

திருவிளையாடல் புரிய, தாங்கள் எடுத்த பல்வேறு திருவுருவங்கள், உலகின் துயரைத் துடைக்கின்றன. அதனால், உலகம் மகிழ்ச்சியோடு தங்கள் புகழைப் பாடுகிறது. (16)

வேதங்கள், ரிஷிகள், மூலிகைகள், சத்தியவிரதன் என்கிற அரசன் முதலியனவற்றைக் காக்க மத்ஸ்ய (மீன்) அவதாரமெடுத்துப் பிரளய காலக் கடலில் விருப்பம்போல் திரிந்து விளையாடிய மத்ஸ்ய மூர்த்தியான தங்களுக்கு வணக்கம்! மது, கைடபன் என்கின்ற அசுரர்களைக் கொன்று, அஞ்ஞானத்தைப் போக்கும் அனைத்து வித்யைகளையும் உலகிற்களிக்க, குதிரை முக வேடமேற்ற ஹயக்ரீவ மூர்த்தியான தங்களுக்கு வணக்கம்! (17)

மந்தர மலையைத் தாங்க மிகப்பெரிய ஆமை வடிவெடுத்தத் தங்களுக்கு வணக்கம்! விளையாட்டாக, (ரஸாதலத்திலிருந்து) பூமியை மேலே கொணர்ந்த வராக (பன்றி) வடிவினரான தங்களுக்கு வணக்கம்! (18)

பக்தர்களின் பயத்தைப் போக்குபவரே! அழகிய சிங்க வடிவெடுத்த நரசிம்மரான தங்களுக்கு வணக்கம்! ஈரடியால் மூவுலகையும் அளந்த வாமனரான தங்களுக்கு நமஸ்காரம்! (19)

அறநெறி மீறிய செருக்குள்ள க்ஷத்திரியக் கூட்டத்தை வெட்டிச் சாய்த்த, பிருகு குலத் தலைவரான பரசுராமருக்கு வணக்கம்! இராவணனை அழித்த ரகுகுலத் திலகமான ஸ்ரீராமனுக்கு வணக்கம். (20)

பக்தர்களைக் காக்க வாசுதேவன், ஸங்கர்ஷணன், பிரத்யும்னன், அநிருத்தன் என நான்கு வியூகமூர்த்திகளாக அவதரித்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு வணக்கம்! (21)

கசியப முனிவரின் திதி, தனு என்ற இரு மனைவிகளிடத்தில் தோன்றிய தைத்யர்களையும் தானவர்களையும் மயக்க, தூய புத்தராகத் திருவவதாரம் செய்த தங்களுக்கு வணக்கம்! கலியின் கொடுமையால், அறநெறிகளை விடுத்து மிலேச்சர்களாக மாறிய க்ஷத்திரியர்களை அழிக்க, ‘கல்கி’ அவதாரம் எடுக்கப் போகும் தங்களுக்கு வணக்கம்! (22)

பகவானே! இந்த உலகினர், தங்கள் மாயையில் மயங்கி, ‘நான்’, ‘என்னுடையது’ என்ற பொய்யான பிடிவாதம் கொண்டு கர்மமார்க்கத்தில் சுற்றிச் சுற்றி வருகின்றனர். (23)

எங்கும் நிறைந்தவரே! நானும் கனவில் கண்ட பொருட்கள் போல பொய்யான உடல், வீடு, மனைவி, மக்கள், பொருள், உற்றார்—உறவினர் என அனைத்தும் நிலைத்தவை (உண்மையானவை) என்ற பிரமையில் மயங்கிச் சுற்றிச் சுற்றி வருகிறேன். (24)

நானல்லாததும் நிலைத்ததல்லாததும் துன்பம் தருவதுமான பொருட்களில், நான் என்றும், நிலைத்தது என்றும், இன்பம் தருவது என்றும் மயங்கி, இன்ப—துன்பங்களில் மனம் செலுத்தி, அறியாமையில் மூழ்கிய நான், எனக்கு இதமானவர் (ஆத்மாவிற்குப் பிரியமானவர்) தாங்களே என்று இன்னும் அறியவில்லையே! (25)

[ஒப்புநோக்குக :—

‘புத்ராத் ப்ரேயோ வித்தாத் ப்ரேயோ

ஸர்வஸ்மாதபி ப்ரேய: யதயமாத்மா’

— உபநிடதம்

மகனைக் காட்டிலும் செல்வத்தைக் காட்டிலும், ஏன்? எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் மிகவும் பிரியமானவன் இந்த ஆத்மாதான்; அதாவது பரமன்தான்.]

அறிவிலி, நீருள்ள இடத்தில் புற்களும் பூண்டுகளும் மூடியிருப்பதால் நீரில்லை என நினைத்து, அதை விடுத்து, கானல் நீரை நீரென நினைத்து நெருங்குவான். அதுபோல் மாயையில் மறைந்துள்ள தங்களை ‘ஆத்மாவல்ல’ என நினைத்து, இவ்வுடலையே ‘ஆத்மா’ எனக் கொண்டு அலைகிறேனே! (26)

இங்குமங்கும் தீவிரமாக அலைகிற புலன்களால் இழுக்கப்பட்டு, ஆசையும் செயலும் என மாறி மாறி அலையும் என் மனத்தை, உலகியல் இன்பத்திலே நாட்டமுடைய நான் கட்டுப்படுத்த இயலாது தவிக்கிறேனே! (27)

ஸ்ரீபத்மநாபா! (நாபியில் தாமரையைக் கொண்டவரே!) நல்லவரல்லாதவருக்குக் கிட்டாத உமது திருவடிகளைச் சரணடைந்தேன். ஈசனே! அதுவும் தங்கள் திருவருளே! என நினைக்கிறேன். ஜீவனுக்கு உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுதலைக்கான நேரம் வரும்போதுதான், மகான்களின் சேவையால் தங்களை வழிபடும் எண்ணம் தோன்றும். (28)

உள்ளறிவாக நின்று எல்லாவற்றையும் உணர காரணமாகியவரும், ஜீவருக்கும் ஈசருக்கும் முதல்வரும் (பிரகிருதி, புருஷன் இவர்களை அடக்கியாள்பவர்), எல்லையற்ற ஆற்றல் படைத்தவருமான பரப்பிரும்மமே உருவான தங்களுக்கு நமஸ்காரம்! (29)

சித்தத்தின் அதிஷ்டான தேவதையான வாசுதேவன், அனைத்துப் பிராணிகளும் சேரும் இடமான (அஹங்கார அதிஷ்டான தேவதையான) ஸங்கர்ஷண மூர்த்தியுமான தங்களுக்கு நமஸ்காரம்! புத்தியின் தேவதையான பிரத்யும்னன், மனத்தின் தேவதையான அநிருத்தன் என விளங்கும் இந்திரியங்களின் தலைவரான சர்வேசுவரா! தங்களுக்கு வணக்கம்! பிரபுவே! தங்களையே சரணடைந்தேன். என்னைக் காத்தருள்வாயாக! (30)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் நாற்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நாற்பத்தோராவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மதுரை சென்றடைதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன்னைத் துதிக்கின்ற அக்ரூரர் தண்ணீரில் மூழ்கியிருந்தபோது, அவருக்குத் தன் சுய உருவைக் காட்டி, நடிகன், தனது நடிப்பைத் திரையினுள் மறைப்பதுபோல், உடனே மறைத்தார். (1)

அக்ரூரரும் பகவான் மறைந்ததைக் கண்டு நீரிலிருந்து வெளியேறி, செய்யவேண்டிய அனுஷ்டானங்களை விரைவாகச் செய்து முடித்து வியப்புடன் ரதத்தை அடைந்தார். (2)

அவரது உள்ளக்கிடக்கையை உணர்ந்த பகவான், “(அக்ரூரரே!) நீங்கள் நிலத்திலும் நீரிலும் வானிலும் ஏதேனும் அற்புதத்தைக் கண்டீரோ? உம்மைப் பார்த்தால் அப்படி தெரிகிறதே!” என்று கேட்டார். (3)

அக்ரூரர் பதிலுரைத்தார்—— “இதுவரை என்னால் காணப்பெறாது பூமியிலும் வானிலும் நீரிலும் என்னென்ன அற்புதங்கள் உண்டோ, அவையனைத்தையும் எல்லாமுமான உங்களிடமே கண்டேனே! அப்படியிருக்கப் புதிதாக என்ன இருக்கிறது காண்பதற்கு? (4)

பெருமானே! பூமியிலும் வானிலும் நீரிலும் உள்ள அற்புதங்கள் அனைத்திலும் தங்களையே கண்டேன். இதைவிட வேறு காணத்தக்க அற்புதம் எங்குள்ளது?” (5)

இவ்வாறு கூறிய காந்தினியின் மகனான அக்ரூரர், ரதத்தை ஓட்டிக் கொண்டு பலராமன் மற்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் மாலை நேரத்தில் மதுரையை வந்தடைந்தார். (6)

அரசே! வழியில் ஆங்காங்கு கூடிய கிராமத்து மக்கள், வசுதேவரின் புதல்வர்களைக் கண்ட மகிழ்ச்சியால் வைத்த கண் வாங்காது நின்றனர். (7)

இவர்களுக்கு முன் வந்து சேர்ந்த நந்தர் முதலான கோகுலவாசிகள், நகரத்தின் எல்லையிலிருந்த தோட்டங்களில் தங்கி, இவர்களது வருகையை எதிர்பார்த்திருந்தனர். (8)

அவர்களைச் சந்தித்த ஜகதீசனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அக்ரூரரின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு சற்றே சிரித்தவண்ணம் வணக்கமாகக் கூறினார்—— “முதலில் தாங்கள் தேருடன் நகரை அடைந்து, தங்கள் வீட்டிற்குச் செல்லுங்கள். நாங்கள் இங்கேயே வண்டிகளை அவிழ்த்துச் சற்று இளைப்பாறிப் பின் நகரைக் காண வருகிறோம்.” (9—10)

அக்ரூரர் கூறுகிறார்—— “பக்தர்களிடம் அன்பு கொண்டவரே! பிரபுவே! காப்பவரே! உங்களிருவரையும் விட்டுவிட்டு நான் மட்டும் மதுரை செல்லமாட்டேன். உமது பக்தனான என்னைக் கைவிடக் கூடாது. (11)

எங்கள் நன்மையே நாடும் சிறந்த நண்பரே! புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டவரே! எங்களுக்கு உற்ற தலைவராக இருங்கள். அண்ணன், நண்பர்கள், கோபாலர்கள் சூழ வாருங்கள், நம் வீட்டிற்குச் செல்வோம்! (12)

உமது திருவடித்துகள்களால் இல்லறத்தினரான எமது வீடுகள் புனிதமாகட்டும். தங்கள் திருவடிகளைக் கழுவின நீரால் அல்லவோ, நாங்கள் வழிபடுகிற முன்னோர்களும், அக்னிதேவன் முதலான தேவர்களும் மனம் மகிழ்கின்றனர்! (13)

பலிச் சக்கரவர்த்தி, தங்கள் திருவடிகளைக் கழுவியன்றோ, மகான் எனப் பெரியோர்களால் புகழப் பெற்றார்; ஈடற்ற செல்வமும் பெற்றார். தங்களிடமே பக்தி கொண்ட பக்தர்களின் உயர்ந்த நிலையையும் அடைந்தார். (14)

தங்கள் திருவடிகளைக் கழுவிய நீரான கங்கை, மிகவும் தூய்மையானவள்; மூவுலகையும் புனிதப்படுத்துகிறாள். சிவபெருமானும் அவளைத் தன் தலையில் தாங்குகிறார். ஸகரரின் புதல்வர்கள் அந்த கங்கையால்தானே சுவர்க்கமடைந்தனர். (15)

தேவதேவரே! உலகின் நாதரே! தங்கள் திருநாமங்கள் கேட்டாலும் பாடினாலும் புனிதம் அருள்வன. பெரியோர்கள் தங்கள் திருநாமங்களைச் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கின்றனர். ஸ்ரீமந்நாராயணா! தங்களுக்கு நமஸ்காரம்!” (16)

பகவான் கூறுகிறார்—— (முதலில்) யதுகுலத்தின் துரோகியான கம்சனை அழித்து, நம் நண்பர்களுக்குப் பிரியத்தைச் செய்கிறேன். பின்னர், அண்ணனுடன் தங்கள் வீட்டிற்கு வருகிறேன். (17)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பகவான் இவ்வாறு கூறியதும் அக்ரூரர் மனமின்றி நகரினுள் சென்று, கம்சனிடம் பலராம—கிருஷ்ணர்கள் வந்துள்ளதைக் கூறிவிட்டுத் தன் வீட்டை அடைந்தார். (18)

அன்று பிற்பகலில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பலராமனுடன் நகரைக் காண விரும்பி, கோபர்கள் சூழ மதுரையில் நுழைந்தார். (19)

கண்ணன், அந்த அழகிய நகரில் ஸ்படிகக் கற்களாலான உயர்ந்த கோபுரங்களையும், நகர வாயில்களையும் கண்டார். அங்கு பெருங்கதவுகளும் தோரணங்களும் தங்கத்தாலானவை. தானியக் களஞ்சியங்களும் குதிரை லாயங்களும், தாமிரத்தாலும் பித்தளையாலும் ஆனவை. அந்த நகர் எளிதில் நுழைய முடியாதபடி அகழிகள் சூழ்ந்தது. பழத்தோட்டங்களும் பூந்தோட்டங்களும் சூழ அழகானது. நாற்புறங்களிலும் தங்கத்தாலான கொடுங்கைகளும் உப்பரிகைகளும் உள்ள மாளிகைகள் கொண்டது. தொழில்வாரியாக அமைந்த பணிமனைகள் நிறைந்தது. வீடுகளோ வைடூரியம், வைரம், ஸ்படிகம், நீலம், பவழம், முத்து, மரகதம் முதலிய இரத்தினங்கள் இழைத்த மேடைகளும் திண்ணைகளும் முன் அங்கணங்களும் கொண்டது. (20—21)

ஜன்னல்கள், குறுக்கு விட்டங்கள், மேடைகள் போன்றவற்றில் மாடப்புறாக்களும் மயில்களும் உட்கார்ந்து இனிமையாகக் கூவிக் கொண்டிருக்கின்றன. தேர்வீதி, கடைவீதி, நாற்சந்தி முதலிய இடங்கள் நீர்தெளிக்கப் பெற்று, பூமாலைகளும் இளந்துளிர்களும் பொரியும் அக்ஷதையும் வாரியிறைக்கப்பட்டுள்ளன. (22)

ஒவ்வொரு வீட்டின் வாயிற்புறமும் தயிரும் சந்தனக்குழம்பும் தெளிக்கப் பெற்று, மாவிலைக் கொத்துடன் பூக்கள் சுற்றிய தீப வரிசைகளும், வாழைத்தார்களுடன் வாழை மரங்களும், பாக்குக் குலைகளுடன் பாக்கு மரங்களும் கட்டப் பெற்று, பட்டுத்துணி சுற்றிய நீர் நிறைந்த பூர்ண கும்பங்கள் வைக்கப்பட்டு அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. (23)

நண்பர்கள் புடைசூழ ராஜவீதி வழியே நகரினுள் நுழைந்த வசுதேவரின் புதல்வர்களான ஸ்ரீராம—கிருஷ்ணர்களைக் காண ஆர்வம் மிகுந்த நகரத்துப் பெண்மணிகள் சிலர், வேகமாக வந்து வாயில்களில் நின்றனர். சிலர் மேல்மாடிகளில் ஏறி நின்றனர். (24)

கண்ணனைக் காண்பதில் ஆர்வமிகுதியால் ஆடைகளையும் நகைகளையும், மாறுபட உடுத்தியும் அணிந்தும், இரட்டையாக அணிய வேண்டியவற்றில் ஒன்றை மறந்து மற்றொன்றை மட்டும் அணிந்தும், அதாவது ஒரு காதில் காதணியும், ஒரு காலில் சிலம்பும் பூண்டு, ஒரு கண்ணுக்கு மையிட்டு, மற்றொன்றில் மையிடாமலும் ஓடி வந்தனர். (25)

ஸ்ரீராம—கிருஷ்ணர்களைக் காணும் மகிழ்ச்சியில் சிலர், பாதி உணவில் எழுந்துவிட்டனர். எண்ணெய் தேய்த்துக் கொண்டிருந்தவர், வெளியிலுள்ள ஆரவாரத்தைக் கேட்டு நீராடாமலேயே வந்தனர். குழந்தைக்குப் பாலூட்டிக் கொண்டிருந்த தாய்மார்கள், பாதியில் குழந்தையைக் கீழே இறக்கி விட்டுவிட்டு ஓடி வந்தனர். (26)

மதம் பிடித்த யானைபோல் கம்பீர நடையுடன் வரும் தாமரைக் கண்ணன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், லக்ஷ்மிதேவிக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிற தன் திருமேனியழகால் தன்னைக் காண வந்தவர்களுக்கு மனமகிழ்ச்சியை அளித்தார். கம்பீரமான நடையாலும் புன்சிரிப்பாலும் கனிந்த பார்வையாலும், அவர்களது மனங்களைக் கவர்ந்தார். (27)

காமங்களை வென்ற வேந்தே! பலமுறை காது குளிரக் கேட்கப்பட்ட கண்ணனைக் கண்டதும் மனமுருகி, புன்னகையுடன் கூடிய அவரது கனிந்த பார்வையாகிற அமுதப்பொழிவு பெற்று மகிழ்ந்து, ஆனந்த வடிவினரான அவரைக் கண்வழியே மனத்திலிருத்திக் கட்டி அணைத்து, மயிர்ச்சிலிர்க்க எல்லையற்ற தங்கள் மனக்குறையைப் போக்கிக் கொண்டனர். (28)

மாளிகைகளின் மேல்மாடங்களில் ஏறிய மாதர்கள், அன்பின் மிகுதியால் தாமரை போன்று முகம் மலர, பலராமன் மீதும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மீதும் பூமாரி பொழிந்தனர். (29)

ஆங்காங்கு உள்ள அந்தணர்கள், தயிரும் அக்ஷதையும், நீர் நிரம்பிய பூர்ண கலசங்களும், பூமாலைகளும், சந்தனக்குழம்பும், பழங்கள் முதலிய மற்ற அன்புக் காணிக்கைகளும் கொண்டு மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் பூஜித்தனர். (30)

“மனித உலகத்திற்குப் பெரிதும் மகிழ்ச்சியைத் தருகிற இவர்களை, என்றென்றும் தொடர்ந்து காண்கின்ற இந்த கோபிகைகள், என்ன தவம்தான் செய்தனரோ? அப்பப்பா!” என நகரத்து மக்கள் பேசிக் கொண்டனர். (31)

ஆடைகளைத் துவைத்து, வண்ணம் தீட்டி அழகுபடுத்துகிற ஒரு வண்ணான், தன்னெதிரில் வருவதைக் கண்டு, அவனிடம் வெளுத்த ஆடைகளைத் தர வேண்டினார், கண்ணன். (32)

“ஐயனே! நல்லாடை பெறத் தகுதியுள்ள எங்கள் இருவருக்கும் தக்க ஆடைகளைத் தாருங்கள். அவ்வாறு ஆடையளிப்பதால் உமக்கு மேலான நலம் உண்டாகும். இதில் சந்தேகமே இல்லை.” (33)

தேசகாலவஸ்து பரிச்சேதமின்றி எங்கும் நிரம்பிய பகவானால் வேண்டப் பெற்ற வண்ணான், அரசனின் பணியாள். ஆகவே, மிக்கச் செருக்கோடு கோபங்கொண்டு எதிர்த்துக் கூறினான். (34)

“மலையிலும் காட்டிலும் சுற்றுகிற நீங்கள், இவ்வித ஆடைகளைத்தான் தினமும் உடுத்துவீர்களோ? செருக்குள்ளவர்களே! அரசரின் பொருட்களையா விரும்புகிறீர்கள்? (35)

சிறுபிள்ளைகளே! விரைவில் தள்ளிச் செல்லுங்கள். உயிருடனிருக்க விரும்பினால் இவ்வாறு கேட்கக் கூடாது. அரசரைச் சார்ந்தவர்கள் முறை தவறி நடப்பவரைச் சிறைப்படுத்துவர்; கொல்வர்; சொத்துக்களைப் பறிமுதல் செய்வர்.” (36)

இவ்வாறு வண்ணான் பிதற்றவே, கொஞ்சம் சினங்கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், நகத்தால் அவன் தலையைக் கிள்ளிக் கீழே தள்ளினார். (37)

அவனை அண்டிப் பிழைத்து வந்த மற்ற எல்லோரும் துணி மூட்டைகளைக் கீழே போட்டுவிட்டுத் திக்கெட்டிலும் ஓடிவிட்டனர். ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் உகந்த ஆடைகளை எடுத்துக் கொண்டார். (38)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும் தம் விருப்பத்திற்கேற்ப ஆடைகளை உடுத்திக் கொண்டனர். பின் சிலவற்றைக் கோபர்களுக்கென எடுத்துக் கொண்டு மீதியைத் தரையில் போட்டுவிட்டுச் சென்றார்கள். (39)

அதன் பிறகு, வழியில் தையற்கலைஞன் ஒருவன் மிகவும் அன்புடன் அவ்விருவருக்கும் ஏற்ப, பல வண்ணங்கள் கொண்ட துணிகளைக் கொண்டு அவர்களை அழகுபடுத்தினான். (40)

பல்வகை ஆடையணிகளால் அலங்கரிக்கப் பெற்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும், உற்சவ காலத்தில் உலா வருகிற கருநிறமும் வெண்ணிறமும் கொண்ட இரு யானைக்குட்டிகள் போல் காட்சியளித்தனர்! (41)

அந்த தையற்கலைஞனது செயலால் மகிழ்ந்த பகவான், இவ்வுலகில் அவனுக்குப் பெருஞ்செல்வமும் வலிமையும் புலன்களின் கூர்மையும் தன் பக்தியையும் அளித்து, இறுதியில் ஸாரூப்ய முக்தியையும் அளித்தார்! (42)

அதன்பின், பூமாலை கட்டுகிற பூக்காரனான சுதாமாவின் வீட்டிற்குச் சென்றனர். அவர்களைக் கண்ட அவன் எழுந்து நின்று வரவேற்று, பூமியில் சிரம்பட வணங்கினான். (43)

பின், தோழர்களோடு வந்த கண்ணனுக்கு ஆசனமளித்து, பாத்யம், அர்க்கியம், பூமாலைகள், தாம்பூலம், சந்தனம் முதலியனவும் அளித்து உபசரித்து வழிபட்டான். (44)

“பிரபுவே! தங்கள் வருகையால் என் பிறப்பும் குலமும் புனிதமடைந்தது. நான், முன்னோர்—தேவ—ரிஷி கடன்களிலிருந்து விடுபட்டேன்” என்று முகமன் கூறினான். (45)

“தாங்கள் இருவருமே அனைத்துலகிற்கும் மூலகாரணப் பொருள். ஞானம், பலம், ஐசுவரியம் முதலிய அம்சங்களை ஏற்று, உலகம் நலம் பெற்று வாழவே அவதரித்துள்ளீர்கள். (46)

தாங்களே உலகின் ஆத்மா; உலகின் நலம் நாடும் மனமுடையவர்கள்; உயிரினங்கள் அனைத்திடமும் சமநோக்கு உள்ளவர்கள்; தன்னிடம் அன்புகொண்டு பழகுபவர்களிடம் அன்புடன் பழகுபவர்கள்; தங்களுக்கு வேண்டியவன், வேண்டாதவன் என்கிற பேதமில்லை. (47)

நான் தங்கள் சேவகன். எனக்குக் கட்டளையிடுங்கள். தங்களுக்காக நான் என்ன பணிவிடை செய்யட்டும்? தங்களது கட்டளையை ஏற்று நடப்பதே மாந்தருக்கு உயரிய பேரருள்.” (48)

அரசே! இவ்வாறு தன் உள்ளக்கருத்தைக் கூறிய சுதாமா, பகவானது கருத்தறிந்து மகிழ்ந்து, உயர்ந்த நறுமணமிக்க பூக்களால் மாலை தொடுத்தளித்தான். (49)

அந்த மாலைகளால் தோழர்களுடன் அலங்கரித்துக் கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும், தன்னைச் சரணடைந்து வணங்கி நிற்கிற பூக்காரனுக்கு விரும்பிய வரத்தை அளித்தனர். பக்தர்கள் விரும்பியதை அளிப்பவர்களல்லவா, அவர்கள்? (50)

அவனும் எல்லா உயிரினத்திற்கும் ஆத்மாவான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் அசையாத பக்தியையும், அவரது அடியார்களிடம் நட்பையும், எல்லா உயிரினத்திடமும் பரிவையும் வரமாக வேண்டினான். (51)

பகவானும் அவனுக்கு (வாழையடி வாழையாக) வம்சம் முழுவதையும் வாழ வைக்கிற செல்வம், வலிமை, ஆயுள், புகழ் மற்றும் திருமேனியொளியையும் வரமாக அளித்துவிட்டு, அண்ணனுடன் அங்கிருந்து புறப்பட்டனர். (52)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் நாற்பத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நாற்பத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் — கூனியிடம் கருணை, கம்சனின் அச்சம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அனைவருக்கும் ஆனந்தமளிக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ராஜவீதி வழியே செல்கையில், உடலுக்கான நறுமணப் பூச்சுகளைக் கையிலேந்தி, அழகிய முகமும் யௌவனமும் கொண்ட கூனியான பெண் ஒருத்தி எதிரில் வருவதைக் கண்டு சிரித்துக் கொண்டே அவளிடம் கேட்டார். (1)

“அழகிய பெண்ணே! நீ யார்? இந்த நறுமணப்பூச்சு யாருக்காக? எங்களிடம் உண்மையைச் சொல். எம்மிருவருக்கும் நல்ல நறுமண உடற்பூச்சைத் தருவாயா? அதனால், உனக்கு விரைவிலேயே நன்மை கிட்டும்.” (2)

பணிப்பெண் பதில் சொன்னாள்—— “அழகனே! திரிவக்ரை என்பது என் பெயர். நான் நறுமணப்பூச்சுத் தயாரிக்கும் பணியில் கம்சனுக்கு உகந்த பணிப்பெண். போஜ அரசனான கம்சனுக்கென நான் தயாரித்த இந்தப் பூச்சு பெற, தங்களிருவரைத் தவிர வேறு யார் தகுதியுள்ளவர்?” (3)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் வடிவழகு, மென்மை, இனிய புன்சிரிப்பு, கனிந்த பேச்சு மற்றும் அன்பான பார்வையால் மயங்கிய அவள், இருவருக்கும் நிறைய நறுமணப்பூச்சுக்களை அளித்தாள். (4)

தங்கள் மேனி வண்ணத்திற்கு மாறுபட்ட வண்ணமுடைய அழகு தருகிற உடற்பூச்சுக்களை மார்பில் பூசிக் கொண்டு மிகவும் அழகுற விளங்கினார்கள்! (5)

அதனால் மகிழ்ந்த பகவான் தன்னைக் கண்டதற்கான பயனை நேரிடையாகத் தர விரும்பி, அழகிய முகமுடைய அவளது மூன்று வளைவுகள் கொண்ட உடற்கூனை நேராக்கத் திருவுளங்கொண்டார். (6)

அவளது முன்னங்கால்களைத் தன் கால்களால் அழுத்தி, கையைத் தூக்கி, இரு விரல்களை உயர்த்தி, அவளது முகவாய்கட்டையைப் பிடித்து உடலை நிமிர்த்தினார். (7)

பகவானின் திருக்கைபட்டவுடன் திரிவக்ரையின் உடல் கூன் நிமிர்ந்து, நேராகி, அழகான சமமான அவயவங்களுடன் பெரும் புட்டமும் நகில்களும் கொண்டு இளம் அழகியானாள். (8)

அப்போது, அழகும் நற்குணங்களும் உதாரத்தன்மையும் கொண்ட அவள், காமன் கணைக்கு இலக்காகி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மேலாடை நுனியைப் பற்றிச் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னாள்—— “ஆண்களுள் சிறந்த வீரரே! வாருங்கள்! என் வீட்டிற்குச் செல்வோம். உங்களை விட்டு அகல மனமில்லை. தங்களால் மனத்தில் கிளர்ச்சியுற்ற எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும்.” (9—10)

பலராமன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே இவ்வாறு அந்த மாது வேண்ட, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தோழர்களின் முகத்தைப் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டே அவளிடம் கூறினார்—— “அழகியே! ஆடவனின் மனக்குறையை நீக்குகிற உன் வீட்டிற்கு எனது பணியை முடித்ததும் வருவேன். வீடில்லாத வழிப்போக்கர்களான எங்களுக்கு நீதானே புகலிடம்.” (11—12)

தேனினும் இனிய சொற்கள் கூறி, அவளை அனுப்பிவிட்டுக் கடைத்தெரு வழியாக வர, அங்குள்ள வியாபாரிகள் காணிக்கை, தாம்பூலம், பூமாலை மற்றும் நறுமணப்பூச்சு — இவைகளால் அண்ணனுடன் கண்ணனை வரவேற்றுப் பூஜித்தனர். (13)

கண்ணனைக் கண்ட பெண்மணிகள் அன்பும் காம உணர்ச்சியும் மேலோங்க, ஆடையும் தலைமுடியும் கைவளைகளும் நழுவ, சித்திரத்தில் எழுதப்பட்டவர்போல் தம்மை மறந்து நின்றனர். (14)

பிறகு ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தனுர்வேள்வி நடக்குமிடத்தை நகரவாசிகளிடம் கேட்டறிந்து, அங்கு சென்று, இந்திரனின் வில் போன்ற அற்புதமான ஒரு வில்லைக் கண்டார். (15)

பல வீரர்களால் பாதுகாக்கப்பட்டு வழிபடப்படுகிற அந்த வில், பலவாறு அலங்கரிக்கப்பட்டு இருந்தது. காவலர்கள் தடுத்தும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் துணிந்து, அந்த வில்லை கையில் எடுத்தார். (16)

வலிமைமிக்க கண்ணன் எல்லோரும் இமையாது பார்த்திருக்க, இடது கையால் விளையாட்டாக வில்லை எடுத்து, ஒரு நொடியில் நாணேற்றி இழுத்து, மதயானை கரும்பை முறிப்பதுபோல் வில்லை நடுவில் முறித்தார். (17)

வில் முறிந்ததன் ஒலி விண்ணிலும் மண்ணிலும் நாற்றிசைகளிலும் பரவியது. அதனைக் கேட்டு கம்சன் மிகவும் பயந்தான். (18)

கையில் ஆயுதம் தாங்கிய வில்லின் காப்பாளர்கள், மிகவும் கோபங்கொண்டு, தம் உதவியாளர்களுடன் கண்ணனைப் பிடிக்க விரும்பி, “(அவனைப்) பிடியுங்கள்! கட்டுங்கள்!” என்று கத்திக் கொண்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ணனைச் சூழ்ந்து கொண்டார்கள். (19)

அவர்களது தீய எண்ணங்களை உணர்ந்த பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் கோபங்கொண்டு, வில்லின் ஒடிந்த துண்டுகளைக் கொண்டு, அவர்களைக் கொன்றனர். (20)

கம்சன் அனுப்பிய படையையும் அழித்து, வேள்விச்சாலையிலிருந்து வெளியே வந்து, நகரின் செழிப்பைப் பார்த்துக் கொண்டே மகிழ்ச்சியோடு சுற்றி வந்தனர். (21)

(அவர்களது) அற்புதமான அந்த வீரச்செயலைக் கண்ட நகர மக்கள், அவர்களது வீரத்தையும் அழகையும் திறமையையும் கண்டு, ‘இவர்கள் ஒப்புயர்வற்ற தேவர்களே!’ என எண்ணினர். (22)

அவர்கள் பயமின்றி விருப்பம்போல் நகரைச் சுற்றி வரும்போது சூரியன் மறைந்தான். ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும் கோபர்களுடன் வண்டிகளை அவிழ்த்துவிட்ட இடத்திற்கு வந்தனர். (23)

கண்ணன் மதுரைக்குப் புறப்படும்போது, அவனது பிரிவால் துயருற்று வருந்திய கோபியர்கள், மதுரை நகரத்து மக்களைப் பற்றி எவ்வாறெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டாடினார்களோ, அவை மதுரையில் அப்படியே நடந்தன. ஏனெனில், தம்மையே வேண்டி நிற்கும் (பிரும்மா முதலிய) மற்றவர்களை விடுத்துக் கண்ணனது திருமார்பையே தனக்கு இனிய வாழுமிடமாகவல்லவோ திருமகள் விரும்புகிறாள்! ஆணழகனான அந்தக் கண்ணனது திருமேனியழகையன்றோ மதுராவாசிகள் கண்டு களிக்கின்றனர். ஆகா! அவர்கள் எவ்வளவு பேறு படைத்தவர்கள்! (24)

இரு கால்களையும் நீரால் சுத்தம் செய்து கொண்டு, பின் பாலுணவை ஏற்ற அவர்கள் இருவரும் கம்சன் செய்யவிருப்பதை நினைத்துகொண்டே அன்றிரவு சுகமாகத் தூங்கினர். (25)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும் விளையாட்டாக வில்லை ஒடித்ததையும், தன் காவலர்களையும் படையையும் அழித்ததையும் அறிந்த தீயபுத்தி கம்சன், இரவு முழுவதும் பயத்தினால் தூக்கமின்றி விழித்திருந்து, கனவிலும் நனவிலும் தன் மரணத்தைக் குறிக்கும் பலவாறான தீயசகுனங்களைக் கண்டான். (26—27)

கம்சன், தான் கண்விழித்திருக்கும்போது, தன் பிம்பத்தைக் கண்ணாடியிலோ நீரிலோ காணும்போது, தன் உடலில் தலை இல்லாமல் இருப்பது போலவும், உலகில் (சூரிய—சந்திரர்கள் ஒன்றொன்றே இருப்பினும்) இரண்டு சூரிய—சந்திரர்கள் இருப்பது போலவும், தன் நிழலில் துவாரம் விழுவது போலவும், காதைப் பொத்திக் கொண்டிருக்கும்போது இதயத்துடிப்பை உணராமல் இருப்பது போலவும், மரங்கள் பொன்னிறமாகக் காட்சியளிப்பது போலவும், சேற்றிலும் மணலிலும் தன் காலடி பதியாமலிருப்பது போலவும் தீய கனவுகள் கண்டான். (28—29)

கனவிலோ பிணத்தைத் தழுவிக் கொண்டிருப்பது போலவும், விஷம் உண்பது போலவும், எண்ணெய் தேய்த்துக் கொண்டு அரையில் ஆடையின்றி சிகப்பு அரளி மாலையணிந்து, தனியாகக் கழுதை மேல் ஏறிச் செல்வது போலவும் தீயசகுனங்களைக் கண்டான். (30)

கனவிலும் நினைவிலும் இத்தகைய தீய காட்சிகளைக் கண்ட கம்சன், மரணபயக் கவலையால் தூங்கவில்லை. (31)

குரு வம்சத்திலகமே! இரவு கழிந்து சூரியன் கடலிலிருந்து வெளிப்பட்டதும், மற்போருக்கு வேண்டிய காரியத்தைத் தொடங்கி வைத்தான், கம்சன். (32)

யுத்த அரங்கைச் சேவகர்கள் நன்கு அலங்கரித்தனர். எக்காளம், பேரி முதலிய வாத்தியங்கள் முழக்கினர். கொடி, பரிவட்டம், தோரணம் முதலியவற்றால் மேடையையும் அலங்கரித்தனர். (33)

அந்த மேடையில் நகரத்து மக்கள், அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர் முதலிய நாட்டு மக்கள், அரசர்கள் என எல்லோரும் முறைப்படி தத்தம் ஆசனங்களில் அமர்ந்தனர். (34)

கம்சன், மந்திரிகள் புடைசூழ சிற்றரசர்களின் நடுவே, தன் அரியாசனத்தில் உள்ளம் கலங்கியவாறு வீற்றிருந்தான். (35)

மல்லர்கள், தம்மை நன்றாக அலங்கரித்துக் கொண்டு, மார்தட்டும் ஒலியை விஞ்சுகின்ற பறைகளின் முழக்கத்துடனும் தத்தம் குருக்களுடனும் செருக்குடனும் அரங்கில் நுழைந்தனர். (36)

சாணூரன், முஷ்டிகன், கூடன், சலன், தோசலன் என்ற ஐவரும் வாத்திய முழக்கம் கேட்டு உற்சாகம் கொண்டு, தத்தமது இடத்தில் வந்தமர்ந்தனர். (37)

போஜ அரசனான கம்சன் அழைக்க, நந்தகோபர் முதலான கோபர்கள் தாங்கள் கொண்டு வந்திருந்த அன்பளிப்பை அரசரிடம் வழங்கிவிட்டு, ஒரு மேடையில் அமர்ந்தனர். (38)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் நாற்பத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நாற்பத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகிருஷ்ண—பலராமர்கள் மல்ல அரங்கில் நுழைதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— எதிரிகளை வெல்பவரே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும் நீராடி, தங்களுடைய நித்ய கர்மானுஷ்டானங்களை முடித்து, மல்லர்களின் பேரிகை முழக்கம் கேட்டு, அதைக் காண அங்கு வந்தார்கள். (1)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அரங்க வாயிலை நெருங்கியதும், யானைப்பாகனால் தூண்டப் பெற்ற குவலயாபீடம் என்ற யானை, அங்கு நிற்பதைக் கண்டார். (2)

சூர வம்சத்தில் உதித்த கண்ணன், இடுப்பில் கச்சம் கட்டி, சுருண்டு தொங்கும் கேசத்தை வாரி முடித்து, இடி முழக்கம் போன்ற உரத்த குரலில் யானைப்பாகனிடம் சொன்னார்—— “அடே மாவுத்தனே! எட்டிப் போ. உடனே தள்ளிப்போய் எங்களுக்கு வழிவிடு. இல்லையேல் யானையுடன் உன்னையும் யம உலகிற்கு இப்போதே அனுப்பிவிடுவேன்.” (3—4)

இவ்வாறு மிரட்டவே மாவுத்தன் கோபமடைந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கொல்வதற்காக, காலன், மிருத்யு, யமன் — இவர்களைப் போன்ற பயங்கரமான யானையை ஏவினான். (5)

அந்த யானை, ஸ்ரீகிருஷ்ணனை விரட்டித் தும்பிக்கையால் வேகமாகப் பிடிக்க, அந்தப் பிடியிலிருந்து நழுவிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அதை அடித்து உதைத்து, அதன் கால்களிடையே ஒளிந்து கொண்டார். (6)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் காணாத யானை வெறிபிடித்து மோப்பத்தால் அவர் இருக்குமிடம் உணர்ந்து, துதிக்கையால் அவரை வேகமாகப் பற்றியது. ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அதையும் மீறிக் கொண்டு வெளியே வந்தார். (7)

கருடன், பாம்பை இழுப்பதுபோல் வலிமைமிக்க அந்த யானையின் வாலைப் பிடித்து இருபத்தைந்து வில் தூரம் ‘கர கர’ என விளையாட்டாக இழுத்தார், (8)

வலிமைமிக்க கண்ணன். அந்த யானையை வலமாகவும் இடமாகவும் சுழலச் செய்து, சிறுவனொருவன் பசுங்கன்றுடன் சுற்றிச் சுற்றி விளையாடுவதுபோல் விளையாடினார். (9)

பிறகு, யானையின் எதிரில் வந்து கையால் அதனை ஓங்கி அறைந்து, அது தன்னைத் தொட வரும்போது விலகி, அதன் முன் ஓடுவதுபோல் பாசாங்கு செய்து, அதனைப் பூமியில் விழச் செய்தார். (10)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் ஓடியவண்ணம் விளையாட்டாகத் தரையில் விழுந்து உடனே எழுந்தார். (ஆனால், அதையறியாத) யானை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கீழே விழுந்துள்ளதாக எண்ணி, மிக்க கோபத்தோடு தன் இரு தந்தங்களாலும் தரையைக் குத்தியது. (11)

தன் தாக்குதல் வீணானதைக் கண்டு பொறுக்காத அந்த மதயானை, மாவுத்தர்கள் தூண்டுதலால் மறுபடியும் கோபங்கொண்டு ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் துரத்தியது. (12)

மதுவை அழித்த கண்ணன், தன்னைத் தொடர்ந்து ஓடி வருகிற யானையை நெருங்கித் தன் கையால் அதன் துதிக்கையைப் பிடித்துத் தரையில் தள்ளினார். (13)

கீழே விழுந்த யானையை ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் காலால் அழுத்தி மிதித்து, அதன் தந்தத்தைப் பிடுங்கி, அதனாலேயே அந்த யானையையும் யானைப்பாகர்களையும் (குத்திக்) கொன்றார். சிங்கம், விளையாட்டாக யானையைக் கொல்வது போலிருந்தது, அந்தக் காட்சி! (14)

இறந்த யானையைவிட்டு இறங்கி, தந்தத்தைக் கையிலேந்தி அரங்கினுள் நுழைந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பின் தன் தோள்களின் மீது இரு தந்தங்களையும் ஏந்தி, உடல் முழுவதும் யானையின் மதநீரும் ரத்தமும் தெறித்திருக்க, தாமரை போன்ற முகத்தில் வியர்வைத் துளிகள் பனிக்க அழகாக விளங்கினார்! (15)

யானை தந்தத்தை ஆயுதமாக ஏந்தி, பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் சில கோபர்கள் பின்தொடர, யுத்த அரங்கில் நுழைந்தனர். (16)

அண்ணனுடன் யுத்த அரங்கத்தில் நுழைந்த கண்ணன், ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொருவிதமாகக் காட்சியளித்தார். மல்லர்களுக்கு இடியாக, மாந்தருக்கு மனிதகுல மாணிக்கமாக, மாதருக்கு வடிவெடுத்த மன்மதனாக, கோபர்களுக்கு அவர்களின் அன்பனான கோபாலனாக, தீய அரசர்களுக்கு அவர்களை அடக்கி ஆள்பவராக, பெற்றோருக்குக் குழந்தையாக, கம்சனுக்கு யமனாக, தத்துவம் உணராதவருக்கு ஓர் அற்புதமான பயங்கர மனிதராக, யோகிகளுக்கும் பக்தர்களுக்கும் பரப்பிரும்மமாக, விருஷ்ணி குலத்தவருக்குத் தாங்கள் வழிபடும் இஷ்ட தெய்வமாகக் காட்சி அளித்தார். (17)

[ஒப்புநோக்குக:—

இந்தச் சுலோகத்தில் ‘தோஷிணீ’ உரையாசிரியர் சினம், வியப்பு முதலான பத்து ரஸங்களையும் (காப்பியச் சுவைகளையும்) விளக்குகிறார்——

ரௌத்3ரோத்3பு4தஶ்ச ஶ்ருங்காரோ

ஹாஸ்யம் வீரோ த3யா ததா2

4யாநகஶ்ச பீ34த்ஸ:

ஶாந்த: ஸப்ரேம ப4க்திக: ॥

1. தங்களையே ‘வீரர்கள்’ எனச் செருக்கி, தங்களால்தான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு மரணம் என எண்ணியிருந்த மல்லர்களுக்கு, வஜ்ராயுதம் போன்று வலிமையான உடலுடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தோன்றியதால் சினம் (குரோதம்) என்ற ஸ்தாயீபாவமுடைய ‘ரௌத்ர ரஸம்’ கூறப்படுகிறது.

2. மக்களுக்கும் மற்ற அரசர்களுக்கும், உயர்ந்த மனிதனுடைய விலாசங்களைக் கண்டு விஸ்மயம் (வியப்பு) என்ற ஸ்தாயீபாவமுடைய ‘அற்புத ரஸம்’ சொல்லப்படுகிறது.

3. இளங்கன்னியருக்கு மன்மத(காம)க் கிளர்ச்சியைத் தோற்றுவிக்கும் அழகைக் கண்டு காமுறச் செய்தலால், ‘ரதி’ என்கிற ஸ்தாயீபாவங்கொண்ட ‘சிருங்கார ரஸம்’ காட்டப்படுகிறது.

4. ஸ்ரீதாமா முதலிய கோபர்களுக்கு ‘நண்பன்’ என்ற நினைப்பில், சிறிதும் கூச்சமின்றி ரத்தம் தோய்ந்த யானைத்தந்தங்களைக் காண்பித்ததால் உண்டான (சிரிப்பு) ‘ஹாஸ்யம்’ என்ற ஸ்தாயீபாவமுடைய ‘ஹாஸ்ய ரஸம்’ வர்ணிக்கப்படுகிறது.

5. நல்லோர்களைத் துன்புறுத்துகிற அல்லது பூமியின் சாரத்தையே விழுங்குகின்ற தீய அரசர்களை அடக்கி, தண்டித்து, ஆள்பவர் என்பதில் அவரது வீரம் விளங்குவதால் ‘உத்ஸாஹம்’ என்னும் ஸ்தாயீபாவமுடைய ‘வீர ரஸம்’ காணக் கிடைக்கிறது.

6. பெற்றோருக்குத் தங்கள் குழந்தை என்பதால், மல்லர்களால் என்ன தீங்கு நேருமோ? என்னும் பயம் தோன்றுவதால் ‘சோகம்’ என்கிற ‘கருணை ரஸம்’ வெளியாகிறது.

7. கம்சனுக்கு, தேவகி, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் முதலியோரிடம், ‘அவர்கள் தனக்கு யமன்’ என்ற சிந்தனை இருப்பதால் ‘பயம்’ குறிக்கும் ‘பயானக ரஸம்’ தெரிகிறது.

8. தத்துவம் உணராத பாமரர்களுக்கு, ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய உண்மை ஸ்வரூபம் அறிய முடியாது; உலகியல் மட்டும் அறிந்துள்ளதால், ‘ஜுகுப்ஸை’ (காண்பதற்குச் சிறுவர்கள் போல் தோன்றினாலும் பேராற்றல் கொண்டிருக்கிறார்களே? என்ற அத்புத சிந்தனை) என்ற ஸ்தாயீபாவம் கொண்ட ‘பீபத்ஸ ரஸம்’ தெரிகிறது.

9. யோகிகளுக்கும் பக்தர்களுக்கும் பரப்பிரும்மமாக விளங்குவதால், ‘ஶமம்’ என்கிற ஸ்தாயீபாவம் உணர்த்தும் ‘சாந்த ரஸம்’ தெரிகிறது.

10. விருஷ்ணி குலத்தவரான யாதவர்களுக்கு, தங்கள் இஷ்டதெய்வம் என்பதால் ‘பிரேமை’ (காதல், அன்பு) என்கிற பாவம் குறிக்கும் ‘பக்தி ரஸம்’ தோற்றுகிறது.]

அரசே! குவலயாபீடம் என்ற யானை கொல்லப்பட்டதால், அவ்விருவரையும் எளிதில் வெல்ல முடியாது என்பதை உணர்ந்த கம்சன், திடமான மனம் படைத்தவனாயினும் மிகவும் பயந்து நடுங்கினான். (18)

தடந்தோள் கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனனும் பலராமனும் பல்வகை ஆடை—ஆபரணங்கள், பூமாலைகள் அணிந்து அழகுற அரங்கிற்கு வந்த காட்சி, அழகிய வேடம்பூண்ட இரு நடிகர்கள் நடிக்க வந்தது போலிருந்தது. அவர்கள் அங்கு பார்க்கக் கூடியிருந்த மக்களின் மனத்தைத் தங்கள் அழகொளியால் ஈர்ப்பவர்களாக விளங்கினர். (19)

மஞ்சத்தில் அமர்ந்திருந்த நகரத்தினரும் நாட்டு மக்களும், அந்த உத்தமபுருஷர்களான ஸ்ரீகிருஷ்ண—பலராமர்களைக் கண்ட பெருமகிழ்ச்சியால் கண்களும் முகமும் மலர, கண்களால் அவர்களின் திருமுக அழகைப் பருகியும், அவர்களது மனம் நிறைவு பெறவில்லை. (20)

கண்களால் பருகுபவர்போலும், நாக்கால் நக்கிச் சுவைப்பவர் போலும், மூக்கால் முகர்பவர் போலும், கைகளால் கட்டி அணைப்பவர் போலும் நின்றனர்! (21)

அவர்களுடைய அழகு, குணம், இனிய அணுகு முறை, ஆற்றல் ஆகியவை அவர்களது திருவிளையாடல்களை நினைவூட்டுவது போல் இருந்தன. அவர்களைப் பற்றித் தாங்கள் கண்டதையும் கேட்டதையும், ஒருவருக்கொருவர் விளக்கமாகப் பேசிக் கொண்டனர். (22)

“இவ்விருவரும் பகவானான ஹரி ஸ்ரீநாராயணனின் அம்சமாக வசுதேவர் வீட்டில் பிறந்தவர்களாம். (23)

இதோ! இந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தேவகியிடம் பிறந்து கோகுலத்திற்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டு, நந்தனின் வீட்டில் ஒளித்து வைக்கப்பட்டு வாழ்ந்தவராம். (24)

[ஒப்புநோக்குக:—

‘ஒருத்தி மகனாய்ப் பிறந்து ஓரிரவில்

ஒருத்தி மகனாய் ஒளித்து வளர’

— திருப்பாவை]

அழகிய பெண்ணுருத் தாங்கி வந்த பூதனை, சுழற்காற்றாக வந்த திருணாவர்த்தன் என்கிற அசுரன், சங்கசூடன் என்ற குஹ்யகன், கேசி, தேனுகன் மற்றும் இத்தகைய பலர் இவரால் அழிக்கப்பட்டனராம். மருத மரங்களிரண்டும் வீழ்த்தப்பட்டனவாம். (25)

பசுக்களையும் கோபர்களையும் காட்டுத்தீயிலிருந்து காப்பாற்றினாராம். காளியன் என்ற பாம்பு அடக்கப்பட்டதாம். இந்திரனின் செருக்கும் அடக்கப்பட்டதாம். (26)

ஒரே கையில் கோவர்த்தன மலையை ஏழு நாட்கள் தாங்கினாராம். மழை, பேய்க்காற்று, இடி முதலியவற்றிலிருந்து கோகுலத்தைக் காத்தாராம் (இந்தக் குழந்தை). (27)

அழகிய புன்சிரிப்பும், கனிந்த பார்வையும் கொண்ட இவரது அழகிய திருமுகத்தைத் தினமும் கண்டு கோபியர்கள் மகிழ்ச்சி பொங்க, தங்கள் தாபங்களை எளிதில் நீக்கிக் கொள்கிறார்களாம். (28)

புகழ் பெற்ற யது வம்சம் இவர்களால் காப்பாற்றப் பெற்று, செழிப்பும் புகழும் பெருமையும் மேலும் பெறப் போகிறது எனக் கூறுகின்றனர். (29)

அதோ, தாமரை போன்ற திருக்கண்களுள்ள அவர்தான் இவரது அண்ணன் பலராமன். அவர் பிரலம்பன், வத்ஸன், பகன் முதலான அரக்கர்களைக் கொன்றவர்.” (30)

இவ்வாறு மக்கள் பேசிக் கொண்டிருக்க, முரசு ஒலிக்கத் தொடங்கியது. சாணூரன் என்னும் மல்லன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் பலராமனையும் பெயர் கூறி அழைத்து, இவ்வாறு சொன்னான்—— “ஏ நந்தகுமாரா! பலராமா! நீங்கள் இருவரும் சிறந்த வீரர்கள்; மல்யுத்தத்தில் தேர்ந்தவர்கள் என்று கேள்வியுற்ற அரசர், உங்களைக் காண விரும்பி அழைத்திருக்கிறார். (31—32)

குடிமக்கள், மனம்—செயல்—வாக்கால் அரசர் விரும்பியதைச் செய்து நலம் பெறுகிறார்கள். மாறிச் செய்பவர் தீமையே அடைகிறார்கள் என்பது உலக நியதி. (33)

மாடு—கன்றுகளை மேய்க்கும் இடையர்கள், தினமும் காடுகளில் பெருமகிழ்ச்சியோடு மற்போர் புரியும் விளையாட்டை விளையாடிக் கொண்டே மாடுகளையும் மேய்க்கிறார்கள் என்பது அகிலம் அறிந்தது. (34)

அதனால், நானும் நீங்களும் அரசர் மகிழ மற்போர் புரிவோம். அதனால், அனைவரும் மகிழ்வார்கள். ஏனெனில், அரசன் எல்லா மக்களின் உருவகமல்லவா? (பிரதிநிதியல்லவா?)” (35)

அதனைக் கேட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இந்த மற்போரில் தனக்கும் விருப்பமிருப்பதால், அவனது சொல்லைப் பாராட்டி இடத்திற்கேற்ப பதிலளித்தார். (36)

“சாணூரா! காட்டிலுள்ள நாங்களும் இந்த போஜ அரசரின் குடிமக்களே. ஆகவே, அவர் விருப்பப்படியே செய்வோம். அதுதான் நமக்கு உகந்தது. (37)

மல்லரே! சிறுவர்களாகிய நாங்கள், எங்களுக்கு ஈடானவர்களுடன் தக்கவாறு போட்டியிடுவோம். போட்டி முறைப்படி நடக்க வேண்டும். சபையிலுள்ள மக்கள் ‘முறைகேடாயிருக்கிறதே?’ என நினைக்கக் கூடாதல்லவா?” (38)

சாணூரன் கூறுகிறான்—— “நீயும் பலராமனும் சிறுவனுமல்லர்; குழந்தையுமல்லர். பலராமனோ சிறந்த பலவான். ஆயிரம் யானை பலம் கொண்ட குவலயாபீட யானையை விளையாட்டாகவே கொன்றாயே, நீ! அதனால், நீங்களிருவரும் வலிமைமிக்க எங்களுடன்தான் போட்டியிட வேண்டும். இதில் முறைகேடு ஏதுமில்லை. கிருஷ்ணா! நீ என்னுடன் போட்டியிடு. முஷ்டிகன் பலராமனுடன் போட்டியிடட்டும்.” (39—40)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் நாற்பத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நாற்பத்து நான்காவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் கம்ச வதம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு சாணூரன், முஷ்டிகன், கம்சன் ஆகியவர்களை வதைப்பது என்ற தன் சங்கல்பத்தை நிச்சயித்த, மது என்ற அசுரனை அழித்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சாணூரனுடனும், பலராமன் முஷ்டிகனுடனும் மற்போர் புரிய தொடங்கினர். (1)

அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் வெற்றி பெறும் ஆர்வத்துடன் கைகளைக் கைகளால் பிணைத்தும், கால்களைக் கால்களால் கட்டியும் வலிமையாகத் தன் பக்கம் இழுத்தனர். (2)

அவர்கள் முஷ்டியுடன் முஷ்டியையும், முழங்கால்களுடன் முழங்கால்களையும், தலையோடு தலையையும், மார்போடு மார்பையும் மோதித் தாக்கிக் கொண்டனர். (3)

தன்னுடன் மோதுபவரை இழுத்துச் சுழற்றுவதும், தூக்கி எறிவதும், அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் இறுகக் கட்டிக் கொண்டு கீழே தள்ளுவதும், எதிர்பாராமல் எதிரில் ஓடி வந்து மோதுவதும் விலகுவதுமெனப் பல முறைகளில் எதிர்த்தனர். (4)

ஒருவருக்கொருவர் வெல்ல விரும்பிக் கீழே விழுந்தவர்களைத் தூக்கி எறிந்தும், தலைக்கு மேல் தூக்கியும், குலுக்கியும், மடக்கியும் மற்றவரின் உடலுக்குத் தீங்கிழைத்தனர். (5)

அரசே! வலுவுமிக்கவருக்கும் வலுவற்றவருக்கும் இடையே நடக்கிற அந்தப் போரைக் கூட்டமாக நின்று பார்க்கிற மாதர்கள் அனைவரும் பரிவுடன் தமக்குள் பேசிக் கொண்டனர்—— “வலுவுமிக்கவருக்கும் வலுவற்றவருக்குமிடையே நடக்கும் இப்போரை அரசருக்கு எதிரிலேயே அனுமதிக்கிற அரச சபையினர் பெரும் தவறிழைக்கின்றனர். இது அறநெறியல்லவே! (6—7)

பெருமலை போன்று வைரம் பாய்ந்த உடல்வாகுள்ள மல்லர்கள் எங்கே? மிக மென்மையான உடல்வாகுள்ள வாலிபப் பருவமும் அடையாத இந்தக் குழந்தைகள் எங்கே? (8)

அறநெறிகளை மீறிய பாவம் இங்குள்ள அனைவருக்கும் நிச்சயம் உண்டாகப் போகிறது. தவறு நடக்குமிடம் எதுவானாலும் அங்கு கட்டாயம் இருக்கக் கூடாது. (9)

அரச சபையின் தவறான நடைமுறையைக் கண்ட அறிவாளி, அரச சபையில் நுழைய மாட்டான். தவற்றைச் சுட்டிக்காட்டாமலிருந்தாலும், மாற்றிச் சொன்னாலும், தெரிந்ததைத் தெரியாது என்று கூறினாலும், அந்த மனிதன் பாவியாகிறான். (10)

இதோ! எதிரியைச் சுற்றி வந்து எதிர்த்தெழுகிற ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் முகத்தில் வியர்வைத் துளிகள், தாமரை மலர் மீது பனித்துளிகள் போல் விளங்குவதைப் பார்! (11)

முஷ்டிகனிடம் கோபத்தால் விழி சிவந்திருப்பினும் புன்னகைபூத்து விளங்கும் பலராமனின் திருமுகத்தை நீங்கள் பார்க்கவில்லையா? (12)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவடிகளை பரமசிவனும் மகாலக்ஷ்மியும் வழிபடுகின்றனர். அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ, ஆயர்பாடியில் மனித உருவில் தம்மை மறைத்துக் கொண்டு, காட்டுப்பூக்களாலான மாலை தரித்து, பலராமனுடன் மாடுகளை மேய்த்து, புல்லாங்குழல் இசைத்து, மகிழ்ச்சியோடு விளையாடிக் கொண்டே கோகுலத்தைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தாரே! அந்த கோகுலம் மிகவும் புண்ணியம் செய்தது இல்லையா? (13)

இந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் வடிவழகு ஒப்புயர்வற்றது; வேறெங்கும் காண முடியாதது. நொடிக்கு நொடி புதிதாகத் தோன்றுவது. வேறெவராலும் பெற முடியாதது. புகழுக்கும் பெருமைக்கும் (செல்வத்திற்கும்) பேராளுமைக்கும் தனிச்சிறப்பு பெற்ற ஒரே இடம். இந்த வடிவழகைத் தினமும் கண்களால் பருகுகின்றனரே! அந்த கோபிகைகள் என்னதான் தவம் செய்தனரோ? (14)

பால் கறக்கும் போதும், உரலில் நெல் குத்தும் போதும் மற்றும் தயிர் கடைவது, வீடு மெழுகுவது, தொட்டிலாட்டுவது, குழந்தைகளை அழவிடாமல் சீராட்டுவது, நீர் தெளித்துப் பெருக்கிச் சுத்தம் செய்வது என்று அனைத்துப் பணிகளின் இடையேயும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்பால் பற்று கொண்டு, அன்பால் ஆனந்தக் கண்ணீர் மல்க, எப்போதும் இந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே பாடிக் கொண்டு, அவரிடமே உள்ளம் பதித்துத் தங்கள் வாழ்க்கையைக் கடத்துகிற அந்த கோபியரே கொடுத்து வைத்த பாக்கியசாலிகள்! (15)

காலையில் கோகுலத்திலிருந்து பசுக்களுடன் வெளிக்கிளம்பும் போதும், மாலையில் பசுக்களுடன் கோகுலத்தினுள் நுழையும் போதும், புல்லாங்குழல் வாசித்துக் கொண்டே திரும்பி வரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது வேணுநாதத்தைக் கேட்டு வீட்டினுள்ளிருந்து வேகமாக வெளியே வருகிற கோபிகைகள், பரிவுடன் கூடிய பார்வையும் புன்சிரிப்பும் கொண்ட அவரது திருமுகத்தை (நித்தமும்) காண்கின்றனரே! அவர்களன்றோ பெரும் புண்ணியம் செய்தவர்கள்!” (16)

இவ்வாறு பெண்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கையில், அனைத்துமறிந்த யோகேசனும், தம்மைச் சார்ந்தவரின் துயரைத் துடைப்பவருமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், எதிரியைக் கொல்ல முடிவு செய்தார். (17)

புதல்வர்களின் வலிமையை அறியாத பெற்றோர்களான வசுதேவரும் தேவகியும் (நந்தரும் யசோதையும்) பெண்கள் பயத்துடன் பேசுவதைக் கேட்டு, குழந்தைகளிடம் அன்பால் எழுந்த பாசத்தால் கலங்கி வருந்தினர். (18)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் சாணூரனும் மற்போர் முறைகளை ஒட்டி, எவ்வெவ்விதமாகப் போர் புரிந்தனரோ, அதேபோல் பலராமனும் முஷ்டிகனும் போர் புரிந்தனர். (19)

இடியின் தாக்குதல் போன்று கடுமையான பகவானின் உடல் மோதலால் உடல் நொறுங்கிய சாணூரன் அடிக்கடி களைப்புற்றான். (20)

(அதனால்) கோபங்கொண்ட சாணூரன், கழுகு போன்று வேகமாக எழும்பி இரு கைகளையும் முஷ்டியாக மடக்கி, பகவானின் மார்பில் தாக்கினான். (21)

அவனது தாக்குதலால், ‘பூமாலை கொண்டு அடிக்கப்பட்ட யானைபோல்’ கண்ணன் அசையாது நின்றார். சாணூரனை இரு கைகளாலும் இறுகப் பிடித்துப் பலமுறை வேகமாகச் சுழற்றினார். (22)

(அதனால்) உயிரிழந்த அவனைத் தரையில் ஓங்கி அடித்தார். ஆடைகளும் அணிகளும் கேசமும் மாலையும் சிதற, ‘இந்திரனது கொடிமரம் போல்’ (சாணூரன்) கீழே வீழ்ந்தான். (23)

அதேபோல், முதலில் முஷ்டிகன் பலராமனைத் தன் முஷ்டியால் குத்தினான். பலவானான பலராமனும் தன் கையால் ஓங்கி, அவனை அறைந்தார். (24)

அதனால், மிகவும் நடுக்கமுற்றவனாய் வாயிலிருந்து ரத்தத்தைக் கக்கிக் கொண்டு பெரும் வேதனையுடன் உயிரிழந்து, ‘பேய்க்காற்றால் வேருடன் பிடுங்கப்பட்ட மரம் போல்’ தரையில் வீழ்ந்தான். (25)

அரசே! அவனைத் தொடர்ந்து வந்த கூடனை (கூடன் என்ற பெயர் கொண்டவனை)ப் பிறரைத் தாக்குவதில் கைதேர்ந்த பலராமன், சிறிதும் கஷ்டமின்றி விளையாட்டாகவே, தன் இடது கை முஷ்டியால் ஓங்கியறைந்து கொன்றார். (26)

அப்பொழுது, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சலன் என்னும் மல்லனைத் தன் காலால் மிதித்துத் தலை சிதற மாய்த்தார். தோசலகன், இரண்டாகப் பிளக்கப்பட்டு வீழ்ந்தான். (27)

சாணூரன், முஷ்டிகன், கூடன், சலன், தோசலகன் என்ற ஐவரும் கொல்லப்பட்டதும், மற்ற மல்லர்கள் அனைவரும் உயிர் வாழ விரும்பி ஓடிவிட்டனர். (28)

பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் தங்கள் வயதுடைய கோபர்களை அருகில் அழைத்து, அவர்களுடன் முரசு அறைதலுக்கேற்ப காற்சதங்கைகள் ஒலிக்க ஓடியாடி விளையாடினர். (29)

பலராம—கிருஷ்ணர்களின் அற்புதமான இச்செயலைக் கண்ட சான்றோர்களான அந்தணர் முதலான எல்லா மக்களும், ‘நன்று, நன்று’ எனப் பாராட்டி மகிழ்ந்தனர். (30)

சிறந்த மல்லர்கள் இறந்தது கண்டு மற்றவர்கள் அரங்கைவிட்டு ஓடிப் போனதைப் பார்த்த கம்சன், பேரி முழக்கத்தை நிறுத்தச் சொல்லிப் பின்வருமாறு உத்தரவிட்டான். (31)

“தீய செயல் செய்யும் வசுதேவரின் புதல்வர்களான பலராம—கிருஷ்ணர்களை நகரைவிட்டு வெளியேற்றுங்கள். கோபர்களின் செல்வத்தைப் பறிமுதல் செய்யுங்கள். மதிகெட்ட நந்தனைச் சிறையிலிடுங்கள். (32)

தீய எண்ணம் படைத்த மதிகெட்ட வசுதேவன், எதிரியான அவர்களைச் சார்ந்துள்ள என் தந்தை உக்ரஸேனன், இவர்களைப் பரிவாரங்களுடன் விரைவில் கொன்றுவிடுங்கள்.” (33)

இவ்வாறு கம்சன் பிதற்றிக் கொண்டிருக்கும்போதே, பரம்பொருளான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சினம் கொண்டு மிகவும் உயரத்திலிருந்த கம்சன் அமர்ந்த மஞ்சத்தில் எளிதில் தாவி ஏறினார். (34)

தனக்கு யமனாக நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிற ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டு தீரனான கம்சன் விரைவாக இருக்கையைவிட்டு எழுந்து, கத்தியையும் கேடயத்தையும் கையில் எடுத்துக் கொண்டான். (35)

கையில் வாளேந்தி வானில் பறக்கும் கழுகு போன்று இடமும் வலமும் விரைவாகச் சுழன்று தாக்க வருகிற கம்சனை, எவராலும் எதிர்கொள்ள முடியாத உக்கிரமான பராக்கிரமமுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணன், கருடன் பாம்பைப் பிடிப்பதுபோல் வலுவாகப் பிடித்தார். (36)

உலகின் அச்சாரமும் தன்னிச்சைப்படி செயல்படுபவருமான பத்மநாபன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், கிரீடம் நழுவி விழுந்து நிற்கும் கம்சனின் தலைமுடியைப் பிடித்து உயர்த்தி, மஞ்சத்திலிருந்து கீழே அரங்கில் தள்ளி, அவன் மேலேறிக் குதித்தார். (அதனால் கம்சன் இறந்தான்.) (37)

அரசே! அங்கு கூடியிருந்த மக்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே இறந்த கம்சனை, ‘சிங்கம் யானையை இழுப்பதுபோல்’ இழுத்தார். அப்போது மக்கள் அனைவரும் ஹா! ஹா! என உரக்கக் கூச்சலிட்டனர். (38)

அவன் (கம்சன்) தன் உள்ளம் நடுங்க, நீர் பருகும் போதும், பேசும் போதும், உலாவும் போதும், தூங்கும் போதும், மூச்சுவிடும் போதும் என எப்போதும் சக்கராயுதபாணியான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே தன் முன் கண்டான். அதனால், பிறர் அடைய முடியாத ஸாரூப்ய முக்தியை அடைந்தான். (39)

அவன் உடன்பிறப்புக்களான கங்கன், நியக்ரோதன் முதலான எட்டு தம்பிகளும் அண்ணனுக்காகப் பழிவாங்கும் எண்ணத்துடன் கோபங்கொண்டு பலராம—கிருஷ்ணர்களை எதிர்த்தனர். (40)

மிக வேகமாக எதிர்த்து வரும் அவர்களை ரோஹிணியின் மைந்தனான பலராமன், ‘சிங்கம் விலங்குகளைக் கொல்வதுபோல்’ இரும்புத் தடியால் அடித்துக் கொன்றார். (41)

(அப்பொழுது) வானில் துந்துபிகள் முழங்கின. பகவானின் அம்சபூதர்களான பிரும்மா, பரமசிவன் முதலிய தேவர்கள் மகிழ்ந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மீது பூமாரிப் பெய்து துதித்துப் பாராட்டினர். தேவமாதர்கள் நர்த்தனம் புரிந்தனர். (42)

அரசே! அவர்களது மனைவியர், கணவர்களின் மரணத்தால் துயரடைந்து கண்ணீர் பெருகத் தலைகளில் அடித்துக் கொண்டு அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். (43)

கடுந்துயரடைந்த அப்பெண்கள், வீரப்படுக்கையில் படுத்துள்ள தமது கணவர்களைக் கட்டிக் கொண்டு கதறி அழுதனர். (44)

அன்புள்ளவரே! தர்மமறிந்தவரே! இரக்கமுள்ளவரே! நாதா! நாதனற்றவரிடம் பரிவு காட்டுபவரே! நீர் இறந்ததால் வீடும் மக்களும் நாங்களும் இறந்தோம். (45)

மாந்தருள் சிறந்தவரே! தலைவனான உம்மை விட்டுப் பிரிந்த இந்த நகரமும், எங்களைப் போலவே உற்சவங்களும் சுபகாரியங்களும் இல்லாது பொலிவிழந்து காண்கிறது. (46)

நாதா! ஒரு பிழையும் செய்தறியாத மக்களுக்குக் கொடும் துரோகம் செய்தீர்கள். அதனாலன்றோ இந்நிலையை அடைந்தீர்கள். மக்களுக்குத் துரோகம் செய்பவன் எப்படித்தான் நலம் பெறுவான்? (47)

அனைத்து உயிரினத்தையும் படைத்து—காத்து—மறைக்கும் இவரை (கண்ணனை) அவமதித்தவன் எங்கும் எப்போதும் இன்பம் பெறுவதில்லை. (48)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— உலகை வாழ வைக்கிற பகவான், அரசரின் மனைவிகளுக்கு ஆறுதல் கூறி, உலக வழக்கையொட்டி இறந்தவருக்குரிய ஈமக்கடன்களைச் செய்வித்தார். (49)

உடனே, ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும் தாய்—தந்தையரைச் சிறையிலிருந்து விடுவித்து, அவர்களின் திருவடிகளைத் தலைதொட்டு வணங்கினர். (50)

தேவகியும் வசுதேவரும் தம்மை வணங்கிய புதல்வர்களை, உலகின் ஈசுவரர்களாக உணர்ந்ததால், கட்டித் தூக்கியணைக்கக் கூச்சப்பட்டு (தயங்கி) நின்றனர். (51)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் நாற்பத்து நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நாற்பத்தைந்தாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீராம—கிருஷ்ணர்களின் குருகுலவாசம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— தன் பெற்றோர்கள் தனது உண்மைநிலையை உணர்ந்துவிட்டதை அறிந்த புருஷோத்தமரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், (அவர்கள் மக்கள் இன்பத்தை இன்னும் அனுபவிக்கவில்லையே என எண்ணி,) அவ்வாறு ஆகக் கூடாதென, மக்களை மயக்குகிற தன் மாயையை விரித்தார். (1)

ஸாத்வத வம்சத் திலகமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அண்ணனுடன் பெற்றோர்களிடம் வந்து அவர்கள் மகிழ, அடக்கமாக வணங்கி அன்புடன், ‘அம்மா! அப்பா!’ என அழைத்தார்—— “தந்தையே! எங்களைக் காணும் ஆர்வத்துடன், எப்போதும் எங்களையே நீங்கள் நினைத்திருந்த போதிலும், உங்கள் புதல்வர்களான எங்களால் எங்களது குழந்தைப் பருவம், பின் பாலகப் பருவம், பின் சிற்றிளம் பருவம் என பருவங்களுக்குரிய மகிழ்ச்சியை, உங்களுக்குத் தர இயலவில்லை. (2—3)

(ஏனெனில்,) விதிவசத்தால் எங்களுக்குத் தங்களருகில் வசிக்க வாய்ப்பு கிட்டவில்லை. ஆகையால், குழந்தைகள் பெற்றோரின் வீட்டிலிருந்து கொண்டு அவர்களால் சீராட்டப் பெறும் மகிழ்ச்சியையும் நாங்களும் பெறவில்லை. (4)

அறம் முதலிய எல்லா புருஷார்த்தங்களையும் பெறக் காரணமான இந்த உடல் பெற்றோர்கள் அளித்தது. அவர்களால் போஷிக்கப் பெற்றது. நூறாண்டு வாழ்ந்து பணிவிடை செய்தாலும், பெற்றோரது நன்றிக்கடனைத் தீர்க்க மனிதனால் இயலாது. (5)

வாய்ப்பும் திறமையும் பெற்ற புதல்வன், உடலாலும் செல்வத்தாலும் பெற்றோருக்குப் பணிவிடை புரியாவிடில், ‘அவன் இறந்தபின், தன் மாமிசத்தைத் தானே சுவைக்க நேரும்’ என்பதே உண்மை. (6)

முதிர்ந்த பெற்றோரையும், கற்புள்ள மனைவியையும், குழந்தையான புதல்வனையும், குருவையும், அந்தணரையும், தன்னைச் சரணடைந்தவரையும், வாய்ப்பும் சக்தியும் இருந்தும் காப்பாற்றாதவன் ‘உயிருள்ள சவம்’ என்பதில் சந்தேகமில்லை. (7)

சக்தியும் வாய்ப்புமின்றி, எப்போதும் கம்சனிடம் பயந்து நின்றதால், உங்களுக்குப் பணிவிடை செய்ய இயலாத எங்களுக்கு, இந்தப் பதினோர் ஆண்டுகளும் வீணே கழிந்தன. (8)

தந்தையே! தாயே! நாங்கள் இந்தப் பதினோரு ஆண்டுகளும் பிறரது பாதுகாப்பில் இருந்தோம். தீயவனான கம்சனால் துயருற்ற உங்களுக்குப் பணிவிடை புரிய இயலாமல் இருந்த எங்களது தவற்றைப் பொறுத்தருள வேண்டுகிறோம்.” (9)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு மாயையால் தானே உகந்து மனித வடிவேற்ற உலகின் ஆத்மாவான ஹரி ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அழகிய பேச்சில் மயங்கிய தேவகியும் வசுதேவரும், அவர்கள் இருவரையும் மடியிலமர்த்திக் கொண்டு அணைத்து மகிழ்ந்தனர். (10)

அரசே! அன்புப் பாசத்தில் கட்டுண்டு, ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக்கால் அவர்களை நனைத்து, குரல் தழுதழுக்க மயங்கி நின்று ஒன்றும் பேசாமலிருந்தனர். (11)

தேவகியின் மைந்தனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இவ்வாறு பெற்றோருக்கு ஆறுதல் கூறி, தாயின் தந்தையான உக்ரஸேனரை யாதவர்களின் அரசராக்கினார். (12)

“மகாராஜரே! நாங்களும் உங்கள் குடிமக்களே! எமக்கும் கட்டளையிடுங்கள். யயாதி மகாராஜனின் சாபத்தால், யது வம்சத்தினர் அரியாசனத்தில் அமர இயலாது. (13)

நான், தங்களது சேவகனாகப் பக்கத்திலிருக்கும்போது, தேவர் முதலானோரும் தங்களை வணங்கிக் கப்பம் கட்டுவர். மற்ற அரசர்களைப் பற்றிக் கேட்பானேன்?” என்று கூறினார். (14)

அகில உலகங்களையும் படைத்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், கம்சனிடம் பயந்து ஆங்காங்கு ஒளிந்து நின்ற யாதவர்கள், விருஷ்ணிகள், அந்தகர்கள், மது, தாசார்ஹர்கள், குகுரர்கள் முதலிய தன் உற்றார்—உறவினர்கள் அனைவரையும் மரியாதையோடு அழைத்து வந்து, வரவேற்று ஆறுதல் கூறி, வெளிநாட்டில் வசித்ததால் களைத்திருந்த அவர்களுக்கு, தாமே நேரில் சென்று பொருள் உதவி அளித்து, தத்தமது இல்லங்களில் வசிக்கச் செய்தார். (15—16)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனாலும் பலராமனாலும் காக்கப்பட்டுத் துயர் நீங்கிய சுற்றத்தார்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ண—பலராமர்களின் பாதுகாப்பு பெற்று, மனநிறைவுற்றவர்களாக, தத்தம் வீடுகளில் மகிழ்ச்சியுடன் சுகமாக வாழ்ந்தனர். (17)

(மேலும்,) எப்பொழுதும் மகிழ்ச்சியும் கனிந்த பார்வையும் குமிழ் புன்சிரிப்பும் கொண்டு தாமரை போன்று அழகாக விளங்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருமுகத்தை நித்தமும் கண்டு மகிழ்ந்தனர். (18)

மதுரையில் வசித்த வயது முதிர்ந்தவர்களும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தாமரை போன்ற திருமுகத்திலிருந்து பெருகும் அமுதத்தைக் கண்களாலேயே பருகி, வாலிபர்கள்போல் வலிமைமிக்கவரானார்கள். (19)

மன்னவா! தேவகியின் மைந்தர்களான ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானும் பலராமனும் நந்தகோபரை அணுகி, அவரை அணைத்துக் கொண்டு பின்வருமாறு கூறினர்—— “தந்தையே! அன்புமிக்க நீங்கள் இருவரும் எங்களை வளர்த்துச் சீராட்டினீர்கள். பெற்றோருக்குத் தம்மைவிடத் தம் புதல்வர்களிடம் அன்பு அதிகமல்லவா? (20—21)

வளர்க்கவும் காக்கவும் இயலாத பெற்றோரால் கைவிடப்பட்ட குழந்தைகளை, தம் குழந்தையாக ஏற்று வளர்ப்பவரே, உண்மையில் தாயும் தந்தையும் ஆகும். (தாங்கள் அவ்வாறு எங்களைக் காத்து வளர்த்தவர்கள்.) (22)

தந்தையே! இப்பொழுது நீங்கள் கோகுலத்திற்குத் திரும்பிச் செல்லுங்கள். இங்குள்ள சுற்றத்தார்களை இன்பமடையச் செய்தபின், அன்பால் வருந்துகிற உங்களைக் காண, நாங்கள் அங்கு வருகிறோம்.” (23)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இவ்வாறு ஆறுதல் கூறி, நந்தருக்கும் கோபர்களுக்கும் ஆடைகளும் அணிகலன்களும் வெண்கலப் பாத்திரங்களும் அளித்து உபசரித்தார். (24)

இவ்வாறு விடையளிக்கப் பெற்ற நந்தர் அன்பால் தளர்ந்து, கண்களில் நீர்மல்க, கோபர்களுடன் கோகுலம் சென்றார். (25)

அரசே! இதன்பின் வசுதேவர், புரோகிதரான கர்க்காசார்யார் மற்றும் அந்தணர்களைக் கொண்டு இரு புதல்வர்களுக்கும் இருபிறப்பாளர் முறைப்படி உபநயனம் செய்வித்தார். (26)

அந்தணர்களுக்குப் பலவித ஆடை—ஆபரணங்கள் அளித்து, அழகு செய்து உபசரித்து, தங்கமாலைகளும் பிற அணிகலன்களும் வெண்பட்டு ஆடைகளும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட ஏராளமான பசுக்களைக் கன்றுகளுடன் தட்சிணையாக அளித்தார். (27)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும் பிறந்தபொழுது பரந்த மனம் கொண்ட வசுதேவர் கோதானம் செய்ய சங்கல்பம் செய்து, மனத்தளவில் பல பசுக்களை தானம் செய்தார். பின்னர் (சிறையிலிருந்து விடுபட்டு) கோதானம் செய்ய முற்பட்டபோது, கம்சன் அவற்றைத் தவறான முறையில் பறித்துச் சென்றான். அதனை இப்பொழுது நினைவில் கொண்டு அவற்றையும் தானம் செய்தார். (28)

பிறகு இருவரும், யது குல ஆசார்யரான கர்க்கர் மூலம் உபநயன விதி முடித்து, இருபிறப்பாளர் நிலையை அடைந்து, காயத்ரீ மந்திரத்தை ஜபிக்கும் பிரம்மசரிய விரதத்தை முறைப்படி ஏற்றனர். (29)

அவர்களிருவரும் கல்விகள் அனைத்திற்கும் தோற்றுவாய்; அனைத்துமறிந்தவர்கள்; உலகின் நாயகர்கள். இருந்தும் இயல்பாகவே தம்மிடமுள்ள தூய அறிவொளியை மனித நிலைக்கேற்ப மறைத்துக் கொண்டிருந்தனர். (30)

குருகுலவாசத்தை விரும்பிய அவர்களிருவரும், அவந்தி நகரில் வசிக்கும் காசியப கோத்திரத்தைச் சார்ந்த ‘சாந்தீபனி’ முனிவரை அணுகினார்கள். (31)

குருவை முறைப்படி அடைந்த அவர்களிருவரும் பொறிகளை அடக்கி, குருவிடம் காட்டவேண்டிய குறையற்ற நடைமுறையை மற்றவர்களும் பின்பற்றுமாறு கையாண்டு, ஈசுவரனைப் போல் அவரை மதித்து, பயபக்தியோடு பணிவிடை செய்தனர். (32)

அந்த பலராம—கிருஷ்ணர்கள் தூய மனதுடன் செய்த பணிவிடைகளால் மகிழ்ந்த உத்தம அந்தணரான குரு சாந்தீபனி, அவர்களுக்கு சிக்ஷை முதலிய ஆறு அங்கங்களுடனும், உபநிடதங்களுடனும் கூடிய வேதங்கள் அனைத்தையும் போதித்தார். (ஆறு அங்கங்கள்:— சிக்ஷை, வியாகரணம், சந்தஸ், நிருக்தம், சோதிடம், கல்பம்.) (33)

அவ்வாறே மந்திரம், தேவதைகள் பற்றிய ரகசியங்களுடன் கூடிய தனுர் வேதத்தையும், தர்ம சாஸ்திரங்களையும், மீமாம்சை, தர்க்க சாஸ்திரம் முதலானவற்றையும், ஆறுவகைகள் கொண்ட மனு முதலிய ராஜநீதிகளையும் உபதேசித்தார். [ராஜநீதியின் ஆறுவகை:— ஸந்தி (உடன்படிக்கை), விக்ரஹம் (கலகம்), யானம் (வெளியேற்றுதல்), ஆஸனம் (தம்மோடு சேர்த்துக் கொண்டு தண்டித்தல்), த்வைதம் (பிரித்து விடுதல்), ஆஶ்ரயம் (அடைக்கலம் தரல்).] (34)

அரசே! கல்விகள் அனைத்தையும் வெளிப்படுத்திய பெருமைமிக்க அவ்விருவரும், குரு கற்பித்தவை அனைத்தையும் ஒரு முறை கேட்ட அளவிலேயே கற்றுக் கொண்டனர். (35)

மன்னா! ஒழுக்கம் நிறைந்த அவ்விருவரும் இரவும்—பகலுமாக அறுபத்து நான்கு நாட்களில் அறுபத்து நான்கு கலைகளையும் கற்று முடித்தனர். கல்வி முடித்ததும் குருதட்சிணை பற்றிக் குருவிடம் விண்ணப்பித்தனர். (36)

அரசே! அவர்களது பெருமையையும், மனித நிலைக்கப்பாற்பட்ட அறிவாற்றலையும் கண்ட குரு, தன் மனைவியுடன் கலந்தாலோசித்து, பிரபாஸக்ஷேத்திரத்தில் கடலில் இறந்த, தம் சிறுவனை மீட்டுத் தருமாறு கேட்டார். (37)

எல்லையற்ற ஆற்றல் படைத்த மகாரதர்களான ஸ்ரீகிருஷ்ண—பலராமர்கள், “அவ்வாறே செய்கிறோம்” என்று கூறி, ரதமேறி பிரபாஸக்ஷேத்திரம் வந்து கடற்கரையில் நொடி நேரம் அமர்ந்தனர். சமுத்திரராஜன் இவர்கள் ‘சாட்சாத் பரமன்’ என்றறிந்து மரியாதை செய்தான். (38)

“இங்கு, உங்கள் பெரும் அலைகளால் விழுங்கப்பட்ட எங்கள் குருபுத்திரனை விரைவில் திருப்பிக் கொடுங்கள்” என்று பகவான் அவனிடம் கேட்டார். (39)

சமுத்திரராஜன் கூறினான்—— “தேவதேவா! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! நான், அவனைக் கடத்தவில்லை. ‘பஞ்சஜனன்’ என்ற பெரும் அசுரன், சங்கு வடிவில் நீரின் அடியில் சுற்றி வருகிறான். அவன்தான் சிறுவனை இழுத்துச் சென்றிருப்பான்” எனக் கூறக் கேட்ட பகவான், விரைந்து நீரினுள் மூழ்கிச் சென்று, அவனை (பஞ்சஜனனை)க் கொன்றார். ஆனால், அவன் வயிற்றில் (குருவின்) குழந்தையைக் காணவில்லை. (40—41)

அவனது உடலிலிருந்த சங்கை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு, யமனின் அழகிய தலைநகரான ஸம்யமனி பட்டணத்திற்கு பலராமனுடன் சென்ற பகவான், சங்கை ஊதினார். மக்களை அடக்கி ஒடுக்கும் யமன், சங்கொலி கேட்டு பக்தி மிகுந்து அவர்கள் இருவரையும் முறைப்படி பூசனை புரிந்தான். எல்லோர் உள்ளத்திலும் அமர்ந்துள்ள ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வணங்கி, “விளையாட்டாக மனித உருவமேற்ற ஸ்ரீவிஷ்ணுவே! தங்கள் இருவருக்கும் நான் என்ன சேவை செய்ய வேண்டும்?’ என விண்ணப்பித்தான். (42—44)

பகவான் கூறினார்—— “யமதர்மராஜனே! என் ஆணையை ஏற்று, தன் முன்வினைக்கேற்ப இங்கு கொணரப்பட்ட என் குருவின் புதல்வனை அழைத்து வாருங்கள்.” (45)

“அவ்வாறே ஆகட்டும்” எனக் கூறிய யமதர்மராஜன், குருபுத்திரனை அழைத்துவர, அவனைத் தன் குருவிடம் சேர்ப்பித்து, “மேலும் வேண்டியதைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்” என இருவரும் விண்ணப்பித்தனர். (46)

குரு கூறினார்—— “குருவிற்கு ஆற்ற வேண்டிய நன்றிக்கடனை நன்கு செலுத்தினீர்கள். உங்களைப் போன்றவரின் குருவிற்கு ஆசைப்பட்டு நிறைவேறாதது எதுவுமே இருக்காது. (47)

நீங்கள் உங்கள் வீட்டிற்குச் செல்லலாம். புனிதமான புகழ் உங்களுக்கு உண்டாகட்டும். நீங்கள் கற்ற வித்தைகள் பழுதின்றி இப்பிறவியிலும் மறுபிறவியிலும் தொடரட்டும்.” (48)

அண்ணலே! குருவால் இவ்வாறு விடைகொடுக்கப் பெற்ற இருவரும் காற்றினும் கடிய வேகமுள்ளதும், மேகம் போன்று முழங்குவதுமான ரதத்திலேறி, தம் நகரத்திற்கு வந்தனர். (49)

ஸ்ரீராம—கிருஷ்ணர்களைக் கண்ட மக்களனைவரும், வெகுநாட்கள் அவ்விருவரையும் காணாதிருந்த துயரம் நீங்கி, இழந்த பொருட்களை மீளப் பெற்றதுபோல் பேரானந்தம் அடைந்தனர். (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் நாற்பத்தைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நாற்பத்தாறாவது அத்தியாயம் — உத்தவரின் கோகுல யாத்திரை

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— விருஷ்ணி வம்சத்தில் தோன்றியவருள் சிரேஷ்டரான உத்தவர், சிறந்த மந்திரி; கண்ணனின் அன்புக்குரிய நண்பர்; பிருஹஸ்பதியின் நேரிடைச் சீடர்; அறிவாளிகளில் மிகச்சிறந்தவர். (1)

தன்னை அண்டியவரின் துயர் நீக்குகிற பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ஒரு நாள் தன்னிடம் தனித்த அன்பு கொண்டவரும், தனக்கு மிகவும் பிரியமானவரும், பக்தருமான அவரைத் தனியாக ஓரிடத்திற்கு அழைத்துச் சென்று, தமது கைகளால் அவரது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு கூறலானார். (2)

“அன்பனே உத்தவா! நீ கோகுலம் சென்று, எமது பெற்றோருக்கு மகிழ்ச்சியை அளிக்க வேண்டும். கோபிகைகளுக்கு எனது இனிய செய்தியைக் கூறி, என்னை விட்டுப் பிரிந்ததால் ஏற்பட்டுள்ள துயரைப் போக்க வேண்டும். (3)

அவர்கள் என்னிடமே மனத்தைப் பதித்தவர்கள். என்னிடம் உயிரையே வைத்தவர்கள். எனக்காக அவர்கள் தங்கள் பதி—புத்திரர்களைத் துறந்து, இனிய சுகத்தை விட்டவர்கள். அன்புக்கும் பிரியத்திற்கும் உரிய ஆத்மாவாக என்னையே கொண்டவர்கள். எனக்காகவே இக—பர உலகங்களையும், ஆற்றவேண்டிய அறநெறிக் கடமைகளையும் நீத்தவர்கள். ஆகவே, எனக்காகவே நான் அவர்களைக் காத்து வருகிறேன். (4)

பிரியமானவர்களுள் மிகவும் பிரியமான நான், அவர்களை விட்டு வெகுதூரத்தில் இருப்பதால், என்னையே நினைத்து, என்னைக் காணும் பேராவலால் தளர்ந்து, மயங்கி நிற்கின்றனர். (5)

‘நான் விரைவில் திரும்பி வருவேன்’ என்று கூறிய என் வார்த்தையை நம்பி, என்னிடமே உயிரை வைத்துள்ள கோபிகைகள், எப்படியோ கஷ்டப்பட்டுத் தங்கள் உயிரைப் பிடித்து வைத்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.” (6)

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—— அரசே! (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) இவ்வாறு கூறவே, உத்தவர் மிக்க ஆதரவுடன் யஜமானரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் செய்தியைத் தாங்கி, ரதமேறி நந்தகோகுலம் சென்றார். (7)

சூரியன் மறையும்போது உத்தவர் நந்தகோகுலத்தில் நுழைந்தார். கோகுலத்தில் நுழைகிற பசுக்களின் குளம்படி தூசியால் உத்தவரின் ரதமே மறைந்தது. (8)

பருவமடைந்த பசுக்களுடன் இணைவதற்காகச் சூடடைந்த கொழுத்த காளைகள், ஒன்றுக்கொன்று போட்டியிட்டுக் கனைத்தன. பால் நிறைந்ததால் மடி கனக்க, பசுக்கள் தன் கன்றுகளை நோக்கிக் கனைத்துக் கொண்டு ஓடின. (9)

தாயின் மடியில் பால் குடிக்க அவிழ்த்துவிடப்பட்ட வெள்ளை நிற பசுங்கன்றுகள், இங்குமங்கும் பாய்ந்து ஓடுவது மிக அழகாக இருந்தது. மாடு கறக்கிற ஒலியும், புல்லாங்குழல் கீத ஒலியும் இனிமையாகக் கேட்டன. (10)

தங்களை நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்ட கோபர்களும் கோபிகைகளும் ஸ்ரீராம—கிருஷ்ணர்களின் மங்களமான திருவிளையாடல்களைப் பாட, கோகுலம் மேலும் அழகுடன் விளங்கியது. (11)

கோபர்களின் வீடுகளில் அக்னி, சூரியன், அதிதிகள், பசுக்கள், அந்தணர்கள், பித்ருக்கள் (மூதாதையர்), தேவர்கள் ஆகியவர்களின் வழிபாடு நடந்து கொண்டிருந்தது. தூபங்கள், தீபங்கள், பூமாலைகள் — இவைகளால் மனத்தைக் கவர்வதாகவும் இருந்தன. (12)

தோட்டங்கள் எங்கும் பூத்துக் குலுங்கின. பறவைகள் இனிமையாகக் கூவின. வண்டுகள் கூட்டமாக இனிது ரீங்கரித்தன. அன்னப்பட்சிகளும் குளக்கோழிகளும் தாமரைகளும் நிரம்பிய நீர்த்தேக்கங்கள் அழகுடன் விளங்கின. இவ்வாறு அழகாக விளங்கும் நந்தகோகுலத்தை உத்தவர் அடைந்தார். (13)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அன்புக்குரிய தோழரான உத்தவர் அங்கு வந்ததும், அவரை கிருஷ்ணனாகவே நினைத்து மகிழ்ச்சியோடு வரவேற்று கட்டியணைத்து அன்புடன் உபசரித்தார், நந்தர். (14)

சிறந்த உணவுண்டு கட்டிலில் சுகமாக அமர்ந்த அவரது கால்களை வருடிக் களைப்பு நீக்கி, நந்தர் நலம் விசாரித்தார். (15)

“பெரும் பாக்கியம் செய்த அன்பனே! எங்கள் நண்பர் வசுதேவர், கம்சனது துயர் நீங்கி, தம் புதல்வர்கள், நண்பர்கள் சூழ நலமாக உள்ளாரா? (16)

சான்றோர்களும் அறநெறி தவறாதவர்களுமான யாதவர்களைத் துன்புறுத்திய பாவி கம்சன் நல்லவேளையாகத் தன்வினையாலேயே அவனுக்குத் துணையாக நின்றவர்களுடன் கொல்லப்பட்டான். (17)

கிருஷ்ணன் எங்களையும், தாயான யசோதையையும், சுற்றங்களையும், நண்பர்களையும், கோபர்களையும், தன்னையே நம்பியிருக்கும் இந்த கோகுலத்தையும், பசுக்களையும், கோவர்த்தன மலையையும் எப்பொழுதாவது நினைப்பதுண்டா? (18)

தன் சுற்றத்தைக் காண கிருஷ்ணன் இங்கு ஒரு தடவையாவது வருவானா? அப்போதாவது அவனது இனிய புன்சிரிப்பும் கனிந்த பார்வையும் அழகிய நாசியும் கொண்ட திருமுகத்தைக் காண்போமா? (19)

கிருஷ்ணன் பரந்த மனது படைத்தவன். காட்டுத்தீ, பெருங்காற்று, பெருமழை, (மற்றும்) விருஷாசுரன், அகாசுரன் என்று தப்ப முடியாத மரணபயங்களிலிருந்து எங்களைக் காப்பாற்றினான். (20)

ஐயனே! உத்தவரே! கிருஷ்ணனின் சிறந்த ஆற்றல்களையும், விளையாட்டாகக் கடைக்கண்களால் கனிவோடு பார்த்ததையும் சிரித்ததையும் பேசியதையும் நினைக்கும்போது, எங்கள் செயலனைத்தும் தடுமாறுகின்றன. (21)

முகுந்தனது திருவடி பதிந்த ஆற்றங்கரை, மலை, காடு முதலிய இடங்களையும், அவன் விளையாடிய இடங்களையும் பார்க்கிறபோது, மனத்தினுள் அவனே எங்கும் பரவி நிற்கிறான். அங்கு மெய்மறந்து அவனையே காண்கிறோம். (22)

கர்க்க முனிவர் முன்பு கூறியதுபோல் நிச்சயமாக தேவர்களது காரியத்தைச் செய்து முடிக்க, தேவர்களில் சிறந்த இருவர்தான் கிருஷ்ணனாக, பலராமனாக இங்கு வந்து அவதரித்துள்ளனர் என நினைக்கிறேன். (23)

பத்தாயிரம் யானை பலமுள்ள கம்சனையும், மல்லர்களையும், குவலயாபீடம் என்ற யானையையும், சிங்கம் விலங்குகளைக் கொல்வது போல் விளையாட்டாகக் கொன்றான். (24)

மூன்று பனைமர உயரம் கொண்ட வலிவுமிக்க வில்லை, யானை ஒரு சிறிய குச்சியை முறிப்பதுபோல் ஒரு கையால் முறித்தான். கோவர்த்தன மலையை ஏழு நாட்கள் ஒரு கையால் தாங்கி நின்றான். (25)

தேவர்களையும் அசுரர்களையும் வென்ற பிரலம்பன், தேனுகன், அரிஷ்டன், திருணாவர்த்தன், பகன் முதலிய பல அசுரர்களை, இவன் இங்கு விளையாட்டாகக் கொன்றான்.” (26)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே உள்ளம் பதித்த நந்தர் இவ்வாறு நினைத்து நினைத்து ஆசை பொங்க, புதல்வனிடம் வைத்த அன்பு வெள்ளத்தால் நா தழுதழுக்கப் பேசாமலிருந்தார். (27)

தன் புதல்வனின் தீராத விளையாட்டுக்களை நந்தர் வர்ணிக்கக் கேட்ட யசோதை, கண்ணன் மேல் கொண்ட அன்பினால் மார்பகங்களில் பால் சுரக்க, கண்களில் நீர் பெருக நின்றாள். (28)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் நந்தருக்கும் யசோதைக்கும் உள்ள பேரன்பைக் கண்ட உத்தவர் மனம் மகிழ்ந்து நந்தரிடம் கூறினார். (29)

உத்தவர் கூறுகிறார்—— “மனித இனத்திற்கே பெருமை தருபவரே! இவ்வுலகில் உடல் பெற்ற மாந்தருள் நீங்களிருவருமே பாராட்டத்தக்கவர்கள். ஏனெனில், எல்லோரும் கொண்டாடும் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடத்தில், ‘புத்திரன்’ என்ற பாவனையுடன் இத்தகைய பற்று கொண்டுள்ளீர்களே! (30)

பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் உலகத்தின் நிமித்த காரணரும், உபாதான காரணரும் ஆவார்கள். இயற்கையையே ஆள்கின்ற முற்படத்தோன்றிய பிரதான புருஷர்கள். தோன்றிய பொருளனைத்திலும் உட்புகுந்து கலந்து நின்று, அவற்றையும், அவற்றிலிருந்து வேறுபட்ட உள்ளறிவான ஜீவனையும் ஆள்பவர்கள். (31)

மனிதன், பிராணன் (உயிர்) நீங்கும்போது ஒரு கணநேரம் தன் மனத்தைத் தூய்மையுடன் இவரிடம் பதித்தால், கர்மவாஸனை அகன்று, ஆத்மாவை உணர்ந்து, சூரியனைப் போன்ற தூய ஒளி வடிவம் பெற்று, பெருநிலையான முக்தியைப் பெறலாம். (32)

எல்லா ஜீவர்களுக்கும் ஆன்மாவான மூலகாரணர் இவரே. ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக மனித வடிவம் ஏற்ற ஸ்ரீமந்நாராயணனே இவர். அவரிடம் நீங்கள் இருவரும் அளவற்ற வாத்ஸல்யத்தைக் காட்டுகிறீர்கள். இதைவிட இனி, நீங்கள் செய்யத்தக்க புனிதப் பணி வேறு என்ன இருக்கிறது? (33)

அச்சுதனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், மிக விரைவிலேயே கோகுலம் வந்து உங்கள் அருகிலேயே இருக்கப் போகிறார். பக்தர்களைக் காக்கும் அவர், பெற்றோர்களான உங்கள் விருப்பத்தையும் நிறைவு செய்யப் போகிறார். (34)

மல்ல அரங்கின் நடுவே ஸாத்வத வம்சத்தின் எதிரியான கம்சனை அழித்தவுடன் தங்களை அணுகி, ‘நான் விரைவில் கோகுலம் வருவேன்’ என்று கூறியதை மெய்ப்பிக்கப் போகிறார். (35)

பெரும்பாக்கியம் செய்த நீங்கள் வருந்த வேண்டாம். ஸ்ரீகிருஷ்ணனை விரைவிலேயே காணப் போகிறீர்கள். விறகில் நெருப்புபோல் எல்லோருடைய உள்ளத்திலும் அவர் நிறைந்து நிற்கிறார். (36)

[ஒப்புநோக்குக:—

விறகிற் தீயினன் பாலில் படுநெய் போல்

மறைய நின்றுளன் மாமணிச் சோதியான்

— அப்பர் பெருமான் — தேவாரம்]

உடற்பற்றற்ற அவருக்கு ‘இது தன்னுடையது’ என்ற நினைப்பு இல்லை. அதனால், அவருக்குப் பிரியத்திற்கு உரியவரோ—அல்லாதவரோ, மேலானவரோ—கீழானவரோ கிடையாது. எங்கும் எல்லாவற்றிலும் ஒரே சீராக உள்ளவராதலின் ஈடற்றவரும் கிடையாது. தீய எண்ணம் கொண்டவனும் அவருக்குத் தீயவனல்லன். (37)

அவருக்குத் தாயோ—தந்தையோ, மனைவியோ—மக்களோ, உற்றாரோ—மற்றாரோ கிடையாது; உடலும் பிறவியும் கிடையாது. (38)

இவ்வுலகில் அவருக்கெனத் தனித்த செயல் எதுவுமே இல்லை. இருப்பினும், சான்றோர்களான பக்தர்களைக் காத்துத் திருவிளையாடல் புரிய சத்துவ குணம் பொருந்திய தேவர்களாகவும், தாமஸ குணம் பொருந்திய மீன் முதலிய ஈனப்பிறவிகளிலும், முக்குணங்களும் கலந்த மனிதப்பிறவிகளிலும் திருவவதாரம் செய்கிறார். (39)

[ஒப்புநோக்குக:—

‘என்னின்ற யோனியுமாய்ப் பிறந்தாய்

இமையோர் தலைவா’

— ஆழ்வார்]

குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட அவர், விளையாட்டாக சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களையும் ஏற்கிறார். பிறப்பு—இறப்பற்ற அவர், விளையாடல் புரிய மனங்கொண்டு உலகைப் படைத்து—காத்து—ஒடுக்குகிறார். (40)

நாம் வேகமாகச் சுற்றும் போது கண்கள் சுழன்று உலகமே சுழல்வதாக எண்ணுகிறோம். அதுபோல் சித்தம் செயல்படும்போது ஆத்மாவானது, ‘யான், எனது’ என்ற எண்ணத்தின் காரணமாக, தன்னையே கர்த்தாவாக எண்ணுகிறது. (41)

உங்கள் இருவருக்கு மட்டுமே இவர் புதல்வரல்லர். பகவான் ஸ்ரீஹரியே எல்லோருக்கும் புதல்வரும் ஆத்மாவும் தந்தையும் தாயும் ஈசனும் ஆவார். (42)

கண்டது, கேட்டது, நடந்தது, நடப்பது, நடக்கவிருப்பது, அசையாதது, அசைவது, பெரியது, சிறியது என எல்லாமே உண்மையில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தவிர வேறல்ல. அவரே எல்லாமானவர். எல்லாவற்றின் ஆத்மாவான உண்மைப் பொருளும் அவரே.” (43)

அரசே! இவ்வாறு நந்தரும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் நண்பரான உத்தவரும் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது இரவு கழிந்தது. விடியற்காலையில் கோபிகைகள் எழுந்தனர். தீபங்களை ஏற்றினர். வாயிற்படிகளில் மஞ்சள் குங்குமமிட்டு வாஸ்து தேவதையை வணங்கினர். பின், தயிர் கடையத் தொடங்கினார்கள். (44)

கடைகிற கயிறு இழுக்கும் கைகளில் உள்ள வளைகளில் பதிக்கப்பட்ட இரத்தினங்களில் தீப ஒளிபட்டு, அவை மேலும் ஒளிர்ந்தன. இடுப்பு அசைய அசைய, மார்பகமும் ஹாரங்களும் குண்டலங்களும் குலுங்கின. கன்னத்தின் சிகப்பும், நெற்றிக் குங்குமத்தின் சிகப்பும் முகத்தை மேலும் அழகுறச் செய்தன. (45)

தாமரைக்கண்ணனான கண்ணனைப் பற்றிப் பாடுகிற கோகுலத்து மாதர்களின் குரல் வானை எட்டியது. அதில் தயிர் கடைகிற ஒலியும் கலந்தது. அவ்வொலியால் நாற்றிசைகளிலும் உள்ள தீயவைகள் (அமங்களங்கள்) விலகின. (46)

சூரிய பகவான் உதிக்கும் காலை வேளையில், நந்தகோபரின் வீட்டுவாயிலில் தங்கத்தாலான ஒரு ரதம் நிற்பது கண்ட கோகுலவாசிகள், ‘இது யாருடைய ரதம்?’ என்று வினவினர். (47)

“கம்சன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றிய அக்ரூரர் வந்துள்ளாரோ? தாமரைக்கண்ணனான கண்ணனை மதுரைக்கு அழைத்துச் சென்றாரே, அந்த அக்ரூரரா? (48)

ஏற்கனவே, நம் கண்ணனை அழைத்துச் சென்று, தீயவனான கம்சனுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தார். இப்போது இறந்த அவனது ஈமச்சடங்குகளை நம்மைக் கொண்டு நிறைவேற்றப் போகிறாரா?” என்றிவ்வாறு பெண்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கையில், காலையில் செய்ய வேண்டிய கர்மானுஷ்டானங்களை முடித்துக் கொண்ட உத்தவர், அங்கு வந்தார். (49)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் நாற்பத்தாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நாற்பத்தேழாவது அத்தியாயம் — பிரமர கீதம் (வண்டுகளின் இனிய கீதம்)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— முழந்தாள் வரை நீண்டு தொங்கும் திருக்கைகள், அன்றலர்ந்த தாமரை போன்ற திருக்கண்கள், அரையில் மஞ்சள் பட்டாடை, கழுத்தில் தாமரைப்பூமாலை, அழகிய தாமரை போன்ற திருமுகம், இரத்தினங்கள் பதித்து மின்னுகின்ற குண்டலங்கள், கண்ணனையொத்த திருவடிவம் — இவ்வாறு அழகான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பக்தனான உத்தவரைக் கோபிகைகள் கண்டனர். (1)

“பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகாக சிரித்த முகத்துடன் விளங்கும் இவர் யார்? ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் போன்று திருவேடம், அலங்காரங்கள் பூண்டது ஏன்? எங்கிருந்து வருகிறார்? இவர் யாரைச் சேர்ந்தவர்?” என்று (அவரைப் பற்றி முழுமையாக) அறிய விரும்பி புன்னகைத்த கோபிகைகள், உலகம் புகழ் கண்ணனது திருவடிகளில் அடிமைபூண்ட உத்தவரைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். (2)

உத்தவர், ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமிருந்து செய்தி கொணர்ந்துள்ளதை அறிந்து, தனிமையில் வெட்கத்துடன் கூடிய புன்சிரிப்பும், இனிய பார்வையும் கொண்டு இன்சொற்கள் கூறி வரவேற்று உபசரித்து ஆசனத்தில் அமர்த்தி வணங்கி வினயமாக வினவினர். (3)

“இங்கு வந்துள்ள தாங்கள் யது நாதரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பக்தர் (சேவகர்) என அறிகிறோம். தங்கள் யஜமானர் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் பெற்றோர்களுக்குப் பிரியத்தைச் செய்ய விரும்பித் தங்களை அனுப்பினாரோ? (4)

அதுவன்றி கோகுலத்தில் அவர் நினைப்பதற்கு வேறு ஏதொன்றுமிருப்பதாக எங்களுக்குத் தோன்றவில்லை. உற்றாரிடம் கொண்ட அன்பின் பிணைப்பை முனிவராலும் விட முடியாதல்லவா? (5)

தாம் நாடும் பொருளைப் பெற, பிறரிடம் காட்டும் நட்பானது, ஆண்கள் பெண்களிடம் வைப்பதுபோலவும், வண்டுகள் பூக்களிடம் வைப்பதுபோலவும், காரியம் கைகூடும் வரைதான் தொடரும். (6)

கைப்பொருளற்ற ஏழையை வேசியும், ஆளும் திறமையற்ற அரசரை மக்களும், குருவைக் கல்வி கற்று முடித்த மாணவரும், தட்சிணை தந்துவிட்ட யஜமானனை ருத்விக்குகளும், காய்ப்பு நின்ற மரத்தைப் பறவைகளும், உண்டபின் உண்ட வீட்டை அதிதியும், எரிந்த காட்டை விலங்குகளும், உண்மையில் அன்பு கொண்டிருப்பினும் தான் அனுபவித்த பெண்ணை ஜாரபுருஷனும் புறக்கணிப்பது உலகின் வழக்கமேயன்றோ!” (7—8)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தூதரான உத்தவர் கோகுலம் வந்தபோது, கோவிந்தனிடமே பேச்சும் உடலும் உள்ளமும் (மனோவாக்காயங்கள்) லயித்துவிட்ட கோபிகைகள், உலக நடைமுறைகளில் ஈடுபாடற்று இருந்தனர். (9)

குழந்தைப்பருவத்திலும் இளம்பருவத்திலும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் செய்த பிரியமான லீலைகளை நினைத்து நினைத்து பாடிக் கொண்டு வெட்கத்தைவிட்டு அழுது கொண்டிருந்தனர். (10)

ஒரு வண்டைக் கண்ட கோபிகை, ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் இணைவதைப் பற்றிய சிந்தனையில் தன்னைச் சமாதானம் செய்ய, கண்ணன் அதைத் தூதுவனாக அனுப்பியுள்ளதாகக் கற்பனை செய்து கொண்டு கூறலானாள். (11)

கோபிகை கூறுகிறாள்—— “வஞ்சகனுடன் உறவு கொண்ட வண்டே! கண்ணனது வனமாலை எங்கள் சக்களத்தியின் மார்பில் பட்டு கசங்கி, அதில் நீ படிந்ததும், அங்குள்ள சிவந்த குங்குமம் உனது மீசைகளில் படிந்து காணப்படுகிறது. ஆகையால், நீ எங்கள் காலைத் தொடாதே. (வணங்குவதுபோல் பாசாங்கு செய்து எங்களைச் சமாதானம் செய்ய முயலவேண்டாம்.) யாதவர்களின் தலைவரான கிருஷ்ணன், மதுரை நகரப் பெண்டிர்களிடமே அன்பைச் செலுத்தட்டும். சபையிலுள்ள யாதவர்களும் அதைக் கண்டு ஏளனம் செய்யட்டும். நீ, ஒரே பூவையா காதலிக்கிறாய்? வெவ்வேறு பூக்களைத் தேடியலைகிறாயே! அதுபோலத்தான் கிருஷ்ணனும். அவரது தூதுவன்தானே நீயும். எங்கள் சக்களத்திகளின் மார்புத்தட குங்குமப் பிரசாதம், கிருஷ்ணன் பக்கலிலேயே இருக்கட்டும். அதை ஒன்றும் எங்களுக்கு உன் மூலம் அனுப்ப வேண்டாம். (12)

உருவ நிறத்திலும், செயல்களிலும் உன்னைப் போன்றவர்தான் அவரும். நீயும் கறுப்பு, அவரும் கறுப்பு. நீ, பூவில் தேனை மட்டும் பருகிவிட்டு, பின் அதை விட்டுச் சென்று விடுகிறாயல்லவா? அப்படித்தான் கிருஷ்ணனும். உலகியலையே மறந்து மயங்கச் செய்யும் தன் திருக்கனிவாயமுதத்தை ஒரே ஒரு தரம் எங்களுக்கு அளித்துவிட்டு, உடனே நழுவிவிட்டார். என்ன இருந்தாலும் நாங்கள் நாகரீகம் அறியாத பாமரர்கள்தானே. (‘மதுரை நகரப் பெண்கள் நல்ல நாகரீகம் உடையவர்கள், நாங்கள் அவ்வாறல்ல’ என்று நினைத்துதானே, எங்களை விட்டுச் சென்றார், கண்ணன்.) இவ்வாறு சபல சித்தமுள்ள கிருஷ்ணனது திருவடிகளை ஸ்ரீலக்ஷ்மிதேவி எவ்வாறுதான் சேவிக்கிறாளோ? ஒருவேளை இவரது மனம் கவரும் கனிந்த வஞ்சப் புகழ்ச்சிச் சொற்களைக் கேட்டு மதிமயங்கியிருப்பாளோ? அந்தோ, பாவம்! (13)

வண்டே! நாங்களோ வீடுவாசலற்ற காட்டுவாசிகள். எங்கள் எதிரே யதுக்களின் தலைவரான கிருஷ்ணனைப் பற்றிய பழங்கதைகளை ஏன் வீணாகப் பாடுகிறாய்? அர்ஜுனனின் நண்பரான கிருஷ்ணனது நகரத்துப் பெண்களிடம் சென்று, அவரது வரலாற்றைப் பாடு. அதைக் கேட்டு தங்கள் மார்பகத்து வேதனை குறையவே, மகிழ்ந்த அவர்கள் நீ விரும்பியதை நிறைவுறச் செய்வார்கள். (14)

மனத்தைப் பற்றி இழுக்கும் கபடு நிறைந்த அவரது புன்சிரிப்பையும், புருவங்களின் நெளிவையும் கண்டு மயங்காத பெண்கள், விண்ணிலும் மண்ணிலும் பாதாள உலகிலும் (மூவுலகிலும்) இல்லை. அப்படியிருக்க, இந்தப் பெண்கள் எம்மாத்திரம்? ஏன்? லக்ஷ்மிதேவியே இவரது பாததூளியை வழிபடுகிறாளே! அந்நிலையில் எங்கள் நிலைதான் என்ன? எனினும் கஞ்சனை, புகழ்மிக்க வள்ளல் என்பது தகுமா? ஏழைகளிடத்தில் அன்பு செலுத்துபவனைத்தானே ‘உத்தமசுலோகன்’ (அனைவரும் புகழ்பவன்) என்றழைக்கத்தகும்? (15)

உன் காலைத் தலையில் வைக்காதே. அதை எடு. கிருஷ்ணனிடமிருந்து இங்கு தூது வந்து அழகாக இனிய சொற்களைப் பேசி, முகுந்தன் பக்கம் சாரும்படி சமாதானம் செய்யத் தெரிந்த உன்னை, நான் நன்கறிவேன். அவருக்காகப் பிள்ளைகளையும் கணவரையும் மற்ற உறவினரையும் விட்டு வந்த எங்களைப் பற்றிச் சிறிதும் சிந்தியாது நன்றி மறந்து கைவிட்டாரே. இனியும் அவரை நம்பி நாங்கள் நட்பு (சந்தி) கொள்ள வேண்டுமா? நீயே சொல்! (16)

ஊன் உண்ண மானைக் கொல்கிற வேடனைப்போல் (ஸ்ரீராமாவதாரத்தில்) வானரர்களின் அரசனான வாலியைக் கொன்றார். பெண்ணிற்கு (சீதைக்கு) அடிமையாகித் தன்னை விரும்பிக் காதலித்து வந்த மற்றொரு பெண்ணான சூர்ப்பணகையை அலங்கோலமாக்கினார். பலிச் சக்கரவர்த்தி அளித்த பூஜையை ஏற்று, பின்னர் அவனையே காக்கையைப்போல் (காக்கைத் தன் இனத்தாரையும் கரைந்தழைத்து, தனக்கு உணவு வைத்தவனைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து தொந்தரவு தருவதுபோல்) (வருணபாசத்தால்) கட்டினார். இந்தக் கறுப்பனின் நட்பு போதுமப்பா! ‘அப்படியிருக்க, ஏன் அவரைப் பற்றியே நினைக்கிறீர்கள்?’ என்று கேட்கிறாயா? உண்மையைக் கூறுவதானால், அவரது திருவிளையாடல்களைக் கேட்டு மனம் பறிகொடுத்தவளுக்கு, அவரைப் பற்றிச் சொல்லாமல் இருக்க முடியாது. அதனால்தான் விட முடியவில்லை! (17)

அந்த கிருஷ்ணனின் திருவிளையாடல்களைக் காது குளிரக் கேட்டு, அதன் அமுதத் துளிகளை ஒரு தடவை பருகிய மக்கள், சுகம்—துக்கம் போன்ற துவந்துவ பாதிப்பு (இருமை) நீங்கித் தன்னையே இழந்து, தன்னை நம்பியுள்ள இரங்கத்தக்க வீடுவாசல்களையும் குடும்பத்தையும் துறந்து, தாமும் இரங்கத்தக்கவராகி, பறவைகள் போல் நிலைகொள்ளாமல் சுற்றித் திரிந்து, உயிரைக் காக்க கரதல பிச்சையேற்றுத் துறவிகளாக இருந்தும், கிருஷ்ணனது திருவிளையாடல்களை மறக்க முடியாமல் இருக்கின்றனர். (18)

தூதுவரே! அறிவற்ற பெண்மான்கள் வேடனது பாட்டை உண்மை என நம்பி, அவன் அம்பால் அடிபட்டுச் சாவதுபோல், நாங்களும் அடிக்கடி அவரது கபடப் பேச்சைக் கேட்டு உண்மையான அன்புடன் பேசுவதாக நம்பி, அவரது நகம் பட்டதால் காம உணர்வு அதிகமாகி, இப்பொழுது துன்புறுகிறோம். ஆகையால், இனி பேசுவதானால் அவரைப் பற்றிப் பேசாது, வேறு பேச்சு பேசுங்கள், ஐயா! (19)

எங்கள் அன்பரான கண்ணனின் தோழரே! எங்களது பேரன்புக்குரிய கண்ணனால் அனுப்பப் பெற்று, இங்கு மறுபடியும் திரும்பி வந்தீரா? ஐயனே! தாங்கள் மதிப்பிற்குரியவர். என்ன வேண்டுமோ, கேளுங்கள் (தருகிறோம்). நல்லவரே! ஸ்ரீலக்ஷ்மியென்ற பெண் எப்போதும் அவரது திருமார்பிலேயே நகராமல் இருக்கிறாளே? அவளை விட்டுப் பிரிந்திருக்க முடியாத அவரிடம் எங்களை எப்படித்தான் அழைத்துச் செல்வீரோ? (20)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. ‘நித்யைவைஷா ஜகந்மாதா விஷ்ணோ: ஶ்ரீ: அநபாயிநீ’ (ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம்) — ‘பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவை விட்டகலாத மகாலக்ஷ்மி எப்பொழுதும் இருப்பவள்.’

2. ‘அகலகில்லேன் இறையும் என்றலர்மேல் மங்கை யுறைமார்பா!’ (திருவாய்மொழி 6—10—10)]

நல்மனமுடைய ஏ, வண்டே! அது சரி! எங்கள் இனியரான கண்ணன் இப்போது மதுரையில்தான் இருக்கிறாரா? அவர் தன் பெற்றோரையும் உற்றாரையும் உறவினர்களான கோபரையும் நினைக்கிறாரா? அவர் அடிமைகளான எங்களைப் பற்றி எப்போதாவது பேசுவதுண்டா? அகிலின் நறுமணம் கொண்ட திருக்கரத்தை, எங்கள் தலைமீது எப்போதாவது வைப்பாரா?” (21)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கோபிகைகள் கூறியதைக் கேட்ட உத்தவர், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அன்புடன் சொன்ன செய்திகளைக் கூறி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் காணப் பேராவல் கொண்ட கோபிகைகளைச் சமாதானப்படுத்திப் பின்வருமாறு கூறினார். (22)

உத்தவர் கூறுகிறார்—— ஆகா! இவ்வாறு உங்கள் மனம் பகவானான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் மட்டுமே தனித்து அர்ப்பணம் செய்யப்பட்டுள்ளதே! நீங்களன்றோ கிடைத்தற்கரிய பேறுபெற்றவர்கள்! உலகமெல்லாம் உங்களைப் பாராட்டுவதில் என்ன ஆச்சரியம்? (23)

தானம், விரதம், தவம், ஹோமம், ஜபம், வேதமோதுதல், புலனடக்கம் என்று பற்பல மேன்மை தரும் நியமங்களால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் பக்தி பெறப்படுகிறது. (24)

அஞ்ஞானத்தை அகற்றும் பெருமையுடைய பகவானிடம், முனிவர்களாலும் எளிதில் பெற இயலாத மிகச்சிறந்த பக்தியை நீங்கள் கொண்டுள்ளீர்கள். அதுவே உங்கள் பாக்கியம்! (25)

மனைவி—மக்கள், கணவர், உடல், உற்றார்—உறவினர், வீடுவாசல் என்ற பாசங்களைத் துறந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் என்ற பரமபுருஷனை விரும்பி அடைந்துள்ளீர்கள் என்பதே பெரும்பேறு. (26)

எவராலும் எவ்வகையிலும் அடைதற்கரிய பெரும்பேறு பெற்ற கோபிகைகளே! மனம், சொல், உடல் என்ற முக்காரணங்களாலும் நீங்கள் கண்ணன் ஒருவரிடமே தனித்த பக்தி கொண்டிருக்கிறீர்களே! ஆகா! அவரை விட்டுப் பிரிந்த விரகதாபத்தால் எங்கும் எதிலும் கண்ணனையே கண்டீர்களே (ஸர்வாத்மபாவம்). (உங்களது விரகதாபத்தைப் போக்க, என்னை கண்ணன் இங்கே அனுப்பினார்.) இப்பொழுது உங்களைக் கண்ட எனக்கு, உண்மையில் கண்ணன் பேரருள் செய்துள்ளார். ஏனெனில், உங்களது விரகதாபத்தைக் கண்ட எனக்கும், எங்கும் எதிலும் கண்ணனைக் காணும் பெரும்பேறு கிடைத்துவிட்டது! (27)

நன்மனம் படைத்தவர்களே! நான் என் நாதனின் ரகசியப் பணியாளன். உங்களுக்கு இன்பமளிக்கும் அன்பனின் அன்புச் செய்தியை இங்கு கொண்டு வந்திருக்கிறேன். அதனைக் கேளுங்கள். (28)

பகவான் கூறுகிறார்—— எங்கும், எதிலும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள நான் அனைத்திற்கும் உபாதான காரணன் (மூலகாரணன்). ஆகவே, உங்களிடமிருந்து முழு அளவில் நான் பிரிந்திருப்பது என்பது, எங்கும் எப்போதும் இயலாததொன்றே. ஆகாயம், வாயு, அக்னி, ஜலம், பூமி என்ற பூதங்கள், அசைவன—அசையாதன என அனைத்திலும் எவ்வாறு பரவியுள்ளனவோ, அவ்வாறே மனம், பிராணன், பஞ்ச பூதங்கள், இந்திரியங்கள், அவற்றின் புலன்களான சப்தம், ஸ்பரிசம் முதலிய அனைத்திலும் ஆதாரமாகப் பரவியுள்ளேன். (29)

நானே, என் மாயாசக்தியின் பெருமையால், வேறு ஸாதனமின்றி என்னையே ஐந்து பூதங்கள், இந்திரியங்கள், அவற்றின் தனித்த ஆற்றலாகிய சப்தம் முதலியனவாக ஆக்கி, அவற்றைக் காத்து, அழித்து, என்னிடமே ஒடுக்கிக் கொள்கிறேன். (30)

ஆத்மா, பேருணர்வே வடிவானவன்; ஆகையால், குணம் மற்றும் செயல்களிலிருந்து வேறுபட்டவன். சத்துவம் முதலிய குணங்களுடன் கலவாதவன்; ஆகவே, தூயவன். மாயையின் விளைவான விழிப்பு, கனவு, ஆழ்ந்த தூக்கம் என்ற மூன்று நிலைகளிலும் விச்வன், தைஜஸன், பிராஞ்ஞன் என வெவ்வேறு வடிவில் காணப்படுகிறான். (31)

தூங்கி எழுந்தவன் கனவில் கண்டதைப் பொய்யென நினைப்பது போலவே, நனவில் புலன்நுகர் பொருட்களைப் பொய்யென உணர்ந்து உண்மைப் பொருளை அறியவேண்டும். புலன்நுகர் பொருட்களையே எண்ணும் மனதைச் சோர்வின்றிக் கட்டுப்படுத்தி, எனது உண்மை நிலையை உணரவேண்டும். (32)

ஆறுகளுக்குக் கடலை அடைவது முக்கிய நோக்கம். அதுபோல் வேதமோதுதல், அஷ்டாங்க யோகம், அறிஞர்களுடன் ‘ஆன்மா எது? அல்லாதது எது?’ என்கிற தத்துவ விசாரம், பற்றற்று துறவு கொள்வது, தவம் செய்தல், புலனடக்கம் என்பதெல்லாம் என் உண்மை நிலையை அறிவது என்பதையே நோக்கமாகக் கொண்டவை. மனவடக்கமே இதற்கு ஒரே வழி. (33)

உங்கள் கண்களுக்கு இன்பம் தருகிற நான், இன்று வெகுதூரத்தில் சென்றிருப்பதன் நோக்கம், என்னையே தொடர்ந்து நினைப்பதில் உங்களை ஆர்வம் கொள்ளச் செய்து, மனதளவில் என்னையே நெருங்கி நிற்பதற்காகவே. (34)

பெண்கள் மனம், தம் மனதிற்கினியவன் தூரத்திலிருக்கும்போது அவனையே நினைந்து நினைந்து முழுவதுமாகப் பரவி நிற்கும். ஆனால், கண்களுக்குப் புலப்படும்படி அருகில் இருப்பின், மனம் அவ்வாறு முழுவதுமாகப் பதியாது. (35)

மற்ற வெளிப்பொருட்கள் அனைத்திலும் நாட்டத்தைவிட்டு, மனதை முழுவதுமாக என்னிடமே செலுத்தி, இடைவிடாமல் என்னையே தொடர்ந்து நினைத்து வந்தால், விரைவிலேயே என்னை அடைவீர்கள். (36)

மங்களமானவர்களே! இதே பிருந்தாவனத்தில் சரத்கால பௌர்ணமி இரவில் ராஸலீலை புரிந்த என்னுடன், ராஸத்தில் பங்கு கொள்ள இயலாதபடி, சில கோபிகைகள் கோகுலத்திலேயே தடுக்கப்பட்டு நிற்க நேரிட்டதல்லவா? அவர்கள் எனது திருவிளையாடல்களைத் தொடர்ந்து தியானித்தே என்னை அடைந்தார்கள். (37)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு அன்புக்கினிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அனுப்பிய செய்தியைக் கேட்ட கோபியர், அந்தச் செய்தியால் அவரது திருவிளையாடல்களை நினைவுகூர்ந்து, துயர் நீங்கி மகிழ்ச்சியுற்று உத்தவரிடம் பின்வருமாறு கூறினார்கள். (38)

கோபியர்கள் கூறினார்கள்—— “நல்லவேளையாக, யாதவர்களுக்குக் கெடுதி செய்த கம்சன் துணைவர்களுடன் கொல்லப்பட்டான். உற்றார்—உறவினர்களுடன் விருப்பமனைத்தும் நிறைவுற்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இப்போது நலமுடன்தானே இருக்கிறார்? (39)

உத்தவரே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நாங்கள் அன்பு நிறைந்து வெள்கிய புன்சிரிப்பும், அழகான கடைக்கண் பார்வையும் கொண்டு சேவித்தோம். அவரும் தன் அழகான பார்வை, புன்சிரிப்பினால் எங்களை மகிழ்வித்தார். அதேபோல், மதுரை நகரப் பெண்மணிகளையும் மகிழ்விக்கிறாரா? (40)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன், மனதைக் கவர்ந்திழுக்கும் ரதிவிலாஸங்களை (ஆனந்தம் அளிக்கும் கலையை) நன்கறிந்தவர். மேலும், மதுரை நகரப் பெண்மணிகளுக்கு மிகவும் பிரியமானவர். நகரத்துப் பெண்மணிகளின் இனிய பேச்சுக்களையும், அவர்களது அழகிய சேட்டைகளையும் கண்டு, அவர்களிடமே மனம் லயித்திருப்பார். (41)

பெரியவரே! நகரத்துப் பெண்கள் கூட்டத்தின் இடையே விருப்பப்படி பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதோ அல்லது வேறு சமயத்திலாவது கண்ணன், கிராமத்துப் பெண்களான எங்களைப் பற்றி நினைப்பதுண்டா? (42)

தேவர்களும் துதிக்கும் மனங்கவர் திருவிளையாடல்கள் புரியும் கண்ணன், அன்று பிருந்தாவனத்தில் ஆம்பலும் அல்லியும் குந்த மலர்களும் பூத்து, பௌர்ணமி முழுநிலவால் அழகு மிளிர்ந்திருந்த இரவில், காற்சதங்கைகள் ஒலிக்க ஆடிய ராஸ விளையாட்டில், அன்பர்களான எங்களுடன் நேரத்தை இனிதே கழித்தார். அந்த நல்லிரவுகளை எப்பொழுதாவது அவர் நினைத்துப் பார்க்கிறாரா? (43)

கண்ணன், தன் பிரிவாற்றாமையால் தவிக்கிற எங்களை, இந்திரன் மேகங்களால் மழை பெய்யச் செய்து, உலர்ந்த காட்டை வாழ வைப்பதுபோல், தன் திருமேனி அழகால் வாழ வைக்க இங்கு வருவாரா? (44)

பகைவர்களை அழித்து அரசும் பெற்று, நண்பர்கள் சூழ அரசகுமாரிகளை மணந்து, அதனால் மகிழ்ச்சியோடு உள்ள ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இங்கு எதற்காக வரப்போகிறார்? (45)

அவர் திருமகளின் மணவாளன். பெற வேண்டியதனைத்தையும் பெற்றவர். செய்ய வேண்டியதனைத்தையும் செய்து முடித்தவர். அனைவரின் விருப்பத்தையும் நிறைவேற்றுபவர். அவருக்குக் காட்டுவாசிகளான எங்களாலோ, எங்களைப் போன்ற அரசகுமாரிகளாலோ ஆகவேண்டியதுதான் என்ன உள்ளது? (46)

பற்றற்றிருப்பதே பேரின்பம் (ஆசை அழிவிற்கு வித்து) என்று, வேசி பிங்களை கூறியிருக்கிறாள். அதை நன்கறிந்திருந்தும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் எங்களுக்கு ஆசையை விட இயலவில்லையே! (47)

அவர் விரும்பாவிடினும், லக்ஷ்மி அவரது மார்பிலிருந்து அகலுவதில்லை. அப்படியிருக்க, பெரியோர்கள் கொண்டாடும் அத்தகைய கண்ணனின் கனிந்த இனிய பேச்சுக்களை விடுவதற்கு யாருக்குத்தான் மனம் வரும்? (48)

பிரபுவே! பலராமனுடன் லக்ஷ்மிதேவிக்கு இருப்பிடமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடிகள் சுற்றிச் சுற்றி வந்த இந்த ஆறுகளும், மலைகளும், காட்டுப் பிரதேசங்களும், பசுக்களும், வேணுநாதமும் நந்தகோபரின் புதல்வனான கண்ணனை அடிக்கடி நினைவூட்டுகின்றன. அதை எம்மால் மறக்க இயலவில்லையே! (49—50)

உத்தவரே! பெருமிதத்துடன் கூடிய நடை, மென்மையும் அழகும் மிக்க வெளிறிய புன்சிரிப்பு, விளையாட்டுப் பார்வை, தேனினும் இனிய பேச்சு என இவற்றால் அறிவிழந்த நாங்கள், அவரை எப்படி மறப்போம்? (51)

ஏ நாதா! ஏ திருமகள் கேள்வனே! கோகுலத்தின் நாதனே! துயர் தீர்க்கும் கோவிந்தா! (உன்னைவிட்டுப் பிரிந்து) துயரக்கடலில் ஆழ்ந்து மூழ்கிய எங்களைக் கரையேற்றுங்கள்.” (52)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கூறிய அந்த கோபிகைகள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது செய்தி கேட்டு, ‘புலன்களுக்கு உட்படாத ஆத்மா அவரே’ என உணர்ந்து [ஆத்மா என உணர்ந்து = ஸர்வ அந்தர்யாமியாக (நம்முள்ளே) அருகில் இருப்பவர் என உணர்ந்து], அவரது பிரிவின் துயரகன்று, உத்தவரைப் பாராட்டிப் பெருமைப்படுத்தினர். (53)

உத்தவர், ஸ்ரீகிருஷ்ணலீலையைப் பற்றிய செய்திகளைப் பாடி, அதனால் கோபிகைகளின் துயரை நீக்கி, கோகுலத்தை மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்து, சில மாதங்கள் அங்கேயே தங்கியிருந்தார். (54)

உத்தவர், நந்தகோகுலத்தில் வசித்த நாட்கள் முழுவதும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றிய இனிய பேச்சுக்களால் கோகுலவாசிகளுக்கு ஒரு நொடிப்பொழுதாகக் கழிந்தது. (55)

ஸ்ரீஹரி பக்தரான உத்தவர், ஆறுகளையும் மலைகளையும் பள்ளத்தாக்குகளையும் பூத்துக்குலுங்கும் மரங்களையும் கண்டு களித்து, கோகுலவாசிகளுக்குக் கண்ணனையே நினைத்திருக்குமாறு நினைவூட்டிக் கொண்டு பொழுதுபோக்கினார். (56)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே மனத்தைப் பதித்த கோபியர்கள் படும் ஆற்றாமையையும், அவர்களது பக்தியின் முதிர்ச்சியையும் கண்டு மகிழ்ந்த உத்தவர், அவர்களை வணங்கிப் பின்வருமாறு கூறினார். (57)

“அனைத்து ஜீவன்களிலும் ஆன்மாவாக விளங்கும் கோவிந்தனிடத்திலேயே அசைவற்ற பிரேம பக்தி தங்களுக்கு வேரூன்றி இருக்க வேண்டுமென, உலகியலைக் கண்டு பயந்து நடுங்கும் முமுக்ஷுக்களும், முனிவர்களும், பக்தர்களான நாங்களும் விரும்பி வேண்டுகின்றோம். (அப்படியிருக்க,) அவ்வாறான அசைவற்ற பிரேம பக்தியைக் கொண்ட இந்த கோபிகைகளன்றோ உண்மையில் இவ்வுலகில் உடல் பெற்ற பயனைப் பெற்றவர்கள்! [பகவானது திருவிளையாடல்களின் கதையமுதத்தைப் பருகியவனுக்கு, நற்குடிப்பிறப்பு (ஸௌக்லம்), அந்தணர்களுக்குரிய உபநயனம் முதலிய சடங்குகள் (ஸாவித்ரம்), பெரிய பெரிய வேள்விகளை நடத்தும் யஜமானனான தீக்ஷிதர் (யாஞ்ஞிகம்) என்கிற மூன்றுவிதமான பெருமைகளால் யாது பயன்? பகவானது கதையமுதத்தின் மீது பற்றோ அல்லது அதைப் பருகும் பேற்றினையோ கிடைக்கப் பெறாத ஒருவனுக்கு, பற்பல கல்பங்கள்தோறும் பிரும்ம பதவி கிடைத்துத்தான் என்ன பயன்? (பன்முறை பிரும்மதேவரின் பதவி கிடைப்பினும் பகவத் பக்தி இல்லையேல், அவனது பிறவி வீணே.)] (58)

[ஒப்புநோக்குக:—

உடம்பினைப் பெற்ற பயனாவதெல்லாம் உடம்பினில்

உத்தமனைக் காண்.

— ஔவைக் குறள்]

ஆசார—அனுஷ்டானங்களற்ற, அறிவற்ற, இழிபிறப்பினரான இந்த இடைச்சாதி பெண்கள் எங்கே? பரமாத்மாவான கண்ணனிடத்தில் கொண்ட அசைவற்ற அன்புக்காதல் எங்கே? இறைவனைப் பற்றிய உண்மையை உணராதிருந்தும் அவரிடமே காதல் கொண்டு பக்தி செய்பவனுக்கு, இறைவன் நன்மைகளையே செய்கிறார். அமுதமென்று அறியாதிருந்தும், அருந்தியவனுக்கு அது நன்மையே செய்கிறதன்றோ! (59)

ராஸக்ரீடையில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது நீண்ட திருக்கைகளால் கழுத்தில் அணைக்கப் பெற்று விரும்பியதனைத்தையும் பெற்ற கோகுல ஸ்திரீகள் பெற்ற அருளை, தாமரை போன்ற மணமும் அழகும் பெற்ற தேவமாதர்களோ, திருமார்பிலேயே எப்போதும் வசிக்கிற மகாலக்ஷ்மியோ கூடப் பெறவில்லையே? எனில், மற்ற பெண்களைப் பற்றிச் சொல்ல என்ன இருக்கிறது? (60)

இழக்க இயலாத சுற்றத்தையும், நல்லோரின் அறநெறிகளையும் கைநழுவவிட்ட கோபிகைகள், வேதங்கள் தேடிக் காணக் கிடைக்காத முகுந்தனின் பதவியை (பக்தியை) அடைந்தனர். அவர்களது திருவடித்துகள்களைப் பெறுகிற பாக்கியம் பெற்ற பிருந்தாவனத்தில், புல், புதர், செடி, கொடி — இவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றாக நான் ஆகக்கூடாதா? (61)

[ஒப்புநோக்குக:—

‘புல்லாய்ப்பிறவி தரவேண்டும்........... பிருந்தாவனத்தில்...........’

— ஊத்துக்காடு வேங்கடகவி]

மகாலக்ஷ்மியாலும், விரும்பியதனைத்தையும் பெற்ற பிரும்மா முதலானோராலும், யோகீசுவரர்களாலும் தங்கள் இதயத்தினுள் வைத்து வழிபடப் பெற்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவடித்தாமரைகளை, ராஸகோஷ்டியில் தங்கள் மார்பகத்தின் மீது வைத்து அணைத்து, தங்கள் மனக்குறைகளை முற்றிலுமாகப் போக்கிக் கொண்டவர்களன்றோ, இந்தக் கோபியர்கள்! (62)

ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலைகள் பற்றிய நந்த கோகுலத்துப் பெண்மணிகளின் கானம், மூவுலகையும் புனிதமாக்குகிறது. அவர்களின் திருவடித்துகள்களை அடிக்கடி நான் வணங்குகிறேன்!” (63)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பிறகு தாசார்ஹ வம்சத்திலுதித்த உத்தவர், கோகுலத்திலிருந்து புறப்படுகையில், கோபிகைகளிடமும் யசோதையிடமும் நந்தரிடமும் கோபர்களிடமும் விடைபெற்றுத் தேரில் ஏறினார். (64)

அவர் புறப்படுவதைக் கண்ட நந்தர் முதலானோர், (வெண்ணெய் முதலான) பற்பல காணிக்கைகளைக் கைகளில் ஏந்தி, கண்ணீர் மல்க அவரருகே சென்று அன்புடன் சொன்னார்கள். (65)

“(உத்தவரே!) எங்கள் எண்ணங்கள் (மனது) ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவடிகளைப் பற்றியதாகவே இருக்கட்டும். வாய் (வாக்கு) அவரது திருநாமங்களைக் கூறிக் கொண்டிருக்கட்டும். உடல் (காயம்) அவரையே வணங்கிக் கொண்டிருக்கட்டும். (66)

வினைப்பயனால் பகவானது விருப்பத்திற்கேற்ப, பல்வேறு பிறவிகள் எடுத்துச் சுழன்று கொண்டிருக்கும் நிலையிலும், அவரது அருளால் புரியும் நற்பணிகள், தானங்கள் ஆகியவற்றினால் யாம் வேண்டும் பயன், ஈசுவரனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் பக்தி ஒன்றே.” (67)

அரசே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் கொண்ட பக்தியால் கோபர்கள், உத்தவரை இவ்வாறு நன்கு உபசரித்தனர். அவரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பரிபாலிக்கும் மதுரைக்குத் திரும்பி வந்தார். (68)

(பின்னர்,) ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டு வணங்கி, கோகுலவாசிகள் அவரிடம் கொண்டுள்ள பக்தியின் சிறப்பைக் கூறி வியந்தார். வசுதேவருக்கும் பலராமனுக்கும் அரசரான உக்ரஸேனருக்கும் கோபர்கள் அளித்த காணிக்கைகளை அளித்தார். (69)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் நாற்பத்தேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நாற்பத்தெட்டாவது அத்தியாயம் — குப்ஜைக்கு அருளல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஹே பரீக்ஷித்! எல்லோரின் ஆத்மாவும், எல்லாம் அறிந்தவருமான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், காமவேட்கை மிகுந்த கூனியின் விருப்பத்தை அறிந்து, அதை நிறைவுறச் செய்ய விரும்பி, (உத்தவருடன்) அவள் வீட்டிற்குச் சென்றார். (1)

அவளது வீடு விலையுயர்ந்த பொருட்கள் நிறைந்து காமலீலைக்கு உகந்த சூழ்நிலை கொண்டு விளங்கியது. முத்துச்சரங்கள் தொங்கும் கொடிகள், மேல்விதானங்கள், படுக்கை, ஆசனங்கள், நறுமணமிக்க தூபங்கள், தீபங்கள், மணமிக்க பூமாலைகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. (2)

தன் வீட்டிற்கு வருகிற ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்ட குப்ஜை பரபரப்புடன் ஆசனத்தை விட்டெழுந்து, தோழிகளுடன் அருகில் சென்று, இருக்கை முதலியன அளித்து முறைப்படி உபசரித்தாள். (3)

உத்தவரும் அவளால் உபசரிக்கப் பெற்று, அவள் தந்த ஆசனத்தைக் கையால் தொட்டுவிட்டுத் தரையில் அமர்ந்தார். ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் உலகியலுக்கேற்ப உயர்ந்த கட்டிலின் மீது அமர்ந்தார். (4)

அந்த குப்ஜையும் நீராடி, பட்டாடை உடுத்தி, நறுமணப்பூச்சு பூசி, ஆபரணங்கள் பூண்டு, பூமாலைகள் அணிந்து, தாம்பூலம், ஆசவம் — இவற்றால் வாய் மணக்க, வெட்கமும் புன்னகையும் கூடிய கடைக்கண் பார்வை மிளிர, ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அணுகினாள். (5)

(அன்று ஒரு நாள்) சந்தனப்பூச்சளித்த சிறு புண்ணியத்தின் பயனாக, இன்று முதன்முறையாகக் கூடுவதால் உண்டாகும் வெட்கத்தால் தயங்கி நிற்கிற அந்தக் கட்டழகியைப் பக்கத்தில் அழைத்து, கங்கணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தன் கையினால் பிடித்து, படுக்கையில் படுக்க வைத்து, அவளுடன் இன்புறத் தொடங்கினார் (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்). (6)

அவளும் கண்ணனது திருவடித் தாமரைகளைக் காமத்தால் கிளர்ச்சியுற்ற ஸ்தனங்களிலும் மார்பிலும் கண்களிலும் அணைத்து, அதன் நறுமணத்தை முகர்ந்து, தன் இதய வெம்மையை (தாபத்தை)க் குறைத்துக் கொண்டாள். தன் மார்பின் மீது சாய்ந்து தவழும் ஆனந்தமூர்த்தியான கண்ணனைத் தன் இரு கைகளாலும் இறுக அணைத்து, தன் நெடுநாளைய தாபத்தைப் போக்கிக் கொண்டாள். (7)

பெரும் பாக்கியமற்ற அந்தக் கூனி, அன்று ஒரு நாள் சந்தனப்பூச்சு அளித்த சிறு புண்ணியத்தால் கிடைப்பதற்கரிய மோட்சத்தையே அளிக்கும் நாதனான ஈசனை அடைந்த பின்பும், இவ்வாறு உலகாயத இன்பத்தையே வேண்டிக் கொண்டாள்! அந்தோ, பரிதாபம்! (கோபியர்களைப் போல, அவரிடம் நிலைத்து நிற்கும் பக்தியை வேண்டிக் கொள்ளவில்லை.) (8)

“பேரன்புடையவரே! சில நாட்கள் இங்கு தங்கி என்னுடன் உல்லாசமாக இருக்க வேண்டும். தாமரைக் கண்ணா! உமது இன்பத்தழுவலை விட்டு விலக மனம் விரும்பவில்லையே!” எனக் கூறினாள். (9)

பக்தர்கள் விரும்பியதை அளித்தருளும் சர்வேசுவரன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவள் விரும்பியதை வேண்டும்போது பெறுவதற்கு வரம் அளித்து, அவளுக்குச் சன்மானமும் அளித்து, அவளை மகிழ்வித்து, (பின்) உத்தவருடன் அனைவரும் கொண்டாடும் தன் திருமாளிகைக்கு எழுந்தருளினார். (10)

சர்வேசுவரனான பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவை எளிதில் ஆராதிக்க முடியாது. அவரை ஆராதித்த பின்பும், அற்பமான விஷய சுகத்தை அவரிடம் வேண்டுபவன் மதிகெட்டவன் அல்லவா! (11)

அக்ரூரரின் விருப்பத்தை நிறைவுறச் செய்யவும், அவரைக் கொண்டு சில பணிகளை முடிக்கவும் விரும்பிய பிரபு ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பலராமனுடனும் உத்தவருடனும் அக்ரூரர் வீட்டிற்குச் சென்றார். (12)

மனிதர்களுக்குள் மிகச்சிறந்த தன் உறவினர்களான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பலராமன், உத்தவர் மூவரும் தொலைவில் வருவதைக் கண்ட அக்ரூரர் மகிழ்ச்சி கொண்டு, அவர்களை வரவேற்று மிகுந்த ஆனந்தத்துடன் கட்டியணைத்து உபசரித்தார். (13)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் பலராமனையும் அக்ரூரர் வணங்கினார். அவர்களும் உத்தவருடன் அக்ரூரரை வணங்கினர். அக்ரூரர், அவர்கள் மூவரையும் முறைப்படி ஆசனத்தில் அமர்த்தி உபசரித்தார். (14)

அரசே! அவர்களது திருவடிகளைக் கழுவி, அந்த நீரைத் தன் தலையில் தெளித்துக் கொண்டார். சிறந்த ஆடைகள், சந்தனம், ஆபரணங்கள், புஷ்பமாலைகள் அளித்து உபசரித்தார். (15)

பின், அவர்கள் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கி, அந்தப் பாதங்களைத் தன் மடியிலிருத்தி வருடிக் கொண்டே, அடக்கமாக ஸ்ரீகிருஷ்ண—பலராமர்களிடம் அக்ரூரர் கூறலானார். (16)

“நல்லவேளையாகப் பாவியான கம்சன் தன் பரிவாரங்களுடன் அழிக்கப்பட்டான். உங்கள் குலம் உங்களால் சங்கடங்களிலிருந்து மீட்கப்பட்டு, மேனிலைக்குக் கொண்டு வரப்பட்டது. (17)

நீங்கள் இருவருமே உலகின் மூலப்பொருள். உலகாகப் பரிணமித்த ஆதிபுருஷர்களும் நீங்களே. இயற்கையும் ஜீவனும் நீங்களே. உங்களைத் தவிர வேறு காரணமோ, காரியமோ எதுவுமே இல்லை. (18)

பரம்பொருளே! தாங்களே தன் மாயாசக்தியால் படைக்கப் பெற்ற இவ்வுலகினுள் ஆன்மாவாக நுழைந்து, தன் காலம், மாயை முதலிய சக்திகளால் உலகில் கண்டும் கேட்டுமுள்ள பலவாறான பொருட்களாக விளங்குகிறீர்கள். (19)

பூமி முதலிய ஐந்து பூதங்களும் அசையும்—அசையாததுமான பொருட்களனைத்திலும் பலவாறாகக் காணப் பெறுகின்றன. (உண்மையில், தாங்களே இதன் காரணங்கள்.) அதைப்போல் தாங்கள் ஒருவரே, தங்களையே மூலப்பொருளாகக் கொண்ட இவ்வுலகில், தன் விருப்பப்படி பலவாறாகத் தோற்றமளிக்கிறீர்கள். (20)

இறைவா! நீங்கள் உமது சக்தியான ரஜோ குணத்தால் படைக்கிறீர்கள். தமோ குணத்தால் மறைக்கிறீர்கள். சத்துவ குணத்தால் காக்கிறீர்கள். ஆனால், அந்த குணங்களிலோ, அதன் செயல்களிலோ நீங்கள் கட்டுப்படுவதில்லை. ஏனெனில், தாங்கள் பேரறிவே வடிவானவர். தங்களைக் கட்டிப் போடக் கூடிய வஸ்து எங்கே உள்ளது? (21)

ஆத்மாவிற்கு ஸ்தூலம், சூட்சுமம் முதலான சரீரத் தொடர்பு இல்லை. அதனால், ஆத்மாவிற்குப் பிறப்பு—இறப்போ வேறுபாட்டுணர்வோ இல்லை. வினையால் நிகழ்கிற கட்டுமில்லை, விடுபடுதலுமில்லை. ஆகவே, ‘ஆத்மாவிற்கு பந்தமும் மோட்சமும் உண்டு’ என்று நினைப்பது, நமது பகுத்தறிவின்மையையே காட்டும். (22)

உலகின் நன்மைக்காக, தொன்மையான (அனாதியான) வேதநெறி உங்களால் வகுக்கப் பட்டது. அறநெறிக்குப் புறம்பான கொள்கையுள்ள தீயோர்களால் அது பாதிக்கப்படும்போது, தாங்கள் தூய சத்துவ குணம் அமைந்த திருமேனி தாங்கி அவதரிக்கிறீர்கள். (23)

பிரபுவே! அந்த பரமாத்மாவான தாங்கள், வசுதேவரின் இல்லத்தில் தங்கள் அம்சம் பொருந்திய பலராமனுடன் பூமியின் சுமையை நீக்க அவதரித்துள்ளீர்கள். அசுரர்களின் அம்சத்தில் தோன்றி, அரசர்களாக விளங்குபவர்களது நூற்றுக்கணக்கான அக்ஷௌஹிணிகளைக் கொண்ட படைகளை அழித்து, யதுகுலத்தின் பெருமையைப் பரவச் செய்யப் போகிறீர்கள். (24)

ஈசனே! அனைத்து தேவர்கள், பித்ருக்கள், உயிரினங்கள் மற்றும் அரசர்கள் எல்லோரும் தங்கள் வடிவமே. தங்களது திருவடிகளைக் கழுவிய நீரான கங்கை மூவுலகத்தையும் புனிதப்படுத்துகிறது. தாங்களே அகில உலகின் குருவும் தலைவனும். புலன்களுக்கெட்டாதவரே! தாங்கள் பொன்னடி சாற்றியதால் எங்கள் வீடுகள் பெரும் பாக்கியம் பெற்றன. (25)

தாங்கள், தூய உள்ளம் படைத்த அனைவருக்கும் நண்பர்; நன்மனம் கொண்டு தன்னை அண்டியவனது விருப்பங்களனைத்தையும் நிறைவேற்றுபவர்; ஏன், தன்னையே தருபவர். வளர்ச்சியோ, குறைதலோ இல்லாதவர்; பக்தர்களிடம் அன்பு கொண்டவர்; உண்மையே பேசுபவர்; நன்றி மறவாதவர். அவ்வாறான தங்களைவிட்டுப் பகுத்தறிவுள்ளவன், வேறு யாரைச் சரணமடைவான்? (26)

மக்களின் துயர் துடைப்பவரே! யோகீசுவரர்களான ஸநகாதிகளும், தேவேசர்களான இந்திராதிகளும் தங்கள் உண்மைநிலையை உணர இயலாதிருக்க, அறிவிலிகளான எங்கள் முன் தாங்கள் இங்கு வந்தது, எங்கள் பாக்கியமே. மனைவி—மக்கள், உற்றார்—உறவினர், வீடு, செல்வம், உடல் ஆகிய மயக்கமளிக்கும் தங்கள் மாயையான வலையை எங்களிடமிருந்து அறுத்தெறிய வேண்டுகிறேன்.” (27)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பக்தரான அக்ரூரர் வணங்கித் துதிக்கவே, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தனது இனிய பேச்சால் அவரை மயக்குபவர் போல் சிரித்தவண்ணம் கூறலானார். (28)

பகவான் கூறுகிறார்—— தாங்கள் எங்களைவிட மூத்தவர். எங்கள் மதிப்பிற்குரிய உறவினரும், சிறிய தந்தையும்கூட. நாங்களோ உமது குழந்தைகள். காக்கவும் போஷிக்கவும் பரிவு காட்டவும் தக்கவர்கள். (29)

மேன்மை விரும்புகிற மாந்தர்கள் தகுதியுள்ள தங்களைப் போன்ற பெரும் பாக்கியசாலியான நல்லோரை அணுகி உபசரிக்க வேண்டும். ஏனெனில், நீங்கள் தேவர்களைவிட உயர்ந்தவர்கள். தேவர்கள் தன்னலம் பேணுபவர்கள். சான்றோர்கள் என்றும் பிறர் நலமே பேணுபவர்கள். (30)

நீர்நிலைகளிலுள்ள நீரெல்லாம் புண்ணிய தீர்த்தங்கள் என்றல்ல. மண்ணாலும் கல்லாலும் ஆன பொம்மைகளெல்லாம் தேவதைகளுமல்ல. அவைகளை வெகுகாலம் தொடர்ந்து வழிபட்டால் மட்டுமே நம்மைப் புனிதமாக்கும். ஆனால் நல்லோரை, ஒரு முறை கண்டாலும் போதும், அவர்கள் பார்வையொன்றே நம்மைப் புனிதமாக்கும். (31)

நமது நண்பர்களுள் தாங்களே மேலானவர். பாண்டவர்களுக்கு நன்மை செய்வதற்காக, அவர்களைப் பற்றிய செய்தி அறிய, தாங்களே அஸ்தினாபுரம் செல்ல வேண்டும். (32)

தந்தையான பாண்டு மறைந்ததும் துயருற்ற சிறுவர்களான பாண்டவர்கள், தாயான குந்தியுடன், அரசரான திருதராஷ்டிரரால் அஸ்தினாபுரத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டு, அங்கு வசிப்பதாகக் கேள்வி. (33)

அம்பிகையின் புதல்வரும், அறிவு மழுங்கியவரும், பார்வையற்றவருமான திருதராஷ்டிரர், தம் தீய புதல்வர்களின் சொற்கேட்டு, தன் தம்பியின் புதல்வர்களான பாண்டவர்களிடம் சமநோக்குடன் நடந்து கொள்வதில்லை என நினைக்கிறேன். (34)

தாங்கள் அங்கு சென்று அவர்கள் நலமாக உள்ளனரா? அல்லது துன்புறுகின்றனரா? என அறிந்து வாருங்கள். அதையறிந்து பாண்டவர்களுக்கு நன்மை செய்ய ஆவன செய்வோம். (35)

சர்வேசரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இவ்வாறு அக்ரூரருக்குக் கட்டளையிட்டுவிட்டு, பலராமனும் உத்தவரும் பின்தொடர, தன் மாளிகைக்குச் சென்றார். (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் நாற்பத்தெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நாற்பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — அக்ரூரர் ஹஸ்தினாபுரம் செல்லுதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— புரு வம்சத்தரசர்களின் புகழால் பெருமை பெற்ற அஸ்தினாபுரம் சென்ற அக்ரூரர், அங்கு அம்பிகையின் மகனான திருதராஷ்டிரரையும் பீஷ்மரையும் விதுரரையும் குந்தியையும் கண்டார். (1)

(மேலும்) பாஹ்லீகர், அவரது மகன் ஸோமதத்தன், துரோணர், கிருபர், கர்ணன், துரியோதனன், அசுவத்தாமா, பாண்டவர்கள் மற்றும் பல உற்றார்—உறவினர்களையும் சந்தித்தார். (2)

காந்தினியின் மகனான அக்ரூரர் முறைப்படி உறவினர்களைச் சந்தித்தார். அவர்கள் மதுரையில் உள்ளவர்களின் நலனை விசாரிக்க, இவரும் அவர்களிடம் அஸ்தினாபுரத்தில் உள்ளவர்களின் நலனை விசாரித்தார். (3)

தீய பிள்ளைகளைப் பெற்றவரும், மனவலிமையற்றவரும், தீயோர்களின் சொற்படி நடப்பவருமான திருதராஷ்டிரர், பாண்டவர்களிடம் நடந்து கொள்ளும் முறையை நன்கு அறிய விரும்பிய அக்ரூரர், சில மாதங்கள் அங்கு தங்கினார். (4)

பாண்டவர்களது பராக்கிரமம், ஆயுதங்களைத் தாங்கும் திறன், உடல் வலிமை, வீரம், அடக்கம், நாட்டு மக்களிடம் அன்பு முதலிய நற்குணங்களைப் பொறுக்காத திருதராஷ்டிரரின் மைந்தர்கள், பாண்டவர்களுக்கு விஷம் தந்தது முதலான கொடிய செயல்களையும், இனியும் தீமை செய்வார்கள் என்பதையும் குந்திதேவியும் விதுரரும் அக்ரூரரிடம் கூறினார்கள். (5—6)

அங்கு வந்த தன் சகோதரரான அக்ரூரரைக் கண்டு, தன் பிறந்தகத்தை நினைத்துக் கண்ணீர்விட்ட குந்தி, அவரிடம் பின்வருமாறு வினவினாள்—— “அண்ணா! எனது பெற்றோர்களும் சகோதரர்களும் சகோதரிகளும் சகோதரர்களின் புதல்வர்களும் உறவுப் பெண்களும் தோழிகளும் என்னைப் பற்றி நினைக்கிறார்களா? (7—8)

எனது அண்ணன் மகனும், தம்மையண்டிய பக்தர்களிடம் அன்பு கொண்டவனுமான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும், தாமரைக் கண்ணனான பலராமனும் தங்கள் அத்தை மகன்களான பாண்டவர்களைப் பற்றி நினைக்கிறார்களா? (9)

ஓநாய்களுக்கிடையே சிக்கிய பெண்மான் போல், சத்துருக்களுக்கிடையே சிக்கித் துயருற்று வருந்துகிற எனக்கும், தந்தையற்ற எனது மைந்தர்களான பாண்டவர்களுக்கும் இன்சொல் கூறி ஆறுதலளிக்க வருவார்களா? (10)

ஹே கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா! நீ பெரும் யோகியே. நீயே அனைத்தும். உலகைக் காத்து வாழ வைப்பவனே! கோவிந்தா! எனது குழந்தைகளுடன் வருந்தும் நான் உன்னைச் சரணடைந்தேன், என்னைக் காத்தருள்வாய்! (11)

(ஸ்ரீகிருஷ்ணா!) சர்வேசரான நீ முக்தி தருபவன். பிறப்பிறப்பான சம்சாரச் சிக்கலில் பயந்த மாந்தருக்கு உனது திருவடியே அல்லாது வேறு புகலிடம் நான் காணவில்லை. (12)

மாயையை நீக்கிய தூயவரும் பரம்பொருளும் பரமாத்மாவும் யோகேசரும் யோகமுமான ஸ்ரீகிருஷ்ணா! உனக்கு நமஸ்காரம். நான் உன்னைச் சரணடைந்தேன்.” (13)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! உமது தந்தையின் பாட்டியான குந்திதேவி இவ்வாறு தன் சுற்றத்தையும், ஜகதீசரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் நினைத்து வருந்தித் துக்கம் மேலிட்டு அழுதாள். (14)

அவளது துக்கத்தைப் பகிர்ந்து கொண்ட அக்ரூரரும், புகழ்பெற்ற விதுரரும், குந்தியிடம் அவளது புதல்வர்களின் தந்தைகளான தர்மராஜர், வாயு, இந்திரன் முதலானோரை நினைவூட்டி ஆறுதல் அளித்தனர். (அல்லது இன்ப—துன்பங்களைச் சமமாகக் காணும் சான்றோர்களான அக்ரூரரும் விதுரரும், ‘உனது குமாரர்கள் இவ்வுலகின் சுமையாக இருக்கும் தீயோர்களையழித்து, அறநெறியை நிலைநிறுத்தவே தர்மராஜர், வாயு, இந்திரன் ஆகிய திக்பாலகர்களின் அம்சமாகத் தோன்றியவர்கள். அவர்களுக்குக் குறைவே இல்லை’ என்று கூறி, குந்தியை அமைதியுறச் செய்தனர்.) (15)

திரும்ப மதுரை செல்ல எண்ணிய அக்ரூரர், தன் (சொந்த) பிள்ளைகளிடம் அன்பும், தம்பியின் பிள்ளைகளிடம் தீய மனப்பாங்கும் கொண்ட திருதராஷ்டிரரிடம் சென்று, உற்றார்—உறவினர் நிறைந்த சபையில், உறவினர்களான பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் கூறிய நன்மை நாடும் அன்பான செய்தியைக் கூறினார். (16)

அக்ரூரர் கூறுகிறார்—— “விசித்திரவீரியரின் புதல்வரே! குரு வம்சத்தின் புகழை வளர்ப்பவரே! உமது சகோதரரான பாண்டு மறைந்ததும், அவரது ஆசனத்தில் நீங்கள் அமர்ந்துள்ளீர்கள். (17)

வஞ்சப்புகழ்ச்சியணியான (நிந்தாஸ்துதியான) பொருள்:—

கௌரவர்களுடைய பெரும் புகழை நாசம் செய்த விசித்திரமான வீரமுடைய அரசகுமாரரே! (உனக்கு உண்மையில் வீரமில்லை என்பது கருத்து) உன் தம்பியான பாண்டு மறைந்ததும், அரசாட்சிக்குரிய அவனது பிள்ளைகளான பாண்டவர்கள் இருக்கையில், நீ அறநெறியை விடுத்துத் தவறான வழியில் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்துள்ளாயே!

அறவழியில் அரசை ஆண்டு, நல்லொழுக்கத்தால் மக்களை ஈர்த்து, தன்னைச் சார்ந்தவர்களிடம் ஏற்றத்தாழ்வின்றி நடந்து கொண்டால், இம்மையில் மேன்மையும் புகழும், மறுமையில் உயர்ந்த கதியும் பெறுவீர்கள். (18)

மாறுபட்டு நடந்தீரேயானால், உலகினரால் நிந்திக்கப் பெற்று நரகமடைவீர்கள். ஆகவே, பாண்டு குமாரர்களிடம் உமது குமாரர்களைப்போல் சமமாக நடந்து கொள்ளுங்கள். (19)

இவ்வுலக வாழ்க்கையில் எவரும் எவருடனும் வெகுநாட்கள் கூடி வாழ முடியாது. எவருடன் கூடி வாழ்கிறோமோ, அவரிடமிருந்து என்றோ ஒரு நாள் பிரியத்தான் நேரும். இந்த நமது உடலுடன் இருக்கும் உறவும் அவ்வாறேதான். அப்படியிருக்க, மனைவி—மக்களை விட்டுப் பிரிவது பற்றி என்ன சொல்வது? (20)

மனிதன் தனித்தே பிறக்கிறான்; தனித்தே மறைகிறான். தான் செய்த நல்வினையையும் தீவினையையும் தானொருவனாகவே அனுபவிக்கிறான். (21)

நீர்வாழ் பிராணிகளின் உடைமையை நீர்வாழ் பிராணிகளே பறிக்கின்றன. அதுபோல், விவேகமற்றவன் நேர்மையற்ற வழியில் தேடிச் சேர்த்த செல்வத்தை அவனது உறவினர்களே, ‘எங்களைக் காப்பது உனது கடமையன்றோ! ஆகவே, உனது செல்வத்தில் எங்களுக்கும் பங்கு உண்டு’ எனப் பறித்துச் செல்கிறார்கள். (22)

உயிர், உடல், செல்வம், மனைவி, மக்கள் என்பனவெல்லாம் ‘தன்னையே சார்ந்தவை’ என நினைத்து நேர்மையற்ற முறையில் செயலாற்றி, அவற்றை வளர்ப்பவன் உண்மையில் பெரிய முட்டாள். (ஏனெனில்,) அவற்றால் இவனது ஆசை நிறைவேறும் முன்பே, அவை இவனை விட்டு அகன்று விடுகின்றன. (23)

தன் கடமைகளை ஆற்றாது கைவிடுபவன், உண்மையில் தன் நலத்தை முழுமையாக அறியாதவன். எவர்களுக்காகத் தன் நெறிகளைக் கைவிட்டானோ, அவர்களே (மனைவி, மக்கள்) இவனைக் கைவிட்டுச் சென்றுவிடுவர். ஆகவே, அவனுக்கு மகிழ்ச்சி என்பதே இல்லை. அறநெறிகளை விடுத்துத் தவறான வழியில் சென்ற அவன், பாவமூட்டையை மட்டும் சுமந்து ‘அந்ததமஸ்’ என்னும் நரகத்தை அடைகிறான். (24)

ஆகவே, அரசே! இவ்வுலகை நிலையற்ற கனவிற்கும்—மாயைக்கும்—மனக்கோட்டைக்கும்—விருப்பங்கட்கும் ஒப்பாக உணர்ந்து, அறிவால் மனத்தையடக்கி, எல்லோரிடமும் சமநோக்கு கொண்டு, அதனால் அமைதி பெற்று வாழுங்கள்.” (25)

திருதராஷ்டிரர் கூறுகிறார்—— “யாதவர்களின் தானாதிகாரியே! அக்ரூரரே! உண்மையில் நீங்கள் மங்களமளிக்கும் பேச்சையே பேசுகிறீர்கள். ஆனால், இறக்கும் நிலையில் உள்ள மனிதன், அமுதம் பெற்றும் மனநிறைவை அடையாதிருப்பதுபோல், உங்கள் சொற்களால் என் மனம் நிறைவடையவில்லை. (26)

எங்கள் நலமே நாடும் அக்ரூரரே! புத்திரர்களிடம் வைத்த அன்பால் நிலைதடுமாறும் என் உள்ளத்தில், உமது இனியதும் இதமானதுமான வார்த்தைகள், படிக மலையில் தோன்றி மறையும் மின்னல்போல் நிலை கொள்ளவில்லையே? (27)

பூமியின் சுமையைக் குறைக்க, யதுகுலத்தில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகத் தோன்றியுள்ளார். அந்த பகவானது கட்டளையை மீறி நடக்க யாரால்தான் முடியும்? (எவராலும் இயலாது.) (28)

ஆராய்ச்சிக்குட்படாத செயலை உடைய தனது மாயையால், அவர் இவ்வுலகைப் படைத்து, அதனுள் நுழைந்திருந்து, வினையையும் அதன் பயனையும் பகிர்ந்து தருகிறார். அவரது திருவிளையாடலும் செயலும், உலக வாழ்க்கையை ஆட்டி வைப்பதும், ஆராய்ந்தறிய இயலாதவை ஆகும். அவ்வாறு ஆட்டுவிக்கின்ற பேராளுமை படைத்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு நமஸ்காரம்.” (29)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— யது குலத்தில் உதித்த அக்ரூரர், அரசனின் உள்ளக்கிடக்கையை உணர்ந்து, நண்பர்களிடம் விடைபெற்று, யதுக்களின் நகரமான மதுரைக்குத் திரும்பி வந்தார். (30)

குரு வம்சத்திலுதித்த பரீக்ஷித்! பாண்டவர்களைப் பற்றிய திருதராஷ்டிரரின் செய்கைகளை அறிந்து கொள்ள அஸ்தினாபுரம் சென்ற அக்ரூரர், (திரும்பி வந்து) அதை பலராமனுக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கும் எடுத்துரைத்தார். (31)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதியில் நாற்பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் முற்பகுதி முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

பத்தாவது ஸ்கந்தம் (பிற்பகுதி)

ஐம்பதாவது அத்தியாயம் — ஜராஸந்தனுடன் போர்; துவாரகை நகரம் அமைத்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரத குலச் செம்மலே! கம்சனுக்கு அஸ்தி, பிராப்தி என இரு மனைவிகள். கணவனான கம்சன் இறந்ததும் துயரால் வாடிய அவர்கள், தந்தையான ஜராஸந்தன் வீட்டிற்குச் சென்றனர். (1)

துயரடைந்த அவர்கள் மகத தேசத்து அரசனான தந்தை ஜராஸந்தனிடம் தாம் கணவரை இழந்ததன் காரணத்தை (தேவகியின் மைந்தன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் அவனுக்கு மரணம் ஏற்பட்டது என்று) தெரிவித்தனர். (2)

அரசே! மனத்திற்குத் துன்பம் தருகிற அந்தச் செய்தியைக் கேட்ட ஜராஸந்தன் வருத்தமும் கோபமும் கொண்டு, பூமியில் யாதவர்களே இல்லாமற்செய்ய நினைத்து பெருமுயற்சி மேற்கொண்டான். (3)

இருபத்து மூன்று அக்ஷௌஹிணி படையுடன், யாதவர்களின் தலைநகரான மதுரையை நான்கு பக்கங்களிலிருந்தும் முற்றுகையிட்டான். (4)

பொங்கியெழும் கடலைப் போன்ற அவனது படையையும், அதனால் தன் நகரம் நாற்புறமும் முற்றுகையிடப்பட்டுள்ளதையும், தன் மக்கள் பயத்தால் கலங்கியுள்ளதையும் கண்ட பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பூமியின் பாரத்தைக் குறைப்பதற்காகவே தான் மனிதவேடம் பூண்டுள்ளதையும், அந்த அவதாரத்தின் நோக்கையும், இப்பொழுது இங்கு செய்யவேண்டியது பற்றியும் சிந்தித்தார். (5—6)

‘ஜராஸந்தன் தனக்கு அடங்கிய சிற்றரசர்களின் படையை ஒன்றுதிரட்டிக் கொணர்ந்துள்ளான். பூமிக்குச் சுமையாக அமைந்துள்ள இந்தப் படை காலாட்படை, குதிரைப்படை, தேர்ப்படை, யானைப்படை என இருபத்து மூன்று அக்ஷௌஹிணி கணக்கில் வகுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தப் படையை மட்டும் அழிப்பேன். ஆனால், மகத தேச அரசனான ஜராஸந்தனைக் கொல்லக் கூடாது. அப்போதுதான் அவன் திரும்பவும் படை திரட்டி வருவான். (7—8)

நான், நல்லோரைக் காக்கவும், தீயவரை அழிக்கவும், அதனால் பூமியின் சுமையைக் குறைக்கவுமே, இந்த அவதாரம் மேற்கொண்டுள்ளேன். (9)

பல சமயங்களில் தர்மத்தைக் காக்கவும், பெருகி வரும் அதர்மத்தை அழிக்கவும் இனியும் பற்பல அவதாரங்களை நான் ஏற்க வேண்டியுள்ளது.’ (10)

இவ்வாறு கோவிந்தன் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, ஆகாயத்திலிருந்து சூரியனைப் போன்று ஒளிமிக்க இரு ரதங்கள், தேரோட்டிகளுடனும் போர்க்கலன்களுடனும் அவர் முன் வந்து நின்றன. (11)

தற்செயலாக, அவற்றில் பகவானது சுதர்சன சக்கரம் முதலிய சனாதனமான திவ்ய ஆயுதங்களும் இருக்கக் கண்ட ஹ்ருஷீகேசன், பலராமனிடம் பின்வருமாறு கூறினார். (12)

பகவான் கூறுகிறார்—— “அண்ணா! உங்களையே அண்டி நிற்கும் யதுகுலத்தவருக்கு ஏற்பட்டுள்ள துன்பத்தைப் பாருங்கள். இதோ உங்களுக்கு ரதமும் ஆயுதங்களும் வந்துள்ளன. (13)

இந்த ரதத்தில் ஏறி நின்று எதிரிகளைக் கொல்லுங்கள். துன்பத்திலிருந்து நம் மக்களைக் காப்பாற்றுங்கள். அண்ணா! நல்லோரைக் காக்கவும், நலன் தரவுமேயன்றோ நமது பிறப்பு!” (14)

இவ்வாறு கலந்தாலோசித்த பகவானும் பலராமனும் இருபத்து மூன்று அக்ஷௌஹிணி படை என்ற பூமியின் சுமையைக் குறைக்க எண்ணி, கவசம் பூண்டு தேர்களில் ஏறி, தங்கள் ஆயுதங்களை ஏந்தி, சிறுபடை சூழ நகரிலிருந்து வெளிப்பட்டனர். தாருகனைத் தேரோட்டியாகக் கொண்ட ஸ்ரீஹரி நகரிலிருந்து வெளி வந்ததும் தனது சங்கை முழக்கினார். (15—16)

அதனால், எதிரிப்படையினரின் இதயத்தில் பயமும் நடுக்கமும் ஏற்பட்டன. மகத அரசன் ஜராஸந்தன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பார்த்துக் கூறலானான்—— “மனிதப்பதரே! சிறுவனான உன்னுடன் போர்புரிய நான் வெட்கப்படுகிறேன். என் உறவினனைக் கொன்ற மடையனே! (இவ்வளவு நாள்) மறைந்து வாழ்ந்த உன்னுடன் போரிட விருப்பமில்லை. (ஆகவே,) ஓடிவிடு. (17—18)

ஏ, பலராமா! என்னுடன் போர்புரிய உனக்கு ஆர்வமிருந்தால் போரிடு. தைரியத்தைக் கைக்கொள். என் அம்புகளால் சிதைந்த உடலை, இங்கு விட்டுவிட்டு வானுலகம் செல் அல்லது திறமை இருந்தால் என்னைக் கொல்.” (19)

பகவான் கூறுகிறார்—— “சூரர்கள் தற்பெருமை கொள்ளமாட்டார்கள். போரில் வீரத்தையே (ஆண்மையையே) காட்டுவார்கள். மருமகன் இறந்ததால் துயரிலிருக்கும் உனது பேச்சை மதிக்கமாட்டோம். நீ, சாவை நெருங்கியுள்ளாய்.” (20)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஜரையின் மகனான ஜராஸந்தன், பலராம—கிருஷ்ணர்களைத் தன் வலிமைமிக்க பெரும்படையுடன் சுற்றி வளைத்தான். அவர்களது படை, வாகனங்கள், கொடி, குதிரைகள், சாரதிகள் அனைவரையும், ‘காற்றானது மேகத்தால் சூரியனையும், தூசிகளால் அக்னியையும் மறைப்பதுபோல்’ மறைத்தான். (காற்றானது மேகத்தாலும் தூசிகளாலும், சூரியனையும் தீயையும் சிறிதுபோதுதானே மறைக்க முடியும். ஆனாலும், சூரியன் மற்றும் அக்னியின் ஒளியை முற்றிலுமாக மறைக்க இயலாது. அதுபோலத்தான்.) (21)

ஸ்ரீகிருஷ்ண—பலராமர்களின் தேர்கள், கருடனையும் பனைமரத்தையும் அடையாளமாகப் பொறித்த கொடிகள் கொண்டவை. நகரின் மேல்மாடங்களிலும் கோபுரங்களிலும் ஏறியமர்ந்து போரைக் கண்ட பெண்கள், அந்த இரு தேர்களையும் காணாது துயரமடைந்து மனம் கலங்கினார்கள். (22)

பகைவனது படைகள் மேகங்கள் பொழிவதுபோல் கடும் பாணமழை பொழிவதால், தன் படை வாட்டமடைவதைக் கண்ட ஸ்ரீஹரி, தேவர்களும் அசுரர்களும் வழிபடும் ‘சார்ங்கம்’ என்ற தன் சிறந்த வில்லை நாணேற்றி, நாணொலி (டங்காரம்) எழுப்பினார். (23)

அம்பறாத்தூணியிலிருந்து கூரிய பாணங்களை எடுத்து, வில்லில் பூட்டி, நாணை இழுத்துச் செலுத்தி, தேர், யானை, குதிரை, காலாட்படைகள் என வரிசையாக அனைத்தையும் ‘தீவட்டியின் வட்டம்’ போல் சுழன்று சுழன்று அழித்தார். (24)

மத்தகம் பிளக்கப்பட்டு, யானைகள் விழுந்தன. அம்புகளால் கழுத்தறுபட்டு, குதிரைகள் மாய்ந்தன. ரதங்களின் குதிரைகளும் கொடிகளும் தேரோட்டியும் தேர் வீரர்களும் மாய்ந்தனர். காலாட்படை வீரர்கள், கையும் துடையும் கழுத்தும் அறுபட்டு விழுந்து இறந்தனர். (25)

வெட்டி வீழ்த்தப்பட்ட காலாட்படை வீரர்கள், யானைகள், குதிரைகள் உடலிலிருந்து ரத்தம் பெருகி ஆறாக ஓடிற்று. கைகள், பாம்பு போல் அதில் மிதந்தன. மனிதத் தலைகள், ஆமைக் கூட்டங்கள் போல் நீந்தின. யானைகளின் உடல்கள், திட்டாக மேடிட்டு தீவுகள்போல் நின்றன. குதிரைகள், முதலைகள் போல் வாய் பிளந்து நின்றன. (26)

கைககளும் துடைகளும் மீன்கள் போன்றும், மனிதனின் கேசங்கள் பாசி போன்றும், விற்கள் அலைகள் போன்றும், ஆயுதங்கள் புதர்கள் போன்றும், சக்கராயுதங்கள் பெருத்த சுழல்கள் போன்றும், உயர்ந்த இரத்தின ஆபரணங்கள் கூழாங்கற்கள் போன்றும் காணப்பட்டன. (27)

அந்தப் போர்க்களத்தில், அளவிடற்கரிய பராக்கிரமம் கொண்ட பலராமன், தன் உலக்கையால் மதர்ப்புமிக்க பகைவர்களைக் கொல்லும்போது பெருக்கெடுத்த ரத்த ஆறுகள் பயந்தவர்களை மேலும் பயமுறுத்துவனவாகவும், மன வலிவுமிக்க வீரர்களுக்கு மேலும் போரிடத் தூண்டுவனவாகவும் இருந்தன. (28)

ஐயனே! மகத அரசனால் காக்கப்பட்டதும், எல்லை காண முடியாததும், கடல் போன்று கடக்க முடியாமல் பயங்கரமானதுமான ஜராஸந்தனது அளவற்ற சேனை அழிக்கப்பட்டது. வசுதேவரின் புதல்வர்களான பலராம—கிருஷ்ணர்களுக்கு அது ஒரு சிறு விளையாட்டுப் போன்றதுதான்! ஏனெனில், அவர்கள் உலகின் ஈசர்கள் அல்லவா? (29)

நிறை குணத்தவரான பகவான், மூவுலகின் தோற்றத்தையும் காப்பையும் மறைத்தலையும் தனது விளையாட்டாகவே செய்கிறார். அவர், இந்த எதிரிப்படையை அழிப்பதில் வியப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை. ஆனாலும், மனித நிலையைப் பின்பற்றுவதால் இது வர்ணிக்கப் பெறுகிறது. (30)

பேராற்றல் படைத்த ஜராஸந்தன் தேரிழந்து, படையழிந்து, உயிர் மட்டும் மீதமான நிலையில் ‘ஒரு சிங்கம் மற்றொரு சிங்கத்தை தன் வலிமையால் பிடிப்பதுபோல்’ பலராமன் அவனைப் பிடித்தார். (31)

படையிழந்து பிடிபட்டு நிற்கும் ஜராஸந்தனை வருணபாசங்கள் மற்றும் கயிறுகள் கொண்டு பலராமன் கட்டுவதைக் கண்ட கோவிந்தன், அவனைக் கொண்டு பூமியின் பாரத்தை மேலும் குறைக்க எண்ணி, அவன் கட்டப்படுவதைத் தடுத்தார். (32)

உலகின் நாதர்களான ஸ்ரீராம—கிருஷ்ணர்களால் விடுவிக்கப் பெற்ற ஜராஸந்தன், வீரர்களிடையே பெரிதும் மதிக்கப்பட்டவனானதால் வெள்கி நின்றான். தவம் செய்ய முற்பட்ட அவனை, சிசுபாலன் முதலிய மற்ற அரசர்கள் வழியில் தடுத்தனர். (33)

‘யது வம்சத்தினரால் ஏற்பட்ட தோல்வி வினைப்பயனாக வந்ததேயன்றி, யதுக்களின் வீரச்செயலால் அல்ல’ என நல்ல தர்மநெறி சொற்களாலும், ‘போரில் வெற்றி—தோல்விகள் இயல்பே’ என்கிற நீதிவாக்கியங்களைச் சொல்லியும், ‘யாதவர்கள் உன்னைக் காட்டிலும் வலிமை படைத்தவர்களா என்ன?’ என்கிற பாமர மக்களின் முறையில் பேசியும், அவனை (ஜராஸந்தனை)த் தடுத்தனர். (34)

மகத அரசனும், பிருஹத்ரதனின் மகனுமான ஜராஸந்தன், படைகளனைத்தும் அழிந்து நிற்கும் தன்னை, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் உதாசீனப்படுத்தியதால் மனம் நொந்து, தனது மகத தேசம் சென்றான். (35)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன் படைக்கு அழிவின்றி, எதிரியின் பெருத்த சேனையான கடலைக் கடந்தது கண்ட தேவர்கள் பூமாரி பெய்து பாராட்ட, தன் நகரம் வந்து சேர்ந்தார். (36)

வெற்றியோடு வந்த கண்ணனைக் கண்ட மதுரை நகர மக்கள் பயம் நீங்கி மகிழ, ஸூதரும் மாகதரும் பந்திகளும் வெற்றியைக் கொண்டாடி ஆடிப்பாடி மகிழ்ந்தனர். (37)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் நகரில் நுழையும்போது, சங்குகளும் துந்துபிகளும் பேரிகளும் டமாரங்களும் முழங்கின. வீணை, வேணு, மிருதங்கம் முதலியன வாசிக்கப் பெற்றன. (38)

நகர வீதிகள் நீர் தெளித்துக் கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தனர். வேத கோஷங்கள் எழுந்தன. ஆர்வ மிகுதியால் தெருவெங்கும் தோரணங்கள் கட்டப்பட்டிருந்தன. (39)

மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்த கண்களால் அன்புடன் கண்ணனைக் கண்டு களித்த பெண்கள், பூமாலைகளையும், தயிர் கலந்த நெற்பொரியையும், சோபன அக்ஷதைகளையும் வாரியிறைத்தனர். (40)

பிரபுவான கண்ணன், போர்க்களத்திலிருந்து எதிரி வீரர்கள் தரித்திருந்த அளவற்ற ஆபரணங்களையும் செல்வத்தையும் கொண்டு வந்து, யதுக்களின் அரசரான உக்ரஸேனரிடம் அர்ப்பணம் செய்தார். (41)

இவ்வாறு, இருபத்து மூன்று அக்ஷௌஹிணி படையுடன் மகத மன்னன் ஜராஸந்தன், பதினேழு முறை ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் காக்கப் பெற்ற யாதவர்களுடன் போரிட்டான். (42)

யாதவர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பேராற்றலால் அந்தப் படைகளை அழித்தனர். தன் படைகள் முற்றிலும் அழியவே, எதிரிகளால் விடுவிக்கப் பெற்ற ஜராஸந்தன் தன் நகரம் சென்றான். (43)

பதினெட்டாவது முறை போர் நடைபெறவிருக்கையில், நடுவில் நாரதரால் அனுப்பப் பெற்ற ‘காலயவனன்’ என்கிற வீரன் போரிட வந்தான். (44)

‘தன்னை எதிர்க்க மனிதருள் ஒருவரும் இல்லை’ என்று எண்ணியிருந்த அவன், ‘யாதவ வீரர்களே தனக்கு ஒப்பானவர்கள்’ என்று அறிந்து, மூன்று கோடி மிலேச்சர்களுடன் மதுரையை முற்றுகையிட்டான். (45)

(திடீரென முற்றுகையிட்ட) அவனைக் கண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பலராமனுடன் கலந்தாலோசித்தார்—— “அந்தோ! யாதவர்களுக்கு இரு பக்கங்களிலும் பெருத்த ஆபத்து ஏற்பட்டுள்ளதே! (46)

இன்று பெருவலிமை கொண்ட காலயவனன், நம்முடன் போர்புரிய முற்றுகையிட்டுள்ளான். இன்றோ, நாளையோ, அதன் மறுநாளோ மகத அரசன் ஜராஸந்தனும் வந்துவிடுவான். (47)

நாம் இருவரும் இவனுடன் போரிடும்போது வலிமைமிக்க ஜராஸந்தன் வருவானேயாகில், நம் சுற்றங்களைக் கொன்றுவிடுவான் அல்லது அவர்களைச் சிறைபிடித்து தன் நகருக்குக் கொண்டு செல்வான். (48)

ஆகவே, மனிதர்கள் நெருங்க முடியாதவாறு ஓர் அரணை அமைப்போம். அங்கு உறவினர்களைக் கொண்டு சேர்த்துவிட்டு, இந்த யவனனைத் தாக்குவோம்.” (49)

இவ்வாறு ஆலோசித்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், கடல் நடுவே பன்னிரண்டு யோஜனை பரப்பில் அற்புதமான நகர் ஒன்றை அமைக்கச் செய்தார். (50)

துவஷ்டாவின் மகனான விஸ்வகர்மாவின் சிற்பத்திறமை புலப்படுமாறு, வாஸ்து முறைப்படி அமைக்கப் பெற்ற அந்த நகரம், தேரோடும் வீதிகள், நாற்சந்திகள் மற்றும் தெருக்களுடன் அழகாக அமைந்தது. (51)

கற்பக மரங்களும் கற்பகக் கொடிகளும் நிறைந்த தோட்டங்கள், மாளிகையைச் சுற்றி வியக்கத்தக்க பூந்தோட்டங்கள், வானளாவுகிற பொற்சிகரங்கள், ஸ்படிகத்தாலான மாட மாளிகைகள், கூடகோபுரங்கள், வெள்ளியாலும் பித்தளையாலுமான அன்னசாலைகள் (கூடங்கள்), மாளிகைகளில் தங்கக் கலசங்கள் வைக்கப்பட்டு இரத்தினங்களிழைத்த கொடுங்கைகள், தங்கம் பதித்த மரகதக் கற்களாலான தரைகள், மேலும் தேவாலயங்கள், பல ஜன்னல்கள் கொண்ட உப்பரிகைகள், நடுவில் யாதவர்களின் அரசரான உக்ரஸேன மகாராஜனின் அரண்மனை, நான்கு வர்ணத்தவர்களின் குடியிருப்புகள் என இவ்வாறு அந்த நகரம், கடலின் நடுவே அழகுற அமைக்கப்பட்டது! (52—54)

‘ஸுதர்மா’ என்ற தேவசபையில் அமர்ந்த மனிதனுக்கு மனித இயல்பான பசி, தாகம், மயக்கம், கவலை முதலியன பாதிக்காது. அந்தச் சபையையும் மற்றும் பாரிஜாத மரத்தையும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கென அனுப்பி வைத்தான், இந்திரன். (55)

வருணன், மனோவேகம் கொண்ட ஒரு காது மட்டும் கறுத்த பல வெள்ளைக் குதிரைகளை அனுப்பினான். நிதிபதியான குபேரன், தன் செல்வமான எட்டு நிதிகளையும் அனுப்பினான். (மற்றைய லோகபாலகர்களும் தங்கள் தங்கள் செல்வங்களை பகவானுக்காக அர்ப்பித்தனர்.) (56)

அரசே! தேவர்கள் தத்தமது பொறுப்பை நிர்வகிக்க, தமக்கு பகவான் அளித்த சக்தி அனைத்தையும் அவர் பூமியில் அவதரித்ததும், அவரிடமே திரும்ப அளித்தனர். (57)

ஹரியான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மக்களனைவரையும் தன் யோகசக்தியால் அங்கு கொண்டு சேர்த்தார். மக்களைக் காக்கும் பொறுப்பை பலராமனிடம் ஒப்படைத்து, அவரிடம் விடைபெற்று, தாமரை மாலை அணிந்து, ஆயுதம் எதுவுமின்றி நகரின் கோபுரவாயிலிலிருந்து வெளியேறினார். (58)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் ஐம்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐம்பத்தோராவது அத்தியாயம் — காலயவனனின் முடிவு; முசுகுந்தர் வரலாறு

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே பரீக்ஷித்! கிழக்கில் வெளிப்படுகிற முழுநிலவைப் போன்று மதுரையின் கோட்டைவாயிலிலிருந்து வெளிப்படும் கண்ணனை, காலயவனன் கண்டான். பார்ப்பதற்கு மிகமிக அழகான கார்மேகவண்ணத் திருமேனி, அரையில் மஞ்சள் பட்டாடை, மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்கிற மச்சம், கழுத்திலே தொங்குகிற கௌஸ்துபமணி, பருத்துருண்டு நீண்ட நான்கு திருக்கரங்கள், அன்றலர்ந்த செந்தாமரை போன்று சிவந்த கண்கள், திருமுகத்தில் எப்போதும் மகிழ்ச்சி, அழகிய சீரான கன்னம், தூய புன்சிரிப்பு, தாமரை போன்ற திருமுகம், ஒளி வீசுகிற மகர மீன் போன்ற காதணிகள். (1—3)

இவ்வாறு அழகு மிளிர விளங்கும் கண்ணனைக் கண்ட காலயவனன், ‘இவன்தான் வாசுதேவன்’ என நிச்சயித்தான். ஏனெனில், நாரதர் கூறிய அடையாளங்களான ஸ்ரீவத்ஸம், நான்கு கைகள், தாமரை போன்ற திருக்கண்கள், கழுத்தில் வனமாலை, மேலும் அழகே வடிவம். ஆகவே, இவன்தான் அவன். வேறொருவனாக இருக்க முடியாது. ஆயுதமின்றி கால்நடையாகவே வருகிறான். ஆகவே, ஆயுதமின்றியே இவனுடன் போரிடுவேன். (4—5)

இவ்வாறு தீர்மானித்த காலயவனன், தன்னைக் கண்டு முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு வேறு பக்கம் ஓடும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பிடிக்க விரும்பிப் பின்தொடர்ந்து ஓடினான். யோகிகளாலும் அடைய முடியாதவரல்லவா, அவர். (இதை அவன் அறியவில்லையே!) (6)

ஒவ்வொரு அடி வைப்பிலும் கையில் பிடிபடுபவன் போல் தன்னைக் காட்டிய ஸ்ரீஹரி, வெகுதூரத்தில் உள்ள மலைக்குகைக்கு அவனை இட்டுச் சென்றார். (7)

‘யது குலத்தில் பிறந்த நீ புறமுதுகு காட்டி ஓடுவது தக்கதல்ல’ என்று நிந்தித்துக் கொண்டே பின்தொடர்ந்த காலயவனனால் அவரை அடைய இயலவில்லை. ஏனெனில், அவன் செய்த பாவம் இன்னும் முழுமையாக நீங்கவில்லையே? (குறிப்பு:— பாவமோ—புண்ணியமோ எது இருப்பினும் பகவானை அடைய முடியாது. அவை முழுமையாகக் கழிந்தாலே பகவானை அடையலாம்.) (8)

இவ்வாறு நிந்திக்கப் பெற்றும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் (இவனைத் திரும்பிப் பாராது) மலைக்குகையினுள் நுழைந்தார். காலயவனனும் (அவரைத் தொடர்ந்து) நுழைந்ததும், அங்கு ஒரு மனிதன் படுத்திருப்பதைக் கண்டான். (9)

என்னை வெகுதூரம் அலைக்கழித்துவிட்டு நல்லவன் போல் இங்கு வந்து படுத்திருப்பவன் கிருஷ்ணன்தான் என்று நினைத்த அந்த மூடன், அவரைக் காலால் உதைத்தான். (10)

வெகுகாலமாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்த அவர், விழித்தெழுந்து மெல்ல கண்களைத் திறந்து, நாற்புறமும் பார்க்க, பக்கத்தில் நிற்கும் காலயவனனைக் கண்டார். (11)

பரதகுலச் செம்மலே! கோபம் கொண்ட அவரது பார்வை பட்டதும், காலயவனனது உடலில் எழுந்த தீ, ஒரு நொடியில் அவனைச் சாம்பலாக்கியது! (12)

அரசன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— பிரும்மரிஷியே! பார்த்தமாத்திரத்திலேயே காலயவனனைச் சாம்பலாக்கும் சக்தி கொண்ட அந்த மனிதர் யார்? அவர் பெயரென்ன? குலமென்ன? அவரது திறமை என்ன? பெருமைதான் என்ன? ஏன், இந்த குகையை அடைந்து தூங்கினார்? (13)

ஸ்ரீசுகர் பதில் கூறுகிறார்—— (அரசே!) அந்தப் பெரியவர் இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்த மாந்தாதாவின் மகன்; ‘முசுகுந்தர்’ என்ற பெயருள்ளவர்; அந்தணர்களிடம் பக்தி கொண்டவர்; உண்மையில் உறுதி கொண்டவர் (சத்தியப்பிரதிக்ஞர்); போரிலே தோல்வி காணாதவர். (14)

அசுரர்களிடம் பயந்த இந்திரன் முதலான தேவர்கள், தங்களைக் காப்பாற்றும்படி அவரை வேண்டினர். அவரும் வெகுகாலம் தேவர்களைக் காத்து நின்றார். (15)

தேவர்கள் முருகனைத் தேவருலகின் பாதுகாவலராகப் பெற்றதும், முசுகுந்தரைப் பார்த்து, “அரசே! இவ்வளவு காலம் எங்களைக் காத்து ரக்ஷித்தீர்கள். இனி, அப்பொறுப்பிலிருந்து விலகி ஓய்வு கொள்ளலாமே?” என்று கூறினர். (16)

வீரரே! பூவுலகில் பகைவர்களற்ற அரசைத் துறந்து, எங்களைப் பாதுகாப்பதில் ஈடுபட்ட தாங்கள், எல்லா ஆசைகளையும் துறந்தீர்கள். (17)

இன்று உமது புதல்வர்கள், பட்டத்தரசிகள், உறவினர்கள், அமைச்சர்கள், மந்திரிகள், மக்கள் முதலான உமது காலத்தவர் எவருமே இல்லை. அனைவரும் காலனின் வசமாயினர் (இறந்துவிட்டனர்). (18)

வலிமைமிக்கவனுக்கும் வலிமைமிக்கவனான அந்த பகவானே காலன். அவர் அழிவற்றவர். இடையன் விளையாட்டாக மாடுகளை விரட்டி மேய்ப்பதுபோல், அவர் மக்களை இங்குமங்குமாக விரட்டி விளையாடுகிறார். (19)

உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும். இப்போது முக்தி தவிர, வேறெதனையும் எங்களிடமிருந்து நீர் வேண்டிப் பெறலாம். நீக்கமற எங்கும் நிறைந்துள்ள அழிவற்ற பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு ஒருவரே முக்தி கொடுக்க அதிகாரமுள்ளவர். (20)

தேவர்கள் இவ்வாறு கூறவே, பெரும் புகழ் பெற்ற முசுகுந்தர் தேவர்களை வணங்கி, சிரமத்தால் களைத்ததால் தூக்கத்தையே வரமாகப் பெற்று, தூக்கம் கண்களைக் கவிக்க, இக்குகையினுள் சென்று படுத்துறங்கினார். (21)

“தூங்குகிற உங்களை, எவனாவது அறியாமல் நடுவில் எழுப்பினால், அவன் உங்கள் பார்வைபட்ட நொடியிலேயே சாம்பலாகட்டும்” (என்று தேவர்களிடமிருந்து வரம் பெற்றிருந்தார்). (22)

காலயவனன் எரிந்து சாம்பலான உடனே, பக்தர்களைக் காக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பேரறிவாளரான முசுகுந்தர் முன்னே நேரில் காட்சியளித்தார். (23)

நீருண்ட கனத்த மேகம் போன்று கோமளமான திருமேனி; அரையில் மஞ்சள் நிறப் பட்டாடை; மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம்; கழுத்தில் ஒளிமிக்க கௌஸ்துபமணி; நான்கு திருக்கரங்கள்; வைஜயந்தீ என்ற வனமாலை; அழகிய தெளிந்த திருமுகம்; காதுகளில் ஒளிமிக்க மகர குண்டலங்கள்; அகில உலகமும் காணத் துடிக்கும் அழகு; அழகான புன்சிரிப்பு; கருணை பொங்கும் பார்வை; மிக அழகிய வாலிப வயது; மதம் பிடித்த சிங்கம் போன்ற மிடுக்கான நடை — இவ்வாறு தேஜஸ்ஸால் (பேரொளியால்) அணுக முடியாத ஸ்ரீகிருஷ்ணனை, அறிவொளிமிக்க முசுகுந்தர் கண்டார். அவரது பேரொளி கண்டு திகைத்து ஐயமுற்ற முசுகுந்தர், மெல்ல மெல்ல அவரிடம் பின்வருமாறு விண்ணப்பித்தார். (24—27)

வைஜயந்தி வனமாலையின் இலக்கணம்:—

துளஸீகுந்த3 மந்தா3ர பாரிஜாத—அம்பு3ஜைஸ்து யா ।

பஞ்சபி4ர்க்ரதி2தா மாலா வைஜயந்தீதி கத்2யதே ॥

துளஸி, முல்லை, மந்தாரை, பவழமல்லி, தாமரை என்கிற ஐந்து பூக்களால் தொகுக்கப்பட்ட மாலையே ‘வைஜயந்தி வனமாலை’ என்றழைக்கப்படும்.

முசுகுந்தர் வினவுகிறார்—— “இங்கு வந்துள்ள தாங்கள் யார்? முட்கள் நிறைந்த பயங்கரமான இந்தக் காட்டிலுள்ள இந்தக் குகைக்கு, தாமரை போன்று மென்மையான தங்கள் திருவடிகள் நோக, எப்படி நடந்து வந்தீர்கள்? (28)

தாங்கள், ஒளிமிக்க சூரியன் முதலானோரின் பேரொளியா? அல்லது பகவான் அக்னியா? சூரியனா? அல்லது சந்திரனா? மகேந்திரன்தானா? அல்லது வேறு திக்பாலகர்களில் ஒருவரா? (29)

பெருத்த விளக்கொளியால் இருளை அகற்றுவதுபோல் இந்தக் குகையிலுள்ள இருளை அகற்றுகிற தாங்கள், தேவர்களுக்கும் தேவர்களான மும்மூர்த்திகளுள் புருஷோத்தமரான ஸ்ரீமந்நாராயணனே என நினைக்கிறேன்! (30)

மனிதருள் சிறந்தவரே! சூதுவாதற்று தங்களைப் பற்றி அறிய விரும்புகிற எனக்கு, தங்கள் பிறப்பு, தொழில், குலம் ஆகியவற்றை விருப்பமிருந்தால் சொல்லுங்கள். (31)

பிரபுவே! ஆடவர் திலகமே! நான், இக்ஷ்வாகு வம்சத்தினரும், க்ஷத்திரியரும், யுவநாச்வரின் மகனுமான மாந்தாதா மகாராஜாவின் மகன். என் பெயர் முசுகுந்தன். (32)

வெகுநாட்கள் விழித்திருந்ததால் களைத்திருந்த நான், தூக்கத்தால் வெளி உலகம் அறியாத மனித நடமாட்டமற்ற இவ்விடத்தில் படுத்துறங்கினேன். இப்போது யாரோ என்னை எழுப்பினார்கள். (33)

அவனது விதிப்பயனாக அவன் (காலயவனன்) சாம்பலாகிவிட்டான். பின், உடனேயே பகைவர்களை அழிக்கும் அழகனான தாங்கள், என் கண்ணில் தென்பட்டீர்கள். (34)

மாந்தரால் பெரிதும் மதிக்கத்தக்க தங்களின் தாங்கொணாத பேரொளியால் எனது கண்கள் வலுவிழந்ததால், நான் தங்களை உற்றுநோக்க முடியவில்லை.” (35)

அரசர் முசுகுந்தர் இவ்வாறு கூறியதும், அனைத்து உயிரினங்களையும் வாழ வைக்கும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சற்றே சிரித்தவண்ணம் மேகம் போன்ற கனத்த குரலில் பதில் கூறலானார். (36)

பகவான் கூறுகிறார்—— “அன்பனே! எனது பிறப்பும் தொழிலும் பெயரும் ஆயிரக்கணக்கானவை. (அவை) எல்லையற்றிருப்பதால் அவற்றை என்னாலும்கூட கூற இயலாது. (37)

உண்மை உணரும் ஆற்றல்மிக்க எவனாவது ஒருவன், பல பிறவிகள் எடுத்தாவது பூமியிலுள்ள மணல்களை எண்ணிவிடலாம். ஆனால், என் குணங்களையும் செயல்களையும் பெயர்களையும் பிறப்பையும் ஒருபோதும் கணக்கிட இயலாது! (38)

அரசனே! முக்காலங்களிலும் உள்ள எனது பிறப்புகளையும் செயல்களையும், வர்ணிக்க முனைந்த ஸநகாதி முனிவர்களும் ஒரு முடிவிற்கு வராமல், இன்னும் எண்ணிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்! (39)

ஐயனே! அவ்வாறிருந்தாலும் இப்பொழுதுள்ள எனது பிறப்பு, செயல் முதலியவற்றைக் கூறுகிறேன், கேள். முன்பொரு சமயம் பிரும்மதேவர் தர்மத்தைக் காக்கவும், பூமிக்குச் சுமையாக இருந்த அசுரர்களை அழிக்கவும், என்னை வேண்டிக் கொண்டார். (40)

ஆகவே, யது வம்சத்தில் வசுதேவரின் திருமாளிகையில் திருவவதாரம் செய்தேன். வசுதேவரின் மகனான என்னை ‘வாசுதேவன்’ என்றழைக்கிறார்கள். (41)

நல்லோருக்குப் பகைவர்களான காலநேமி என்ற அசுரனின் மறுபிறப்பான கம்சன் மற்றும் பிரலம்பன் முதலிய அசுரர்களை அழித்தேன். அரசனே! காலயவனனும் உமது உக்கிரமான பார்வையால் இப்பொழுது எரிந்து சாம்பலானான். (42)

உமக்கு அருள்புரியவே, இந்தக் குகைக்கு நான் வந்துள்ளேன். பக்தர்களிடம் அன்புமிக்க என்னை முன்பே பலமுறை நீர் வேண்டிக் கொண்டிருக்கிறீர். (43)

ராஜரிஷியே! நீர் விரும்பியவற்றைக் கேளுங்கள். நான். அவையனைத்தையும் உமக்குத் தருகிறேன். என்னைச் சரணடைந்தவர் ‘இது கிடைக்கவில்லையே?’ என்று வருந்தக் கூடாது.” (44)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறக் கேட்ட முசுகுந்தர், கர்க்க முனிவரின் வாக்கை நினைவிற்கொணர்ந்து, தேவதேவரான ‘ஸ்ரீமந்நாராயணனே இவர்’ என உணர்ந்து மகிழ்ந்து, அவரை வணங்கிக் கூறலானார். (45)

முசுகுந்தர் துதிக்கிறார்—— “பரமனே! எல்லாப் பிராணிகளும் உமது மாயையில் மயங்கி இவ்வுலகியல் இன்பத்தை நாடுவதிலேயே நோக்கங்கொண்டு தங்களை வணங்குவதில்லை. துன்பங்கள் அனைத்திற்கும் தோற்றமான வீடு—வாசல் என இவ்வுலகியல் வாழ்க்கையே இன்பமெனக் கருதி, அதில் பற்று கொண்டு ஏமாற்றமடைகிறார்கள். (46)

உலகியல் பாவமாகிய மாசற்றவரே! இந்தப் பாரத வர்ஷம், புண்ணியச் செயல்களனைத்தும் நடைபெறும் கர்ம உலகம். இங்கு மனிதப்பிறவி பெறுவது மிகமிக உயர்வே. அது அவன் முற்பிறவியில் செய்த நல்வினைப் பயனாலும், இறைவன் இன்னருளாலுமின்றி வாய்க்கப் பெறுவதல்ல. அதிலும் ஊனமின்றிப் பெறுவது மேலும் உயர்ந்ததே. இவ்வாறு முயற்சியின்றி எளிதில் வாய்க்கப் பெற்ற இந்த மானிடப் பிறவி கொண்டு உமது திருவடிகளை வணங்காது, அற்பமான உலகியல் இன்பத்தில் நாட்டங்கொண்டு மனைவி, மக்கள் என்னும் பாழும் புதைகுழியில் விழுகின்றனரே! இது, புல் மேய்வதில் ஆசை கொண்ட பசுமாடு, பாழுங்கிணறு என அறியாது புதரால் மூடியிருந்த அதில் விழுந்து தவிப்பதை ஒக்குமன்றோ! (47)

[ஒப்புநோக்குக:—

அரிது அரிது மானிட ராதலரிது

மானிடராயினுங் கூன் குருடு செவிடு

பேடு நீங்கிப் பிறத்தலரிது .......................

பேடு நீங்கிப் பிறந்த காலையும்

ஞானமுங்கல்வியும் நயத்தலரிது.

— ஒளவையார்]

எவராலும் வெல்லப்படாத தலைவரே! நானோ இவ்வுலகில் ஓரரசன். அரசுப் பெருமையால் மதமுற்று திமிர்த்திருந்தவன். அழியும் இயல்பு கொண்ட இவ்வுடலையே ‘நான்’ (ஆத்மா) என நினைத்தேன். மனைவி, மக்கள், செல்வம், பூமி — இவற்றின் முடிவற்ற ஈர்ப்புணர்வில் சிக்கிக் கொண்டேன். இவற்றின் நினைவிலேயே என் வாழ்நாள் முழுவதும் பயனற்று கழிந்தது. (48)

மண் குடம், குட்டிச் சுவர் போன்று எளிதில் கரைந்தழியக் கூடிய இவ்வுடலில், ‘மனிதருள் நானே தேவன்’ என்ற அகந்தையால் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்டேன். தேர்களும் யானைகளும் குதிரைகளும் காலாட்படைகளும் அதன் சேனாபதிகளும் சூழ, பெருஞ்செருக்குடன் தங்களை மதித்து நினையாது, உலகைச் சுற்றித் திரிந்தேன். (49)

‘பசியால் நாக்கை நீட்டிய பாம்பு எலியைப் பிடிப்பதுபோல்’ செய்யத் தக்கதையும் செய்யத் தகாததையும் பற்றிய சிந்தனையில் மூழ்கிச் சுயநிலை மறந்து, பேராசை பெருகி, சிற்றின்பத்தில் நாட்டம் மிகுந்து, சுற்றிச் சுற்றி வரும் மனிதனைக் காலரூபியாக நிற்கும் தாங்கள், கவனம் சிறிதும் சிதறாமல் வலுவில் பற்றுகிறீர்கள். (50)

முன்பு பேரரசன் என்ற பெயரில் தங்க ரதத்திலும் யானை மீதமர்ந்தும் பவனி வந்த இவ்வுடல், உமது தவிர்க்க இயலாத நியதிப்படி இறுதி நேரம் வந்து மடிந்து, மண்ணோடு மண்ணாகி புழுவாகவோ, நாய், நரி முதலிய பிராணிகளின் உணவாகி மலமாகவோ, எரியிலிட்டுச் சாம்பலாகவோ ஆகிறது. (51)

[குறிப்பு:—

இவ்வாறு அழிந்து போகும் இவ்வுடலில் ‘யான், எனது’ என்கிற பற்று கொண்டு, தங்களைச் சேவிக்காதவன், உண்மையில் தன் ஆன்மாவிற்கே பகைவன் ஆகிறான் என்று கூறுகிறார்.

யோநே: ஸஹஸ்ராணி ப3ஹூநி க3த்வா

து3க்கே2ந லப்3த்4வாபி ச மாநுஷத்வம் ।

சுகா2வஹம் யே ந ப4ஜந்தி விஷ்ணும்

தே வை மநுஷ்யாத்மநி ஶத்ருபூ4தா: ॥

ஆயிரமாயிரம் பிறவிகளெடுத்துப் பெருத்த துன்பங்களையடைந்து, இம்மானிடவுடல் பெற்றும், பிறவாப் பேரின்பமளிக்கும் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் போற்றாதவன், தனக்குத்தானே பகைவனாகிறான்.]

ஈசனே! இனி எதிர்த்துப் போரிட யாருமின்றி நாற்றிசையும் வென்று அரியணையேறி, தன்னையொத்த அரசர்களால் வணங்கப் பெற்றவன், சிற்றின்பமே பேரின்பமென எண்ணி, உலகியலில் ஈடுபட்டுப் பெண்களின் வீடு செல்வானேயானால், பொழுதுபோக்காக வளர்க்கப் பெறுகிற செல்லப் பிராணிபோல் அவர்களது கைப்பாவையாகிறான். (52)

‘நான் மறுபடியும் பேரரசனாக வேண்டும்’ என்னும் அரியணை ஆசையால், உலகியல் இன்பங்களைத் துறந்து தரையிலே படுத்தல், பிரும்மசரியம் காத்தல், உண்டி சுருக்கல், தானங்கள் செய்தல் போன்று தவங்களிலேயே முழு ஈடுபாடுங்கொண்டு நற்செயல்களையே செய்வானேயானாலும், அவனது பேராசையால் அவன் இன்பம் பெறுவதில்லை. [இவ்வாறு எட்டு சுலோகங்களால் (46—53) உலகியல் துன்பங்களை எடுத்துரைத்து பக்தி செய்தலே, அந்தத் துன்பம் களைய உயர்ந்த வழி — பக்தியே முக்திக்கு வழி — என்று கூறுகிறார்.] (53)

பக்தர்களைக் கைவிடாத இறைவா! (தன்னிலை நழுவாத இறைவா!) பிறப்பு—இறப்பான இவ்வுலகியல் சுழலில் சுற்றித் தவிக்கும் மனிதனுக்கு, உலகியல் தளையிலிருந்து விடுதலை பெறும் காலம் வரும்போதுதான் சான்றோர்களின் இணக்கம் அவனுக்குக் கிட்டுகிறது. நல்லோரிணக்கம் கிட்டிய அதே நொடியில், சான்றோர்களின் புகலிடமும், காலம், கர்மம், ஸ்வபாவம் (குணம்) மற்றும் இவைகளைச் சார்ந்து நிற்கும் பிரும்மா முதலியவர்களுக்கும் துணை நிற்பவருமான பகவானான தங்களிடத்தில் பக்தி புரியும் எண்ணம் தோன்றுகிறது. (54)

ஈசனே! சான்றோர்களான அரசர்கள், வானப்பிரஸ்தர்களாக நாட்டைத் துறந்து, வனம் சென்று, தங்களைச் சேவிக்க வேண்டுமெனக் கருதி, அவ்வாறு செல்லத் தடையாக இருக்கும் அரியணை ஆசை அகல, தங்களை முழு மனதுடன் போற்றுகிறார்கள். ஆனால் எனக்கோ, எவ்வித முயற்சியுமின்றி அரியணை ஆசைத்தளை தானாகவே நழுவிவிட்டதே! அதுதான் தாங்கள் எனக்களித்த பெரிய பேறு என எண்ணுகிறேன். (55)

எங்கும் நிறைந்த இறைவா! தனக்கென எதையும் கொள்ளாது அனைத்தும் துறந்த முனிவர்களும் மிகமிக வேண்டிப் பெறுவது உமது திருவடி சேவையே. அதை விடுத்து, வேறொரு வரமும் யான் வேண்டேன். ஸ்ரீஹரியே! முக்தியை வழங்குகிற உம்மை ஆராதித்தவன், தனக்கே கேடு விளைவிக்கும் உலகியல் தளையையா வரமாக வேண்டுவான்? (ஏனெனில்,) அவன் அறிவாளியாயிற்றே! (56)

ஆகவே, ஈசனே! ரஜோ குணம், தமோ குணம், சத்துவ குணம் — இவைகளால் உண்டாகும் விருப்பங்களனைத்தையும் விலக்கி, மாயை மற்றும் முக்குணத் தொடர்பற்றவரும், இரண்டற்றவரும், மேலானவரும், பேருணர்வாக விளங்குபவருமான பரமபுருஷரான தங்களையே சரணடைகிறேன். (57)

நான் வெகுகாலமாக வினைப்பயனை அனுபவித்துக் களைத்தேன். அதன் துன்பக்கனல் என்னை வாட்டி வதைக்கிறது. ஐம்பொறிகளும் மனமுமே எனது பகைவர்கள். அவைகளின் உலகியல் இன்ப நாட்டம் பெருகுகிறதே ஒழிய குறையவில்லை. ஆகவே, அமைதி கிட்டவில்லை. உலகியலில் தவிப்பவனுக்கு அடைக்கலமளிப்பவரே! பரம்பொருளே! எப்படியோ பயத்தை நீக்குவதும் அழிவற்றதும் துயரமற்றதுமான தங்கள் திருவடித்தாமரைகளைச் சரணடைந்தேன். ஈசனே! சரணடைந்த எளியேனைக் காத்தருள்வீர்.” (58)

பகவான் கூறுகிறார்—— “பார் முழுவதும் ஆண்ட பேரரசே! உமது எண்ணம் தூயது; உண்மையுணரும் அறிவால் உயர்ந்தது. வரமருளுவதாக ஆசை காட்டியும், அந்த ஆசைக்கு உமது மனம் அடிமையாகவில்லை. (59)

நான் வரமளிப்பதாக ஆசை காட்டியது, உமது மனம் மெத்தனமின்றி உறுதியுடன் இருக்கிறதா? என்பதைச் சோதிக்கவே! என்று அறிந்து கொள். என்னிடமே தனித்த பக்தி வைத்தவரின் அறிவு, என்றுமே உலகியல் இன்பங்களில் மயங்கித் திரியாது. (60)

அரசே! பக்தியில்லாமல் மனத்தைப் பிராணாயாமம் முதலிய யோகப்பயிற்சியால் எவ்வளவுதான் அடக்க முயன்றாலும், உள்ளத்து வாஸனை குறையாததால் அடங்கிய மனம் மீண்டும் உலகியல் இன்பங்களை நாடிச் செல்லும். (61)

என்னிடமே உள்ளத்தைப் பதித்து, இப்பூவுலகில் விருப்பப்படி சுற்றி வாருங்கள். உமது பக்தி எப்போதும் என்னிடமே விலகாது நிலைத்து நிற்கும். (62)

க்ஷத்திரிய அறநெறியில் நின்ற நீர், வேட்டை முதலியவைகளால் பிராணிகளைக் கொன்றுள்ளீர். ஆகவே, என்னையே நினைத்து, மனத்தை அடக்கித் தவமிருந்து, அந்தப் பாவத்தைப் போக்கிக் கொள்ளுங்கள். (63)

அரசே! அடுத்தப் பிறவியில் எல்லா உயிரினத்திடமும் மிகவும் அன்பு கொண்ட அந்தணராகப் பிறந்து, பரம்பொருளான என்னை நிச்சயம் வந்தடைவீர்கள்.” (64)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் ஐம்பத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐம்பத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் — ருக்மிணி அந்தணரைத் தூது அனுப்புதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஐயனே! இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் அருளப் பெற்ற இக்ஷ்வாகு குலத்தில் உதித்த முசுகுந்த மன்னன், அவரை வலம் வந்து வணங்கிக் குகையிலிருந்து வெளியேறினார். (1)

மனிதரும் விலங்குகளும் செடிகளும் கொடிகளும் மரங்களும் அளவில் முன்னிலும் சிறுத்திருப்பதைக் கண்டு ‘கலியுகம் தொடங்கியுள்ளது’ என உணர்ந்து, வடக்கு நோக்கிச் சென்றார். (2)

அவர் தவத்தில் ஊக்கங்கொண்டு ஐம்பொறிகளையும் அவித்து, மன உறுதியுடன் ஐயந்துறந்து, மனத்தை ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே பதித்து(த் தவம் புரிய) கந்தமாதன மலையை அடைந்தார். (3)

நரநாராயணர்கள் தவங்கிடக்கும் பதரிகாசிரமமடைந்து, இன்ப—துன்பங்கள் முதலிய இரட்டைகளை (துவந்துவங்களை)ப் பொறுத்து, அமைதியுற்று, தவத்தால் ஸ்ரீஹரியை வழிபட்டார். (4)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், யவனர்களால் சூழப்பெற்ற மதுரையைத் திரும்ப அடைந்து, மிலேச்சர்களின் படையை அழித்து, அவர்களது செல்வத்தைத் துவாரகைக்கு எடுத்துச் சென்றார். (5)

கண்ணன் கட்டளைப்படி மனிதர்களும் காளைகளும் செல்வத்தைச் சுமந்து செல்லும்போது, இருபத்து மூன்று அக்ஷௌஹிணிப் படையுடன் ஜராஸந்தன், மறுபடியும் அங்கு வந்தான். (6)

அரசே! பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் எதிரிப்படையின் பெருவேகத்தைக் கண்டு, மனித இயல்பை ஏற்று வேகமாக ஓடினார்கள். (7)

சிறிதும் பயமற்ற அவர்கள், மிகவும் பயந்தவர்கள் போலப் பெருஞ்செல்வத்தைக் கீழே போட்டுவிட்டு, தாமரை போன்று மென்மைமிக்க திருவடிகளால் பல யோஜனை தூரம் ஓடினார்கள். (8)

(இவ்வாறு) அவர்கள் ஓடுவதைக் கண்ட வலிமைமிக்க ஜராஸந்தன், ஈசர்களான அவர்களது உண்மை தத்துவத்தை உணராது, சிரித்துக் கொண்டே தேர்ப்படையுடன் பின்தொடர்ந்து ஓடினான். (9)

வெகுதூரம் ஓடிக் களைத்த அவர்கள், இந்திரன் எப்போதும் மழை பெய்து கொண்டிருக்கும் ‘பிரவர்ஷணம்’ என்ற பதினோரு யோஜனை உயரமுள்ள மலையின் மீது ஏறினர். (10)

அரசே! மலையில் ஓடி ஒளிந்த அவர்களைக் காணாமல், அவர்கள் ஒளிந்திருக்குமிடமும் தெரியாமல், மலையைச் சுற்றி விறகுகளிட்டுத் தீ மூட்டி எரித்தான், ஜராஸந்தன். (11)

மலையின் நாற்புறமும் எரிவது கண்டு அவர்கள் பதினோரு யோஜனை உயரம் கொண்ட மலையிலிருந்து வேகமாக எழும்பிக் கீழே பூமியில் குதித்தனர். (ஒரு யோஜனை = எட்டு மைல்கள்) (12)

அரசே! பலராம—கிருஷ்ணர்கள் படையுடன் வருகிற எதிரியின் கண்களில் படாமல், கடலையே அகழியாகக் கொண்ட தங்கள் நகரான துவாரகையை அடைந்தனர். (13)

மகத மன்னனான ஜராஸந்தன், பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் காட்டுத்தீயில் எரிந்து விட்டதாகத் தவறாக நினைத்து, தன் பெரும் படையுடன் மகத தேசம் திரும்பினான். (14)

பிரும்மாவின் கட்டளைப்படி, ஆனர்த்த தேசத்ததிபனான ரைவதன் தன் மகள் ரேவதியை பலராமனுக்குக் கன்னிகாதானம் செய்தார் என முன்பு (9வது ஸ்கந்தத்தில்) கூறப்பட்டது. (15)

குரு வம்சத் திலகமே! பகவானான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பீஷ்மகரது புதல்வியும், திருமகளின் திருவவதாரமுமான விதர்ப்ப தேசத்துப் பெண்ணான ருக்மிணியைச் சுயம்வரத்தில், சேதி தேசத்தரசனான சிசுபாலனைச் சார்ந்த சால்வன் முதலிய அரசர்களைப் பெரும் வலிமையுடன் எதிர்த்து வென்று, உலக மக்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, ‘கருடன் அமுதத்தைப் பறித்துச் சென்றதுபோல்’ அபகரித்துச் சென்று மணந்து கொண்டார். (16—17)

அரசன் கேட்கிறான்—— ‘பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பீஷ்மகர் மகளான அழகிய முகம் கொண்ட ருக்மிணியை, ராட்சஸ விவாக முறைப்படி மணந்தார்’ எனக் கேட்டிருக்கிறேன். (18)

பிரும்மரிஷியே! பெரும் வலிமைமிக்க ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ஜராஸந்தன் மற்றும் சால்வன் முதலானோரை எவ்வாறு வென்று கன்னிகையான ருக்மிணியை அபகரித்து வந்தார்? என்ற சரிதத்தைக் கேட்க விரும்புகிறேன். (19)

பிரும்மரிஷியே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் சரிதங்கள் புனிதமானவை; செவிக்கினியவை; உலகினரின் பாவங்களைக் களைந்து புனிதப்படுத்துபவை. நொடிக்கு நொடி புதிது புதிதாகத் தோன்றுபவை. அவ்வாறான கதைகளைக் கேட்டுப் போதுமென்ற மனநிறைவு கொள்வானா, அறிவாளியான ஒருவன்? (20)

ஸ்ரீசுகர் பதில் கூறுகிறார்—— விதர்ப்ப நாட்டரசனாக பீஷ்மகர் என்ற மகாராஜன் இருந்தார். அவருக்கு ஐந்து புதல்வர்களும், அழகிய ஒரே ஒரு புதல்வியும் இருந்தார்கள். (21)

ருக்மி மூத்தவன். ருக்மரதன், ருக்மபாஹு, ருக்மகேசன், ருக்மமாலீ என அவனது தம்பிகள். நிறைகுணத்தவளான ருக்மிணி இவர்களது தங்கை. (22)

ருக்மிணி, தன் மாளிகைக்கு வருபவர்கள் பாராட்டிப் பேசும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் வடிவழகு, பேராற்றல், நற்குணங்கள், பெருமை — இவற்றை நன்குணரக் கேட்டு, அவரையே தனக்கு ஏற்ற மணாளனாகக் கருதினாள். (23)

அறிவாலும் சாமுத்திரிகா லட்சணங்களாலும் வள்ளற்றன்மையாலும் அழகாலும் ஒழுக்கத்தாலும் நற்குணங்களாலும் அந்த ருக்மிணியே தனக்கேற்ற மனைவி எனக் கருதிய ஸ்ரீகிருஷ்ணனும், அவளையே மணக்க மனம் கொண்டார். (24)

அரசே! சகோதரியான ருக்மிணியை ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கே மணம் முடிக்க உறவினர்கள் விரும்பியபோதிலும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் பகை கொண்ட ருக்மி அதனைத் தடுத்து, சேதி தேசத்தரசனான சிசுபாலனையே தன் தங்கைக்கு ஏற்ற மணவாளனாகக் கருதினான். (25)

அதனையறிந்த மைவிழியாளான ருக்மிணி மனம் மிக நொந்து, கண்ணனையடையும் உபாயத்தை ஆழ்ந்து சிந்தித்து, தனது அரண்மனைக்கு வந்து போகும் நம்பிக்கைக்குரிய ஓர் அந்தணரை ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் தூதுவராக உடனே அனுப்பினாள். (26)

அந்த அந்தணர் துவாரகையை அடைந்து வாயிற்காப்பாளர்கள் உள்ளே அழைத்துச் செல்ல, செம்பொன்னிருக்கையின் மீதமர்ந்திருந்த ஆதிபுருஷரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டார். (27)

அந்தணரைத் தெய்வமாகக் கொண்டாடுகின்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவரைக் கண்டதும் தன் ஆசனத்தை விட்டிறங்கி, அவரை அங்கு அமரச் செய்து, தேவர்கள் தன்னை உபசரிப்பதுபோல், அவரை உபசரித்தார். (28)

நல்லோர்கள் சரணடைகின்ற இடமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், உணவேற்று இளைப்பாறி, களைப்பு நீங்கிய அவரை அணுகி, அவரது திருவடிகளைத் தம் திருக்கரங்களால் வருடிக் கொண்டு நிதானமாகக் கேட்கலானார்—— “அந்தணருள் சிறந்தவரே! துன்பமின்றிக் கிடைத்தது கொண்டு மகிழ்ந்து, உமது பெரியோர்கள் சென்ற அறநெறியில் உமது வாழ்க்கை முறை சிரமமின்றி நடைபெறுகிறதா? (29—30)

அந்தணன் கிடைத்தது கொண்டு மனம் நிறைந்து, தன் கடமைகளிலிருந்து நழுவாமல் நடப்பானேயாகில், அந்த நெறிமுறையே அவன் விரும்பியதனைத்தையும் பொழியும். (31)

மேன்மேலும் முயன்று இந்திரப்பதவி பெற்றும், மேலும் நாடுபவன் மனநிறைவு பெற மாட்டான். (ஆனால்,) தனக்கென எதனையும் நாடாது, கிடைத்தது கொண்டு மகிழ்பவன் தரித்திரனேயானாலும், கவலை ஏதுமின்றி மனநிறைவுடன் சுகமாகத் தூங்குவான். (32)

கிடைத்ததைக் கொண்டு மனநிறைவு பெற்று, உயிரினமனைத்திடமும் மிகப் பரிவுடன் பழகுகிற, அகந்தையற்ற, அமைதி காக்கும் நல்லோரான அந்தணர்களைத் தலைசாய்த்து வணங்குகிறேன். (33)

அந்தணரே! நீர் நலமாக இருக்கிறீரா? தங்கள் அரசனால் தங்களுக்கு நலம் கிடைக்கிறதா? தன் நாட்டு மக்களை நன்கு பாதுகாத்து சுகமாக வாழ விடுகிற அரசனே என் விருப்பத்திற்கு உரியவன். (34)

எளிதில் வந்தடைய முடியாத இவ்விடத்திற்கு நீங்கள் எங்கிருந்து எதனை நாடி வந்திருக்கிறீர்கள்? ரகசியமில்லாதிருந்தால் அவையெல்லாவற்றையும் கூறுங்கள். நாங்கள், தங்களுக்கு என்ன பணிவிடை செய்ய வேண்டும்?” (35)

திருவிளையாடலுக்காகவே மனித உருவேற்றுள்ள பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இவ்வாறு குசலம் விசாரிக்கவே, அவ்வந்தணர், ருக்மிணி கூறியதனைத்தையும் அவரிடம் கூறலானார். (36)

ருக்மிணி கூறுகிறாள்—— “மூவுலகிற்கும் அழகனே! தங்களது திருக்குணங்கள் கேட்போரின் செவி வழியே நுழைந்து, இதயத்தையடைந்து, ஒவ்வொரு உறுப்புகளின் தாபங்களையும் பற்பல பிறவிகளின் துன்பங்களையும் அழிக்கிறது. தங்களது திருமேனியழகோ, கண் படைத்தவர்களின் கண்களுக்கு விருந்தாக அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நாற்பெரும் பேறுகளையும் அளிக்கவல்லது. ஆக, தங்களது திருக்குணங்களையும் திருமேனியழகையும் கேட்ட என் மனம், வெட்கத்தை விடுத்து தங்களையே நாடுகிறது. தாங்கள் அச்சுதரல்லவா? (நம்பினவர்களைக் கைவிடாதவரல்லவா?) (37)

ஆடவர் குல திலகமே! முகுந்தா! இம்மானிட உலகில் திரியும் அனைத்து ஜீவன்களின் மனமும், தங்களைக் கண்டு மகிழ்ச்சி கொள்கின்றது; நிம்மதி பெறுகின்றது. நற்குடிப்பிறப்பு, நல்லொழுக்கம், அழகு, வித்யை, இளமை, செல்வம், பெருமை — இவற்றில் தாங்களொருவரே ஒப்புயர்வற்று விளங்குகிறீர்கள்! இவ்வாறு விளங்கும் தங்களை நற்குடிப்பிறப்பு, நற்குணச்சிறப்பு, நல்லறிவு கொண்ட வீரம் செறிந்த மணப்பருவமெய்திய எந்தப் பெண்தான், தன் மணாளனாக ஏற்காது விடுவாள்? (தங்களையன்றோ மணம் புரிய விரும்புவாள்.) (38)

ஆகவே, ஐயனே! நான் தங்களையே கணவனாக வரித்துவிட்டேன் (மனமாற நினைத்து விட்டேன்). எனது ஆன்மாவும் உடலும் இனி தங்களது உடைமை. இறைவா! இங்கு எழுந்தருளி, (எளியேனை) என்னைத் தங்கள் மனைவியாக ஏற்றருள வேண்டும். செந்தாமரைக் கண்ணா! சிங்கத்திற்கென இருக்கும் உணவை, குள்ளநரி எடுத்துச் செல்லலாமா? வீரரான தங்களது உடைமையான என்னை, சிசுபாலன் நெருங்கி வந்து தீண்டலாமா? (இது தங்களுக்கு அழகா?) (39)

நான், சென்ற பற்பல பிறவிகளில் கோயில் கட்டுவது, குளம் வெட்டுவது முதலிய பூர்த்த (ஸ்மார்த்த) கர்மாக்கள்; அக்னிஹோத்ரம், வேள்வி செய்தல் முதலிய இஷ்ட (வைதிக) தர்மங்கள்; நல்லோருக்குச் செய்த தானங்கள், புண்ணிய நதிகளில் நீராடுதல் முதலிய நியமங்கள்; சாந்திராயணம் முதலிய விரதங்கள்; தேவர்கள், அந்தணர்கள், ஆசார்யப் பெருமக்கள் முதலியோருக்குச் செய்யும் பணிவிடைகள் ஆகியனவற்றால் பிரும்மா போன்றோருக்கும் தலைவரான பகவான் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவை முறைப்படி நான் தொழுதிருந்தால், ஸ்ரீகிருஷ்ணனே நேரில் இங்கு எழுந்தருளி, என் கைத்தலம் பற்றட்டும். தமகோஷனின் மகனான சிசுபாலனோ, மற்றவர்களோ என்னைத் தீண்டக் கூடாது. (40)

வாபீ கூப தடாகாநி தே3வதாயதநாநி ச ।

அந்நப்ரதா3நமாராம: பூர்த்தமித்யபி4தீ4யதே ॥

குளம், கிணறு, தடாகம் வெட்டுதல், கோவில் ஆகியன கட்டுதல், அன்னச்சத்திரம், பூஞ்சோலை வைத்தல் முதலியன பூர்த்த (ஸ்மார்த்த) தர்மம் எனப்படும்.

எவராலும் வெற்றி கொள்ள இயலாதவரே! நடக்கவிருக்கும் எனது திருமணத்திற்கு ஒரு நாள் முன்பே தாங்கள் ஒருவரும் அறியாதவாறு படைசூழ விதர்ப்ப நாடு வந்து, சிசுபாலன், ஜராஸந்தன் முதலியோரின் படைகளைக் கலக்கிச் சிதறடித்து, வீரத்தையே கன்னிகைதனமாகத் (வீர்ய சுல்கம்) தந்து வலுவில் எடுத்துச் சென்று, ராட்சஸ மணமுறைப்படி என்னைத் திருமணம் செய்து கொள்ளுங்கள். (41)

[வீர்ய சுல்கம்:— திருமண நாளில் பெண்ணின் தந்தைக்கு மாப்பிள்ளை தரவேண்டிய பணம். இங்கு வீரத்தையே பணமாகத் தருவது எனக் குறிக்கப்பட்டுள்ளது.

திருமணம் எண் வகைத்தது. அதில் அரக்க மணமுறை (ராட்சஸ விவாகம்) என்பது ஏழாவது வகை. அதன் இலக்கணம்:—

ஹத்வா ச்சி2த்வா ச பி4த்வா ச

க்ரோஶந்தீம் ருத3தீம் க்3ருஹாத் ।

ப்ரஸஹ்ய கந்யாஹரணம்

ராக்ஷஸோ விதி4ருச்யதே ॥

திருமணப் பெண்ணின் கட்சியிலுள்ள பகைவர்களைப் போரிட்டு வெட்டி வீழ்த்தியோ, வீட்டை இடித்து நொறுக்கியோ, வலுவிலே பெண்ணை இழுத்துச் சென்று திருமணம் புரிவது ‘அரக்கர் திருமணம்’ (ராட்சஸ விவாகம்) எனப்படும். (மனுஸ்ம்ருதி அத். 3, சுலோ. 33)]

உறவினர்களைக் கொல்லாமல் அந்தப்புரத்தின் உள்ளே இருக்கும் உன்னை எப்படி மணப்பேன்? என்று தாங்கள் சிந்திக்கலாம். நான் அதற்கு ஓர் உபாயம் கூறுகிறேன். திருமணத்திற்கு முதல் நாள் குலதேவியை வணங்கி அருள்பெற வேண்டி, குலதேவதையின் புனித யாத்திரை ஒன்று நிகழும். அதில் புதுமணப்பெண் அந்தப்புரத்திலிருந்து வெளியே வந்து பார்வதியம்மன் திருக்கோயில் சென்று தரிசனம் செய்து வணங்க வேண்டும். (அப்பொழுது நீங்கள் என்னை எடுத்துச் செல்லலாமே!) (42)

செந்தாமரைக் கண்ணா! உமையின் கணவரான பரமசிவன் முதலான மகான்கள் தமது அறியாமை இருள் அகல, உமது திருவடித்தாமரைகளின் துகள்களில் நீராட விரும்புகின்றனர். அவ்வாறான உமது அருளை யான் பெறாவிடில் நோன்புகளாற்றி, உடலை இளைக்கச் செய்து உயிரைவிடுவேன். இவ்வாறு பல நூறு பிறவிகள் எடுக்க நேர்ந்தாலும், உமது அருளைக் கட்டாயம் பெறுவேன்.” (43)

அந்தணர் (தன் எண்ணத்தைக்) கூறுகிறார்—— “யாதவ குல திலகமே! ருக்மிணியின் இந்தச் செய்தியைப் பிறரறியாதவண்ணம் உங்களிடம் கூறவே, நான் வந்தேன். (இப்பொழுது) இது பற்றி நன்கு சிந்தித்துச் செய்ய வேண்டியதை விரைவாகச் செய்யுங்கள்.” (44)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் ஐம்பத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐம்பத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் — ருக்மிணியைக் கவர்ந்து வருதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— விதர்ப்ப ராஜகுமாரி ருக்மிணியின் இந்தச் செய்தியைக் கேட்ட யதுநந்தனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அந்தணரின் திருக்கரங்களைத் தன் இருகைகளாலும் பற்றிக் கொண்டு சிரித்தவண்ணம் கூறலானார். (1)

பகவான் (பதில்) கூறுகிறார்—— “நானும் அவ்வாறே அவளிடமே பற்று வைத்த மனதால் இரவில் தூங்குவதில்லை. என்னிடம் கொண்ட வெறுப்பால், ருக்மி எனது திருமணத்தை நிறுத்திவிட்டான் என்பதையும் நான் அறிவேன். (2)

தீயவர்களான அந்த அரசர்களைப் போரில் கொன்று, அரணி கடைந்து நெருப்பை எடுப்பதுபோல் என்னையே மணாளனாக நம்பியுள்ள குறையேதுமற்ற ருக்மிணியை எடுத்து வருவேன்.” (3)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மது என்ற அசுரனைக் கொன்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ருக்மிணியின் திருமண லக்னம் நாளையிரவு என்றறிந்ததும், சாரதியான தாருகனை ரதத்தைப் பூட்டுமாறு பணித்தார். (4)

உடனே தேரோட்டி சைப்யம், ஸுக்ரீவம், மேகபுஷ்பம், பலாஹகம் என்ற நான்கு குதிரைகள் பூட்டிய ரதத்தைக் கொணர்ந்து முன் நிறுத்தி, கைகூப்பியவண்ணம் எதிரே நின்றான். (5)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ரதத்தில் முதலில் தான் ஏறி, பின் அந்தணரையும் ஏறச் செய்து, குதிரைகள் வெகுவேகமாகச் செல்ல, ஒரே இரவில் தன் ஆனர்த்த தேசத்திலிருந்து விதர்ப்ப தேசம் சென்றார். (6)

குண்டின தேச அரசரான பீஷ்மக மகாராஜன், தன் புதல்வனான ருக்மியிடம் கொண்ட அன்பினால், தன் பெண்ணான ருக்மிணியை சிசுபாலனுக்குத் தர எண்ணித் திருமணத்திற்குரிய சடங்குகளைச் செய்யலானார். (7)

நகரின் வீதிகளும் நாற்சந்திகளும் பெருக்கி, நீர் தெளித்துத் தூய்மை செய்யப் பெற்றன. பற்பலவிதமான கொடிகள், தோரணங்கள் கட்டி நன்கு அழகு செய்யப்பட்டன. (8)

நகரத்து ஆடவர்களும் பெண்டிர்களும் ஆபரணங்கள், பூமாலைகள் அணிந்து, நறுமணப்பூச்சு பூசி, தூய ஆடைகள் உடுத்தித் தங்களை அலங்கரித்துக் கொண்டு, தமது செல்வச்செழிப்புள்ள மாளிகைகளுக்கு அகில் தூபமிட்டு நறுமணம் கமழச் செய்தனர். (9)

அரசே! பீஷ்மக மன்னர் மூதாதையரையும் (பித்ருக்களையும்) தேவர்களையும் முறைப்படி வழிபட்டு, அந்தணர்களையும் முறைப்படி உணவிட்டு மகிழச் செய்து, (மணப்பெண்ணுக்கு) மங்கள நல்வாழ்த்துக்கள் கூறச் செய்தார். (10)

முத்துப்பல்லழகியான திருமணப் பெண்ணுக்கு மங்கள நீராட்டி, திருமண மங்கள காப்புநாண் கட்டி, புதிய இரு பட்டாடைகளை உடுத்தச் செய்து, சிறந்த நகைகளைப் பூட்டி அலங்காரம் செய்தனர். (11)

சிறந்த அந்தணர்கள், ஸாம—ருக்—யஜுர் வேத மந்திரங்களால் ரக்ஷை செய்தனர். அதர்வண வேதமறிந்த அந்தணர்கள், நவக்கிரகங்களின் அருள் பெற ஹோமம் செய்தனர். (12)

செய்முறை அறிந்த அரசர் பொன், வெள்ளி, ஆடையணிகலன்கள், வெல்லம் கலந்த எள், பசுக்கள் — இவற்றை அந்தணர்களுக்குத் தானமாக வழங்கினார். (13)

அவ்வாறே சேதி தேசத்தரசரான தமகோஷனும் தன் புதல்வனான சிசுபாலனுக்காகத் திருமண மங்களச் சடங்குகளை மந்திரமறிந்த அந்தணர்களைக் கொண்டு நடத்தி வைத்தார். (14)

மதநீர் பெருகி வழிகிற யானைப்படை, தங்க மாலைகள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட தேர்ப்படை, காலாட்படை, குதிரைப்படை முதலிய படைகள் சூழ, தமகோஷன் குண்டினபுரம் வந்தார். (15)

விதர்ப்ப தேசத்தரசன் அவரை மகிழ்ச்சியோடு எதிர் சென்று வரவேற்றுக் கொண்டாடி, மணமகனுக்கென்று தனித்து அமைக்கப்பட்டிருந்த மாளிகையில் தங்கச் செய்தார். (16)

அங்கு சால்வன், ஜராஸந்தன், தந்தவக்த்ரன், விதூரதன் மற்றும் சிசுபாலனைச் சார்ந்த பௌண்டிரகன் முதலியோர் ஆயிரக்கணக்கில் கூடி இருந்தனர். (17)

ஸ்ரீராம—கிருஷ்ணர்களின் பகைவர்களாகிய அந்த அரசர்கள் அனைவரும், ‘ஒருவேளை கிருஷ்ணன் பலராமனுடன் யாதவர்கள் சிலரும் சூழ, இங்கு வந்து மணப்பெண் ருக்மிணியை அபகரித்துச் செல்வானேயாகில், அப்பொழுது அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து கிருஷ்ணனுடன் போர் புரிந்து, ருக்மிணியைச் சிசுபாலனுக்கே மணம் முடிப்போம்’ என்று மனத்தில் நிச்சயித்து, நால்வகைப் படைகளும் வாகனங்களும் சூழத் தயாராக வந்தார்கள். (18—19)

அனைத்துமறிந்த பலராமன், பகையரசர்களின் முயற்சியையும், திருமணக் கன்னிகையைக் கொணர ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தனித்துச் சென்றிருப்பதையும் கேட்டுணர்ந்து, ‘கலகம் நேருமோ?’ என்று ஐயங்கொண்டு, தம்பியிடம் உள்ள அன்பினால் யானை—குதிரை—தேர்—காலாட்படைகளுடன் வேகமாகக் குண்டினபுரத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார். (20—21)

சிறந்த லட்சணங்கள் கொண்ட பீஷ்மகரின் பெண்ணான ருக்மிணி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் வரவை எதிர்பார்த்து, அந்தணர் திரும்பி வராததையும் நினைத்துச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தாள். (22)

‘அந்தோ! பாக்கியமற்ற என் திருமணத்திற்கு இன்றைய இரவுதானே மீதியுள்ளது? செந்தாமரைக் கண்ணன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இன்னும் வரவில்லையே? அதன் காரணத்தையும் அறியேன். எனது செய்தியைக் கொண்டு சென்ற அந்த அந்தணரும் திரும்பி வரவில்லையே? (23)

குறையேதுமில்லாத ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ஒருவேளை என்னிடம் ஏதேனும் அருவருக்கத்தக்க குற்றத்தைக் கண்டு, அதனால் என் கைத்தலம் பற்ற முயற்சி கொள்ளாமல் வராமல் இருக்கிறாரோ? பாக்கியக் குறையுள்ள எனக்கு, பிரும்மதேவரும் அனுகூலராக இல்லை? பரமசிவனுமன்றோ அனுகூலராக இல்லை? ருத்ரரின் மனைவியும் மலைமகளும் பதிவிரதையுமான கௌரிதேவியும் அல்லவா பாராமுகமாக இருக்கிறாள்?’ (24—25)

இவ்வாறான சிந்தனையுடன் கோவிந்தனால் கவரப்பட்ட மனத்துடைய ருக்மிணி, ‘அவர் வருவதற்கு இதுதானே உரிய நேரம்’ என நினைத்துக் கவலையில் ஆழ்ந்து, நீர் பெருகும் தன் இரு கண்களையும் மூடிக் கொண்டாள். (26)

அரசே! இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் வருகையை எதிர்பார்த்து வாடும் ருக்மிணியின் இடது துடையும், இடது கையும், இடது கண்ணும் அவளது விருப்பத்தைச் சொல்வன போல் துடித்தன. (27)

அதேசமயத்தில், ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் திரும்ப அனுப்பப்பட்ட அந்தணோத்தமரும், அந்தப்புரத்தில் உலா வரும் அரசகுமாரியான ருக்மிணிதேவியைக் கண்டார். (28)

முகம் மலர்ந்து பரபரப்பின்றி அமைதியாக வருகிற அந்த அந்தணரைக் கண்ட ருக்மிணி, அவரது லட்சணங்களாலேயே உண்மை நிலையுணர்ந்து புன்னகைபூத்து, அவரிடம் வினவினாள். (29)

(அந்த அந்தணரும்) யது நந்தனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வந்துள்ளதையும், அவளை அழைத்துச் செல்ல உறுதிபூண்டு கூறியதையும் அவளிடம் தெரிவித்தார். (30)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வந்துள்ளதைக் கேட்டுணர்ந்த ருக்மிணியின் மனம் களிநடம் புரிய, அந்தணருக்கு இறைவனைத் தவிர, வேறு விருப்பமான பொருளைக் காணாமையால், நமஸ்காரம் மட்டும் செய்து நின்றாள். (31)

[இங்கு பின்வரும் நயங்களையும் காண்க:—

1. பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அழைத்து வந்த உதவிக்குத் தனது சொத்துக்கள் அனைத்தையும் கொடுத்தாலும் போதாதே என்றெண்ணி, அந்நேரத்தில் அவருக்குகந்த வேறு பொருள் ஏதுமின்மையால் நமஸ்காரம் மட்டும் செய்தாள். திருமணமானபின் பல உயரிய சன்மானங்களைச் செய்தாள் என்பது கருத்து.

2. சாட்சாத் லக்ஷ்மிபிராட்டியான தன்னை வணங்குபவர்களுக்கே அஷ்ட ஐசுவரியங்களும் வந்து குவிகின்றன. அவ்வாறிருக்க, அந்தத் திருமகளான தானே வணங்கி நிற்க, அவருக்குச் செல்வத்திற்குப் பஞ்சமேது? என்று நினைத்து வணக்கம் மட்டும் செய்தாளோ?

3. இந்தப் பேருதவிக்கு எது கொடுத்தாலும் போதாதே. ‘தன்னைத்தான் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்’ என நினைத்துத்தான் வணக்கம் மட்டும் செய்தாளோ?]

தன் பெண்ணின் திருமணத்தைக் காண ஆர்வங்கொண்டு வந்துள்ள ராம—கிருஷ்ணர்களைக் கண்ட பீஷ்மக மகாராஜனும், சிறந்த அன்பளிப்புகளை ஏந்தி, மேளவாத்தியத்துடன் எதிர்கொண்டார். (32)

மதுபர்க்கம், தூய ஆடைகள், விரும்பத்தக்க அன்புக் காணிக்கைகள் அளித்து முறைப்படி அவர்களை வரவேற்றார். (33)

பேரறிஞரான அவ்வரசன், சேனைகளும் துணைவர்களும் சூழ வந்துள்ள அவ்விருவருக்கும் அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்த தனி மாளிகை தந்து முறைப்படி விருந்தளித்தார். (34)

(குறிப்பு:— ‘பேரறிஞரான அரசன்’ என்னும் அடைமொழியால் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்தான் ருக்மிணியை மணக்கப் போகிறார் என்று ஊகித்து, மாப்பிள்ளைக்குச் செய்யவேண்டிய அனைத்து உபசாரங்களையும் செய்தார் என்று விளக்குகிறார், ஸ்ரீதர ஸ்வாமி.)

இவ்வாறு, அங்கு கூடிய அரசர்கள் அனைவருக்கும் பெருமைக்கும் வயதிற்கும் படை பலத்திற்கும் செல்வத்திற்கும், அவரவர் மன விருப்பத்திற்குமேற்ப உபசாரம் செய்தார். (35)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வந்துள்ளதாகக் கேள்விப்பட்ட விதர்ப்ப நகர மக்கள், தங்கள் கண்களாகிய பாத்திரத்தால் அவரது தாமரை ஒத்த முகத்தின் மகரந்தத் தேனைப் பருகினர். (36)

“இவருக்கு மனைவியாகத் தகுதி பெற்றவள் ருக்மிணியே; வேறு எவளுமாகாள். குறையொன்றுமில்லாத ஸ்ரீகிருஷ்ணன்தான் ருக்மிணிக்கு ஏற்ற கணவன். (37)

[ஒப்புநோக்குக:—

அனுமான், சீதாப்பிராட்டியை அசோகவனத்தில் கண்டபொழுது இவ்வாறே நினைத்தது நோக்குக:—

துல்யஶீலவயோவ்ரு॒த்தாம் துல்யாபி4ஜநலக்ஷணாம் ।

ராக4வோர்ஹதி வைதே3ஹீம் தம் சேயமஸிதேக்ஷணா ॥

— ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம், சுந்தர காண்டம் 16/5

இராமனுக்கு இணையான ஒழுக்கம்—வயது—நடத்தை உடையவரும், இணையான உயர்குலம்—லட்சணம் உடையவருமான சீதைக்கு இராமன் ஏற்றவர்; அவருக்குக் கருங்கண்ணாளான இவர் ஏற்றவர்.]

நாம் (இதுவரை) ஏதேனும் புண்ணியம் செய்திருந்தால், அதனால் மூவுலகையும் படைத்த இறைவன் மனம் மகிழ்ந்திருந்தால், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் விதர்ப்ப அரசரது மகளான ருக்மிணியின் கைத்தலம் பற்றுமாறு அருள்புரியட்டும்.” (38)

அன்பு வலையில் கட்டுண்ட நகர மக்கள் இவ்வாறு வேண்டி நிற்கவே, கன்னிகை ருக்மிணி படைவீரர்கள் நாற்புறமும் புடைசூழ அந்தப்புரத்திலிருந்து அம்பிகையின் திருக்கோவிலுக்குப் புறப்பட்டாள். (39)

முகுந்தனின் திருவடித் தாமரைகளையே இடையறாது நன்கு மனத்திலிருத்தித் தியானிப்பவளான ருக்மிணி மௌனத்தை ஏற்று, தாய்மார்களும் தோழிகளும் சூழ, கவசம்பூண்டு ஆயுதமேந்திய படைவீரர்கள் நாற்புறமும் காவல் புரிய, பவானியான ஸ்ரீஅம்பிகையின் திருவடி மலர்களைத் தரிசிக்கக் கால்நடையாகவே சென்றாள். அப்பொழுது மிருதங்கம், சங்கு, தப்பட்டை, தூரியம், பேரிகை முதலிய வாத்தியங்கள் முழக்கப்பட்டன. (40—41)

ஆயிரக்கணக்கான தாசிகள் பற்பல சீர்வரிசைகளைக் கையிலேந்தி முன் சென்றனர். தம்மை நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்ட அந்தண மாதர்கள் பூமாலை, சந்தனம், புத்தாடைகள், ஆபரணங்கள் ஏந்தி முன் சென்றனர். ஸூதர்களும் மாகதர்களும் பந்திகளும் துதிக்க, பாடகர்கள் பாட, வாத்தியம் வாசிப்போர் வாத்தியங்களை முழக்கிக் கொண்டு மணப்பெண்ணைச் சூழ்ந்து சென்றனர். (42—43)

தேவியின் ஆலயத்தை நெருங்கியதும் ருக்மிணி கைகால்களை நீரால் சுத்தம் செய்து, ஆசமனம் செய்து, தூய்மை பெற்று, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி அமைதியுடன் அம்பிகையின் அருகில் சென்றாள். (44)

முறையறிந்த முதிர்ந்த அந்தணப் பெண்கள் ருக்மிணியை, சிவபெருமானுடன் கூடிய அம்பிகையை முறைப்படி வணங்கச் செய்தனர். (45)

“அம்பிகையே! தம் புதல்வர்களான கணேசன் முதலியவர்களுடன் கூடி மங்கள வடிவினளாக விளங்கும் உன்னை மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன். பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனே எனக்குக் கணவராக வேண்டும்; ஆசி புரிந்து அனுமதி தருவாய்!” (46)

தேவியை நீராட்டி, சந்தனம், அக்ஷதை, தூபம், புத்தாடைகள், பூமாலைகள், நகைகள், காணிக்கைப் பொருட்கள், தீப வரிசைகள் ஆகியவற்றால் ருக்மிணி வழிபட்டாள். (47)

அவ்வாறே, சுமங்கலிகளான அந்தண மாதர்களையும் தனித்தனியாக அதே உபசாரங்களால் உபசரித்து, உப்பு, அப்பம், தாம்பூலம், திருமாங்கல்யச் சரடு, பழங்கள், கரும்பு முதலியவற்றை அளித்து உபசரித்தாள். (48)

அந்த அந்தண மாதர்கள் அவளுக்கு ஆசி கூறிப் பிரசாதம் தந்தனர். திருமணப் பெண் ருக்மிணி அவர்களையும் தேவியையும் வணங்கி, அந்தப் பிரசாதத்தைப் பெற்றுக் கொண்டாள். (49)

பின் மௌனத்தைக் கலைத்து இரத்தின மோதிரம் அணிந்த கையால் சேடியின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு அம்பிகையின் ஆலயத்திலிருந்து வெளி வந்தாள், ருக்மிணி. (50)

அப்போது அவளது அழகு, பகவானின் மாயைபோல் வீரர்களையும் மயக்குவதாக இருந்தது. அழகிய இடை, குண்டலத்தால் மேலும் அழகிய முகம், இளமை அழகு, அரையில் இரத்தின மேகலை, முன்னிமிர்ந்த மார்பகம், கூந்தலின் மறைப்பில் தயங்கிய பார்வை, தூய புன்னகை, கோவைப்பழம் போன்று சிவந்த உதட்டின் ஒளியில் முல்லை மொட்டு போன்ற பற்களும் சிவந்துள்ள நிலை, இவற்றுடன் கொஞ்சுகிற சதங்கை ஒலியுடன் அழகிய அன்னம் போன்ற நடையுடன் வருகிற அவளைக் கண்ட அங்கு நின்ற மாவீரர்களனைவரும் காமத்தால் உள்ளக்கிளர்ச்சியுற்று மயங்கி நின்றனர். (51—52)

தேவியின் ஆலய யாத்திரை என்கிற வியாஜத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் தன் மேனிப்பொலிவை அர்ப்பணம் செய்கிற ருக்மிணியைக் கண்ட அரசர்கள், அவளது பெருமிதம் கொண்ட புன்சிரிப்பையும், வெட்கம் மிக்க பார்வையையும் கண்டு மனத்தைப் பறிகொடுத்து, மயங்கி கையில் ஏந்திய ஆயுதங்கள் நழுவ, யானைகளிலும் தேர்களிலும் குதிரைகளிலும் அமர்ந்த நிலையிலிருந்து கீழே தரையில் விழுந்தனர். (53)

இவ்வாறு அசையும் தாமரை மலர் போல் மென்மையான தன் திருவடிகளை மெதுவாக முன் வைத்து மெல்ல நடந்து வரும் ருக்மிணி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் வருகையை எதிர்பார்த்து இடது கைவிரல்களால் நெற்றியில் படர்கிற கூந்தல் சுருளை அகற்றி, வந்துள்ள அரசர்களை வெட்கத்துடன் கடைக்கண்களால் பார்த்தாள். அப்பொழுது அவள் அச்சுதரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டாள். (54)

தனது தேரில் ஏற விரும்பிய ராஜகுமாரியான ருக்மிணியை, பகைவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே ஸ்ரீகிருஷ்ணன், கருடக் கொடியுள்ள தன் தேரில் ஏற்றிக் கொண்டு, அவ்வரசர்களின் படைகளை வென்று, நரிகளின் நடுவிலிருக்கும் தன் உணவை எடுத்துச் செல்லும் சிங்கம்போல், பலராமன் முதலியவர்களுடன் நொடிப்பொழுதில், வெகுவேகமாக அவ்விடத்திலிருந்து சென்றார். (55—56)

ஜராஸந்தனுக்கு அடங்கி நின்ற தன்மானமிக்க அரசர்கள், தம் புகழைக் குலைக்கும் இந்த அவமானத்தைத் தாங்க மாட்டாமல், “வில்லேந்தி நிற்கும் நம்மைப் பொருட்படுத்தாமல் கோபர்கள் ‘சிங்கத்தின் பங்கை மான் எடுத்துச் செல்வதுபோல்’ நம் புகழைப் பறித்துச் சென்றனரே! நாம் அவமதிக்கப்பட்டோமே!” என்று உரக்கக் கத்தினார்கள். (57)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் ஐம்பத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐம்பத்து நான்காவது அத்தியாயம் — ருக்மியின் தோல்வியும், ருக்மிணியின் திருமணமும்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கோபங்கொண்டு பேசிய அரசர்கள் எல்லோரும் மிகவும் பரபரப்புடன் கவசம் பூண்டு, கைகளில் வில்லேந்தி, தேர்களின் மீதேறி, தத்தம் படைகள் சூழ ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பின்தொடர்ந்தனர். (1)

அரசே! அவர்கள் வருவதைக் கண்ட யாதவ சேனாபதிகள், தத்தமது விற்களை நாணேற்றி ஒலியெழுப்பி எதிர்த்து நின்றனர். (2)

போர் முறையறிந்த அவர்கள், மேகங்கள் மலைகள் மீது மழை பொழிவதுபோல் எதிரிப்படைகளின் குதிரைகள், யானைகள், தேர்கள் மீது அம்பு மழை பொழிந்தனர். (3)

தன் கணவனின் படைகள், எதிரிகளின் அம்பு மழையால் மறைக்கப்பட்டதைக் கண்ட மெல்லிடையாளான ருக்மிணி, பயத்தால் கண்கள் கலங்க வெட்கத்துடன் தன் கணவனது முகத்தை உற்றுநோக்கினாள். (4)

“கண்ணழகியே! பயப்படாதே! எனது படையால் எதிரிகளின் படைகள் இப்போதே அழியப் போகிறது பார்” என்று சிரித்துக் கொண்டே பகவான் கூறினார். (5)

எதிரிகளின் வீரச்செயலைப் பொறுக்காத கதன், பலராமன் முதலிய வீரர்கள் அவர்களது யானைகளையும் குதிரைகளையும் தேர்களையும் பாணங்களால் அடித்து வீழ்த்தினர். (6)

தேர்கள், குதிரைகள் மற்றும் யானைகள் மீது அமர்ந்து போரிட்ட பகைவர்களின் தலைகள், குண்டலம்—கிரீடம்—தலைப்பாகைகளுடன் அறுபட்டுக் கோடிக்கணக்கில் தரையில் விழுந்தன. (7)

கத்தி—கதை—வில் ஏந்திய கைகளும் துடைகளும் கால்களும், (மற்றும்) குதிரைகள்—கோவேறு கழுதைகள்—யானைகள்—ஒட்டகங்கள் முதலியனவற்றின் தலைகளும், காலாட்படை வீரர்களின் தலைகளும் துண்டிக்கப் பெற்றுத் தரையில் விழுந்தன. (8)

வெற்றியை விரும்பிய விருஷ்ணி வீரர்களால் தமது படைகள் அழிவதைக் கண்ட ஜராஸந்தன் முதலான அரசர்கள், போர்முனையிலிருந்து திரும்பிச் சென்றனர். (9)

மனைவியைப் பறிகொடுத்தவன்போல் முகம் வாடி, உற்சாகமும் பொலிவும் இழந்து துயரத்துடன் நிற்கிற சிசுபாலனிடம் வந்து ஆறுதல் கூறினார்கள். (10)

“ஏ, ஆண்புலியே! இந்த மனக்கலக்கத்தை விடு. அரசே! மனிதர்கள் மனம் விரும்பியதைப் பெறுவதும் பெறாதிருப்பதும் அவரவர் வசம் இல்லை. (11)

பொம்மலாட்டக்காரன் ஆட்டுவதற்கேற்ப மரத்தாலான பொம்மை ஆடுவதுபோல், பகவான் ஆட்டி வைத்தலுக்கேற்பவே மனிதன் இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் தரும் செயல்களில் ஈடுபடுகிறான். (12)

நான், இருபத்து மூன்று அக்ஷௌஹிணி படைகளுடன் பதினேழு முறை ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் போரிட்டுத் தோற்றேன். ஒரே ஒரு தடவை மட்டும்தான் வென்றேன். (13)

அப்போதும் விதியால் ஏவப்பட்ட காலத்தால் இவ்வுலகம் விரட்டப் பெறுவதை அறிந்து, நான் வருந்தவுமில்லை; மகிழ்ச்சி அடையவுமில்லை. (14)

நாம் அனைவரும் வீரம் மிக்க படைகளின் தலைவர்களாயினும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பாதுகாப்பில் உள்ள யாதவர்களின் சிறுபடையால் இப்போது தோற்கடிக்கப்பட்டோம். (15)

இப்போது காலம் அவர்களுக்கு உதவியதால், அவர்கள் வென்றார்கள். காலம் நமக்கு உதவும்போது, நாமும் வெல்வோம்.” (16)

இவ்வாறு நண்பர்கள் ஆறுதல் கூற, சிசுபாலன் தன் பரிவாரங்களுடன் தன் நகரம் திரும்பினான். மாண்டவர் போக மீதமிருந்த அரசர்களும் தத்தம் தலைநகருக்குத் திரும்பிச் சென்றனர். (17)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பகைவனான வலிமைமிக்க ருக்மியோ, தன் சகோதரிக்கு ராட்சஸ முறையில் நடக்கும் திருமணத்தை ஏற்க மனமின்றி, ஓர் அக்ஷௌஹிணி படையுடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றான். (18)

பொறுமையிழந்த பெருந்தோள் படைத்த ருக்மி, கவசம்பூண்டு வில்லேந்தி கோபவெறி கொண்டு, எல்லா அரசர்களின் முன்னிலையிலும் (பின்வருமாறு) சூளுரைத்தான்—— “போரில் கிருஷ்ணனைக் கொன்று, ருக்மிணியைத் திரும்ப அழைத்து வராமல், குண்டினபுர நகரத்திற்குள் நுழைய மாட்டேன். இது சத்தியம் என்பதை உங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறேன்.” (19—20)

இவ்வாறு வேகமாகக் கூறி, ரதமேறிய ருக்மி சாரதியிடம் கூறினான்—— “கிருஷ்ணன் இருக்குமிடத்திற்குத் தேரை ஓட்டிச் செல். அவனுடன் நான் போரிடப் போகிறேன். மதிகெட்ட அந்த இடையன் என் தங்கையைப் பலாத்காரமாகப் பறித்துச் செல்கிறான். அவனது வீரச்செருக்கை, என் கூரிய பாணங்களால் அடக்குவேன்.” (21—22)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திறமையை அறியாத மதிகெட்ட அந்த ருக்மி, தனியாக ஒற்றைத் தேருடன் கோவிந்தனை, ‘நில், நில்’ என உரக்கக் கூப்பிட்டான். (23)

வில்லை நன்கு இழுத்து மூன்று அம்புகளால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அடித்துவிட்டுக் கூறினான்—— “யதுகுலத்திற்கு இழிவு தருபவனே! நொடி நேரம் அப்படியே நில். காக்கை (தெய்வத்திற்கு உரிய) ஹவிஸைப் பறித்துச் செல்வதுபோல், என் தங்கையை அபகரித்துக் கொண்டு எங்கு செல்கிறாய்? மூடனே! மாயையால் மறைந்து நின்று போரிடுகிற உனது திமிரை இதோ அழிக்கிறேன். என் பாணங்களால் அடிபட்டு விழும் முன் என் தங்கையை விட்டுவிடு.” (இதைக் கேட்டு) ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சிரித்துக் கொண்டே முதலில் அவனது வில்லை ஒடித்து, பின் ஆறு அம்புகளால் ருக்மியை அடித்தார். (24—26)

எட்டு அம்புகளால் குதிரைகளையும், இரண்டு அம்புகளால் தேரோட்டியையும், மூன்று அம்புகளால் கொடியையும் அடித்தார். ருக்மியும் வேறு வில்லை எடுத்துக் கொண்டு ஸ்ரீகிருஷ்ணனை ஐந்து அம்புகளால் அடித்தான். (27)

அந்த அம்பு வரிசைகளால் அடிக்கப்பட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவனது வில்லை முறித்தார். மறுபடியும் அவன் வேறு வில்லை எடுக்க, அழிவற்ற பகவான் அதனையும் முறித்தார். (28)

இரும்புத் தடி, வாள், சூலம், கேடயம், கத்தி, வேல், குண்டாந்தடி என அவன் எடுத்த ஆயுதமனைத்தையும், சர்வேசுவரரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் முறித்தெறிந்தார். (29)

அப்பொழுது மிக்க சினங்கொண்ட அவன், ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கொல்ல எண்ணி, கையில் கத்தி ஏந்தி, ரதத்திலிருந்து குதித்து, விட்டில்பூச்சி நெருப்பை நெருங்குவதைப்போல் எதிர்த்து ஓடி வந்தான். (30)

அப்படி ஓடி வருகிற அவனது கத்தியையும் கேடயத்தையும் அம்புகளால் பொடி செய்துவிட்டு, ருக்மியைக் கொல்ல கூரான வாளை எடுத்தார், ஸ்ரீகிருஷ்ணன். (31)

தன் அண்ணனைக் கொல்லும் முயற்சியைக் கண்ட ருக்மிணி, பயந்து நடுங்கித் தன் கணவனின் திருவடிகளில் விழுந்து கெஞ்சினாள்—— “யோகேசுவரா! அளவிட முடியாத பெருமை கொண்டவரே! தேவர்களுக்கும் தேவரே! உலகின் நாதரே! மங்களமானவரே! பெருந்தோள் படைத்தவரே! தாங்கள் என் அண்ணனைக் கொல்லக் கூடாது.” (32—33)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ருக்மிணியின் உடல் பயந்து நடுங்கியது. தொண்டை துக்கத்தால் தழுதழுத்து வறண்டது; முகம் வாடியது. பயத்தின் காரணமாகத் தங்கமாலை கழுத்திலிருந்து நழுவியது. அவள், தனது சரணங்களைப் பிடித்துக் கொண்டதும் பரிவு கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ருக்மியைக் கொல்லாமல் திரும்பினார். (34)

தவறிழைத்த அவனை, அவனது மேலாடையால் கட்டி, மீசையையும் கேசத்தையும் மழித்து அலங்கோலமாக்கினார். அதற்குள் ‘தாமரை ஓடையை யானை அழிப்பது போல்’ யாதவ வீரர்கள் அவனது பெரும் படையை அழித்தனர். (35)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அருகில் வந்த பலராமன், ருக்மி இறப்பை நெருங்குபவன் போல் இருப்பதைக் கண்டு மனமிரங்கி, கட்டுப்பட்ட அவனை அவிழ்த்துவிட்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் கூறலானார்—— “கிருஷ்ணா! நீ செய்த இந்தச் செயல் நமக்கு நல்லதல்ல, அருவருக்கத்தக்கது. உறவினனின் மீசையையும் கேசத்தையும் மழிப்பதும் அலங்கோலப்படுத்துவதும் கொலைக்குச் சமமே.” (36—37)

(இவ்வாறு கூறிய பலராமன், ருக்மிணியைச் சமாதானப்படுத்துகிறார்.) “நலம் மிக்கவளே! அண்ணனை அலங்கோலப்படுத்தியதை நினைத்து, எங்களைத் தவறாக எண்ணாதே. இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் வேறொருவர் தருவதில்லை. ஏனெனில், அவனவன் தன்வினையைத் தானே அனுபவிக்கிறான்.” (38)

(இப்பொழுது ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் கூறுகிறார்——) “உறவினன் கொலை செய்யத்தக்க தவறிழைத்திருப்பினும் உறவினனாலேயே கொல்லத்தக்கவனல்லன். அவனது உறவைத் துண்டித்துவிட வேண்டும். தன் தவற்றால் தானே மடிபவனை, மறுபடியும் நாம் ஏன் கொல்லவேண்டும்?” (39)

(மறுபடியும் ருக்மிணியிடம் கூறுகிறார்——) “சகோதரனைச் சகோதரனே கொல்வான் என்பது க்ஷத்திரியனுக்குப் பிரும்மா விதித்துள்ள கடமை. அதனால் க்ஷத்திரியனின் இந்த கடமை மிகவும் கொடூரமானதுதான்.” (40)

(ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் கூறுகிறார்——) “செல்வச்செருக்கினால் அறிவிழந்தவனும் திமிர்பிடித்தவனும், அரசு, பூமி, செல்வம், பெண், தன்மானம், தன் வீர்யம் என்று ஏதாவது ஒரு காரணம் காட்டி, உறவினரை விலக்கி ஒதுக்கிவிடுவான்.” (41)

(ருக்மிணியிடம் கூறுகிறார்——) “நங்காய்! உன்னுடைய சகோதரனும் உறவினர்களும் எல்லாப் பிராணிகளிடமும் தீய எண்ணம் கொண்டுள்ளனர். நாங்கள், அவர்களுக்கு மங்களம் ஏற்பட வேண்டும் என்பதற்காகவே இந்த தண்டனை கொடுத்தோம். அந்தச் செயலை ‘தவறு’ என்று ஓர் அஞ்ஞானியைப் போல் நீ கருதுகிறாய். இது உன்னுடைய அறிவின் மயக்கம். (42)

பகவானுடைய மாயைக்கு வசப்பட்டவர்கள் மதிமயங்கி, சரீரத்தையே ஆத்மா என்று எண்ணி, ‘இவன் என் நண்பன்; இவன் என் எதிரி’ என்றெல்லாம் வேற்றுமை பாராட்டுகிறார்கள். (43)

ஒரே சந்திரன் குளம், கிணறு முதலிய பல நீர்நிலைகளில் வெவ்வேறாகத் தெரிகிறது. அதேபோல் ஆகாயமும், குடம் முதலிய பொருள்களில் தங்கி கடாகாசம் என்பதாகப் பலவாறு காண்கிறது. ஆனால், அவை வேறல்ல. அதேபோல் உடல் படைத்த அனைவரின் ஆன்மா ஒன்றேயாயினும், அறிவிலிகள், ‘ஒவ்வொரு உடலுக்கும் ஒரு தனி ஆன்மா’ என்று ஒன்றேயான ஆன்மாவைப் பற்பலவாகக் காண்கின்றனர். ஏனெனில், ஆன்மா இவ்வுடலினின்றும் வேறானதன்றோ? அதாவது ஒரே பரமாத்மா, ஒரே சந்திரன், ஒரே ஆகாயம். ஆனால், அது தங்கியிருக்கும் பொருளை ஒட்டி, அதனைப் பற்பலவாக நினைப்பது அறியாமை. (44)

(அப்பொழுது சந்திரன், ஆகாயம் போல ஆன்மாவைச் சுத்தமாகவும், ஒன்றேயாகவும் நாம் நினைப்பதில்லையே? எனில், அதற்கு பதில் கூறுகிறார் இங்கு:—) இந்த உடல் நிலம், நீர், நெருப்பு, வளி, வெளி என்ற ஐந்து பூதங்களாலும், பிராணன் முதலிய ஐந்து வாயுக்களாலும், கண், காது முதலிய பொறிகளாலும், உருவம், ஓசை முதலிய குணங்களாலும் ஆக்கப்பட்டது. பிறப்பு, இறப்பு இதற்கு உண்டு. இதுவே (உடலே) ஆன்மா (நான்) என்கிற பற்று அறியாமையின் கற்பனையில் எழுந்தது. அந்தக் கற்பனையே பிறப்பு, இறப்பு என்னும் சுழற்சியில் இவனை உட்படுத்துகிறது. (45)

குணவதியே! சூரியனின் ஒளியால்தான் கண் பார்க்கிறது. அதே ஒளியால்தான் பார்க்கப்படுகிற உருவமும் கண்ணிற்குப் புலனாகிறது. ஆக, சூரியனே இதற்குக் காரணம். ஆனால், சூரியனுடன் கண்ணிற்கும் உருவத்திற்கும் இணைப்போ பிரிவோ இல்லை. அதுபோல், ஆத்மாவால் உடல் முதலிய வெளிப்பொருள்கள் உணரப் பெறுகின்றன. உலகின் அனைத்துப் பொருள்களையும் காட்டித் தருவது ஆத்மாவே. ஆனால், ஆத்மாவிற்கு உடல் முதலிய வெளிப்பொருள்களுடன் இணைப்போ பிரிவோ இல்லை. (46)

பிறப்பு, வாழ்வு, வளர்ச்சி, மாறுபாடு, தேய்வது, மறைவது — இவையனைத்தும் உடலிற்குத் தோன்றும் மாறுபாடுகள், ஆத்மாவிடம் அல்ல. வளர்ச்சியும் தேய்வும் சந்திர கலைகளுக்குத் தானேயன்றிச் சந்திரனுக்கல்ல. அமாவாசை அன்று சந்திரன் தேய்வதில்லை. ஆனால், மக்கள் சந்திரன் தேய்வதாகக் கூறுகின்றனர். அமாவாசை அன்று சந்திரனது கலைகள் அழிவதால், அதை ‘இந்துக்ஷயம்’ என்று கூறுகிறார்கள். அதுபோல உடல் அழிந்து போவதைக் கண்டு ‘ஆத்மா’ அழிந்ததாகக் கூறுகிறார்கள், அறிவிலிகள். (47)

தூங்குபவன் கனவில் தன்னையும், தான் அனுபவிக்கிற பொருளையும், அனுபவத்தின் பின்விளைவையும் (உண்மையில் அப்பொருளே இல்லாவிடினும்) அனுபவிக்கிறான். அதுபோல்தான் அறிவிலி பொய்யான உலகியல் இன்ப—துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான். (48)

அழகிய புன்னகை கொண்டவளே! இந்தத் துயரம் அறியாமையால் எழுந்தது. இது மனத்தைக் கலக்கித் துவளச் செய்கிறது. ஆகையால், அறியாமையைத் தத்துவ உணர்வால் களைந்து, தன்னிலையில் கவலையற்று சுகமாக இரு.” (49)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு அனைத்துமறிந்த பலராமன் உண்மையை உணர்த்தவே, ருக்மிணி மனவருத்தம் நீங்கி உண்மை உணர்வால் மனத்தைச் சமாதானம் செய்து கொண்டாள். (50)

பகைவர்களால் தன் படைகள் முற்றிலும் அழிக்கப்பட்டுத் தான் மட்டும் உயிரோடு இருப்பதையும், தன் எண்ணம் நிறைவுறாததையும், தன்னை அவர்கள் அலங்கோலம் செய்ததையும் நினைத்த ருக்மி, தான் வசிப்பதற்காக ‘போஜகடம்’ என்கிற நகரை நிர்மாணித்தான். ‘தீய எண்ணம் கொண்ட கிருஷ்ணனைக் கொல்லாமல், தங்கையை மீட்காமல் குண்டினபுரத்தில் நுழைய மாட்டேன்’ என உறுதிபூண்டு கோபத்துடன் அங்கேயே வசித்தான். (51—52)

(குறிப்பு:— ‘போஜகடம்’ என்றால் ‘போஜனான ருக்மி சபதம் செய்த இடம்’ என்று பொருள்.)

பரீக்ஷித் மன்னனே! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இவ்வாறு அரசர்களை வென்று, பீஷ்மக மன்னரின் புதல்வியான ருக்மிணியைத் தன் நகருக்கு அழைத்து வந்து முறைப்படி திருமணம் செய்து கொண்டார். (53)

அரசே! அப்போது யாதவர்களின் நகரமான துவாரகையில் யாதவர்களின் ரட்சகரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடத்திலேயே சிதறாத அன்புபூண்ட மக்கள் ஒவ்வொருவரின் வீட்டிலும் பெருத்த கொண்டாட்டமே நடைபெற்றது. (54)

ஒளிமிகுந்த அழகிய குண்டலங்களை அணிந்த ஆண்களும் பெண்களும், அழகிய ஆடை அணிந்துள்ள புதுமணப்பெண்ணிற்கும் மணமகனுக்கும் மகிழ்ச்சியோடு நிறைந்த அன்பளிப்புகளைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தனர். (55)

அப்போது துவாரகை, உயரத் தூக்கிக் கட்டப்பட்ட கொடிகளுடன், பலவகை பூமாலைகளும் ஆடைகளும் இரத்தின தோரணங்களும் ஒளிர அழகாக விளங்கியது. ஒவ்வொருவர் வீட்டுவாயிலிலும் மங்களப் பொருட்கள் பூர்ண கும்பம் வைக்கப்பட்டிருந்தன. நாற்புறமும் அகில் தூபம் கமழ தீபங்கள் அடுக்கடுக்காக வைக்கப்பட்டிருந்தன. (56)

திருமண அழைப்பிற்கிணங்கி வந்த அரசர்களின் யானைகள் மதம் பெருக்கி வீதிகளை நனைத்தன. வீட்டுவாயில்களில் வாழை மரங்களும் கமுகுக் குலைகளும் கட்டப்பட்டிருந்தன. (57)

மகிழ்ச்சி கொண்டு பரபரப்புடன் இங்குமங்கும் ஓடிக் கொண்டிருப்பவர்களிடையே கௌரவர், ஸ்ருஞ்ஜயர், கேகயர், விதர்ப்பர், யாதவர், குந்திபோஜர்கள் என்ற பல வம்சத்தினரும் ஒருவருக்கொருவர் சந்தித்து நலம் விசாரித்து மகிழ்ந்தனர். (58)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ருக்மிணியைக் கடத்தி வந்ததைப் பற்றி ஆங்காங்கு பேசிக் கொண்டிருப்பதைக் கேட்ட அரசர்களும் அரச கன்னிகைகளும் மிகவும் வியப்படைந்தனர். (59)

அரசே! திருமகள் திருவவதாரமான ருக்மிணியுடன், திருமகள் கொழுனரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இணைந்து இருப்பதைக் கண்ட துவாரகை நாட்டு மக்கள் பெருமகிழ்ச்சி எய்தினர். (60)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் ஐம்பத்து நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐம்பத்தைந்தாவது அத்தியாயம் — பிரத்யும்னனின் பிறப்பும், சம்பராசுரனின் வதமும்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீவாசுதேவரையே அதிஷ்டானமாக உடைய மனதிலிருந்து தோன்றியதால் மன்மதன், வாசுதேவரின் அம்சம்; ஸ்ரீருத்ரனின் கோபத்தால் சாம்பலானவன்; மறுபடியும் உடலைப் பெற, ஸ்ரீவாசுதேவரையே அடைந்தான். (1)

அந்த மன்மதனே, ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் வீர்யத்தில் புகுந்து, ருக்மிணியிடம் மகனாகத் தோன்றி, பிரத்யும்னன் என்று புகழ் பெற்றான். அனைத்து வகையிலும் அவன் தந்தையையே ஒத்திருந்தான். (2)

பத்து நாட்கள்கூட ஆகாத அந்த சிசு, தனக்குப் பகைவன் என்று அறிந்து, மாயத்தில் வல்ல சம்பரன் என்ற அசுரன், அதனைப் பறித்துச் சென்று, கடலில் எறிந்துவிட்டுத் தன் வீடு சென்றான். (3)

அந்தக் குழந்தையை ஒரு பெரிய மீன் விழுங்கியது. மீனவர்கள் மற்ற மீன்களுடன் அந்த மீனையும் வலையில் பிடித்தனர். (4)

மீனவர்கள் அந்த மீனைச் சம்பரனுக்குக் காணிக்கையாகத் தந்தனர். சமையற்காரர்கள் அவ்வதிசய மீனைச் சமையற்கட்டிற்கு எடுத்துச் சென்று, கத்தியால் அதை வெட்டினர். (5)

அதன் வயிற்றிலிருந்த குழந்தையை சம்பரனின் பணியாளான மாயாவதியிடம் தந்தனர். உண்மையறியாது அவள் மனங்கலங்கி நிற்கும்போது, நாரதர் குழந்தை பற்றிய உண்மையையும், பிறப்பையும், மீன் வயிற்றில் வந்ததையும் விரிவாக எடுத்துரைத்தார். (6)

அவள் (மாயாவதி), மன்மதனது மனைவியான ரதிதேவியே. கற்பரசியான அவள், சாம்பலாகிப் போன தன் கணவரின் மறுபிறப்பை எதிர்பார்த்திருந்தாள். (7)

சம்பரனால் அன்னம், பருப்பு முதலியன சமைப்பதற்காக நியமிக்கப்பட்ட அவள் (மாயாவதி), அந்தக் குழந்தை (பிரத்யும்னன்) மன்மதன் என்பதையறிந்து, அந்தக் குழந்தையிடம் மிகவும் அன்பு கொண்டு வளர்த்தாள். (8)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மகனான பிரத்யும்னன் குறுகிய காலத்திலேயே வாலிபப் பருவம் அடைந்தான். தன்னைக் காணும் பெண்களுக்கு உள்ளக்கிளர்ச்சியை உண்டுபண்ணினான். (9)

தாமரை இதழ் போன்று அகன்ற கண்களும் நீண்ட கைகளும் கொண்டு மனிதருள் அழகனாக விளங்கும் தன் கணவரான அவனை, வெட்கத்துடன் கூடிய புன்சிரிப்புடன் புருவங்களைச் சற்றே உயரத் தூக்கிக் கடைக்கண்களால் பார்த்து, காமவேட்கை கொண்டு அன்புடன் அவனுக்குப் பணிவிடை செய்தாள். (10)

இதனைக் கண்ட பிரத்யும்னன் அவளிடம், “தாயே! தங்கள் எண்ணம் தவறாக இருக்கிறதே! தாய்மையை விட்டு காமவேட்கை கொண்டவள் போல் இருக்கிறீர்களே” என்று கேட்டான். (11)

ரதிதேவி பதில் கூறுகிறாள்—— “ஐயனே! தாங்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் புதல்வர். தங்களது வீட்டிலிருந்து சம்பரன் உங்களைக் கவர்ந்து வந்தான். நான், உங்களது தர்மபத்தினி ரதி; தாங்கள் மன்மதன். (12)

பிறந்து பத்து நாட்கள்கூட ஆகாத உங்களை சம்பராசுரன் கவர்ந்து வந்து கடலில் வீசினான். தங்களை மீன் விழுங்கியது. அதன் வயிற்றிலிருந்து தாங்கள் இங்கு எனக்குக் கிடைத்தீர்கள். (13)

சம்பரன் உங்களது பகைவன். எவரும் அவனை நெருங்கவோ வெல்லவோ இயலாது. பற்பல மாயை முறைகளை அறிந்தவன். மோகனம் முதலிய பல மாயை முறைகளால்தான் தாங்கள் அவனைக் கொல்லவேண்டும். (14)

தங்கள் தாய் ருக்மிணி, மகவைப் பறி கொடுத்ததால் குஞ்சை இழந்த குரரிப் பறவை (கடற்புறா) போலும், புத்திரனிடம் கொண்ட அன்பால் கலங்கிக் கன்றை இழந்த பசுவைப் போலும் நொந்து வாடுகிறாள்.” (15)

இவ்வாறு விளங்கக் கூறிய மாயாவதி, பேராற்றல் படைத்த பிரத்யும்னனுக்கு எல்லா மாயைகளையும் அழிக்கவல்ல மகாமாயாவித்யையை உபதேசித்தாள். (16)

(அதன்பின்,) பிரத்யும்னன் சம்பரனிடம் சென்று, பற்பலவாறாக வசைமொழிகள் கூறி நிந்தனை செய்து, அவனுக்குக் கோபவெறியை உண்டாக்கிப் போருக்கு அழைத்தான். (17)

வசைமொழிகளால் தாக்கப் பெற்ற சம்பரன், காலில் மிதிபட்ட பாம்புபோல் கோபத்தால் கண்கள் சிவக்க, கதையைக் கையிலேந்திப் போரிடக் கிளம்பினான். (18)

கதையைச் சுழற்றிப் பெருவீரனான பிரத்யும்னனைத் தாக்கி, இடிமுழக்கம்போல் கொடூரமாகக் கர்ஜனை செய்தான். (19)

அரசே! பகவானின் குமாரனான பிரத்யும்னன், தன்னைத் தாக்க வருகிற கதையைத் தன் கதையால் தடுத்து விலக்கி, கோபத்துடன் தன் கதையை அவன் மேல் எறிந்தான். (20)

மயனால் உபதேசிக்கப் பெற்ற அசுர மாயையையேற்று வானில் மறைந்த அந்த அசுரன், பிரத்யும்னன் மீது அஸ்திரங்களை மழைபோல் பொழிந்தான். (21)

பெரும் போர்வீரனான ருக்மிணியின் மகன் பிரத்யும்னன், அஸ்திர மழையால் துன்பமடைந்தும் மாயை அனைத்தையும் அழிக்கும் சத்துவ குணம் மிக்க மகாமாயா வித்யையைப் பிரயோகித்தான். (22)

அப்பொழுது சம்பரன் குஹ்யகர், கந்தர்வர், பிசாசர், நாகர், ராட்சஸர்களின் நூற்றுக்கணக்கான மாயைகளைச் செலுத்தித் தாக்கினான். ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மகன் (பிரத்யும்னன்), அவையனைத்தையும் அழித்தான். (23)

பின், கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்து, கூர்மையான கத்தி எடுத்து தாமிர நிறம் கொண்ட மீசை உள்ள சம்பரனின் தலையை வேகமாக அறுத்து, உடலிலிருந்து தனியாக்கினான். (24)

(இதைக் கண்ட) தேவர்கள் மகிழ்ந்து கொண்டாடிப் பூமாரி பொழிய, வானவெளியில் செல்லும் திறம்படைத்த மாயாவதி, தன் கணவரான பிரத்யும்னனை வான்வழியில் துவாரகைக்குக் கொண்டு சென்றாள். (25)

அரசே! பிரத்யும்னன், தன் மனைவியோடு மின்னல்கொடி படரும் கார்மேகம் போல் வானிலிருந்து இறங்கி, பற்பல உத்தமப் பெண்கள் நிறைந்த ருக்மிணியின் அழகிய அந்தப்புரத்திற்குள் நுழைந்தான். (26)

நீருண்ட மேகம் போன்று நீலநிறம் கொண்ட திருமேனி, அரையில் பொன்னாடை, பருத்துருண்ட நீண்ட திருக்கரங்கள், சிவந்த திருக்கண்கள், புன்னகைபூத்து அழகிய கருவண்டுகள்போல் கறுத்த சுருள்முடிகளால் மேலும் அழகுபடுத்தப்பட்ட தாமரை போன்ற திருமுகம் கொண்ட பிரத்யும்னனைக் கண்ட பெண்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் என்றெண்ணி நாணங்கொண்டு ஆங்காங்கு ஒளிந்து கொண்டார்கள். (27—28)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனைவிட சிற்சில மாறுபாடுகள் இருப்பதைக் கண்ட பெண்கள், ‘இவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனல்ல’ என்றுணர்ந்து மகிழ்ந்து வியந்து, அழகிய தன் மனைவியுடன் வந்துள்ள பிரத்யும்னனை மெல்ல மெல்ல அணுகினர். (29)

அங்கு மைதீட்டிய அழகிய திருக்கண்களும் இனிய பேச்சும் கொண்ட ருக்மிணி, அவனைக் கண்டதும் காணாமற்போன தன் மகனை நினைத்து, தாய்ப்பாசத்தால் மார்பிலிருந்து பால் பெருக நின்றாள். (30)

‘மனிதருள் மாணிக்கம் போன்ற இவன் யார்? இந்த செந்தாமரைக்கண்ணன் யாருடைய மகனோ? எவள் இவனைப் பெற்ற வயிறுடையாளோ? இவனது மனைவியாக ஆகப் பெறும் பாக்கியம் செய்த இவள்தான் யாரோ? (31)

பிரசவ அறையிலிருந்து திருடிச் செல்லப்பட்டுக் காணாமற்போன என் மகன், இன்று எங்கேயாவது உயிருடன் இருப்பானேயாகில், இவனை ஒத்த வயதும் அழகும் கொண்டவனாகத்தான் இருப்பான். (32)

உருவம், தோற்றம், நடை, குரல், சிரிப்பு, பார்வை அனைத்தும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் போன்று எவ்வாறு இவனுக்குக் கிடைத்ததோ? (33)

நான் கருவில் சுமந்த அதே குழந்தைதானோ இது? நிச்சயம் அவனாகத்தான் இருக்கும். (ஏனெனில்,) என் மனத்தில் அன்பு அதிகம் சுரக்கிறதே! இடது கை வேறு துடிக்கிறது!’ (34)

இவ்வாறு ருக்மிணி சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, உத்தமசுலோகரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தேவகியும் வசுதேவரும் பின்தொடர அங்கு வந்தார். (35)

உண்மையை அறிந்திருந்தும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பேசாமல் இருந்தார். நாரதர், சம்பரன் கடத்திச் சென்றதிலிருந்து நடைபெற்ற விவரமனைத்தையும் விளக்கினார். (36)

வியக்கத்தக்க அச்செய்தியைக் கேட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அந்தப்புரப் பெண்கள் பல வருடங்களாகக் காணாமல் போய் இன்று வந்த பிரத்யும்னனைக் கண்டு, இறந்தவன் மீண்டும் பிழைத்தெழுந்து வந்ததுபோல் மகிழ்ந்தனர். (37)

தேவகியும் வசுதேவரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும் ருக்மிணியும் மற்ற பெண்களும், அந்தத் தம்பதிகளைக் கட்டியணைத்து மகிழ்ந்தனர். (38)

துவாரகைவாசிகள், காணாமற்போன பிரத்யும்னன் மீண்டு வந்துள்ளதை அறிந்து, “செத்த பிள்ளை பிழைத்து வந்ததைப்போல் திரும்பி வந்தானே! இது தெய்வச் செயல்தான்” எனக் கூறி வியந்தனர். (39)

பிரத்யும்னனின் வடிவழகு, அவனது தந்தையின் வடிவழகை ஒத்திருப்பதைக் கண்ட அவனது தாய்மார்கள் அனைவரும், அவனை ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகவே நினைத்து ஆசை கொண்டு வெட்கித் தனித்துச் சென்றனர். ஏனெனில், லக்ஷ்மியின் மணாளரான பகவானது பிரதிபிம்பமான, மன்மதனின் திருவவதாரமான பிரத்யும்னன் நேரிடையாகக் கண்களுக்குப் புலனாகும்போது, இவ்வாறு மயங்குவதில் வியப்பொன்றுமில்லை! அவ்வாறிருக்க, அவனைக் கண்டு மற்ற மாதர்கள் மயங்கினர் என்று சொல்லவும் வேண்டுமோ? (40)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் ஐம்பத்தைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐம்பத்தாறாவது அத்தியாயம் — ஸ்யமந்தகமணி வரலாறு; ஜாம்பவதியின் விவாகம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னவா! ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் தவறாக நடந்து கொண்ட ஸத்ராஜித், ஸ்யமந்தகமணியுடன் தன் மகளை ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குத் தானே முயன்று மணம் செய்து கொடுத்தான். (1)

அரசன் கேட்கிறான்—— பிரும்மரிஷியே! ஸத்ராஜித், ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் என்ன தவறு செய்தான்? ஸ்யமந்தகமணி அவனுக்கு எவ்வாறு கிடைத்தது? ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குத் தன் பெண்ணை ஏன் கொடுத்தான்? (2)

ஸ்ரீசுகர் பதில் கூறுகிறார்—— ஸத்ராஜித் சூரியனின் சிறந்த பக்தன். பக்தியின் மிகுதியால் சூரியனின் நண்பனுமானான். சூரியன், அவனது பக்திக்கு மகிழ்ந்து அன்புடன் ஸ்யமந்தக மணியை, அவனுக்குப் பரிசாக அளித்தார். (3)

அரசே! அந்த மணியைக் கழுத்தில் தரித்த ஸத்ராஜித், சூரியனைப்போல் ஒளிமிக்கவனாகத் துவாரகையில் நுழைந்தான். அதன் பேரொளியால் ‘வருவது ஸத்ராஜித் தான்’ என்று மக்களுக்குத் தெரியவில்லை. (4)

அவனைத் தூரத்தில் கண்ட மக்கள் பேரொளியால் கண்கள் கூச, சூரியனே வந்துள்ளதாக நினைத்து, சொக்கட்டான் விளையாடிக் கொண்டிருந்த கண்ணனிடம் தெரிவித்தனர்—— “சங்கு, சக்கரம், கதை ஏந்திய ஸ்ரீமந்நாராயணா! தாமோதரா! செந்தாமரைக் கண்ணா! கோவிந்தா! யதுநந்தனா! உன்னை வணங்குகிறோம்! (5—6)

உலக நாதனே! கடும் ஒளிக்கதிர்கள் கொண்ட சூரியன், தன்னொளியால் மாந்தரின் கண்களைக் கூசச் செய்து கொண்டு, இதோ உம்மைக் காண வருகிறார். (7)

சிறந்த தேவர்கள், மூவுலகிலும் உம்மைத் தேடுகின்றனர். பிரபுவே! நீர், இப்போது யாதவர்களிடையே மறைந்து வாழ்வதை அறிந்த சூரியன், உம்மைக் காண வருகிறார்.” (8)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— சிறுபிள்ளைத்தனமான அப்பேச்சைக் கேட்ட செந்தாமரைக் கண்ணனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சற்றே சிரித்துக் கொண்டு, “இவன் சூரிய பகவானல்லன். ஸ்யமந்தகமணியால் ஸத்ராஜித் இவ்வாறு ஒளிர்கிறான்” என்று கூறினார். (9)

மங்களமாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த சீர்மிக்க தன் வீட்டிற்குச் சென்ற ஸத்ராஜித், அந்தணர்களைக் கொண்டு பூஜையறையில் அந்த இரத்தினத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்தான். (10)

பிரபுவே! தினமும் அந்த இரத்தினம் எட்டு பாரம் (ஏறக்குறைய 746 கிலோ எடை அளவுள்ள) தங்கத்தைக் கொடுக்கும். அதை வழிபடுமிடத்தில் பஞ்சமோ, மகாமாரி முதலிய நோய்நொடியோ, மனநோயோ, பாம்புகளோ, மாயாவிகளின் தொல்லைகளோ, வேறு அமங்கள நிலையோ ஏற்படாது. (11)

ஒருசமயம், யதுக்களின் அரசரான உக்ரஸேனருக்காக ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அந்த மணியை வேண்டியபோது, பொருளாசைமிக்க ஸத்ராஜித் அதனைத் தரவில்லை. ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கேட்டும் தராததன் பின்விளைவுகளையும் அவன் சிந்திக்கவில்லை. (12)

பின்பு ஒருசமயம், ஸத்ராஜித்தின் தம்பி பிரசேனன், பேரொளிமிக்க அந்த இரத்தினத்தைக் கழுத்திலணிந்து, குதிரை மீதேறிக் காட்டில் வேட்டையாடச் சென்றான். (13)

ஒரு சிங்கம் பிரசேனனை, அவனது குதிரையுடன் கொன்று, அந்த இரத்தினத்தைப் பறித்துக் கொண்டு மலைமீது ஏறும்போது, இரத்தினத்தை விரும்பிய ஜாம்பவானால் கொல்லப்பட்டது. (14)

ஜாம்பவானும் அதனைத் தன் குகையில் குழந்தைக்கு விளையாடக் கொடுத்தார். ஸத்ராஜித், தன் தம்பி திரும்பி வராததைக் கண்டு வருந்தினான். (15)

‘மணியைக் கழுத்தில் தரித்து வனம் சென்ற என் தம்பி, நிச்சயமாக கிருஷ்ணனால்தான் கொல்லப்பட்டிருப்பான்’ என்று அவன் கூறியதைக் கேட்ட மக்களும், அந்தச் செய்தியைச் செவி வழியே பரப்பினர். (16)

தன் மீது அவப்பெயர் கூறப்பட்டதைக் கேட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அதனைத் துடைக்க, நகர மக்களுடன் பிரசேனன் சென்ற பாதையில், அவனைத் தேடிச் சென்றார். (17)

காட்டில் சிங்கத்தால் பிரசேனனும் குதிரையும் கொல்லப்பட்டுள்ளதையும், அந்த சிங்கமும் கரடியால் (ஜாம்பவானால்) மலை மேல் கொல்லப்பட்டுள்ளதையும் மக்கள் கண்டனர். (18)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மக்களை வெளியில் நிறுத்திவிட்டு பயங்கரமானதும், கடும் இருள் சூழ்ந்ததுமான கரடியரசனின் குகைக்குள் தான் மட்டும் நுழைந்தார். (19)

அங்கு அந்த உயர்ந்த இரத்தினம், குழந்தையின் விளையாட்டுப் பொருளானதைக் கண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அதனை எடுக்க நினைத்து, அந்தக் குழந்தையின் அருகே நின்றார். (20)

இதுவரைக் கண்டிராத புதுமனிதனைக் கண்ட குழந்தையின் தாதி பயந்து கத்தினாள். அக்குரல் கேட்டு, பலசாலிகளில் சிறந்த ஜாம்பவான் கோபத்துடன் ஓடி வந்தார். (21)

அவரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பெருமையறியாது சாதாரண மனிதனாக நினைத்துக் கோபம் கொண்டு, தனது தெய்வமான பகவானுடன் போரிட்டார். (22)

‘மாமிசத்திற்காக அடித்துக் கொள்கிற கழுகுகளைப்போல்’ ஒருவரையொருவர் வெல்லும் எண்ணத்துடன் இருவரும் ஆயுதங்களாலும் கற்களாலும் மரங்களாலும் பின் கைகளாலும் கடும்போர் புரிந்தனர். (23)

இருபத்தெட்டு நாட்கள் இரவும் பகலும் ஓயாமல் ஒருவருக்கொருவர் கைமுட்டியால் இடிபோல் பயங்கரமாகத் தாக்கிக் கொண்டு போரிட்டனர். (24)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் முட்டித் தாக்குதலால் மூட்டுகளும் எலும்புகளும் நொறுங்கி, வலிமை குன்றி, உடல் வியர்க்க நின்ற ஜாம்பவான் வியப்புற்று ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் கூறினார்—— “அனைத்து உயிரினத்திற்கும் உயிர், மனவலிமை, பொறிகளின் வலிமை, உடல் வலிமை என அனைத்தும் தாங்கள்தான். தாங்களே அனைத்தையும் காக்கும் மிகப் புராதனமான புருஷன் — நிமித்த காரணமும், உபாதான காரணமும், ஸம்ஹாரம் செய்யும் ஈசனும் தாங்களே — என நினைக்கிறேன். (25—26)

தாங்களே உலகைப் படைக்கும் பிரும்மா முதலியவர்களையும் படைத்தவர்; படைக்கப்படுபவைகளின் ஆதாரமான ‘ஸத்’ என்ற தத்துவம்; உயிரினங்களை அழிக்கும் கால மிருத்யுக்களுக்கும் மூலகாரணமான காலபுருஷன்; ஸமஷ்டி, வியஷ்டி உருவான எல்லா ஜீவாத்மாக்களுக்கும் மூலமான பரமாத்மா! (27)

ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தி சிறிதே கோபங்கொள்ள, சிவந்த கடைக்கண் பார்வையால் நடுங்கிய சமுத்திரராஜன், தன்னுள் ஆழ்ந்துள்ள முதலைகளும் திமிங்கிலங்களும் பயந்து சிதறியோடித் தன்னைக் கலக்கும்போதுதான், (ஸ்ரீராமனுக்குத்) தன்னைக் கடக்க வழி தந்தான். தன் புகழ் பரப்பும் சேது பாலம் கட்டப்பட்டது. இலங்கை தீக்கிரையாக்கப்பட்டது. ராட்சஸர்களின் தலைகள் அம்பால் அறுக்கப்பட்டுத் தரையில் சிதறி விழுந்தன. (அந்த ஸ்ரீராமன், தாங்களேதான் என நினைக்கிறேன்!)” (28)

மகாராஜனே! இவ்வாறு உண்மையையறிந்த பக்தனான கரடியரசனை, தேவகி மைந்தரான செந்தாமரைக் கண்ணன் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் (அருகில் அழைத்து) மங்களம் வழங்கும் தன் திருக்கைகளால் தடவிக் கொடுத்து, பரமகிருபையுடன் மேக முழக்கமான கம்பீரமான குரலில் கூறினார்—— “கரடிகளின் அரசே! இந்த மணியால் எனக்கு ஏற்பட்ட வீண்பழிச்சொல்லை நீக்கிக் கொள்ள மணியைத் தேடி, இந்த குகைக்கு நாங்கள் வந்தோம்.” (29—31)

இவ்வாறு கூறப்பெற்ற ஜாம்பவான், ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குப் பணிவிடை செய்ய, தன் மகள் ஜாம்பவதியையும், காணிக்கையாக ஸ்யமந்தகமணியையும் மகிழ்ச்சியுடன் அளித்தார். (32)

உடன் வந்த நகரத்து மக்கள் குகைக்கு வெளியே பன்னிரண்டு நாட்கள் காத்திருந்தும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வெளிவராததைக் கண்டு துயருற்று தம் நகரத்திற்குத் திரும்பினர். (33)

தாய் தேவகியும், வசுதேவரும், ருக்மிணிதேவியும், நண்பர்களும், உற்றார்—உறவினர்களும் குகையிலிருந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வராததைக் கேட்டு வருந்தினர். (34)

துவாரகைவாசிகள் துயருற்று ஸத்ராஜித்தைச் சபித்தனர். ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் திரும்பப் பெற, மகாமாயை துர்க்கையைச் சரணடைந்து துதித்தனர். (35)

அவர்களது வழிபாடுகளால் மகிழ்ந்த துர்காதேவி (நேரில் தோன்றி, ‘ஸ்ரீகிருஷ்ணன் விரைவில் வந்திடுவார்’ என்று) அருள்புரிந்தாள். இதற்கிடையில் ஸ்ரீஹரியும் தம் எண்ணம் நிறைவேறப் பெற்று, ஸ்யமந்தகமணியுடன் தன் (புது) மனைவியையும் அவர்கள் முன்பு அழைத்துக் கொண்டு வந்து, அனைவரையும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தினார். (36)

இறந்தவன் திரும்பப் பிழைத்து வந்ததுபோல் மனைவியுடன் கழுத்தில் இரத்தினமணிந்து வந்த ஹ்ருஷீகேசனைத் திரும்பப் பெற்ற மக்களனைவரும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தனர். (37)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஸத்ராஜித்தைச் சபைக்கு வரவழைத்து, உக்ரஸேன மகாராஜனின் எதிரில் ஸ்யமந்தகமணி திரும்பக் கிடைத்தவிதத்தைச் சொல்லி, அந்த மணியை அவனிடமே கொடுத்தார். (38)

ஸத்ராஜித் இரத்தினத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு வெட்கித் தலைகுனிந்து, தன் தவறுக்கு வருந்தி, அந்தச் சபையிலிருந்து வீடு சென்றான். (39)

தான் செய்த தவறைத் தொடர்ந்து சிந்தித்த ஸத்ராஜித், ‘பலம் மிக்க ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் பகை நேர்ந்துவிட்டதே! இதை எவ்வாறு துடைத்துக் கொள்வேன்? என்ன செய்தால் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மனம் மகிழ்வார்? (40)

எதனைச் செய்தால் எனக்கு நன்மை கிட்டும்? மக்களும் அவச்சொல் சொல்லாமல் இருப்பார்கள்? உண்மையில், நான் ஒரு குறுகிய மனமுடையவன் (நோக்குள்ளவன்); ஆலோசனையற்ற முட்டாள்; பணவெறி படைத்தவன்’ என்று நினைத்து வருந்தினான். (41)

‘பெண்களில் இரத்தினம் போன்ற என் பெண்ணையும், இந்த இரத்தினத்தையும் அவருக்கு அளிப்பேன். இது ஒன்றே ஏற்ற வழி. வேறு வழியில் மன அமைதி பெற இயலாது.’ (42)

இவ்வாறு மனதில் தீர்மானித்த ஸத்ராஜித், தானாகவே ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் சென்று, தன் அழகிய மகள் ஸத்யபாமையையும் மணியையும் அவருக்குக் காணிக்கையாகத் தந்தான். (43)

நல்லொழுக்கம், அழகு, பெருந்தன்மை, நற்குணங்கள் உள்ள அந்த ஸத்யபாமையை மணக்க, பல மன்னர்கள் வேண்டி நின்றனர். ஆனால், அவளை முறைப்படி பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மணந்தார். (44)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஸத்ராஜித்திடம், “அரசே! நாங்கள் இந்த இரத்தினத்தை ஏற்பதற்கில்லை. சூரியதேவனின் பக்தனான உம்மிடமே அது இருக்கட்டும். ஆனால், அதனால் கிடைக்கும் பயனான எட்டு பாரம் தங்கத்தை மட்டும் நாங்கள் ஏற்போம்” எனக் கூறினார். (45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் ஐம்பத்தாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐம்பத்தேழாவது அத்தியாயம் — ஸ்யமந்தகமணி களவு; அக்ரூரர் துவாரகை வருதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பாண்டவர்களும் குந்தியும் அரக்கு மாளிகையில் எரிந்து போயினர் எனக் கேள்விப்பட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், (பாண்டவர்கள் அரக்கு மாளிகையிலிருந்து குகை வழியாகத் தப்பித்துச் சென்று உயிருடன் உள்ளனர் என்ற) உண்மையை அறிந்திருந்தும், குல வழக்கமான உபசாரத்திற்காக (துக்கம் விசாரிக்க), பலராமனுடன் அஸ்தினாபுரம் சென்றார். (1)

பீஷ்மர், கிருபர், விதுரர், காந்தாரி, துரோணர் ஆகியவர்களுடன் சேர்ந்து, அவர்களின் துயரத்தில் பங்கு கொண்ட பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும், “அந்தோ! இதென்ன? மிகப்பெரிய துயரம் வந்ததே!” என்று கூறி வருந்தினர். (2)

அரசே! இந்த இடைவெளியைத் தக்க தருணம் என நினைத்த அக்ரூரரும் கிருதவர்மாவும் சததன்வாவிடம் சென்று, “ஸத்ராஜித்திடமிருந்து மணியை ஏன் பறிக்காமல் இருக்கிறாய்? (3)

இரத்தினம் போன்ற தன் கன்னிகையை, எங்கள் முன்னிலையில் உனக்குத் தருவதாக வாக்களித்தபின், நம்மைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குத் தந்த ஸத்ராஜித், தன் தம்பியை ஏன் தொடரக் கூடாது? (தம்பி பிரசேனனைப்போல் ஏன் இறக்கக் கூடாது?)” (4)

மரணம் நெருங்கிய பாவியான தீயவன் சததன்வா, இவ்வாறு அவர்களால் தூண்டப் பெற்று, இரத்தினத்தின் மேல் கொண்ட பேராசையால் ஸத்ராஜித் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது, அவனைக் கொன்றான். (5)

கசாப்புக்காரன் ஆடுகளை வெட்டுவதுபோல், ஸத்ராஜித் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு பெண்கள் கூக்குரலிட்டு அழுது கொண்டிருக்கும்போதே, ஸ்யமந்தகமணியைப் பறித்துக் கொண்டு சென்றான் (சததன்வா). (6)

தன் தந்தை கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு துயரம் மிகுந்த ஸத்யபாமை, “அப்பா! அப்பா! ஐயோ! நான் இறந்தவள் போலானேனே” எனக் கதறி மயங்கி விழுந்தாள். (7)

இறந்த தந்தையை எண்ணெய் தோணியில் இட்டுவிட்டு அஸ்தினாபுரம் சென்றாள். முன்பே, இந்தச் செய்தியை அறிந்திருந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம், தந்தை கொல்லப்பட்டதை வருத்தத்துடன் தெரிவித்தாள். (8)

அரசே! இதனைக் கேட்ட பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அனைத்தும் அறிந்தவர்களாயினும் மனித உலக நடையையொட்டி, “ஐயோ! நமக்கு இப்படி ஒரு பெரிய துன்பமா?” எனக் கண்ணீர் மல்கக் கூறிப் புலம்பினர். (9)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், மனைவி ஸத்யபாமையுடனும் பலராமனுடனும் அஸ்தினாபுரத்திலிருந்து துவாரகை வந்து, சததன்வாவைக் கொன்று, அவனிடமிருந்து மணியை மீட்க முற்பட்டார். (10)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன்னைக் கொல்ல வருவதை அறிந்த சததன்வா, தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளத் தனக்கு துணை நிற்கும்படி கிருதவர்மாவை வேண்டினான். அப்பொழுது, அந்த கிருதவர்மா (பின்வருமாறு) கூறினான்—— “சர்வேசுவரர்களான பலராமனையும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் எதிர்த்து நான் நிற்கமாட்டேன். அவர்களுக்குத் துரோகம் செய்துவிட்டு நலனைப் பெற எவரால்தான் முடியும்? கம்சன், அவர்களிடம் பகை கொண்டதால், அரசையும் தன் தம்பிகளையும் உயிரையும் இழந்தான். ஜராஸந்தன் பதினேழு தடவை போரிட்டு, ஒவ்வொரு தடவையும் தேர் இழந்து, காலால் நடந்து தன் ஊர் திரும்பினான்.” (11—13)

இவ்வாறு கிருதவர்மாவால் புறக்கணிக்கப்பட்ட சததன்வா, அக்ரூரரைத் துணைக்கு வர அழைத்தான். அவர் கூறினார்—— “அவ்விருவர்களும் சர்வசக்தர்கள். (எதனையும் சாதிக்கும் திறன் படைத்தவர்கள்.) அவர்களது வலிமையறிந்தவன் எவனும் அவர்களுடன் பகை கொள்ளமாட்டான். (14)

அவர் விளையாட்டாக, உலகைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறார். அவரது மாயையில் மயங்கிய பிரும்மா முதலிய தேவர்களும், அவர் செய்ய விரும்புவதை அறியமாட்டார்கள். (15)

ஏழு வயது பாலகனாக இருந்தபோதே, கோவர்த்தனமலையை ஒரு கையால் பிடுங்கி எடுத்து, ஒரு குழந்தை நாய்க்குடையைத் தூக்கிப் பிடிப்பதுபோல், விளையாட்டாக ஏழு நாட்கள் தூக்கிப் பிடித்தார். (16)

இவ்வாறு அற்புதமாகச் செயல்படுகிற பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு நமஸ்காரம். அவர் உலகின் காரணபூதர்; ஆதி அந்தமற்றவர்; எல்லோருக்கும் முன்னர் இருந்தவர்; இருப்பவரும்கூட. அவர்தான் ஆத்மா. அவருக்கு நமஸ்காரம்.” (17)

இவ்வாறு அக்ரூரராலும் மறுத்தளிக்கப் பெற்ற சததன்வா, அந்த மணியை அவரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, நூறு யோஜனை தூரம் செல்லும் வலிமைமிக்க குதிரை மீதேறித் தப்பி ஓடினான். (18)

பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் வெகுவேகமாகச் செல்கிற குதிரைகள் பூட்டிய கருடனைக் கொடியாகக் கொண்ட தன் ரதத்திலேறி, தன் மாமனாரைக் கொன்ற சததன்வாவை விரட்டிச் சென்றனர். (19)

மிதிலையின் அருகே ஓர் உய்யானவனத்தில் களைத்து விழுந்த குதிரையை அப்படியே விட்டுவிட்டு, பயத்தினால் கால் கொண்டு சததன்வா ஓடினான். ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் கோபம் கொண்டு அவனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றார். (20)

கால்நடையாக ஓடிய அவனைக் கால்நடையாகத் துரத்திச் சென்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சக்கரத்தால் அவனது தலையைக் கொய்து, அவனது ஆடையில் மணியைத் தேடினார். (21)

மணி கிடைக்காமல் அண்ணனிடம் திரும்பி வந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், “வீணே சததன்வாவைக் கொன்றேனே. மணி அவனிடம் இல்லையே?” என்றார். (22)

அப்பொழுது, “அந்த மணி யாரோ ஒருவனிடம் நிச்சயமாக ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. அதைத் தேட நகரத்திற்குச் செல்” என்று பலராமன் கூறினார். (23)

அரசே! “நான் என் அரிய நண்பரான விதேக அரசரைக் காண விரும்புகிறேன்” என்று கூறிவிட்டு, பலராமன் மிதிலை சென்றார். (24)

அவரைக் கண்ட மிதிலை மன்னன் மனமகிழ்ந்து சட்டென எழுந்து, மதிப்பிற்குரிய அவரை வரவேற்று முறைப்படி உபசரித்தார். (25)

இதன்பின் பலராமன் அன்புமிக்க பெருமனம் கொண்ட ஜனகரால் உபசரிக்கப் பெற்று, அந்த மிதிலையில் சில ஆண்டுகள் தங்கினார். அப்போதுதான் திருதராஷ்டிரரின் மகன் துரியோதனன் அவரிடம் (பலராமனிடம்) கதைப்பயிற்சி பெற்றான். (26)

மனைவி ஸத்யபாமை விரும்பியதைச் செய்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன் துவாரகைக்கு வந்து, சததன்வாவின் மரணத்தையும், அவனிடம் மணி இல்லாததையும் அவளிடம் கூறினார். (27)

இறந்த மாமனாரான ஸத்ராஜித்திற்குரிய ஈமக்கடன்கள் அனைத்தையும் (இறந்தவருக்கு மறுமையில் உதவக் கூடிய நற்கர்மங்களை) உற்றார்—உறவினர்களைக் கொண்டு செய்வித்தார். (28)

இந்தத் தீச்செயலில் சததன்வாவை ஈடுபடுத்திய அக்ரூரரும் கிருதவர்மாவும், சததன்வாவின் வதத்தைக் கேட்டு பயத்தால் நடுங்கி, துவாரகையை விட்டு ஓடி ஒளிந்தனர். (29)

(இவ்வாறு) அக்ரூரர் துவாரகையிலிருந்து வெளியேறியதும், துவாரகாவாசிகளுக்குக் கேடு வருவதை உணர்த்துகிற நிமித்தங்கள் உடலிலும் மனத்திலும், பௌதிகமாகவும் தெய்விகமாகவும் அடிக்கடி தோன்றின (என்றனர் சிலர்). (30)

(இன்னும் சிலர்,) அரசே! இவ்வாறு கூறுபவர் முன்பு நிகழ்ந்த நிகழ்ச்சிகளை மறந்திருக்க வேண்டும். (ஏனெனில்,) முனிவர்களும் தஞ்சம்புகும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் உள்ள இடத்தில் துர்நிமித்தங்கள் (தீமைகள்) காண்பது என்பது எவ்வாறு பொருந்தும்? (என்கின்றனர்.) (31)

முன்பொரு சமயம், காசியில் மழை பொழியவில்லை. அப்பொழுது அக்ரூரரின் தந்தை சிவபல்கர் அங்கு வந்தார். வந்ததும் மழை பொழிந்தது. அதனால் காசி அரசன், தன் மகளான காந்தினியை அவருக்குத் திருமணம் செய்வித்தார். (32)

அவரது மகனான அக்ரூரரும் அதே பெருமை பெற்றவர். அவர் செல்லுமிடமெல்லாம் மழை பொழியும். துன்பமோ, மகாமாரி முதலிய தீமைகளோ நெருங்காது. (33)

இவ்வாறு முதியவர்கள் கூறியதும், ‘பஞ்சத்திற்கும் துர்நிமித்தங்களுக்கும் இது மட்டும் காரணமல்ல’ என்று அறிந்திருந்தாலும், பகவான் தூதுவர்களை அனுப்பி, அக்ரூரரை வரவழைத்துப் பேசினார். (34)

அவரை நலம் விசாரித்துக் கொண்டாடி, இனிய உபசாரங்கள் செய்து, சிரித்துக் கொண்டே பின்வருமாறு கூறினார். அவர்தான் எல்லோருள்ளத்தையும், ஏன்? அனைத்தையும் அறிந்தவராயிற்றே! (35)

“தானாதிகாரி அக்ரூரரே! தினந்தோறும் எட்டு பாரம் தங்கமளிக்கும் ஸ்யமந்தகமணியை சததன்வா உம்மிடம் தந்ததும், அது உங்களிடமே உள்ளதென்பதையும் நாம் முன்பே அறிவோம். (36)

ஸத்ராஜித்திற்குப் புத்திரன் இல்லாததால், அவரது பெண்ணுக்குப் பிறந்த பிள்ளைகளே நீர்வார்த்துத் தர்ப்பணம் செய்தும், பிண்டங்கள் வழங்கியும், அவரது கடன்களை அடைத்து மீதமுள்ள அவரது உரிமைப் பொருட்களைப் பெறுவர். (37)

இருந்தாலும், அவரது உரிமைப் பொருளில் ஒன்றான ஸ்யமந்தகமணி, விரதங்கள் பல செய்த உம்மிடமே இருக்கட்டும். மற்றவர்களால் அதன் சக்தியைத் தாங்க இயலாது. ஆனால், என் அண்ணன் பலராமன் அந்த மணி விஷயத்தில் என்னை முழுவதுமாக நம்ப மறுக்கிறார். (38)

ஆகவே, பெரும் புண்ணியம் செய்த அக்ரூரரே! உறவினர்கள் முன் அந்த மணியைக் காட்டுங்கள். உறவினர்களுக்கிடையே ஐயத்தைப் போக்கி, அமைதியை நிலவச் செய்யுங்கள். உமது வேள்விக்கான மேடைகள் தங்கத்தால் அமைக்கப் பெற்று, வேள்விகள் தடையுறாமல் இன்றும் நடக்கின்றன அல்லவா?” (‘இது ஸ்யமந்தகமணியின் பெருமை என்பதையறிவேன்’ என்பது கருத்து.) (39)

இவ்வாறு இனிய சொற்களால் கவரப்பட்ட சிவபல்கரின் புதல்வரான அக்ரூரர், மேலாடையில் மறைத்து வைத்திருந்த சூரியனுக்கொப்பான ஒளிகொண்ட அந்த மணியை, ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் அளித்தார். (40)

எங்கும் நிறைந்த கண்ணன் ஸ்யமந்தகமணியை உறவினர்களிடம் காட்டி, அதனால் தனக்கேற்பட்ட அவப்பெயரைத் துடைத்து, மறுபடியும் அதை அக்ரூரரிடமே திருப்பிக் கொடுத்தார். (41)

அறு குணத்தவரான பகவானும் சர்வேசுவரருமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் இந்த வரலாறு பெருமை மிகுந்தது; பாவம் களைவது; மங்களம் அளிக்கவல்லது. இவ்வரலாற்றைப் படிப்பவனும் கேட்பவனும் நினைப்பவனும் அவப்பெயர் நீங்கி, பாவம் அகன்று அமைதி பெறுவான். (42)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் ஐம்பத்தேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐம்பத்தெட்டாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருமணங்கள்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஒரு சமயம் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் (அரக்கு மாளிகை நிகழ்ச்சிக்குச் சில தினங்களுக்குப் பின்) பாண்டவர்கள் உயிருடன் இருப்பதையறிந்து, அவர்களைக் காண ஸாத்யகி முதலானவர்களுடன் இந்திரப்பிரஸ்தம் சென்றார். (1)

எல்லாவற்றிற்கும் ஈசனான முக்தியைக் கொடுக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வந்ததைக் கண்ட வீரர்களான குந்தியின் குமாரர்கள் எல்லோரும், பிரிந்த உயிர் திரும்ப வந்ததும் கண் முதலிய பொறிகள் உடனே உணர்வு பெற்றுச் செயல்படுவது போல், (ஆர்வத்துடன்) ஒரே சமயத்தில் எழுந்து நின்றனர். (2)

வீரர்களான பாண்டவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கட்டியணைக்க, அவரது திருமேனி தங்கள் மீது பட்டதால் பாவங்கள் நீங்கி, அன்பு கனிந்த புன்சிரிப்பு கொண்ட அவரது திருமுகத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்தனர். (3)

(தன்னைக் காட்டிலும் வயதில் மூத்தவர்களான) யுதிஷ்டிரரையும் பீமனையும் விழுந்து வணங்கி, அர்ஜுனனைக் கட்டியணைத்து, நகுல—சகாதேவர்கள் இருவரும் இவரை வணங்க (உயர்ந்த இருக்கையில் அமர்ந்தார்.) (4)

உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனை, புதுமணப் பெண்ணான குறைவொன்றில்லா திரௌபதி வெட்கத்துடன் மெல்ல மெல்ல அணுகி, அவரது திருவடிகளை வணங்கினாள். (5)

குந்தியின் குமாரர்களால் வரவேற்கப்பட்டு வணங்கப் பெற்ற ஸாத்யகியும், வேறோர் ஆசனத்தில் அமர, மற்றவர்களும் உபசரிக்கப் பெற்று அமர்ந்தனர். (6)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன், திரௌபதியுடன் நின்றிருந்த அத்தை குந்தியிடம் சென்று வணங்கி நலம் விசாரித்தார். அவள் இவரை உள்ளன்பு மிக, கண்ணீர் மல்க அணைத்துக் கொண்டு, தன் உறவினர்களான வசுதேவர் முதலானோரின் நலம் விசாரித்தாள். (7)

அன்பால் தழுதழுத்து தொண்டை அடைக்கக் கண்ணீர் மல்க, முன்பு தங்களுக்கு ஏற்பட்ட துயரங்களை நினைத்து வருந்தி, அந்தத் துக்கத்தை நீக்கவே காட்சியளிக்கிற ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் கூறலானாள். (8)

“கண்ணா! உறவினர்களான எம்மை நினைவில் கொண்டு, எனது சகோதரரான அக்ரூரரை முன்பு நீ அனுப்பிய போதே, எங்களுக்கு நலம் வந்துவிட்டது. அனாதைகளாக இருந்த எங்களுக்கு நீ நாதனாக வந்தாய். (9)

நீயோ உலகிற்கு உற்ற நண்பன். உலகின் உயிர் (ஆத்மா). உனக்குத் தன்னைச் சார்ந்தவன், சாராதவன் என்ற வேற்றுமையால் தோன்றும் பிரமை (மயக்கம்) இல்லை. ஆயினும், உன்னை நினைப்பவர்களின் உள்ளத்தில் நீ அமர்ந்து, அவர்களின் துயரைப் போக்குகிறாய்.” (10)

யுதிஷ்டிரர் கூறுகிறார்—— “சர்வேசா! நாங்கள் என்னதான் மேலான தவம் செய்தோமோ? நான், அதை அறியேன். யோகேசுவரருக்கும் காட்சி தராத தாங்கள், உலகியலில் மையல்கொண்ட எங்களுக்குக் காட்சி தந்தீரே!” (11)

இவ்வாறு அரசர் யுதிஷ்டிரர் பிரார்த்திக்கவே, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இந்திரப்பிரஸ்த மக்களின் கண்களுக்கு விருந்தாக மழைக்காலம் முழுவதும் (அதாவது, நான்கு மாதங்களும்) அங்கு இனிதே கழித்தார். (12)

ஒரு சமயம், பகைவர்களை அழிக்கும் அர்ஜுனன் கவசம்பூண்டு காண்டீவம் என்னும் வில்லையும், அம்புகள் குறையாத இரு அம்பறாத்தூணிகளையும் ஏந்தி, அனுமானைக் கொடியில் கொண்ட ரதத்தின் மீதேறி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் பொழுது போக்குவதற்காகப் பெருங்காட்டிற்குச் சென்றான். (13—14)

அங்கு (தவம் செய்யும் முனிவர்களுக்குத் தொல்லை கொடுக்கும்) புலிகள், காட்டுப்பன்றிகள், எருமைகள், கலைமான்கள், சரபங்கள், நீலங்கலந்த பழுப்பு நிறமுள்ள கவய மான்கள், காண்டாமிருகங்கள், புள்ளி மான்கள், முயல்கள் மற்றும் முள்ளம்பன்றிகள் ஆகியவற்றை அம்புகளால் அடித்துக் கொன்றான். (15)

பணியாட்கள், காட்டிலிருந்து வேள்விக்குரியனவற்றை மட்டும் வேள்விக்கான நேரமறிந்து யுதிஷ்டிரரிடம் கொண்டு வந்து கொடுத்தனர். அங்குமிங்கும் திரிந்து களைத்த அர்ஜுனன் நாவறட்சியால் யமுனைக்குச் சென்றான். (16)

மாவீரர்களான ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் யமுனையில் கைகால்களைச் சுத்தம் செய்து, தெளிந்த யமுனை நீரைப் பருகினர். அங்கு அழகிய தோற்றமுள்ள ஒரு பெண் தவம் செய்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்கள். (17)

தோழரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அனுப்ப, அர்ஜுனன் அழகிய மாதர்களில் சிறந்த அவளை அணுகிக் கேட்கலானான். (18)

“சுந்தரி! நீ யார்? யாருடைய மகள்? ஏன் இங்கு வந்துள்ளாய்? என்ன செய்ய விரும்புகிறாய்? நீ மணாளனைப் பெற விரும்புகிறாய் என நினைக்கிறேன். மங்களமானவளே! அனைத்தையும் என்னிடம் சொல்.” (19)

காளிந்தி பதில் கூறுகிறாள்—— “நான் சூரியதேவனின் மகள். விரும்பும் வரமளிக்கும் பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவையே கணவராகப் பெற விரும்பிப் பெருந்தவம் புரிகிறேன். (20)

திருமகள் குடியிருக்கும் அவரைத் தவிர, வேறொருவரைக் கணவனாக விரும்பேன். காப்பாரற்றவருக்குப் புகலிடமான பகவான் ஸ்ரீமுகுந்தன், எனக்கு அருள் புரியட்டும். (21)

என் பெயர் காளிந்தி. என் தந்தை யமுனை நீரில் அமைத்து தந்துள்ள இதே மாளிகையில் அச்சுதனைக் காணும் வரை தவம் கிடப்பேன்.” (22)

அர்ஜுனன், வாசுதேவனிடம் இதனைத் தெரிவித்தான். அனைத்தும் அறிந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் இதனைக் கேட்டு, அவளைத் தேரிலேற்றிக் கொண்டு தர்மபுத்திரரிடம் வந்தார். (23)

பாண்டவர்கள் விரும்பியபடி, அவர்களுக்காக மிக அற்புதமான அழகிய நகரமொன்றை தேவசிற்பியான விஸ்வகர்மாவைக் கொண்டு அமைத்து தந்தார், ஸ்ரீகிருஷ்ணன். (24)

தன்னைச் சார்ந்த பாண்டவர்களின் விருப்பத்தை நிறைவுறச் செய்ய விரும்பி, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அங்கு சில நாட்கள் தங்கினார். அக்னி பகவானுக்குக் காண்டவவனத்தை உணவாக அளிக்க, அர்ஜுனனுக்குத் தேரோட்டியானார், பகவான். (25)

மனம் மகிழ்ந்த அக்னி பகவான், காண்டீபம் என்ற வில்லையும், வெள்ளைக் குதிரைகளையும், தேரையும், குறைவுறாத இரு அம்பறாத்தூணிகளையும், ஆயுதமேந்தியவர்களால் பிளக்க இயலாத கவசத்தையும் அர்ஜுனனுக்கு அளித்தார். (26)

காண்டவவனத் தீயிலிருந்து தப்புவிக்கப்பட்ட மயனும், தன் நண்பனான அர்ஜுனனுக்கு ஓர் அழகிய சபை (அரங்கம்) அமைத்து தந்தான். அங்குதான் பின்னர் ஒரு சமயம் துரியோதனன், நீரும் தரையும் வேறுபாடு தெரியாது தடுமாறினான். (27)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அர்ஜுனனிடம் விடைபெற்று மற்ற நண்பர்களும் அனுமதி தர, ஸாத்யகி முதலானோருடன் துவாரகைக்குத் திரும்பி வந்தார். (28)

பிறகு மங்களரூபியான பகவான், புனிதமான நன்னாளும் நட்சத்திரமும் கொண்ட சிறந்த லக்னத்தில் தன்னைச் சார்ந்தவர்கள் மனம் மகிழ, காளிந்தியை மணந்தார். (29)

விந்தனும் அனுவிந்தனும் அவந்தி நாட்டைச் சேர்ந்த அரசர்கள். துரியோதனன் சொற்கேட்டு செயல்படுபவர்கள். சுயம்வரத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வரிக்க மனங்கொண்ட தங்கள் சகோதரி மித்ரவிந்தையைத் தடுத்தனர். (30)

அரசே! தன் அத்தை ராஜாதிதேவியின் பெண்ணான மித்ரவிந்தையை மற்ற அரசர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வலுவில் கவர்ந்து சென்றார். (31)

அரசே! கோசல தேசத்தரசன் நக்னஜித் மிகவும் நேர்மையுள்ளவன். அவனது பெண் ஸத்யை. மிக அழகியவள். நக்னஜித்தின் பெண் என்பதால் அவளை நாக்னஜிதி என்றும் அழைத்தனர். (32)

அவ்வரசனது நிபந்தனைப்படி அவனது ஏழு காளைகளையும் வென்றடக்கி, அவளை மணக்க, எந்த அரசர்களாலும் இயலவில்லை. (ஏனெனில்,) அந்தக் காளைகள் கூரான கொம்புகள் உடையவை; எவராலும் அடக்க இயலாதவை; வீரரின் மணத்தைக்கூடப் பொறுக்காதவை; சூதும் கபடும் நிறைந்தவை. (33)

‘அந்தக் காளைகளை வெல்பவனே அவளைப் பெறலாம்’ எனக் கேட்டறிந்த யாதவர்களின் தலைவரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பெருஞ்சேனையுடன் கோசலதேசம் (அயோத்தி) சென்றார். (34)

கோசல அரசன் மிக மகிழ்ந்து அன்புடன் எதிர்கொண்டழைத்து, ஆசனமளித்து, உயரிய பொருள்கள் கொண்டு உபசரித்து வரவேற்றான். கண்ணனும் அதனை மகிழ்வுடன் ஏற்றார். (35)

அவ்வரசனின் மகளான ஸத்யை தான் விரும்பிய (லக்ஷ்மியின் மணாளரான) ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வந்துள்ளதைக் கண்டு ஆசை கொண்டு, “நான் இவரையே மனத்தில் கொண்டு விரத நியமங்களை முறைப்படி பின்பற்றியிருந்தால், இவரே எனது கணவராகட்டும். எனது தூய விருப்பம் உண்மையாகட்டும்” என்று விரும்பி வேண்டினாள். (36)

“லக்ஷ்மி, பிரும்மா, பரமசிவன், திக்பாலகர்கள் எண்மர் என அனைவரும் இவரது திருவடிப்புழுதியைத் தலையில் தாங்குகிறார்கள். தான் வகுத்துள்ள அறநெறிகளைக் காக்க அவ்வப்பொழுது விளையாட்டாகப் பற்பல திருவடிவங்களை ஏற்கிறார். சர்வேசனான அந்த பகவான், எனது எந்தச் செயல் கண்டு மகிழ்ச்சி கொள்வார்?” (37)

அரசன் நக்னஜித், ஸ்ரீகிருஷ்ணனை உபசரித்துக் கொண்டாடி, “ஸ்ரீநாராயணா! உலகின் நாதனே! தன்னியல்பான ஆனந்தத்தால் மனநிறைவு கொள்ளும் தங்களுக்கு, அற்பனான நான் எத்தகைய பணி செய்யவேண்டும்?” என வேண்டினான். (38)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— குரு வம்சத்தை மகிழ்விக்கும் பரீக்ஷித் மன்னரே! அரசன் அளித்த ஆசனத்தை ஏற்று மகிழ்ந்த பகவான், மேகம் போன்ற கம்பீரமான குரலில் சற்றே சிரித்தவண்ணம் கூறினார். (39)

பகவான் கூறுகிறார்—— “தன் கடமைகளை முறைப்படி நிறைவேற்றுகிற க்ஷத்திரியன் (பிறரிடம்) யாசிப்பதைப் பெரியோர்கள் இகழ்வர். இருப்பினும், உமது நட்பை விரும்பி, உமது பெண்ணைத் தர வேண்டுகிறேன். அதற்காகப் பெண்ணுக்கான சுல்கம் (கன்யாசுல்கம் = பொருள்) தரும் வழக்கம் எங்களில் இல்லை.” (40)

அரசர் பதிலளிக்கிறார்—— “சர்வேசா! ஐசுவரியம் (ஆளுமை) முதலிய அனைத்து திருக்குணங்களுக்கும் புகலிடமான தங்கள் திருமார்பிலேயே திருமகள் அகலாது வீற்றிருக்கிறார். (அவ்வாறிருக்க,) என் மகளுக்குத் தங்களைக் காட்டிலும் சிறந்த வரன் (கணவனாக ஏற்றவன்) வேறு யார் இருக்க முடியும்? (41)

யாதவ திலகமே! கன்னிகைக்கு நல்ல வரனைப் பெற விரும்பிய நாங்கள், வரனின் வீரத்தைச் சோதிப்பதற்காக, முன்பே ஒரு பந்தயம் வைத்துள்ளோம். (42)

வீரரே! இந்த ஏழு காளைகள் எளிதில் அடக்கவோ பிடிக்கவோ முடியாதவை. பல அரச குமாரர்கள் இவைகளால் உடல் சிதறுற்று முறியடிக்கப்பட்டுள்ளனர். (43)

யது நந்தனரே! ஸ்ரீலக்ஷ்மிபதியே! நீங்கள் இவைகளை அடக்கினால், தாங்கள்தான் என் பெண்ணுக்குகந்த வரன்.” (44)

இந்தப் பந்தயத்தைக் கேட்ட பிரபு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அரையில் ஆடையை வரிந்து கட்டிக் கொண்டு, தன்னையும் எழுவராக்கிக் கொண்டு, அந்தக் காளைகளை எளிதில் அடக்கினார். (45)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவற்றின் கொழுப்பை அடக்கி வலுவிழக்கச் செய்து, கயிற்றால் கட்டி, சிறுவன் மரப்பொம்மையை இழுத்து வருவதுபோல் விளையாட்டாக இழுத்து வந்தார். (46)

இதனைக் கண்டு வியந்த அரசன், மகிழ்ச்சியுடன் தன் பெண்ணை ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குக் கன்னிகாதானம் செய்தார். ஈசனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் தனக்கு இணையான அவளை முறைப்படி திருமணம் செய்து கொண்டார். (47)

அரசரின் மனைவிகளும், பெண்ணுக்குப் பிரியமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கணவராகக் கிடைத்ததால் பரமானந்தமடைந்து, அதைப் பெரும் கோலாகலமாகக் கொண்டாடினர். (48)

சங்கும் பேரியும் மேளமும் முழங்கின. பாட்டும், வாத்தியங்களின் இசையும், அந்தணர்களின் வாழ்த்துக்களும் நிகழ்ந்தன. ஆண்களும் பெண்களும் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் புத்தாடைகளும் பூமாலைகளும் அணிந்து கொண்டாடினர். (49)

பெருமைமிக்க அவ்வரசன், பத்தாயிரம் பசுக்களையும், நல்லாடையுடுத்தித் தங்கக் கழுத்தணிகள் பூண்ட மூவாயிரம் யுவதிகளையும், ஒன்பதாயிரம் யானைகளையும், அதற்கு நூறு மடங்கு (ஒன்பது லட்சம்) தேர்களையும், அதற்கு நூறு மடங்கு (ஒன்பது கோடி) குதிரைகளையும், அவற்றிற்கு நூறு மடங்கு (தொள்ளாயிரம் கோடி) சேவகர்களையும் ஸ்ரீதனமாக அளித்தார். (50—51)

அன்பால் நெகிழ்ந்த கோசல அரசன், தம்பதிகளை ரதத்தில் ஏற்றிப் பெரும் சேனை பின்தொடர வழியனுப்பினார். (52)

முன்பு யாதவர்களிடமும், எருதுப் பந்தயத்திலும் தோற்ற அவமதிப்பைப் பொறுக்காத அரசர்கள், இதனைக் கேட்டு, கன்னிகையை அழைத்துச் செல்கின்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வழிமறித்தனர். (53)

நண்பனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய விரும்பிய அர்ஜுனன் காண்டீபம் ஏந்தி, சிங்கம் அற்பப் பிராணிகளைத் துரத்துவதுபோல், பாணங்களை மழை போல் பொழிகிற அரசர்களை விரட்டியடித்தான். (54)

யதுக்களில் சிறந்த தேவகியின் மைந்தரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சீர்வரிசைகளுடன் ஸத்யையைத் துவாரகைக்கு அழைத்துச் சென்று, அவளுடன் இனிது களித்து வாழ்ந்தார். (55)

கேகய அரசனின் மகளும், தன் அத்தையான சுருதகீர்த்தியின் மகளுமான பத்ரையை ஸந்தர்தனன் முதலிய அவளது சகோதரர்கள் அளிக்க, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மணந்தார். (56)

மத்ர தேசத்து மன்னனின் மகளும் அழகிய லட்சணங்களும் உள்ள லக்ஷ்மணையை, சுயம்வரத்தில் தான் ஒருவராகச் சென்று, கருடன் அமுதத்தைக் கொணர்ந்ததுபோல், பகையரசர்களை வென்று கொணர்ந்தார். (57)

இவ்வாறே பூமியின் புதல்வனான நரகாசுரனைக் கொன்று, அவனது சிறையிலிருந்து மீட்ட ஆயிரக்கணக்கான அழகிய பெண்களும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மனைவிகள் ஆயினர். (58)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் ஐம்பத்தெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐம்பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — நரகாசுரனின் வதம்; அரசகுமாரிகளின் திருமணம்

அரசன் கேட்கிறான்—— “பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், நரகாசுரனை ஏன் எவ்வாறு கொன்றார்? நரகன், ஏன் அந்தப் பெண்களைச் சிறையிலிட்டான்? சார்ங்க வில்லேந்திய ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் இந்த வீர வரலாற்றை விளங்கக் கூறுங்கள்.” (1)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பூமியின் மகனான நரகன், வருணனின் குடை, அதிதிதேவியின் குண்டலங்கள், மேருமலையிலிருக்கும் தேவர்களின் மணிபர்வதம் ஆகியவற்றைப் பறித்துத் தனதாக்கிக் கொண்டான். இந்த நரகனின் தீயசெயல்களை இந்திரன் பகவானிடம் கூற, பகவான் தன் மனைவி ஸத்யபாமையுடன் கருடன் மீதேறி பிராக்ஜோதிஷபுரம் சென்றார். (2)

[பகவான் ஸத்யபாமையுடன் சென்றதன் காரணத்தை உரையாசிரியர் ஸ்ரீதரர் கூறுகிறார்——

1. பகவான் ஸத்யபாமையின் திருமாளிகையில் இருந்தபோது, இந்திரன் வந்து வேண்டியதால், அவளை மகிழ்விக்க, அவளுடன் சென்றார்.

(அல்லது) 2. ‘உன் அனுமதியோடுதான் உன் மகன் நரகாசுரனைக் கொல்வேன்’ என்று பூமிப்பிராட்டிக்கு வராகமூர்த்தி வரமளித்தது, வேறு புராணங்களில் கூறப்பட்டது. அந்த வரத்தை மெய்ப்பிக்கவே, பூமிதேவியின் அவதாரமான ஸத்யபாமையுடன் சென்றார்.

(அல்லது) 3. நாரதர் கொணர்ந்த ஒரே ஒரு பாரிஜாத மலரை பகவான் ருக்மிணிக்களிக்க, அதனால் சினங்கொண்ட ஸத்யபாமையைச் சமாதானம் செய்ய, ‘உனக்கு பாரிஜாத மரத்தையே கொண்டு வந்து தருகிறேன்’ என பகவான் சூளுரைத்தார் என ஹரிவம்சம் கூறுகிறது. அதற்காகவும் ஸத்யபாமையை அழைத்துச் சென்றார்.]

அந்த நகரமானது மலை அரண், ஆயுத அரண், நீராலான அகழி, நெருப்பாலும் காற்றாலுமான அரண், முரன் என்ற அசுரனின் பத்தாயிரம் திடமான வலைகளாலான அரண் ஆகியவற்றால் சூழப்பட்டு நுழைய முடியாதிருந்தது. (3)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கதையால் மலைகளைச் சிதறச் செய்தும், ஆயுத அரணைப் பாணங்களாலும், நெருப்பு, நீர், வாயு — இவற்றாலான அரண்களைச் சக்கரத்தாலும், முரனின் பாசங்களைக் கத்தியாலும் வெட்டித் தகர்த்தார். (4)

கதாதரரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அங்கிருந்த யந்திரங்களையும், காவலர்களான வீரர்களின் இதயத்தையும், சங்கு முழக்கத்தால் பிளந்து, தன் பெரும் கதையால் மதிற்சுவரைத் தூளாக்கினார். (5)

யுக முடிவில் தோன்றும் பிரளய கால இடி போன்ற பயங்கரமான பாஞ்சஜன்ய சங்கின் முழக்கம் கேட்டு, நீரில் படுத்திருந்த ஐந்து தலைகள் கொண்ட முரன் என்கிற அசுரன் தண்ணீரிலிருந்து வெளிப்பட்டான். (6)

அவன், நிமிர்ந்து பார்க்கவும் இயலாத பிரளய காலத்து சூரியனுக்கும் அக்னிக்கும் ஒப்பான பேரொளியுடன் மூவுலகையும் தன் ஐந்து முகங்களால் விழுங்குபவன்போல் திரிசூலத்தைக் கையிலேந்தி, பாம்பு கருடனை எதிர்ப்பதுபோல் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை எதிர்த்தான். (7)

சூலத்தைச் சுழற்றிக் கருடனைத் தாக்கி, தன் ஐந்து முகங்களாலும் கர்ஜித்தான். அந்த முழக்கம் மண்ணிலும் விண்ணிலும் பாதாளத்திலும் திசைகளனைத்திலும் பரவிப் பிரும்மாண்டத்தையே நிறைத்தது. (8)

பகவான் ஸ்ரீஹரி, கருடனை நோக்கி வருகிற திரிசூலத்தை உடனே இருபாணங்களால் மூன்று துண்டாக்கினார். முரனின் ஐந்து முகங்களையும் அம்புகளால் துளைத்தார். அவனும் பகவான் மேல் கதையை விட்டெறிந்தான். (9)

அந்தப் போரில் தன்னை நோக்கி வருகிற கதையை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன் கதையால் ஆயிரம் துண்டுகளாகச் சிதறச் செய்தார். ஆயுதமின்றிக் கைகளைத் தூக்கியவண்ணம் தன்னை எதிர்த்து வந்த முரனின் தலைகளை எவராலும் வெற்றிகொள்ள இயலாத ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் சக்கராயுதத்தால் விளையாட்டாக வெட்டி வீழ்த்தினார். (10)

இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்தால் முகடு வெட்டப்பட்ட மலைபோல், தலை வெட்டப்பட்டு உயிரற்ற அவன் நீரில் விழுந்தான். தாம்ரன், அந்தரிக்ஷன், சிரவணன், விபாவஸு, வஸு, நபஸ்வான், அருணன் என்ற அவனது ஏழு புதல்வர்களும் தந்தையின் இழப்பால் வருந்தி, பழிவாங்கும் வெறியுடன் ஆயுதம் ஏந்தி, நரகனின் தூண்டுதலால் பீடனைச் சேனாபதியாக முன்னிறுத்தி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனை எதிர்த்தனர். (11—12)

தீயவர்களான அவர்கள் கோபவெறி கொண்டு அம்பு, கத்தி, கதை, வேல், தடி, சூலம் முதலிய ஆயுதங்களை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மீது ஏவினர். வீணாகாத எல்லையற்ற ஆற்றலுள்ள பகவான், அந்த ஆயுதங்களைத் தன் பாணங்களால் எள்ளெனத் தூளாக்கினார். (13)

பீடனைத் தலைவனாகக் கொண்ட அந்த அசுரர்களை தலை, துடைகள், கைகள், கால்கள், கவசம் என வெட்டித் தள்ளி, யமனுலகுக்கு அனுப்பினார். பூமியின் புதல்வனான நரகன், தன் படைத்தலைவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் சக்கரத்தாலும் அம்புகளாலும் அழிந்ததைக் கண்டு பொறுக்காது, பாற்கடலில் தோன்றிய மதநீர் பெருக்குகின்ற யானைப் படையுடன் வேகமாக வெளிக் கிளம்பினான். சூரியன் மீது மின்னலுடன் கூடிய கருமேகம் இருப்பதுபோல், கருடன் மீது மனைவியுடன் அமர்ந்துள்ள ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டு நரகன், நூற்றுக்கணக்கானவரை ஒரே தாக்கத்தால் கொல்கிற ‘சதக்னீ’ என்னும் பெருவேலை, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மீது செலுத்தினான். அவனது படைவீரர்களும் சேர்ந்தாற்போல் ஆயுதங்களால் தாக்கினர். (14—15)

அப்பொழுது ஸ்ரீகிருஷ்ணன், விசித்திர சிறகுகள் கொண்ட கூர்மையான அம்புகளால் அவனது படைகளை கைகள், துடைகள், தலைகள், உடல்கள் என துண்டித்து விழும்படி செய்தார். குதிரைகள், யானைகள் என அனைத்தும் மடிந்தன. (16)

குரு வம்சத்தை விளங்க வைப்பவரே! படைவீரர்கள் எய்த சஸ்திரங்களையும் (ஆயுதங்களையும்), அஸ்திரங்களையும் (அம்புகளையும்) ஒவ்வொன்றையும் மும்மூன்று அம்புகளால் பகவான் ஸ்ரீஹரி வெட்டிச் சாய்த்தார். (17)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தாங்கும் கருடன், தன் இரு இறக்கைகளாலும் யானைகளைத் தாக்கினார். அவ்வாறு அலகாலும் இறக்கைகளாலும் கால்நகங்களாலும் தாக்கப்பட்ட யானைகள், வருந்திப் பிளிறிக் கொண்டு நகரை நோக்கி ஓடின. தன் படைகள் கருடனால் தாக்கப்பட்டு வருந்தி, நகரை நோக்கி ஓடுவதைக் கண்ட நரகன், ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் தனித்துப் போரிட்டான். (18—19)

வஜ்ராயுதத்தையும் மழுங்கச் செய்யும் திறன் படைத்த தன் சக்திவேலை, நரகன் கருடன் மீது செலுத்தினான். அதனால் அடிபட்ட கருடன் சிறிதும் அசையவில்லை. அது பூமாலையால் யானையை அடிப்பது போலிருந்தது. (20)

தன் முயற்சி வீணானதைக் கண்ட நரகன், ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கொல்ல சூலத்தைக் கையில் ஏந்தினான். அவன் அதை எய்யும் முன்பே, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூர்முனைகள் கொண்ட தன் சக்கராயுதத்தால், யானை மீதமர்ந்திருந்த நரகனின் தலையை வெட்டி வீழ்த்தினார். (21)

குண்டலமும், அழகிய கிரீடமும் அணிந்த அவனது தலை பூமியில் விழுந்ததும் ஒளியுடன் விளங்கியது. நரகனது உறவினர்கள், ‘அந்தோ, அந்தோ’ என்று கதற, மகரிஷிகள், ‘நன்று, நன்று’ என்று பாராட்டினர். தேவர்கள் பூமாரிப் பெய்து முகுந்தனைத் துதித்தனர். (22)

அப்பொழுது, பூமிதேவி ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அணுகி, புடமிட்ட தங்கத்தில் பதிக்கப் பெற்ற இரத்தினங்கள் ஒளிர்கின்ற குண்டலங்களை அர்ப்பணம் செய்து, வைஜயந்தியையும் வனமாலையையும் கழுத்திலிட்டாள். வருணனின் குடையையும், மகாமேருவில் விளங்கும் மந்தரமலையின் கொடுமுடியான பெரும் மணியையும் ஸ்ரீஹரிக்கு அர்ப்பித்தாள். (23)

அரசே! பிறகு பூமிப்பிராட்டி, தேவர்கள் வழிபடும் உலகின் நாதனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வணங்கி, கைகூப்பி நின்று பக்தியில் கனிந்த உள்ளத்துடன் துதித்தாள். (24)

பூமிதேவி துதிக்கிறாள்—— “தேவதேவரே! ஈசனே! சங்கு, சக்கரம், கதை ஏந்தியவா! பரமனே! பக்தனின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற வடிவெடுக்கும் உமக்கு நமஸ்காரம்! (25)

தாமரையைத் தொப்புளாக உடையவரும், அதற்கேற்ப தாமரை மாலை அணிந்தவரும், தாமரைக் கண்ணரும், தாமரைத் திருவடியுள்ளவருமான உமக்கு நமஸ்காரம்! (ஜகத்காரணரான பிரும்மதேவர் தோன்றிய தாமரையைத் தொப்புளாகக் கொண்டவரே! ஆகவே, ஸத்கீர்த்தியே வடிவெடுத்த தாமரை மாலையணிந்தவரே! தன்னை வணங்கும் பக்தர்களின் தாபங்களை நீக்கிக் கருணை பொழியும் தாமரை போன்ற அழகிய, மென்மையான, குளிர்ந்த திருக்கண்களை உடையவரே! தாமரைப்பூபோல் அனைவராலும் கொண்டாடப்படுபவரே! அல்லது திருவடிகளில் தாமரைப்பூ அடையாளம் உள்ளவரே! தங்களுக்கு வணக்கம்!) [குந்திதேவியும் இதே மந்திரத்தைக் கூறித்தான் கண்ணனை (1/8/22ல்) நமஸ்கரித்தாள்.] (26)

தாங்களே பகவான். [ஆளுமை, அறம், புகழ், செல்வம், ஞானம் (மெய்யறிவு), வைராக்கியம் (பற்றின்மை) — இவற்றின் கருவூலம்.] எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கினும், வசுதேவரது திருக்குமரன் எனத் திருமேனி கொண்டு விளங்குகிறீர்கள். மாயையின் செயலான அனைத்து உலகங்களுக்கும் முன்பே ‘ஸத்’ என்னும் உருவில் விளங்குபவரும் தாங்களே. அனைத்து காரணங்களுக்கும் மூலகாரணர் (உலகின் தோற்றத்திற்கும் காரணமானவர்), மெய்யறிவே (ஞானமே) வடிவெடுத்தவர் தாங்கள். தங்களுக்கு நமஸ்காரம். (27)

தாங்களோ பிறப்பற்றவர்; இவ்வுலகைத் தோற்றுவித்தவர்; பேராற்றல்களின் இருப்பிடமான பரம்பொருள்; தாங்களே காரிய—காரண உருவான உலகிற்கும் அகில உயிரினங்களுக்கும் ஆத்மா; தோன்றியதனைத்தையும் தனித்தனியே இயக்குகிற பூதாத்மா. இவ்வாறு காண்கிற பரமாத்மாவே! தங்களுக்கு நமஸ்காரம். (28)

பிரபுவே! நீர் அனைத்தையும் படைக்க முற்படுகையில் வீரியமிக்க ரஜோ குணத்தை ஏற்கிறீர். அவற்றை அழிக்க தமோ குணத்தையும், உலகை வாழ வைக்க சத்துவ குணத்தையும் ஏற்கிறீர். ஆனால், இக்குணங்களில் தாங்கள் மறையவோ ஒட்டவோ இல்லை. பிரகிருதியான மாயை, புருஷன் — இவற்றின் சேர்க்கை—பிரிவுகளின் காரணமான காலமும் தாங்களே. இவற்றிற்கு அப்பாற்பட்டவரும் தாங்களே! (29)

பகவானே! பூமியான நானும் நீரும் நெருப்பும் காற்றும் ஆகாயமும், இவற்றின் தன்மாத்திரைகளான சப்தம் முதலிய குணங்களும், இவற்றின் அதிதேவர்களும், மனமும், பொறிகளும், அஹங்காரம்—மஹத் என்ற இரு தத்துவங்களும், சராசரமடங்கிய இந்த உலகமும், இரண்டற்ற உமது திருமேனியில் தனித்துப் புலப்படுவதுபோல் காண்பது ஒரு பிரமையே (மயக்கமே). (30)

சரணமடைந்தவர்களின் துயர் துடைப்பவரே! (தங்களிடம்) பயந்துள்ள அந்த நரகனது புதல்வன் பகதத்தனைத் தங்கள் திருவடிகளில் சரணடைய அழைத்து வந்துள்ளேன். இவனைக் காத்தருள்வீர். எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கவல்ல தாமரை போன்ற தங்கள் திருக்கையை, இவனது தலையில் வைத்து ஆசி வழங்குங்கள்.” (31)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பக்தியால் தலைவணங்கிய பூமிதேவியால் துதித்து வேண்டப் பெற்ற பகவான், அவனுக்கு அபயமளித்து, எல்லாச் செல்வச் செழிப்பும் நிறைந்த நரகனின் மாளிகையினுள் சென்றார். (32)

அங்கு அரசர்களை வென்று, நரகன் அபகரித்து வந்த பதினாறாயிரம் அரசகுமாரிகளையும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கண்டார். (33)

தங்கள் மனத்திற்கேற்ற மாவீரனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வருவது கண்ட பெண்கள் காதல் வயப்பட்டவர்களாக, தெய்வமே தமக்காக (ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக்) கொண்டு தந்ததாக எண்ணி, மனத்தால் அவரையே பதியாக வரித்தனர். (34)

‘இவரே எனக்குக் கணவராக வேண்டும். பிரும்மதேவர் இதனை நிறைவேற்றட்டும்’ என அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் தனித்தனியே வேண்டிக் கொண்டு, காதலால் தங்கள் இதயத்தை ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே அர்ப்பணம் செய்தனர். (35)

அந்தப் பெண்களை நீராடித் தூய புத்தாடை உடுக்கச் செய்து, பல்லக்குகளில் துவாரகைக்கு அனுப்பினார். அவர்களோடு பெரும் நிதிக்குவியல்களையும் தேர்களையும் குதிரைகளையும் பெருஞ்செல்வத்தையும் அனுப்பினார். (36)

ஐராவத குலத்திலுதித்த நான்கு தந்தங்களுள்ள வேகம் மிக்க அறுபத்து நான்கு வெள்ளை யானைகளையும், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவர்களுடன் அனுப்பினார். (37)

தன் மனைவி ஸத்யபாமையுடன் இந்திரனின் மாளிகைக்குச் சென்று, அதிதியிடம் குண்டலங்களை அளித்தார். இந்திரனும் இந்திராணியும் (அவர்களை) அன்புடன் பூஜித்தனர். (38)

மனைவியான ஸத்யபாமை தூண்ட, பாரிஜாத மரத்தை வேருடன் பெயர்த்தெடுத்து, கருடனின் மேல் ஏற்றிக் கொண்டு, (தடுக்க வந்த) இந்திரன் முதலிய தேவர்களை வென்று, துவாரகைக்கு எடுத்து வந்தார். (39)

ஸத்யபாமையின் மாளிகை தோட்டத்தை அழகுபடுத்த, அதை அங்கு வைத்தார். அதன் மணத்தாலும் தேனாலும் ஈர்க்கப்பட்ட வண்டுகள், சுவர்க்கத்திலிருந்து அதனைப் பின்தொடர்ந்து வந்தன. (40)

தனது காரியமான நரகாசுர வதத்திற்காக, ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அவரது திருவடிகளில் தன் கிரீடத்தின் நுனிபட வணங்கி வேண்டிய இந்திரன், தன் காரியம் நிறைவுற்றதும் அவருடன் சண்டையிடுகிறான். என்னே தாமஸ குணம் படைத்த தேவர்களின் மமதை! எல்லாம் செல்வச்செருக்கின் விளைவு. இம்மாதிரியான செருக்கு இகழ்ச்சிக்குரியதல்லவா? (41)

ஒரே முகூர்த்தத்தில், அந்தக் குமாரிகள் அனைவரையும் அவரவர் மாளிகைகளில் தனித்தனியே பதினாறாயிரம் வடிவமெடுத்து, சாஸ்திர முறைப்படி பகவான் மணந்தார். அவர்தான் குறையொன்றுமில்லாத கோவிந்தனாயிற்றே! (42)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் செய்வதெல்லாம் பிறர் மனத்தாலும் நினைத்தற்கரியனவே! அவரோ ஆத்மாராமன் (விருப்பு—வெறுப்பற்றவர்). இருப்பினும் தனது பக்தைகளான அந்த அரசகுமாரிகளின் (பிரேம பக்திக்கு) அன்பிற்கு ஆட்பட்டு, அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்த அவர்களது திருமாளிகைகளில் திருமகளின் அம்சம் பொருந்திய அவர்களுடன் உலகியலில் இன்பங்காணும் ஒரு சாதாரண மானிடன்போல் இல்லறத்தை நல்லறமாக நடத்தியருளினார். (43)

பிரும்மா முதலிய தேவர்களும் பகவானின் உண்மை திருமேனியையோ, அவரை அடையும் வழியையோ அறிய முடியவில்லை. திருமகள் மணாளனான அந்த பகவானையே தங்கள் நாயகனாகப் பெற்ற அவ்வரச குமாரிகள், அவரது அன்பு கனிந்த புன்சிரிப்பு, அன்புப்பார்வை, என்றும் இனிய புணர்ச்சி, அழகிய அன்பு வார்த்தை (உரையாடல்), இவையனைத்திற்கும் மேல் பெண்களுக்கே உரித்தான நாணம் ஆகியவற்றால் மயங்கி, நினைக்குந்தோறும் இன்பங்கூட்டும் மகிழ்ச்சியுடன், பரமனான அவரையே சுற்றிச் சுற்றி வந்து பணிவிடை புரிந்தார்கள். (44)

பணிபுரிகிற பெண்கள் நூற்றுக்கணக்காக இருப்பினும், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தங்கள் திருமாளிகைக்கு எழுந்தருளியதும் அவரை வரவேற்பது, ஆசனத்தில் அமர்த்துவது, சிறந்த பொருட்கள் கொண்டு உபசரிப்பது, திருவடிகளைச் சுத்தம் செய்வது, தாம்பூலம் மடித்துத் தருவது, திருவடிகளைப் பிடித்துக் களைப்பை நீக்குவது, விசிறி கொண்டு வீசுவது, சந்தனக் கலவை பூசுவது, மாலையிடுவது, கேசங்களை அழகுற வாரி விடுவது, படுக்கை விரிப்பது, நீராட்டுவது, உணவு பரிமாறுவது என்று பலவகையிலும் அந்தப் பெண்களே பெருமானுக்குப் பணிவிடை புரிந்தனர். (45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் ஐம்பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

அறுபதாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகிருஷ்ணன்—ருக்மிணி உரையாடல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஒரு சமயம் தன் கட்டிலின் மீது சுகமாக அமர்ந்திருந்த உலகின் குருவான தன் கணவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை, ருக்மிணிதேவி தன் தோழிகளுடன் விசிறி வீசி உபசரித்தாள். (1)

இவ்வுலகைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கும் பகவான் பிறப்பற்றவராயினும், தான் வகுத்த அறநெறிகளைக் காக்க, யதுகுலத்தில் தோன்றினார். (2)

அரசே! ருக்மிணியின் அந்தப்புரத்து மாளிகையெங்கும் முத்து தோரணங்கள், தொங்கும் மேற்கட்டிகள் (விதானங்கள்), மாணிக்க விளக்குகள் ஒளிர்கின்றன. (3)

வண்டுகள் கூட்டமாக ரீங்கரிக்கும் பூக்களும், மல்லிகை மாலைகளும் நறுமணம் பரப்ப, ஜன்னல்கள் வழியே நிர்மலமான சந்திர ஒளி (நிலவு) உள்ளே நுழைகிறது. (4)

உத்யானவனம் முழுவதும் பாரிஜாதத் தோட்டத்தின் நறுமணம் மிகுந்த காற்று வீசுகிறது. ஜன்னல் துவாரங்களின் வழியே அகிற்புகையின் மணம் வெளியேறுகிறது. (5)

(இவ்வாறான ருக்மிணியின் திருமாளிகையில்) பால் நுரை போன்று தூய வெண்ணிற மெத்தை விரித்த சிறந்த கட்டிலில் சுகமாக அமர்ந்துள்ள உலக நாயகரான தன் கணவரை, ருக்மிணி உபசரித்துக் கொண்டிருந்தாள். (6)

ருக்மிணிபிராட்டி, இரத்தினத்தாலான கைப்பிடி கொண்ட வெண்சாமரத்தைத் தோழியின் கையிலிருந்து வாங்கித் தானே வீசி, சர்வேசுவரரான பகவானை உபசரித்தாள். (7)

காற்சிலம்புகளின் இரத்தினப்பரல்கள் ‘கண, கண’ என்றொலிக்க, கைகளில் மோதிரங்கள், வளையல்கள், வெண்சாமரம் விளங்க, மார்பகங்களை மேலாடை மறைக்க, மார்புத்தடங்களில் புரளும் முத்துமாலைகள் அங்குள்ள குங்குமம் பட்டு சிவந்து மிளிர, அரையிலே விலைமதிக்கவொண்ணாத ஒட்டியாணம் புரள, ருக்மிணிபிராட்டி பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அருகில் விளங்கினாள். (8)

ருக்மிணிபிராட்டியின் திருமுகம், கறுத்த சுருண்ட கேசங்கள், காதுகளில் குண்டலங்கள், கழுத்திலே பதக்கங்கொண்ட தங்க அட்டிகைகள், அமுதம் பொழியும் புன்னகை கொண்டு அழகுற விளங்கியது. பகவான் திருவிளையாடல் புரிய மானுடத் திருமேனி ஏற்கும் பொழுதெல்லாம் திருமகளும், அவரது செயலுக்கேற்ப மானிட வடிவேற்று அவதரிப்பாள். (அவ்வாறு திருவவதாரம் செய்துள்ள) ருக்மிணிபிராட்டி, வேறொரு புகலின்றித் தன்னிடமே காதற்கொண்டவள் என்பதை நினைத்து, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மகிழ்ந்து புன்னகைத்துப் பின்வருமாறு திருவாய் மலர்ந்தருளினார். (9)

[குறிப்பு:—

‘அகலகில்லேன் இறையும் என்றலர்மேல் மங்கையுறை மார்பா!’

— நம்மாழ்வார், திருவாய்மொழி 6—10—10

‘திருமகள் இறைவனை விட்டுப் பிரியாதவள். அவரால் விடவும் முடியாதவள்’ என்பது உலகறிந்ததே. அவ்வாறான பிராட்டியும் தனக்கொரு பொருட்டல்ல என்று நினைப்பவர் பகவான் என்றுணர்த்தவே, அந்த தேவியை வர்ணிக்கிறார். ‘தாம்’ என்பதால் ‘குணங்களுக்குக் கொள்கலன் அவளே’ என்றும், ‘ஶ்ரியம் ரூபிணீம்’ என்பதால் ‘அழகில் விஞ்சுபவர் இலள்’ என்பதையும், ‘அநந்யகதி’ என்பதால் ‘தன்னையே நிழலெனப் பற்றியுள்ளவள்’ என்றும் கூறி, குணங்களால் ருக்மிணியே பகவானுக்கு ஏற்றவள் என்பதை விளக்கினார்.

ராக4வத்வே4வேத்ஸீதா

ருக்மிணீ க்ரு॒ஷ்ணஜந்மநி ।

அந்யேஷு சாவதாரேஷு

விஷ்ணோரேஷாநபாயிநீ ॥

தே3வத்வே தே3வதே3ஹேயம்

மநுஷ்யத்வே ச மாநுஷீ ।

விஷ்ணோர்தே3ஹாநுரூபாம் வை

கரோத்யேஷாத்மநஸ்தநும் ॥

— ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணம் 1/9/144,145

‘திருமகளான ஸ்ரீலக்ஷ்மி, பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு ஸ்ரீராகவனாக அவதரிக்குங்கால் சீதையாகவும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனாக வருங்கால் ருக்மிணியாகவும், இவ்வாறு வேறு அவதாரங்களிலும் பகவானை விட்டுப் பிரிவதேயில்லை. எம்பெருமான் தேவனாக அவதரித்தால் தேவ சரீரத்தையும், மனிதனாக வருங்கால் மானுடம் பெற்றும், பகவான் ஏற்கும் திருமேனிக்குகந்தவாறு தானும் திருமேனி கொள்கிறாள்’ என்பது பராசர முனிவர் திருவாக்கு.]

பகவான் கூறுகிறார்—— “ராஜகுமாரி! இந்திரன் முதலான திக்பாலகர்களின் சிறப்புகளைப் பெற்றவர்கள், பெரும் புகழ் கொண்டவர்கள், வடிவழகும் வள்ளற்றன்மையும் உடல் வலிவும் மிக்கவர்கள் — இவ்வாறான சீர்மிக்க அரசர்கள் பலர் உன்னை மணக்க விரும்பினர். (10)

உன்னை அடைய முன்நின்ற காமப்பித்து பிடித்த சிசுபாலன் முதலான அரசர்களைப் புறக்கணித்து, தந்தையாலும் அண்ணனாலும் சிசுபாலனுக்கே வாக்தானம் செய்யப்பட்ட பிறகும்கூட, எவ்விதத்திலும் உனக்கு சமானமல்லாத யாதவனான என்னை ஏன் விரும்பினாய்? (11)

அழகிய புருவங்கள் கொண்ட ருக்மிணி! நாங்களோ அந்த அரசர்களிடம் பயந்து, சமுத்திரத்தைச் சரணடைந்து துவாரகையில் வசிக்கிறோம். பலம் மிக்க ஜராஸந்தன் முதலிய அரசர்களோடு பகை கொண்டவர்கள். மேலும், அரசு பீடத்தைப் பெறும் உரிமையையும் இழந்தவர்கள். (12)

அழகியவளே! எங்கள் பழக்கவழக்கங்கள் பிறருக்குப் புரியாத ஒன்று. உலகியலுக்கும் ஒத்துவராத நடைமுறை கொண்டவர்கள், இந்த பழக்கவழக்கங்களில் ஈடுபாடு கொண்டு எங்களை மணந்த பெண்கள் பெரும்பாலும் துயரமே அடைகிறார்கள். (13)

அழகியவளே! நாங்கள் எப்போதும் எதையும் விரும்பியதுமில்லை. எங்களிடம் எந்தப் பொருளும் இருக்கவுமில்லை; இருக்கவும் இருக்காது. உலகில் எதையும் விரும்பாதவர்களே எங்கள் நண்பர்களும் ஆவர். ஆகவே, பொதுவாக செல்வந்தர்கள் என்னை விரும்புவதில்லை. (14)

செல்வம், குலம், ஆளுமை, வடிவழகு, வருமானம் ஆகியவை ஒருவருக்கொருவர் சமமாக இருப்பவர்களே, நட்பிற்கும் திருமணத்திற்கும் உரியவர்கள். தங்களைவிட மேலானவருடனோ கீழானவருடனோ நட்பும் திருமணமும் பொருந்தாது. (15)

விதர்ப்ப நாட்டரசனின் மகளே! நீ எதிர்காலத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்காது, இந்த வேற்றுமையையும் உணராது, அந்தணர்கள் மூலமாக வீணே பாராட்டப் பெற்ற, நற்குணங்களற்ற என்னைக் கணவராக வரித்துவிட்டாய். (16)

அதனால், இப்பொழுதாவது நீ உனக்கேற்ற சிறந்த க்ஷத்திரியனை மணந்து கொள். அதனால் நீ, இம்மையிலும் மறுமையிலும் உனது விருப்பங்கள் நிறைவேறப் பெறுவாய். (17)

அழகியே! சிசுபாலனும் சால்வனும் ஜராஸந்தனும் தந்தவக்த்ரனும் மற்ற அரசர்களும், ஏன், உன் அண்ணனான ருக்மியும்கூட என்னிடம் பகை பாராட்டுகின்றனர். (18)

மங்களமானவளே! அவர்கள் தங்கள் பேராற்றலின் மமதையால் அறிவிழந்து செருக்குற்றவர்கள். அவர்களது செருக்கைக் குலைக்கவே, தீயோர்களின் வீரத்தை அழிப்பவனான நான், உன்னை எடுத்து வந்தேன். (19)

நாங்கள், இவ்வுடலிலும் வீட்டிலும் பற்று கொண்டவர்களன்று. மனைவி, மக்கள், செல்வம் என வேண்டி அலைபவர்களுமல்லர். விளக்கின் ஒளி எந்தச் செயலையும் செய்வதில்லை. ஆனால், அந்த ஒளி பிறர் செய்யும் பற்பல செயல்களுக்கும் சாட்சியாக இருக்கிறது. அது போன்றவர்கள், நாங்கள். நாங்கள் ஆன்மாவை உள்ளபடி அறிந்துள்ளதால் (கிடைத்ததைக் கொண்டு) மனநிறைவுடன் வாழ்கிறோம்.” (20)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன்னைவிட்டுச் சிறிதும் பிரியாதிருந்ததால், மற்ற மகிஷிகளைவிட கண்ணனுக்கு ‘தானே மிகவும் அன்பிற்குரியவள்’ என நினைத்து, இறுமாந்திருந்த ருக்மிணியின் செருக்கை அடக்கவே, இவ்வாறு கூறிய பகவான் சற்றே பேசாமலிருந்தார். (21)

மூவுலகிற்கும் ஈசரும், தன் அன்புக் கணவருமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமிருந்து இவ்வாறு தன் மனத்திற்கு ஒவ்வாத, முன்னர் கேட்டறியாத அன்பற்ற சொல்லைக் கேட்டு பயந்து, உள்ளம் நடுக்கமுற்ற ருக்மிணி அழுதவண்ணம், அந்தோ! முடிவற்ற சிந்தனையில் ஆழ்ந்தாள். (22)

மையிட்டுக் கருத்த விழிகளிலிருந்து பெருகி வரும் கண்ணீரால் குங்குமப்பூச்சாந்து பூசிய மார்பகம் நனைய, நகங்களின் சிவந்த ஒளியால் சிவந்து காணும் தாமரை போன்று மென்மையான காலால் தரையைக் கீறிக் கொண்டு, துயர மிகுதியால் பேச்சடைத்துத் தலைகுனிந்து நின்றாள். (23)

துயரம், பயம், சோகம் கொண்டு உணர்விழந்த அவளது கைகளினின்றும் வளையல்கள் நழுவி விழுந்தன; விசிறியும் கீழே விழுந்தது. செய்வதறியாது மனந்தளர்ந்து, உடலும் உணர்வற்று, காற்றில் அடிபட்ட வாழைபோல் கூந்தல் அவிழ்ந்து விரியக் கீழே சாய்ந்தாள். (24)

தனது பரிகாசத்தின் உண்மை உணராத தன் காதலியின் அன்புத்தளையைக் கண்டு கருணை கொண்ட பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இரக்கம் கொண்டார். (25)

நான்கு திருக்கரங்கள் கொண்ட பகவான் கட்டிலிலிருந்து இறங்கி, அவளை வாரியெடுத்துக் கூந்தலை ஒதுக்கி முடித்து, தனது தாமரைக் கையால் அவளது திருமுகத்தைத் துடைத்தார். (26)

அரசே! தன்னடியார்களுக்கென்றே தனித்த புகலிடமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சமாதானம் செய்யத் தெரிந்தவரல்லவா! (ஆகவே, ருக்மிணியின்) கண்ணீர் மல்கும் திருக்கண்களைத் துடைத்து, துன்பக்கண்ணீரால் நனைந்து துடிக்கும் திருமார்புத்தடத்தையும் தனது திருக்கரத்தால் தடவிக் கொடுத்து, தன் கணவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தவிர, மற்ற ஆடவரை மனத்தாலும் நினையாத கற்பரசியான ருக்மிணியை மார்புறத் தழுவி ஆறுதலடையச் செய்தார். ருக்மிணியோ, இதற்குமுன் இம்மாதிரியான பரிகாசத்தைக் கேட்டறியாதவள். மேலும், அதன் உண்மை (உட்பொருள்) அறியாது மனங்கலங்கி நிற்கும் பரிதாபநிலை வேறு. (என் செய்வாள் பாவம்?) (27—28)

பகவான் கூறுகிறார்—— “விதர்ப்ப குமாரியே! என்னைத் தவறாக நினைக்காதே. நீ, என்னையே நம்பியவள் என நான் அறிவேன். எனதன்பே! உன் இனிய பேச்சைக் கேட்க விரும்பியே கேலியாக இதனைச் செய்தேன். (29)

ஊடலில் உன் சிவந்த உதடுகள் துடிப்பதையும், கண்கள் சிவந்து ஓரக்கண்ணால் நீ பார்ப்பதையும், அப்பொழுது நெறித்த புருவம் கொண்ட உன் திருமுகத்தின் அழகைக் காணவுமே இவ்வாறு நிகழ்த்தினேன். (30)

பயங்கொண்ட அழகியே! இரவு பகல் பாராது வீட்டிற்கு உழைக்கும் இல்லறத்தார்க்கு அன்பு மனைவியுடன் கேலிப்பேச்சு பேசி பொழுது போக்குவதன்றோ பெரும்பேறு.” (31)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! பகவான் இவ்வாறு சமாதானம் செய்யவே, விதர்ப்ப மன்னன் மகளான ருக்மிணி, பகவான் பேசியது வெறும் கேலிப்பேச்சு, உண்மையல்ல என உணர்ந்து, அன்புக் கணவர் தன்னைத் தியாகம் செய்துவிடுவாரோ? என்ற பயம் நீங்கப் பெற்றாள். (32)

பரதகுலத் திலகமே! ருக்மிணி நாணத்துடன் புன்னகைத்து, அன்பு ததும்பும் அழகிய கடைக்கண்களால் ஆணழகனான பகவானின் திருமுகத்தைப் பார்த்துக் கூறலானாள். (33)

[குறிப்பு:— இங்கு பகவான், தன்னைப் பற்றிக் கூறிக் கொண்ட பின்வரும் குறைகள் அனைத்தையும் பகவானின் மேன்மை பற்றிய குணங்களாக விளக்கி, ருக்மிணி பதில் உரைக்கிறாள் என்கிறார், ஸ்ரீதர ஸ்வாமிகள். அவர் கூறும் விளக்கம் இதோ——

அஸமத்வம் ப4யம் து3ர்கா3

ஶ்ரயணம் ப்ரப3லை: கலி: ।

அராஜத்வமவிக்ஞாதா

லௌகிகேஹாவஸாத3நம் ॥

நிஷ்கிஞ்சநத்வம்

தத்ப்ரீதிராட்3யாநத3ரணீயதா ।

அநௌசித்யம் நிர்கு3ணத்வம்

வ்ருதா2 ஶ்லாகா4 ச பி4க்ஷுபி4: ॥

ஔதா3ஸீந்ய—மகாமத்வம்

ஸ்வதோ3ஷாந் ஷோடஶாஸத: ।

அக்ஞத்வாதீ3ர்க்கத3ர்ஶித்வே பை4ம்யா

ராக்ஞா பஹூந்கு3ணாந் ।

க்ரு॒ஷ்ண நர்மோதி3தாந் பை4ஷ்மீ

ந்யஷேத3த் தத்3கு3ணைஸ்தவை: ॥

இவ்வத்தியாயத்தில் 10 முதல் 20 சுலோகங்கள் வரை பகவான் பதினாறு குறைகளைக் கூறித் தன்னைப் பற்றித் தாழ்த்திப் பேசிக் கொண்டார். அவை 1. பொருத்தமின்மை, 2. பிற மன்னர்களைக் கண்டு பயம், 3. கடலின் நடுவே அரண் கட்டி வசித்தல், 4. பலம் மிக்கவர்களிடம் பகை, 5. அரசு பீடத்திற்குத் தகுதியின்மை, 6. புதிரான பழக்க வழக்கங்கள், 7. உலகியலுக்கு ஒவ்வாத நடைமுறை, 8. பெண்களுக்குத் துன்பம் தருவது, 9. பொருளின்மை (வறுமை), 10. ஏழை—எளியவர்களிடம் அன்பு, 11. செல்வந்தர்கள் விரும்பாமை, 12. திருமணப் பொருத்தமின்மை, 13. நற்குணமின்மை, 14. ஏழைகளால் வீணே துதிக்கப்படுதல், 15. ஈடுபாடின்மை, 16. பற்றின்மை என்பன. மேலும், ருக்மிணியின் மேல் உண்மை உணராமை, எதிர்காலத்தைப் பற்றிச் சிந்தியாமை என்ற இரு குறைகளையும் கூறி, மற்ற அரசர்கள் நிறை குணத்தவர் என்றும் கூறினார். இதைச் செவியுற்ற ருக்மிணி, பகவான் தன்னைப் பற்றி இழிவாகக் கூறிய அந்த பதினாறு குறைகளையும் பகவானது நிறைகுணங்களாக விளக்குகிறார், பின்வரும் சுலோகங்களில். முதலில் உனக்குச் சமமல்லாத யாதவர்கள் (சுலோ. 11) என்று சொன்னது முற்றிலும் உண்மை என்கிறாள்.]

ருக்மிணி பதில் கூறுகிறாள்—— “தாமரைக்கண்ணா! எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள தாங்களோ ஆளுமை முதலிய அனைத்து நற்குணங்களுக்கும் கொள்கலன். அவ்வாறான தங்களுக்கு, நான் ஏற்றவளல்ல என்று தாங்கள் கூறியது முற்றிலும் உண்மையே. தன்னிலையிலே திளைக்கும் தாங்கள், முக்குணங்களுக்கும் தலைவர். பிரும்மதேவர் முதலிய அனைத்து தேவர்களும் தங்களின் அடியவர்கள். நானோ சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களின் அடிமை. காமம் முதலிய குணங்களுக்கு ஆட்பட்டவர்களே என்னை விரும்புகின்றனர். ஆக, தாங்கள் எங்கே? நான் எங்கே! (தங்களை உயர்ந்த ஞானிகளும், என்னை அறிவிலிகளும் விரும்புகிறார்கள் என்பது கருத்து.) (34)

(பன்னிரண்டாவது சுலோகத்தில் பகவான் கூறியதற்கு பதில் கூறுகிறாள்:—) “மூவடிகளால் மூவுலகங்களையும் அளந்த பெருமானே! ‘அரசர்களிடம் பயந்து கடலில் குடியிருக்கிறோம்’ என்று தாங்கள் கூறியது உண்மையே. அரசன் என்பது இம்மண்ணுலக அரசனன்று. முக்குணங்களின் செயலான சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம் என்னும் விஷயங்களாகும் அரசன். இவற்றில் பயந்து உள்ளமாகிய கடலில் தூய சைதன்ய ஆன்மாவே திருவுருவாகவே மறைந்து விளங்குகிறீர்கள். இதுதானே உண்மை. மேலும் அரசர்களிடம் பகை கொண்டவர்கள் என்பதும் சரியே. இவ்வுலகியலில் ஐம்பொறிகளின் இன்பமே காணும் ஜீவர்களோடு தாங்கள் எப்பொழுதும் பகை கொண்டவர் என்பதில் ஐயமேது? ‘அரசபீட உரிமை இழந்தவர்கள்’ என்பதும் சரியே. தங்களது பக்தர்களே, அரசுக்கட்டிலை அஞ்ஞான இருளாக எண்ணித் துறக்கும்போது, தாங்களும் அவ்வாறுதானே. [‘உருக்ரம’ (மூவுலகளந்தவா!) என்னும் அடைமொழி பகவான் பயமற்றவர் என்பதைக் குறிக்கிறது. தங்கள் பக்தர்களான பிரியவிரதர், பரதர் முதலானோரே அரச பதவியைத் துறந்து வனமேகினர் எனில், தாங்கள் அரசுக்கட்டிலைத் துறந்ததில் என்ன வியப்பு?] (35)

(இனி, பகவான் 13வது சுலோகத்தில் கூறிய ‘பிறருக்குப் புரியாத மற்றும் உலகியலுக்கு ஒத்துவராத பழக்கங்களுடையோம்’ என்பதற்கு பதில் அளிக்கிறாள் இங்கு:—) உமது திருவடித் தாமரைகளின் மகரந்தத்தைச் சுவைத்த முனிவர்களின் நெறியானது, விலங்குகளைப் போன்று உண்டு களித்து வாழும் மனிதர்களால் எளிதில் உணர முடியாததே. உமது அடியவர்களின் நடைமுறையோ, உலக நடைமுறைக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டதே. எனில், எங்கும் நிறைந்த சர்வேசனான தங்கள் நெறியையும் செயலையும் நடைமுறையையும் உலகம் உணராதிருப்பதில் வியப்பென்ன? (36)

(இங்கு 14வது சுலோகத்தில் தங்களைப் பண வசதியற்றவர்கள் (வறியவர்கள்), ஏழை—எளியவர்களிடம் அன்பு, செல்வந்தர்கள் விரும்புவதில்லை என்று கூறிய மூன்று குறைகளுக்கும் பதிலளிக்கிறாள்:—) சர்வேசா! ‘தங்களிடமிருந்து பெற இயலாததொன்றில்லை’ என்பதால், தாங்கள் ஒன்றுமில்லாதவர் (வறியவர்). ‘தங்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது வேறொன்றில்லை’ என்பதிலும், தங்களுக்கு வறுமைதானே! தங்களுக்கு ஐசுவரியம் முதலியன குறைவற நிறைந்துள்ளமையாலும் தாங்கள் வறியவர்தான். பிரும்மா முதலிய தேவர்களை அனைவரும் பூஜை செய்ய, அவர்கள் தங்களையே பூஜை செய்கிறார்கள். அவர்களுக்குத் தாங்கள் அன்பரல்லவா? அவர்களும் தங்களுக்குத்தான் அன்பர்கள். தமது செல்வச்செழிப்பால் செருக்குற்று அறிவிழந்த மக்களும், உலகியலின்பங்களையே நாடி நிற்பவர்களும், தங்களை அறியாமல் இருப்பதுமன்றித் தாங்களே உயிரிரக்கும் காலனாக அருகில் இருப்பதையும் உணராதுள்ளனர். (‘இறக்கும் தறுவாயிலும் நினைத்த உடனேயே அருள் சுரப்பவர் தாங்கள்’ என்பதறியாது உள்ளனர்.) (37)

(இனி, 15வது சுலோகத்தில் கூறிய ‘திருமணப் பொருத்தமின்மை’க்கு பதிலளிக்கிறாள்:—) மனிதன் நாடுகிற பயனான அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்ற நான்கு பெரும்பேறுகளும் தாங்களே. செயல், செயலின் பயன், சாதனை, சாதனையின் பயன் — அனைத்தும் அருளுபவரும் தாங்களே. தங்களைப் பெற விரும்பிய ஆன்மஞானிகள் உலகத்திய பொருட்களனைத்தையும் தியாகம் செய்கின்றனர். பிரபுவே! அந்த ஞானிகளுக்கே உம்முடன் உறவு ஏற்றது. ஆண்—பெண் உறவு நாடி, அதனால் இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் மாறி மாறிப் பெறுகிற பாமரர்கள் எவ்வாறாயினும் தங்களது உறவு பெறத்தக்கவரல்லர். (38)

(இங்கு 16வது சுலோகத்தில் கூறிய அந்தணர்களால் வீணே துதிக்கப்படுதல், உண்மை உணராமை, வருமானத்தைப் பற்றிச் சிந்தியாமை என்ற குறைகளையும் நிறைவாகக் கூறுகிறாள்:—) தன்னைத் துன்புறுத்துபவர்களையும் தண்டிக்காது இரக்கம் கொள்கிற, மற்றும் தங்களையே அனவரதமும் மனத்திலிருத்தி வழிபடும் முனிவர்கள், உமது பெருமையைப் பாராட்டுகின்றனர். உலகின் ஆத்மா தாங்களே. பக்தர்களுக்குத் தன்னையே அளிப்பவர். ‘பிரும்மா மற்றும் திக்பாலகர்கள் விரும்பியதனைத்தும், உமது புருவ அசைவால் செயற்படுகிற காலத்தின் வேகத்தால் அழிக்கப்படுகின்றன’ என்பதையும் உணர்ந்தே அவர்களை விடுத்து, உம்மைக் கணவராக வரித்தேன். பிரும்மா முதலியவர்களையே வரிக்காத நான், சிசுபாலாதிகளை எவ்வாறு வரிப்பேன்? (39)

(இங்கு தனது ‘அறிவற்ற செயல்’ என்பதை நற்செயல் என்பதாக்கி, மற்றைய மன்னர்களைப் பேராற்றல் மிக்கவர்கள் (சுலோ. 19) எனப் புகழ்ந்ததைப் பொறாது சற்றே சினங்கொண்டு, எம்பெருமான்மேல் அஞ்ஞானத்தை (உண்மை உணராமையை) ஏறிட்டுப் பேசுகிறாள்:—) ஈசனே! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! ‘அரசர்களிடமிருந்து பயந்து நடுங்கிக் கடலைச் சரணடைந்தேன்’ என்ற உமது பேச்சு யுக்திக்குப் பொருந்தவில்லையே! ஏனெனில், சிங்கம் தன் கர்ஜனையால் மற்றப் பிராணிகளை விரட்டியடித்துத் தன் பங்கைத் தூக்கிச் செல்வதுபோல், தங்கள் சார்ங்க வில்லின் நாணொலியாலேயே பிற அரசர்களை விரட்டியடித்துத்தானே, தங்கள் உரிமையான என்னை எடுத்து வந்தீர்கள்? (40)

(13வது சுலோகத்தில், ‘எங்களை மணந்த பெண்கள் துயரமே அடைகிறார்கள்’ என்று பகவான் கூறியதை, இங்கு இல்லையாக்குகிறாள்.) செந்தாமரைக்கண்ணா! முற்காலத்தில் அங்க மகாராஜன், பிருது, பரதர், யயாதி, கயன் முதலிய பேரரசர்கள், தங்களை அடைவதற்காக ஒரு வெண்குடைக்குக் கீழான தத்தம் பேரரசைத் துறந்து காட்டிற்குச் சென்றனரே! உமது நெறியைப் பின்பற்றிய அவர்கள், இவ்வுலகில் துன்பமடைந்தனரா என்ன? (41)

(17வது சுலோகத்தில், ‘உனக்கேற்ற சிறந்த க்ஷத்திரியனை மணந்து சுகம் பெறுவாய்’ என்று கூறியதற்கு, இங்கு பதில் கூறுகிறாள்:—) இறைவா! தாங்களோ அனைத்து நற்குணங்களின் கொள்கலன். தங்களுடைய திருவடித் தாமரைகளை ஸநகாதி யோகியர்கள் போற்றிப் புகழ்கின்றனர். அவை உலகினரின் முத்தாபங்களையும் நீக்கி முக்தியளிப்பது. திருமகள், அவைகளையே தனது புகலிடமாகக் கொண்டிருக்கிறாள். அத்திருவடித் தாமரைகளின் நறுமணத்தை முகர்ந்த, மனிதப் பிறவி பெற்றுத் தனது இன்ப—துன்பங்களை நன்கறிந்த எந்தப் பெண்தான் அதைப் புறக்கணித்து, பிறப்பு, இறப்பு, மூப்பு, நோய் ஆகிய பயங்கொண்ட வேறோர் ஆடவனைக் கணவனாக வரிப்பாள்? (‘நற்குணங்களற்ற’ என்று 16வது சுலோகத்தில் கூறியதற்கு, இங்கு ‘குணங்களின் கொள்கலன்!’ என்பதால் பதிலுரைத்தாள்.) (42)

பிரபோ! தாங்கள் அகில உலகிற்கும் ஈசன். அனைத்தின் ஆன்மாவும் தாங்களே. மேலும், (பக்தர்கள்) விருப்பத்தை இம்மையிலும் மறுமையிலும் நிறைவுறச் செய்பவர். எனக்கு ஏற்றவர் என்றுதான் நான் தங்களைக் கணவராக வரித்தேன். தாங்களோ, தங்களையே அண்டியவர்களுக்கு உலகியல் மயக்கத்தை நீக்கித் தன் ஸாயுஜ்யத்தையும் அளிப்பவர். செய்வினைக்கேற்ப பற்பல பிறவிகளில் பிறந்து இளைத்த எனக்கு, (அனைத்துப் பிறவிகளிலும்) தங்கள் திருவடிகளே சரணாக (புகலிடமாக) அமைய வேண்டுகிறேன். (43)

(பத்தாவது சுலோகத்தில் பகவான், ருக்மிணிக்காகத் தவங்கிடந்து நின்ற அரசர்களின் குணங்களை வர்ணித்தார். அதைச் செவியுற்ற ருக்மிணி சற்றே பொறாமை கொண்டு கைவிரல்களைச் சொடுக்கிச் சாபமளிப்பவளாகப் பதிலுரைக்கிறாள், இங்கு:—) தம்மை அடைக்கலம் பற்றியவரைக் கைவிடாது அருள்புரிபவரே! பகைவரை அழிப்பவரே! கழுதைபோல பொதி சுமப்பவர்களும் (காலால் உதைபட்டும் பெண்கழுதை மேல் கொண்ட ஆசையால், ஆண்கழுதை அதன் பின்னால் செல்வதுபோல், பெண்களின் பின்னால் சுற்றியலைபவர்களும்), எருதுகள் போல் வேலை செய்து மடிபவர்களும், நாய்கள் போல் அவர்களிட்ட வேலைகளைச் செய்து அவமரியாதை பெறுபவர்களும், பூனைகள் போல் அவர்கள் தின்ற எச்சிற்சோறு தின்பவர்களும், வஞ்சனையும் கொடூர மனதும் கொண்டவர்களும், பணியாட்கள் போல இடும் கட்டளையை எதிர்நோக்கி நிற்பவர்களும், பெண்ணடிமைகளாக வீடுகளில் பணிசெய்வோருமான சிசுபாலன் முதலிய அரசர்கள் (எவர்களுக்குள் ஒருவனை, ‘நீ வரித்துக் கொள்’ என்று கூறினீர்களோ, அவர்கள்) பரமசிவன், பிரும்மதேவர் முதலிய தேவருலகங்களில் கானம் செய்யப்படும் தங்களது திருவிளையாடல்களைச் செவியாரப் பருகும் பேறு பெறாத பெண்டிர்களது கணவர்களாகட்டும். (44)

தோலும் மீசையும் உரோமமும் நகமும் கேசமும் வெளியே மறைக்க, உள்ளே மாமிசமும் ரத்தமும் புழுக்களும் மலமும் கபமும் பித்தமும் வாதமும் கொண்ட உயிருள்ள நடைபிணத்தை, ‘இவனே ஆணழகன்’ என்ற எண்ணத்துடன் மதிகெட்டவள்தான், அவனை விரும்பிக் கணவராக அடைவாள். அவள், உமது திருவடித் தாமரையின் மகரந்தத்தை முகராதவள் அல்லவா? (45)

(இனி 20வது சுலோகத்தில், ‘பற்றற்றவர்கள் நாங்கள்’ என்று பகவான் கூறியதற்கு பதில் கூறுகிறாள்:—) தாமரைக் கண்ணா! நீர், வெளிப்பொருளை இன்பத்திற்கென நாடாமல், (உட்பொருளான) ஆன்மாவையே உணர்ந்து ரசித்து அனுபவிப்பவர். என் குணத்தையோ, வடிவழகையோ நோக்காத தாங்கள், அனைவரிடமும் ஒரே நோக்கம் உடையவராதலால், தாங்கள் பற்றற்றவர்தானே! உமது திருவடிகளில் ஆழ்ந்த பற்று உண்டாக வேண்டும் என்பதே எனது பேரவா. இவ்வுலகின் மேன்மைக்காக, தாங்கள் ரஜோ குணத்தை ஏற்கும்போது, என்னைப் பார்ப்பீர்களல்லவா? அதுவே எனக்குத் தாங்கள் செய்யும் பெருங்கருணை. அதுவே எனக்கு மகிழ்ச்சி. (46)

மது என்கிற அசுரனை அழித்தவரே! ‘உனக்கேற்ற வேறொரு கணவனைத் தேடி அடை’ என நீங்கள் கூறியதை, நான் தவறாக நினைக்கவில்லை. ஏனெனில், காசிராஜனின் பெண் அம்பைக்கு சால்வனிடம் ஆசை உண்டானதுபோல், சில பெண்களுக்கு வேறு ஒருவனிடம் ஆசை இருக்கலாம் அல்லவா? (47)

சில தீய பெண்டிற்கு திருமணமான பின்பும், வெவ்வேறான ஆடவரிடம் மனம் செல்கிறது. அறிவாளி, அத்தகையவளை மனைவியாக ஏற்கக் கூடாது. அவ்வாறு ஏற்பவன் இம்மையிலும் மறுமையிலும் துயருறுவான்.” (48)

பகவான் (பதில்) கூறுகிறார்—— “கற்பரசியே! நீ, அரசகுமாரியன்றோ? உனது இப்பேச்சைக் கேட்க விரும்பியே, உன்னைக் கேலி செய்தேன். என் பேச்சிற்கு நீ விளக்கம் தந்தது முற்றிலும் உண்மையே! (49)

அன்புள்ள அழகியே! இனிய மங்கள குணவதியே! நீ, என்னிடம் எதையெதை விரும்புகிறாயோ, அவையனைத்தும் எப்பொழுதும் நிறைவுறும். நீ, என்னிடம் தனித்த பக்தி கொண்டவள். ஆனால், என்னிடம் விரும்பிய காமங்கள், வேறொரு காமத்தைக் தூண்டித் தளையில் தள்ளாது. அதுபோன்று உலகியல் ஆசை எழாமலிருக்கவே உதவும். (50)

மாசற்றவளே! கணவரிடம் நீ வைத்துள்ள அன்பும், உனது கற்பும் நான் அறிவேன். உன் மனத்தைச் சஞ்சலம் கொள்ளச் செய்ய, நான் பற்பல கூறியும், உன் மனது என்னை விட்டுச் சிறிதும் அகலவில்லையே! (52)

நானோ உலகினரைப் பிறவிச்சுழலிலிருந்து கரையேற்றி முக்தி தருபவன். தாம்பத்ய சுகத்தை வேண்டித் தவமும் நோன்பும் இருந்து என்னை வழிபடும் காமுகர்கள் (பாமரர்கள்) என் மாயையில் மயங்கியவர்களல்லவா? (52)

தன்மானம் மிக்கவளே! பர உலக முக்தியும், இவ்வுலகச் செல்வமும் அள்ளித் தரும் பரமாத்மாவான என்னை வந்து அண்டி, உலகியல் செல்வத்தை மட்டும் வேண்டுபவர் பாக்கியம் குறைந்தவர்களே. ஏனெனில் அந்தச் செல்வம், நரகத்திலே அல்லது நரகத்திற்கு ஈடான பன்றி முதலிய கீழ்ப்பிறவிகளிலேகூட கிடைக்கும். அவர்கள் புலன்களின் இன்பத்தால் ஈர்க்கப்படுவதால், நரகத்தையே விரும்பி அடைகின்றனர். (53)

என் திருமாளிகையின் தலைவியே! நீ, என்னிடம் தொடர்ந்து கொண்டுள்ள ஈடுபாடு, சம்சாரத் துயரங்களிலிருந்து விடுபடச் செய்வது. அதைக் கண்டு மகிழ்கிறேன். தீய எண்ணங்கொண்டவர்களால் ஒருக்காலும் அவ்வாறு ஈடுபாடு கொள்ள முடியாது. காமப்பித்து கொண்டு புலனின்பத்தையே நாடி, வஞ்சனையை இயல்பாக ஏற்ற பெண்களுக்கு நிச்சயம் அவ்வாறான ஈடுபாடு இருக்காது. (54)

அன்பு வடிவே! எனது ஏராளமான மனைவிகளுக்கிடையில் உன் போன்று அன்புமிக்க மனைவியை நான் காணவில்லை. ஏனெனில், உனது திருமணத்திற்கு வந்திருந்த அரசர்களைச் சிறிதும் பொருட்படுத்தாது, என்னைக் காணாதிருப்பினும் என் புகழை மட்டும் கேட்டறிந்த நீ, உன் ரகசியச் செய்தியை அந்தணர் வாயிலாக எனக்கு அனுப்பினாயல்லவா? (55)

(உன்னை நான் எடுத்து வருகையில் நடந்த) போரில் உனது சகோதரனை வென்று தலை மழித்து அவமதித்ததையும், அநிருத்தனுடைய திருமணத்தில் சொக்கட்டான் ஆடிக் கொண்டிருந்த அவனை பலராமன் கொன்றதையும் கண்டு, எழுந்தத் துயரை என்னோடு பிரிவு நேருமோ என்ற அச்சத்தால் பொறுத்துக் கொண்டாய். எதனைப் பற்றியும் நீ பேசவும் இல்லை. இந்த ஒரு குணத்தினாலேயே, நீ என்னை வெற்றி கொண்டுவிட்டாய். (56)

என்னை அடைய நீ, உன் உள்ளக்கிடக்கையை நன்கு விளக்கி, அந்தணரைத் தூதராக அனுப்பினாய். நான் வர காலதாமதமானது கண்டு இவ்வுலகையே சூனியமாக உணர்ந்து, ‘இவ்வுடல் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தவிர வேறொருவர் அடையத்தக்கதல்ல’ என்று உயிரையே விட நினைத்தாயே! அது என்றுமே ஈடு செய்ய முடியாத அன்புச் செயல். உன்னிடமுள்ள அந்த ஆழ்ந்த அன்பை நான் நன்கு பாராட்டுவதைத் தவிர வேறு கைம்மாறு அறியேன்.” (57)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அகில உலக நாயகரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் என்றுமே ஆத்மானந்தத்தில் திளைப்பவர். இருப்பினும் மானிட உலகின் நடைமுறைக்கேற்ப மானிட வடிவு தாங்கி, திருமகள் திருவவதாரமான ருக்மிணியுடன் கேலிப் பேச்சுக்கள் பேசி இன்புற்றார். (58)

உலகின் ஆசானான ஸ்ரீஹரி, மற்ற எல்லா மனைவிகளின் திருமாளிகைகளிலும் அந்தந்த இல்லத்தின் நாயகராக இல்லறத்தை நல்லறமாகச் செவ்வனே நடத்தி வந்தார். (59)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் அறுபதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

அறுபத்தோராவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகிருஷ்ணனது சந்ததி; அநிருத்தனின் திருமணம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— முன்பு கூறப்பட்ட பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மனைவிகள் ஒவ்வொருவரும் உருவம், அழகு, திறமை முதலிய குணங்களில் தங்கள் தந்தையினும் சிறிதும் தாழாத பத்துப் பத்து புதல்வர்களைப் பெற்றெடுத்தனர். (1)

தங்கள் மாளிகையை விட்டு வெளியே செல்லாது, எப்போதும் அங்கேயே கிடக்கும் தங்கள் கணவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டு ஒவ்வொரு அரசகுமாரியும் தன்னிடம் மட்டுமே ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மிக்க அன்பு கொண்டவர் என நினைத்தாள். உண்மையில், அவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பெருமையை உணர்ந்தவரல்ல. (2)

ஆத்மானந்தத்தில் திளைக்கிற பகவானது அழகிய தாமரை போன்ற திருமுகத்தையும், நீண்ட திருக்கைகளையும், அழகிய கண்களையும், அன்புமிக்க புன்சிரிப்பையும், கனிந்த கடைக்கண் பார்வையையும், இனிய பேச்சையும் கண்டு, அவரிடம் மயங்கி நின்ற அந்தப் பெண்கள், தங்களது அழகிய அங்கபாவனைகளால் அவர் மனத்தை வெல்ல இயலாதிருந்தனர். (3)

அந்தப் பதினாறாயிரம் மனைவிகளும் தங்கள் மென்மையான புன்சிரிப்பு, அழகிய கடைக்கண் பார்வை, வில்லொக்கும் புருவ நெறிப்பு ஆகிய விலாஸங்களால் காமக்கணைகளை ஏவியும், மற்றைய காமக்கலைகளாலும், பகவானது மனத்தைக் கவர இயலாது நின்றனர். (4)

பிரும்மா முதலிய தேவர்களாலும் அவரைப் பெறும் வழியோ, அவரது பெருமையோ அறிய இயலாது. அவ்வாறான திருமகளின் மணாளனைத் தங்கள் கணவராகப் பெற்ற அந்தப் பெண்கள், இடையறாத காமக் களிப்பைப் பெற்று, ஆசையும் அன்பும் பொங்கப் பார்த்தல் மற்றும் இனிய புதிய உடலுறவு பெறுவதில் வேட்கை முதலியன வெளிப்படுமாறு, அவருக்குப் பணிவிடை புரிந்தனர். (5)

தங்களுக்குப் பல வேலைக்காரிகள் இருப்பினும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வரவேற்பது, ஆசனத்தில் அமர்த்துவது, சிறந்த பணிவிடை புரிவது, திருவடிகளைச் சுத்தம் செய்வது, தாம்பூலமளிப்பது, ஓய்வெடுக்கச் செய்வது, விசிறி கொண்டு வீசுவது, சந்தனம் பூசி மாலை சூட்டுவது, கேசம் அழகுபடுத்துவது, படுக்கை விரிப்பது, நீராட்டுவது, உண்டியளிப்பது ஆகிய பணிகளை, அந்தப் பெண்களே (மனைவிகளே) பகவானுக்குப் புரிந்தனர். (6)

பத்துப் பத்து பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மனைவிகளில், முன்பு சொன்ன எட்டு மகிஷிகளின் பிள்ளைகளான பிரத்யும்னன் முதலியவர்களின் பெயரை உனக்குச் சொல்கிறேன். (7)

பிரத்யும்னனை மூத்தவனாகக் கொண்டு சாருதேஷ்ணன், ஸுதேஷ்ணன், வீரனான சாருதேஹன், ஸுசாரு, சாருகுப்தன், பத்ரசாரு, சாருசந்திரன், விசாரு, சாரு என ருக்மிணியிடம் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குப் பிறந்த பத்து பிள்ளைகளும், பெருமையில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குச் சிறிதும் தாழ்ந்தவர்களல்லர். (8—9)

பானு, ஸுபானு, ஸ்வர்பானு, பிரபானு, பானுமான், சந்திரபானு, பிருஹத்பானு, அதிபானு, ஸ்ரீபானு, பிரதிபானு என ஸத்யபாமையின் புதல்வர்கள் பத்து. ஸாம்பன், ஸுமித்ரன், புருஜித், சதஜித், ஸஹஸ்ரஜித், விஜயன், சித்ரகேது, வஸுமான், திரவிடன், கிரது என தந்தையை ஒத்த ஜாம்பவதியின் புதல்வர்கள் பத்து. (10—12)

வீரன், சந்திரன், அஶ்வஸேனன், சித்ரகு, வேகவான், விருஷன், ஆமன், சங்கு, வஸு, ஸ்ரீமானான குந்தி என்பவனும் நக்னஜித்தின் மகள் ஸத்யாவின் புதல்வர்கள். (13)

சுருதன், கவி, விருஷன், வீரன், ஸுபாஹு, பத்ரன், சாந்தி, தர்சன், பூர்ணமாஸன், கடைசி மகனான ஸோமகன் என்பவர்கள் காளிந்தியின் புதல்வர்கள். (14)

பிரகோஷன், காத்ரவான், ஸிம்ஹன், பலன், பிரபலன், ஊர்த்வகன், மகாசக்தி, ஸஹன், ஓஜஸ், அபராஜிதன் என்பவர்கள் மத்ர தேசத்துப் பெண்ணான லக்ஷ்மணையின் புதல்வர்கள். (15)

விருகன், ஹர்ஷன், அநிலன், கிருத்ரன், வர்தனன், அன்னாதன், மகாசன், பாவனன், வஹ்நி, க்ஷுதி என மித்ரவிந்தையின் புதல்வர்கள் பத்து. (16)

ஸங்கிராமஜித், பிருஹத்ஸேனன், சூரன், பிரஹரணன், அரிஜித், ஜயன், ஸுபத்ரன், வாமன், ஆயு, ஸத்யகன் என்போர் பத்ரையின் புதல்வர்கள். (17)

இந்தப் பட்டத்து ராணிகளைத் தவிர பகவானுக்கு, ரோஹிணி முதலிய பதினாறாயிரத்து நூறு மனைவிகள் உண்டு. அவர்களில் ரோஹிணிக்கு தீப்திமான், தாம்ரதப்தன் முதலிய பத்து புதல்வர்கள் உண்டு. ருக்மிணியின் புதல்வன் பிரத்யும்னனுக்கு (மாயாவதியைத் தவிர) ருக்மவதி என்ற மனைவியிடம் பெரும் பலசாலியான அநிருத்தன் பிறந்தான். ருக்மவதி போஜகடத்தில் வசித்த ருக்மியின் புதல்வி. இவர்களுக்கு புத்திரர்களும் பௌத்திரர்களும் எனக் கோடிக்கணக்கில் உண்டு. (18—19)

அரசன் கேட்கிறான்—— தன் பகைவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் புதல்வருக்கு, ருக்மி எவ்வாறு தன் பெண்ணைக் கொடுத்தான்? போரில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் அவமதிக்கப் பெற்ற அவன், அவரைக் கொல்ல சமயத்தை எதிர்பார்த்திருந்தானே! அறிஞரே! இரு பகைவர்களுக்கிடையே திருமண உறவு எவ்வாறு ஏற்பட்டது? என்பதை எனக்குக் கூறியருள வேண்டுகிறேன். (20)

யோகிகள் வரவிருப்பதையும், கடந்ததையும், நடப்பதையும், புலனுக்கு உட்படாததையும், தூரத்திலிருப்பதையும் மற்றும் கண்ணுக்குக் காணாது மறைந்துள்ளதையும் நேருக்கு நேர் காண்பவரன்றோ! (21)

ஸ்ரீசுகர் பதில் கூறுகிறார்—— பிரத்யும்னன் இப்போது உடல் பெற்ற மன்மதன். ருக்மவதி அவரைச் சுயம்வரத்தில் கணவனாக மாலையிட்டு வரித்தாள். அங்கு கூடியிருந்த அரசர்களை பிரத்யும்னன் தனித்து ஒருவனாகப் போரிட்டு வென்று, இவளை எடுத்து வந்தான். (22)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் முன் அவமதிக்கப்பட்ட ருக்மி, அதனை எப்போதும் நினைவில் கொண்டிருந்தாலும் தங்கையான ருக்மிணிக்குப் பிரியத்தைச் செய்ய விரும்பி, தங்கை மகனான பிரத்யும்னனுக்குத் தன் பெண்ணை முறைப்படி மணம் முடித்துத் தந்தான். (23)

அரசே! அழகிய விரிந்த கண்களுள்ள சாருமதி என்ற ருக்மிணியின் பெண்ணை கிருதவர்மாவின் மகன் பலி என்பவன் மணந்தான். (24)

ருக்மி, தனது மகளின் மகனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பேரனுமான அநிருத்தனுக்கு, தன் மகனின் மகள் ரோசனை என்பவளைத் தன் தங்கை ருக்மிணியின் பிரியத்திற்காக (ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் பகை கொண்டிருந்தாலும்) திருமணம் செய்து வைத்தான். இந்த மணமுறை ‘தர்மத்திற்கு ஒவ்வாதது’ என அறிந்தும், சகோதரியிடம் உள்ள அன்பினால் செய்யப்பட்டதே. (25)

அரசே! அந்தத் திருமண விழாவில் கலந்து கொள்ள ருக்மிணி, ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பலராமன், ஸாம்பன், பிரத்யும்னன் முதலானோர் போஜகடம் என்ற நகரம் சென்றனர். (26)

(இனி 25வது சுலோகத்தில், ‘தர்மத்திற்கு ஒவ்வாதது’ என அறிந்தும் செய்த செயலின் பலனைக் கூறுகிறார்——) திருமணம் நடைபெற்றதும் கலிங்க மன்னன் முதலிய கர்வம் மிக்க அரசர்கள் ருக்மியிடம், “பலராமனைச் சொக்கட்டான் ஆடி வெல்வாய்” என்றனர். (27)

மன்னவா! பலராமன் சொக்கட்டான் ஆட அறியாதவர். ஆனால், அதில் பற்று அதிகம் கொண்டவர் என்பது அனைவரும் அறிந்தது. இவ்வாறு தூண்டியதும் ருக்மி, பலராமனை அழைத்துச் சொக்கட்டான் ஆடினான். (28)

அதில் பலராமன் முதலில் நூறு, ஆயிரம் எனத் தொடங்கியவர் பத்தாயிரம் பொற்காசுகளைப் பணயம் வைத்தார். அதை ருக்மி வென்றான். உடனே, கலிங்க மன்னன் பற்கள் வெளியில் தெரிய உரக்கச் சிரித்து, பலராமனைக் கேலி பண்ணினான். கலப்பையை ஆயுதமாகக் கொண்ட பலராமனால் இதனைப் பொறுக்க முடியவில்லை. (29)

பிறகு, ருக்மி லட்சம் பொற்காசுகளைப் பணயம் வைத்தான். பலராமன் அதனை வென்றார். ஆனால், “நான்தான் வென்றேன்” எனக் கூறி, ருக்மி ஏமாற்றினான். (30)

இயற்கையிலேயே கண்கள் சிவந்த பலராமன், பௌர்ணமியன்று கடல் கொந்தளிப்பதுபோல் கோபத்தால் கொந்தளித்துக் கண்கள் சிவக்க பத்து கோடி பொற்காசுகள் பணயம் வைத்து ஆடினார். (31)

இம்முறையும் சூதுப்போர் நெறிப்படி பலராமனே வென்றார். (ஆனால்,) ருக்மி வஞ்சனையாக, “நான்தான் வென்றேன். நடுவர்கள் இதை நிர்ணயம் செய்யட்டும்” என்றான். (32)

அப்போது ஆகாயவாணி (அசரீரி) எழுந்தது, “பலராமன்தான் போட்டியில் நேர்மையுடன் வென்றவர். ருக்மி, ‘நான்தான் வென்றேன்’ என வாக்கினால் பொய் சொல்கிறான். இதுவே உண்மை” என்றது. (33)

மற்ற துஷ்ட அரசர்களால் தூண்டப் பெற்ற ருக்மி, தனது முடிவு காலம் நெருங்குவது உணராது, ஆகாயவாணி கூறியதைப் பொருட்படுத்தாமல் பலராமனைக் கேலி செய்து கூறினான்—— “நீங்கள் இடையர்கள்; காட்டில் சுற்றுபவர்கள்; சொக்கட்டான் ஆடத் தெரியாதவர்கள். அரசர்களே சொக்கட்டான் காய்களாலும் அம்புகளாலும் விளையாடுவர். உங்களைப் போன்றவர்களால் முடியாது.” (34—35)

இவ்வாறு ருக்மியால் அவமதிக்கப்பட்டு, அரசர்களாலும் கேலி செய்யப்பட்ட பலராமன் கடுங்கோபங்கொண்டு, இரும்புத் தடியெடுத்து, அந்தத் திருமண மேடையிலேயே ருக்மியை அடித்துக் கொன்றார். (36)

ஓடுகிற கலிங்க மன்னனைப் பத்தாவது அடியில் வேகமாகப் பிடித்துப் பற்களைக் காட்டிக் கேலி செய்ததற்காக, அவனது பற்களைத் தட்டி விழச் செய்தார். (37)

பலராமனால் இரும்புத்தடியால் அடிக்கப்பட்ட மற்ற அரசர்கள் கைகால்கள், தலை நொறுங்கி, ரத்தம் வழிய பயந்து ஓடினர். (38)

தன் மைத்துனன் ருக்மி கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பலராமனைப் புகழ்ந்தோ இகழ்ந்தோ பேசவில்லை. பாராட்டினால் ருக்மிணிக்கு வருத்தமும், இகழ்ந்தால் பலராமனுக்கு வருத்தமும் நேரும் என்று அவர் எண்ணியதால், ‘இது நல்லது, அல்லது இது கெட்டது’ என்றும் கூறாமலிருந்தார். (39)

மதுவை அழித்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே அண்டி நிற்கும் பலராமன் முதலான யாதவர்கள், மணமகனான அநிருத்தனைப் புது மணமகள் ரோசனையுடன் ரதத்திலேற்றி விரும்பியது அனைத்தும் (அநிருத்தன் திருமணம், பகைவனான ருக்மியின் வதம்) நிறைவேறியவர்களாக, போஜகடத்திலிருந்து குசஸ்தலி என்ற துவாரகைக்குச் சென்றனர். (40)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் அறுபத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

அறுபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் — ஊஷா—அநிருத்தன் சந்திப்பு

அரசன் (பரீக்ஷித்) கேட்கிறான்—— யோகீசுவரரே! யாதவர்களில் சிறந்த அநிருத்தன், பாணாசுரனின் மகள் ஊஷையை மணந்தான். அப்போது ஸ்ரீஹரிக்கும் சிவனுக்குமிடையே கடும்போர் நிகழ்ந்தது அல்லவா! அதனை விளக்கமாகக் கூறியருள வேண்டுகிறேன். (1)

ஸ்ரீசுகர் பதில் கூறுகிறார்—— வாமன வடிவில் வந்த ஸ்ரீஹரிக்குப் பூமியையே வழங்கிய பெருமைமிக்க பலிச் சக்கரவர்த்திக்கு நூறு பிள்ளைகள். அவர்களில் பாணன் மூத்தவன். (2)

பலிச் சக்கரவர்த்தியின் சொந்த மகனான பாணன் எப்போதும் சிவபக்தியில் ஈடுபட்டவன், அனைவரின் மரியாதைக்குரியவன், வள்ளல், அறிஞன், ஸத்யஸந்தன், தன் கொள்கைகளைக் காப்பவன். (3)

முற்காலத்தில் அவன், ‘சோணிதம்’ என்ற அழகிய நகரில் அரசு புரிந்து வந்தான். பரமசிவனின் அருளால் தேவர்கள் அவனுக்குப் பணியாளர்கள் போலாயினர். ஆயிரம் கைகளுள்ள அவன், பரமசிவன் தாண்டவமாடும் போது, அதற்கேற்ப பல வாத்தியங்கள் வாசித்து, அவரை மகிழ்வித்தான். (4)

அனைத்து உயிரினங்களையும் காத்து ரட்சிக்கும் பகவான் பரமசிவன், தன்னைச் சரணடைந்தவர்களைக் காப்பவர்; பக்தர்களிடம் அன்பு கொண்டவர். அவர் பாணனிடம், “வேண்டும் வரம் கேள்” என்றார். எனவே பாணன், “தன் நகரைக் காத்து ரட்சித்து, அங்கேயே இருக்க வேண்டும்” என வரம் வேண்டினான். (5)

தனது வீரத்தில் செருக்குற்ற அவன், ஒரு நாள் சூரியன் போன்று ஒளிவீசும் தன் கிரீடம் திருவடிகளில் படும்படி பரமசிவனைத் தலையால் வணங்கி இவ்வாறு கூறினான்—— “மகாதேவா! அனைத்துலகங்கட்கும் தந்தையும், சர்வேசனும், விருப்பங்கள் நிறைவேறாத மக்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் கற்பகத்தருவுமாக உள்ள தங்களை வணங்குகிறேன். (6—7)

தாங்களால் எனக்கு ஆயிரம் கைகள் கொடுக்கப்பட்டன. ஆனால், அது எனக்குச் சுமையாய் மட்டும்தான் உள்ளது. தங்களைத் தவிர, என்னை எதிர்க்கும் வல்லமையுள்ள வேறொருவரை மூவுலகிலும் காண இயலவில்லை. (8)

எல்லோருக்கும் ஆதியில் தோன்றியவரே! ஒரு சமயம் போரிட, என் தோள்களில் அரிப்பெடுத்தவனாக மலைகளைத் தவிடுபொடியாக்கிக் கொண்டு, திக் கஜங்களுடன் மோதினேன். அவைகள் பயந்து ஓடிவிட்டன.” (9)

இதனைக் கேட்டுக் கோபமடைந்த பகவான் பரமசிவன், “முட்டாள்! உனது ரதத்திலுள்ள கொடி அறுந்துவிழும்போது, உன் திமிரை அடக்குவதற்கான போர், என்னையொத்த ஒருவருடன் நேரும்” என்றார். (10)

மன்னவா! மதிகெட்ட அந்த பாணன், அதனைக் கேட்டு மகிழ்ந்து, தன் மாளிகைக்குச் சென்றான். மதிகெட்ட அவன், பரமசிவன் கூறியபடித் தன் செருக்கின் அழிவைத் தரும் போரை எதிர்பார்த்திருந்தான். (11)

அவனுக்கு ஊஷை என்று ஒரு பெண். கன்னியான அவள், இதுகாறும் கண்டும் கேட்டுமறியாதவனும், தன் காதலுக்குரியவனுமான பிரத்யும்னனின் புதல்வன் அநிருத்தனுடன் கனவில் கூடி மகிழ்ந்தாள். (12)

கனவில் அவனைக் காணாமல், “காதலரே! எங்கிருக்கிறீர்?” என்று புலம்பிக் கொண்டே விழித்தெழுந்தாள். ஆனால், தோழிகளின் நடுவில் இருப்பது கண்டு தளர்ந்து மிகவும் வெட்கமடைந்தாள். (12—13)

பாணாசுரனின் மந்திரி கும்பாண்டன். அவனது மகள் சித்ரலேகை. அவள் தன் தோழியான ஊஷையிடம் ஆர்வத்துடன் கேட்டாள்—— “அழகிய புருவமுள்ளவளே! அரசகுமாரி! உன்னைக் கைப்பிடித்தவரை இதுவரை நான் கண்டதில்லையே! நீ, யாரைத் தேடுகிறாய்? உன் மனம் எதை நாடுகிறது?” (14—15)

ஊஷை பதில் கூறுகிறாள்—— (தோழி!) கனவில் ஒரு மனிதனைக் கண்டேன். அவன் நீலநிற மேனியவன்; தாமரைக்கண்ணன்; மஞ்சள் பட்டாடை உடுத்தியவன்; பெருந்தோளன்; நீண்ட தடக்கையன்; பெண்களின் இதயத்தைக் கவருபவன். (16)

அவன், தனது திருவாயமுதத்தைச் சுவைக்கச் செய்து, அவனை அடைய விரும்பும் என்னைத் துயரக் கடலில் ஆழ்த்திவிட்டு, எங்கோ சென்றுவிட்டான். அந்த அழகனைத்தான் நான் தேடுகிறேன். (17)

சித்ரலேகை கூறுகிறாள்—— “உன் மனத்தைத் திருடியவன் மூவுலகினுள் எங்கு இருப்பினும், அவனை இங்கு கொண்டு வந்து சேர்க்கிறேன். அவனை அடையாளம் காட்டு.” (18)

இவ்வாறு கூறிய சித்ரலேகை தேவர், கந்தர்வர், ஸித்தர், சாரணர், நாகர், அசுரர், வித்யாதரர், யட்சர், மனிதர் ஆகியவர்களின் வடிவைச் சித்திரமாக (உள்ளவாறு) வரைந்தாள். (19)

அவள் மனிதருள் யாதவர்களையும், சூரர், வசுதேவர், பலராமன், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஆகியவர்களையும் வரைந்தாள். பிரத்யும்னனைக் கண்டதும் (இவர் மாமனார் என்பதால்) ஊஷை வெட்கமடைந்தாள். (20)

பேரரசே! அநிருத்தனை வரைந்ததும் கண்ட ஊஷை வெட்கித் தலைகுனிந்தாள். “கனவில் நான் கண்ட அவர் இவரே! இவரே!” என சிரித்தவண்ணம் கூறினாள். (21)

அரசே! யோகசக்திமிக்க சித்ரலேகை, அவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பேரன் (மகனின் மகன்) என்றறிந்து, வான்வழியே ஸ்ரீகிருஷ்ணனது ஆளுகையிலிருந்த துவாரகைக்குச் சென்றாள். (22)

அங்கு அழகிய கட்டிலில் படுத்துறங்கிக் கொண்டிருந்த பிரத்யும்னனின் மகனான அநிருத்தனை யோகசித்தியால் எடுத்துக் கொண்டு சோணிதபுரம் வந்து, தோழியிடம் அவளது காதலனைக் காட்டினாள். (23)

ஆணழகனான அவனைக் கண்டு முகம் மலர, ஆண்கள் காண முடியாத தன் மாளிகையில், பிரத்யும்னனின் புதல்வரான அநிருத்தனுடன் கூடிக் களித்தாள். (24)

ஒவ்வொரு நொடியும் ஊஷையின் காதல் வளர்ந்தது. விலை உயர்ந்த ஆடை, பூமாலை, சந்தனம், தூபம், தீபம், ஆசனம், பானம், உணவு, பட்சணம், கனிந்த இனிய பேச்சு, பணிவிடை என்றனைத்து முறைகளிலும் ஊஷை உபசரிக்க, அதனால் மனம் கவரப்பட்ட அநிருத்தன், தன்னை மறந்து அந்தப்புரத்தில் மறைந்து, ‘அங்கு வந்து எத்தனை நாட்களாயின?’ என்பதைக்கூட உணராமலிருந்தான். (25—26)

யது வீரனுடன் தனித்துக் கூடி வாழ்வதால் மிகவும் மகிழ்ந்த அவளது உடலில், பிறரிடமிருந்து மறைக்க முடியாத சில அறிகுறிகள் தோன்றின. அதனால், அவளது கன்யாவிரதம் வீணானதைக் (காவலர்கள்) கண்டறிந்தனர். (27)

“அரசே! திருமணமாகாத தங்கள் பெண்ணின் தீய நடத்தை (கள்ளக்காதலுறவு), உமது குலப் பெருமையைக் குலைப்பதாக நாங்கள் காண்கிறோம். மன்னவா! இடம் விட்டகலாத எங்களால், ஆண்களால் காணப் பெறாதவாறு பாதுகாக்கப் பெற்ற அவள், தனி மாளிகையில் ஆணுறவு பெற்று, கன்னித்தன்மை கெடுவதற்கான காரணத்தை நாங்கள் அறியோம்” என்று காவலர்கள் அரசனிடம் கூறினர். (28—29)

தனது மகளின் தவற்றை உணர்ந்த பாணன் கலங்கினான். வேகமாக கன்னிமாடம் சென்றவன், அங்கு யதுகுலத் திலகனான அநிருத்தனைக் கண்டான். (30)

மன்மதனின் அவதாரமான பிரத்யும்னனின் புதல்வன்; அவன் உலகிலேயே மிக அழகன்; நீலத்திருமேனியன்; மஞ்சளாடை உடுத்தியவன்; தாமரைக்கண்ணன்; பெருந்தோளன்; குண்டலத்தின் ஒளியும், கேசச்சுருளின் மெருகும், புன்சிரிப்புடன் கூடிய கடைக்கண் பார்வையும் கொண்ட அழகிய திருமுகத்தன். (31)

ஊஷையின் திருமேனியை அணைத்ததால், அவளது திருமார்பகத்துக் குங்குமப்பூச்சாந்து படிந்துள்ள வசந்த காலத்து மல்லிகைப்பூ மாலையைக் கழுத்தில் அணிந்திருந்த அநிருத்தன், நாற்புறமும் மங்களப் பொருட்கள் நிரம்பி வழிய, நடுவில் அமர்ந்துள்ள தன் காதலி ஊஷையின் எதிரில் அமர்ந்து சொக்கட்டான் ஆடிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு பாணன் வியந்தான். (32)

ஆயுதந்தாங்கிய படைவீரர்களுடன் பாணன் அங்கு வந்தது கண்ட அநிருத்தன், அவனைக் கொல்ல எண்ணி, உருக்காலான உழல்தடியைக் கையிலேந்தி, கால தண்டமேந்திய யமன்போல் எதிர்த்து நின்றான். (33)

தன்னைச் சிறைபிடிக்கச் சூழ்ந்து நெருங்கும் அந்தப் படைவீரர்களை, காட்டுப்பன்றித் தன்னைச் சூழ்ந்த நாய்களைத் தாக்குவதுபோல் தாக்கினான். தாக்கப்பட்ட அவர்கள் தலை, துடை, கைகள் நொறுங்க, மாளிகையிலிருந்து வெளியே ஓடினர். (34)

வலிமைமிக்க பலியின் குமாரனான பாணன், தன் படையைத் தாக்கும் அந்த அநிருத்தனைக் கண்டு கோபம் கொண்டு, அவனை நாகபாசத்தால் கட்டினான். அவன் கட்டப்பட்டதைக் கண்ட ஊஷை சோகமும் கவலையும் மிக்கவளாகக் கண்ணீர் பெருக்கி அழத் தொடங்கினாள். (35)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் அறுபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

அறுபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பாணாசுரனுடன் போரிடுதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! மழை காலத்து நான்கு மாதங்களும் கழிந்த பின்னரும் அநிருத்தனைக் காணாமல் அவனது உற்றார்—உறவினர்கள் மிகவும் வருந்திக் கொண்டிருந்தார்கள். (1)

சித்ரலேகை, அநிருத்தனைக் கவர்ந்து சோணிதபுரம் எடுத்துச் சென்றது, அங்கு ஊஷையுடன் அவன் தனித்து மகிழ்ந்தது, பாணனின் சேனைகளை வென்றது, பாணன் நாகபாசத்தால் அவனைக் கட்டியது முதலிய செய்திகளை நாரதர் கூறக் கேட்ட யாதவர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தலைவராகக் கொண்டு சோணிதபுரம் சென்றனர். (2)

பலராமனையும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் தொடர்ந்து பிரத்யும்னன், ஸாத்யகி, கதன், ஸாம்பன், ஸாரணன் மற்றும் நந்தர், உபநந்தர் முதலிய யாதவ வீரர்கள் பன்னிரண்டு அக்ஷௌஹிணி சைன்யத்துடன் பாணனின் நகரை நான்கு புறங்களிலும் சூழ்ந்து தாக்கினர். (3—4)

நகரமும் தோட்டங்களும் மதில்களும் கொடுங்கைகளும் கோபுரங்களும் அழிக்கப்படுவதைக் கண்ட பாணன், கோபத்துடன் பகைவருக்குச் சமமாகத் தானும் பன்னிரண்டு அக்ஷௌஹிணி படைகளுடன் நகருக்கு வெளியே வந்தான். (5)

பாணனுக்காக ஸ்ரீருத்ர பகவான், தன் மைந்தன் முருகனுடனும், பிரமதகணப் படைகளுடனும் சிறந்த காளையான நந்தி மீது ஏறி வந்து, பலராமனுடனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடனும் போரிட்டார். (6)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கும் பரமசிவனுக்கும், பிரத்யும்னனுக்கும் முருகனுக்கும் இடையே மயிர்க்கூச்செறியத்தக்கக் கடும்போர் நிகழ்ந்தது. (7)

பலராமனுடன் கும்பாண்டனும் கூபகர்ணனும், ஸாம்பன் பாணனின் குமாரனுடனும், ஸாத்யகி பாணனுடனும் போரிட்டனர். (8)

பிரும்மா முதலிய உயர்ந்த தேவர்கள், ரிஷிகள், ஸித்தர்கள், சாரணர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரசுகள் மற்றும் யட்சர்கள் விமானத்தில் ஏறிப் போரைக் காண்பதற்கு வந்தனர். (9)

பரமசிவனது பரிவாரங்களாகிய பூதர், பிரமதர், குஹ்யகர், டாகினிகள், ராட்சஸர்கள், வேதாளர்கள், விநாயகர்கள், பிரேத கணங்கள், மாத்ரு கணங்கள், பிசாசர்கள், கூஷ்மாண்டர்கள் மற்றும் பிரும்ம ராட்சஸர்கள் ஆகியவர்களை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன் சார்ங்க வில்லிலிருந்து வெளிப்பட்ட கூரிய அம்புகளால் அடித்துத் துரத்தினார். (10—11)

சார்ங்கம் என்ற வில்லேந்திய ஸ்ரீகிருஷ்ணனை, பினாகம் என்ற வில்லேந்திய பரமசிவன் பற்பல அஸ்திரங்களால் தாக்கினார். ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அதைக் கண்டு வியக்காது எதிர் அஸ்திரங்களால் அவற்றை அடக்கினார். (12)

பிரும்மாஸ்திரத்திற்கு எதிராக பிரும்மாஸ்திரம், வாயவ்யாஸ்திரத்திற்குப் பார்வதாஸ்திரம், ஆக்நேயாஸ்திரத்திற்குப் பர்ஜன்யாஸ்திரம், பாசுபதாஸ்திரத்திற்கு நாராயணாஸ்திரம் என்று பிரயோகித்து, அவற்றை அடக்கினார் (பகவான் ஸ்ரீஹரி). (13)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பரமசிவனை ஜ்ரும்பனாஸ்திரத்தால் மயக்கிக் கொட்டாவி விடச்செய்து, பாணனின் படைகளை, கத்தி, கதை மற்றும் பாணம் ஆகியவற்றால் அழித்தார். (14)

முருகன், பிரத்யும்னனின் பாணக் கூட்டங்களால் நாற்புறமும் தாக்கப்பட்டு, உடலிலிருந்து ரத்தம் வழிய, மயில் மீதேறிப் போர்களத்திலிருந்து வெளியேறினார். (15)

கும்பாண்டனும் கூபகர்ணனும் பலராமனின் உலக்கையால் அடிபட்டுப் பூமியில் சரிந்து விழுந்தனர். படைத்தலைவர்களை இழந்த அவர்களது (பாணனின்) படைவீரர்கள் நாற்புறங்களிலும் சிதறியோடினர். (16)

தன் படை சிதறியோடுவதைக் கண்ட பாணன், கடும்கோபம் கொண்டு போரில் ஸாத்யகியை விலக்கி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் போர் புரிய ரதத்தில் ஏறிச் சென்றான். (17)

போர் வெறி கொண்ட பாணன், ஒரே சமயத்தில் ஐந்நூறு விற்களை நாணேற்றி, ஒவ்வொரு வில்லிலும் இரண்டிரண்டு அம்புகளைத் தொடுத்து எய்தான். (18)

சர்வசக்தனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஒரே சமயத்தில் அவனது ஐந்நூறு விற்களையும் ஒடித்து, சாரதியையும் ரதத்தையும் குதிரைகளையும் கொன்று, தன் பாஞ்சஜன்யமான சங்கை முழக்கினார். (19)

பாணனின் தாய் கோடரை என்பவள் தன் மகனின் உயிரைக் காப்பாற்ற எண்ணி, ஆடையின்றி ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் எதிரில் தலைவிரிகோலமாய் நின்றாள். (20)

ஆடையற்ற அவளைக் காணக் கூசிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டார். அதற்குள் பாணனும் ரதமிழந்து விற்கள் ஒடிந்த நிலையில் நகரினுள் நுழைந்தான். (21)

சிவனது பூதகணங்கள் விரட்டப்பட்டதும், மூன்று தலைகளும் மூன்று கால்களுமுள்ள ஜ்வரதேவதை பத்து திக்குகளையும் எரிப்பதுபோல் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை எதிர்த்து வந்தது. (22)

இதனைக் கண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், வைஷ்ணவ ஜ்வரதேவதையை அனுப்பினார். மாஹேசுவர ஜ்வரமும் வைஷ்ணவ ஜ்வரமும் தங்களுக்குள் போரிட்டன. (23)

வைஷ்ணவ ஜ்வரத்தால் கடுமையாகத் தாக்கப் பெற்ற மாஹேசுவர ஜ்வரம், அபயம் தருபவர் வேறொருவரையும் காணாது அடைக்கலம் விரும்பிக் கைகூப்பி, ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானைத் துதித்தது. (24)

மாஹேசுவர ஜ்வரம் துதிக்கிறது—— “எல்லையற்ற சக்தி படைத்தவரும், பிரும்மாதி தேவதைகளுக்கும் ஈசரும், எல்லோரது ஆத்மரூபியும், பேருணர்வே வடிவானவரும், உலகின் உற்பத்தி, ஸ்திதி மற்றும் பிரளயத்திற்குக் காரணமானவரும், தாபினீய உபநிடதங்களால் மட்டுமே அறியத்தக்க பரம்பொருளும், எவ்வித மாறுபாடுமற்ற பிரும்மரூபரான தங்களை வணங்குகிறேன். (25)

முக்குணங்களையும் கலக்கும் காலம்; அனைத்துப் பிராணிகளின் புண்ணிய—பாவமான கர்மா; நல்வினை—தீவினைகளின் பயனை நல்கும் சித்தமான அதிர்ஷ்டம்; புண்ணிய—பாவங்களின் இயற்கைத்தன்மை; அதனுடன் கூடிய ஜீவன்; பூத சூட்சுமங்கள்; இவ்வுடல்; ஐந்து செயல்கள் கொண்ட பிராணன்; அஹங்காரம்; கர்ம இந்திரியங்கள், ஞான இந்திரியங்கள், மனம் என்னும் பதினோரு இந்திரியங்கள்; ஐம்பூதங்கள் என்னும் பதினாறு விகாரங்கள்; அவைகளின் கூட்டான லிங்க சரீரம்; விதை, முளை என்கிற நியாயத்திற்கேற்ப செயல்; அதன் விளைவால் லிங்க சரீரம் தோன்றுதல் என்று இவையனைத்தும் தங்கள் மாயையே. அந்த மாயை இல்லாத இடத்தின் எல்லை நிலம் தாங்களே. தங்களையே சரணடைகிறேன். (26)

(குறிப்பு:— விதை, முளை நியாயம்:— விதையிலிருந்து முளை (செடி), முளையிலிருந்து விதை. இதில் ‘எது முதல்?’ என்பது புரியாத தொன்றுதொட்டு வரும் ஒரு நியதி. அதுபோல, உடலிலிருந்து விதையுருவான செயல், அதிலிருந்து செடியுருவான உடல், இந்த மாறி மாறி வரும் நிலை, எந்த நாள் முதல் தொடக்கம் என்பது அறிய இயலாதது.)

திருவிளையாட்டாகத் தாங்கள் மேற்கொள்ளும் பற்பல அவதாரங்களால் தேவர்களையும் நல்லோரையும் உலகின் அறநெறிகளையும் காப்பாற்றுகிறீர்கள்; உலகைத் துன்புறுத்துபவர்களை அழிக்கிறீர்கள். தங்களது இந்தத் திருவவதாரம், பூமியின் சுமை அகற்றுவதற்கேயன்றோ! (27)

சாந்தமானதும், அதே சமயத்தில் உக்கிரமானதும், தாங்கவொண்ணாத சக்தி கொண்டதும், தங்களது தேஜோரூபமானதுமான ஜ்வர தேவதையால் தாக்கப்பட்டு வாடி நிற்கிறேன். ஆசையால் கட்டப்பட்டு, உமது திருவடியை நாடாத மாந்தர், இந்தத் தாபத்திற்கு உட்படத்தான் வேண்டும்.” (28)

பகவான் கூறுகிறார்—— “முத்தலை ஜ்வரமே! உன்னை நினைத்து மகிழ்கிறேன். என் ஜ்வர தேவதையிடமிருந்து உனக்கு பயம் விலகட்டும். நம்மிருவரின் உரையாடலை நினைப்பவனுக்கு உன்னிடமிருந்து பயம் உண்டாகக் கூடாது.” (29)

இவ்வாறு கூறப்பெற்ற மாஹேசுவர ஜ்வரதேவதை, ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வணங்கிச் சென்றது. பாணன் ரதமேறி, பகவானுடன் போரிட வெளியே வந்தான். (30)

அரசே! பாணாசுரன், தன் ஆயிரம் கைகளில் பல்வேறு ஆயுதங்கள் ஏந்தி, கோபத்துடன் சுதர்சன சக்கரத்தை ஆயுதமாகக் கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மீது பாணங்களைப் பொழிந்தான். (31)

அவ்வாறு பாணங்களைப் பொழிகிற பாணனது கைகளை, பகவான் கூர்முனைகளுள்ள தன் சக்கராயுதத்தால் மரத்தின் கிளைகளை வெட்டுவதுபோல் வெட்டித் தள்ளினார். (32)

பாணனின் கைகள் வெட்டப்படும்போது, சிவபெருமான், தன் பக்தனிடம் இரக்கம் கொண்டு, சக்கரம் ஏந்திய ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் வந்து துதித்தார். (33)

ஸ்ரீருத்ரர் துதிக்கிறார்—— “சொல் வடிவிலுள்ள வேதத்தில் பொருளுருவாக மறைந்து விளங்கும் பேரொளியான பரம்பொருள் தாங்களே! நிர்மலமான உள்ளம் கொண்ட சான்றோர்கள், ஆகாசம் போன்று எங்கும் எதிலும் சுத்தத் தனிப்பொருளாக ஒட்டாது விளங்கும் தங்களைக் காண்பார்கள். (34)

(குறிப்பு:— ஆகவே, தங்களது உண்மையறியாத இந்த பாணாசுரன் போர் செய்தது ஒன்றும் வியத்தற்குரியதல்ல.)

(தங்களது நிர்குணவடிவுதான் அறிய இயலவில்லை! என்பது ஒருபுறமிருக்க, தங்களது விராட் ஸ்வரூபமும் அதனுள்ளேயே நாம் குடி கொண்டிருப்பினும் அறிய முடிவதில்லையே? அத்திப்பழத்திற்குள் உள்ள புழு, அந்தப் பழத்தின் ஸ்வரூபத்தை அறியவா செய்கிறது? அதுபோலத்தான் என்கிறார்.) ஆகாயம் தங்கள் தொப்புள்; அக்னி முகம்; ஜலம் வீர்யம்; சுவர்க்கம் தலை; திக்குகள் காதுகள்; பூமி திருவடிகள்; சந்திரன் மனம்; சூரியன் கண்கள்; நான் (சிவன்) அஹங்காரம்; கடல் வயிறு; இந்திரன் கைகள். (35)

செடி—கொடிகள் (ஓஷதிகள்) உரோமங்கள்; மேகங்கள் கூந்தல்; பிரும்மதேவர் புத்தி; பிரஜாபதி லிங்கம்; தர்மம் இதயம் — இவ்வாறு அகில உலகமாகச் சித்தரிக்கப் பெறுகிற விராட்புருஷன் தாங்களே! (36)

மங்காத பேரொளிப் பிழம்பே! தங்களது இந்த அவதாரம் தர்மத்தைக் காக்கவும், உலகத்தைச் சீருடன் வாழ வைக்கவும் மேற்கொண்டதே. நாங்களனைவரும் தங்கள் சக்தியால் சக்தி பெற்று ஏழுலகங்களையும் காப்பாற்றி வருகிறோம். (37)

தான், தனது, தனதற்றது என்னும் மூன்று வேறுபாடுகளையும் கடந்து தனித்து நிற்கும் ஒப்பற்ற மூலபுருஷர் தாங்களே! மாயையின் செயலான விழிப்பு, கனவு, தூக்கம் என்னும் உலகியல் நிலைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட துரீய நிலையில் விளங்குபவரும் தாங்களே! தன்னைத்தானே விளக்கிக் கொண்டு பிற பொருளையும் விளங்கச் செய்பவர். அனைத்தின் காரணமாக விளங்கும் தங்களுக்கு, தனித்த காரணமொன்றும் இல்லை. காரணமாக விளங்கும் தன்மை என்பதும் இல்லைதான். இவ்வாறான தாங்கள், முக்குணங்களின் வேறுபாடுகளை விளக்கவே, தனது பிரகிருதியான மாயையால் தேவர்கள், மனிதர்கள், விலங்குகள், பறவைகள் என பற்பல உருவங்களில் பலவிதமாகக் காட்சியளிக்கிறீர்கள். அதாவது, சுத்த தத்துவமான தங்களிடமிருந்தே உபாதியின் (அண்டி நிற்கும் இடத்தின்) சேர்க்கையால் ஜீவர்கள் தோன்றுகிறார்கள். (38)

சர்வேசா! சூரியன் தன் ஒளியை, தான் தோற்றுவித்த மேகங்களாலேயே மறைத்துக் கொள்கிறான். அந்த சூரியனே, தன்னை மறைக்கிற மேகத்தையும், மற்றப் பொருட்களையும் தன் ஒளியால் விளங்கச் செய்கிறான். அவ்வாறே தாங்களும் சத்துவம் முதலிய முக்குணங்களால் மறைக்கப்பட்டிருந்தும், தன் ஒளியால் தன்னை விளக்கிக் கொண்டு தேகம், அஹங்காரம், அந்தக்கரணம் என்ற அந்த குணங்களையும், உடல் முதலிய உபாதிகளால் மறைக்கப்பட்ட ஜீவாத்மாக்களையும் விளங்கச் செய்கிறீர்கள். (39)

தங்கள் மாயையால் அறிவு மங்கிய மனிதர்கள் மனைவி—மக்கள், வீடு என்பனவற்றிலேயே பற்றுக் கொண்டு துயரக் கடலில் மூழ்கி மூழ்கி எழுகின்றனர். (40)

தாங்கள் திருவிளையாடல் புரியும் இம்மானிட உலகில், உங்களால் அளிக்கப் பெற்ற மனித உடலைப் பெற்றும், புலன்களை அடக்காது அதன் வழி சென்று, அதனால், தங்கள் திருவடிகளில் மனம் ஈடுபடாதிருப்பவன், உண்மையில் வருந்தத்தக்கவனே. அவன் தன்னையே வஞ்சித்துக் கொள்பவனும்கூட. (41)

அனைத்து ஜீவர்களின் ஆத்மாவும், மிகவும் விரும்பப் பெறும் அன்பனும், ஈசனுமான தங்களை விட்டுவிட்டு, தங்களினின்றும் முற்றிலும் வேறுபட்ட ஆத்மாவல்லாததும், துன்பம் தருவதும், விரும்பப் பெறாததும், அற்பமுமான உலகியற்பொருள்களை இன்பமென நாடுபவன், அமுதத்தை ஒதுக்கிவிட்டு நஞ்சையல்லவா, உண்கிறான்? (42)

சகல பூதாத்மாவும் மிகப்பிரியமானவரும் ஈசனுமான தங்களை, நானும், பிரும்மதேவரும், மற்ற தேவர்களும், தூய்மையான பிரும்மத்திடமே மனத்தைச் செலுத்திய முனிவர்களும் முற்றிலுமாகச் சரணம் பற்றுகிறோம். (43)

தாங்களே, உலகின் தோற்றத்திற்கும் இருக்கைக்கும் அழிவிற்கும் காரணமானவர்; அனைத்திலும் சமநோக்குள்ளவர்; காமம், சினம் முதலிய விகாரமற்றவர்; உலகின் நண்பர்; ஆத்மா; இஷ்ட தெய்வம்; தன்னைத் தவிர வணக்கத்தக்க வேறு ஒருவர் அற்றுத் தனித்துள்ளவர்; உலகும், உலகினுக்கு ஆதாரமுமானவர். இந்தச் சம்சாரத்திலிருந்து விடுபடத் தங்களையே வழிபடுகிறோம். (44)

தேவதேவரே! இந்த பாணன், எனது அன்பன்; தயை வேண்டுபவன்; என் பக்தன். நான், இவனுக்கு அபயம் அளித்துள்ளேன். அசுரர்களின் தலைவனான பிரகலாதனுக்கு அருளியதுபோல் இவனுக்கும் அருள்புரியுங்கள்.” (45)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறுகிறார்—— “ஈசுவரனே! நீங்கள் வேண்டியதுபோல் உங்கள் விருப்பத்தைச் செய்கிறேன். தாங்கள் நினைத்தவாறே (அத். 62, சுலோ. 10ல் கூறியதுபோல்) நான் செய்வேன். (46)

விரோசனனின் புதல்வனான பலியின் மகன் இவன். நானும் இவனைக் கொல்லக்கூடாது. ஏனெனில், பிரகலாதனுக்கு அவனது வம்சத்தில் வந்தவரை அழிக்காமலிருப்பதாக வரம் கொடுத்துள்ளேன். (47)

நான், இவனது செருக்கை அடக்கவே, இவனது கைகளை வெட்டி வீழ்த்தினேன். பூமிக்குப் பெருஞ்சுமையாயிருந்த இவனது பெரிய படைகளையும் அழித்தேன். (48)

இவனது மீதமுள்ள நான்கு கைகளும் முதுமையின்றி அழிவற்று இருக்கும். எங்கும் எதிலும் பயமின்றி, இந்த பாணாசுரன், தங்கள் பரிவாரங்களின் தலைவனாக விளங்குவான்.” (49)

இவ்வாறு அபயம் அளிக்கப் பெற்ற பாணாசுரன், ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வணங்கி, பிரத்யும்னனின் புதல்வனான அநிருத்தனைத் தன் மகள் ஊஷையுடன் ரதத்தில் ஏற்றி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் அழைத்து வந்தான். (50)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன், சிவபெருமானிடம் விடைபெற்று, புத்தாடையணிந்து மனைவியுடன் வந்த அநிருத்தனை அழைத்துக் கொண்டு, ஓர் அக்ஷௌஹிணி படை சூழ துவாரகை சென்றார். (51)

சங்கு, பேரிகை, துந்துபி முழங்க, நகர மக்களும் உற்றார்—உறவினர்களும் அந்தணர்களும் வரவேற்க, கொடிகளும் தோரணங்களும் அழகு செய்ய, வழியெங்கும் நீர் தெளித்துத் தூய்மை செய்யப் பெற்றத் தன் தலைநகருக்குள் நுழைந்தார், பரம்பொருள். (52)

பரமசிவனுடன் நடந்த போரையும், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பெற்ற வெற்றியையும் விடியற்காலையில் எழுந்ததும் நினைப்பவனுக்கு, எங்கும் எதிலும் தோல்வியே இல்லை! (53)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் அறுபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

அறுபத்து நான்காவது அத்தியாயம் — மன்னன் நிருகனின் வரலாறு

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஒரு சமயம் ஸாம்பன், பிரத்யும்னன், சாருபானு, கதன் முதலிய யாதவ குமாரர்கள், நகரை அடுத்திருந்தக் காட்டைச் சுற்றிப் பார்க்கச் சென்றனர். (1)

விளையாடிய களைப்பால் தாகம் மிகுந்து நீர் பருக நீரைத் தேடி அலைந்தவர்கள், ஒரு பாழுங்கிணற்றில் அற்புதப் பிராணி (ஓணான்) ஒன்றைக் கண்டார்கள். (2)

அவர்கள் மலை போன்ற அந்த ஓணானைக் கண்டதும் வியந்து இரக்கங்கொண்டு, அதனை வெளியே எடுக்க முனைந்தனர். (3)

அந்த அரச குமாரர்கள், தோல் மற்றும் நூலாலான கயிறுகளால் அதனைக் கட்டி வெளியே எடுக்க முடியாமற்போகவே, அதைப் பற்றி ஆர்வத்துடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் தெரிவித்தனர். (4)

உலகைக் காத்தருளும் தாமரைக் கண்ணனாகிய பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அங்கு வந்து, அதனைக் கண்டு, தன் இடது கையால் விளையாட்டாக வெளியே எடுத்தார். (5)

உத்தமசுலோகனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது கைபட்டவுடன் அந்த ஓணான், தன் வடிவை நீக்கி, உருக்கி வார்த்த தங்கத்தைப் போன்ற அழகொளியுடன் அற்புதமான ஆடையணிகள் தரித்த தேவனாக மாறியது. (6)

மோட்சத்தையே நல்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ஓணான் உருவமெய்திய காரணத்தை உணர்ந்திருந்தும், உலகிற்கு வெளிப்படுத்த எண்ணி, ஓணானான காரணத்தைக் கேட்டார்—— “இவ்வளவு அழகிய வடிவம் பெற்ற தாங்கள் யார்? பெருத்த புண்ணியம் செய்தவரே! நீங்கள் சிறந்த தேவனென்று எண்ணுகிறேன். மங்கள வடிவினரே! எவ்வினையின் பயனாக இந்த நிலைக்கு ஆளானீர்? இந்த நிலைக்கு நீர் உகந்தவரல்ல. இதனை அறிய விரும்பும் எங்களுக்குச் சொல்லக் கூடுமானால் தங்களைப் பற்றி விளக்கிக் கூறுங்கள்.” (7—8)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— எண்ணற்ற திருமேனிகளுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இவ்வாறு வினவவே, (ஓணானாக இருந்த) அரசர், சூரியன் போன்று ஒளிரும் தன் கிரீடம் நிலத்தில்பட லக்ஷ்மிகாந்தரான மாதவனை வணங்கிக் கூறினார். (9)

மன்னர் நிருகன் பதில் கூறுகிறார்—— “பிரபுவே! நான் இக்ஷ்வாகு மன்னனின் புதல்வன். என் பெயர் நிருகன். கொடை வள்ளல்கள் பற்றிய வரலாற்றில் என்னைப் பற்றிக் கேட்டிருப்பீர்கள். (10)

எல்லா உயிரினத்தின் செயல்களுக்கும் சாட்சியாக, முக்காலத்தாலும் ஆன்மஞானம் குன்றாது விளங்கும் தாங்கள் அறியாதது உண்டா? இருப்பினும், தங்கள் ஆணையால் கூறுகிறேன். (11)

பூமியில் உள்ள மணல்கள் எவ்வளவோ, வானில் நட்சத்திரங்கள் எவ்வளவோ, பூமியில் பெய்யும் மழையின் நீர்த்துளிகள் எவ்வளவோ, அவ்வளவு பசுக்களை, நான் தானம் செய்தேன். (12)

தானம் வழங்கிய பசுக்கள் அனைத்தும் அதிகம் பால் சுரப்பவை; இளம் வயதுள்ளவை; சாதுவானவை; அழகும் நற்சுழிகளும் கபில நிறமும் கொண்டவை; கொம்பில் தங்கப்பூண்களும் குளம்புகளில் வெள்ளிச்சலங்கைகளும் பூண்டவை; அறநெறியில் பெறப்பட்டவை; பட்டாடையும் பூமாலையும் அணிந்து அழகாக விளங்கும் அவற்றைக் கன்றுகளுடன் தானம் செய்தேன். (13)

எம்பெருமானே! அந்தப் பசுக்களை, என்னிடம் தானம் பெற்றவர்கள் இளைஞர்களான சீரிய அந்தணர்கள். அவர்கள் வைராக்கியம், மகிழ்ச்சி, ஒழுக்கம், அமைதி முதலிய நற்குணசீலர்கள்; ஏழ்மையில் வாழும் குடும்பத்தினர்; உண்மையுரைப்பதே கொள்கையாக உடையவர்கள்; செருக்கற்ற தவசீலர்கள்; வேதமோதியவர்கள்; சீடர்களுக்குக் கல்விச் செல்வத்தை வாரி வழங்கும் வள்ளல்கள்; நல்லொழுக்கமே அவர்களது செல்வம். அப்படிப்பட்ட அவர்களை (இளம் அந்தணர்களை) ஆடை—ஆபரணங்களால் அலங்கரித்துப் பசுக்களைத் தானம் செய்தேன். (14)

பசுக்களைத் தவிர பூமி, தங்கம், வீடு, குதிரை, யானை, பணிப்பெண்களுடன் கன்னிகைகள், எள், வெள்ளி, படுக்கைகள், ஆடைகள், இரத்தினங்கள், வீட்டு உபகரணங்கள், ரதங்கள் முதலியவற்றையும் வழங்கினேன். வேள்விகள் புரிந்தேன். குளம் வெட்டுதல், பள்ளிகள் அமைத்தல் முதலிய சமுதாய நலன்களையும் செய்தேன். (15)

ஒரு சமயம், என்னிடம் தானம் பெறாத ஒரு சிறந்த அந்தணனின் பசு எப்படியோ தவறி, என் பசுக்கொட்டிலுக்குள் வந்து கலந்துவிட்டது. அதனை அறியாத நான், அந்தப் பசுவை மற்றொரு அந்தணருக்குத் தானம் கொடுத்தேன். (16)

அந்தப் பசுவின் உரிமையாளரான அந்தணர், வேறொருவர் தனது பசுவைக் கொண்டு செல்வதைக் கண்டதும், “அது என்னுடையது” என்று தானம் பெற்றுச் செல்பவரிடம் கூறினார். தானம் பெற்ற அந்தணரோ, “இது என்னுடையது. நிருக மகாராஜன் எனக்குத் தானமாகத் தந்தார்” என்று பதிலுரைத்தார். (17)

வாதிடும் அவ்விரு அந்தணர்களும் தங்கள் தங்கள் வாதத்தைக் கூறி, நீதி பெற என்னிடம் வந்தனர். அவர்களில் ஒருவர், “நீங்கள்தானே (இப்பசுவைத்) தானமளித்தீர்கள்” எனக் கூற, மற்றவர், “அப்படியானால் என் பசுவைத் திருடியவர் நீரே” என்றார். இதைக் கேட்ட எனக்குத் தலைச்சுற்றியது. (18)

தர்மசங்கடத்தில் அகப்பட்ட நான், இருவரையும் சமாதானம் செய்ய, “உயர்ந்த லட்சம் பசுக்களைத் தருகிறேன்; எனக்கு இதனைத் திருப்பித் தாருங்கள். (19)

உண்மைநிலை அறியாது தவறு செய்த இந்த அடிமையிடம் அருள்காட்டுங்கள். கொடிய நரகத்தில் விழ இருக்கிற என்னை, இந்தச் சங்கடத்திலிருந்து காப்பாற்றுங்கள்” என்று வேண்டினேன். (20)

“அரசே! என் பசுவைத் தவிர, நான் மற்றவற்றை ஏற்கமாட்டேன்” என்று கூறி, பசுவின் உரிமையாளர் நகர்ந்தார். தானம் பெற்றவரோ, “இந்தப் பசுவை விடுத்துத் தாங்கள் தருவதாகச் சொன்ன லட்சம் பசுக்களைத் தவிர, மேலும் பத்தாயிரம் பசுக்கள் தந்தாலும் யான் வேண்டேன்” எனக் கூறிச் சென்றார். (21)

தேவதேவனே! உலகின் நாதனே! இதற்கிடையில் நான் யமதூதர்களால் யம உலகிற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். அங்கு என்னை தர்மராஜன் கேட்டார்—— “அரசே! நீங்கள் முதலில் பாவத்தின் பயனை அனுபவிக்கிறீர்களா? அல்லது நல்வினைப் பயனையா? உமது தான—தர்மங்களுக்கான பயனாக, எனக்கும் தெரியாத எல்லையற்ற ஒளிமிக்க புண்ணிய உலகங்கள், உங்களுக்காகக் காத்திருக்கின்றன.” (22—23)

“தர்மராஜனே! நான் முதலில் பாவத்தின் பயனை அனுபவிக்க விரும்புகிறேன்” என்றதும், “கீழே விழுவாய்” என யமன் கூறினார். அதற்குள் நான் ஓணானாக மாறிக் கீழே விழுந்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். (24)

கேசவா! அந்தணர்களிடம் பக்திபூண்டு செல்வத்தை வாரி வழங்கிய, உமது தரிசனத்தை வேண்டி நிற்கும் இந்த அடிமைக்கு, முற்பிறவி நினைவு இன்றுவரை சிறிதும் குறையவில்லை. (25)

யோகநிலையில் ஆத்ம தரிசனம் பெற்றவர்கள் உபநிடதங்களில் கூறியபடி இரண்டற்ற நோக்கில் பரமாத்மாவான தங்களை, தங்கள் இதயத்தில் தியானிக்கிறார்கள். தாங்களோ புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர். தங்கள் தரிசனம் சம்சார துக்கம் அகலும்போதுதான் நேரும். அப்படியிருக்க, துன்பமளிக்கும் வினைப்பயனான கடும் துயரால் அறிவிழந்த எனக்கும் தரிசனம் அளித்தீர்களே? அதெப்படியோ? (அறியேன்.) (26)

விண்ணவர் வணங்கும் தேவதேவரே! கண்ணுக்குத் தெரிந்த—தெரியாத உலகத்தின் அனைத்துப் பிராணிகளுக்கும் தலைவரே! கோவிந்தா! புருஷோத்தமா! அனைவரது உள்ளத்திலும் விளங்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணா! அனைத்துப் பொறி—புலன்களுக்கும் அவற்றின் செயல்களுக்கும் தாங்களன்றோ இயக்குனர். அச்சுதா! அழிவற்ற தாங்கள், பக்தர்களைக் கைவிடாதவர். தங்களுடைய புகழ் எல்லையற்றது; எல்லாவற்றையும் தூய்மை செய்யவல்லது. (27)

பிரபுவே! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! தேவருலகு செல்லும் எனக்கு விடைகொடுங்கள். நான், எங்கு எந்நிலையிலிருந்தாலும் உமது திருவடிகளிலேயே என் மனம் பதிந்திருக்க வரம் அருளுங்கள். (28)

உலகைத் தோற்றுவித்து, அதன் செயலாகவும் காரணமாகவும் விளங்குபவரும், எவ்வித மாறுபாடுமற்றவரும், அழிவற்ற எல்லையற்ற மாயாசக்தியை உடையவரும், அனைத்து உலகங்களையும் தன்னுள் அடக்கிய ஸத் சித் ஆனந்தமயமாக விளங்குபவரும், அஷ்டாங்கயோகத்தின் பலனைக் கொடுக்கின்றவருமான தங்களை, நான் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன்.” (29)

இவ்வாறு துதித்த மன்னர் நிருகர், ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வலம் வந்து, தலை திருவடிகளைத் தொட வணங்கி, அனுமதி பெற்று, மக்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே உயர்ந்த விமானமேறிச் சென்றார். (30)

தேவகியின் புத்திரரும், அந்தண பக்தரும், தர்மமே வடிவானவருமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அரசர்களுக்கு அறநெறி புகட்ட, தன்னைச் சூழ்ந்திருப்பவர்களிடம் கூறினார்—— “அக்னி போன்று திறன் மிக்கவனேயாயினும், அந்தணரின் உடைமையைச் சிறிதளவே நுகர்ந்திருப்பினும், அதை அவனால் செரிக்க இயலாது. அவ்வாறிருக்க, தன்னையே தலைவனாக நினைத்துத் திமிர் கொண்ட அரசன், அதை ஜீரணிக்க முடியாது எனக் கூறவும் வேண்டுமா? (31—32)

ஆலகால விஷத்தை நான் விஷமாகக் கருதவில்லை. அதன் வலிமையை மாற்ற மருந்து உண்டு. (ஆனால்,) அந்தணரின் சொத்தே பெரும் விஷம் என்பர். (ஏனெனில்,) உலகில் அதற்கு மாற்று மருந்து எதுவுமில்லை. (33)

விஷம், உண்டவனை மட்டுமே அழிக்கும். நெருப்பு நீரால் தணியும். அந்தணரின் உடைமைப் பொருள் என்பது, அரணியைக் கடைந்தெடுத்த பெரு நெருப்பு. அது குலத்தை வேருடன் எரித்துவிடும். (34)

(குறிப்பு:— தீ நிலத்திற்கு மேலுள்ளதை எரிக்கிறது. ஆனால், அந்தணன் உடைமை என்ற தீ, நிலத்தடி வேரையும் எரிக்கும் திறன் உள்ளது.)

அறியாமையினால் அனுமதி பெறாது அனுபவிக்கப்படும் அந்தணர் சொத்து மூன்று தலைமுறைவரைதான் அழிக்கும். ஆனால், பலாத்காரமாகப் பறிக்கப்பட்டு அனுபவித்தால், அது, நம் தந்தை முதல் முன் பத்து முன்னோர்களின் தலைமுறைகளையும், நம் மகன் முதல் பின் பத்து தலைமுறைகளையும் அழிக்கும். (35)

அரசச் செல்வச்செருக்கால் அறிவிழந்து, சிறுபிள்ளைத்தனமாக அந்தணர் செல்வத்தைத் தன்னுடையதாக ஆக்கிக் கொள்ள நினைக்கும் அரசர்கள், நரக வழியில் தங்களை இட்டுச் செல்கிறார்கள். உண்மையில் அறிந்தே நரகத்தில் தாங்கள் வீழ்வதை, அவர்கள் உணர்வதில்லை. (36)

தன் பொருளைப் பிறருக்கு வாரி வழங்குகிற குடும்பிகளான அந்தணர்கள், தங்கள் உடைமையிழந்து வாடி வருந்தும்போது, அவர்கள் கண்களிலிருந்து பெருகுகின்ற கண்ணீர்த் துளிகள் நிலத்தில் விழுந்து, எந்த அளவு மண்துளிகளை நனைக்கின்றனவோ, அத்தனை ஆண்டுகள், அந்தணர் உடைமையை அறநெறி தவறிப் பறித்த அரசர்களும், அவரது குலத்தவரும் தடையின்றி, கும்பீபாக நரகத்தில் வீழ்ந்து துன்புறுவர். (37—38)

தானே முன் அளித்ததாயினும், பிறர் அளித்ததாயினும், அந்தணரின் வாழ்க்கைக்கு உதவுகிற உடைமைகளைப் பறிப்பவன், அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் மலப்புழுவாக நெளிவர். (39)

ஆகவே, நான் பெரிதும் விரும்புவது, என் பொக்கிஷத்தில் அந்தணரது செல்வம் தவறியும் கலக்கக் கூடாதென்பதே. பேராசையால் அதனைப் பறிக்க நினைப்பவர் ஆயுள் குன்றி, பதவி அல்லது அரசை இழந்து, நாடு கடத்தப்பட்டுத் தவிப்பார்கள். மறுபிறப்பில் கொடும்பாம்புகளாகப் பிறப்பார்கள். (40)

யாதவர்களே! என்னைச் சார்ந்த அந்தணர் தவறு செய்திருந்தாலும், அவரிடம் பகை பாராட்டாதீர்கள். கொல்ல வந்தாலும், வெகுவாகச் சபித்தாலும், அவர்களைத் தினமும் வணங்குங்கள். (41)

நான் எவ்வாறு மனம் ஒன்றுபட்டு கவனத்துடன் அந்தணர்களை மூன்று வேளைகளிலும் வணங்குகிறேனோ, அவ்வாறே நீங்களும் வணங்குங்கள். இதில் தவறுபவர்கள் எனது தண்டனைக்குரியவரே. (42)

அந்தணர்களின் பொருள் பறிக்கப்படின், பறிப்பவன் அதையறியாது செய்திருப்பினும் கீழ்நிலை (நரகத்தை) அடைகிறான். அறியாமல் நிருகன் செய்திருந்தாலும் அந்தணரின் பசு, அவரைக் கீழ்நிலைக்குத் தள்ளிற்றல்லவா?” (43)

மோட்சத்தைக் கொடுக்கின்றவரும், அகில உலகையும் தூய்மைப்படுத்துகிறவருமான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், துவாரகைவாசிகளுக்கு இவ்வாறு அறிவுரை கூறித் தன் திருமாளிகைக்குச் சென்றார். (44)

(குறிப்பு:— பகவான், அர்ஜுனனை நிமித்தமாக வைத்து, உலகினருக்கு ஸ்ரீமத் பகவத்கீதையை உபதேசித்ததுபோல், இங்கு துவாரகைவாசிகளை நிமித்தமாக வைத்து, அறநெறிகளை உபதேசித்தார்.)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் அறுபத்து நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

அறுபத்தைந்தாவது அத்தியாயம் — பலராமன் கோகுலம் செல்லுதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— கௌரவ குல திலகமே! பகவான் பலராமன் தன் உற்றார்—உறவினர்களைக் காண விரும்பி, ஆர்வத்தோடு ரதமேறி, நந்தகோகுலம் சென்றார். (1)

வெகுநாட்களாக, பலராமனைக் காணத் துடிக்கும் கோபர்களும் கோபிகைகளும், அவரைக் கண்டதும் கட்டியணைத்து மகிழ்ந்தனர். பலராமன் பெற்றோர்களான நந்தரையும் யசோதையையும் வணங்க, அவர்கள் அவரை வாழ்த்திக் கொண்டாடினர். (2)

“பலராமா! நீ, எல்லோருக்கும் ஈசுவரன். நீயும், உன் தம்பியும் எங்களை எப்போதும் காத்தருள வேண்டும்” என்று வேண்டி, மடியிலமர்த்திக் கட்டித் தழுவி, ஆனந்தக் கண்ணீரால் அவரை நீராட்டினர். (3)

பலராமன் முதியவர்களை வணங்க, இளைஞர்கள் பலராமனை வணங்கினர். வயதிற்கும் நட்பிற்கும் உறவிற்கும் ஏற்றவாறு கூடி மகிழ்ந்தனர். (4)

கோபர்களை அணுகிய பலராமன் சிலரைக் கைகுலுக்கியும், சிலரோடு இனிமையாகப் பேசியும், சிலரைக் கட்டியணைத்தும் மகிழ்ந்தார். பின் களைப்பு நீங்கிச் சுகமாக அமர்ந்ததும், அவர்கள் பலராமனைச் சூழ்ந்து கொண்டு நலம் விசாரித்தனர். (5)

தாமரைக் கண்ணனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே தங்கள் உடல், பொருள், ஆவி ஆகிய அனைத்தையும் ஒப்படைத்திருந்த கோபர்கள், தங்கள் நலனைப் பற்றி பலராமன் விசாரித்ததும் அன்பால் தழுதழுத்த குரலுடன் கேட்கலாயினர். (6)

“ராமா! நமது உறவினர்கள் அனைவரும் நலம் தானே? இப்போது மனைவி—மக்களுடன் கூடிய நீங்கள், எங்களை எப்போதாவது நினைப்பதுண்டா? நல்லவேளை, கம்சன் அழிக்கப் பட்டான். தேவகி—வசுதேவர் முதலிய நம் உறவினர்களும் துயரிலிருந்து விடுபட்டனர். காலயவனன் முதலிய பகைவர்களை அழித்தும், ஜராஸந்தன் போன்றவர்களை வென்றும், இப்பொழுது நல்ல பாதுகாப்பாக துவாரகையில் வசிக்கிறீர்கள். அதுவே நம் பாக்கியம்.” (7—8)

பலராமனைக் காண ஆர்வத்துடன் வந்த கோபிகைகள் சிரித்துக் கொண்டே ராமனிடம் கேட்டனர்—— “பலராமா! நகரத்துப் பெண்களுக்கு இனியவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் நலமாக இருக்கிறாரா? (9)

உறவினர்களையும் தாயையும் தந்தையையும் அவர் நினைப்பதுண்டா? தன் தாயைக் காண ஒரு தடவையாவது வருவாரா? தடந்தோள் கொண்ட அவர், எங்களது பணிவிடைகளை எப்போதாவது நினைத்துக் கொள்கிறாரா? (10)

பிரபோ பலராமா! அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்காக தாய், தந்தை, சகோதரர்கள், கணவன், புதல்வர்கள், சகோதரிகள் என எந்நாளும் விலக்க முடியாத நெருங்கிய உறவினர்களையும் துறந்துவிட்டோம். (11)

ஆனால், அவர் எங்கள் நட்பையும் காதலையும் அப்பொழுதே துண்டித்துவிட்டு, எங்களை முற்றிலுமாக விட்டுச் சென்றார். போகும்போது, ‘கோபியர்களே! நாங்கள் உங்களுக்குக் கடன்பட்டிருக்கிறோம். உங்கள் அன்பிற்கு எங்களால் ஈடு செய்ய இயலாது’ என்று இனிக்க இனிக்கப் பேசிய பேச்சை, எந்தப் பெண்தான் நம்பாமலிருப்பாள்? (என்றாள், ஒருத்தி.) (12)

(மற்றொருத்தியோ) சஞ்சல புத்தி கொண்டு செய்நன்றி மறந்த அவரது பேச்சை, அறிவாளிகளான நகரத்துப் பெண்கள் எவ்வாறு நம்புவார்கள்? அழகிய அவரது புன்சிரிப்பு, கனிந்த கடைக்கண் பார்வை காரணமாக, காமம் மிகுந்து துடிக்கிற நம் போன்ற பெண்கள்தான் விசித்திரமாகப் பேசுகிற அவரது பேச்சை நம்பி ஏற்பர். (அல்லது) நாமோ அறிவற்ற ஆயர்குலப் பெண்கள். அவரது கவர்ச்சியான பேச்சில் மயங்கினோம். ஆனால், நகரப்பெண்கள் அறிவாளிகள். அவர்கள் இவரது பேச்சில் மயங்க மாட்டார்கள். அப்பொழுது வேறொரு கோபி, ‘அடி போடி! ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வாக் ஜாலக்காரன். பலவிதமான இனிய பேச்சுக்கள் பேசியிருப்பான். அவனது அழகிய புன்சிரிப்பு, கனிந்த காதல் வார்த்தை, இனிய கடைக்கண் பார்வை முதலியன கண்டு, நகரத்துப் பெண்களும் காதல் கொண்டு மயங்கி, அவன் வலையில் விழுந்திருப்பார்கள்!’ (என்றாள்.) (13)

கோபிகைகளே! வீணாக அவரைப் பற்றி ஏன் பேசுகிறீர்கள்? (பொழுது போகவில்லை எனில்) வேறு பேச்சு பேசுங்கள். நாமில்லாமல் அவர் பொழுது போக்குவாராயின், நமக்கும் அவரைப் பற்றிப் பேசாமலேயே ஏன் பொழுது போகாது? (என்றாள், மூன்றாமவள்.)” (14)

இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் புன்சிரிப்பு, இனிய பேச்சு, அழகிய கடைக்கண் பார்வை, ஒய்யார நடை மற்றும் அன்புடன் தழுவி அணைத்தலையும் நினைத்து, மனமுருகிய அந்தப் பெண்கள் தேம்பித் தேம்பி அழுதனர். (15)

அழகான சொற்களால் ஆறுதல் கூறிப் பிறரைத் தன்வயப்படுத்துவதில் கைதேர்ந்த பகவான் பலராமன் மனத்தைக் கவர்ந்திழுக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது செய்திகளைக் கூறி, அவர்களை ஆறுதலடையச் செய்தார். (16)

மது (சித்திரை) மாதத்தையும், மாதவ (வைகாசி) மாதத்தையும் பலராமன் அங்கேயே தங்கிக் கழித்தார். இரவு நேரங்களில் கோபிகைகளின் மனம் களிக்கும்படி அவர்களுடன் கழித்தார். (17)

(அன்றொரு நாள்) யமுனைக்கு அருகிலிருந்த உய்யானவனத்தில் பூர்ணசந்திரனது நிலவு எங்கும் பரவியிருந்தது. ஆம்பல் பூக்களின் நறுமணம் நிரம்பிய காற்று வேறு. அங்கு கோபிகைகளோடு பலராமன் பொழுது போக்கினார். (18)

வருணனால் அனுப்பப்பட்ட அவர் மகள், ‘வாருணீதேவி’ என்னும் மதுபானத்தின் அதிஷ்டான தேவதை, மரப்பொந்திலிருந்து கசிந்துக் கீழிறங்கி, அந்தக் காட்டையே தன் நறுமணத்தால் மணக்கச் செய்தாள். (19)

மது தாரையின் இனிய நறுமணக் காற்றை முகர்ந்த பலராமன், அதனால் கவரப்பட்டு அழகிய கோபிகைகள் சூழ, அங்கு சென்று மதுவைப் பருகினார். (20)

கோபிகைகள் அவரது புகழ் பாட, மதுபானத்தின் போதையால் கண்கள் கலங்க, தன்னிலையிழந்த பலராமன், கழுத்தில் பூமாலையணிந்து காதில் குண்டலம் ஒளிர, வைஜயந்திமாலை பூண்டு, போதை மிகுந்து, வியர்வை முத்துமுத்தாக வெளிவர, புன்னகை பூத்த தாமரை போன்ற திருமுகம் மலர, அந்த வனத்தைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தார். (21—22)

ஈசனான பலராமன் ஜலக்கிரீடைக்காக யமுனையை அழைத்தார். ஆனால், ‘இவன் குடிபோதையில் இருக்கிறான்’ என்று, அவர் சொல்லைப் பொருட்படுத்தாமல் அவள் வராமலிருப்பது கண்ட பலராமன் கோபங்கொண்டு, தன் கலப்பை நுனியால் அவளைப் பற்றி இழுத்தார். (23)

“தீய எண்ணங்கொண்டவளே! நான் அழைத்தும் வராமல், என்னை அவமதித்து, உன் இஷ்டப்படி ஓடிக் கொண்டுள்ள உன்னைக் கலப்பையின் நுனியால் சுக்குநூறாகப் பிளக்கிறேன். பார்.” (24)

அரசே! இவ்வாறு மிரட்டப் பெற்ற யமுனை பயந்து நடுங்கி, பலராமனது திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கிக் கூறலானாள்—— “பெருந்தோள் படைத்த பலராமா! உமது ஆற்றலை நான் அறியேன். உலகின் தலைவரே! உமது ஓர் அம்சமான ஆதிசேஷனாலன்றோ இவ்வுலகம் தாங்கப்படுகிறது. பகவானே! விராட் வடிவினரே! பக்தர்களிடம் அன்பு கொண்டவரே! தங்களது பெருமையை உணராத நான், உம்மைச் சரணடைகிறேன். என்னை மன்னித்து விட்டுவிடுங்கள்!” (25—27)

இவ்வாறு வேண்டப் பெற்ற பகவான் பலராமன், யமுனையை மன்னித்து, ஆண்யானை பெண்யானைகளுடன் நீரில் விளையாடுவதுபோல் கோகுலத்துப் பெண்களுடன் யமுனையில் விளையாடலானார். (28)

விருப்பம்போல் நீரில் விளையாடி கரையேறிய பலராமனுக்கு, லக்ஷ்மிதேவி நீலப் பட்டாடைகளையும், விலையுயர்ந்த ஆபரணங்களையும், அழகிய மாலையையும் அளித்தாள். (29)

[குறிப்பு:—

வருணப்ரஹிதாம் சாஸ்மை

மாலாமம்லாநபங்கஜாம் ।

ஸமுத்3ராபே4 ததா2 வஸ்த்ரே

நீலே லக்ஷ்மீரயச்ச2த ॥

— விஷ்ணுபுராணம் 5/25/16

வருணனால் அனுப்பப்பட்டு வந்த லக்ஷ்மி வாடாத தாமரை மாலையையும், கடல் போல நிறமுள்ள இரு நீலப் பட்டாடைகளையும் பலராமனுக்கு அளித்தாள்.]

நீலப் பட்டாடைகளை உடுத்தி, தங்கமாலையையும் அணிந்து, நறுமணச் சந்தனம் பூசித் தன்னை நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்ட பலராமன், இந்திரனின் யானையான ஐராவதம் போல் அழகாக விளங்கினார். (30)

அரசே! எல்லையற்ற ஆற்றல் கொண்ட பலராமனின் பேராற்றலைப் பறைசாற்றுவதுபோல், பலராமனால் இழுக்கப்பட்ட வழியிலேயே இன்றும் யமுனை ஓடுகிறது. (31)

கோகுலத்துப் பெண்களின் இனிய உறவால் மனம் ஈர்க்கப்பட்டு உறவாடிய பலராமனுக்கு, அவ்விரண்டு மாத இரவுகளும் ஒரே நாள் இரவுபோல் கழிந்தன. (32)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் அறுபத்தைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

அறுபத்தாறாவது அத்தியாயம் — பௌண்டிரகன்—காசிராஜன் வதம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! பலராமன் நந்தகோகுலம் சென்றிருந்தபோது, அறிவற்ற கரூஷ தேசத்தரசன் பௌண்டிரகன், ‘நான்தான் வாசுதேவன்’ எனத் தூதன் வழியே, ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குச் செய்தி அனுப்பினான். (1)

“உலகத்தைக் காக்க அவதரித்த பகவான் வாசுதேவன் தாங்கள்தான்” என்று அறிவிலிகள் வஞ்சகப் புகழ் கூற, அதையே நம்பித் தன்னையே பகவான் அச்சுதனாக எண்ணிக் கொண்டான். (2)

அறிவிலாச் சிறுவன் (விளையாடும்போது) அரச வேடம்பூண்டு நடித்ததால், தன்னையே உண்மை அரசனாக எண்ணிக் கொள்வதுபோல், தன்னை வாசுதேவனாக எண்ணிய அந்த அறிவிலி பௌண்டிரகனும், எவராலும் உணர இயலாத திருவிளையாடல்கள் புரியும் துவாரகையில் விளங்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் தூதனை அனுப்பினான். (3)

அந்த தூதனும் துவாரகை சென்று, ‘ஸுதர்மா’ என்ற அரச சபையில் அமர்ந்திருக்கும் தாமரைக்கண்ணனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் பௌண்டிரக அரசன் கூறிய செய்தியைத் தெரிவித்தான். (4)

“அனைத்து உயிரினத்திடமும் பரிவு கொண்டு அவதரித்த வாசுதேவன், நான் ஒருவனே; வேறு எவருமில்லை. அதனால், நீ வைத்துக் கொண்ட வாசுதேவன் என்ற பொய்ப் பெயரை விட்டுவிடு. (5)

யாதவனே! எனது அடையாளங்களான சங்கு, சக்கரம் முதலியவற்றை நீ முட்டாள்தனமாகத் தரித்திருக்கிறாய். அவற்றை நீ விடுத்து, என்னைச் சரணடை. இல்லையேல் என்னோடு போர்புரி.” (6)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அப்போது அறிவிலியான கரூஷ அரசன் பௌண்டிரகனின் அந்தப் பிதற்றலைக் கேட்ட சபையிலிருந்த உக்ரஸேனர் முதலானோர் உரக்கச் சிரித்தனர். (7)

இவ்வாறு பரிகாசம் பேசின தூதுவனிடம் பகவான் பதிலுரைத்தார்—— “தூதனே! நீ உன் அரசனிடம் சென்று சொல். மூடனே! நீ சொன்ன என் அடையாளங்களான சக்கரம் முதலானவற்றை உன் மீதும், எந்த மூடர்களின் பேச்சைக் கேட்டு இவ்வாறு பிதற்றுகிறாயோ, அவர்கள் மீதும் விடுகிறேன். அறிவிலியே! நான், உன்னைக் கொன்றதும் இவ்வாறு பிதற்றுகிற உன் வாயை மூடிக் கொண்டு, பருந்தும் கழுகும் கொத்திப் பிடுங்க, பூமியில் விழுந்து கிடப்பாய். அப்போது, உன்னைக் குத்திக் குதறும் நாய்களுக்கு நீ உணவாவாய்.” (8—9)

இவ்வாறு பகவான் மறுத்துக் கூறியதனைத்தையும் தூதன், தன் அரசனிடம் கூறினான். (பௌண்டிரகன் அப்போது காசியிலிருந்ததால்) ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் தேரில் ஏறி, காசிக்குச் சென்றார். (10)

மகாரதனான பௌண்டிரகனும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது போர் முயற்சியை அறிந்து, இரு அக்ஷௌஹிணிப் படையுடன் நகரத்திலிருந்து வேகமாகப் புறப்பட்டான். (11)

அரசே! பௌண்டிரகனின் நண்பனான காசி மன்னனும் அவனுக்கு உதவ, மூன்று அக்ஷௌஹிணிப் படையுடன் பின் சென்றான். அப்பொழுது, பகவான் ஸ்ரீஹரி பௌண்டிரகனைப் பார்த்தார். (12)

அவன் சங்கு, சக்கரம், உடைவாள், கதை, சார்ங்கவில், ஸ்ரீவத்ஸம் முதலிய அடையாளங்களுடன் பொய்யான ஒரு கௌஸ்துபமணி, வனமாலை அணிந்து, மஞ்சள் பட்டாடை உடுத்தி, தேரில் கருடக் கொடியுடன் தலையில் விலைமதிக்கவொண்ணாத மகுடம் தரித்து, ஒளிரும் மகர குண்டலங்கள் பூண்டு விளங்கினான். (13—14)

நாடக அரங்கில் வருகிற அரச வேடம்பூண்ட நடிகனைப்போல் செயற்கையாக வேடமேற்று, தன் முன் நிற்கும் அவனைக் கண்ட ஸ்ரீஹரி, அவனது வேடம் தன்னைப் போலவே இருப்பது கண்டு வாய்விட்டு உரக்கச் சிரித்தார். (15)

(அப்பொழுது) பகைவர்கள் சூலங்கள், கதைகள், குண்டாந்தடிகள், சக்தி வேல், வாள், உலக்கை, பிராஸம், தோமரம், பட்டாக்கத்தி, அம்புகள் ஆகியவற்றால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தாக்கினர். (16)

யுக முடிவில் பிரளயகாலத் தீ, அனைத்துப் பிராணிகளையும் எரித்துப் பொசுக்குவது போல், ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பௌண்டிரகன் மற்றும் காசிராஜனின் யானைப்படை, குதிரைப்படை, காலாட்படை, தேர்ப்படை என நால்வகையான படைகளையும், கதை, கத்தி, சக்கரம் மற்றும் பாணம் ஆகியவற்றால் அழித்துக் கொன்றார். (17)

அந்தப் போரில் தேர்கள், குதிரைகள், யானைகள், காலாட்படைகள், கழுதைகள் மற்றும் ஒட்டகங்கள், பகவானின் சக்கராயுதத்தால் துண்டிக்கப்பட்டு மடிந்து மலைபோல் குவிந்தன. அதனால், அந்தப் போர்க்களம் ஸ்ரீருத்ரனின் உக்கிரமான விளையாட்டரங்கம் போல் காட்சியளித்தது. அதைக் கண்டு வீரர்களின் உற்சாகம் மேலும் வளர்ந்தது. (18)

அப்பொழுது ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பௌண்டிரகனிடம் கூறினார்—— “ஏ பௌண்டிரகா! ‘இப்பொழுதே என் அடையாளங்களான அஸ்திர—சஸ்திரங்களை விட்டுவிடு’ என, நீ தூதுவன் மூலமாக என்னிடம் தெரிவித்தபடி, இதோ, அந்த ஆயுதங்களை உன் மீது எறிகிறேன். அறிவற்றவனே! உன்னால் பொய்யாக ஏற்கப்பட்டுள்ள வாசுதேவன் என்கிற என் பெயரையும் நீ விடுமாறு செய்கிறேன். என்னால் உன்னோடு போரிட முடியாவிடில், நான் உன்னைச் சரணமடைவேன்.” (19—20)

இவ்வாறு அவனை நிந்தித்து, கூர்மையான அம்புகளால் பௌண்டிரகனது தேரை உடைத்து, அவனைத் தேரற்றவனாகச் செய்தார். மலையின் முகட்டை வஜ்ராயுதத்தால் இந்திரன் பெயர்த்ததுபோல், அவனது தலையைச் சக்கராயுதத்தால் வெட்டி வீழ்த்தினார். (21)

பின்னர், காசி மன்னனின் தலையை அம்புகளால், காற்று தாமரையை அறுத்தெறிவதுபோல் அறுத்துக் காசியில் விழச் செய்தார். (22)

இவ்வாறு தன்னிடம் பொறாமை கொண்ட பௌண்டிரகனை நண்பனுடன் அழித்த ஸ்ரீஹரி, ஸித்தர்கள் புகழ்ந்து கொண்டாடும் வரலாறு படைத்துத் துவாரகைக்குத் திரும்பினார். (23)

பௌண்டிரகனோ எப்பொழுதுமே பகவானை நினைத்ததால் உலகியல் கர்மவினை நீங்கி, பகவானைப் போன்ற வடிவம் பெற்று, அவருடன் இரண்டறக் கலந்தான். (24)

(காசி) அரண்மனை வாயிலில் குண்டலத்துடன் கூடிய தலையைக் கண்ட மக்கள், ‘இது என்ன? யாருடைய தலை?’ என்று ஐயங்கொண்டு சிந்தித்தனர். (25)

(தங்கள்) காசி மன்னனின் தலை என்பதை அறிந்த அவனது பட்ட மஹிஷிகளும் புதல்வர்களும் உற்றார்—உறவினர்களும் நகர மக்களும், “அரசே! நாதனே! நாங்கள் அனாதைகளானோமே! ஐயோ!” எனக் கதறியழுதனர். (26)

காசி மன்னனின் மகன் ஸுதக்ஷிணன், ‘தந்தையின் ஈமக்கடன்களைச் செய்தபின், தந்தையைக் கொன்றவனைக் கொன்று பழி தீர்ப்பேன்’ என்று தானே சபதமிட்டு, புரோகிதருடன் மிகவும் சிரத்தையுடன் காசி விசுவநாதரை வழிபட்டான். அவிமுக்தக்ஷேத்திரமான காசியில், அவனது வழிபாட்டால் மகிழ்ந்த சிவபெருமான் அவனுக்கு வரமளித்தார். தந்தையைக் கொன்றவனைக் கொல்லும் உபாயத்தை ஸுதக்ஷிணன் வரமாகக் கேட்டான். (27—29)

[குறிப்பு:— ‘கொல்லும் உபாயத்தை’ (வதோ4பாயம்) என்பதால் ‘கொல்லும் உபாயத்தைத்தான்’ கேட்டானேயன்றி, ‘வதத்தை’க் கேட்கவில்லை என்பது கருத்து.

அவிமுக்தக்ஷேத்திரம்:— பகவான் சிவபெருமான், பிரும்மதேவரின் ஐந்தாவது தலையைக் கொய்ததால் ஏற்பட்ட பிரும்மஹத்தி தோஷம் நீங்க, பதரிகாசிரமத்தில் தவஞ்செய்து வந்த ஸ்ரீநாராயண மஹரிஷியால் உபதேசிக்கப்பட்டு காசி வந்தபொழுது, அவர் கையில் ஒட்டியிருந்த பிரும்மகபாலம் கீழே விழுந்து, பிரும்மஹத்தி தோஷத்திலிருந்து விடுதலையடைந்தார். அன்று முதல் அவர் காசியைவிட்டுப் பிரிவதில்லை. ஆகையால், அவருக்கு ‘அவிமுக்தர்’ என்றும், காசிக்கு ‘அவிமுக்தக்ஷேத்திரம்’ என்றும் பெயர் வந்தது. (கந்தபுராணம்)]

“அந்தணர்களுடன் வேள்விக்கான மூன்று அக்னிகளில், சொன்ன வேலையை மட்டும் செய்கிற ஒரு ருத்விக் போல, தென்புறமுள்ள தட்சிணாக்னியில் பகைவர்களை அழிக்க வேண்டிய அபிசார முறைப்படி ஹோமம் செய். அந்த அக்னி, தன் பிரமத கணங்களுடன் தோன்றுவார். அந்தணர்களிடம் பக்தியற்றவர் மீது நீ அவரைத் தூண்ட, அவர் நீ நினைப்பதை நிறைவேற்றுவார்” என்று பரமசிவன் கூற, அவ்வாறே விரதம் பூண்டு ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கொல்ல அபிசார வேள்வி செய்யலானான். (30—31)

அப்பொழுது, அந்த அக்னி குண்டத்திலிருந்து, உருக்கிய தாமிரம் போன்ற செம்பட்டை கேசமும் மீசையும் கொண்டு தீப்பொறிகளை வாரி இறைக்கிற கண்களுடன், பயங்கரமான வடிவுடன் அக்னி தோன்றினார். (32)

தெற்றிப் பற்களும் நெரித்த புருவமும் பயங்கரமான முகமும் கொண்டு தன் நாக்கால் உதட்டோரங்களை நக்கிக் கொண்டு, ஆடையற்று தனது முத்தலைச் சூலத்தைச் சுழற்றிக் கொண்டு தீப்பிழம்பாகக் காணப்பட்டார். (33)

பனைமரம் போன்ற தன் நீண்ட கால்களால் பூமியை நடுங்கச் செய்து கொண்டு, பூதங்கள் சூழ, பத்து திக்குகளையும் நெருப்பால் எரித்துக் கொண்டு துவாரகை நோக்கி ஓடி வந்தார். (34)

துவாரகைவாசிகள் அனைவரும் தம்மை நோக்கி வருகிற அந்த அபிசார அக்னியைக் கண்டு, காட்டுத்தீயைக் கண்டு மான்கள் அஞ்சுவதுபோல் அஞ்சி நடுங்கினர். (35)

பயத்தால் நடுங்கிய மக்கள், அரசவையில் சொக்கட்டான் ஆடிக் கொண்டிருந்த பகவானிடம், “மூவுலகங்கட்கும் நாதனே! நகரை எரிக்கிற தீயிலிருந்து காப்பாற்றுங்கள்! காப்பாற்றுங்கள்!!” என வேண்டினர். (36)

தம்மை அண்டியவரைக் காத்தருளும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மக்களின் கூக்குரலைக் கேட்டு, அவர்கள் துன்பத்தையும் நடுக்கத்தையும் கண்டு சிரித்து, “பயப்படாதீர்கள்! நான் காப்பாற்றுகிறேன்” என்று அபயமளித்தார். (37)

அனைத்திற்கும் உள்ளும் புறமும் சாட்சியாக விளங்கும் பகவான், ‘இது மகேசுவரரின் செய்வினை’ என்றுணர்ந்து, அதனைக் குலைக்க, அருகிலிருந்த தன் சக்கராயுதத்திடம் உத்தரவிட்டார். (38)

முகுந்தனது ஸ்ரீசுதர்சன சக்கரம், கோடி சூரியர்களுக்கொப்பான ஒளியோடு ஊழிகாலத்து அக்னிபோல் ஜொலித்து, ஆகாயத்தையும் திசைகளையும் விண்ணையும் மண்ணையும் தன் பேரொளியால் பிரகாசிக்கச் செய்து, அந்த அபிசார அக்னியை அழித்தது. (39)

அரசே! சக்கரபாணி ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அஸ்திரக் கனலால் முகம் பிளக்க எதிர்த்துத் தாக்கப்பட்ட அந்த அபிசார அக்னி, திரும்பி காசி சென்று வேள்வி புரிந்தவர்களுடன் கூடியிருந்த ஸுதக்ஷிணனைச் சுட்டெரித்தது. அவன் செய்த அபிசாரம் அவனது அழிவிற்கே காரணமாகவுமாயிற்று. (40)

அந்த அபிசார அக்னியைத் தொடர்ந்து காசியினுள் நுழைந்த பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் சுதர்சன சக்கரம் சபா மண்டபங்கள், மாடமாளிகைகள், கடைகள், கோபுரங்கள், மதிற்சுவர்கள், கோட்டங்கள், கொத்தளங்கள், பொக்கிஷ அறைகள், குதிரை—யானை—தேர் முதலிய படைகள், உணவுச்சாலைகள் முதலிய அனைத்தையும் எரித்தது. (41)

ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் சுதர்சன சக்கரம் காசி முழுவதையும் எரித்துவிட்டு, அனைத்துலகும் மகிழத் திருவிளையாடல் புரியும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அருகில் திரும்பவும் வந்து சேர்ந்தது. (42)

புண்ணிய கீர்த்தியுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணனது இந்தப் பேராற்றலைப் பற்றிச் சொல்பவரும், ஈடுபாடு கொண்டு கேட்பவரும் தீவினைகள் அனைத்தினின்றும் விடுபடுவார்கள். (43)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் அறுபத்தாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

அறுபத்தேழாவது அத்தியாயம் — த்விவிதன் வதம்

அரசன் கேட்கிறான்—— அற்புதமான திருவிளையாடல்கள் புரியும் பலராமனின் ஒவ்வொரு செயலும் உலகினருக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு. அவரோ பேராற்றல் கொண்டவர். அனைத்துமறிந்த அவர் வேறு ஏதேனும் திருவிளையாடல்கள் புரிந்திருந்தால் அதனையும் கேட்க விரும்புகிறேன். (1)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— நரகாசுரனின் நண்பருள் ஒருவன் த்விவிதன் என்கிற வானரன்; சுக்ரீவனின் அமைச்சன்; மைந்தனின் சகோதரன்; மிகவும் வீரம் படைத்தவன். (2)

தன் நண்பன் நரகாசுரனின் அழிவிற்குப் பழி தீர்க்க எண்ணி, நகரம், கிராமம், சேரிகள் மற்றும் இடைச்சேரிகள் ஆகியவற்றைத் தீயிட்டுக் கொளுத்தி, ராஜ்யத்தில் குழப்பம் உண்டாக்கினான். (3)

ஒரு சமயம் மலைகளைப் பெயர்த்தெடுத்து, அந்த தேசத்தின் மீது எறிந்து தூளாக்கினான். தனது நண்பனைக் கொன்ற ஸ்ரீஹரி வாழும் துவாரகைக்கு அருகிலிருந்த ஆனர்த்த தேசத்தைப் (தற்கால கடியாவாட்) பெருமளவில் தாக்கினான். (4)

பத்தாயிரம் யானை வலுவுள்ள அவன், கடலின் நடுவில் நின்று, கைகளால் கடல் நீரை அள்ளி இறைத்துக் கடற்கரையோரப் பகுதிகளை மூழ்கடித்தான். (5)

அந்தத் தீயவன், மகரிஷிகளின் ஆசிரமங்களிலுள்ள பெரிய பெரிய மரங்களை முறித்துச் சாய்த்து, வேள்விக்கான அக்னி குண்டங்களில் சிறுநீர் பெய்து நெருப்பை அசுத்தமாக்கினான். (6)

குளவி, தன் கூட்டில் புழுவை வைத்து அதன் வாயை மூடுவதுபோல், திமிர் பிடித்த அவன் ஆண்களையும் பெண்களையும் மலைகளின் தாழ்வரைகளிலும் குகைகளிலும் அடைத்து, அதன் வாயிலைப் பாறாங்கல்லால் மூடினான். (7)

இவ்வாறு அந்தத் தேச மக்களுக்குக் கேடு விளைவித்து, குலப் பெண்களைக் கெடுத்தும் வந்த அவன், ஒரு சமயம் இனிய பாட்டொலிக் கேட்டு, ரைவதக மலைக்கு வந்தான். (8)

அங்கு யுவதிகளின் கூட்டத்தின் நடுவே தாமரை மாலையணிந்த மிக அழகிய வடிவுள்ள யாதவர்களின் தலைவரான பலராமனைக் கண்டான். (9)

அவர் வாருணீ மதுவைப் பருகி, போதையால் கண்கள் சுழலப் பாடிக் கொண்டு, மதம் பிடித்த யானைபோல் மேனி திமிர்த்து காணப்பட்டார். (10)

தீயவனான வானரன் மரத்தின் மீதேறிக் கிளைகளை உலுக்கிக் கொண்டு, தான் வந்திருப்பதைக் காட்டிக் கொள்ள ‘கிலகிலா’ எனச் சத்தம் போட்டான். (11)

பலராமனுடன் இருந்த அந்த பெண்கள், இயல்பாகவே சஞ்சல மனமும், கேலிச் சிரிப்பில் விருப்பமும் கொண்ட யுவதிகள். அவ்வானரத்தின் திமிரைக் கண்டு கைகொட்டிச் சிரித்தனர். (12)

பலராமன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அந்த வானரன் தன் புட்டத்தைக் காட்டியும், புருவத்தை நெரித்தும், பற்களை இளித்தும் எதிரில் வந்து, அந்தப் பெண்களை அவமதித்தான். (13)

சிறந்த வீரரான பலராமன் கோபம் கொண்டு அவ்வானரத்தைக் கல்லால் அடித்தார். அந்தக் கல் தன் மீது விழாமல் தவிர்த்த அந்த துஷ்டன், பலராமனிடமிருந்து மது கலயத்தைப் பறித்து உடைத்துப் பெண்களின் ஆடைகளைக் கிழித்துக் குதறிக் கேலி செய்து, பலராமனின் கோபத்தை மேலும் வளரச் செய்தான். (14—15)

பலம் பொருந்தியவனும் திமிர் மிக்கவனுமான அந்த வானரன், இவ்வாறு பலராமனை அவமதிக்கவே, அவனது தீச்செயலையும், அவனால் அழிக்கப்பட்ட நாட்டையும் கண்டு கோபம் கொண்ட பலராமன், அவனைக் கொல்லும் எண்ணத்துடன், கலப்பையையும் உலக்கையையும் கைகளில் எடுத்தார். வீரனான த்விவிதனும் ஆச்சா மரத்தைக் கையால் பெயர்த்தெடுத்து ஓடி வந்து, பலராமனின் தலையில் வேகமாக அடித்தான். அசையாமல் நின்ற பலசாலியான பலராமனும் தன் மீது வீழ்கிற மரத்தைக் கையால் பிடித்து, ‘ஸுநந்தம்’ என்ற உலக்கையால் அவ்வானரனை அடித்தார். உலக்கையால் தலையில் அடிக்கப்பட்ட வானரன், ரத்தம் தாரையாகப் பெருக, காவித்தூள் படிந்த மலைபோல் நின்றான். அவன், அந்தத் தாக்குதலைப் பொருட்படுத்தாமல், வேறொரு மரத்தை வலுவுடன் பிடுங்கி, தன் பலத்தால் அதன் இலைகளை உதிர்த்து, கோபத்தோடு பலராமனை அடிக்க, அவர் அதனைச் சுக்குநூறாகப் பிளந்தெறிந்தார். மறுபடியும் மற்றொரு மரத்தைக் கோபத்துடன் வானரன் எறிய, பலராமன் அதனையும் சுக்குநூறாகப் பிளந்தெறிந்தார். (16—21)

இவ்வாறு போர் புரியும் பகவான் பலராமன், ஒவ்வொரு மரத்தையும் முறித்தெறிய, அவன் திரும்பத் திரும்ப ஒவ்வொரு மரமாகப் பிடுங்கவே, காடாக இருந்த இடம், மரமே இல்லாமல் பாழானது. (22)

பின், வானரன் கோபவெறி கொண்டு பலராமன் மீது கல்மாரி பொழிந்தான். உலக்கை ஏந்திய பலராமன், அவற்றை விளையாட்டுப்போல் தூள்தூளாக்கினார். (23)

அவ்வானரத் தலைவன், பனைமரம் போன்ற தன் கைகளை முட்டியாக மடக்கி, பலராமன் மார்பில் குத்தினான். (24)

யதுகுல திலகமான பலராமனும் உலக்கையையும் கலப்பையையும் கீழே எறிந்துவிட்டு, கைகளால் அவனது முகத்தில் குத்தினார். அவன் ரத்தம் கக்கி இறந்து விழுந்தான். (25)

கௌரவகுலச் சுடரே! (பரீக்ஷித்!) கடலில் புயற்காற்றால் தத்தளிக்கும் கப்பல் போல, அவன் விழுந்த வேகத்தால் நீர்வீழ்ச்சிகளுடன் கூடிய அந்த மலையானது, சிகரங்களுடனும் மரங்களுடனும் குலுங்கியது. (26)

வானில் தேவர்கள் ‘வெல்க, வெல்க’ என்றும், சித்தர்கள் ‘வணக்கம், வணக்கம்’ என்றும், முனிவர்கள் ‘நன்று, நன்று’ என்றும் வாழ்த்தி மலர்மாரி பெய்தனர். (27)

இவ்வாறு உலகைத் துன்புறுத்திய த்விவிதனை அழித்த பகவான் பலராமன், மக்களனைவரும் புகழ்ந்து பாராட்ட, தன் நகரான துவாரகைக்குத் திரும்பிச் சென்றார். (28)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் அறுபத்தேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

அறுபத்தெட்டாவது அத்தியாயம் — பலராமனின் வெற்றியும், ஸாம்பனின் திருமணமும்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! போர்களில் வெற்றியே பெறுகிற ஜாம்பவதியின் மகனான ஸாம்பன், சுயம்வரத்தில் துரியோதனனின் மகள் லக்ஷ்மணையைப் பறித்து வந்தான். (1)

இதனால் கோபம் கொண்ட கௌரவர்கள், “அடக்கமற்ற இந்தச் சிறுவன் நம்மை அவமதித்து, அவனை விரும்பாத நம் பெண்ணை வலுவில் பறித்துச் சென்றுள்ளான். வினயமற்ற அவனைக் கட்டிப் போடுங்கள். நாம் இரக்கப்பட்டு வழங்கிய செழிப்பான பூமியை ஆண்டு அனுபவிக்கும் அந்த யாதவர்கள், நம்மை என்ன செய்ய முடியும்? ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் புதல்வன் பிடிபட்டதையறிந்து யாதவர்கள் இங்கு வந்தால், பிராணாயாமத்தால் அடங்கிய ஐம்பொறிகள் போல், தங்கள் செருக்கடங்கி அமைதி பெறுவார்கள்” என்று கூறினர். (2—4)

இவ்வாறு பேசிய கர்ணன், சலன், பூரிசிரவஸ், யக்ஞகேது, துரியோதனன் முதலானோர் வயது முதிர்ந்த கௌரவப் பெரியோர்களின் அனுமதி பெற்று, ஸாம்பனைச் சிறைபிடிக்கச் சென்றார்கள். (5)

பெருவீரனான ஸாம்பன், தன்னை விரட்டி வருகிற திருதராஷ்டிர மைந்தர்களைக் கண்டு, வலிமைமிக்க வில்லேந்தித் தனித்து சிங்கம்போல் எதிர்த்து நின்றான். (6)

கோபங்கொண்ட அவர்கள் கர்ணனை முன்னிருத்தி, அவனைப் பிடிக்க நினைத்து, ‘நில், நில்’ என்று முழங்கி நெருங்கி, கையில் வில்லேந்தி பாணங்களைப் பொழிந்தனர். (7)

கௌரவர்களில் சிறந்தவரே! அற்ப மிருகங்களால் தாக்கப் பெற்ற சிங்கக்குட்டிபோல், கௌரவ வீரர்களால் தாக்கப் பெற்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணகுமாரனான அந்த யாதவ வீரனுக்கு, அவர்கள் செயல் பொறுக்கவில்லை. (8)

வீரனான அவன், தன் வலிமைமிக்க வில்லை வளைத்து நாணேற்றி, ஆறு தேர்களில் தன்னை எதிர்த்து வருகிற கர்ணன் முதலிய ஆறு வீரர்களை, ஆறு பாணங்களால் ஒரே சமயத்தில் தாக்கினான். (9)

நான்கு பாணங்களால் நான்கு குதிரைகளையும், ஒவ்வொரு பாணத்தால் சாரதிகளையும், தேரில் அமர்ந்துள்ள வீரர்களையும் தாக்கினான். பெருத்த வில்லாளிகளான அவர்கள், அவனது செயலைப் பெரிதும் மதித்துப் பாராட்டினார்கள். (10)

அவர்களில் நால்வர், நான்கு பாணங்களால் ஸாம்பனின் நான்கு குதிரைகளைக் கொன்றனர். ஒருவன் சாரதியைக் கொன்றான். மற்றொருவன் அவனது வில்லை முறித்தார். இவ்வாறு அவர்கள் அவனைத் தேரிழந்தவனாக்கினர். (11)

இவ்வாறு போரில் மிகவும் கஷ்டத்துடன் அவனை ரதமிழக்கச் செய்து, (கயிற்றால்) கட்டி, அவனையும், தங்கள் பெண்ணையும் வெற்றி முழக்கத்துடன் தம் நகருக்கு அழைத்துச் சென்றனர். (12)

அரசே! நாரதர் வாயிலாக இதனை அறிந்த யாதவர்கள் கோபம் கொண்டு, உக்ரஸேன மகாராஜாவின் கட்டளையையேற்று கௌரவர்களை எதிர்க்க முனைந்தனர். (13)

கலகத்தையே இயல்பாகவுடைய கலியின் பாவங்களைத் துடைக்கும் பலராமன், போருக்குத் தயாரான யாதவ வீரர்களைச் சமாதானம் செய்தார். பகைமையால் நேர்கிற துயரைத் தடுக்க நினைத்த அவர், கௌரவர்களுக்கும் யாதவர்களுக்குமிடையே போரை விரும்பவில்லை. பலராமன், சூரியனைப் போன்ற ஒளிமிக்க தேரில் அமர்ந்து, அந்தணர்களும் யதுகுலத்து முதியோர்களும், சுக்கிரன் முதலிய கிரகங்களால் சூழப் பெற்ற சந்திரனைப் போல், தன்னைச் சூழ்ந்துவர ஹஸ்தினாபுரம் சென்றார். (14—15)

ஹஸ்தினாபுரம் சென்ற பலராமன், அருகிலிருந்த உபவனத்தில் தங்கி, கௌரவர்களின் மனநிலையை அறிய, திருதராஷ்டிரரிடம் உத்தவரை அனுப்பினார். (16)

திருதராஷ்டிரர், பீஷ்மர், துரோணர், பாஹ்லீகர், துரியோதனன் ஆகியோரை முறைப்படி வணங்கிய உத்தவர், பலராமன் வந்திருப்பதைத் தெரிவித்தார். (17)

அன்புமிக்க நண்பன் பலராமன் வந்துள்ளதை அறிந்து மகிழ்ந்த அவர்கள், உத்தவருக்கு மரியாதை செய்துவிட்டு, பலராமனை வரவேற்க மங்களப் பொருட்களைக் கையில் ஏந்தி எதிர்கொண்டு சென்றனர். (18)

அவரை முறைப்படி வரவேற்று பசுவையும் அர்க்கியத்தையும் அளித்தனர். பலராமனின் பெருமை உணர்ந்த அவர்கள், அவரைத் தலைதாழ்த்தி வணங்கினர். (19)

தம் உறவினர்களின் நலம் வினவி மகிழ்ந்த பலராமன், ஒருவருக்கொருவர் நலத்தையும் ஆரோக்கியத்தையும் விசாரித்து, மங்கள வாழ்த்து கூறிக் கொண்ட பின்னர், குழப்பமற்ற உறுதியான தன் எண்ணத்தைச் சொன்னார். (20)

“அரசருக்கரசர் பிரபுவான உக்ரஸேனர், உங்களுக்கு ஆணையிட்டுள்ளதைக் கருத்துடன் கேட்டுத் தாமதமின்றிச் செயல்படுங்கள். (21)

அறவழியில் தனித்துப் போராடிய வீரனை, நீங்கள் பலர் ஒன்றுசேர்ந்து முறை தவறி வென்று, சிறைபிடித்ததை உறவினரின் ஒற்றுமையை விரும்பிப் பொறுத்துக் கொள்கிறேன்.” (22)

வீர்யம், சூரத்தனம் மற்றும் வலிமைக்கேற்ப, தன் சக்திக்கு உகந்தவாறு பலராமன் கூறியதைக் கேட்ட கௌரவர்கள் கோபமடைந்து பேசினார்கள்—— “ஓ! இது வியப்பிற்குரியதுதான். காலத்தின் கொடுமையால் காலில் அணியும் செருப்பு, மகுடம் தாங்கும் தலைமீது அமர விரும்புகிறதே! (23—24)

குந்திதேவியை பாண்டுவிற்குக் கொடுத்துப் பெற்ற உறவால் ஒன்றாக உறங்குவது, உட்காருவது, உணவு அருந்துவது என்று சமநிலை பெற்ற யாதவர்கள், நாம் தந்த அரச சிங்காசனம் ஏறி, நமக்குச் சமமாயினர். (25)

நமது கவனக்குறைவால் இந்த யாதவர்கள், சாமரம், விசிறி, சங்கு, வெண்கொற்றக்குடை, கிரீடம், சிங்காசனம், உயரிய படுக்கை, அரச மரியாதை போன்றவைகளைப் பெற்று அனுபவிக்கின்றனர். (26)

போதும்! போதும்! யாதவர்களிடம் அரசச் சின்னங்கள் இருந்தது போதும். பாம்பிற்குப் பால் வார்த்தால், அது பால் தந்தவனையே கடிக்கும் என்பதுபோல், நம் கருணையால் வளர்ச்சி பெற்ற யாதவர்கள், வெட்கமின்றி நமக்கே எதிரிகளாகி ஆணையிடுகிறார்கள். (27)

சிங்கம் கவ்விய பொருளை ஆடு பிடுங்க முடியாதது போல், பீஷ்மர், துரோணர், அர்ஜுனன் போன்ற கௌரவ குலத்தைச் சேர்ந்த வீரர்களான நாமே அளித்தாலன்றி, அவற்றை இந்திரன்கூட நம்மிடமிருந்து பறிக்க முடியாது.” (28)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரதகுலத்திலகமே! நற்குடிப் பிறப்பு, உறவினரின் ஆற்றல், செல்வச்செழிப்பு ஆகியவற்றால் செருக்கு கொண்டு உலக மரியாதை தெரியாத அவர்கள், பலராமனைப் பற்றித் தவறான வார்த்தைகளைப் பேசிவிட்டு, நகரத்திற்குள் சென்றனர். (29)

கௌரவர்களின் பண்பின்மையைக் கண்டு அவர்களது இகழ்ச்சிச் சொற்களைக் கேட்ட பலராமன், பிறர் காணவொண்ணா கோபத்தால் கொதித்தெழுந்து, நடுநடுவே சிரித்துக் கொண்டே கூறலானார்—— “பலவகையிலும் மேலோங்கித் திமிர்த்து நிற்கும் தீயவர்கள், அமைதியை விரும்ப மாட்டார்கள் என்பது சர்வ நிச்சயம். மாட்டிற்குத் தடியடி போல், இவர்களுக்குத் தண்டனைதான் அடக்கம் தரும். (30—31)

யாதவர்களும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் மிகவும் கோபம் கொண்டு போருக்கு முனைந்தனர். ஆனால், நான்தான் அவர்களைச் சமாதானப்படுத்தி, இருபுறமும் அமைதியை விரும்பி, இங்கே வந்தேன். (32)

மதியீனத்தால் அகங்காரம் கொண்டு கலகத்தில் ஈடுபடுகிற தீயவர்களான இவர்களோ, என்னை இகழ்ந்து சொல்லத்தகாத சொற்களைத் திரும்பத் திரும்பக் கூறினர். (33)

இந்திரன் முதலிய திக்பாலகர்களே உக்ரஸேனரின் ஆணைக்குக் கட்டுப்படுகிறார்கள். போஜர்கள், விருஷ்ணிகள், அந்தகர்கள் முதலியோரின் குலத்தலைவரான அந்த உக்ரஸேனர், அரசருக்கு அரசர் அல்லவா?” (34)

‘இந்தத் தீயவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையுமல்லவா நிந்தனை செய்தனர்’ என்பதால் சினங்கொண்ட பலராமன் மேலும் கூறுகிறார்—— “ஸுதர்மா என்ற இந்திர சபையில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் உரிமையோடு உட்காருகிறார். பாரிஜாதம் என்ற தேவருலக மரத்தைப் பூவுலகில் கொணர்ந்து அனுபவிக்கிறார். அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அரச சிம்மாசனத்திற்கு ஏற்றவரல்ல. இல்லையா? (ஏற்றவர் என்பது கருத்து.) (35)

அகில உலகின் ஈசுவரியான ஸ்ரீலக்ஷ்மிதேவியே, எவரது திருவடிகளைப் பணிவிடை புரிந்து சேவிக்கிறாளோ, அந்த ஸ்ரீலக்ஷ்மியின் மணாளனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அரச மரியாதைக்குத் தகுதியற்றவரா? (36)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித் தாமரைகளின் (மகரந்தப்) பொடி, சான்றோர்களால் போற்றப்படுகிற கங்கை முதலிய புண்ணிய நதிகளையும் புனிதமாக்குகிறது. லோகபாலகர்கள் அனைவரும் தங்கள் முகுடத்தில் அவரது திருவடித்துகள்களைத் தாங்கி ஏற்கின்றனர். மேலும், அவரது அம்சங்களான பிரும்மதேவர், பரமசிவன், மகாலக்ஷ்மி, ஆதிசேஷனாகிய நான் எல்லோரும் அவரது பாததூளிகளை எப்போதும் தலையாலே தாங்கி வருகிறோம். அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு சிங்காசனம் ஒரு பொருட்டா? (37)

கௌரவர்கள் அளித்த ஒரு சிறு தேசப் பகுதியை யாதவர்கள் அனுபவிக்கிறார்களாம்! நாங்கள் காலணியாம்! அவர்கள் தலையாம்! அப்படித்தானே? (38)

ஆச்சரியம்! செல்வச்செருக்கால் மதர்த்துள்ள இவர்கள், மது அருந்தியவர் போலத் தற்பெருமையுடன் பேசுகிற தொடர்பில்லாத வறண்ட பேச்சை, இவர்களை அடக்கும் திறன் கொண்ட எவன்தான் பொறுத்துக் கொள்வான்? (39)

இன்றே, இப்பொழுதே, பூமியைக் கௌரவர்களே இல்லாததாக ஆக்கிவிடுகிறேன்” எனக் கூறிய பலராமன், கலப்பையை ஏந்தி, மூவுலகையும் எரிப்பவர்போல் கோபவெறி கொண்டு புறப்பட்டார். (40)

அவர் கோபத்துடன் கலப்பையின் நுனியால் ஹஸ்தினாபுர நகரையே அடியோடு தூக்கி, கங்கையில் இழுத்துத் தள்ள முனைந்தார். (41)

அவ்வாறு இழுக்கப்படுகிற ஹஸ்தினாபுரம் கடலில் தத்தளிக்கும் ஓடம் போன்றிருந்தது. கங்கையில் விழுகிற நகரத்தைக் கண்ட கௌரவர்கள் மிகவும் பயந்து நடுங்கினர். (42)

உயிர் வாழ விரும்பிய கௌரவர்கள், தங்கள் குடும்பத்துடன் லக்ஷ்மணையோடு ஸாம்பனையும் அழைத்துக் கொண்டு கைகூப்பியவண்ணம் பிரபுவான பலராமனைச் சரணடைந்தனர். (43)

“அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக விளங்கும் ராமா! ராமா! உங்கள் பெருமையை உணராமல் மதிகெட்ட தீய எண்ணம் கொண்ட எங்கள் தவற்றைப் பொறுத்தருள வேண்டும். (44)

உலகின் தோற்றம், இருப்பு மற்றும் அழிவிற்குப் பிறரது உதவியை எதிர்பாராத தாங்கள் ஒருவரே காரணம். பிரபுவே! உலகையே விளையாட்டுப் பொருளாக்கி, தாங்கள் விளையாடுகிறீர்கள் என்று பெரியோர் கூறுகிறார்கள். (45)

முடிவற்றவரே! ஆயிரம் தலைகள் கொண்ட தாங்களே, இவ்வுலகை விளையாட்டாகத் தலையிலே தாங்குகிறீர். இறுதியில் உலகைத் தன்னுள் அடக்கிக் கொண்டு, இரண்டற்றவராகத் தனித்துப் படுத்திருக்கிறீர். (46)

உலகைத் தாங்கவும் வாழவிடவும் சத்துவ குணத்தை ஏற்று நிற்கும் தங்களது கோபம், எல்லோருக்கும் வழிகாட்டுவதற்கேயன்றி, பகையாலோ பொறாமையாலோ அல்ல. (47)

எல்லா உயிரினங்களுக்கும் ஆத்மாவே! எல்லா ஆற்றலையும் கொண்டவரே! அழிவற்றவரே! உங்களுக்கு வணக்கம். உலகைப் படைத்த ஈசனே! உங்களுக்கு வணக்கம். நாங்கள் உங்களைச் சரணமடைந்தோம். அருள்கூர்ந்து எங்களைக் காப்பாற்றுங்கள்.” (48)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— நகரமே தத்தளிக்க, இவ்வாறு சரணடைந்து பயந்து நடுங்குகிற கௌரவர்கள், பலராமனைத் துதித்து மகிழ்விக்கவே, அவர் அமைதியுற்று, ‘பயப்படாதீர்கள்’ என்று அபயமளித்தார். (49)

துரியோதனன், தன் புதல்விக்கான திருமணச் சீராக, அறுபது வயது முதிர்ந்த ஆயிரத்து இருநூறு யானைகள், பத்தாயிரம் குதிரைகள், சூரியனைப்போல் ஒளிகொண்ட ஆறாயிரம் தங்க ரதங்கள், தங்க நகை பூண்ட ஆயிரம் பணிப்பெண்கள் ஆகியவற்றை அளித்தான். (50—51)

இந்தச் சீர்ப்பொருளை ஏற்ற யாதவ குல திலகம் பலராமன் தன் மகனான ஸாம்பனுடனும், மருமகளான லக்ஷ்மணையுடனும் நண்பர்கள் பாராட்ட, துவாரகை சென்றார். (52)

நகரம் திரும்பிய (கலப்பையை ஆயுதமாகக் கொண்ட) பலராமன், அன்பர்களான உறவினர்களைக் கண்டு, யாதவர்களின் சிறந்த சபையில் அஸ்தினாபுரத்தில் தான் செய்ததை ஒன்றுவிடாமல் விளக்கினார். (53)

இன்றும் அஸ்தினாபுரம் பலராமனின் பேராற்றலை நினைவுபடுத்துவதாக கங்கையின் தென்புறம் உயர்ந்தும், வடபுறம் தாழ்ந்தும் காணப்படுகிறது. (54)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் அறுபத்தெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

அறுபத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் இல்லற வாழ்க்கை

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— நரகாசுரன் கொல்லப்பட்டதையும், அங்கிருந்த பல பெண்களை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஒருவரே மணந்ததையும் கேட்டறிந்த நாரதர், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது இல்லற வாழ்க்கையைக் காண விரும்பினார். (1)

இது ஆச்சரியம்! ஒரே கிருஷ்ணன் ஒரே திருமேனியோடு ஒரே நேரத்தில் பதினாறாயிரம் வடிவம் கொண்டு, பதினாறாயிரம் வீடுகளில் தனித்தனியாகப் பதினாறாயிரம் மனைவியரை மணந்தார் என்பது உண்மையிலேயே வியப்பிற்குரியதே! (2)

இதனைக் காண ஆவல் கொண்ட தேவரிஷி நாரதர், மரங்கள் பூத்துக் குலுங்க, பறவை இனங்கள் ஒன்றுகூடி கலகல என ஒலிக்க, வண்டுகள் இனிது பாட, அழகாக விளங்கும் உபவனமும் தோட்டமும் கொண்ட துவாரகைக்கு வந்தார். (3)

அங்குள்ள தெளிந்த நீர்க் குளங்கள், அல்லியும் தாமரையும் செங்கழுநீரும் ஆம்பலும் பூத்துக் குலுங்க, அன்னப்பறவைகளும் ஸாரஸப் பறவைகளும் கூவ அழகாயிருந்தன. (4)

அங்குள்ள ஒன்பது லட்சம் மாளிகைகளும் ஸ்படிகத்தாலும் சந்திரகாந்தக் கற்களாலும் கட்டப்பட்டு, மரகதப்பச்சைக் கற்கள் பதிக்கப்பட்டு ஒளி வீசிக் கொண்டிருந்தன. அங்கு இரத்தினங்கள் பதிக்கப் பெற்றத் தங்கத்தாலான வீட்டுப் பொருட்கள் நிறைந்து விளங்கின. (5)

தேரோடும் ராஜவீதிகளும், நாற்சந்திகளும், கடைவீதிகளும், யானை முதலிய பிராணிகளின் லாயங்களும், சபைகளும், தேவாலயங்களும் நிறைந்து மேலும் அழகுற விளங்கியது. ராஜவீதிகளும், தெருக்களும், வீட்டின் முற்புறங்களும், திண்ணைகளும் நன்கு பெருக்கி மெழுகப்பட்டிருந்தன. ஆங்காங்கு தொங்கும் கொடிகளும் தோரணங்களும் வெயிலின் கடுமையைக் குறைத்தன. (6)

அந்த துவாரகையின் நடுவே விளங்கும் சீரும்—சிறப்பும் மிக்க ஸ்ரீஹரியின் அந்தப்புரம் லோகபாலகர்களால் கொண்டாடப்பட்டது. த்வஷ்டாவின் மகனான விஸ்வகர்மாவால் தனது முழுத்திறமையும் கொண்டு கட்டப்பட்ட அந்த அந்தப்புரத்தில், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மனைவிகளுடைய பதினாறாயிரம் மாளிகைகள் மிகவும் நன்றாக அலங்கரிக்கப்பட்டு விளங்கின. அவற்றில் மிகப்பெரிய மாளிகை ஒன்றினுள் நாரதர் நுழைந்தார். (7—8)

அம்மாளிகையைப் பவழத்தாலான தூண்களும், வைடூரியத்தாலான மேற்கட்டிகளும் (விதானங்களும்) தாங்கின. சுற்றிலும் இந்திரநீலக் கற்களாலான சுவர்கள். தாழ்வாரங்களும் கூடமும்கூட ஒளிகுன்றாத இந்திரநீலக் கற்களாலேயே ஆனவையே. (9)

முத்துமணிகளாலான தொங்குசரங்களுடன் மேல்விதானம் விஸ்வகர்மாவால் அமைக்கப்பட்டு இருந்தது. தந்தத்தாலான ஆசனங்களும் கட்டில்களும் ஆங்காங்கே இரத்தினங்கள் இழைக்கப்பட்டு விளங்கின. (10)

அழகிய ஆடைகளும் பொன்னாரங்களும் பூண்ட பணிப்பெண்களும், அங்கிகள், தலைப்பாகை, அழகிய ஆடைகள், இரத்தின குண்டலங்கள் தரித்த பணியாட்களும் தங்கள் தங்கள் பணிகளில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தது மிக அழகாக இருந்தது. (11)

மாளிகையினுள் இரத்தின தீபங்கள் இருட்டை விரட்டின. கொடுங்கையின் மேல் அமர்ந்திருந்த மயில்கள், ஜன்னல் வழியே வெளிவரும் அகிற்கட்டையின் புகையினை மேகம் என எண்ணி, அகவிக் கொண்டு மகிழ்ந்து ஆடுகின்றன. (12)

அந்த மாளிகையில் தன்னையொத்த குணம், அழகு, வயது, ஆடை—ஆபரணங்கள் பூண்ட ஆயிரமாயிரம் பணிப்பெண்கள் சூழ்ந்திருப்பினும், ஸ்ரீகிருஷ்ண பத்தினியான ருக்மிணி, தானே தங்கப்பூண் போட்ட சாமர விசிறியால் கண்ணனுக்கு விசிறிக் கொண்டிருப்பதை நாரத முனிவர் கண்டார். (13)

தர்மநெறி அறிந்தவர்களில் மிகச்சிறந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், நாரதர் வந்திருப்பதைக் கண்டு, ருக்மிணியின் கட்டிலிலிருந்து விரைவாக எழுந்து, தன் தலையிலுள்ள கிரீடம் அவர் திருவடிகளில் படுமாறு விழுந்து வணங்கி, இருகைகூப்பித் தம் ஆசனத்தில் அவரை அமர்த்தினார். (14)

பகவானது திருவடிகளை (பிரும்மதேவர்) நீரால் சுத்தப்படுத்த, அங்கிருந்து பெருகிய ஸ்ரீபாததீர்த்தமான கங்கை அனைத்தையும் தூய்மையாக்குகிறது. சாதுக்களையே தனக்குப் புகலிடமாகக் கொண்ட அந்த பகவான், அகில உலகங்கட்கும் ஒப்பற்ற குருவாக (தலைவனாக) இருப்பினும், நாரதரது திருவடிகளைத் தானே தூய நீரால் சுத்தம் செய்து, அந்தத் தீர்த்தத்தைத் தன் தலையிலே தெளித்துக் கொண்டார். இந்தச் செயலால், ‘வேதமோதும் அந்தணர்களைத் தன் தெய்வமாகவே கொண்டவர்’ என்ற அவரது காரணப் பெயர், இப்பொழுது அவர் ஒருவருக்கே பொருந்தும் உண்மைப் பெயராயிற்று! (15)

நரனான அர்ஜுனனது நண்பன், ஆதி—அந்தமில்லாத ஒப்பற்ற ரிஷியான ஸ்ரீநாராயணனேயான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தேவரிஷிகளில் சிறந்த நாரதரை இதமும் மிதமும் அமுதமுமாகப் பேசி, அறநெறி வழுவாது நன்கு உபசரித்துப் பூசனை புரிந்து, “பெரியோரே! அனைத்து நற்குணச் செல்வங்களும் நிறைந்த தங்களுக்கு யாம் செய்ய வேண்டிய பணி என்னவோ?” என்று வேண்டினார். (16)

நாரதர் பதில் கூறுகிறார்—— “பெருமானே! அனைத்து மக்களுடன் நட்பும், தீயவர்களை அடக்கும் வீரமும், அகில உலக நாதனான உங்களிடம் காணப் பெறுவது ஒன்றும் வியப்பில்லை. பெரும் புகழ் படைத்தவரே! உலகின் இருக்கைக்கும் காப்பிற்குமாகவே, தாங்கள் தங்கள் விருப்பப்படி திருவவதாரம் செய்கிறீர்கள் என்பதனை யாம் நன்கு அறிவோம். (17)

மக்களின் மூன்று தாபங்களையும் நீக்கவல்ல தங்கள் திருவடிகளை இன்று கண்டேன். ஆழம் காண முடியாத பேரறிவு பெற்ற பிரும்மதேவர் முதலானோரும் இதயத்தினுள் இவற்றைத்தானே தியானிக்கின்றனர். சம்சாரமாகிய பாழுங்கிணற்றில் விழுந்தவனைத் தாங்கிக் கரையேற்ற வல்லனவன்றோ இவை. இவற்றின் நினைவு அகலாதிருக்கவும், இவற்றைத் தியானித்துக் கொண்டே எங்கும் சுற்றி வரவும் எனக்கருள்புரிவீர்.” (18)

(ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்——) பரீக்ஷித்! நாரதர் அங்கிருந்து புறப்பட்டு, யோகேசுவரரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் யோகமாயையை முற்றிலும் அறிய விரும்பி, மற்றொரு ஸ்ரீகிருஷ்ண பத்தினியின் மாளிகையினுள் நுழைந்தார். (19)

அங்கு, மனைவியுடனும் உத்தவருடனும் சொக்கட்டான் ஆடிக் கொண்டிருந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், நாரதரை பக்தியுடன் வரவேற்று, ஆசனம் முதலியன அளித்து மிகுந்த பக்தியுடன் பூஜித்தார். (20)

பின், ஒன்றும் அறியாதவரைப்போல் நாரதரைப் பார்த்து, “தாங்கள் எப்போது வந்தீர்கள்?” என்று வினவி, “நீங்களோ அனைத்தும் நிறைந்தவர். நிறைவற்ற என் போன்றவர்களால் தங்களுக்கு என்ன செய்ய முடியும்? (21)

இருந்தாலும், பெரியோரே! இந்த இப்பிறவி மங்களமானதாக பயனுள்ளதாக இருக்க அருள் செய்வீர்!” என வேண்டினார். வியப்புற்ற நாரதர், அங்கிருந்து கிளம்பி மௌனமாக வேறொரு மாளிகைக்குச் சென்றார். (22)

அங்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் சின்னஞ்சிறு குழந்தைகளைக் கொஞ்சி மகிழ்ந்து கொண்டிருந்தார். நாரதர் பின்பு அங்கிருந்து வேறொரு மாளிகைக்குச் சென்றவர், நீராடுவதற்காகச் சென்று கொண்டிருந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டார். (23)

(இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ஒவ்வொரு மாளிகையிலும் ஒவ்வொரு காரியம் செய்து கொண்டிருப்பதை, நாரதர் கண்டார்.) ஒரு மாளிகையில் வேள்விக்கான அக்னியில் ஹோமம் செய்பவராகவும், மற்றொன்றில் பஞ்சமகாயக்ஞம் என்ற தேவர், ரிஷி, மூதாதையர், மனிதன், விலங்கு என இவர்களுக்கு ஆராதனம் செய்பவராகவும், இன்னொரு மாளிகையில் அந்தணர்களுக்கு விருந்தளிப்பவராகவும், பின் அவ்விருந்தினர்களுக்கு அளித்ததன் மீதியை (பிரசாதத்தை) உண்பவராகவும் கண்டார். (24)

மற்றுமோரிடத்தில், ஸந்தியா உபாஸனை செய்பவராகவும், மௌனமாக காயத்ரீ ஜபம் செய்பவராகவும், மற்றொரு மாளிகையில் கத்தியும் கேடயமும் ஏந்தி, வாள் சண்டைப் பழகுபவராகவும் கண்டார். (25)

சில இடங்களில், குதிரையிலும் யானை மீதும் தேரிலும் அமர்ந்து செல்வதைக் கண்டார். ஓரிடத்தில் வந்திகள் துதிக்க, கட்டிலின் மீது சயனித்திருந்தார். (26)

மற்றோரிடத்தில், உத்தவர் முதலான மந்திரிகளுடன் மந்திராலோசனை செய்பவராகவும், வேறோர் இடத்தில் சிறந்த பெண்களுடன் ஜலக்கிரீடை செய்பவராகவும் கண்டார். (27)

ஓரிடத்தில், நன்கு அலங்கரிக்கப் பெற்ற பசுக்களைச் சிறந்த அந்தணர்களுக்குத் தானமாகத் தருபவராகவும், மங்களமான இதிகாசம் மற்றும் புராணங்களைக் கேட்பவராகவும் கண்டார். (28)

வேறொரு மாளிகையில், தன் அன்புக்குரிய மனைவியுடன் வினோதமான கேலிப்பேச்சு பேசிக் கொண்டிருந்தார். மற்றோரிடத்திலோ அறவழியில் நின்று இல்லறம் நடத்துகிறார். வேறோரிடத்திலோ பொருள் சேமிப்பதிலும், அதைப் பன்மடங்கு பெருக்குவதிலுமாக இருக்கிறார். இன்னோரிடத்திலோ இல்லற வழியில் நின்று விரும்பியது நிறைவுற மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார். (29)

அங்கு தனித்த ஓரிடத்தில் அமர்ந்து, இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட பரமபுருஷனைத் தியானித்துக் கொண்டிருக்கிறார். மேலும், பெரியோர்களுக்கு அவர்கள் விரும்பிய பொருள்களைத் தந்து பணிவிடை புரிந்து கொண்டிருக்கிறார். (30)

ஓரிடத்திலோ போர் பற்றிப் பேசிக் கொண்டும், மற்றோரிடத்தில் சமாதானம் பற்றிப் பேசிக் கொண்டும் இருந்தார். மற்றோரிடத்தில் பலராமனுடன் அமர்ந்து சான்றோர்களின் நலனைப் பற்றி ஆலோசித்துக் கொண்டிருக்கிறார். (31)

ஓரிடத்தில் உரிய காலத்தில், தன் புதல்வர்களுக்கும் புதல்விகளுக்கும் அவர்களுக்கேற்ற பத்தினிகள், கணவர்களுடன் முறைப்படி வெகு விமரிசையுடன் திருமணம் செய்து கொண்டிருந்தார். (32)

ஒரு மாளிகையிலிருந்து கணவனுடன் பெண் கிளம்புகிறாள். வேறொரு மாளிகையில் மருமகள் மகனுடன் உள்ளே வருகிறாள். இவ்விரண்டையும் வெகு கொண்டாட்டமாக நடத்தும் யோகேசன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் ஏற்பாடுகளைக் கண்ட உலகம் வியக்கிறது! (33)

பெரும் வேள்விகள் செய்து, முறைப்படி அனைத்து தேவர்களையும் வழிபடுகிறார் ஓரிடத்தில். மற்றுமோரிடத்தில் குளம் வெட்டுவது, தோட்டம் அமைப்பது, மடம் கட்டித் தருவது போன்ற (இஷ்டாபூர்த்தம் என்ற) பொதுநல அறப்பணிகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார். (34)

ஓரிடத்தில் யாதவர்கள் சூழ, சிந்து தேசத்துக் குதிரை மீதேறி வேட்டைக்காகச் செல்கிறார். காட்டிலிருந்து வேள்விக்கேற்ற பொருள்களை எடுத்துக் கொண்டு வருகிறார். (35)

ஓரிடத்தில் மந்திரிகள் மற்றும் பொதுமக்களிடையேயும், அந்தப்புரங்களிலும் மாறுவேடம் கொண்டு அந்தந்த மக்களின் எண்ணத்தை அறிய ரகசியமாகச் சுற்றி வருகிறார். யோகங்கள் அனைத்திற்கும் அவரன்றோ தலைவன்! (36)

மானிட நிலையை ஏற்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் யோகமாயையின் மகிமையைக் கண்ட நாரதர், சற்றே சிரித்தவண்ணம் ஹ்ருஷிகேசனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் கூறலானார்—— “யோகேசுவரரே! பிரும்மா முதலியவர்களாலும் உணர முடியாத உமது யோகமாயையைக் கண்டேன். அனைவரின் ஆன்மாவன்றோ தாங்கள். தங்கள் திருவடிச் சேவையால், தங்கள் யோகமாயையின் தன்மை எனக்கு நன்கு விளங்கியது. தேவதேவனே! உலகைப் புனிதப்படுத்துகிற தங்கள் லீலைகளைப் பாடிக் கொண்டே, தங்கள் புகழ் மணக்கும் இந்த பதினான்கு உலகங்களையும் சுற்றிவர அனுமதி வேண்டுகிறேன்.” (37—39)

பகவான் கூறுகிறார்—— “தேவரிஷியே! தர்மத்தை உபதேசிப்பவனும், செய்பவனும், செய்வதைக் கண்டு மகிழ்பவனும் நானே. இவ்வுலகிற்குத் தர்மநெறியைப் புகட்டவே, நான் தங்களுக்கு உபசாரம் செய்வது என்கிற தர்மத்தை நடத்திக் காட்டினேன். ஆகவே, அருமைச் செல்வரே! என் யோகமாயையைக் கண்டு மயங்க வேண்டாம்.” (40)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இல்லறத்தார்களுக்குரிய புனிதமான நல்ல அறப்பணிகளைப் புரிந்து கொண்டு ஒரே ஸ்ரீகிருஷ்ணன், எல்லா மாளிகைகளிலும் தனித்தனியாக உலா வருவதைக் கண்டார், நாரதர். (41)

எல்லையற்ற திறமை கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் யோகமாயையின் பெருமையை மேலும் மேலும் கண்ட நாரத முனிவர் பெரும் வியப்பு கொண்டார். (42)

மனிதர்களால் நாடத்தக்க அறம், பொருள், இன்பம் என்ற மூன்று பேறுகளிலும் ஈடுபாடு கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் நன்கு உபசரிக்கப் பெற்று மகிழ்ச்சியடைந்த நாரதர், அவரையே தியானித்துக் கொண்டு அங்கிருந்து சென்றார். (43)

அகில உலகங்களும் நன்கு வாழ தமது அளவற்ற ஆற்றலை மேற்கொண்டு, ஆனால் சாதாரண மனித நிலையில் திருவிளையாடல் புரிந்து கொண்டு, பதினாறாயிரம் பெண்களின் நாணம் மிக்க அன்பு, பார்வை, சிரிப்பு — இவைகளைக் கண்டு மகிழ்ந்து, அவர்களுடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இன்பமாக வாழ்ந்தார். (44)

உலகின் தோற்றத்திற்கும் இருப்பிற்கும் மறைவிற்கும் காரணமான ஸ்ரீஹரி, பிறரால் ஆற்ற முடியாத செயல்களை, இங்கு இந்த அவதாரத்தில் செய்தார். அவையனைத்தையும் பாடியும் கேட்டும், அவ்வாறு பாடுபவரையும் கேட்பவரையும் கண்டு மகிழ்பவன், முக்தி நல்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவடிகளில் ஆழ்ந்த பக்தியைப் பெறுவான். (45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் அறுபத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எழுபதாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அன்றாட வாழ்க்கை முறை

[முந்தின அத்தியாயத்தில் (சுலோ. 43ல்) அறம், பொருள், இன்பம் என்ற மூன்று பேறுகளிலும் ஈடுபாடு கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவற்றைச் செவ்வனே நடத்திக் காட்டினார் என்பதை இங்கு விரிவாகக் கூறுகிறார்.]

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பொழுது புலர்ந்ததும் கோழிகள் கூவின. ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் கைகளால் அணைக்கப்பட்டுப் படுத்திருந்த அவருடைய பத்தினிகள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பிரிவு நேருமே என்று பயந்து, கூவிய கோழிகளைச் சபித்தனர். (1)

வண்டுகள் ரீங்காரமிட, மந்தார மலர்க்காட்டிலிருந்து நறுமணக் காற்று இனிது வீச, தூக்கம் கலைந்த பறவைகள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வந்திகள் எழுப்புவது போல் கூவி எழுப்பின. (2)

தன் அன்புக் கணவனின் கைகளினிடையே படுத்திருந்த ருக்மிணி, அந்த அணைப்பு விலகுமோ? என்ற பயத்தால், மங்களமான விடியற்காலைப் பொழுதையும் துன்பமளிப்பதாகக் கண்டாள். (3)

லட்சுமிகாந்தரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் நாள்தோறும் பிரும்மமுகூர்த்தத்தில் எழுந்து, கை, கால், முகம் கழுவி, ஆசமனம் செய்து, மாயைக்கு அப்பாற்பட்ட ஆத்மஸ்வரூபத்தை உடல் புல்லரிக்கத் தியானித்து வந்தார். (4)

பகவானது அந்த ஆத்மஸ்வரூபம் தனது, பிறரது (அல்லது) இரண்டுமற்றது என்கிற வேற்றுமையற்றது. எங்கும் பரவி நிற்பது. ஏனெனில், அதில் உபாதியோ (எல்லையோ) அல்லது அதற்குக் காரணமான வேறொன்றோ இல்லை. அது தனித்தது. ஆகவே, அது அழிவற்றது; என்றும் உள்ளது. சூரியன், சந்திரன் முதலிய ஒளி தரும் கோள்கள் கண்களது ஒளியாலும், கண்கள் அவற்றின் ஒளியாலும் விளக்கப்படுவது போலன்றி, இந்த ஆன்மா தனக்குத்தானே ஒளிர்வது. காலங்கடந்து என்றென்றும் ஒரே மாதிரி விளங்குவதால் அறியாமை அதனைத் தீண்டவும் இயலாது. விளங்கச் செய்வது, விளங்கச் செய்யப்படுவது என்பதுமில்லை. உலகின் தோற்றம், இருப்பு, அழிவு என்பதற்குக் காரணங்களான ஸ்ரீபிரும்மதேவர், ஸ்ரீமந்நாராயணன், ஸ்ரீபரமசிவன் என்கிற மூன்று சக்திகளால் அந்த ஆத்மஸ்வரூபம் சைதன்ய ஸ்வரூபமென்றும், ஆனந்தமே வடிவெடுத்ததென்றும் ஒருவாறு அனுமானிக்கத் தகும். அதை விளங்க வைக்கவே ‘பிரும்மம்’ என்று அதனை அழைக்கின்றனர். அந்த ஆத்மஸ்வரூபத்தைத்தான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் நித்தமும் தியானம் செய்கிறார். (5)

அனைவருக்கும் ஓர் எடுத்துக்காட்டாக விளங்கும் பகவான், நிர்மலமான நீரில் முறைப்படி நீராடி, ஆடை உடுத்தி, சந்தியா உபாஸனம் முதலிய அன்றாடக் கடமைகளைச் செய்தார். அக்னிஹோத்திரம் செய்துவிட்டு, மௌனமாக காயத்ரீ ஜபம் செய்தார். (6)

ஆன்மஞானம் கைவரப் பெற்ற பகவான், உதிக்கின்ற சூரியனுக்கு எதிர் நின்று வணங்கி, உபஸ்தானம் செய்து, தன் அம்சங்களான தேவர்கள், ரிஷிகள் மற்றும் பித்ருக்கள் ஆகியவர்களுக்குத் தர்ப்பணம் செய்து, வயது முதிர்ந்த அந்தணர்களை வணங்கிப் பூசனை புரிந்து, கொம்புகளில் தங்கக் குப்பியும், கழுத்தில் மாலைகளும், குளம்புகளில் வெள்ளிக் குமிழ்களும் பூண்டு, நிறைய பால் தருபவைகளுமான முதலீற்றுக் கன்று போட்ட பதின்மூன்றாயிரத்து எண்பத்து நான்கு (அதாவது, எண்ணற்ற) பசுக்களைக் கன்றுகளுடன் பட்டாடை போர்த்தி, நன்கு அலங்கரிக்கப் பெற்ற அந்தணர்களுக்குத் தினந்தோறும் வழங்கினார். அவற்றுடன் பட்டாடைகள், ‘கிருஷ்ணாஜினம்’ என்னும் மான்தோல் மற்றும் எள் ஆகியவற்றையும் தானம் செய்தார். (7—9)

தமது விபூதிகளான (அம்சங்களான) பசு, அந்தணர், தேவர், முதியவர், குரு மற்றும் பிராணிகளையும் வணங்கிப் பின் மங்களப் பொருட்களைத் தொட்டருளினார். (10)

மனித உலகிற்கே அணிகலனான தன்னையும் நல்ல பொன்னாடை, கௌஸ்துபம் முதலிய ஆபரணங்கள், நறுமணப் பூக்களாலான மாலை மற்றும் நறுமணப்பூச்சு ஆகியவற்றால் அலங்கரித்துக் கொண்டார். (11)

பின், நெய்யிலும் கண்ணாடியிலும் தன் திருமேனியைக் கண்டு பசு, ரிஷபம், அந்தணர்கள், தெய்வ விக்கிரகங்கள் ஆகியவற்றைத் தரிசித்துவிட்டு, நகரத்திலும் அந்தப்புரத்திலும் உள்ள எல்லா வர்ணத்தினருக்கும் விரும்பியதை அளிக்கச் செய்து, கிராம மக்களையும் அவர்கள் விரும்பியதை அளித்து மகிழ்வித்து, அவர்கள் மகிழ்ச்சி கண்டு தானும் ஆனந்தப்பட்டார். (12)

பூமாலைகள், தாம்பூலம், நறுமணப்பூச்சு ஆகியவற்றை அந்தணர்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும் நாட்டு மக்களுக்கும் தன் மனைவிகளுக்கும் கொடுத்தபின், மிகுந்ததைத் தான் உபயோகித்துக் கொண்டார். (13)

அதற்குள் தேரோட்டி, சுக்ரீவம் முதலிய குதிரைகள் பூட்டிய அற்புதமான ரதத்தைக் கொண்டு வந்து நிறுத்தி வணங்கி, அவர் முன் நின்றான். (14)

சாரதியின் கையைத் தன் கையால் பிடித்துக் கொண்டு, ஸாத்யகியும் உத்தவரும் உடன்வர, சூரியன் உதயகிரி மீது ஏறுவதுபோல் ரதத்தில் ஏறினார். (15)

வெட்கமும் அன்பும் ததும்ப, கடைக்கண்களால் அந்தப்புரத்து மாதர் பார்த்திருக்க, புன்னகையால் அவர்களின் மனத்தைக் கவர்ந்தவாறு, மெல்ல அவர்களிடமிருந்து விடைபெற்று புறப்பட்டார். (16)

யாதவர்கள் அனைவரும் சூழ, ‘ஸுதர்மா’ என்ற சபையினுள் நுழைந்தார். அங்கு சென்றவருக்குப் பிராணனைச் சார்ந்த பசி—தாகம், மனத்தைச் சார்ந்த சோகம்—மோகம், உடலைச் சார்ந்த முதுமை—மரணம் என்ற ஆறு குறைகளும் கிடையாது. (17)

வானில் நட்சத்திரக் கூட்டங்கள் சூழ்ந்த சந்திரன் போல், சிறந்த யாதவர்களால் சூழப்பெற்ற யதுக்களின் தலைவனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் திருமேனி ஒளியால் திக்குகளை ஒளிரச் செய்து, அந்தச் சபையில் ஒரு பேராசனத்தில் அமர்ந்தார். (18)

அரசே! அங்கு விதூஷகர்கள் சிரிப்பூட்டும் பலவிதமான கேலி நிகழ்ச்சிகளாலும், நடிகர்கள் அபிநயங்களாலும், நர்த்தகிகள் மிருதங்கம், வீணை, முரசு, புல்லாங்குழல், ஜாலரா, சங்கு — இவற்றின் நாதங்கள் உதவ ஆடிப்பாடியும் மகிழ்வித்தனர். ஸூதரும் மாகதரும் வந்திகளும் தனித்தனியே துதி பாடினர். (19—20)

சில அந்தணர்கள் வேதமோதி வாழ்த்தி, அவற்றின் பொருளை விளக்கினர். சிலர், முன்னர் இருந்த புகழ் பெற்ற அரசர்களின் வரலாற்றைக் கூறினர். (21)

அரசே! இவ்வாறிருக்க ஒருநாள், இதற்கு முன் பார்த்திராத ஒரு புதிய மனிதன் அங்கு வரவே, பகவானின் அனுமதியுடன் காவலன் ஒருவன், அம்மனிதனைச் சபையினுள் அழைத்து வந்தான். (22)

அவன், பரமபுருஷரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கைகூப்பி வணங்கி, ஜராஸந்தனால் சிறைபிடிக்கப்பட்ட அரசர்கள் படும் துயரைப் பற்றித் தெரிவித்தான்—— “ஜராஸந்தன் திக்விஜயம் செய்தபோது, தலைவணங்காத இருபதாயிரம் அரசர்கள் கிரிவிரஜம் என்னும் கோட்டையில் சிறை வைக்கப்பட்டுள்ளனர். (23—24)

ஆனந்தமே வடிவான ஸ்ரீகிருஷ்ணா! தாங்கள் மனத்திற்கும் சொல்லுக்கும் எட்டாதவர். புகலடைந்தவரின் பயத்தை நீக்குபவர். ஸ்ரீகிருஷ்ணா! சம்சாரத் துயர் கண்டு பயந்து வேற்றுமை உணர்வுமிக்க நாங்கள், தங்களையே சரணடைந்துள்ளோம். (25)

தவறான செயல்களிலும் உலகியல் ஆசைகளிலும் ஈடுபாடு கொண்டு, தனக்கு நன்மை பயக்கும் நற்செயல்களில் கவனம் குறைந்தவன், தங்களால் வேதம் போன்றவற்றின் மூலம் கூறப்பட்ட தன் கடமையாகிய தங்கள் திருவடி வழிபாட்டில் ஈடுபடாது, ஆனால் வெகுகாலம் இனிது உயிர் வாழ விரும்புவதைக் கண்டு, மிகவும் வலிமை பொருந்திய கால வடிவினரான தாங்கள், அவனது பாசமாகிற கொடியைத் துண்டித்துவிடுகிறீர்கள். இவ்வாறு இமைக்காது விழித்துள்ள காலரூபியான தங்களை வணங்குகிறோம்! (26)

ஹே சர்வேசுவரா! தாங்கள் அகில உலக நாதன். அதைக் காப்பவரும் தாங்களே. நல்லோர்களைக் காக்கவும், தீயோர்களை அழிக்கவும் தாங்கள் தங்களது ஞானம், பலம் முதலிய கலைகளுடன் (தங்கள் அம்சமான ஸங்கர்ஷணனுடன்) இவ்வுலகில் திருவவதாரம் செய்தருளுகிறீர்கள். அவ்வாறிருக்க, ஜராஸந்தன் போன்ற அரசன் தங்களுடைய விருப்பத்திற்கும் கட்டளைக்கும் மாறாக, எங்களை எப்படித்தான் துன்புறுத்துகிறானோ? இது எங்களுக்குப் புரியவில்லையே. அல்லது ‘ஜராஸந்தன் எங்களைத் துன்புறுத்தவில்லை. அவனைக் கருவியாகக் கொண்டு, நாங்கள் செய்த தீவினைகள்தான் எங்களைத் துன்புறுத்துகின்றன’ என்றாலோ, அதுவும் ஒப்பவில்லை. ஏனெனில், தங்களையே நம்பியிருக்கும் எங்களைத் தீவினை எவ்வாறு தீண்ட முடியும்? ஆகவே, தாங்கள்தான் கருணை கொண்டு, இந்தத் துன்பத்திலிருந்து எங்களைக் காக்க வேண்டும். (27)

பரமனே! பிறருக்கு அடிமையாக இருந்து பெறும் அரசவாழ்வு, கனவில் கண்ட இன்பத்திற்கொத்தது; பொய்யானது. மேலும், அந்த இன்பத்தை நுகரும் இவ்வுடலும் ஒருவிதத்தில் சடலத்தை ஒத்ததே. ஏனெனில், ஒவ்வொரு நிமிடமும் வகைவகையான பயத்தினால் நடுங்கி நிற்கிறது. இருப்பினும், இவ்வுலகியல் சுமையைத் தாங்கித்தான் வருகிறோம். ஆகவேதான், பற்றற்ற கர்மங்களினால் (நிஷ்காம கர்மாவினால்) தங்களிடமிருந்து பெறக்கூடிய அந்த ஆத்மானந்தத்தை விட்டு, தங்களது மாயையில் சிக்கி, தீனர்களாக இவ்வுலகியலில் தவிக்கிறோம். (28)

இறைவா! தன்னை வணங்கி நிற்பவரது துயரை நீக்கும் திறன், தங்கள் திருவடிகளுக்கே உண்டு. ஆகவே, மகத அரசனான ஜராஸந்தன் என்ற பெயரில் எங்களைக் கட்டியுள்ள வினைப்பாசத்திலிருந்து தாங்கள்தான் எங்களை விடுவிக்க வேண்டும். பதினாயிரம் மதம் பிடித்த யானைகளின் வலிவு கொண்ட அவன் ஒருவனே, சிங்கம் ஆடுகளைச் சுற்றி வளைப்பதுபோல், அரசர்களைச் சிறைபிடித்துத் தனது மாளிகையில் அடைத்துள்ளான். (29)

சக்கரக்கையனே! போரில் பதினெட்டு தடவை தங்களால் முறியடிக்கப்பட்ட ஜராஸந்தன், எல்லையற்ற வீரியம் கொண்டு, மனித இயல்பு ஏற்று நடமாடும் தங்களை ஒருமுறை வென்றதால், திமிர் பிடித்துத் தங்கள் மக்களாகிய எங்களைத் துன்புறுத்துகிறான். எவராலும் வெல்லற்கரிய இறைவா! அதற்கு ஆவன செய்தருளுங்கள். (நாங்கள் தங்களையே சரணடைந்திருக்கிறோம்.)” (30)

தூதன் கூறுகிறான்—— “இவ்வாறு மகத அரசனால் சிறையில் அடைக்கப்பட்ட அரசர்கள், தங்களைக் காண விரும்பித் தங்கள் திருவடிகளையே சரணடைந்துள்ளனர். இரக்கத்திற்குரிய அவர்களுக்கு நலம் புரிவீராக.” (31)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அவ்வரசர்களின் தூதுவன் இவ்வாறு கூறிக் கொண்டிருக்கும்போது, பொன்னிறச் சடையுடன் சூரியன்போல் ஒளிமிக்க தேவரிஷியான நாரதர் அங்கு தோன்றினார். (32)

உலகின் தலைவர்களான பிரும்மாதியருக்கும் தலைவரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவரைக் கண்டு மகிழ்ந்து எழுந்து சபையிலுள்ளவர்களுடனும், தன் பரிவாரங்களுடனும் தலைதாழ்த்தி வணங்கினார். (33)

முனிவரை ஆசனத்தில் அமர்த்தி, முறைப்படி உபசரித்து, சிரத்தையோடு கனிந்த இனிய பேச்சால் மகிழ்வித்துப் பின் கேட்கலானார்—— “இப்போது மூவுலகிலும் எங்கும், எதனிடமிருந்தும் அச்சம் நேராதுள்ளதா? உலகைச் சுற்றி வருகிற தங்களிடமிருந்து பல நன்மைகள் எங்களுக்குக் கிட்டுமல்லவா! (34—35)

ஏனெனில், ஈசனால் படைக்கப் பெற்ற உலகினுள் நீர் அறியாதது எதுவுமே இல்லை. ஆகவே, பாண்டவர்கள் தற்போது என்ன செய்யவிருக்கின்றனர்? என்பதை உங்களிடம் கேட்க விரும்புகிறேன்.” (36)

நாரதர் கூறுகிறார்—— எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள இறைவா! இவ்வுலகைப் படைத்தவர் தாங்கள். பெரும் மாயாவிகளான பிரும்மதேவர் முதலியோரும் தங்களது மாயையைக் காணத் திறன் படைத்தவரல்லர். தாங்களோ ஒவ்வொரு பொருளிலும் விறகினுள் மறைந்துள்ள தீயைப் போல், தங்களது பரந்து விரிந்த சக்தியை மறைத்துக் கொண்டு விளங்குகிறீர்கள். உலகினரின் பார்வை, சத்துவம் முதலிய குணங்களிலே அடைபட்டுக் கிடப்பதால், தங்களை அவர்கள் காண இயலவில்லை. நானோ, தங்களது மாயையின் திறனைப் பன்முறை கண்டவன். ஆகவே, தாங்கள் ஒன்றுமறியாதவர் போல் பாண்டவர்களைப் பற்றி வினவுவது, எனக்கு ஆச்சரியமாகத் தோன்றவில்லை. (37)

பொய்யான இந்த உலகை உண்மைபோல் தோன்றச் செய்கிறீர்கள். இதை மாயையால் படைத்து(க் காத்து) ஒடுக்குகிறீர்கள். தங்கள் செயலை யார்தான் அறிவார்? மனத்தாலும் நினைக்க இயலாத ஞானஸ்வரூபியான தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன்! (38)

இந்த ஜீவன், பிறப்பு—இறப்புத் தொடரில் சிக்கித் துயர் தருகிற இவ்வுடலிலிருந்து விடுபட வழி தெரியாது தவிக்கிறான். தாங்களோ விளையாட்டாக ஏற்ற அவதாரங்களின் மூலமாக அஞ்ஞானமான இருளை நீக்கி, ஆன்மஞானமான ஒளியைத் தரும் புகழுருவான தீபத்தை ஏற்றி, உலகிற்கு வழிகாட்டுகிறீர்கள். அவ்வாறான தங்களைச் சரணடைகிறேன். (39)

ஆயினும், மானிட உலகில் அவதரித்த பரப்பிரும்மமாகிய தங்களிடம் பக்தி கொண்ட தங்கள் அத்தை மகனான அரசன் தர்மபுத்திரனின் விருப்பத்தைக் கூறுகிறேன். (40)

தர்மநந்தனர், பிரும்மலோகத்தில் பெறும் சிறந்த போகங்களை இவ்வுலகிலேயே பெற்றிருப்பினும், மிக உயர்ந்த செல்வச்செழிப்பை அடைய விருப்பம் கொண்டு வேள்விகளில் சிறந்த ராஜசூயத்தால் தங்களை ஆராதிக்க விரும்புகிறார். அதனைச் செய்யத் தாங்கள் அனுமதிக்க வேண்டும். (41)

தேவதேவரே! சிறந்த அவ்வேள்வியில் தேவர்கள் முதலானோரும், புகழ்மிக்க அரசர்களும் தங்களைக் காண விரும்பி, அங்கு வரவிருக்கின்றனர். (42)

ஈசனே! பரப்பிரும்மமே வடிவெடுத்த தங்கள் குணங்களைக் கேட்பதாலும், திருநாமங்களைப் பாடுவதாலும், திருமேனியைத் தியானிப்பதாலும் கடைநிலையிலுள்ளவரும் தூய்மை பெறுகின்றனர். அவ்வாறிருக்க, நேரில் கண்டு வணங்கித் திருவடி தொழுது நிற்பவர், தூய்மை பெறுவதில் வியப்பேது? (43)

மூவுலகிற்கும் மங்களமளிப்பவரே! தங்களது மாசற்ற புகழ், சுவர்க்கத்திலும் பூமியிலும் பாதாளத்திலும் மற்றும் திக்கெட்டிலும் பரவியுள்ளது. அதேபோல் தங்கள் திருவடிகளிலிருந்து பெருகிய நீர், வானில் மந்தாகினி என்றும், பூமியில் கங்கை என்றும், பாதாளத்தில் போகவதீ என்றும் பெயர் கொண்டு மூவுலகையும் தூயதாக்குகிறது. (44)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— சபையில் தன்னைச் சார்ந்த யாதவர்கள் முதலில் ஜராஸந்தனை வெல்வதிலேயே ஆர்வம் கொண்டதால் ராஜசூயத்தில் தான் கலந்து கொள்வது என்ற நாரதர் கூற்றை ஏற்காதபோது, பகவான் கேசவன் தன் அழகிய இனிய மொழியால் அனைவரும் மயங்கும்படி சிரித்துக் கொண்டே பின்வருமாறு உத்தவரிடம் கூறினார். (45)

பகவான் கூறுகிறார்—— “உத்தவா! நீர்தான் எமக்குக் கண் போன்ற இனிய நண்பர். இடம், காலம், நிலைக்கேற்றவாறு உண்மை நிலையை உணர்த்துபவர். ஆகவே, இப்போது நாம் செய்யத்தக்கதைக் கூறுங்கள். அதனையே நம்பி ஆர்வத்துடன் ஏற்று நடப்போம்.” (46)

எல்லாமறிந்திருந்தும் ஒன்றுமறியாதவர் போல் நடிக்கும் தன் தெய்வமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன்னை ஆலோசனை கேட்கவே, உத்தவர் அவரது கட்டளையைத் தலைமேல் ஏற்று பதில் கூறலானார். (47)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எழுபதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எழுபத்தோராவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இந்திரப்பிரஸ்தம் செல்லுதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறியதைக் கேட்ட பேரறிவாளரான உத்தவர், தேவரிஷி நாரதர், அவையிலிருந்த யாதவர்கள் மற்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஆகியோர்களது எண்ணத்தை உணர்ந்து, சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த அரசர்களின் விண்ணப்பத்தைப் பற்றியும் பதில் கூறலானார். (1)

உத்தவர் கூறுகிறார்—— “பகவானே! நாரத முனிவர் கூறியபடி, வேள்வி புரியவிருக்கிற அத்தை மகனுக்கு நீர் உதவுவது அவசியமே. (ஆனால்) அதே சமயம், சரணமடைந்த அரசர்களைக் காப்பதும் அவசியமே. (2)

எங்கும் நிறைந்தவரே! எல்லா திக்குகளையும் வென்றவர்தான் ராஜசூய யாகத்தை நடத்த முடியும். அதனால், ஜராஸந்தனை வெல்வது ராஜசூய வேள்வி, சரணடைந்தவர்களைக் காத்தல் என்ற இரு செயல்களுக்கும் ஏற்றது என்பதே என் கருத்து. (3)

கோவிந்தா! இதனால் நமக்கும் (பெரும் பகைவனான ஜராஸந்தன் வதம் என்ற) பெரும் பயன் கிடைக்கும். சிறைப்படுத்தப்பட்டுள்ள அரசர்களை விடுவிக்கிற உமக்கும் பெரும்புகழ் கிட்டும். (4)

ஜராஸந்தன் பத்தாயிரம் யானை வலிவுள்ளவன். அவனை ஒத்த வலிமையுள்ள பீமனைத் தவிர, வேறு யாராலும் அவனை அடக்க முடியாது. (5)

ஆனால், ஒருவருக்கொருவர் எனத் தனித்து எதிர்ப்பதால் (துவந்துவ யுத்தத்தால்) மட்டுமே அவனை வெற்றி கொள்ள முடியும். நூறு அக்ஷௌஹிணி வீரர்களுடன் கூடிய அவனை வெல்வதரிது. அவனோ, அந்தணரைத் தெய்வமாக மதித்து நடப்பவன். அதனால், அந்தணர் வேண்டுவதை ஒருபொழுதும் மறுக்க மாட்டான். (6)

பீமன், அந்தண வேஷத்தில் சென்று அவனிடம் போர் பிச்சைக் கேட்க வேண்டும். தங்களெதிரில் ஒருவருக்கொருவராகப் போரிடுவதில், அவனை பீமன் நிச்சயம் கொல்வான். (7)

வடிவற்ற காலதேவனாக உள்ள தங்களுக்கு, உலகைப் படைத்து மறைப்பதில் பிரும்மாவும் சிவனும் நிமித்தகாரணமாக மட்டுமே உள்ளனர். (அதேபோல், பீமனை நிமித்தமாகக் கொண்டு ஜராஸந்தனை வதைப்பதும், தங்களது அருட்சக்திதான்.) (8)

இவ்வாறு தாங்கள் ஜராஸந்தனைக் கொன்று, சிறைப்பட்ட அரசர்களைக் காப்பாற்றினால், அவர்களது மனைவிகள் தங்களது இத்தூய செயலைத் தங்கள் மாளிகைகளில் மிகவும் புகழ்ந்து பாடுவார்கள். கோபிகைகள், சங்கசூடனிடமிருந்து தாங்கள் காப்பாற்றியதைப் பாடுகிறார்கள். தங்களது சரணத்தைப் பற்றிய முனிவர்கள், முதலையைக் கொன்று, கஜேந்திரனைக் காத்ததையும், இராவணனைக் கொன்று சீதாப்பிராட்டியாரைக் காத்ததையும் போற்றிப் பாடுகிறார்கள். கம்சனைக் கொன்று தங்கள் பெற்றோரைச் சிறையிலிருந்து விடுவித்தச் செயலை, எங்களைப் போன்றவர்கள் பாடுகிறார்கள். (9)

ஆகவே, ஸ்ரீகிருஷ்ணா! ஜராஸந்தனின் வதம் பல நற்பயன்களைத் தருவதாக அமைகிறது. அது சிறைப்பட்ட அரசர்களின் நற்பயனோ அல்லது ஜராஸந்தனின் தீவினைப் பயனோ. (ஆனால்,) ராஜசூய வேள்வியே இப்போது, தங்களுக்கு விருப்பத்திற்குரியதாக உள்ளது.” (10)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு எல்லாவிதத்திலும் நன்மை பயப்பதும், நிச்சயமாகப் பயனளிப்பதுமான உத்தவரின் சொல்லை நாரதரும், யாதவ பெரியோர்களும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பாராட்டினர். (11)

சர்வேசனான தேவகி மைந்தன் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், வசுதேவர் முதலிய பெரியோர்களின் அனுமதி பெற்று, தாருகன், ஜைத்ரன் முதலிய பணியாளரைப் பிரயாணத்திற்குத் தயாராக உத்தரவிட்டார். (12)

எதிரிகளை அழித்தொழிக்கும் பரீக்ஷித்! கருடனைக் கொடியில் கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தனது மனைவிகள்—மக்கள் மற்றும் உபகரணங்கள் ஆகியவற்றை முதலில் புறப்படச் செய்து, பின் யாதவர்களின் மன்னரான உக்ரஸேனரிடமும் பலராமனிடமும் அனுமதி பெற்று, தேரோட்டி கொண்டு வந்து நிறுத்திய தன் தேரில் ஏறினார். (13)

பயங்கரமான தேர்ப்படை, யானைப்படை, காலாட்படை மற்றும் குதிரைப்படைகள் புடை சூழ, மிருதங்கம், பேரி, டமாரம், சங்கு, கொம்பு முதலிய வாத்திய முழக்கம் திக்கெட்டும் எதிரொலிக்க, துவாரகையிலிருந்து கிளம்பினார். (14)

சிறந்த ஆடை—ஆபரணங்கள், சந்தனப்பூச்சு, பூமாலை முதலியவற்றால் அலங்கரித்துக் கொண்ட கற்பரசிகளான ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மனைவிகள், கத்தி, கேடயம் ஏந்திய வீரர்கள் சூழ, தம் புதல்வர்களுடன் டோலிகளிலும் குதிரைகளிலும் தங்கப்பல்லக்குகளிலும் ஏறி, அச்சுதரான தம் கணவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றனர். (15)

பணியாளர்களின் மனைவிகளும் பணிப்பெண்களும் தங்களை நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு, வழியில் தங்குமிடங்களில் கூடாரத்தைச் சுற்றிலும் தொங்க விடுவதற்கு விளாமிச்சை வேர்களாலான கூடார மறைப்புகள், திரைகள், கம்பளிகள், ஆடைகள் முதலிய உபகரணங்களை, டோலி, ஒட்டகை, எருது, எருமை, கழுதை, கோவேறு கழுதை, பெண்யானை முதலியவற்றின் மேல் ஏற்றிச் சென்றனர். (16)

பெருத்த ஆரவாரம் கொண்டு புறப்பட்ட படை பெரிய பெரிய கொடித்துணிகள், குடைகள், சாமரங்கள், சிறந்த ஆயுதங்கள், ஆபரணங்கள், கிரீடங்கள், கவசங்கள் ஆகியவைகளாலும், பகலில் இவற்றின் மேல் பிரதிபலிக்கும் சூரிய ஒளியாலும், திமிங்கிலங்களின் மோதலால் அலைமோதுகிற கடல்போல் விளங்கியது. (17)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டதில் நிம்மதியும் மனமகிழ்ச்சியும் பெற்ற நாரதர், அவரால் நன்கு உபசரிக்கப் பெற்று, ராஜசூய யாகத்திற்குச் செல்வது என்கிற அவரது எண்ணத்தை அறிந்து, அவரை வணங்கி, அவரையே மனத்தில் தியானித்தவராய் வான்வழியே சென்றார். (18)

பகவான், அரசர்களின் தூதுவனைத் தம் இனிய பேச்சால் மகிழ்வித்து, “தூதனே! பயப்பட வேண்டாம். ஜராஸந்தனைக் கொல்வேன். உங்களுக்கு நலம் உண்டாகும்” என்று கூறினார். (19)

இவ்வாறு கூறப்பெற்ற தூதுவன், அங்கிருந்து புறப்பட்டு, அரசர்களிடம் சென்று நடந்ததைத் தெரிவித்தான். அந்த அரசர்களும் சிறைகளிலிருந்து விடுதலையை விரும்பி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தரிசனத்தை எதிர்பார்த்தனர். (20)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ஆனர்த்தம், ஸௌவீரம், மருப்பிரதேசம் ஆகியவற்றையும், விநசனம் என்ற குருக்ஷேத்திரத்தையும் தாண்டி, நடுவிலிருந்த மலைகள், ஆறுகள், நகரங்கள், கிராமங்கள், இடைச்சேரிகள் ஆகியவற்றையும் கடந்து சென்றார். (21)

பின், முகுந்தனான பகவான் திருஷத்வதி, ஸரஸ்வதி என்ற ஆறுகளையும், பாஞ்சால—மத்ஸ்ய தேசங்களையும் கடந்து, பின் இந்திரப்பிரஸ்தம் சென்றடைந்தார். (22)

மனிதருக்குக் காணக் கிடைக்காத பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், வெகு அருகில் வந்துள்ளதைக் கேட்ட தர்மபுத்திரர் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு, உபாத்தியாயர்களும் நண்பர்களும் சூழ, நகரிலிருந்து வெளிக் கிளம்பினார். (23)

அவர் பெரும் சங்கீத—வாத்திய முழக்கத்துடனும், வேத கோஷத்துடனும் ஐம்பொறிகளும் உயிருடன் கலக்க விழைவதுபோல் பேரார்வத்துடன் ஹ்ருஷீகேசனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை எதிர்கொள்ளச் சென்றார். (24)

பாண்டு புத்திரரான தர்மநந்தனன், வெகுநாட்களுக்குப்பின் மிகவும் அன்புக்குரிய ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டதும் உள்ளம் நெகிழப் பேரன்புடன் திரும்பத் திரும்ப அவரைத் தழுவிக் கொண்டார். (25)

மகாலக்ஷ்மியின் தூய இருப்பிடமான முக்தியையளிக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருமேனியை இரு கைகளாலும் அணைத்துத் தழுவிய தர்மபுத்திரர், பாவங்கள் அனைத்தும் நீங்கியவராகக் கண்களில் நீர் மல்க, உடல் பூரிக்க, உலகியல் நடைமுறைகளை மறந்து பேரானந்தம் கொண்டார். (26)

அன்பால் மெய்மறந்த பீமஸேனன் சிரித்துக் கொண்டே மாமன் மகனான பகவானைக் கட்டியணைத்து மகிழ்ந்தான். நகுலனும் சகாதேவனும் அர்ஜுனனும் மகிழ்ச்சிக் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தோட, பிரிய நண்பனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டனர். (27)

அர்ஜுனன் அணைத்துக் கொள்ள, நகுலனும் சகாதேவனும் வணங்கி எழுந்தனர். ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அந்தணர்களையும் முதியவர்களையும் முறைப்படி வணங்கினார். (28)

கௌரவர், ஸ்ருஞ்ஜயர் மற்றும் கேகயர்கள் பாராட்ட, தானும் அவர்களை முறைப்படி பாராட்டினார். ஸூதரும் மாகதரும் வந்திகளும் உபமந்திரிகளும் வரவேற்றுத் துதித்துப் பாட, அந்தணர்கள் வேதமோதித் துதித்தனர். கந்தர்வர்கள், நர்த்தகர்கள், விதூஷகர்கள் முதலியோர் மிருதங்கம், சங்கு, பேரிகை, எக்காளம் முதலிய வாத்தியங்கள் ஒலிக்க, ஆடிப்பாடி மகிழ்வித்தனர். (29—30)

பெரும் புகழ் படைத்தோர்களில் சிறந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், நண்பர் குழாம் சூழ்ந்துவர, மிகுந்த கொண்டாட்டத்துடன் சிறப்பாக அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்திரப்பிரஸ்த நகரினுள் பிரவேசித்தார். (31)

அரச வீதிகள் முழுவதும் யானைகளின் நறுமணங்கொண்ட மதநீர் பெருக்கால் நனைந்திருந்தது. பற்பல வர்ணங்களில் கொடிகளும், தங்கத்தோரணங்களும், பூர்ண கும்பங்களும் ஆங்காங்கு காணப்பட்டன. ஆண்களும் பெண்களும் நீராடிப் புத்தாடை உடுத்தி, சந்தனம் பூசி, ஆபரணங்களும் பூமாலைகளும் அணிந்து, ஆங்காங்கு உலா வந்தனர். வீடுகளின் ஜன்னல்களிலிருந்து தூபப்புகை வெளியேறிக் கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு வீட்டிலும் கொடிகள் பறந்து கொண்டிருந்தன. நன்கு ஒளிர்கின்ற தீபவரிசைகள் காணப்பட்டன. வெள்ளியாலான மேற்கூரைகளில் தங்கக்கலசங்கள் கொண்ட அழகிய வீடுகள். இவ்வாறு விளங்கும் தர்மபுத்திரரின் நகரத்தை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கண்டார். (32—33)

மாந்தரின் கண்களுக்கு விருந்தான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வந்துள்ளதைக் கேட்ட அந்த நகர யுவதிகள், அவரைக் காணும் ஆர்வத்தால் கூந்தல் அவிழ, ஆடைகள் நழுவ, வீட்டுவேலைகளையும், படுக்கையிலிருந்த கணவர்களையும்கூடக் கவனியாமல் ராஜவீதிக்கு ஓடி வந்தனர். (34)

யானைகளும் குதிரைகளும் தேர்களும் மக்களும் நெருக்கமாகக் கூடிய ராஜவீதியில், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன் மனைவிகளுடன் வருவதை வீட்டின் மேல்மாடிகளிலிருந்து கண்ட பெண்கள் பூமாரிப் பெய்து, மனத்தினால் அணைத்து, அன்பு ததும்பும் புன்னகைப் பார்வையால் வரவேற்றனர். (35)

ஆண்களில் சிறந்த கண்ணன் பெருமிதத்துடன் சிரித்தும், விளையாட்டாகப் பார்த்தும் இன்பமூட்டியதால் பூர்ண சந்திரனுடன் கூடிய நட்சத்திரங்கள் போல் துலங்குகிற ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மனைவியரைத் தேரோடும் வீதியில் கண்ட பெண்கள், ‘இவர்கள் என்ன நோன்பு நோற்றனரோ, இப்புண்ணியம் பெற!’ என வியந்து பேசிக் கொண்டனர். (36)

(கண்ணனைக் கண்டதால்) பாவமற்ற நகரத்து மக்களும், அந்தந்த தொழில் புரிகிற இனத்தினரும், அவர்கள் தலைவர்களும் ஆங்காங்கு மனநிறைவுடன் மங்களப் பொருட்கள் ஏந்தி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கருகில் சென்று பூசனை புரிந்து வரவேற்றனர். (37)

அந்தப்புர மக்கள் ஆனந்தத்தால் கண்கள் மலரப் பரபரப்புடன் வரவேற்க, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அரச மாளிகையினுள் சென்றார். (38)

மூவுலகிற்கும் தலைவனும், தன் சகோதரனின் புதல்வனுமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டு மகிழ்ந்த குந்தி, இருக்கையைவிட்டு எழுந்து திரௌபதியுடன் முன்சென்று, அவரை மனமாரக் கட்டியணைத்தாள். (39)

மன்னரான தர்மபுத்திரர், தேவர்களுக்கும் தேவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் மாளிகையினுள் அழைத்து வந்தார். மகிழ்ச்சி மிகுதியால் உபசார முறையும் அறியாமல் திகைத்து நின்றார். (40)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அத்தையான குந்திக்கும், மற்ற பெரியோர்களின் மனைவியருக்கும் நமஸ்காரம் செய்தார். அரசே! திரௌபதியும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தங்கையான சுபத்திரையும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வணங்கினார்கள். (41)

திரௌபதி, தன் மாமியாரான குந்தியின் சொற்படி, ருக்மிணி, ஸத்யபாமை, பத்ரை, ஜாம்பவதி, காளிந்தி, மித்ரவிந்தை, லக்ஷ்மணை, கற்பரசியான நக்னஜித்தின் பெண் ஸத்யை ஆகிய ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மனைவியர் அனைவருக்கும் ஆடைகள், பூமாலைகள், அலங்காரப் பொருட்கள் அளித்து உபசரித்தாள். (42—43)

சேனைகள், பரிவாரங்கள், மந்திரிகள், மனைவிகள் ஆகியவர்களுடன் வந்த பகவான் ஜனார்த்தனனை, தர்மபுத்திரர் நாளுக்கு நாள் புதிதுபுதிதான உபசாரங்களால் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்படி செய்தார். (44)

அர்ஜுனனுடன் காண்டவவனத்தை எரித்து அக்னியை மகிழச் செய்து, அந்தத் தீயிலிருந்து மயனைக் காத்து, அவனைக் கொண்டு தர்மபுத்திரருக்கு அழகிய ஒரு சபையை அமைக்கச் செய்தார். (45)

தர்மபுத்திரருக்கு மகிழ்ச்சியளிக்க நினைத்து, படைகள் புடைசூழ அர்ஜுனனுடன் ரதத்தில் ஏறி, நகர் வலம் வந்து, இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் சில மாதங்கள் தங்கியிருந்தார். (46)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எழுபத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எழுபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் — ஜராஸந்த வதம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஒரு நாள் சபை நடுவே முனிவர்கள், அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், சகோதரர்கள், ஆசார்யர்கள், குலப்பெரியோர்கள், உற்றார்—உறவினர்கள் சூழ தர்மபுத்திரர் அமர்ந்திருந்தார். அப்பொழுது அவர்கள் எல்லோருக்கும் கேட்கும்படி தர்மபுத்திரர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் பின்வருமாறு கூறினார். (1—2)

யுதிஷ்டிரர் கூறுகிறார்—— “கோவிந்தா! வேள்விகளில் சிறந்த ராஜசூயத்தால் தங்கள் அம்சங்களான தேவர்களை வழிபட விரும்புகிறேன். பிரபுவே! அதனைத் தாங்கள்தான் நடத்தித் தரவேண்டும். (3)

பத்மநாபா! அமங்களங்களை நீக்குகிற தங்கள் திருவடிகளை (உடலால்) உபசரிப்பவரும், (மனத்தால்) தியானிப்பவரும், (வாக்கால்) துதிப்பவரும் தூய்மை பெற்று, உலகியல் தளைகள் நீங்கி, முக்தியையும், இவ்வுலகில் விரும்பிய நலன்களனைத்தையும் பெறுகின்றனர். ஆனால், உன் திருவடிகளை நாடாதவர் இவ்வுலக நலமோ, பரவுலக முக்தியோ பெறுவதில்லை. (4)

தேவர்களுக்கும் தேவரே! இங்குள்ள இந்த மக்கள் தங்கள் திருவடிச் சேவையின் பெருமையை உணரட்டும். பிரபுவே! தங்களை வழிபடுபவரும் வழிபடாதவரும் பெறுகிற நன்மை—தீமைகளைக் கௌரவர்களும் ஸ்ருஞ்ஜய தேசத்தவரும் அறிய வேண்டும். (5)

தாங்களோ அனைத்துள்ளும் அந்தர்யாமியாக இருப்பவர்; அனைவரையும் வேறுபாடின்றி நோக்குபவர்; ஆத்மானந்தத்தில் திளைப்பவர்; பரம்பொருள். தங்களுக்குத் தன்னைச் சார்ந்தவன் என்றோ, சாராதவன் என்றோ வேற்றுமை இல்லை. ஆனால் தங்கள் அருள், தங்களை நாடுபவருக்கு மட்டுமே கிட்டும். கற்பக விருட்சத்திடம் வேண்டி நிற்பவருக்கேயன்றோ வேண்டியது கிடைக்கும். அதுவும் அவர்கள் வேண்டுதலுக்கேற்றவாறு. இல்லையா?” (6)

பகவான் கூறுகிறார்—— “எதிரிகளை வாட்டுபவரே! அரசே! தாங்கள் ராஜசூயம் செய்ய எண்ணியது மிகவும் நல்லது. அதனால், மங்களமான உங்கள் புகழ் உலகெங்கும் பரவப் போகிறது. (7)

மன்னா! வேள்விகளில் சிறந்த இந்த ராஜசூய வேள்வி ரிஷிகளுக்கும், மூதாதையருக்கும், தேவர்களுக்கும், நல்லிதயம் படைத்தவருக்கும், உயிரினம் அனைத்திற்கும் உவப்பானது. (8)

எல்லா அரசர்களையும் வென்று, உலகை உமது வயப்படுத்தி, யாகத்திற்கு வேண்டிய எல்லாப் பொருட்களையும் சேமித்துப் பின் இப்பெரிய வேள்வியைச் செய்யுங்கள். (9)

உமது சகோதரர்கள், இந்திரன் முதலான லோகபாலகர்களின் அம்சங்களில் தோன்றியவர்கள். புலனடக்கமற்றவரால் வெல்ல முடியாத என்னை, புலனடக்கம் மிக்க நீர் வென்றுவிட்டீர். (10)

உலகில் என்னையே பெரிதும் நம்பியவனைத் தேவர்களேயாயினும், ஆற்றலாலும் செல்வத்தாலும் பெருமையாலும் சேனை முதலியவற்றாலும் அவமதிக்க முடியாது. அவ்வாறிருக்க, இவ்வரசன் எமக்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல.” (11)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பகவான் சொன்னதைக் கேட்ட அரசன், தாமரை போன்று முகம் மலர, மகாவிஷ்ணுவின் சக்தி நிரம்பப் பெற்ற தனது சகோதரர்களிடம், திக்விஜயம் செய்துவரக் கட்டளையிட்டார். (12)

தென்திசையில் சகாதேவனை ஸ்ருஞ்ஜய வீரர்களுடனும், மேற்கு திசையில் நகுலனை மத்ஸ்ய தேசத்துப் படையுடனும், வடதிசையில் அர்ஜுனனை கேகய வீரர்களுடனும், கிழக்கில் பீமனை மத்ரதேச வீரர்களுடனும் செல்ல உத்தரவிட்டார். (13)

அரசே! அந்த வீரர்கள் எல்லா மன்னர்களையும் தம் வீரத்தால் வென்று, நாற்றிசைகளில் இருந்தும் பெருஞ்செல்வத்தை வேள்வி புரியவிருக்கும் தர்மபுத்திரரிடம் திரட்டித் தந்தனர். (14)

ஜராஸந்தன் வெல்லப் பெறாததைக் கேட்டு, சிந்தையிலாழ்ந்த தர்மபுத்திரரிடம், ஆதிபுருஷரான பகவான் ஸ்ரீஹரி, உத்தவர் கூறிய உபாயத்தைச் சொன்னார். (15)

பீமஸேனன், அர்ஜுனன், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மூவரும் அந்தணர் வேடங்கொண்டு ஜராஸந்தன் உள்ள கிரிவிரஜ நகருக்குச் சென்றனர். (16)

அந்தணர் வேடம்பூண்ட அம்மூவரும், ஜராஸந்தன் தினமும் அதிதிகளை உபசரிக்கும் வேளையில் அவனது அரண்மனைக்குச் சென்று, அந்தணர்களைப் பெரிதும் மதித்து உபசரிக்கிற இல்லறத்தானான அவனிடம் யாசித்தனர். (17)

“அரசே! தங்களுக்கு நலம் உண்டாகுக! உம்மிடம் ஒன்றைப் பெறவேண்டி வெகுதூரத்திலிருந்து அதிதிகளாக வந்துள்ளோம். யாம் விரும்புவதை அளிப்பீராக. (18)

பொறுமைமிக்கவருக்குப் பொறுக்க முடியாததொன்றில்லை. தீயோருக்குச் செய்யத்தகாதது ஒன்றில்லை. வள்ளல்களுக்கு வழங்க முடியாததொன்றில்லை. எல்லோரிடமும் சமநோக்கு உள்ளவருக்கு ‘இவன் வேற்று மனிதன்’ என்ற நினைப்பில்லை. (19)

திறமைமிக்கவன், நிலையற்ற இவ்வுடலைக் கொண்டு நல்லோர் புகழ்ந்து பாடும் நிலைத்த புகழைப் பெறத் தவறினால், அவன் இகழத்தக்கவன், வருந்தத்தக்கவனும்கூட. (20)

அரிச்சந்திரனும் ரந்திதேவனும் முத்கலரும் சிபியும் பலியும் புறாவும் வேடனும் மற்றும் பலரும் நிலையற்ற இவ்வுடலைக் கொண்டு நிலைத்த புகழைப் பெற்றனரல்லவா!” (அரிச்சந்திரன், தனது மனைவி—மக்கள், அரசு என அனைத்தும் இழந்து, சத்தியத்தைக் காத்தான். ரந்திதேவன், குடும்பத்துடன் நாற்பத்தெட்டு நாட்கள் பட்டினியால் வாடி, பின் கிடைத்த உணவையும் நீரையும் அதிதிக்குத் தந்தான். முத்கல முனிவர், ஆறு மாதங்கள் குடும்பத்துடன் பட்டினி கிடந்தும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பொறுக்கிச் சேர்த்த உணவை அதிதிக்கு அளித்தார். சிபி, புறாவைக் கொல்ல வந்த பருந்துக்குத் தன் உடற்தசைகளை அரிந்து உணவாக அளித்துப் புறாவை மீட்டார். பலி, தன்னிடம் மூன்றடி மண் யாசித்த வாமனமூர்த்திக்கு மூவுலகையும் அளித்தார். புறா ஒன்று, பட்டினி கிடந்த வேடனுக்குத் தன் உடலையும், மனைவியின் உடலையும் உணவாக்கியது. வேடனோ, அப்புறாக்களின் உதார குணத்தைக் கண்டு வியந்து, தானும் காட்டுத்தீயில் வெந்து மாண்டான். இவர்கள் அனைவரும் அழியும் தனது உடல், உடைமைகளில் பற்றற்று வாழ்ந்து அழிவற்ற முக்திநிலையைப் பெற்றனர்.) (21)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— குரலும், உடலமைப்பும், வில்லின் நாண்கயிற்றில் அடிபட்டுக் காய்த்துப்போன மணிக்கட்டுகளும் கண்டு, தான் இவர்களை முன்பு பார்த்திருப்பதையும் சிந்தித்து, அவர்களை க்ஷத்திரியர்கள் எனப் புரிந்து கொண்டு ஆலோசித்தான் (ஜராஸந்தன்). (22)

‘இவர்கள் க்ஷத்திரியர்கள். ஆயினும் (என்னிடமுள்ள அச்சத்தால்) அந்தணர் வேடமிட்டு வந்துள்ளனர். அவர்கள் நாடுவது விடமுடியாத என் உயிரே ஆனாலும், அதனைத் தருவேன். (23)

இந்திரன் விரும்பிய ஐசுவரியத்தைப் பலியிடமிருந்து பறிக்க விரும்பிய பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு, அந்தணர் வேடம்பூண்டு பலியைத் தன் ஐசுவரியம் இழக்கும்படி செய்தார். ஆனால், பலியின் மாசற்ற புகழ் இன்றும் நாற்றிசைகள் எங்கும் பரவி காதுகளில் ஒலிக்கிறது. அந்தணர் வேடத்தில் வந்திருப்பவர் ஸ்ரீவிஷ்ணு என அறிந்தும், குருவான சுக்ரரால் தடுக்கப்பட்டும், அசுர அரசனான பலி, பூமியைத் தானம் வழங்கினார். (24—25)

அந்தணருக்காகவே வாழ வேண்டிய க்ஷத்திரியன், அவர்கட்குத் தானம் வழங்கும் பெரும் புகழை விரும்பாமல், நிலையற்று வீழ்கிற உடலுக்காக உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொண்டிருப்பதால் பெறுகிற பயன்தான் என்ன?’ (26)

இவ்வாறு பெருமனம் கொண்ட ஜராஸந்தன், ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் அர்ஜுனனையும் பீமனையும் பார்த்துக் கூறினான்—— “அந்தணர்களே! விரும்பியதைக் கேட்பீர். நீங்கள் கேட்பது என் தலையேயானாலும் தருகிறேன்.” (27)

பகவான் கூறுகிறார்—— “அரசர் திலகமே! க்ஷத்திரியர்களான நாங்கள் உம்மிடம் போர் விரும்பி வந்தோம். உணவை விரும்பியல்ல. நீர் உடன்பட்டால் ஒருவருக்கொருவர் என்ற துவந்துவ யுத்தத்தைத் தருவீர். இவன் குந்தியின் மகன் பீமன். இவன், அவன் சகோதரனான அர்ஜுனன். இவர்களது மாமன் புதல்வனான நான், உமது பகைவனான கிருஷ்ணன் என அறிவீர்.” (28—29)

இவ்வாறு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டபின் அரசன் ஜராஸந்தன் உரக்கச் சிரித்து, வெறுப்புக் கொண்டு கூறினான்—— “அறிவில்லாதவர்களே! நீங்கள் போரை விரும்புவீர்களேயானால் போரிடுவேன். கிருஷ்ணா! போரில் மனம் தளர்ந்து பயந்தவனான உன்னுடன் போரிடமாட்டேன். தன் நகரான மதுரையை விட்டுக் கடலைச் சரணடைந்தவனன்றோ, நீ! அர்ஜுனன், என்னுடன் வயதில் ஒத்தவனுமல்ல; வலிமைமிக்கவனுமல்ல; எனக்கொத்த உடல் பெற்றவனுமல்ல. அவனால் என்னுடன் போரிட இயலாது. (ஆனால்,) பீமன் எனக்குச் சமபலமுள்ளவன்.” (30—32)

இவ்வாறு கூறி, பீமனுக்கு ஒரு பெரும் கதையை அளித்தான். தான் மற்றொரு கதையை எடுத்துக் கொண்டு நகரின் வெளியே வந்தான். (33)

மேடுபள்ளமற்ற சம தரையுள்ள போர்க்களத்தில் போர் வெறிகொண்ட அவ்விருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மோதி, வஜ்ராயுதம் போன்ற கதைகளைக் கொண்டு ஒருவரையொருவர் தாக்கிக் கொண்டனர். (34)

இடது—வலதுசாரியாக அனேக வட்டங்களில் சுற்றி வந்த அவர்கள், நாடக மேடையில் நடிப்பவர்போல் பயமற்றுப் போரிடுவது கண்கொள்ளாக் காட்சியாக இருந்தது. (35)

அரசே! கதைகள் ஒன்றோடொன்று மோதும் ‘சடசட’ என்ற சத்தம் இடிமுழக்கம் போலும், போரிடும் இரு யானைகளின் தந்தங்கள் ஒன்றோடொன்று உரசுவதுபோலும் எழுந்தது. (36)

மிகவும் கோபம் கொண்ட இரு யானைகள் போல், போரிடுகிற அவர்களது கை வேகத்தால் ஒன்றன் மீது ஒன்றாக வீசப்படும் இரு கதைகளும் தோள், இடுப்பு, கால், கை, துடை, விலா என்ற இடங்களில் மோதி, எருக்கங்குச்சிகள் போல் தூள்தூளாகச் சிதறின. (37)

இவ்வாறு கதைகள் தூளானதும் இருவீரர்களும் கோபமடைந்து இரும்புக்கு ஒப்பான தங்கள் முஷ்டிகளால் குத்திக் கொண்டனர். இரு யானைகள் போல் ஒருவரோடொருவர் கைத்தலங்களால் எதிரியின் கைத்தலங்களை மோதி அடித்துக் கொண்டபோது, இடி இடிப்பது போன்ற கடூரமான முழக்கம் உண்டாயிற்று. (38)

அரசே! சமமான பயிற்சியும் வலிமையும் உரமும் கொண்ட அவர்கள் போரிடுகையில் தாக்கத்தின் வேகம் குறையாததால், போரில் தனித்த சிறப்பு ஒன்றும் காணப்படவில்லை. (39)

பேரரசரே! இவ்வாறு அவ்விருவரும் பகலில் போர்புரிவதும், இரவில் மாளிகையில் நண்பர்களாகப் பழகுவதுமாயிருந்தனர். இவ்விதம் இருபத்தேழு நாட்கள் கடந்தன. (40)

மன்னவா! பீமன் ஒரு நாள், தன் மாமனின் மகனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம், “மாதவா! நான் ஜராஸந்தனைப் போரிட்டு வெல்ல இயலாது” எனக் கூறினான். (41)

சத்ருவான ஜராஸந்தன், இரு துண்டுகளாகப் பிறந்து இறந்ததையும், ஜரை என்ற அரக்கி அவ்விரு துண்டுகளை இணைத்து உயிரூட்டியதையும் அறிந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பீமனுக்குத் தனது மகிமையால் வலிமையைத் தந்து, பின் ஜராஸந்தனைக் கொல்லும் வழியைச் சிந்தித்தார். (42)

வீணாகாத செயல் திறன் கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், எதிரியை அழிக்கும் உபாயத்தை நினைவுகூர்ந்து, ஒரு மரக்கிளையை இரண்டாகப் பிளப்பதுபோல், சங்கேதமாக பீமனுக்கு எதிரியை அழிக்கும் உபாயத்தை உணர்த்தினார். (43)

பெருவலிமை கொண்டவனும், போர்புரிவதில் சிறந்த திறன் கொண்டவனுமான பீமன் அதனைப் புரிந்து கொண்டு எதிரியின் கால்களைப் பிடித்துக் கீழே தள்ளினான். (44)

(பீமன்) எதிரியின் ஒரு காலை, தன் காலால் அழுத்தி, மற்றொரு காலைக் கைகளால் பிடித்து, யானை மரக்கிளையைப் பிளப்பதுபோல், எருவாயிலிருந்து இரண்டாகக் கிழித்தான். (45)

கால், துடை, அண்டம் (விதை), இடுப்பு, முதுகு, மார்பகம், தோள், கை, கண், புருவம், காது எனத் தனித்தனியே இரு துண்டுகளாகப் பிளக்கப்பட்ட ஜராஸந்தனது உடலை மக்கள் கண்டனர். (46)

மகத அரசன் ஜராஸந்தன் கொல்லப்பட்டதும் ‘ஹாஹா’ எனப் பேரொலி எழுந்தது. அர்ஜுனனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பீமனைக் கட்டியணைத்துப் பாராட்டினர். (47)

அனைத்துப் பிராணிகளையும் தோற்றுவித்த, அளவிடற்கரிய பெருமையுடைய சர்வேசுவரனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ஜராஸந்தனின் மகன் ஸஹதேவனை மகத அரசனாகப் பட்டாபிஷேகம் செய்தார். பின்னர், மகத அரசனால் சிறையிடப்பட்டிருந்த எல்லா அரசர்களையும் விடுவித்தார். (48)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எழுபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எழுபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் இந்திரப்பிரஸ்த விஜயம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஜராஸந்தனால் விளையாட்டாகச் சண்டையில் வெல்லப்பட்டு, கிரித்ரோணி என்ற மலைப்பள்ளத்தாக்கில் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்து, அதனால் உடலும் ஆடையும் அழுக்கடைந்தவர்களாக இருந்த இருபதாயிரத்து எண்ணூறு அரசர்களும் விடுவிக்கப்பட்டனர். (1)

பசியால் இளைத்து முகம் வாடி வறண்டு சிறைப்பட்டதால் களைத்திருந்த அவ்வரசர்கள், மஞ்சள் பட்டாடை உடுத்தி, கார்மேகம் போன்ற திருமேனி கொண்டு விளங்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டார்கள். (2)

நான்கு திருக்கைகளிலும் சங்கு, சக்கரம், கதை, தாமரை மலர் கொண்டு, திருமார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மரு விளங்க, அலர்ந்த தாமரை போன்று அழகிய திருக்கண்கள் மிளிர, அழகிய திருமுகமும், காதுகளில் மகர குண்டலங்கள் இலங்க, (சூரியனை நிகர்க்கும்) ஒளிமிக்க கிரீடம் தலையில் அணிந்து, மார்பில் முத்துமாலைகளும், கைகளில் கங்கணம், அரையில் அரைஞாண், மேற்கைகளில் தோள்வளை, கழுத்தில் ஒளிரும் கௌஸ்துபமணியும் வனமாலையும் அணிந்திருந்த பகவானைக் கண்களால் பருகுவதுபோலும், நாக்கால் ருசிப்பது போலும், மூக்கால் முகர்வதுபோலும், கைகளால் அணைப்பதுபோலும் உள்ள உணர்வுடன் கண்டு, பாவமனைத்தும் நீங்கப் பெற்ற அவ்வரசர்கள், அவரது திருவடிகளில் திருமுடிபட வணங்கினார்கள். (3—6)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டதால் பெற்ற மகிழ்ச்சியில் சிறைவாசத்தின் வேதனை நீங்கிய அவ்வரசர்கள், இருகைகூப்பி புலன்களின் ஈசனான (ஹ்ருஷீகேசனான) பகவானை வாயாரத் துதித்தனர். (7)

அரசர்கள் துதிக்கின்றனர்—— “தேவர்களுக்கும் தேவனான ஈசனே! சரணடைந்தவரின் துயர் நீக்குபவரே! அழிவற்றவரே! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! தங்களுக்கு நமஸ்காரம். உலகியல் இன்பங்களில் மனம் வெறுத்துப்போன எங்களைக் கோரமான சம்சார பீடையிலிருந்து காப்பாற்றுங்கள். (8)

மதுவைக் கொன்றவரே! எங்கள் நாதனே! இந்த ஜராஸந்தனை நாங்கள் வெறுக்கவில்லை. எங்கும் நிறைந்தவரே! அரசர்கள் அரசை இழப்பதும் தங்கள் அருளால்தான். (9)

அரசு, பேராளுமை இவற்றால் மதங்கொண்டு வழி தவறிச் செல்கிற அரசன் மேன்மை பெறுவதில்லை. தங்கள் மாயையில் மயங்கி, நிலையற்ற செல்வத்தை நிலைத்ததாக நினைக்கிறான். (10)

அறிவிலிகள், கானல் நீரை ஓடை என நினைப்பர். அதுபோல் பகுத்தறிவற்றவர், உலகியல் மாயத்தோற்றத்தை உண்மை என நம்புகின்றனர். (11)

பிரபுவே! முன்பு நாங்கள் இந்தப் பூமியை வெல்ல விரும்பி, ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட்டு இரக்கமின்றி, எம் மக்களைக் கொன்றழித்தோம். செல்வத்திமிரால் குருடராகி, தங்களை ‘எதிரில் நிற்கிற யமன்’ என்று உணராமல் மதம் பிடித்திருந்தோம். (12)

ஸ்ரீகிருஷ்ணா! அப்படிப்பட்ட நாங்கள், இன்று மிகுந்த வேகமும் எல்லையற்ற ஆற்றலும் கொண்ட ‘காலம்’ என்ற தங்கள் மூர்த்தியால் செல்வச் செழிப்பை இழந்து, தங்கள் கருணையால் செருக்கழிந்து, தங்கள் திருவடிகளை நினைக்கிறோம். (13)

எங்கும் நிறைந்தவரே! கானல் நீர் போன்றதும், அடிக்கடி நோய்வாய்ப்பட்டு அழிகின்ற உடலால் அனுபவிக்கத்தக்கதுமான அரசாட்சியையும், கேட்பதற்கு மட்டுமே இனிய பரலோக வாழ்க்கையென்ற சுவர்க்கத்தில், அனுபவிக்க வேண்டிய வினைப்பயனையும் நாங்கள் விரும்பவில்லை. (14)

இந்நிலவுலகில் பிறந்து—இறந்து வாடுகிற எமக்கு, உங்கள் திருவடிகளின் நினைவு எந்த நிலையிலும் அகலாதிருக்கும்படியான உபாயம் கூற வேண்டுகிறோம். (15)

வசுதேவ குமாரரும், பக்தர்களுடைய பாவத்தைக் களைபவரும், பரம்பொருளானவரும், அடிபணிந்தவரின் துயர் துடைப்பவருமான ‘கோவிந்தன்’ என்ற சிறப்புப் பெயர் கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனான தங்களுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்!” (16)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— குழந்தாய்! சிறையிலிருந்து மீண்ட அரசர்களால் பாராட்டப் பெற்ற கருணைக்கடலும், சரணடைந்தவர்களைக் காத்தருள்பவருமான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவர்களைப் பார்த்து இனிய சொற்களால் கூறலானார். (17)

பகவான் கூறுகிறார்—— “அரசர்களே! அகில உலகிற்கும் ஈசனும் ஆத்மாவுமான என்னிடம் நீங்கள் வேண்டியபடி இன்று முதல் திடமான பக்தி உங்களுக்கு நிச்சயமாக உண்டாகும். (18)

அரசர்களே! ‘என்னிடம் பக்தி கொள்ள வேண்டும்’ என்ற உங்கள் எண்ணம், உண்மையில் நல்லதே. நீங்கள் உண்மையையே பேசுகிறீர்கள். செல்வமும் ஆளுமையும் திமிரைத் தருபவை. அது மனிதனைத் தவறான பாதையில் இட்டுச் சென்று கெடுப்பவை என நினைக்கிறேன். (19)

கேகய வம்சத்து கார்த்தவீர்யன், நகுஷன், வேனன், இராவணன், நரகாசுரன் மற்றும் தேவரும் அசுரருமான பல மன்னர்கள் செல்வச்செருக்கால் தன் உயர்நிலையை இழந்தனர். (20)

[குறிப்பு:— கார்த்தவீர்யன், பிருகு மகரிஷியின் காமதேனுவைக் கவர்ந்ததால் அவரது பேரனான பரசுராமனால், பிள்ளைகளுடன் வதம் செய்யப்பட்டான். நகுஷ மகாராஜனோ, நூறு அசுவமேத யாகங்கள் செய்து இந்திரப் பதவி பெற்றும், இந்திராணியை அடைய வேண்டி, அந்தணர்களான சப்தரிஷிகளைக் கொண்டு பல்லக்கைச் சுமக்கச் சொல்லி, அகஸ்தியரால் சபிக்கப்பட்டுப் பதவியை இழந்து, பூவுலகில் மலைப்பாம்பாகப் பிறந்தான். வேனன், அந்தணர்களை இகழ்ந்ததால் சாம்பலானான். இராவணன், மூவுலக மன்னனாக இருப்பினும், சீதாப்பிராட்டியைக் கவர்ந்து வந்ததால் இராமனால் கொல்லப்பட்டான். நரகாசுரன், தேவமாதா அதிதியின் குண்டலங்களைக் கவர்ந்ததால், என்னாலேயே கொல்லப்பட்டான். ஆகவே, செல்வச்செருக்கு துன்பத்தையே தரும்.]

பிறவி கொண்ட இந்த உடல் முதலியவை முடிவுள்ளவை என்றுணர்ந்து, நீங்கள் என்னிடமே மனத்தை நிலைபெறச் செய்து, வேள்விகளால் என்னை வழிபட்டு, மக்களை நேர்மையுடன் காப்பாற்றுங்கள். (21)

தம் வம்சத்தை அழியாது பெருக்கி, அவ்வப்போது நேர்கிற இன்ப—துன்பங்களையும், லாப—நஷ்டங்களையும் சமநோக்குடன் அனுபவித்து, என்னிடமே உள்ளம் பதித்து வாழ்வீராக. (22)

உடல் முதலியவற்றில் பற்றின்றி, விரதங்களை முறைப்படி செய்து, ஆத்மநிலையிலேயே மூழ்கி, மனத்தை என்னிடமே செலுத்திக் கடைசியில் பரம்பொருளான என்னை வந்தடைவீர்களாக.” (23)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அனைத்துலகின் ஆண்டவனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இவ்வாறு அரசர்களுக்கு நல்லுரை கூறி, அந்த அரசர்களை மங்கள நீராட்டிப் பணிபுரிய ஆண்களையும் பெண்களையும் அமர்த்தினார். (24)

பரத வம்சத்தில் உதித்த பரீக்ஷித்! நன்கு நீராடி அலங்கரித்துக் கொண்ட அவர்களுக்குச் சிறந்த உணவளித்து, அரசருக்குரிய தாம்பூலம் முதலிய பல உபசாரங்களைச் செய்வித்து, அதற்குரிய ஆடை—ஆபரணங்கள், பூமாலைகள், சந்தனப்பூச்சு ஆகியவற்றை ஜராஸந்தனின் மகன் ஸஹதேவனைக் கொண்டு உபசரிக்கச் செய்தார். (25—26)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் சிறையிலிருந்து மீட்கப்பட்டு ஸஹதேவனால் நன்கு உபசரிக்கப் பெற்ற அவ்வரசர்கள், ஒளிமிக்க குண்டலங்களுடன் மழைக்கால இறுதியில் காணப்படுகிற சூரிய—சந்திரர்கள்போல் ஒளிமிக்கவர்களாகக் காணப்பட்டனர். (27)

இரத்தினங்கள், பொன்னாரங்கள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட அவ்வரசர்களை இனிய சொற்களால் பாராட்டி, நல்ல குதிரைகள் பூட்டிய தேர்களில் தத்தம் நாட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தார், ஸ்ரீகிருஷ்ணன். (28)

இவ்விதம் பெருமானான ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் துயரிலிருந்து விடுவிக்கப் பெற்ற அவ்வரசர்கள், உலக நாதனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும், அவரது செயல்களையும் நினைத்துக் கொண்டே தத்தம் நாட்டிற்குச் சென்றனர். (29)

அவர்கள் தம் நாட்டு மக்களிடம் மகாபுருஷரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் செயல்களை எடுத்துரைத்தனர். ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஆணையிட்டவாறே சோம்பலின்றி நாட்டை ஆண்டனர். (30)

கேசவனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பீமஸேனனால் ஜராஸந்தனை அழிக்கச் செய்தபின், குந்தியின் புதல்வர்களான பீம—அர்ஜுனர்களுடன் ஜராஸந்தனின் மகனான ஸஹதேவனின் உபசரிப்பை ஏற்று, அங்கிருந்து புறப்பட்டார். (31)

எதிரிகளை அழித்த அவர்கள் இந்திரப்பிரஸ்தம் வந்து, பகைவர்களுக்குத் துன்பமும், நண்பர்களுக்கு இன்பமும் தருமாறு சங்குகளை முழக்கினர். (32)

சங்கொலியைக் கேட்ட இந்திரப்பிரஸ்த மக்கள், ஜராஸந்தன் மறைந்தான் என நிச்சயித்து மகிழ்ந்தனர். அரசரான தர்மபுத்திரரும் தம் விருப்பம் நிறைவேறியதாக உணர்ந்தார். (33)

பீமனும் அர்ஜுனனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் மன்னர் தர்மபுத்திரரை வணங்கித் தாங்கள் செய்ததனைத்தையும் தெரிவித்தனர். (34)

தர்மபுத்திரரும் கேசவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் கருணையால் ஜராஸந்த வதம் நிறைவேறியதை அறிந்து, அன்பால் கண்களில் ஆனந்தக்கண்ணீர் பெருக, எதுவும் பேச முடியாத நிலையில் இருந்தார். (35)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எழுபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எழுபத்து நான்காவது அத்தியாயம் — சிசுபால வதம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசர் யுதிஷ்டிரர் இவ்வாறு ஜராஸந்தனின் வதத்தையும், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பெருமையையும் கேட்டு மகிழ்ந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் இவ்வாறு கூறினார். (1)

யுதிஷ்டிரர் கூறுகிறார்—— “மூவுலகங்களுக்கும் ஆசார்யர்களான ஸநகர் முதலானவரும், திக்பாலகர்களும், உலக மக்களும், எவருக்கும் கிட்டாத தங்கள் வழிநடத்துதலை (உத்தரவை)ப் பெற்று, அதனைத் தலையால் தாங்கி நிறைவேற்றுகின்றனர். (2)

தாமரைக் கண்ணனான தாங்கள், தம்மையே ஈசன் என மதித்து இறுமாந்தவரும், உண்மையில் பரிதாபத்திற்குரியவருமான எங்களது உத்தரவை ஏற்பதென்பது, எங்கும் பரவி நிற்கும் தங்களுக்கு மனித இயல்பைக் காட்டி நிற்கும் ஒரு வெளிவேஷம்! (உண்மையில், அது தங்களுக்கு உகந்ததேயல்ல.) (3)

தனித்த, நிகரற்ற பரம்பொருளும் பரமாத்மாவுமான தங்கள் பேராற்றல், உலக உபசாரச் செயல்களால் சூரிய உதயம் போல் வளர்வதோ, அஸ்தமனம் போல் குறைவதோ இல்லை. (4)

பிறரால் வெல்லப்பட இயலாத மாதவா! தங்கள் பக்தர்களிடம் ‘நான், எனது’ என்றோ, ‘நீ, உனது’ என்றோ அறிவற்ற பிராணிகளிடம் இருப்பதுபோல் வேற்றுமை உணர்வு இல்லை.” (5)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கூறிய தர்மபுத்திரர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அனுமதி பெற்று வேள்விக்குரிய வஸந்த ருதுவில், முறைப்படி வேத நெறி அறிந்த தகுதியுள்ள அந்தணர்களை ருத்விக்குகளாக வரித்தார். (6)

துவைபாயனரான வியாசர், பரத்வாஜர், ஸுமந்து, கௌதமர், அஸிதர், வசிஷ்டர், சியவனர், கண்வர், மைத்ரேயர், கவஷர், த்ரிதர், விசுவாமித்திரர், வாமதேவர், ஸுமதி, ஜெய்மினி, கிரது, பைலர், பராசரர், கர்கர், வைசம்பாயனர், அதர்வணர், கசியபர், தௌம்யர், பரசுராமர், சுக்ராசார்யார், ஆஸுரி, வீதிஹோத்ரர், மதுச்சந்தர், வீரஸேனர், அக்ருதவ்ரணர் முதலிய பெரியோர்கள் யாகத்திற்காக வரவழைக்கப்பட்டிருந்தனர். மற்றும் துரோணர், பீஷ்மர், கிருபர் ஆகியோரும், துரியோதனன் முதலிய புத்திரர்களுடன் கூடிய திருதராஷ்டிரரும், பேரறிவாளரான விதுரரும் அழைக்கப்பட்டிருந்தனர். (7—10)

மற்றும் அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், வேளாளர்கள், எல்லா நாட்டு அரசர்கள், அவர்களது மந்திரிகள், வேலையாட்கள் என அனைவரும் வேள்வி காண இந்திரப்பிரஸ்தம் வந்தனர். (11)

அதன்பின் அந்த அந்தணர்கள் வேள்விக்குரிய இடத்தைத் தங்கக்கலப்பைகளால் உழுது சமப்படுத்தி, அங்கு அறநெறி வகுத்தவாறு அரசருக்கு வேள்விக்குரிய தீக்ஷை செய்வித்தனர். (12)

முன்பொரு காலத்தில் வருணன், ராஜசூய வேள்வி புரியும்போது இருந்ததைப் போல் வேள்விக்குரிய பாத்திரம் முதலியவைகள் தங்கத்தால் செய்யப்பட்டிருந்தன. பிரும்மாவையும், பரமசிவனையும் முன்னிட்டு இந்திரன் முதலான திக்பாலகர்கள், தங்கள் கணங்களுடன் கூடிய ஸித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், நாகர்கள், முனிவர்கள், யட்சர்கள், ராட்சதர்கள், கருடன் முதலிய பட்சிகள், கின்னரர்கள், சாரணர்கள், வேற்றரசர்கள், அவர்களின் மனைவியர்கள் என எல்லோரும் அழைக்கப்பட்டு, பாண்டுவின் புதல்வர் தர்மநந்தனன் செய்கிற ராஜசூய வேள்விக்கு வந்து கூடினர். (13—15)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பக்தரானதால், தர்மபுத்திரரின் வேள்வி நன்கு அமைந்ததில் வியப்பதற்கொன்றுமில்லை! என எல்லோரும் கருதினர். தெய்விக ஒளி கொண்ட ருத்விக்குகளும் தேவர்களும், வருண பகவானுக்குச் செய்வித்ததுபோல் ராஜசூய யாகத்தை முறைப்படி செய்து வைத்தனர். (16)

வேள்வியின் ‘ஸுத்யை’ என்கிற இறுதி நாளில் அனைவரும் கொண்டாடும் பெருமை கொண்ட ருத்விக்குகளையும், வேள்வி புரிபவர்களையும், சபையிலிருந்த அறிஞர்களையும் மிகவும் கருத்துடன் அரசர் தக்கபடி உபசரித்தார். (17)

சபையிலுள்ள அனைவருமே முதல் பூஜை பெறுவதற்குத் தகுதி பெற்றவர்களாக விளங்குவதால், ‘இவர்களிலும் யார் முதல் பூசனை பெறும் தகுதியுள்ளவர்?’ என நிச்சயிக்க முடியாமல் அவையோர்கள் கலங்கி நிற்பது கண்டு, சகாதேவன் (அவையோர்களை நோக்கிக்) கூறலானான். (18)

“ஸாத்வதர்களின் தலைவரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனே முதல் பூசனைக்கு ஏற்றவர். அனைத்து தேவர்களின் மொத்த திருவுருவமும் இவரே! வேள்விக்குரிய இடம், காலம், செல்வம் என அனைத்தும் இவரே! உலகமே இவர் வடிவம்தான். வேள்விகளும், வேள்வித்தீயும், அதில் சொரியும் ஆகுதிகளும், சொல்லும் மந்திரங்களும், அவற்றின் தத்துவ விளக்கமான ஸாங்க்யமும், செயல்முறையான யோகமும் எல்லாம் இவரை அடைவதற்கான உபாயங்களே. (19—20)

பெரியோர்களே! இவர் ஒருவரே இரண்டற்றவர். (தனக்கொத்தவரும் மிக்கவரும் இல்லாத பரம்பொருள்!) உலகம் இவரது வடிவமே! (தோற்றத்திற்கு உபாதான காரணம்.) பிறப்பற்றவர்; தனக்குத்தானே ஆதாரமாக இருப்பவர். தன்னைக் கொண்டே இந்த உலகைப் படைத்துக் காத்து அழிப்பவர்! (21)

இவரது வழிகாட்டலில் நின்று இவ்வுலகினர் அனைவரும் பற்பல நற்பணிகளைச் செய்து அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் பெறுதற்கரிய பெரும் நலத்தைப் பெறுகிறார்கள். (22)

அதனால் எல்லோரையும்விடப் பெரியவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கே முதல் மரியாதை செய்யப்பட வேண்டும். அவ்வாறு செய்வதே எல்லா உயிரினத்திற்கும் நமக்கும் மரியாதை செய்ததாக ஆகும். (23)

தான—தர்மங்கள் எல்லையற்ற பலனைத் தருவதாக அமைய வேண்டுமாயின், எல்லா உயிரினங்களின் ஆத்மாவாக விளங்குபவரும், வேறுபாட்டுணர்வு அற்றவரும், புலன்களை அடக்கி அமைதியாக உள்ளவரும், எங்கும் நிறைந்தவருமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கே முதல் மரியாதை தரப்பட வேண்டும்.” (24)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பெருமையை உணர்ந்த சகாதேவன் இவ்வாறு கூறிவிட்டு, மௌனமாக அமர்ந்தான். அதனைக் கேட்ட சான்றோர்கள் அனைவரும் ‘நன்று, நன்று’ எனப் பாராட்டினர். (25)

சான்றோர்கள் கொண்டாடியதைக் கண்ட தர்மபுத்திரர் சபையினரின் கருத்தையும் உணர்ந்து, மகிழ்ந்து, அன்பால் நெகிழ்ந்து, ஹ்ருஷீகேசனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை உபசரித்துப் பூசனை புரிந்தார். (26)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடிகளைத் தூய நீரால் சுத்தம் செய்து, உலகைத் தூயதாக்குகிற அந்தத் தீர்த்தத்தைத் தன் தலையிலும், தன் பத்தினி, சகோதரர்கள், மந்திரிகள், குடும்பத்தினர் ஆகிய அனைவர் தலைகளிலும் சந்தோஷத்துடன் தெளித்தார். (27)

மஞ்சள் பட்டாடைகளும், விலையுயர்ந்த ஆபரணங்களும் அணிவித்து, மகிழ்ச்சியால் கண்ணீர் மல்க, பகவானைக் காணவும் இயலாதிருந்தார். (28)

இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பாராட்டப் பெற்றதைக் கண்ட மக்கள் அனைவரும் கைகூப்பி வணங்கி, ‘நமஸ்காரம்’, ‘ஜய! ஜய!’ எனக் கோஷித்து பூமாரி பெய்தனர். (29)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் குணச்சிறப்புகளை அவையினர் புகழ்ந்ததைக் கேட்டுக் கோபமடைந்த தமகோஷனின் மகனான சிசுபாலன், தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து அகங்காரத்துடன் இரு கைகளையும் உயர்த்தி, பகவானுக்குக் கேட்குமாறு பயமின்றிச் சபையில் கொடுஞ்சொற்களைக் கூறலானான். (30)

“காலம் பெருவலிமை பொருந்தியது. ஒருவராலும் மீற முடியாதது என்று வேதம் கூறுவது முற்றிலும் உண்மையே. முதியவர்களின் அறிவும் சிறுபிள்ளையின் (அறிவிலியின்) பேச்சால் தடுமாறுகிறதே! (31)

சபையோர்களே! நீங்கள் அனைவரும் முதல் மரியாதை பெறத் தகுந்தவரைத் தேர்வு செய்வதில் சிறந்தவர்கள். அதனால், ‘ஸ்ரீகிருஷ்ணனே முதல் மரியாதைக்குரியவன்’ என்ற இந்தச் சிறுவனின் பேச்சை ஏற்காதீர்கள். (32)

தவமும், சிறந்த கல்வியும், விரதமும் மேற்கொண்டு தம் நுண்ணறிவால் பாவங்களை அகற்றிய பிரும்மஞானிகளையும், திக்பாலகர்களால் மதிக்கப் பெற்ற இந்தச் சபையின் நாயகர்களான சிறந்த ரிஷிகளையும் புறக்கணித்துவிட்டு, குலப்பெரியோர்களால் இகழப்பட்ட இடையன் கோபாலன், முதல் மரியாதைக்கு எவ்வாறு ஏற்றவனாவான்? வேள்விக்குரிய ‘புரோடாசம்’ என்னும் அவியைக் காக்கை தீண்டுவது போலன்றோ உள்ளது? (33—34)

வர்ணாசிரமக் கட்டுப்பாடுகளை மீறியவனும், எல்லாக் கடமைகளிலிருந்தும் விடுபட்டுத் தன் விருப்பப்படி நடப்பவனும், குணச்சிறப்பு ஏதுமற்றவனுமான இவன், பூஜையை ஏற்பதா? (35)

இவனது குலமோ யயாதி மன்னனால் சபிக்கப் பெற்றது. ஆகவே, சான்றோர்களால் ஒதுக்கப் பெற்றது. வேள்வியின் நெறிமுறையின்றி வீணில் மதுபானத்திலே ஈடுபாடு கொண்டது. இது அனைவரும் அறிந்ததே. அவ்வாறிருக்க, அக்குலத்திலே பிறந்த இவன், எவ்வாறு முதல் மரியாதைக்கு உரியவனாவான்? (36)

பிரும்மரிஷிகள் வசிக்கிற இந்நாட்டைவிட்டு, பிரும்மதேஜஸ்ஸிற்கு இடமல்லாத, பிறர் அணுக முடியாத கடலை அண்டி வாழ்ந்து, திருடர்கள்போல் மக்களைத் துன்புறுத்துகின்றனர்.” (37)

மங்களங்கள் (புண்ணியங்கள்) அழிந்த சிசுபாலன், இத்தகைய மங்களமற்ற இகழ்சொற்களைப் பேசினான். நரியின் ஊளையிடலைச் சிங்கம் பொருட்படுத்தாததுபோல், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அதைப் பொருட்படுத்தி எதுவுமே பேசவில்லை. (38)

சிசுபாலன், சகிக்க முடியாத சொற்களால் பகவானை இகழ்வதைக் கேட்ட சபையில் அமர்ந்திருந்தவர்களோ, கோபத்தால் அவனைச் சபித்துக் கொண்டே காதுகளை மூடிக் கொண்டு வெளியேறினர். (39)

பகவானையும், அவரையே சரணடைந்த பக்தர்களையும் நிந்திப்பதைக் கேட்டு, அவ்விடம் விட்டகலாதவன், தன் புண்ணியங்களை இழந்து நரகத்திற்குச் செல்கிறான். (40)

அப்பொழுது பாண்டவர்களும், மத்ஸ்ய—கேகய—ஸ்ருஞ்ஜய தேசத்து மன்னர்களும் சிசுபாலனைக் கொல்ல விரும்பி, ஆயுதமேந்தி எழுந்தனர். (41)

பரத வம்சத்தரசே! அப்போது சிசுபாலன், சிறிதும் பதட்டமின்றி, சபையில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைச் சார்ந்தவர்களை அதட்டி, வாளையும் கேடயத்தையும் கைகளில் ஏந்தி நின்றான். (42)

அதற்குள் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சினங்கொண்டு எழுந்து தன்னவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தி, எதிர்த்து வருகிற பகைவன் சிசுபாலனின் தலையைக் கத்தி போன்று கூர்மைமிக்க சக்கரத்தால் அறுத்துத் தள்ளினார். (43)

சிசுபாலன் கொல்லப்பட்டதும் பெரும் பதட்டமும் பேரிரைச்சலும் உண்டாயிற்று. சிசுபாலனுக்குத் துணையாக வந்த அரசர்கள் உயிரில் ஆசை கொண்டு ஓடி ஒளிந்தனர். (44)

சிசுபாலனின் உடலிலிருந்து வெளி வந்த பேரொளி, வானிலிருந்து விழுகிற கொள்ளிக்கட்டை பூமியை அடைவதுபோல், அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே ஸ்ரீவாசுதேவனிடம் சென்றடங்கியது. (45)

மூன்று பிறவிகளிலும் இடைவிடாது பகைமை பாராட்டியதால், மனத்தளவில் பகவானையே நினைத்து வந்த சிசுபாலன், பகவானின் ஸ்வரூப நிலையை அடைந்தான். ஆழ்ந்த எண்ணம்தான் பிறப்பிற்குக் காரணமாகிறது. (இறந்தபின் பெறப் போகும் நிலை, ஒருவனது எண்ணத்தைப் பொருத்ததே.) (46)

உலகினுக்கொரு பேரரசனாகிவிட்ட தர்மபுத்திரர், சபையிலுள்ள பெரியோர்களுடன் ருத்விக்குகளுக்கு ஏராளமான தட்சிணையை அளித்தார். எல்லோரையும் முறைப்படி நன்கு உபசரித்த பின், வேள்வியின் நிறைவு நாளில் அவபிருத நீராட்டத்தை முறைப்படி செய்தார். (47)

மகாயோகிகளுக்கும் ஈசனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தர்மநந்தனரது வேள்வியை நிறைவுறச் செய்தபின், நண்பர்களின் வேண்டுகோளை ஏற்றுச் சில மாதங்கள் அங்கு தங்கியிருந்தார். (48)

அதன்பின் சர்வேசுவரரான தேவகி மைந்தன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தான் துவாரகைக்குத் திரும்புவதை விரும்பாதிருப்பினும், தர்மரிடம் விடைபெற்று, மனைவிகளும் மந்திரிகளும் தொடர, தன் நகரம் திரும்பினார். (49)

வைகுண்டவாசிகளான ஜயனும் விஜயனும் அந்தணர்களான ஸநகாதியரின் சாபத்தால் திரும்பத் திரும்பப் பிறக்க நேர்ந்த வரலாறு பற்றி விரிவாக, நான் உனக்குக் கூறினேன். (50)

ராஜசூய யாகத்தின் இறுதியில் அவபிருதஸ்நானம் செய்த தர்மபுத்திரர், அந்தணர்களும் க்ஷத்திரியர்களும் நிரம்பிய சபையில் தேவேந்திரன் போல் விளங்கினார். (51)

தேவர்கள், மனிதர்கள், விண்ணில் செல்லும் ஸித்தர்கள் என அனைவரும் அரசரான தர்மரால் பூஜிக்கப்பட்டு மகிழ்ந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் வேள்வியையும் புகழ்ந்து கொண்டே தத்தம் இருப்பிடம் சென்றனர். (52)

இயற்கையிலேயே பாவியும், கலியின் அம்சமும், குருகுலத்திற்கு நோய் போன்றவனுமான துரியோதனனுக்கு மட்டும், தர்மபுத்திரரது சீரும் சிறப்பும் கண்டு மனம் பொறுக்கவில்லை. (53)

சிசுபாலனின் வதம் முதலிய ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அருஞ்செயல்களையும், ஜராஸந்தனிடமிருந்து அரசர்கள் விடுதலை பெற்றதையும், ராஜசூய வேள்வியையும் பற்றிப் பாடுபவர், அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர். (54)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எழுபத்து நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எழுபத்தைந்தாவது அத்தியாயம் — துரியோதனன் அவமானமடைதல்

அரசன் கேட்கிறான்—— பிரும்மரிஷியே! பகைவர்களே அற்ற தர்மபுத்திரரது ராஜசூய வேள்விப் பெருவிழாவைக் கண்ட மக்கள், துரியோதனன் நீங்கலாக மற்ற அரசர்கள், ரிஷிகள், தேவர்கள், சான்றோர்கள் என எல்லோரும் மகிழ்ந்தனர் என்று கூறினீர்கள். அனைத்துமறிந்தவரே! அதற்கான காரணத்தைக் கூற வேண்டுகிறேன். (1—2)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மகாத்மாவான உன் பாட்டனாரின் ராஜசூய வேள்வியில், அன்பினால் கட்டுண்ட உறவினர்கள் பணிவிடை செய்வதில் ஈடுபட்டிருந்தனர். (3)

பீமன், சமையலறைகளின் பொறுப்பை ஏற்றான். துரியோதனன் தனாதிகாரி (பொக்கிஷதாரர்), சகாதேவன் பெரியோர்களை உபசரிப்பதில், நகுலன் தேவைப்பட்ட பொருட்களைச் சேமிப்பதில், அர்ஜுனன் ஆசார்யர்களுக்குப் பணிவிடை புரிவதில், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பெரியோர்களின் சரணங்களை நீரால் சுத்தம் செய்வதில், திரௌபதி அன்னமிட்டு உபசரிப்பதில், பரந்த மனம் கொண்ட கர்ணன் தானம் செய்வதில், ஸாத்யகி, விகர்ணன், ஹார்திக்யன், விதுரர் முதலானோரும், பூரிசிரவஸ் முதலிய பாஹ்லீகரின் புதல்வர்களும், ஸந்தர்தனன் ஆகிய அனைவரும் இந்தப் பெருவேள்வியில் பற்பல பணிகளில் நியமிக்கப்பட்டு, தர்மருடைய விருப்பத்தை நிறைவுறச் செய்ய, அந்தந்த வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்தனர். (4—7)

ருத்விக்குகளும், சபையினரும், அறிஞர்களும், உற்ற நண்பர்களும் இனிய பேச்சாலும், உபசரிப்பாலும், தட்சிணை முதலியவற்றாலும் மனநிறைவு பெற்றனர். சிசுபாலன் பக்தரட்சகரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடிகளை அடைந்தபின், அனைவரும் கங்கையில் அவபிருதஸ்நானம் செய்தனர். (8)

அந்த அவபிருதஸ்நான விழாவில் மிருதங்கம், சங்கு, மத்தளம், ஜாலரா, பேரி, ஆனகம், கோமுகம், தூரியம் முதலிய பல்வகைப்பட்ட வாத்தியங்கள் முழங்கின. (9)

நர்த்தகிகள் மகிழ்ச்சியுடன் ஆடினர். காயகர்கள் ஒன்றுசேர்ந்து கூட்டமாகப் பாடினர். அவர்களது வீணை, புல்லாங்குழல், தாளம் முதலிய வாத்திய ஒலி வானை எட்டியது. (10)

பல நிறங்கள் கொண்ட கொடிகள் வரவேற்பு தோரணங்களுடனும், பெருத்த யானைகள், தேர்கள், குதிரைகள் முதலியவற்றுடனும், நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்ட படைவீரர்களுடனும், தங்கஹாரங்கள் பூண்ட யாதவர்கள், ஸ்ருஞ்ஜயர்கள், காம்போஜர்கள், கௌரவர்கள், கேகயர்கள், கோசலர்கள் முதலிய தேசத்தரசர்கள் தர்மபுத்திரரை முன்னிட்டுக் கொண்டு, தங்கள் படைகளின் மிகுதியால் பூமியை நடுங்கச் செய்து கொண்டு புறப்பட்டனர். சபையினரும், ருத்விக்குகளும், சான்றோர்களான அந்தணர்களும் வேதகோஷம் செய்து கொண்டு (பின்னே) சென்றனர். தேவர்களும் முனிவர்களும் பித்ருக்களும் கந்தர்வர்களும் பூமாரி பொழிந்து கொண்டாடிப் பாடினர். (11—13)

சந்தனப்பூச்சு, பூமாலைகள், அணிகலன்கள், புத்தாடைகள் அணிந்த ஆண்களும் பெண்களும் நீர், பால், வெண்ணெய் எனப் பல்வகைப்பட்ட நறுமணக் கலவைகளை ஒருவர் மேல் ஒருவர் பூசிக் கொண்டும், தெளித்துக் கொண்டும் மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடிச் சென்றனர். (14)

பணிப்பெண்கள் எண்ணெய், பால், தயிர், சந்தனக்குழம்பு, மஞ்சள் குழம்பு, குங்குமப்பூ குழம்பு ஆகியவற்றை ஆண்கள் மேல் பூசியும், அதேபோல் ஆண்கள் பெண்களுக்குப் பூசியும் விளையாடி மகிழ்ந்தனர். (15)

அந்தத் திருவிழாவைக் காண சிறந்த விமானங்களிலேறி, வானில் வந்த தேவமாதர்கள் போல் படைவீரர்களினால் காக்கப் பெற்ற இந்திரப்பிரஸ்த மன்னரின் அந்தப்புரத்து ராணிகளும், அந்த அவபிருத உற்சவத்தைக் காண அழகிய பல்லக்குகளில் புறப்பட்டனர். பாண்டவர்களின் மாமன் மகனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மனைவிகள் மற்றும் தோழிகளால் நீராட்டப் பெற்ற அவர்கள், வெட்கத்துடன் புன்னகையும் முகமலர்ச்சியும் கொண்டு அழகாக விளங்கினர். (16)

நீராட்டத்தால் ஆடைகள் நனைய, அதனால் மார்பகம், துடை, இடை போன்றவை சற்று வெளிப்படையாகத் தெரிய, அவர்கள் தம் மைத்துனர்களையும் தோழர்களையும் பீச்சாங்குழலால் நீரை அடித்து நீராட்டினர். இவ்வாறு ஜலக்கிரீடையில் அதிகம் ஈடுபட்டதால் கூந்தல் அவிழ, அதிலிருந்த பூக்கள் சிதற, அழகுடன் விளையாடிதால், காமத்தால் மனத்தூய்மையற்றவர்களின் உள்ளத்தில் காமக்கிளர்ச்சியைத் தோற்றுவித்தனர். (17)

சக்கரவர்த்தியான தர்மபுத்திரர், பொன்னாரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, நல்ல குதிரைகள் பூட்டிய ரதத்தில் தன் மனைவியருடன் அமர்ந்திருந்தது, உரிய முறையில் செய்யப்பட்ட ராஜசூய யாகமே உருவெடுத்து வந்ததுபோல் இருந்தது. (18)

ருத்விக்குகள் ‘பத்னீஸம்யாஜம்’ என்கிற யஜமான பத்தினிகளுக்கான சடங்குகளையும், வேள்வி நிறைவிற்கான அவபிருத நீராடலுக்கான சடங்குகளையும் செய்தபின், ஆசமனம் செய்த தர்மபுத்திரரை திரௌபதியுடன் கங்கையில் நீராட்டினர். (19)

அப்பொழுது, மனிதர்களின் துந்துபியுடன் தேவர்களின் துந்துபியும் முழங்கின. தேவரும் முனிவரும் பித்ருக்களும் மாந்தரும் பூமாரி பெய்தனர். (20)

அரசர் நீராடியதும், வர்ணாசிரம தர்மங்களைப் பின்பற்றுபவர் அனைவரும் நீராடினார்கள். அவ்வாறு அவபிருத நீராடுதலால், நினைத்தற்கரிய பெரும் பாவம் செய்தவனும், அப்பொழுதே பாவம் நீங்கப் பெறுகிறான். (21)

பின், அரசர் தர்மர் புத்தாடைகளைத் தரித்து, ஆபரணங்கள் பூண்டு, தன்னை நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு ருத்விக்குகளையும் சபையினரையும் அந்தணர்களையும் ஆடையணிகள் வழங்கிக் கௌரவித்தார். (22)

பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடம் மிகுந்த பக்தி கொண்ட தர்மபுத்திரர், எங்கும் எதிலும் பகவானையே காண்கின்றவராக உற்றார்—உறவினர், நண்பர், அரசர்கள், சான்றோர்கள் மற்றுமுள்ள அனைவரையும் திரும்பத் திரும்ப உபசரித்தார். (23)

ஆண்கள் இரத்தின குண்டலம் (குழை), பூமாலை, தலைப்பாகை, பட்டுச்சட்டை, பட்டு மேலாடை, விலையுயர்ந்த ஹாரங்கள் பூண்டு, தேவர்களுக்கொப்பாக விளங்கினர். பெண்களும் காதோலைகள் (தோடு) அணிந்து, அடர்ந்த கூந்தலால், முகம் மேலும் அழகுற தங்க ஒட்டியாணம் அணிந்து ஒளிமிளிர விளங்கினர். (24)

அரசே! வேள்விக்காக வந்திருந்த ஒழுக்கநெறி தவறாத சான்றோர்களான ருத்விக்குகளும், சபையினரும், பிரும்மஞானியரும், அந்தணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், வேளாளர் என்ற நான்கு வர்ணத்தினரும், அரசர்களும், தேவரும், முனிவரும், பித்ருக்களும், பூத கணங்களும், தங்கள் பரிவாரங்களுடன் கூடிய திக்பாலகர்களும் முறைப்படி உபசரிக்கப் பெற்று, தர்மபுத்திரரிடம் விடைபெற்று தத்தமது இருப்பிடம் சென்றனர். (25—26)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பக்தனாகிய ராஜரிஷி தர்மபுத்திரரின் ராஜசூயப் பெருவிழாவைப் பற்றி மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்து பேசியும், அமுதம் பருகிய மனிதன்போல் மக்களுக்கு மனநிறைவு ஏற்படவில்லை. (27)

பிறகு அரசர் யுதிஷ்டிரர், தன் நண்பர்களையும் சம்பந்திகளையும் உற்றார்—உறவினர்களையும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் விட்டுப் பிரிய மனமின்றி அன்பினால் தடுத்து நிறுத்தி, அங்கேயே வசிக்கும்படி செய்தார். (28)

ஐயனே! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் தர்மபுத்திரரின் விருப்பத்தை நிறைவு செய்ய நினைத்து, ஸாம்பன் முதலான யாதவ வீரர்களை துவாரகைக்கு அனுப்பிவிட்டு, தான் மட்டும் அங்கு தங்கினார். (29)

மன்னன் தர்மநந்தன், இவ்வாறு கடக்க இயலாத தன் மனோரதப் பெருங்கடலை ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் உதவியால் கடந்து, கவலை நீங்கி அமைதி கொண்டார். (30)

(இவ்வாறிருக்க,) துரியோதனன், ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே அடைக்கலம் புகுந்த தர்மபுத்திரரின் அந்தப்புரத்து சீரையும் சிறப்பையும், ராஜசூய வேள்வியின் பெருமையையும் கண்டு பொறாமை கொண்டு மனம் வெதும்பினான். (31)

மயன் உருவாக்கிய அரச சபையில் அரசர்கள், தேவர்கள், அசுரர்கள் ஆகியவர்களின் செல்வச் செழிப்பு நிறைந்து விளங்கியது. அதில் பெருமையுடன் திரௌபதி, தன் கணவர்களை உபசரித்தாள். திரௌபதியிடம் காமத்தால் மதியிழந்த துரியோதனன், மிகுந்த தாபம் அடைந்தான். (32)

அந்தச் சபையில், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது ஆயிரக்கணக்கான மஹிஷிகள் (இடையின் பாரத்தால்) மௌன நடையில் ஒலிக்கின்ற சிலம்பொலியும், அழகிய இடையும், குங்குமப்பூச்சாந்து பூசப் பெற்ற மார்பகங்களும், அதனால் சிவந்து விளங்கும் முத்துமாலைகளும், ஆடுகின்ற குண்டலமும், அடர்ந்த கூந்தலும் கொண்டு விளங்கும், மிக அழகிய முகத்துடன் இங்குமங்கும் உலா வந்தனர். (33)

மயனால் அமைக்கப்பட்ட சபையில் ஒருநாள், தன் சகோதரர்கள், உறவினர்கள், தன் கண் போன்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஆகியோர் சூழ்ந்து நிற்க, வந்திகள் புகழ்பாட, பேரரசச் செல்வத்துடன் விளங்கும் தர்மபுத்திரர், தங்க சிங்காசனத்தில் இந்திரன் போல் வீற்றிருந்தார். (34—35)

அரசே! அகந்தைமிக்க துரியோதனன், கிரீடமும் ஹாரமும் அணிந்து, தன் சகோதரர்கள் சூழக் கையில் கத்தி ஏந்தி, கோபத்துடன் காவற்காரர்களை அதட்டிக் கொண்டு சபையினுள்ளே நுழைந்தான். (36)

நீருள்ள இடம் தரை போன்றும், தரை நீருள்ளது போன்றும் மயங்கும்படி மயன், அந்தச் சபையை நிர்மாணித்திருந்தான். அதில் மனம் குழம்பிய துரியோதனன் தரையை நீருள்ள இடம் என எண்ணி, ஆடையின் நுனியைத் தூக்கிப் பிடித்தான். நீரைத் தரை என எண்ணி, நீரில் விழுந்தான். )37)

அதனைக் கண்டு பீமன் சிரித்தான். பெண்களும் அரசர்களும் தர்மபுத்திரர் தடுத்தும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது கண்ஜாடை பெற்றுச் சிரித்தனர். (38)

துரியோதனன் வெள்கித் தலைகுனிந்து கோபவெறி கொண்டு ஒன்றும் பேசாது மௌனமாக வெளியேறி, ஹஸ்தினாபுரம் சென்றான். சான்றோர்கள் ‘ஹா ஹா’ எனக் கூச்சலிட்டனர். தர்மபுத்திரர் மனம் வருந்தினார். இவ்வளவு நடந்தும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மௌனம் சாதித்தார். எப்படியாவது பூமியின் சுமையைக் குறைப்பதுதானே அவரது நோக்கம். உண்மையில், அவரது மாயையால்தானே துரியோதனன் மயங்கினான் அல்லவா? (39)

அரசே! இங்கு நீ கேட்டவாறு மிகச்சிறப்பாக நடந்த அந்த ராஜசூய வேள்வியில், துரியோதனனின் தீய எண்ணம் பற்றி, உனக்குக் கூறினேன். (40)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எழுபத்தைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எழுபத்தாறாவது அத்தியாயம் — சால்வனுடன் போர்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! திருவிளையாடல் புரிவதற்கென்றே மானிடத் திருமேனி ஏற்று வந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மற்றொரு அற்புதச் செயல் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேள். இந்தத் திருவிளையாடலில்தான் ஸௌப நகரின் அரசனான சால்வன் கொல்லப்பட்டான். (1)

சிசுபாலனின் நண்பன் சால்வன்; ருக்மிணியின் விவாகத்திற்காக வந்தவன்; ஜராஸந்தன் முதலானோருடன் யாதவர்களால் தோற்கடிக்கப் பெற்றான். (2)

அப்போது சால்வன், எல்லா அரசர்களுக்கும் கேட்குமாறு, “பூமியில் யாதவரே இல்லாதபடி செய்வேன்; என் போராண்மையைப் பார்ப்பீர்” என சபதம் செய்தான். (3)

இவ்வாறு சபதம் செய்த அந்த அறிவிலி சால்வன், ஒரு நாளில் ஒரு பிடி மண் (சாம்பல்) மட்டுமே உணவாக ஏற்று, ஓராண்டு சர்வேசுவரனான சிவபெருமானை வழிபட்டான். (4)

ஓராண்டு முடிவில், எளிதில் மனம் மகிழும் பகவான் கௌரிசங்கர், தன்னைச் சரணடைந்த சால்வ அரசனிடம் ‘வேண்டும் வரம் கேள்’ எனச் சொன்னார். (5)

சால்வ மன்னன் யாதவர்களுக்குப் பயம் தருவதும், தேவர், அசுரர், மானிடர், கந்தர்வர், நாகர், ராட்சஸர் என எவராலும் சிதைக்க முடியாததும், தனது விருப்பப்படி செல்வதுமான ஒரு விமானத்தை வேண்டினான். (6)

‘அவ்வாறே ஆகட்டும்’ என சிவபெருமான் அருள, பகைவரது நகரை வெற்றி கொள்ளும் மயன் என்னும் தேவசிற்பி, சிவனது கட்டளைப்படி, இரும்பாலான ‘ஸௌபம்’ என்ற விமான நகரை அமைத்து, சால்வனுக்குத் தந்தான். (7)

சால்வன் விரும்பியபடி செல்வதும், இருள் சூழ்ந்ததும், எவராலும் அணுக முடியாததுமான விமானத்தைப் பெற்றதும், யாதவர்களிடம் ஏற்பட்ட பகைமையை நினைத்து, துவாரகை சென்றான். (8)

பரதகுலத் திலகமே! அந்த சால்வன் பெரும் படையுடன் துவாரகையை முற்றுகையிட்டு நகருக்கு அருகிலிருந்த காட்டையும், பழத்தோட்டங்களையும், பூந்தோட்டங்களையும், கோபுர வாயில்களையும், கோட்டை வாயில்களையும், வீடுகளையும், மாளிகைகளையும், உப்பரிகைகளையும், மதிற்சுவர்களையும், விளையாட்டு மைதானங்களையும் தகைத்தழித்தான். சிறந்த அந்த விமானத்திலிருந்து அஸ்திர—சஸ்திரங்களும், கற்களும், மரங்களும், இடிகளும், பாம்புகளும், தாரையான மழையும், ஆலங்கட்டிகளும் பொழியப்பட்டன; கடும் சுழற்காற்று வீசியது; திக்கெட்டும் புழுதியால் மறைக்கப்பட்டது. (9—11)

திரிபுராசுரனால் தாக்கப்பட்ட பூவுலகம்போல், ஸௌபம் என்ற விமானத்தால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் நகரமான துவாரகை அமைதியிழந்து தவித்தது. (12)

வீரனும், பெரும் புகழ் பெற்றவனுமான பிரத்யும்னன், தனது மக்கள் துன்பப்படுவது கண்டு, ‘பயப்படாதீர்கள்’ என ஆறுதல் கூறித் தேரேறிப் போர்க்களம் சென்றான். (13)

ஸாத்யகி, சாருதேஷ்ணன், ஸாம்பன், அக்ரூரர், அவரது சகோதரர், ஹார்திக்யன், பானுவிந்தன், கதன், சுகன், ஸாரணன் மற்றும் பெரும் வில்லாளிகளும், தேர்ப்படைத் தலைவர்களும் கவசம்பூண்டு தேர்கள், யானைகள், குதிரைகள், காலாட்கள் நிரம்பிய படைகள் சூழப் போர்புரியக் கிளம்பினார்கள். (14—15)

அசுரர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் இடையே நடந்ததுபோல், சால்வனைச் சார்ந்தவர்களுக்கும் யாதவர்களுக்கும் இடையே, மயிர்ச்சிலிர்க்கிற பயங்கரமான போர் நிகழ்ந்தது. (16)

ருக்மிணியின் புதல்வன் பிரத்யும்னன், தெய்வ சக்திமிக்க அஸ்திரங்களால் ஸௌப நகரத்தின் தலைவனான சால்வனின் மாயைகளை, இரவின் இருளை சூரியன் அகற்றுவது போல், கணநேரத்தில் அழித்தொழித்தான். (17)

தங்கப்பூணும், அழுத்தமான கணுக்களும், இரும்பாலான முனையும் கொண்ட இருபத்தைந்து பாணங்களால் சால்வனின் படைத்தலைவனைத் தாக்கினான். (18)

நூறு பாணங்களால் சால்வனையும், தனித்தனியே ஒவ்வொரு பாணத்தால் ஒவ்வொரு படைவீரனையும், பத்துப் பத்து பாணங்களால் தளபதிகளையும், மும்மூன்று பாணங்களால் வாகனங்களையும் தாக்கினான். (19)

பிரத்யும்னனது படைவீரர்களும், எதிரியின் படைவீரர்களும் பெருவீரனான பிரத்யும்னனது இந்த அருஞ்செயலைப் புகழ்ந்து பாராட்டினார்கள். (20)

மயனால் அமைக்கப் பெற்ற மாயாமயமான அந்த ஸௌப விமானம் ஒரு சமயம் பல வடிவங்களிலும், மற்றொரு சமயம் ஒரே வடிவம் கொண்டதாயும், சிலசமயம் காணப்பட்டும், சிலசமயம் காணப்பெறாததாகவும், பகைவரால் இனம் காண முடியாதபடி அவர்களை மயக்கியது. (21)

சுழலுகிற தீவட்டிபோல் அந்த ஸௌபம் என்ற விமான நகரம் திடீரென பூமியிலும், வானிலும், சிலசமயம் மலையின் உச்சியிலும், கடல் நீரிலும் என மாறி மாறிச் சுழன்று நிலைபெறாதிருந்தது. (22)

ஸௌப விமானமும், சால்வனது படைகளும், சால்வனும் காணப்படுகிற போதெல்லாம், யாதவ வீரர்கள் பாணங்களைச் செலுத்தினர். (23)

தீப்போலும், கதிரவன் போலும் சுட்டெரிப்பவைகளும், விஷப்பாம்பு போல் அணுக முடியாதவைகளுமான எதிரிகளின் பாணங்களால் தன் ஸௌப விமானமும் படைகளும் துன்புறுவதைக் கண்ட சால்வன் கலங்கி மயக்கமுற்றான். (24)

ஆனால், சால்வனின் படைத் தலைவர்களின் ஆயுதங்களினால் பெரிதும் அடிபட்ட யாதவ வீரர்கள், ‘இறந்தால் வீர சுவர்க்கம், இருந்தால் பூவுலக அரசவாழ்வு’ என நிச்சயித்துத் தத்தமது போர்முனையை விட்டு அகலாது போரிட்டனர். (25)

முன்னர், பிரத்யும்னனால் தாக்கப்பட்ட சால்வனின் அமைச்சனான வலிமைமிக்க த்யுமான் என்பவன் பிரத்யும்னனை நெருங்கி, இரும்பாலான கதையால் அவனை அடித்து கர்ஜித்தான். (26)

பகைவர்களை வெல்பவனாயினும், கதையால் மார்பு பிளந்து உணர்விழந்த பிரத்யும்னனை, போர் முறைகளை நன்குணர்ந்த தாருகனின் புதல்வனான சாரதி, போர்க்களத்திலிருந்து வேறிடம் அழைத்துச் சென்றான். (27)

ஒரு முகூர்த்த நேரத்தில் நினைவு திரும்பப் பெற்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மகன் பிரத்யும்னன் சாரதியிடம், “சாரதியே! போர்க்களத்திலிருந்து வெளியே என்னை இட்டுவந்து தவறான செயல் புரிந்தனையே. ஐயகோ! (28)

யதுகுலத்தில் பிறந்தவன் எவனும் போரிலிருந்து நழுவி வெளியேறியதாக இதுவரை கேள்விப்பட்டதில்லை. கோழையான என் சாரதியால், நான் அவ்விழிச்சொல்லை அடைந்தேனே! (29)

போர்க்களத்தைத் துறந்து வந்த நான், என் தந்தையர்களான ஸ்ரீபலராம—கிருஷ்ணர்கள் நேரில் காணும்போது அவர்கள் கேட்டால், அதற்கு என்ன பதில் கூறுவேன்? (30)

என் சகோதரர்களின் மனைவியர், ‘வீரரே! எதிரிகளுடன் போரிடும்போது இத்தகைய பேடித்தனம் தங்களுக்கு ஏன் வந்தது? எவ்வாறு வந்தது? சொல்லுங்கள்’ எனச் சிரித்துக் கொண்டே நிச்சயம் கேட்பார்களே! நான் என்ன பதில் சொல்வேன்?” என்று சாரதியிடம் கூறிப் புலம்பினான். (31)

சாரதி கூறுகிறான்—— “நீண்ட ஆயுளுள்ளவரே! எங்கள் தலைவரே! நெருக்கடியிலுள்ள தேர் வீரனைச் சாரதியும், சாரதியைத் தேர் வீரனும் காப்பாற்றுவது போர்முறை அறிந்தவன் கடமை என உணர்ந்த நான், இவ்வாறு செய்தேன். (32)

இதையுணர்ந்தே எதிரியின் கதையால் தாக்கப் பெற்று உணர்விழந்த தங்களைப் போர்க்களத்திலிருந்து அப்புறப்படுத்தினேன்.” (33)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எழுபத்தாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எழுபத்தேழாவது அத்தியாயம் — சால்வனின் வதம்

ஸ்ரீசுகர் சொல்கிறார்—— உடனே பிரத்யும்னன் தண்ணீரால் தன் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டு, ஆசமனம் செய்து, கவசம் தரித்து, கையில் வில்லேந்தி, “வீரனான த்யுமானின் அருகில் என்னை அழைத்துச் செல்” என சாரதியிடம் கட்டளையிட்டான். (1)

ருக்மிணியின் புதல்வனான பிரத்யும்னன், தன் படைகளை அழிக்கின்ற த்யுமானைத் தடுத்து நிறுத்தி, சிரித்துக் கொண்டே எட்டு பாணங்களால் அவனைத் திருப்பியடித்தான். (2)

நான்கு பாணங்களால் நான்கு குதிரைகளையும், ஒரு பாணத்தால் அவனது சாரதியையும், இரு பாணங்களால் வில்லையும் கொடியையும், மற்றொன்றால் அவனது தலையையும் அறுத்துத் தள்ளினான். (3)

கதன், ஸாத்யகி, ஸாம்பன் முதலானோர் ஸௌப விமானத் தலைவனான சால்வனின் படைகளைக் கொன்றனர். ஸௌப விமானத்திலிருந்த வீரர்கள் அனைவரும் கழுத்தறுபட்டுக் கடலில் வீழ்ந்தனர். (4)

இவ்வாறு யாதவர் படைகளுக்கும், சால்வனின் படைகளுக்கும் இடையே இருபத்தேழு நாட்கள் பயங்கரமான கடும்போர் நிகழ்ந்தது. (5)

தர்மபுத்திரரால் அழைக்கப் பெற்று இந்திரப்பிரஸ்தம் சென்றிருந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், சிசுபாலன் இறந்து ராஜசூய வேள்வி முடித்ததும், பயங்கரமான கெட்ட சகுனங்களைப் பார்த்து, கௌரவர்களில் முதியவர்கள், முனிவர்கள், குந்தி, அவளது புதல்வர்கள் ஆகியவர்களிடம் விடைபெற்று துவாரகை திரும்பினார். (6—7)

வரும் வழியில், ‘நானோ அண்ணன் பலராமனுடன் இந்திரப்பிரஸ்தம் வந்துவிட்டேன். சிசுபாலனைச் சார்ந்த மன்னர்கள் எனது நகரத்தை நிச்சயம் அழித்திருப்பார்கள்’ என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டு வந்தார். (8)

துவாரகையடைந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், சால்வனால் தன் மக்களுக்கு நேர்ந்த துன்பங்களைக் கண்டு துவாரகையைக் காக்க அண்ணன் பலராமனை நிறுத்திவிட்டு, எதிரே நிற்கும் சால்வ மன்னனையும், ஸௌபம் என்ற விமானத்தையும் பார்த்துத் தன் சாரதி தாருகனிடம் கூறினார்—— “சாரதியே! விரைவில் சால்வன் இருக்குமிடத்திற்கு என் ரதத்தைக் கொண்டு செல். ஸௌப விமானத்தின் தலைவனான இவன் பெரும் மாயாவியாயிற்றே? எனப் பயப்படாதே.” (9—10)

இவ்வாறு கூறப்பெற்ற தாருகன், தேரிலேறி அமர்ந்து தேரை ஓட்டலானான். யாதவர்களும் சால்வ வீரர்களும் கருடக்கொடியுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணன் போர்க்களத்தில் நுழைவதைக் கண்டனர். (11)

பெரும்பாலும் தன் படை அழிந்ததைக் கண்ட சால்வன், ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் போர்க்களத்தில் கண்டதும், பயங்கரமாக முழங்குகிற சக்திவேலை ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் சாரதி மேல் எறிந்தான். (12)

பெரும் தீப்பந்தம் போன்று நான்கு புறங்களிலும் ஒளியைக் கக்கிக் கொண்டு வான்வழியே வெகுவேகமாக வருகிற வேலை, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன் பாணங்களால் நூறு துண்டங்களாகச் சிதைத்தார். (13)

சால்வனையும் பதினாறு பாணங்களால் அடித்து, ஆகாயத்தில் சுற்றி வருகிற ஸௌபம் என்கிற விமானத்தையும், சூரியன் தன் கிரணங்களால் வானத்தை மறைப்பதுபோல், பாணக்கூட்டங்களால் மறைத்து அடித்தார். (14)

சால்வனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் சார்ங்க வில்லேந்திய இடதுகையை பாணத்தால் அடித்தான். அப்பொழுது அந்த சார்ங்க வில், கையிலிருந்து கீழே விழுந்தது பெருவியப்பைத் தந்தது. (15)

அதைப் பார்த்த மக்களிடையே ‘ஹா ஹா’ என்ற பெருமுழக்கம் உண்டாயிற்று. ஸௌப விமானத்தின் தலைவனான சால்வன் போர் முழக்கம் செய்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பார்த்துக் கூறினான்—— “மூடனே! நாங்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, எங்கள் தோழனும் சகோதரனுமான சிசுபாலனின் மனைவியைப் பறித்தாய். எங்கள் நண்பன் சிசுபாலன் சபை நடுவே கவனமின்றி இருந்தபோது, அவனைக் கொன்றாய். ஒருவராலும் என்னை வெல்ல இயலாதென இறுமாந்துள்ள நீ, என் எதிரில் நின்றால் கூர்மையான பாணங்களால் உன்னைத் திரும்பி வரமுடியாத யமனுலகு அனுப்புவேன்.” (16—18)

பகவான் கூறுகிறார்—— “அறிவில்லாதவனே! நீ (ஏன்) வீணே பிதற்றுகிறாய்? உன்னருகிலே வந்துள்ள யமனை நீ காணவில்லையா? வீரர்கள் போராண்மையைக் காட்டுவரேயன்றி, வீணே அதிகம் பேச மாட்டார்கள்.” (19)

இவ்வாறு கூறிய பகவான், கடுங்கோபங்கொண்டு கதையால் சால்வனது தோள்பட்டையில் அடித்தார். அவன் ரத்தம் கக்கி நிலைகுலைந்தான். (20)

அந்த கதை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கைக்குத் திரும்பியதும், சால்வன் (அங்கிருந்து) மறைந்தான். சிறிது நேரத்திற்குள் ஒருவன் ஓடிவந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வணங்கி, ‘தேவகியால் நான் அனுப்பப்பட்டேன்’ என்று அழுது கொண்டே பின்வருமாறு கூறினான்—— “பெருந்தோள் படைத்தவரே ஸ்ரீகிருஷ்ணா! தந்தையிடம் அன்புமிக்க ஸ்ரீகிருஷ்ணா! கசாப்புக் கடைக்காரன் ஆட்டைக் கொண்டு போவதுபோல், சால்வன், உன் தந்தையைக் கட்டி இழுத்துச் சென்றுவிட்டான்.” (21—22)

துன்பம் தரும் இந்தச் சொல்லைக் கேட்ட பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தந்தையிடம் கொண்ட அன்பினால், பாமர மனிதனின் நிலையடைந்து விட்டதைப்போல துயருற்று, இரக்கம் மிகுந்து தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டார்—— ‘தேவரும் அசுரரும்கூட வெல்ல முடியாத மிக்க கவனம் கொண்ட என் தமையன் பலராமனை வென்று, மிக அற்பனான சால்வன், என் தந்தையைக் கடத்திச் சென்றான் எனில், உண்மையில் விதி வலியதே!’ (23—24)

இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே திரும்ப வந்த சால்வன், வசுதேவர் போன்ற மாயையான ஒரு மனிதனைக் காட்டி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் இவ்விதம் சொன்னான்—— “மூடனே! இதோ உன்னைப் பெற்ற தந்தை. இவருக்காகத்தானே நீ வாழ்கிறாய். நீ பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே இவரைக் கொல்லப் போகிறேன். ஆண்மை உள்ளவனானால் அவரைக் காப்பாற்று.” (25—26)

மாயாவியான சால்வன், இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணனை மிரட்டிவிட்டு, மாயையால் உண்டாக்கப்பட்ட வசுதேவரின் தலையைக் கத்தியால் வெட்டிக் கையிலேந்தி, வானில் நிற்கிற ஸௌப விமானத்தினுள் ஏறிக் கொண்டான். (27)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன்னைச் சார்ந்த தந்தை முதலியோரிடம் உள்ள பற்றுதலால், ஒரு முகூர்த்தம் உலக இயல்பான துக்கத்தில் மூழ்கிவிட்டார். பெரும் ஆற்றல் கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பின்னர் தன்னுணர்வு பெற்று, (நடந்தவை) அனைத்தும் மயன் தந்த அசுர மாயையால், சால்வன் பரப்பிய மாயத்தோற்றம் என்று உணர்ந்தார். (28)

தன் நிலைக்குத் திரும்பிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அந்தப் போர்க்களத்தில் அந்தத் தூதனையோ, வசுதேவரின் உடலையோ காணவில்லை. எல்லாம் கனவு போலாயிற்று. ஸௌப விமானமேறி, வானில் சுற்றித் திரிகிற எதிரியைக் கண்டவுடன், அவனை அழிக்க முற்பட்டார். (29)

ராஜரிஷியே! தந்தை கொல்லப்பட்ட துக்கத்தால் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மனம் கலங்கினார் என்று ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் உண்மைநிலையை மறந்து, சில பாமர மக்கள் முன்னர் கூறியதற்கு எதிரிடையாகக் கூறுகிறார்கள் — என்று ரிஷிகள் சொன்னார்கள். (30)

ஏனெனில், அறிவில்லாதவனிடம் தோன்றும் துயரமும் கலக்கமும் அன்பும் பயமும் எங்கே? என்றுமே குன்றாத பேரறிவும் பேராண்மையும் செல்வமும் கொண்ட பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் எங்கே? (இரண்டும் ஓரிடத்தில் எப்படிப் பொருந்தும்?) அவர்தான் பூர்ணானந்த ஸ்வரூபராயிற்றே! (31)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவடிக்கமலங்களில் சேவை செய்து ஆன்மஞானம் பெற்ற பெரிய பெரிய ரிஷிகளும் முனிவர்களும் தொன்றுதொட்டு வரும் ‘இச்சரீரமே ஆன்மா’ என்றெண்ணும் அஞ்ஞானத்தைக் களைந்தொழித்து, அதனால் ஆன்மாவின் இயல்பான அழிவற்ற ஈசுவர நிலையை அடைகிறார்கள். அவ்வாறான ஆன்மஞானிகளுக்குப் புகலிடமான புருஷோத்தமனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு மோகம் (மதிமயக்கம்) எவ்வாறு தோன்றும்? (32)

வீணாகாத செயலாற்றல் கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், மிகுந்த வலிவுடன் ஆயுதங்களால் தாக்குகின்ற சால்வனை, பாணங்களால் தாக்கிக் கவசத்தையும் வில்லையும் பிளந்து, தலையிலிருந்த சூடாமணியையும் அறுத்தெறிந்தார். எதிரியின் ஸௌப விமானத்தையும் கதையால் உடைத்தார். (33)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கையால் எறிந்த கதை பட்டதால் அந்த ஸௌப விமானம், ஆயிரம் துண்டுகளாக உடைந்து கடலில் விழுந்தது. உடனே சால்வன், அதனைவிட்டுக் குதித்துத் தரையில் இறங்கி, கதையேந்தி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நோக்கி வேகமாக ஓடி வந்தான். (34)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன்னை எதிர்த்து வருகிற சால்வனைக் கண்டு கதையுடன் கூடிய அவனது கையை பாணத்தால் வெட்டி வீழ்த்தினார். சால்வனைக் கொல்ல நினைத்து, பிரளய காலத்துச் சூரியன் போல் ஒளிரும் அற்புதமான தன் சக்கராயுதத்தைக் கையில் ஏந்தினார். அது சூரியனுடன் கூடிய ‘உதயாசலம்’ போல் விளங்கியது. (35)

தேவேந்திரன் வஜ்ராயுதத்தால் விருத்திரனின் தலையைக் கொய்ததுபோல், ஸ்ரீஹரி பெரும் மாயாவியான சால்வனின் குண்டலமும் கிரீடமும் கொண்டு விளங்கும் தலையைச் சக்கராயுதத்தால் அறுத்துத் தள்ளினார். அப்பொழுது மக்களின் ‘ஹா ஹா’ என்னும் பேரொலி எங்கும் கேட்டது. (36)

அரசே! பாவியான அந்த சால்வன் இறந்து விழுந்ததையும், ஸௌபம் என்ற விமானம் கதையால் தூளாக்கப்பட்டதையும் கண்டு தேவ கணங்கள் வானில் துந்துபி வாத்தியங்களை முழக்கினர். அதே சமயம், நண்பர்களின் மறைவிற்குப் பழிவாங்க நினைத்த தந்தவக்திரன் கோபத்துடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை எதிர்த்து வந்தான். (37)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எழுபத்தேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எழுபத்தெட்டாவது அத்தியாயம் — தந்தவக்திரன்—விதூரதன் வதம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! சிசுபாலனும் சால்வனும் பௌண்டிரகனும் கொல்லப்பட்ட பிறகு, அவர்களிடம் தான் வைத்திருந்த அன்பிற்கு ஈடு செய்ய விரும்பிய தீய எண்ணம் கொண்ட வலிமைமிக்க தந்தவக்திரன் கோபவெறி கொண்டு தனித்து கதையேந்தி, பூமியே நடுங்கும்வண்ணம் ரதம் ஏதுமின்றிக் கால்நடையாகப் போர்க்களம் வந்தான். (1—2)

அவ்வாறு அவன் வருவதைக் கண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வேகமாகத் தேரிலிருந்து குதித்து, கையில் கதையேந்தி, கடலைக் கரை தடுத்து நிறுத்துவதுபோல் தடுத்து நின்றார். (3)

இறுமாப்பு மிகுந்த கரூஷ தேசத்தரசனான தந்தவக்திரன் கையில் கதையேந்தி ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நெருங்கி இவ்வாறு கூறினான்—— “நல்லவேளையாக, இன்று நீ என் கண்ணில்பட்டாய். மெத்த மகிழ்ச்சி. கிருஷ்ணா! நீ என் மாமன் மகன். (ஆதலால், உன்னைக் கொல்லக் கூடாது.) ஆனாலும் நீ, என் நண்பர்களுக்குத் துரோகம் செய்தவன்; என்னையும் கொல்ல விரும்புகிறாய். ஆகவே, மூடனே! இன்று உன்னை வஜ்ராயுதம் போன்ற என் கதையால் கொல்லப் போகிறேன். மூடனே! நண்பர்களிடம் மிகவும் அன்பு கொண்டவன் நான். நோய் நம் உடலில் தோன்றியதெனினும், அதனை அழிப்பதுபோல் உறவினர் உருவில் உள்ள உன்னைக் கொன்று நண்பர்களிடம் நான் பட்ட கடனைத் தீர்ப்பேன்.” (4—6)

துரட்டிகளால் யானையைக் குத்துவது போல், கொடுஞ்சொற்களால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் குத்திய அவன், கதையால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தலையில் அடித்துச் சிங்கம் போல் கர்ஜித்தான். (7)

போர்க்களத்தில் கதையால் தாக்கப்பட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இருந்த இடத்தைவிட்டு அசையவில்லை. ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் தனது ‘கௌமோதகி’ என்ற பெருங்கதையால், அவனது மார்பைத் தாக்கினார். (8)

கதையால் மார்பில் தாக்கப் பெற்ற தந்தவக்திரன் வாயில் ரத்தம் கக்க, கேசங்கள் விரிய, கைகால்களை உதைத்துக் கொண்டு உயிரிழந்தவனாகத் தரையில் விழுந்தான். (9)

அரசே! சிசுபாலனைக் கொன்றபோது நடந்ததைப் போலவே மக்களனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது, அவனது உடலிலிருந்து மிகவும் சூட்சுமமான ஒளி ஒன்று கிளம்பி அனைவரும் வியக்கும்வண்ணம் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைச் சென்றடைந்தது. (10)

தந்தவக்திரனது தம்பி விதூரதன், சகோதரன் இறந்ததால் மிகவும் வருந்திப் பெருமூச்செறிந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கொல்ல, கத்தியும் கேடயமும் ஏந்தி வந்தான். (11)

பேரரசே! எதிர்த்து வருகிற குண்டலமும் கிரீடமும் கூடிய அந்த விதூரதனுடைய தலையை, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூர்மையான முனைகள் கொண்ட தன் சக்கராயுதத்தால் அறுத்துத் தள்ளினார். (12)

மற்றவர்களால் எதிர்க்க இயலாத ‘ஸௌபம்’ என்ற விமானத்தைத் தன் கதையால் உடைத்தெறிந்தவரும், சால்வன், தந்தவக்திரன் மற்றும் அவனது சகோதரன் விதூரதன் ஆகியோரையும் கொன்றவருமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை தேவர்களும் மானிடர்களும் துதிக்க, முனிவரும் ஸித்தரும் கந்தர்வரும் வித்யாதரரும் நாகரும் அப்சரசுகளும் பித்ருக்களும் யட்சர்களும் கின்னரரும் சாரணரும் வெற்றிப் புகழ்பாடி பூமாரி பொழிய, யாதவப் பெரியோர்கள் சூழச் சிறப்பாக அலங்கரிக்கப் பெற்ற துவாரகை நகரினுள் பிரவேசித்தார். (13—15)

யோகேசுவரரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அனைத்துலகங்களின் நாதன். ஆனால், பாமர மக்களின் பார்வையில் வெல்லப்பட்டவராகவும் வென்றவராகவும் காணப்படுகிறார். (உண்மையில், அவருக்கு எப்போதும் வெற்றிதான்.) (16)

கௌரவர்கள் பாண்டவருடன் போர்புரிய முயன்று வருவதை அறிந்த பலராமன், இருவர் பங்கிலும் சேராது நடுநிலையில் நின்று புனிதநீராடல் (தீர்த்தயாத்திரை) என்ற காரணம் காட்டி, துவாரகையிலிருந்து வெளியேறினார் அல்லவா? (17)

அவர், பிரபாஸ தீர்த்தத்தில் நீராடி, தேவ—ரிஷி—பித்ரு—மனுஷ்ய தர்ப்பணம் செய்து, அந்தணர்கள் சூழப் பெருகி வருகிற சரஸ்வதி நதியின் உற்பத்தி ஸ்தானத்தையடைந்தார். (18)

பரதகுலத் தோன்றலே! ப்ருதூதகம், பிந்துஸரஸ், திரிதகூபம், சுதர்சனம், விசாலம், பிரும்மதீர்த்தம், சக்கரதீர்த்தம், கிழக்கு நோக்கிச் செல்கிற சரஸ்வதி நதி, யமுனை—கங்கை நதிகளைச் சார்ந்த புனித நதிகள், க்ஷேத்திரங்களைத் தரிசித்துக் கடைசியில், முனிவர்கள் ஸத்ரயாகம் செய்து வரும் நைமிசம் சென்றார். (19—20)

நைமிசத்திற்கு வந்த அவரை, நீண்ட நாட்கள் செய்ய வேண்டிய ஸத்ரயாகம் புரிகிற முனிவர்கள் எழுந்து எதிர்கொண்டு வரவேற்று, முறைப்படி வணங்கி, ஆசி வழங்கி உபசரித்தனர். (21)

தன் பரிவாரங்களுடன் பூஜிக்கப்பட்ட பலராமன், வியாசரின் சிஷ்யரான ரோமஹர்ஷணர் ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டார். (22)

மது வம்சத்திலுதித்த பலராமன், வர்ண முறையற்ற திருமணத்தில் பிறந்த ரோமஹர்ஷணர், அந்தணர்களைவிட உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பதையும், எதிர்கொண்டு எழுந்து தன்னை வரவேற்காததையும், கைகூப்பி வணங்காததையும் கண்டு கோபமடைந்தார். (23)

முறையற்ற திருமணத்தில் பிறந்த இவர், அனைத்துமறிந்த மகரிஷி வியாசரின் சிஷ்யர். பல இதிகாசங்களையும் புராணங்களையும் தர்மசாஸ்திரங்களையும் வியாசரிடமிருந்து முற்றிலுமாகக் கற்றுள்ளார். ஆயினும், தர்மத்தைக் காக்கின்ற இந்த அந்தணர்களுக்கும் நமக்கும் மேலான ஆசனத்தில் ஏன் அமர்ந்துள்ளார்? இவர் பெற்றுள்ள சிறந்த கல்வி, வீணே தன்னைச் சிறந்த பண்டிதன் என நினைத்து, அதனால் வினயமின்றி, மனக்கட்டுப்பாடின்றி, புலனடக்கமின்றி நடக்கிற இவருக்கு, எந்தச் சிறப்பையும் தரவில்லை. நடிகன், நாடக மேடையில் எவ்வளவு தர்மநெறிகளை மேற்கொண்டவனாக நடித்தாலும், உண்மையில் அது அவனது ஆன்மநெறிக்கு உதவாதது. அது போன்றதுதான் இவரது கல்வியறிவு. அதனால் மதிகெட்ட இவர் கொல்லத்தக்கவர்தான். (24—26)

அறநெறிப்படி நடப்பதாகக் காட்டிக் கொண்டு, உண்மையில் அதன்படி நடவாதவரே மிகவும் பாவிகள். அவர்களே என்னால் கொல்லத்தக்கவர்கள். அதற்காகவன்றோ, இவ்வுலகில் நான் அவதாரம் மேற்கொண்டுள்ளேன். (27)

சர்வேசுவரரான பலராமன், துஷ்டர்களைக் கொல்வதிலிருந்து விலகி நிற்கவே, தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொண்டார். ஆயினும், ‘நடக்க வேண்டியது நடந்தே தீரும் என்பதன்றோ விதி’ எனச் சொல்லிக் கொண்டே, கையிலிருந்த தர்ப்பை நுனியால் அவரை அடிக்கவே, அவர் இறந்தார். (28)

‘ஹா ஹா’ என்று கதறிய முனிவர்கள் அனைவரும் மனம் வருந்தி, பலராமனிடம் இவ்வாறு கூறினர்—— “பிரபுவே! நீர் செய்தது தர்மமல்ல. யாதவர்களை மகிழ்விப்பவரே! இந்த ஸத்ரயாகம் முடியும்வரை ருத்விக்குகளின் தலைமைப் பொறுப்பான பிரும்மாவின் இருக்கையும், உடல் களைப்பின்மையும், நீண்ட ஆயுளும் இவருக்கு நாங்கள் அளித்துள்ளோம். (29—30)

இதனை அறியாத நீர், அந்தணரைக் கொல்வதற்கு ஈடான இந்த(ப் பிரும்மஹத்தி)க் கொலையைச் செய்துள்ளீர். யோகேசுவரரான உம்மை ‘அந்தணரைக் கொல்லக் கூடாது’ (ப்ராஹ்மணோ ந ஹந்தவ்ய:) என்ற வேதக்கட்டளையும்கூடக் கட்டுப்படுத்தாதிருக்கலாம். (31)

நீரோ, உலகைத் தூய்மை பெறச் செய்யவே அவதரித்துள்ளீர். உம்மை வேறொருவர் ‘பிராயச்சித்தம் செய்து கொள்’ என ஏவுவதற்கும் இயலாது. ஆகவே நீரே, இந்தப் பிரும்மஹத்தி பாவம் நீங்கித் தூய்மை பெறப் பிராயச்சித்தம் செய்து கொள்வீரேயாகில், அது உலகோடு ஒட்டியதான வழிமுறையாகும். இதனால், உலகினர் அறநெறி முறைகளைப் பின்பற்ற வழிவகுத்ததாக ஆகும்.” (32)

பகவான் பலராமன் பதில் கூறுகிறார்—— “உலகுடன் ஒட்டி வாழவும், உலகினரை வாழ வைக்கவும் விரும்புவதால் இந்தக் கொலைக்கான கழுவாயைச் செய்கிறேன். அதற்கான சிறந்த வழி முறைகள் அனைத்தையும் செய்யக் கட்டளையிடுங்கள். நீங்கள் இவருக்கு அளிக்க விரும்பும் நீண்ட ஆயுள், வலிமை, புலன்களின் ஆற்றல் மற்றும் ஏதேனுமிருந்தால் அதையும் கூறுங்கள். நான், எனது யோகபலத்தால் அதனைச் சாதித்துத் தருகிறேன்.” (33—34)

ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— “பலராமா! உமது அஸ்திரத்திற்கும், வீர்யத்திற்கும், இவரது மரணத்திற்கும், நாங்கள் வழங்கிய ஆசிகளுக்கும் ஊறு (பங்கம்) வராதவாறும், சத்தியம் தவறாதவாறும் உகந்ததைச் செய்வீராக!” (35)

பகவான் பலராமன் கூறுகிறார்—— ‘தானே புத்திரனாகப் பிறக்கிறான்’ (ஆத்மா வை புத்ர நாமாஸி) என்பது வேதத்தின் கோட்பாடு. அதனால், இந்த ரோமஹர்ஷணரின் புதல்வன் நீண்ட ஆயுளும், புலன்களின் வலிமையும், மனவலிவும் பெற்று, புராணங்களை விரித்துரைப்பவனாக ஆகட்டும். (36)

சிறந்த முனிவர்களே! நீங்கள் எதை விரும்புகிறீர்களோ, அதைக் கூறுங்கள். உடனே, நான் அதனைச் செய்கிறேன். அறிவாளிகளே! கழுவாயைப் பற்றி அறியாத எனக்கு, நல்லதை ஆலோசித்துக் கூறுங்கள்.” (37)

ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— “இல்வலன் என்ற அசுரனது புதல்வன் பல்வலன். அவன் ஒவ்வொரு பர்வ காலத்திலும் இங்கு வந்து எங்கள் ஸத்ரயாகத்தைக் கெடுக்கிறான். யதுநந்தனா! சீழ், ரத்தம், மலம், மூத்திரம், கள், மாமிசம் — இவற்றைப் பொழிகிற அந்தப் பாவியைக் கொல்லுங்கள். அதுவே நீர் எமக்குச் செய்கிற மேலான உதவியாகும். அதன்பின், மனவடக்கத்துடன் இப்பாரத வருஷத்தை வலம் வந்து, புண்ணிய தீர்த்தங்களில் நீராடி, பன்னிரண்டு மாதங்கள் விரதமிருக்கத் தூய்மை பெறுவீர்.” (38—40)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எழுபத்தெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எழுபத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — பல்வலன் வதம்; பலராமனின் தீர்த்தயாத்திரை

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! வேள்வி நடக்கையில் பர்வ காலம் வந்தது. அப்போது மிகப் பயங்கரமான காற்று, மண்ணை வாரியிறைத்துக் கொண்டு கெட்ட நாற்றத்தை எங்கும் பரப்பியது. (1)

அதுசமயம், பல்வலன் வேள்விக் கூடத்தில் மலத்தை மழைபோல் பொழிந்து, சூலமேந்தி எதிர் நின்றான். (2)

பிளவுண்ட கருமையான மலைபோல் கருத்த பெருத்த உடல், பழுக்கக் காய்ந்த தாமிரம் போன்ற கேசமும், மீசையும், தெற்றிப் பற்களும், பயங்கரமான புருவமும் கொண்ட முகம் — இவ்வாறு பயங்கரமான பல்வலனைக் கண்ட பலராமன், எதிரிப்படையை அழிக்கவல்ல தனது உலக்கையையும், அசுரர்களை மாய்க்கும் கலப்பையையும் நினைத்தார். உடனே, அவையிரண்டும் அவர் முன் வந்து நின்றன. (3—4)

அந்தணர்களுக்குத் தீங்கிழைக்கும் பல்வலன் வானில் திரிவதைக் கண்ட பலராமன், சினங்கொண்டு கலப்பை நுனியால் அவனை இழுத்து, உலக்கையால் அவனது தலையில் அடித்தார். (5)

அந்த அசுரன், நெற்றி பிளந்து ரத்தம் கக்கிக் கொண்டு கதறியவாறு வஜ்ராயுதத்தால் தாக்கப்பட்ட செம்மலைபோல் தரையில் விழுந்தான். (6)

விருத்திரனைக் கொன்ற இந்திரன் போன்று, பல்வலனைக் கொன்ற பலராமனைப் பெரும் புண்ணியசாலிகளான நைமிசாரண்ய முனிவர்கள் வீண்போகாத ஆசிகள் கூறித் துதித்து அபிஷேகம் செய்தனர். (7)

லக்ஷ்மிக்கு இருப்பிடமான வாடாத தாமரை மலர்களாலான வைஜயந்தீ மாலையையும், தெய்வத்தன்மை பெற்ற இரண்டு ஆடைகளையும், அழகான ஆபரணங்களையும் அவருக்கு அளித்தனர். (8)

பிறகு, அந்த முனிவர்களிடமிருந்து விடைபெற்று அந்தணர்களுடன் கௌசிகீ நதியை அடைந்து நீராடி, ஸரயூ நதியின் தோற்றுவாயான ஸரோவரத்தை அடைந்தார். (9)

ஸரயூ நதியின் கரையை ஒட்டி நடந்து, பிரயாகையை அடைந்து நீராடி, தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் முதலானோருக்குத் தர்ப்பணம் செய்து, புலஹாசிரமம் சென்றார். (10)

கோமதி, கண்டகி, விபாசை, சோணை ஆகிய நதிகளில் நீராடி, கயை சென்று பித்ருக்களை வழிபட்டு, கங்கை கடலுடன் சேருமிடத்தில் நீராடி, மகேந்திரமலை சென்று பரசுராமரைக் கண்டு வணங்கி, கோதாவரியின் ஏழு கிளைகளிலும், வேணா, பம்பை, ஸரஸ், பீமரதீ முதலிய நதிகளிலும் நீராடி, அங்குள்ள ஸ்ரீசுப்ரமணியரைத் தரிசித்து, ஸ்ரீசைலம் என்ற பரமசிவனது க்ஷேத்திரத்தை பலராமன் அடைந்தார். இதன்பின், திராவிட நாட்டில் மிகவும் புனிதமான வேங்கட மலையைக் கண்டு வணங்கி, காமகோஷ்ணீ (காமகோடி) என்ற காஞ்சி நகரையும், நதிகளில் சிறந்த காவேரியையும் தரிசித்து நீராடி, ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு எப்போதும் வாசம் செய்யும் மிகப் புனிதமான ஸ்ரீரங்கம் என்ற விஷ்ணு க்ஷேத்திரத்தையும், விருஷபாசலத்தையும், தென்மதுரையையும், மகாபாவங்களையும் போக்கும் ஸ்ரீராமன் கடலில் கட்டிய ‘ராமஸேது’வையும் அடைந்தார். (11—15)

அங்கு பலராமன், அந்தணர்களுக்குப் பத்தாயிரம் பசுக்களைத் தானம் வழங்கினார். கிருதமாலை (வைகை) நதியையும், தாமிரபரணியையும், குலபர்வதமாகிற மலய மலையையும் கடந்து, அங்கு தவம் புரியும் அகஸ்தியரைக் கண்டு அபிவாதனம் கூறி வணங்கினார். அவர் ஆசி வழங்கவே, அவரிடம் விடைபெற்றுத் தென்கடலையடைந்து, ‘கன்னியாகுமாரி’ என்ற பெயருள்ள துர்க்காதேவியைத் தரிசனம் செய்தார். (16—17)

அங்கிருந்து ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு பள்ளிகொண்டு விளங்கும் பால்குனம் என்ற அனந்தசயனம் (திருவனந்தபுரம்) சென்று, அங்குள்ள ‘பஞ்சாப்ஸரஸ்’ என்ற தீர்த்தத்தில் நீராடி, பதினாயிரம் பசுக்களைத் தானம் செய்தார். (18)

அங்கிருந்து பலராமன் கேரள தேசத்தையும், திரிகர்த்த தேசத்தையும் கடந்து, பரமசிவன் கோயில் கொண்டுள்ள கோகர்ணம் என்ற சிவக்ஷேத்திரம் சென்றார். (19)

அங்கு தீவின் நடுவில் கோயில் கொண்டுள்ள ஆர்யாம்பாளையும் தரிசித்து, சூர்பாரக க்ஷேத்திரம் சென்றார். அதன்பின் தாபி, பயோஷ்ணி, நிர்விந்தியா போன்ற நதிகளில் நீராடி தண்டகாரண்யம் வந்தடைந்தார். (20)

ரேவா நதியின் கரையில் அமைந்துள்ள மாஹிஷ்மதீ நகரம் சென்றார். அங்குள்ள மனுதீர்த்தத்தில் நீராடித் திரும்பவும் பிரபாஸ தீர்த்தம் சென்றார். (21)

அங்கு கௌரவ—பாண்டவர்களுக்கிடையே நடந்த மகாபாரதப் போரில் அநேகமாக எல்லா அரசர்களும் அழிந்ததை அந்தணர்கள் கூறக் கேட்டு, பூமியின் சுமை குறைந்ததாக நினைத்தார். (22)

பீமனும் துரியோதனனும் கதை கொண்டு போரிடுவதைத் தடுக்க விரும்பி, விநசநம் என்னும் குருக்ஷேத்திரம் சென்றார். (23)

அவரைக் கண்டதும் தர்மரும் நகுல—சகாதேவர்களும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் வணங்கி, ‘எதைச் சொல்ல விரும்பி இங்கு வந்துள்ளாரோ?’ என்றறியாது மௌனமாக இருந்தனர். (24)

கதையைக் கையில் ஏந்தி கோபத்துடன் ஒருவரையொருவர் வெல்ல விரும்பி, விசித்திரமான மண்டலமாகச் சுற்றி வருகிற பீமனையும் துரியோதனனையும் கண்ட பலராமன் இவ்வாறு கூறினார். (25)

“அரசே துரியோதனா! பீமா! நீங்களிருவரும் சம வலிமையுள்ள வீரர்கள். உங்களில் ஒருவன் வலிமையால் பெரியவன்; மற்றவன் பயிற்சியால் பெரியவன் என்பது என் கருத்து. (26)

அதனால், சம வலிவுள்ள உங்களுள் ஒருவர் வெற்றி பெறுபவர் என்றோ, மற்றவர் தோற்பவர் என்றோ எதிர்பார்க்க முடியாது. ஆகவே, பயனற்ற இந்தப் போர் ஓயட்டும்.” (27)

அரசே! ஒருவருக்கொருவர் இதுவரை பேசிய வசைமொழிகளையும் துன்புறுத்தல்களையும் நினைவிற்கொண்டு தீராத பகைமையை வளர்த்துக் கொண்ட இருவரும், பொருட்செறிவுள்ள பலராமனின் பேச்சை ஏற்கவில்லை. (28)

‘அது அவர்களது விதி’ என உணர்ந்த பலராமன், துவாரகையைச் சென்றடைந்தார். அங்கு அவரைக் கண்டு மகிழ்ச்சியுற்ற உக்ரஸேனர் முதலான உறவினர்கள் பலராமனை வரவேற்றனர். (29)

புண்ணிய தீர்த்தங்களில் நீராடி, பாவம் நீங்கி, மறுபடியும் நைமிசம் வந்த வேள்வியே வடிவான அவருக்கு, ரிஷிகள் மகிழ்ச்சியுடன் எல்லா வேள்விகளையும் நடத்திக் கொடுத்தனர். (30)

(குறிப்பு:— உண்மையில் பலராமனே வேள்வி வடிவானவர். இருப்பினும் உலகினுக்கு எடுத்துக்காட்டாக, தானும் அவ்வேள்விகளை அனுஷ்டித்துக் காட்டினார் என்பது கருத்து.)

அனைத்துமறிந்தவரும் அனைத்துமானவருமான பகவான் பலராமன், அவர்களுக்கு ஐயந்திரிபற்ற தெளிந்த பேரறிவை அருளினார். அதனால், பிரபஞ்சம் முழுவதும் பரம்பொருளான ஆத்மாவிடத்தில் அடங்கியுள்ளதையும், அந்த ஆத்மா எங்கும் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்துள்ளதையும் அவர்கள் உணர்ந்தனர். (31)

தன் மனைவியான ரேவதியுடன் அவபிருதஸ்நானம் முடித்துப் புத்தாடை உடுத்தி, நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு, உற்றாரும் உறவினரும் நண்பர்களும் சூழ்ந்திருக்கும் பலராமன், நட்சத்திரங்கள் சூழ்ந்திருக்கும் சந்திரன், தன் ஒளியால் ஒளிர்வதுபோல் ஒளியுடன் விளங்கினார். (32)

வலிமைமிக்கவரும், அழிவற்றவரும், அறிவால் அளவிடற்கரியவரும், தன் மாயையால் மானிட உருத்தாங்கியவருமான பலராமனது இத்தகைய அருஞ்செயல்கள் கணக்கற்றவை. (33)

ஆதிசேஷனின் அவதாரமும், வியக்கத்தக்க செயல்களைக் கொண்டவருமான பலராமனது அருட்செயல்களைக் காலையிலும் மாலையிலும் நினைவில் கொள்பவர் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் அன்புக்குரியவர்களாவர். (34)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எழுபத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எண்பதாவது அத்தியாயம் — குசேலர் வரலாறு

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— அனைத்துமறிந்த பெரியோரே! அன்பும் முக்தியும் தரும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பெருமைகளைப் போல் அவரது திருவிளையாடல்களும் எல்லையற்றவை. இதுவரை தாங்கள் கூறாத பகவானது மற்ற லீலைகளையும் கேட்க விரும்புகிறோம். (1)

பெரியோரே! மன்மத பாணங்களால் தாக்கப்பட்டு, உலகியல் இன்பங்களைத் தேடித் தேடிக் களைத்துக் கலங்கிய அறிவாளியான எவர்தான், சிறப்புமிக்க பகவானது சிறந்த வரலாறுகளை அடிக்கடி கேட்டுப் போதுமென மனம் நிறைவு கொள்வார்? (2)

பகவானது சிறப்புகளைப் பேசுகிற வாயன்றோ வாய். அவருக்குப் பணிபுரிகிற கைகளே கைகள். தாவர—ஜங்கமங்கள் அனைத்திலும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள அவரை நினைக்கிற மனமே மனம். அவரது புனிதமான கதைகளைக் கேட்கிற காதே காது. (3)

அசைவதும் அசையாததும் எனக் காண்கிற உலகமாகிற அவரது திருமேனியை வணங்குகிற தலையே தலை. அவரைக் காண்கிற கண்களே கண்கள். அந்த ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் சரண தீர்த்தத்தையும், அவரது பக்தர்களின் சரண தீர்த்தத்தையும் ஏற்கிற அங்கங்களே அங்கங்கள். (உண்மையைச் சொல்லப் போனால், அவரது உடைமையாக ஆவதே பெறற்கரிய பெரும்பேறு!) (4)

[குறிப்பு:— இக்கருத்தைச் சிலப்பதிகார ஆசிரியர் இளங்கோவடிகள் கூறுவதை ஒப்புநோக்குக:—

. . . . . . . . . . . தொல்லிலங்கைக் கட்டழித்த

சேவகன்சீர் கேளாத செவி என்ன செவியே?

திருமால்சீர் கேளாத செவி என்ன செவியே?

பெரியவனை மாயவனைப் பேர்உலகம் எல்லாம்

விரிகமல உந்தியுடை விண்ணவனைக் கண்ணும்

திருவடியும் கையும் திருவாயும் செய்ய

கரியவனைக் காணாத கண்ணென்ன கண்ணே?

கண்ணிமைத்துக் காண்பார் — தம் கண்ணென்ன கண்ணே?

ஆரணம் முழங்கப் பஞ்சவர்க்குத் தூது

நடந்தானை ஏத்தாத நாவென்ன நாவே?

நாராயணா என்னா நாவென்ன நாவே?

— ஆய்ச்சியர் குரவை 14, படர்க்கைப் பரவல்]

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பரீக்ஷித் கேட்கவே சர்வக்ஞரான சுகாசார்யார், பகவான் வாசுதேவனை உள்ளத்திலிருத்தி பதில் கூறலானார். (5)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஓர் அந்தணர், ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு மிகவும் பிரியமான குழந்தைப் பருவகால நண்பர். அவர் பிரும்மஞானிகளில் சிறந்தவர். புலன்நுகர்ப் பொருட்களில் நாட்டமற்றவர். காமம், வெகுளி, மயக்கம் முதலியனவற்று, மன அமைதி கொண்டு ஐம்புலன்களையும் அடக்கியவர். தற்செயலாகக் கிட்டியதைக் கொண்டே இல்வாழ்க்கை நடத்துபவர். கந்தையாடை அணிந்தவராதலால் ‘குசேலன்’ என அழைக்கப்படுபவர். அவருக்கு அவரைப் போன்ற குணநலன்கள் கொண்ட ஒரு மனைவி. தன் கணவர் பிச்சை ஏற்றுக் கொண்டு வரும் ஆகாரத்தை, அவருக்கு அளித்துவிட்டு, தான் பட்டினி கிடந்து இளைத்து வாடியிருந்ததால் ‘க்ஷுத்க்ஷாமா’ (பசியால் வாடியவள்) என்று அழைக்கப்படுபவள். (6—7)

ஏழ்மையால் வாழ்வில் துன்புற்ற அந்தப் பதிவிரதை, ஒரு நாள் வாடிய முகத்துடன் தன் கணவரை அணுகி நடுக்கத்துடன் கூறினாள்—— “அந்தணோத்தமரே! உமது பால்ய நண்பர் ஸ்ரீகிருஷ்ணன். அவர் திருமகளின் மணாளன். அந்தணரிடம் அன்பு கொண்டவர். தம்மை அண்டியவரைக் காப்பவர். யதுகுலத்தில் சிறந்தவர் சாட்சாத் பகவானே! (8—9)

நீங்கள் பெரும் பாக்கியம் செய்தவர். நல்லோர் சரண்புகும் அவரிடம் செல்லுங்கள். நீங்களோ பெரிய குடும்பி; வறுமையால் வாடுபவர். அவர் உங்களுக்கு நிறையப் பொருள் தருவார். (10)

போஜர்களுக்கும் விருஷ்ணிகளுக்கும் அந்தகர்களுக்கும் அதிபரான அவர், இப்போது துவாரகையில் இருக்கிறார். தன் தாமரை போன்ற திருவடியை நினைப்பவருக்குத் தன்னையே தருபவர். உலகின் குருவான அவர், தன்னை வழிபடுபவனுக்கு அவன் விரும்பாவிடினும் செல்வம் தந்து, அவனது விருப்பத்தை நிறைவுறச் செய்கிறார்.” (11)

இவ்வாறு தன் மனைவி மென்மையாகப் பலமுறை வேண்டவே, அந்த அந்தணர், ‘அஞ்ஞானத்தை அழிக்கும் சிறந்த புகழுடைய கண்ணனின் தரிசனமே பெருத்த லாபமல்லவா?’ என்று மனத்தில் நினைத்து, துவாரகை செல்ல முடிவு செய்தார். “மங்கள குணத்தவளே! பகவானுக்குக் காணிக்கையாகக் கொண்டு செல்ல வீட்டில் ஏதேனும் இருக்குமானால், அதைக் கொடு” என்றார். (12—13)

அந்த அம்மையார், அருகில் வசிக்கும் (நான்கு) அந்தணர் வீடுகளில் நான்கு பிடி அவலை யாசித்துப் பெற்று, அதனைக் கிழிந்த ஒரு சிறு துணியில் கட்டிக் காணிக்கையாகத் தன் கணவரிடம் தந்தாள். (14)

உத்தம அந்தணரான அவர், அதனை எடுத்துக் கொண்டு, ‘ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் காணும் பேறு எனக்கு எவ்வாறு கிட்டுமோ?’ என்று சிந்தித்துக் கொண்டே துவாரகை சென்றார். (15)

அங்கு சென்ற அந்த அந்தணர், அங்குள்ள அந்தணர்களுடன் முப்படைகளின் பாசறைகளையும், மூன்று வீதிகளையும் கடந்து, அச்சுதனையே வழிபடுகிற அந்தகர்களும் விருஷ்ணிகளும் வசிக்கும் பிறர் நுழைய முடியாத மாளிகைகளையும் கடந்து, அவற்றின் இடையே விளங்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பதினாறாயிரம் பத்தினிகளின் மாளிகைகளுள் ஒன்றான, அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்த ருக்மிணியின் மாளிகையினுள் நுழைந்தவர், பிரும்மானந்தக் கடலில் மிதப்பவர்போல் உணர்ந்தார். (16—17)

அன்புக்குரிய ருக்மிணியின் கட்டிலில் அமர்ந்திருந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அந்த அந்தணர் வருவதைத் தூரத்திலிருந்தே கண்டு வேகமாக எழுந்து அருகில் வந்து மகிழ்ச்சியுடன் அவரை இருகைகளாலும் கட்டியணைத்துக் கொண்டார். (18)

அன்புமிக்கத் தோழனான அந்தணரைக் கட்டியணைத்ததால் மிகவும் மகிழ்ந்த செந்தாமரைக் கண்ணனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனது இரு கண்களிலிருந்தும், அன்பு மிகுதியால் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகிற்று. (19)

அரசே! அகில உலகையும் தூய்மைப்படுத்துகிற பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவரைத் தானே தன் கட்டிலில் உட்கார வைத்துத் தோழனுக்கான உபசாரப் பொருட்களைக் கொணர்ந்து, அவரது இரு சரணங்களையும் நீரால் சுத்தம் செய்து, அந்தப் பாதத்தீர்த்தத்தைத் தன் தலையில் தெளித்துக் கொண்டு, சந்தனம், அகில், குங்குமப்பூ — இவற்றாலான நறுமணப்பூச்சைப் பூசிவிட்டார். (20—21)

நறுமணமுள்ள தூபங்களாலும் தீபவரிசைகளாலும் அன்புத் தோழனை அன்புடன் உபசரித்துத் தாம்பூலமும் அளித்து, பின் இனிய வார்த்தைகளால் நல்வரவு கூறினார். (22)

கந்தையுடுத்தி, அழுக்கால் மங்கி, நாடி—நரம்புகள் வெளிப்படையாகத் தெரியுமளவு இளைத்திருந்த அந்த அந்தணருக்கு, ருக்மிணிபிராட்டி தானே வெண்சாமரத்தால் விசிறி உபசரித்தாள். (23)

உலகம் பரவிய புகழுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணன், மிகவும் அன்புடன் கந்தை கட்டிய அந்தணனை உபசரிப்பதைக் கண்ட அந்தப்புர மாதர்கள் மிகவும் வியப்படைந்தனர். (24)

கந்தையுடுத்தி உபாதானம் எடுக்கும் இவரோ, செல்வமற்ற பரம ஏழை. ஆகவே, உலகினரால் வெறுக்கப்பட்டவர்; தாழ்ந்த நிலையில் உள்ளவர். இவர் என்னதான் புண்ணியம் செய்தாரோ! (25)

மூவுலகினுக்கும் தலைவரான திருமகள் மணாளன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்தானே இவரை உபசரிக்கிறார். கட்டிலிலுள்ள திருமகள் திருவவதாரமான ருக்மிணியையும் விட்டுவிட்டுத் தமையன் போல் இவரைக் கட்டியணைக்கிறாரே! (என்று பேசிக் கொண்டனர்.) (26)

அரசே! அப்பொழுது அவர்களிருவரும், குருகுலத்தில் இருந்தபோது தங்களிடையே நிகழ்ந்த இனிய நிகழ்ச்சிகளை ஒருவருக்கொருவர் கைகோர்த்துப் பேசிக் கொண்டனர். (27)

பகவான் கூறுகிறார்—— “தர்மங்களை நன்கறிந்த அந்தணரே! குருகுலத்தில் குருவிற்குத் தட்சிணையளித்து, குருகுலவாசத்திற்கான ஸமாவர்த்தனம் என்கிற விரதத்தை முடித்து வந்த தாங்கள், உங்களுக்கேற்ற பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொண்டீர்களா, இல்லையா? (28)

அறிஞரே! பெரும்பாலும் இல்லறத்திலும் செல்வத்திலும் உமக்கு நாட்டம் அதிகமில்லை. ஏனெனில், உமது உள்ளம் அறிவிலிபோல் ஆசைக்கு அடிமையானதல்ல என்பது எனக்குத் தெரியும். (29)

ஆசைக்கு அடிமையாகாத உள்ளம் படைத்த சிலர், பகவானின் மாயையால் தோன்றும் உலகியல் நாட்டங்களை அறவே களைந்து, என்னைப்போல் உலகோடு ஒட்டி வாழ்பவராக உலகியலில் ஈடுபடுகிறார்கள். (30)

அந்தணரே! இருபிறப்பாளர்கள் குருகுலத்தில் தங்கி, அறியத்தக்கதனைத்தையும் அறிந்து, அறியாமையிலிருந்து கரையேற வேண்டும். அவ்வாறு நாமிருவரும் குருகுலத்தில் வசித்ததை நினைவில் கொள்வதுண்டோ? (31)

(‘ஆன்மஞானத்தைப் புகட்டும் குருவே மிகவும் உயர்ந்தவர். கொண்டாடத்தக்கவர் என்பதைச் சொல்ல விரும்பி, உலகில் ஒவ்வொருவனுக்கும் மூன்று குருக்கள் உண்டு’ என்று சொல்ல வருகிறார், இனி.) ஐயனே! இம்மையில் நம்மைப் பெற்ற தந்தைதான், முதல் குரு. இருபிறப்பாளனுக்கு (உபநயனத்தால் இரண்டாவது பிறவி) நற்கர்மங்கள் புரிய தகுதி பெற உபநயனம் செய்வித்தவர், இரண்டாவது குரு. பிரும்மசாரி, இல்வாழ்வான், வானப்பிரஸ்தன், துறவி என்னும் நான்கு ஆசிரமத்திற்கும் ஏற்ப ஆன்மஞானத்தைத் தருபவர், மூன்றாவது குரு. அவர் நான்தான். (32)

அந்தணரே! இவ்வுலகில் வர்ண தர்மத்தையும், ஆசிரம தர்மத்தையும் ஒட்டி வாழ்பவர்களில், எவர்கள் குருவான எனது உபதேசத்தால் பிறப்பிறப்புத் தொடரை எளிதாகக் கடக்கிறார்களோ, அவர்களே உண்மையில் வாழத் தெரிந்தவர்கள். (33)

அனைத்து உயிரினங்களிலும் ஆன்மாவாக விளங்கும் நான், குருவிற்குச் செய்கிற பணிவிடையால் சந்தோஷமடைவதுபோல், இல்வாழ்வானாக இருந்து ஐந்து மகாயாகங்கள் புரிவதாலோ, பிரும்மசாரியாக நின்று வேதங்கள் கற்பதாலோ, காடு புகுந்து வானப்பிரஸ்தனாகி தவம் புரிவதாலோ, துறவு மேற்கொண்டு அனைத்து விதத்திலிருந்தும் (மனைவி, மக்கள், வீடு—வாசல் என்கிற மூவகை ஆசைகளையும் ஒழித்து) ஓய்ந்து அமைதியாக இருப்பதாலோ மனமகிழ்ச்சி பெறுவதில்லை. (34)

அந்தணரே! குருகுலத்தில் தங்கியிருந்தபோது நமக்குள் நேர்ந்த ஒரு நிகழ்ச்சி நினைவிற்கு வருகிறதா? ஒரு சமயம், குரு பத்தினி நம்மை விறகு கொணரும்படி ஏவ, நாம் ஒரு பெருங்காட்டில் நுழைந்தோமல்லவா? அப்போது அதற்குகந்த பருவமற்ற நிலையிலும், பெருங்காற்றும் மழையும் பேரிடிகளும் உண்டாயின. (35—36)

அதற்குள் சூரியனும் மறைந்தான். நாற்றிசைகளிலும் இருள் சூழ்ந்தது. பள்ளம், மேடு, நீர் தேங்கிய இடம் என ஒன்றுமே தெரியவில்லை. (37)

வெள்ளப் பெருக்கெடுத்த அந்தக் காட்டில் பெரும் புயலும் வெள்ளமும் மிகவும் துன்புறுத்த, திசையறியாது மிக்க துயரடைந்து, நாம் ஒருவருக்கொருவர் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு சுற்றித் திரிந்தோம். (38)

நமக்கு உபநயனவிதி முடித்து வேதத்தையும், அதன் ஆறு அங்கங்களையும் ஓதுவித்த ஆசார்யரும், வேத ரகசியமான உபநிடதங்களை அறிவித்த குருவுமான சாந்தீபனி முனிவர், சூரியன் உதயமானதும் சீடர்களான நம்மைத் தேடியலைந்து, முடிவில் துன்புற்று நிற்கும் நம்மைக் கண்டார். (39)

(குருநாதர் கூறினார்——) ‘குழந்தைகளே! நீங்கள் எமக்காக மிகவும் வருந்தியுள்ளீர்கள். எல்லா உயிரினத்திற்கும் உடலே மிகவும் பிரியமானது. அதனையும் பொருட்படுத்தாமல் எனக்கான பணியைப் பெரிதென கொண்டீர்களே! (40)

குருவிடம் தூய எண்ணத்துடன் தன் உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் அர்ப்பணம் செய்வதே குருவிற்குச் செய்கிற நன்றிக்கடன். இதுதான் நல்ல சிஷ்யர்களின் கடமை. (41)

சிறந்த இருபிறப்பாளர்களே! நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். நீங்கள் விரும்பியது அனைத்தும் நிறைவு பெறட்டும். நீங்கள் கற்ற வேதங்கள் இம்மையிலும் மறுமையிலும் எப்போதும் பயனளித்து உதவட்டும்.’ (42)

குருகுலத்தில் வசித்த நமது இது போன்ற பல அனுபவங்களையும் நினைப்பதுண்டா? குருவின் அருளால்தான் மனிதன் அனைத்து வகையிலும் நிறைவும் அமைதியும் பெறுகிறான்!” (43)

அந்தணர் (குசேலர்) கூறுகிறார்—— “தேவதேவனே! உலகின் குருவே! சத்தியத்தையே கொள்கையாக உடைய தங்களோடு குருகுலவாசம் எமக்கு அமைந்ததே! அதனால், நாங்கள் பெறாத நலம்தான் எது? (அனைத்து நலன்களும் பெற்றோம் என்பது கருத்து.) (44)

எங்கும் நிறைந்தவரே! அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நால்வகைப் பேறுகளுக்கும் தோற்றுவாய் வேதமே. அதுவே தங்கள் திருமேனி. அவ்வாறிருக்க, அவ்வேதங்களைக் கற்கவே, நீங்கள் குருகுலவாசம் செய்தீர்கள். அது ‘உலகியலைப் பின்பற்ற வேண்டுமே’ என்பதற்காகவன்றி வேறு என்ன?” (45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எண்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எண்பத்தோராவது அத்தியாயம் — குசேலருக்கு அருள்புரிதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அன்பனே பரீக்ஷித்! அனைத்து உயிரினங்களின் உள்ளத்தையும் உணர்ந்தவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணன். அந்தணர்களுக்கு இதமானவர்; அவர்களது துன்பம் களைபவர்; எல்லாமறிந்தவர்; நல்லோர்களின் புகலிடம். அவர் உத்தமரான அந்தணர் குசேலருடன் இவ்வாறு பேசிக் கொண்டே, அன்புக்குரிய அந்த அந்தணரைப் பிரியத்துடன் பார்த்துக் கேலி செய்து சிரித்துக் கொண்டே கேட்கலானார். (1—2)

(குறிப்பு:— கேலி செய்து:— குடும்பினியான அந்தத் தாய் நமக்காகக் கொடுத்தனுப்பிய அவலை, இவர் வெட்கத்தினால் மறைத்து வைத்துக் கொள்கிறாரே. இது எமக்குத் தெரியாதா என்ன? என்று நினைத்து, ‘கேலி செய்து’ என்பது கருத்து.)

பகவான் கேட்கிறார்—— “அந்தணரே! உமது வீட்டிலிருந்து எனக்கு அன்பளிப்பாக என்ன கொணர்ந்தீர்? என்னிடம் அன்பு கொண்டவர் அன்புடன் கொணர்ந்தது அணுவாயினும், அது எனக்கு மிகப் பெரிதே. ஆனால், என்னிடம் அன்பற்றவன் கொணர்ந்தது மிகப் பெரியதாயினும், அது எனக்கு மகிழ்ச்சி தராது. இலையோ, பூவோ, பழமோ, நீரோ எதுவாயினும் உள்ளத்தில் அன்புடன் ஒருவன் அளிப்பானேயாகில், அந்தத் தூய மனதுடைய பக்தனது அன்புக் காணிக்கையை நான் ஏற்பது மட்டுமல்ல. உடனே, அதை உண்ணவும் செய்கிறேன்.” (3—4)

அரசே! இவ்வாறு கூறப்பட்ட பின்பும் அந்த அந்தணர் வெட்கித் தலைகுனிந்து, திருமகள் மணாளனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் அந்த அவல் முடிப்பைத் தரவில்லை. (5)

அனைவரது உள்ளமுமறிந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன், குசேலரின் வருகைக்கான காரணத்தை உணர்ந்து, “செல்வம் பெறும் எண்ணத்துடன் இவர் என்னை இதுவரை அணுகியதில்லை. ஆனால், என் தோழரான இவர், பதிவிரதையான தன் மனைவியின் விருப்பத்தை நிறைவு செய்ய எண்ணி, என்னிடம் வந்துள்ளார். (ஆகவே,) இவருக்கு தேவருக்கும் கிட்டாத செல்வத்தை நான் தருவேன்” என்றெண்ணினார். (6—7)

இவ்வாறு எண்ணிய பகவான், அந்த அந்தணரின் மேலாடையில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த கந்தல் துணியில் கட்டப்பட்ட அவல் முடிப்பைக் காட்டி, ‘இது என்ன?’ என்று கேட்டுத் தானாகவே எடுத்துக் கொண்டார். (8)

“அன்புத்தோழரே! எனக்கு மிகவும் உகந்த இந்த அவலைக் கொண்டு வந்திருக்கிறீரே! ஐயனே! இந்த அவல், எனக்கு மட்டுமன்றி அகில உலகையும் மகிழ்விக்கப் போதுமானதே!” (9)

இவ்வாறு கூறிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ஒரு பிடி அவலை எடுத்து மென்று தின்றதும், இரண்டாவது பிடியைச் சாப்பிட எடுத்தார். அதற்குள் ‘அகலகில்லேன்’ என்று ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே மனம் ஈடுபட்டவளான திருமகள் திருவவதாரமான ருக்மிணிப்பிராட்டி, அவரது கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள். (10)

“உலகனைத்தையும் தனதாகக் கொண்டவரே! இப்பிறவியிலும், இனி வரும் பிறவிகளிலும் எல்லாச் செல்வங்களும் நிரம்பப் பெற, தங்கள் மனத்திற்கு நிறைவு தந்த இந்த ஒரு பிடி அவலே போதுமானது” (என்று கூறினாள்). (11)

அந்தணரான குசேலரும், பகவானின் மாளிகையிலேயே சுகமாக உணவேற்றுப் பாலருந்தி, தான் ஸ்ரீவைகுண்டத்திலேயே இருப்பதாக உணர்ந்து மகிழ்ந்து, அந்த இரவைக் கழித்தார். (12)

ஐயனே! மறுநாள் காலை உலகையெல்லாம் காத்தருளும் ஆனந்தரூபியான ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் சிறிது தூரம் வரை பின்தொடர்ந்து வந்து கொண்டாடி வழியனுப்பப்பட்ட குசேலர், தன் வீடு திரும்பினார். (13)

அந்த குசேலரும் நாணத்தால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமிருந்து செல்வத்தை வேண்டவும் இல்லை. ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் நேரிடையாக ஒன்றும் தரவும் இல்லை. ஆனால், மகானான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தரிசித்ததிலேயே ஆனந்தமடைந்து (செல்லும் வழிநெடுக, கண்ணனது அன்பை நினைத்தபடியே) வீடு திரும்பினார். (14)

“அந்தணரையே தெய்வமெனக் கொண்டாடும் அவரது அந்தண பக்தியை, இன்று நான் நேரில் கண்டேன். ஏனெனில், ஏழைகளிலும் மிகமிக ஏழையான என்னை, லக்ஷ்மியைத் தாங்கி நிற்கும் தனது திருமார்பால் அணைத்தாரே! (15)

பெரும்பாவியான ஏழை நான் எங்கே! திருமகள் கேள்வனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் எங்கே! நானும் ஓர் அந்தணன் என்றதாலன்றோ, அவரது இரு கைகளாலும் அணைக்கப் பெற்றேன். (16)

வழி நடந்து களைத்திருந்த என்னை, அன்பு மனைவி ருக்மிணி வீற்றிருக்கும் கட்டிலில், உடன்பிறந்தவனைப்போல் அமர்த்தினாரே! பட்டமகிஷியான ருக்மிணி கையில் வெண்சாமரம் ஏந்தி, விசிறி, என்னை உபசரித்தாளே! (17)

அந்தணரைத் தெய்வமெனக் கொண்டாடுகிற தேவதேவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், என் இரு கால்களையும் பிடித்துவிட்டு, பலவிதச் சிறந்த பணிவிடைகளால் தெய்வம்போல் உபசரித்தாரே! (18)

மனிதர்களுக்குப் பூமியிலும் பாதாளத்திலும் எல்லாச் செல்வங்களையும், அணிமா முதலிய ஸித்திகளையும், சுவர்க்கத்தையும், முக்தியையும் பெற மூல காரணமாவது அவரது திருவடிகளை வழிபடுவது ஒன்றே. (19)

‘பொருளற்ற ஏழையான இவன், பொருளைப் பெற்றதும் மிகவும் செருக்குக் கொண்டு என்னை நினைக்க மாட்டான்’ என்று நினைத்தன்றோ, கருணாமூர்த்தியான அவர் எனக்குச் சிறிதளவுகூட பொருள் தரவில்லை.” (20)

இவ்வாறு மனத்தில் சிந்தித்துக் கொண்டே, தன் வீட்டின் அருகே வந்தவர், சூரியன், அக்னி, சந்திரனுக்கு ஒப்பான ஒளி கொண்ட இரத்தினங்கள் இழைத்த மாளிகைகள் சூழ்ந்த ஒரு பெருமாளிகையைக் கண்டார். (21)

“இனிது கூவுகிற பறவைகளின் கூட்டம்; ஆம்பலும் தாமரையும் செங்கழுநீரும் அல்லியும் மலர்ந்த தடாகங்கள்; மாளிகையைச் சுற்றிப் பூந்தோட்டமும் பழத்தோட்டமும்; நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்ட ஆண்களும், மான் போன்று மருண்ட பார்வை கொண்ட பெண்களும் நிறைந்திருந்த மாளிகை. இது என்ன? யாருடைய வீடு? இது நான் குடியிருந்த வீடு எனில், எப்படி இப்படி ஆயிற்று?” என்று எண்ணிய பெரும் பாக்கியசாலியான அவரை, ஆண்களும் பெண்களும் வாத்திய முழக்கத்துடன் மங்கள கீதங்கள் பாடி வரவேற்றனர். (22—24)

தன் கணவர் வந்துள்ளதை அறிந்த குசேலரின் மனைவி, தாமரை மலர் விடுத்து வடிவெடுத்து வந்த திருமகள்போல் மகிழ்ச்சி ததும்பப் பரபரப்புடன் வீட்டிலிருந்து வெளி வந்தாள். (25)

பதிவிரதையான அவள், கணவரைக் கண்டதும் அன்பும் ஆசையும் ஆனந்தமும் கண்ணீராகப் பெருக, கண்களை மூடியபடி உள்ளத்தால் வணங்கி, மனத்தால் அணைத்துக் கொண்டாள். (26)

தங்கமாலைகள் அணிந்த பணிப்பெண்களிடையே, விமானத்தில் உலா வரும் தேவமாது போல் தனித்துப் பேரொளியுடன் காணப்பட்ட தன் மனைவியைக் கண்டு வியப்படைந்த குசேலர், மகிழ்ச்சி பொங்க அவளுடன் சேர்ந்து, தேவேந்திரனது மாளிகை போன்று நூற்றுக்கணக்கான இரத்தினத் தூண்கள் கொண்ட தன் மாளிகைக்குள் சென்றார். (27—28)

அங்கு தங்கமிழைத்து அழகுபடுத்தப்பட்ட தந்தத்தாலான கட்டில்கள், வெளுத்த பால்நுரை போன்று மென்மையான படுக்கைகள், தங்கப்பிடியுள்ள சாமரங்களும் விசிறிகளும், மென்மையான திண்டுகள் உள்ள தங்கத்தாலான ஆசனங்கள், கூரையின் அடியில் ஒளிமிக்க மேற்கட்டிகள் (விதானங்கள்), அதில் தொங்கும் முத்துச்சரங்கள் என அந்த மாளிகை அழகுற விளங்கியது. (29—30)

தெளிந்த நிர்மலமான ஸ்படிகக் கற்களாலான சுவர்கள், மரகதப்பச்சைக் கற்கள் பதித்து அழகு செய்யப்பட்டிருந்தன. இரத்தினங்களாலான அழகிய பெண் சிலைகளின் கைகளில் இரத்தின விளக்குகள் ஒளிர்ந்தன. இவ்வாறு, அந்த இடத்தில் எல்லாச் செல்வங்களும் நிறைந்து விளங்குவதைக் கண்ட குசேலர், காரணமின்றித் தமக்குக் கிடைத்த செல்வச் செழிப்பு பற்றிப் பரபரப்பின்றி அமைதியாகச் சிந்திக்கலானார். (31—32)

‘பிறவி முதலே பாக்கியமின்றி எப்போதும் ஏழையான எனக்கு, இத்தகைய செல்வச்செழிப்பு பெருத்த ஐசுவரியம் கொண்ட யாதவோத்தமரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது தரிசனத்தால் கிட்டியதேயன்றி, நிச்சயமாக வேறு காரணம் சொல்வதற்கில்லை. (33)

சிறந்த செல்வத்தையுடைய என் நண்பரும், யாதவர்களில் சிறந்தவருமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், மேகம்போல் தானே நினைத்து வேண்டுவார் வேண்டுவதைவிட அதிகமாகவே நேரில் சொல்லாமலே தருகிறார் போலும்! (34)

தான் கொடுப்பது அதிகமாயினும், அதை அற்பமாகவே எண்ணுகிறார். ஆனால், பக்தன் செய்தது மிக அற்பமாயினும், அதைப் பெரிதாக மதிக்கிறார். மகாத்மாவான அவர், நான் கொண்டு சென்ற ஒரு பிடி அவலை மிகவும் மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக் கொண்டாரே! (35)

நற்குணங்கள் அனைத்திற்கும் கொள்கலனான மகான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் இப்பிறவியில் நட்பு கொள்ளும் பேறு பெற்ற எனக்கு, இனிவரும் ஒவ்வொரு பிறவியிலும் அவருடைய அன்பு, நலன்கோருதல், நட்பு, பணிவிடை புரியும் பெரும் பேறு ஆகியன உண்டாக வேண்டும். அவருடைய திருவடிகளிலேயே என் மனம் ஈடுபட வேண்டும். அவரது அடியார்களுடன் எனக்கு உறவு ஏற்பட வேண்டும். (36)

பிறப்பற்றவரும், அனைத்திற்கும் சாட்சியானவருமான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், செல்வம் படைத்தோர் செல்வச்செருக்கால் வீழ்ச்சியடைவதைத் தானே காண்பதால், நீண்ட வருங்காலத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்க அறியாத பக்தனுக்குப் பற்பலவிதமான ஸம்பத்தையோ, அரசையோ, சிறந்த செல்வத்தையோ தருவதில்லை.’ (37)

இவ்வாறு அறிவு கொண்டு ஆராய்ந்து தீர்வு கண்ட அந்தணர் குசேலர், உலகியல் நாட்டத்தைத் துறக்க எண்ணி, பகவானிடத்தில் ஆழ்ந்த பக்தி கொண்டு, சிறிதும் பற்றின்றி மனைவியுடன் உலகியல் செல்வத்தை அனுபவித்தார். (38)

தேவர்களுக்கெல்லாம் ஒப்பற்ற தேவரும், வேள்விகளுக்குத் தலைவரும், சர்வேசுவரருமான அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு அந்தணர்களே தெய்வம். அவர்களைவிட வேறு மேலான தெய்வமில்லை. (39)

இவ்வாறு பகவானின் நண்பரான அந்த அந்தணர், எவராலும் வெற்றி கொள்ள இயலாத பகவான், தன் பக்தர்களால் வெற்றி கொள்ளப்படுவதை உணர்ந்து, அவரது தியானத்தின் மகிமையால் ஆத்மாவிற்கு இந்தச் சரீரத்தாலான தளை (பந்தம்) விலக, சிறிது காலத்திலேயே பக்தர்கள் பெறும் நற்கதியான பகவானது ஸ்ரீவைகுண்டத்தை அடைந்தார். (40)

அந்தணர்களையே தெய்வமாகக் கொண்ட பகவான், குசேலருக்குச் செல்வத்தை அளித்ததையும், அந்தணர்களிடம் காட்டும் அன்பையும் கேட்கிற மனிதன், பகவானிடம் உள்ளம் பதிய கர்மவினைத் தளைகளிலிருந்து விடுபடுகிறான். (41)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எண்பத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எண்பத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீராம—கிருஷ்ணர்களைக் கோபர்கள் சந்தித்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— துவாரகையில் பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் வசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது ஒரு சமயம் பிரளய காலத்தில் தோன்றுவது போன்ற மிகப்பெரிய சூரியகிரகணம் ஏற்பட்டது. (1)

அரசே! அதையறிந்த மக்கள் கிரகணத்திற்கு முன்பே புண்ணிய கர்மாக்கள் செய்ய விரும்பி, எல்லா தேசங்களிலிருந்தும் ஸமந்தபஞ்சகம் என்ற குருக்ஷேத்திரத்திற்கு வந்தனர். (2)

ஆயுதம் ஏந்தியவரில் சிறந்தவரான பரசுராமர், பூமியில் க்ஷத்திரியரே இல்லாதபடி செய்ய நினைத்து, அவர்களை அழித்து, அந்த அரசர்களின் ரத்தத்தால் எந்த இடத்தில் (குருக்ஷேத்திரத்தில்) பெருங்குளங்களை நிரப்பினாரோ, (3)

வினைத்தொடர்பற்றவராயினும் பகவானும் ஈசனுமான பரசுராமர், உலகிற்கு வழிகாட்டுவதற்காக, ஒரு பாமரன் தன் பாவம் நீங்க வேள்விகள் புரிவதுபோல், எந்த இடத்தில் (குருக்ஷேத்திரத்தில்) வேள்விகள் புரிந்தாரோ, (4)

அந்த இடத்திற்கு, பாரத தேசத்து மக்கள் பெரும் தீர்த்தயாத்திரையாக வந்து கூடினர். அரசே! அக்ரூரர், வசுதேவர், உக்ரஸேனர், கதன், பிரத்யும்னன், ஸாம்பன் முதலான விருஷ்ணி வம்சத்தினரும் தங்கள் பாவத்தைப் போக்க விரும்பி, அங்கு சென்றனர். அநிருத்தனும், கிருதவர்மா என்ற படைத்தளபதியும் ஸுசந்திரன், சுகன், ஸாரணன் முதலியவர்களுடன் துவாரகையைக் காவல் காத்தனர். யாதவர்களோ தேவ விமானம் போன்ற தேர்களிலும், அலைகள்போல் மிதந்தோடுகிற குதிரைகளிலும், மேகம் போன்று முழங்குகிற யானைகளிலும், வித்யாதரர் போன்று ஒளிமிக்க காலாட்படைகளுடனும், தங்க மாலையணிந்து, உயர்ந்த பூமாலை—ஆடை—கவசம் தரித்து, தேவர்கள் போன்று பத்தினிகளுடன் சென்றனர். மகாபாக்கியமுள்ள அவர்கள், அங்கு நீராடி உபவாசமிருந்து மனவடக்கத்துடன் ஆடைகள், பூமாலைகள், தங்கஹாரங்கள் அணிந்த பசுக்களை, அந்தணர்களுக்குத் தானம் செய்தனர். கிரகணம் முடிவடையும் நேரத்தில் மறுபடியும் பரசுராமர் வெட்டிய அந்தக் குளங்களில் முறைப்படி நீராடிய யாதவர்கள், ‘ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடத்தில் எங்களுக்குப் பக்தி உண்டாக வேண்டும்’ என்று வேண்டி, உத்தம அந்தணர்களுக்கு அன்னமிட்டு உபசரித்தனர். ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தெய்வமாகக் கொண்டாடுகிற யாதவர்கள், அந்தணர்களது அனுமதி பெற்றுத் தாங்களும் உண்டபின் அடர்ந்த நிழல் கொண்ட மரங்களின் அடியில் விருப்பப்படி உட்கார்ந்தனர். அங்கு கூடியிருந்த நண்பர்களையும், உறவினர்களான அரசர்களையும் மற்றும் மத்ஸ்யம், உசீனரம், கோஸலம், விதர்ப்பம், குரு, ஸ்ருஞ்ஜயம், காம்போஜம், கேகயம், மத்ரம், குந்தீ, ஆனர்தம், கேரளம் முதலிய தேசத்தரசர்களையும், தம்மைச் சார்ந்தவர்களையும், சாராத பகைவர்களையும், வெகுநாட்களாகக் காண ஏங்கி நிற்கிற நந்தர் முதலான கோபர்—கோபிகைகளையும் கண்டனர். (5—14)

ஒருவருக்கொருவர் கண்ட சந்தோஷத்தால் உள்ளமும் முகமும் தாமரை போன்று மலர, இறுகத் தழுவிக் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் பெருக, மயிர்ச்சிலிர்த்துப் பேச்சடைத்து மகிழ்ந்து நின்றனர். (15)

(அவ்வாறே,) மாதர்களும் ஒருவரையொருவர் கண்டு அன்புடன் புன்னகைத்து, நிர்மலமான கடைக்கண்களால் பார்த்து ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக, குங்குமப்பூச்சாந்து பூசிய மார்போடு மார்புற இருகைகளாலும் இறுகக் கட்டியணைத்துக் கொண்டனர். (16)

பிறகு, அவர்கள் முதியவர்களை வணங்கி, சிறுவர்கள் தம்மை வணங்க, அவர்களை வாழ்த்தி நல்வரவும் நலனும் விசாரித்தபின், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது கதைகளைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினர். (17)

பரீக்ஷித் மன்னா! குந்திதேவி தன் சகோதர—சகோதரிகளையும், அவர்களது புதல்வர்களையும், பெற்றோரையும், சகோதரர்களின் மனைவிகளையும், முகுந்தனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் கண்டு, அவர்களுடன் பேசித் தன் துயரை மறந்தாள். (18)

குந்தி (வசுதேவரிடம்) கூறுகிறாள்—— “பெரியோரே! அண்ணா! நான் ‘புண்ணியமே செய்யாதவள்’ என நினைக்கிறேன். ஏனெனில், நல்லிதயம் படைத்த பெரியோர்களான நீங்கள், நான் துன்பப்படும் நேரத்தில், என் நலனைப் பற்றிச் சிறிதும் நினைக்கவே இல்லையே? தெய்வமே அனுகூலமில்லாதபோது, தன்னைச் சார்ந்தவராயினும் அவர்களை நண்பர்களும், உற்றார்—உறவினர்களும், மக்களும், சகோதரர்களும், பெற்றோர்களும்கூட நினைப்பதில்லையே!” (19—20)

வசுதேவர் கூறுகிறார்—— “அன்புத் தங்கையே! நாம் அனைவரும் ஈசனின் விளையாட்டுப் பொம்மைகள். ஆகவே, எங்களைத் தவறாக நினையாதே! ஏனெனில், உலகமே ஈசனுக்கு வசப்பட்டு, அதனதன் வேலையைச் செய்கிறது அல்லது செய்விக்கப்படுகிறது. தங்கையே! கம்சனால் துன்புறுத்தப்பட்ட நாங்கள் (பயந்து) திக்குதிக்காக ஓடிப் போய் இப்போதுதான் தெய்வாதீனமாக, எங்கள் இடத்தை அடைந்துள்ளோம்.” (21—22)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பீஷ்மர், துரோணர், திருதராஷ்டிரர், காந்தாரி, அவர்களது புதல்வர்கள், மனைவியருடன் பாண்டவர்கள், குந்தி, ஸஞ்ஜயர், விதுரர், கிருபர், குந்திபோஜர், விராடர், பீஷ்மகர், பெரியவரான நக்னஜித், புருஜித், துருபதர், சல்யர், திருஷ்டகேது, காசிராஜர், தமகோஷர், விசாலாக்ஷர், மிதிலை—மத்ர—கேகய தேசத்தரசர்கள், யுதாமன்யு, ஸுசர்மா மற்றும் புத்திரர்களுடன் கூடிய பாஹ்லீகர் முதலான அரசர்களை வசுதேவர், உக்ரஸேனர் முதலான யாதவர்கள் வரவேற்று உபசரித்தனர். அவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்ட ஆனந்தத்தில் மனநிறைவு பெற்றனர். (23—26)

மன்னனே! திருமகள் குடியிருக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் வடிவழகையும், அவரது மனைவிகளையும் கண்ட யுதிஷ்டிரரைச் சார்ந்த அரசர்கள் மிகவும் வியப்படைந்தனர். (27)

பிறகு, பலராமனாலும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனாலும் உபசரிக்கப் பெற்ற அந்த அரசர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அண்டியுள்ள யாதவர்களைச் சந்தோஷத்துடன் பாராட்டினர். (28)

“போஜர்களின் அரசரான உக்ரஸேனரே! இவ்வுலகில் மனிதர்களுக்குள் நீங்கள்தான் உண்மையில் பயனுள்ள வாழ்வு பெற்றவர். ஏனெனில், யோகிகளுக்கும்கூடக் காணக் கிடைக்காத ஸ்ரீகிருஷ்ணனை எப்போதும் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறீர்கள்! (29)

வேதங்கள் கொண்டாடும் பகவானது கீர்த்தியும், திருவடியைச் சுத்தம் செய்த நீரான கங்கையும், சொல் வடிவான வேதம் முதலான சாஸ்திரங்களும் இவ்வுலகைப் பரிசுத்தப்படுத்து கின்றன. காலப்போக்கில் மங்களங்கள் குறைந்த பூமியும் இவரது தாமரை போன்ற திருவடிகள் பட்டதும் மங்களங்கள் (சக்தி) பெருகி, நாம் விரும்பியவற்றைத் தருகிறது. (30)

மேலும், உங்களுக்கு பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனோடு விவாக உறவுமுறையும், கோத்திர உறவும் உள்ளன. அது மட்டுமின்றி அவரைக் கண்டு, தொட்டு, அவரோடு உலாவுவது, பேசி மகிழ்வது, உறங்குவது, உடனிருப்பது, உண்பது எனப் பலவிதத்திலும் அவருடைய தொடர்பு உங்களுக்குள்ளது. நீங்களோ, நரகத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் உலகியல் சூழலிலேயே உழல்பவர்கள். இருப்பினும் சுவர்க்கம், மோட்சம் முதலியவற்றிலும் உள்ள ஆசையை அழித்துத் தன் திருவடி நிழலையளிக்கும், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன், உங்களுள் ஒருவனாகத் திருவவதாரம் செய்து உலா வருகிறாரே! உண்மையில் நீங்களன்றோ பிறவிப்பயன் பெற்றவர்கள்.” (31)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணன் முதலான யாதவர்கள் குருக்ஷேத்திரம் வந்துள்ளதை அறிந்த நந்தகோபர், தங்கள் பொருட்களை வண்டிகளில் ஏற்றிக் கொண்டு கோபர்களுடன் அவர்களைப் பார்க்க விரும்பி, அங்கு சென்றார். (32)

வெகுநாட்கள் கழித்துக் கண்டதால் பரபரப்படைந்த யாதவர்கள், இறந்தவன் உயிர் பெற்றெழுந்தாற்போல் எழுந்து, நந்தரை மகிழ்ச்சியுடன் இறுகத் தழுவிக் கட்டியணைத்துக் கொண்டனர். (33)

கம்சன் தந்த துன்பங்களையும், கோகுலத்தில் நந்தன் வீட்டில் தன் புதல்வனை விட்டு வந்ததையும் நினைத்து, அன்பால் தழுதழுத்த வசுதேவரும் அன்போடு கட்டியணைத்துக் கொண்டார். (34)

குரு வம்சத்தை உயர்த்துபவரே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும் பெற்றோரான நந்தரையும் யசோதையையும் வணங்கிக் கட்டியணைத்து, அன்பால் குரல் தழுதழுக்கக் கண்ணீர் மல்க வாயடைத்து ஒன்றும் பேசாமலிருந்தனர். (35)

பெரும் புண்ணியம் செய்த யசோதையும் நந்தகோபரும் தம் இரு புதல்வர்களையும் தம் மடியிலிருத்திக் கைகளால் அணைத்து, இதுகாறும் அவர்களை விட்டுப் பிரிந்ததால் அனுபவித்தத் துயர் நீங்கப் பெற்றனர். (36)

பின், ரோஹிணியும் தேவகியும் ஆயர்பாடியின் தலைவியான யசோதையைக் கட்டி அணைத்து, அவள் காட்டிய அன்பை நினைத்து ஆனந்தக் கண்ணீரால் தொண்டை அடைக்கச் சொன்னார்கள்—— “கோகுலத்தின் தலைவியே! இந்திரனின் பெருஞ்செல்வமனைத்தும் பெற்றுத் தந்தாலும், உனது உதவிக்குப் பிரதி உதவி இவ்வுலகில் செய்ய இயலாது. அவ்வாறு ஈடு செய்ய இயலாத உங்களிருவரின் அன்பை எவள்தான் மறப்பாள்? (37—38)

தமது பெற்றோர்களைக் கண்டறியாத பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் உங்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டனர். நீங்களிருவரும் அவர்களுக்குக் காலம் தவறாது உணவு ஊட்டிச் சீராட்டித் தாலாட்டிப் பாராட்டிக் கண்களைக் காக்கும் இமைபோல் காத்து வந்தீர்கள். அவர்கள் நலமுடன் வாழ, பற்பல விழாக்களைக் கொண்டாடினீர்கள். தங்களது பார்வையிலிருந்த இவர்கள், எவ்விதத் தீங்குமின்றி எங்கும் எவரிடமும் சிறிதும் அச்சமின்றி வாழ்ந்தனர். தங்களைப் போன்ற சான்றோர்களுக்குத் தம்மைச் சார்ந்தவன், சாராதவன் என்னும் வேற்றுமையுணர்வு கிடையாதல்லவா?” (39)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— கோபிகைகள் அனைவரும் வெகுநாட்கள் கழித்து, தங்கள் உயிர் போன்ற அன்புக்குரிய ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண்டனர். அவரைக் காணும் போது இமைப்பதால், காண்பதற்குத் தடையாயுள்ள கண்களின் இமைகளைப் படைத்த பிரும்மதேவரைச் சபித்தனர். கண்ணனைக் கண் வழியே உள்ளத்தினுள் அழைத்து வந்து, நன்கு கட்டியணைத்து மகிழ்ந்து, யோகிகளாலும் பெற முடியாத தன்மய நிலையை அடைந்தனர். (40)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அவ்வாறான கோபியரைத் தனித்த ஓரிடத்தில் கட்டியணைத்து, நலம் விசாரித்துச் சிரித்தவண்ணம் பேசலானார்—— “தோழிகளே! எங்கள் எதிரிகளைச் சார்ந்தவர்களை அழிப்பதில் ஈடுபட்டு, எங்களைச் சார்ந்தவர்கள் விரும்பியதைச் செய்ய, அன்புத் தோழிகளான உங்களையும் விட்டு வெளியே சென்று, அங்கேயே வெகுநாட்கள் தங்க நேர்ந்த எங்களை, எப்போதாவது நினைத்ததுண்டா? (41—42)

நன்றியற்றவர்கள் என்று எங்களைத் தவறாக நினைத்ததில்லையே? பகவான்தான் அனைவரையும் ஒன்றாகச் சேர்க்கிறார்; அவ்வாறே பிரிக்கிறார். காற்று, மேகக்கூட்டங்களையும் புல்லையும் பஞ்சையும் புழுதியையும், ஒன்றுசேர்த்தும் தனியாகப் பிரித்தும் செயல்படுவதுபோல், பிராணிகளைப் படைத்த ஈசனும் தன் விருப்பப்படி பிராணிகளைச் சேர்த்து வைத்து, பின் பிரிக்கிறார். (43—44)

என்னிடம் கொண்ட பக்தி, அனைத்துப் பிராணிகளையும் அமரநிலைக்குக் கொண்டு செல்லும் திறனுடையது. அவ்வாறு, என்னை அடையச் செய்யும் பிரேமபக்தி, உங்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ளது உண்மையிலேயே மெச்சத்தக்கதே! (45)

பெண்மணிகளே! ஐம்பெரும் பூதங்களாலான பொருள்களனைத்திற்கும் ஆதியும் அந்தமும் நடுவும் உள்ளும் புறமும் என எங்கும், அவைகளின் மூலகாரணங்களான ஆகாயம், நீர், நிலம், காற்று, தீ என்பனவே நீக்கமற நிறைந்துள்ளதுபோல, அனைத்துப் பொருள்களின் உள்ளும் புறமும் தோற்றத்திலும் நடுவிலும் முடிவிலும் நானே பரந்துள்ளேன்! (46)

இவ்வாறே உத்பிஜம் (விதையில் தோன்றுவன), ஸ்வேதஜம் (வியர்வையில் தோன்றுவன), அண்டஜம் (முட்டையில் தோன்றுவன), ஜராயுஜம் (கருவில் தோன்றுவன) என்கிற உயிரினம் அனைத்திலும் இந்த ஐந்து பூதங்களும் அவற்றின் மூலகாரணமாக உள்ளன. அவற்றில் ஆத்மாவான ஜீவன், பரமாத்மாவால் வியாபிக்கப் பெற்று, போக்தாவாக (நுகர்பவனாக) விளங்குகிறான். ஆனால் நானோ, எல்லாவற்றையும் கடந்த அழிவற்ற பரமாத்மா. பிறப்பு—இறப்பு போன்ற விகாரங்கள் அற்றவன்; அனைத்திற்கும் மூலகாரணமானவன். அவ்வாறான என்னிடத்தில் ஜடசேதன வடிவான சராசராத்மகமான பிரபஞ்சங்கள் அனைத்தும் விளங்குவதைப் பாருங்கள். நுகர்பவனான ஜீவனும், நுகரப்படும் உலகமும் என்னுள்ளே விளங்குவதைப் பாருங்கள்!” (47)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஆத்மாவைப் பற்றிய தத்துவங்களை ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் உபதேசமாகப் பெற்ற கோபிகைகள், அந்த பகவானைத் தொடர்ந்து தியானம் செய்து, உலகியல் அஞ்ஞானம் அழிந்து, ஜீவகோசமாகிய இவ்வுடல் அழியப் பெற்று, பகவானையே அடைந்தனர். (48)

“பத்மநாபா! ஆழம் காண இயலாத பேரறிவு பெற்ற யோகேசுவரர்கள், உன் திருவடித்தாமரைகளை எப்போதும் தியானிக்கின்றனர். அந்தத் திருவடி மலர்களே, சம்சாரமாகிய பாழுங்கிணற்றில் வீழ்ந்தவனுக்கு, கரையேறி மேலெழப் பிடிப்பாக விளங்குவது. மேலும், இல்லறத்தில் ஆழ்ந்த பற்று கொண்டுள்ள எங்கள் மனத்தில், எங்கும் எப்போதும் விளங்கி நிற்க வேண்டும். அதை ஒரு நிமிடமும் நாங்கள் மறக்கக் கூடாது” என்று வேண்டினார்கள். (49)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எண்பத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எண்பத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் — திரௌபதி—பட்டமகிஷிகள் உரையாடல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— உலகங்களுக்கெல்லாம் குருவும் புகலிடமுமான பகவான், ‘நீங்கள் விரும்பியவாறே உண்டாகட்டும்’ என கோபிகைகளுக்கு அருள்புரிந்து, தர்மபுத்திரர் மற்றும் பிற நண்பர்கள் அனைவரிடமும் நலம் விசாரித்தார். (கோபிகைகளுக்கு உபதேசம் செய்த குருவும், அந்த உபதேசத்தினால் பெறப்படும் பயனும், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனே! என்பது கருத்து.) (1)

பகவானது திருவடிகளைத் தரிசித்ததால் பாவம் நீங்கிய அவர்கள், உலகின் நாயகரான பகவானால் நலம் விசாரிக்கப் பெற்று, நன்கு உபசரிக்கப் பெற்றதும், மனமகிழ்ந்து பதில் கூறலானார்கள்—— “பிரபுவே! உடல் பெற்ற ஒவ்வொரு உயிரினத்திற்கும், உடல் பெறக் காரணமாக இருப்பது தங்களைப் பற்றிய நினைவற்றிருப்பதே. (ஆனால்,) மகான்களான சாதுக்கள், தங்கள் திருவடித் தாமரைகளிலிருந்து பெருகிவரும் மகரந்தத் தேனை எப்போதும் பருகிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். சில சமயங்களில், வியாசர் போன்ற முனிவர்களின் உள்ளத்திலிருந்து அவர்களது திருவாய்மொழியாகத் தங்கள் திருவிளையாடல்கள், கதை உருவில் அமுதமாகப் பெருகி வருகின்றன. அவ்வாறு பெருகி வரும் அமுதத்தைச் செவி வழியே எப்போதாவது ஒரு முறை ஒருவன் மனமார நன்கு பருகுவானேயானால், அவனுக்கு நலக்குறைவு என்பது ஏது? (2—3)

தாங்களோ தன்னொளி (ஸ்வயம்பிரகாசர்) பெற்றவர்! விழிப்பும் கனவும் தூக்கமும் தருகிற அறிவு, இருளைப் போன்றது. தங்கள் தன்னொளி, அவ்விருளைப் போக்கும். தாங்கள் பூர்ணமான ஆனந்த வடிவினர்; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவர்; என்றும் பேரறிவு குன்றாதவர்; காலத்தால் வலிமையிழந்த வேதங்களைக் காக்க யோகமாயையால் வடிவெடுத்தவர்; ஞானிகளுக்குப் புகலிடமாயிருப்பவர். இப்படிப்பட்ட தங்கள் திருவடிகளை வணங்குகிறோம்!” (4)

ரிஷி (சுகர்) கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! இவ்வாறு, அங்கு வந்த மக்கள், உத்தமசுலோகரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் துதித்தனர். அப்போது யாதவப் பெண்களும், கௌரவப் பெண்களும் ஒன்றுகூடி மூவுலகமும் பாராட்டிக் கொண்டாடுகிற ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் வரலாற்றை ஒருவருக்கொருவர் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அவற்றை உனக்குக் கூறுகிறேன், கேள். (5)

திரௌபதி கூறுகிறாள்—— “ருக்மிணீ! பத்ரே! ஜாம்பவதீ! கோசலத்துப் பெண்ணான ஸத்யே! ஸத்யபாமா! காளிந்தீ! சிபியின் பெண்ணான மித்ரவிந்தையே! ரோஹிணீ! லக்ஷ்மணே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மற்ற மனைவிகளே! தன் மாயையால் உலகை ஒட்டி வாழ்கிற ஸ்ரீகிருஷ்ணன், உங்களை மணந்த வரலாற்றை நீங்களே எங்களுக்குக் கூறுங்கள்.” (6—7)

ருக்மிணி கூறுகிறாள்—— “என்னைச் சிசுபாலனுக்குக் கொடுப்பதற்காக, ஜராஸந்தன் முதலிய அரசர்கள் வில்லேந்தி முன் நின்றனர். எவராலும் வெல்ல முடியாத படை வீரர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவடித்துகள்களைத் தங்கள் தலைகளில் தரிக்கிறார்கள். அவ்வாறான பகவான், சிங்கம் ஆட்டுமந்தையிலிருந்து தனக்குரிய பாகத்தைக் கொண்டு போவதுபோல், என்னைக் கொண்டு போனார். அந்த ஸ்ரீனிவாசனின் திருவடிகள் எல்லாப் பிறவியிலும் எனக்குக் கிடைக்க வேண்டும். நான் அவற்றிற்குச் சேவை புரிய வேண்டும்.” (8)

ஸத்யபாமை கூறுகிறாள்—— “தன் சகோதரன் பிரசேனன் இறந்ததால் வருந்திய என் தந்தை, பகவான் மேல் பரப்பிய பழிச்சொல்லைப் போக்கிக் கொள்ள கரடியரசனான ஜாம்பவானை வென்று, ஸ்யமந்தக இரத்தினத்தை மீட்டு வந்து, என் தந்தையிடம் அதை அளித்தார். என் தந்தையோ வீணாகப் பழிச்சொல் கூறியதற்கு அஞ்சி, வேறொருவருக்குத் தருவதாக வாக்களிக்கப்பட்டிருந்த என்னை, பிரபுவான இவருக்கே அளித்தார்.” (9)

ஜாம்பவதி கூறுகிறாள்—— “இவரைத் தன் நாதனும் தெய்வமுமான சீதாபதி ஸ்ரீராமன் என்று உணராமல், என் தந்தை இருபத்தேழு நாட்கள் இவருடன் போரிட்டார். பின், நன்கு சிந்தித்து ஸ்ரீராமன் என உணர்ந்து, அவரது சரணங்களைப் பிடித்துக் கொண்டு, என்னை ஸ்யமந்தக மணியுடன் காணிக்கையாக அளித்தார். அன்று முதல் நான் இவரது பணிப்பெண்.” (10)

காளிந்தி கூறுகிறாள்—— “நான், அவரது திருவடிகளைத் தொட விரும்பித் தவம் புரிவதை அறிந்த பகவான், தன் தோழரான அர்ஜுனனுடன் வந்து என் கையைப் பிடித்தார். நானும் அவரது வீட்டைத் தூய்மைப்படுத்தும் பணிப்பெண்.” (11)

மித்ரவிந்தை கூறுகிறாள்—— “திருமகள் கேள்வனான பகவான், என் சுயம்வரத்திற்கு வந்து அங்கு கூடியிருந்த அரசர்களையும், எனக்கு அபகாரம் செய்த என் சகோதரர்களையும் வென்று, சிங்கம் நாய்க் கூட்டத்தின் நடுவே உள்ள தன் பங்கை எடுத்துச் செல்வதுபோல், என்னைத் தன் நகருக்கு அழைத்துச் சென்றார். அவரது திருவடிகளைச் சுத்தம் செய்யும் பணி, எனக்கு ஒவ்வொரு பிறவியிலும் தொடர வேண்டும்.” (12)

ஸத்யை கூறுகிறாள்—— “என் சுயம்வரத்திற்கு வந்த அரசர்களின் வீரத்தைச் சோதிக்க விரும்பிய என் தந்தை, மிகவும் வலிமை கொண்ட கூர்மையான கொம்புள்ள வீரர்களின் செருக்கை அடக்கும் ஏழு காளைகளை முன் நிறுத்தினார். சிறுவர்கள் ஆட்டுக்குட்டிகளைப் பிடித்துக் கட்டுவதுபோல், பகவான் அவற்றை விளையாட்டாகவே அடக்கிக் கட்டினார். (13)

இவ்வாறு தனது வலிமையால் வீரத்தையே பணயமாகக் கொண்டு, பணிப்பெண்களுடனும், நான்குவிதப் படைகளுடனும் கூடிய என்னை, வழியில் எதிர்த்த அரசர்களை வென்று, என்னை அழைத்துச் சென்ற பகவானுக்கு, நான் என்றென்றும் அடிமையாக இருக்க வேண்டும்.” (14)

பத்ரை கூறுகிறாள்—— “திரௌபதியே! என் மாமன் மகனாகிய இவரிடமே நான் மனம் பறிகொடுத்ததையறிந்த என் தந்தை, தானே இவரை அழைத்து, என்னை இவருக்கு மணம் முடித்து, தோழிகளையும் படைவீரர்களையும் அளித்தார். முன்வினைகளால் எனக்கு நிகழும் ஒவ்வொரு பிறவியிலும், எல்லா நலன்களையும் தருகிற பகவானது திருவடி ஸ்பரிசம் எனக்குக் கிட்ட வேண்டும்.” (15—16)

லக்ஷ்மணை கூறுகிறாள்—— “அரசியே! நாரதர் அடிக்கடி ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பிறப்பையும், திருவிளையாடல்களையும், மகாலக்ஷ்மியே இவரைக் கணவராக வரித்தாள் என்பதையும் கூறுவார். அதனைக் கேட்ட என் உள்ளம் நன்கு ஆராய்ந்து, மற்ற அரசர்களை விட்டுவிட்டு, இவரையே பற்றிக் கொண்டது. (17)

உத்தமியே! பிருஹத்ஸேனர் என்று புகழ் பெற்ற என் தந்தை, என்னிடம் மிகவும் அன்பு கொண்டவர். என் கருத்தை அறிந்த அவர், அதற்கான ஓர் உபாயத்தைச் செய்தார். (18)

திரௌபதி! உன் சுயம்வரத்தில் அர்ஜுனனை அடைய மீன் உருவில் ஒரு யந்திரம் அமைக்கப்பட்டதல்லவா! அதனைப் போன்று இங்கும் மத்ஸ்ய யந்திரம் என் தந்தையால் அமைக்கப்பட்டது. ஆனால், இது வெளியில் மூடப்பட்டது. கீழே உள்ள நீரில் மட்டுமே இதனைக் காணலாம். (19)

இதனைக் கேட்டு நான்கு திசைகளிலிருந்தும் அஸ்திர—சஸ்திரங்களின் மர்மமறிந்த ஆயிரக்கணக்கான அரசர்கள், தத்தம் ஆசார்யர்களுடன் எங்கள் நகருக்கு வந்தனர். (20)

என் தந்தையோ, அவரவரது வீரத்திற்கும் வயதிற்கும் ஏற்ப, நன்கு அவர்களை உபசரித்தார். அந்த அரசர்கள் அனைவரும் என்னிடம் ஆசை கொண்டு, சுயம்வர சபையில் அந்த மீனைக் குறி வைத்து அடிக்க வைக்கப்பட்டுள்ள வில்லையும் அம்பையும் எடுத்தனர். (21)

சிலர், வில்லை எடுத்து நாணேற்ற முடியாமல் கீழே போட்டனர். சிலர், வில்லின் நுனிவரை நாணை இழுத்தும், அதனைக் கட்ட முடியாமல் வில்லில் அடிபட்டு விழுந்தனர். (22)

ஜராஸந்தன், அவந்தி நாட்டரசன் அம்பஷ்டன், சேதி தேச மன்னன் சிசுபாலன், பீமன், துரியோதனன், கர்ணன் ஆகியவர்கள் வில்லில் நாணேற்றியும், மீன் இருக்கும் நிலையறியாது திகைத்தனர். (23)

அர்ஜுனன், கீழே உள்ள ஜலத்தில் மீனின் நிழலைக் கண்டு, அது அமைந்துள்ள நிலையையும் அறிந்து முயற்சி கொண்டு அம்பை எய்தார். அது மீனைத் தொட்டுச் சென்றதேயன்றி அறுத்துத் தள்ளவில்லை. (24)

தன்மானம் மிக்க அரசர்கள் மானமிழந்து திரும்பினர். ஆனால், பகவான் விளையாட்டாக வில்லை எடுத்து, நாணேற்றி, பாணத்தைத் தொடுத்து, ஜலத்தில் ஒரே ஒருமுறை மீனைக் கண்டு, சூரிய பகவான் ‘அபிஜித்’ வேளையில் இருக்கும்போது, மீனை அம்பெய்துக் கீழே தள்ளினார். (25—26)

வானில் ‘ஜய ஜய’ என்ற பேரொலியுடன் துந்துபிகள் முழங்கின. தேவர்கள் மகிழ்ச்சியில் மெய்மறந்து பூமாரி பொழிந்தனர். (27)

அப்போது நான், புதிய சிறந்த பட்டாடைகளை அணிந்து, தலையில் பூமாலை தரித்து, உடலைப் போர்த்தி, வெட்கத்துடனும் சிரித்த முகத்துடனும் தங்கத்தாலான இரத்தின மாலையைக் கையில் ஏந்தி, இனிது ஒலிக்கின்ற காற்சிலம்புகளுடன் அந்த அரங்கினுள் நுழைந்தேன். (28)

அடர்ந்த கேசங்கள் முன்னெற்றியில் தவழ, குண்டலங்களின் ஒளியால் கன்னம் சிவக்க விளங்கும் என் முகத்தைச் சற்றே நிமிர்த்தி, நிலவு போல் குளிர்ந்த புன்சிரிப்புடன் கடைக்கண்களால் அரசர்களை மெதுவாகச் சுற்றிப் பார்த்து, பின் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் கொண்ட ஆசையால் மெல்ல அவரது தோளில் என் மாலையை இட்டேன். (29)

அப்போது மிருதங்கம், தம்பட்டம், சங்கு, பேரிகை, மத்தளம் முதலிய வாத்தியங்கள் முழங்கின; நடிகர்களும் நடிகைகளும் ஆடினர்; பாடகர்கள் பாடினர். (30)

பாஞ்சாலி! இவ்வாறு ஈசனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கணவராக நான் வரித்ததும், காமவசப்பட்டுத் தங்களுக்குள் போட்டியிட்ட அரசர்களால் இதனைப் பொறுக்க இயலவில்லை. (31)

அதற்குள் நான்கு திருக்கரங்கள் கொண்ட பகவான், நான்கு சிறந்த குதிரைகள் பூட்டிய ரதத்தில் என்னை ஏற்றிக் கொண்டு, கவசமணிந்து சார்ங்கம் என்ற வில்லை நாணேற்றிப் போருக்கு ஆயத்தமானார். (32)

அரசியே! மான்கள் நடுவிலிருந்து சிங்கம் தன் இரையை எடுத்துச் செல்வதுபோல், அரசர்கள் விழித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, (தேரோட்டி) தாருகன் தங்கம் பதித்த ரதத்தை(த் துவாரகை நோக்கி)ச் செலுத்தலானான். (33)

அவர்களில் சில அரசர்கள் கைகளில் வில்லேந்தி, சிங்கத்தை நாய்கள் தடுத்து நிறுத்த நினைப்பதுபோல், வழியில் பகவானைத் தடுத்து நிறுத்த எண்ணிப் பின்தொடர்ந்து வந்தனர். (34)

அவர்களில் சிலர், பகவானின் சார்ங்கம் என்ற வில்லிலிருந்து கிளம்பிய அம்புகளால் கையும் காலும் கழுத்தும் அறுபட்டுப் போர்க்களத்தில் விழுந்தனர். வேறு சிலர் களத்தை விட்டோடிவிட்டனர். (35)

பின், சூரியனையே மறைக்குமளவு கொடிகளும் தோரணங்களும் தொங்க, நன்கு அலங்கரிக்கப் பெற்றிருந்த, விண்ணிலும் மண்ணிலும் புகழ் நிறைந்த துவாரகையினுள், சூரியன் தன் மண்டலத்தில் பிரவேசிப்பதுபோல் யாதவர்களின் தலைவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பிரவேசித்தார். (36)

எனது விருப்பம் நிறைவேறியது கண்டு மகிழ்ந்த என் தந்தை, நண்பர்களையும் சம்பந்திகளையும் உறவினர்களையும் விலையுயர்ந்த ஆடை—ஆபரணங்கள், படுக்கை, ஆசனம் முதலியன தந்து உபசரித்தார். (37)

அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்த பகவானுக்கும் ஏராளமான பணிப்பெண்கள், பற்பலவிதமான செல்வங்கள், காலாட்படை, யானைப்படை, தேர்ப்படை, குதிரைப்படை மற்றும் சிறந்த ஆயுதங்கள் என பலவற்றையும் பக்தியுடன் அளித்தார். (38)

தனக்குள்ளேயே பேரானந்தத்தை அனுபவிக்கும் ஆத்மாராமனான பகவானுக்கு, நாங்களனைவரும் பணிப்பெண்களாக ஆனது, முற்பிறவியில் பற்றுகளனைத்தையும் துறந்து தவமிருந்ததால்தானே!” (39)

மற்ற மஹிஷிகள் கூறுகின்றனர்—— “பெற வேண்டியது என எதுவுமின்றித் தன்னிறைவு பெற்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணன், நரகாசுரனை அவனது பரிவாரத்துடன் போரில் கொன்று, திக் விஜயத்தில் அவனால் வெல்லப்பட்ட அரசர்களின் பெண்களான நாங்கள் சிறையிலுள்ளதை அறிந்து, எங்களை விடுவித்தார். சம்சார பந்தம் நீக்குகிற அவரது திருவடிகளைத் தொடர்ந்து நினைத்து வருகிற எங்களைத் திருமணமும் செய்து கொண்டார். (40)

உத்தமியே! இந்நிலவுலகில் சக்கரவர்த்திப் பதவியையோ, விண்ணுலகில் இந்திரப் பதவியையோ அல்லது அந்த இரண்டிலும் கிடைக்கும் போகத்தையோ, பிரும்மாவின் பதவியையோ, அணிமா முதலிய ஸித்திகளையோ, ஸாலோக்யம் மற்றும் ஸாரூப்யம் முதலிய முக்திகளையோ, பகவானுடன் ஸாயுஜ்யத்தையோ நாங்கள் விரும்பவில்லை. கதையேந்திய ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவடித்துகள்களைத் தலையால் தாங்கவே விரும்புகிறோம். அந்தத் திருவடித்துகள்கள், லக்ஷ்மியின் மார்பகத்தில் பூசிய குங்குமப்பூச்சாந்தின் மணம் பெற்றதன்றோ! (41—42)

கோகுலத்துப் பெண்களும், வேடுவப் பெண்களும், பிருந்தாவனத்துப் புல்லும், செடி—கொடிகளும், மாடு மேய்க்கிற கோபர்களும் தொட விரும்பிய மகாத்மாவான கண்ணனின் திருவடிகளை, நாங்களும் தொட விரும்புகிறோம்!” (43)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எண்பத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எண்பத்து நான்காவது அத்தியாயம் — வசுதேவரின் வேள்வி

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— குந்தி, காந்தாரி, திரௌபதி, சுபத்திரை மற்றும் பிற அரசர்களின் பத்தினிகள், கோபிகைகள் ஆகிய அனைவரும், எல்லோரது ஆத்மாவும் பக்தர்களின் துன்பத்தைத் துடைப்பவருமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம், அவரது பத்தினிகள் வைத்துள்ள அன்பைக் கேட்டுணர்ந்து, மகிழ்ச்சியால் கண்களில் நீர்மல்க வியந்து நின்றனர். (1)

இவ்வாறு பெண்கள் பெண்களுடனும், ஆண்கள் ஆண்களுடனும் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் பலராமனையும் காணும் விருப்பத்துடன் பல முனிவர்கள் அங்கு வந்தனர். (2)

துவைபாயனர் என்னும் வியாசர், நாரதர், சியவனர், தேவலர், அஸிதர், விசுவாமித்திரர், சதாநந்தர், பரத்வாஜர், கௌதமர், தம் சிஷ்யர்களுடன்கூட பரசுராமர், பகவான் வசிஷ்டர், காலவர், பிருகு, புலஸ்தியர், கசியபர், அத்ரி, மார்க்கண்டேயர், பிருஹஸ்பதி, ஏகதர், த்விதர், த்ரிதர், பிரும்மாவின் புத்திரர்களான ஸநகாதியர்கள், அங்கிரஸ், அகஸ்தியர், யாக்ஞவல்க்யர், வாமதேவர் மற்றும் பல முனிவர்களும் அங்கு வந்தார்கள். (3—5)

முன்னதாகவே அங்கு வந்து அமர்ந்திருந்த அரசர்கள் முதலானோரும் பாண்டவர்களும் பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும், உலகமே வணங்கிக் கொண்டாடும் அம்முனிவர்களைக் கண்டதும் வேகமாக எழுந்து வணங்கினர். (6)

முதலில் மற்ற மன்னர்கள் எல்லோரும் அவர்களை வரவேற்று ஆசனம், பாத்யம், அர்க்யம், பூமாலை, தூபம், சந்தனப்பூச்சு முதலியவற்றால் எவ்வாறு உபசரித்தார்களோ, அவ்வாறே ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும் அவர்களைப் பூஜித்தார்கள். (7)

தர்மத்தைக் காக்கவே வடிவெடுத்த பகவான், அப்பெருஞ்சபை மௌனத்துடன் இருந்த போது, சுகமாக அமர்ந்திருந்த அந்த முனிவர்களிடம் பின்வருமாறு கூறினார். (8)

பகவான் கூறுகிறார்—— “மகரிஷிகளே! நாங்கள் பிறவியெடுத்ததன் பயனை இன்று முழுவதுமாகப் பெற்றோம். ஏனெனில், தேவர்களுக்கும் கிட்டாத யோகேசுவரர்களான தங்களின் தரிசனம் எங்களுக்குக் கிடைத்ததே! (9)

நாங்களோ, குறைந்த தவம் செய்தவர்கள். எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள பகவானை, அனைத்து உயிரினங்களிலும் ஒருபுடையாகக் காணாது, ஏதோ ஒரு விக்கிரகத்திலேயே இருப்பதாக நினைக்கும் அறிவிலிகள். அவ்வாறான எங்களுக்கு, உங்களைப் போன்ற மகான்களின் தரிசனம், பாதங்களில் பணிந்து நலம் வினவுவது, வணங்குவது, திருவடிகளில் பூசனை புரிவது போன்ற நல்வாய்ப்புக்கள் எப்போது, எவ்வாறு நேரில் கிடைக்கும்? (10)

நீராக இருப்பதாலேயே எல்லா நதிகளும் ‘புண்ணிய நதிகள்’ என்றோ, மண்ணாலோ கல்லினாலோ செய்த சிலை வடிவம் ‘தெய்வங்கள்’ என்றோ கூற இயலாது. உண்மையில், மகான்களே புண்ணிய தீர்த்தங்களும் தெய்வங்களும் ஆவர். ஏனெனில், நீண்ட காலம் தொடர்ந்து சேவித்தால்தான் அவை (நதி, சிலை) நம்மைத் தூய்மையாக்குகின்றன. ஆனால், நல்லோர்கள் நம்மைக் கண்ட உடனேயே நாம் தூய்மையாகிவிடுவோம். (11)

[குறிப்பு:— ‘தண்ணீர் என்றென்றும் புனிதமே. கல்லிலோ மண்ணிலோ இருந்தாலும் தெய்வம் தெய்வம்தான்’ என்பது பாகவத டீகாகாரர் உரை.]

அக்னி, சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், பூமி, ஜலம், ஆகாயம், வாயு — இவையாவும் வெகுகாலம் உபாசிக்கப்பட்டாலும், அவைகள் பாவத்தைப் போக்குவதில்லை. வாக்கையும் மனத்தையும் (‘யோவாசம் ப்3ருஹ்மேத்யுபாஸ்தே மநோப்ருஹ்மேத்யுபாஸ்தே’ — ‘எவர் வாக்கைப் பிரும்மமென்று உபாசிக்கிறாரோ, மனத்தைப் பிரும்மமென்று உபாசிக்கிறாரோ’ என்று உபநிஷத் கூறுவதுபோல்) உபாசித்தாலும், அவைகளும் பாவத்தைப் போக்குவதில்லை. ஏனெனில், இவ்வுபாசனையால் ‘அது—இது’ என்ற பேதபுத்தி நீங்குவதில்லை; அஞ்ஞானம் அழிவதில்லை. ஆனால், ஞானிகளைச் சில நொடிகள் சேவித்தாலும், அவர்கள் பாவத்தைப் போக்கிவிடுவார்கள். ஏனெனில் அவர்கள், பேதபுத்தியை (வேற்றுமை எண்ணத்தை) நீக்கிக் களைபவர்! (12)

வாதம், பித்தம், கபம் என்ற மூன்று தாதுக்களாலான உயிரற்ற சவம் போன்ற இந்த உடலே ‘ஆத்மா’ (நான்) என்றும், மனைவி—மக்களிடம் ‘என்னுடையவர்’ என்றும், மண்—கற்களாலான பிரதிமையில் ‘தேவதை’ என்றும், நீரை ‘தீர்த்தம்’ என்றும் எண்ணம் கொள்பவன், மனிதப்பிறப்பாயினும் ஒரு கோவேறு கழுதையே. ஆனால், இவ்வாறான எண்ணங்கள் அறிவாளிகளிடம் எழுவதில்லை.” (13)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அனைத்துமறிந்த தங்குதடையற்ற பேரறிவாளரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இலைமறை காய்மறையாகப் பேசுவதைக் கேட்ட முனிவர்கள், பகவான் என்ன பேசுகிறார்? என்று புரியாது அறிவு கலங்கி மௌனமாயிருந்தனர். (14)

அந்த முனிவர்கள் வெகுநேரம் யோசித்தபின், ‘பகவான் உலகனைத்திற்கும் தலைவனாக இருப்பினும், வினைப்பயன்களை நுகரும் பாமரனைப் போன்று பேசுவதன் உள்நோக்கம், ‘உலகினர் அனைவரும் பெரியோர்களிடம் இவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டும்’ என்று உணர்த்துவதற்காகவே’ என்று உணர்ந்து வியந்து, அகில உலக குருவான பகவானைப் பார்த்து (பின்வருமாறு) கூறலானார்கள். (15)

முனிவர்கள் கூறுகின்றனர்—— “தத்துவம் உணர்ந்தவராயினும், உலகைப் படைக்கிற மரீசி, தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகளுக்கும் மேலாளுமை பெற்றவர் எனச் செருக்கி நிற்கிற நாங்கள், உங்களது மாயையில் மயங்கியவரே. வேதங்களாலும் அறியமுடியாத பகவானான தாங்கள், தங்கள் பேராளுமையை மறைத்துக் கொண்டு, பாமரனின் செயலைப் போன்று உலகியலில் நடமாடி திருவிளையாடல்கள் புரிவது மிகவும் விந்தையாக உள்ளது. (16)

மண்ணானது (பூமியானது) செடி—கொடிகள், பானை, கல் எனப் பற்பல பெயரும் உருவமும் தாங்கி நிற்பினும், உண்மையில் அவை பூமியின் உருவ வேறுபாடுகளேயன்றித் தனித்த வேறொன்றல்ல. அவ்வாறே அனைத்திற்கும் உபாதான (மூல) காரணமாக விளங்கும் தாங்கள், செயலொன்றின்றியே பற்பல திருமேனிகளையும் திருநாமங்களையும் ஏற்று, விருப்பமற்றவராயினும் தங்கள் விருப்பம்போல் இவ்வுலகைப் படைத்து—காத்து—அழிக்கிறீர்கள். ஆனால், இச்செயல்களில் தாங்கள் ஒட்டுவதில்லை. தான், தன்னைச் சார்ந்தவன், பிறர் என்கிற வேறுபாடற்று, ஆனந்த நிலையிலேயே விளங்கும் தங்களது இச்செயல்களை, திருவிளையாடல்கள் எனக் கூறாது, வேறு என்னவென்று அழைப்பது? உண்மையில் இவை பாராட்டுக்குரியனவே! (17)

பரமனே! தாங்கள் பிரகிருதியான மாயைக் கடந்த பரப்பிரும்ம பரமாத்மாவாக இருப்பினும், அவ்வப்பொழுது பக்தர்களைக் காக்கவும், தீயோர்களை மாய்க்கவும் சத்துவ குணமே நிரம்பிய திருமேனி தரித்து, என்றென்றும் நிலைத்து விளங்கும் வேதநெறியைக் காத்து வருகிறீர்கள். எல்லா வர்ணங்களும் ஆசிரமங்களும் தங்கள் திருவடிவங்கள்தானே! (18)

பரப்பிரும்மம், காரிய—காரணங்களுக்கெட்டாத ஸத் ஸ்வரூபமானது. உருவம், அருவம், உருவருவமானதும் ஆகும். இவ்வாறான பரப்பிரும்ம ஸ்வரூபத்தை, வேதத்தில் கூறப்பட்ட தவம், வேத அத்யயனம், புலனடக்கம், தாரணை, தியானம், ஸமாதி ஆகியவற்றின் மூலமே அறிய இயலும். அந்த வேதமோ, தங்களுடைய தூய்மையான இதயம்! (19)

பரம்பொருளே! சாஸ்திரங்கள் மூலமே உணரக் கூடிய தத்துவ வடிவிலுள்ளவர் தாங்கள்! அந்த சாஸ்திரங்களுக்கு அச்சாணி அந்தணர்களே. ஆகவேதான், தாங்கள் அந்தணர் குலத்தைப் பெரிதும் மதிக்கிறீர்கள். ஆகவேதான், அந்தணர்களுக்கு இதமானவரில் முதன்மை இடம் பெறுகிறீர்கள். (20)

நல்லோர் நாடும் தங்கள் தொடர்பு இன்று எங்களுக்கு வாய்த்ததால், எங்கள் பிறப்பும் கல்வியும் தவமும் கண்களும் பிறவிப்பயன் பெற்றன. பெறவேண்டிய அனைத்துப் பேறுகளுக்கும் எல்லை நிலம் தாங்கள்தானே! உண்மையில், அப்பெறற்கரிய பெரும்பேறு தாங்கள் அன்றோ! (21)

ஆளுமை முதலிய குணங்கள் நிறைந்தவரும், குன்றாத அறிவுள்ளவரும், தன் யோக மாயையால் தன் பெருமையை மறைத்துக் கொண்டவரும், பரமபுருஷார்த்தமானவரும், பரமாத்மாவுமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனான தங்களுக்கு நமஸ்காரம்! (22)

மாயை என்னும் திரையினுள் தன்னை மறைத்துக் கொண்ட பரமாத்மாவும், காலவடிவினரும், பேராளுமை பெற்றவருமான தங்களை, இந்த அவையிலுள்ள அரசர்களும், ஏன் தங்களுடனே ஒரே இடத்தில் உண்டு உறங்கி வசிக்கின்ற யாதவர்களும்கூட உணரவில்லையே? (23)

தூக்கத்தினிடையில் கனவில் கண்டதை உண்மைப் பொருளென நினைக்கிற ஜீவன், ‘அது பொய்யாகப் பெயரளவில் மட்டும் இருப்பது. உண்மையில், அது ஆத்மா அல்ல; வேறொரு உண்மையான ஆத்மா உள்ளது’ என்று அறிவதில்லை. (கனவில் கண்ட உடல் பொய்யென்றும், உண்மையில் விழித்த நிலையில் ஓருடல் உண்டென்பதையும் அறிவதில்லை.) (24)

அவ்வாறே, விழித்த நிலையிலும் புலன்களின் செயலை ஒட்டிய மாயையினால் மனம் மயங்கி, பெயரளவிலான உலகியல் பொருள்களில் ஈடுபாடு கொள்கிற ஜீவன், அப்பொழுதும் மனக்கலக்கத்தால் உண்மை அறிவு மறைக்கப்பட்டு, ‘தாங்கள் உலகின் விழித்த நிலைக்கும் அப்பாற்பட்டவர்’ என்பதை உணர்வதில்லை. (25)

பாவக்குவியல்களைக் களைகின்ற கங்கை முதலிய புனித தீர்த்தங்களுக்குத் தோற்றுவாய், தங்கள் திருவடிகள். பெரும் யோகநிலை கைவரப் பெற்ற முனிவர்கள் மட்டுமே, உள்ளத்தில் தங்களைக் காண்கிறார்கள். அவ்வாறான தங்கள் திருவடிகளை, இன்று நாங்கள் கண்டோம். அளவற்றுப் பொங்கித் ததும்புகிற பக்தியால் ஆன்மாவை மறைக்கின்ற அன்னமயம், பிராணமயம் என்கிற கோசங்கள் அகன்றவர்களே, தங்களது பரமபதத்தைப் பெறுகிறார்கள். ஆகவே, தங்களையே அண்டியுள்ள பக்தர்களான எங்களுக்கு அருள்புரிவீர்.” (26)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ராஜரிஷியே! (இவ்வாறு வேண்டிய) முனிவர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணன், திருதராஷ்டிரன், தர்மபுத்திரர் ஆகியோரிடம் விடைபெற்று கொண்டு, தத்தம் ஆசிரமங்களுக்குச் செல்ல மனங்கொண்டனர். (27)

அதனைக் கண்ட பெரும் புகழ் பெற்ற வசுதேவர், வினயத்தோடு அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து சென்று வணங்கித் திருவடிகளைப் பிடித்துக் கொண்டு பின்வருமாறு கூறினார். (28)

வசுதேவர் கூறுகிறார்—— “முனிவர்களே! அனைத்து தேவர்களின் வடிவான உங்களை வணங்குகிறேன். என் விண்ணப்பத்தைக் கேட்டருள வேண்டும். கர்மங்களைச் செய்தே கர்மவினையைத் தீர்க்க வேண்டியுள்ளதால், ‘எத்தகைய கர்மம் வினை தீர்க்க ஏற்றது?’ என்பதைக் கூறவேண்டும்.” (29)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “அந்தணர்களே! வசுதேவர் உண்மை அறிய விரும்புகிறார். ஆனால், ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் குழந்தையாக நினைத்து, நம்மிடம் தனது நலத்திற்கான வழியைக் கேட்கிறாரே! இதுதான் வியப்பிற்குரியது. (30)

கங்கைக் கரையில் உள்ளவன், தூய்மை பெற வேறு நதியைத் தேடிச் செல்வது போன்றது இது. அண்மையே (அருகில் இருப்பதே) மனிதனின் ஆதரவின்மைக்குக் காரணம். (31)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அனுபூதி (பேரறிவு), காலத்தால் (உலகின் தோற்றம், இருப்பு பிரளயத்தால்) குன்றாதது; வேறு சரீரம் பெறுவதாலோ மரித்தலாலோ குறையாதது; தானேயும் தேயாதது; வேறு காரணங்களாலும் எதிர்மறை காரணங்களாலும் அழியாதது. (32)

பகவானது ஞானமயமான திருமேனி, அவித்யை (அறியாமை), அஸ்மிதை (அகந்தை), ராகம் (விருப்பு), துவேஷம் (வெறுப்பு), அபிநிவேசம் (ஈடுபாடு) என்கிற ஐந்துவிதக் கிலேசங்கள் (துன்பங்கள்), அவைகளுக்குக் காரணமான புண்ணிய—பாவங்களான செயல்கள், அவற்றின் பயன்களான இன்ப—துன்பங்கள் மற்றும் சத்துவம் முதலிய குணங்கள் ஆகியவற்றின் பிரவாகத்தால் கெடுக்க இயலாதது. அவரோ, ஈடு இணையற்ற பரம்பொருள். தன்னைத்தானே தனது ‘பிராணன்’ முதலிய சக்திகளால் மறைத்துக் கொள்கிறார். இதையறியாத அறிவிலி, அவரை மனிதன் என எண்ணுகிறான். மேகங்கள், பனிமூட்டம், கிரகணம் ஆகியவற்றால் சூரியன் மறைந்தது போல் காணப்படுகிறது அல்லவா? அதுபோலத்தான், பகவான் மறைந்துள்ளதாகக் காட்சியளிக்கிறார்.” (33)

அரசே! பிறகு (அங்குள்ள) அரசர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பலராமன் என அனைவரது முன்னிலையிலும் முனிவர்கள், வசுதேவரை அழைத்துக் கூறலானார்கள்—— “எல்லா வேள்விகளுக்கும் ஈசனான பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவை, மிகுந்த ஈடுபாடுடன் வேள்விகள் செய்து வழிபட வேண்டும் என்பதே கர்மத்தைக் கொண்டு கர்மவினையைத் தீர்ப்பதற்கான முடிவான உபாயம் என (தர்மசாஸ்திரங்களில்) நன்கு தீர்மானிக்கப்பட்டுள்ளது. (34—35)

இந்த உபாயம்தான் உள்ளத்திற்கு அமைதி தருவது; எளிதானது; முக்திக்கு வழிகாட்டுவது; அவசியம் செய்யவேண்டிய கடமையும்கூட; ஆத்மாவிற்கு ஆனந்தம் தருவது என்று ஆழ்ந்த அறிவுள்ளவர்களால் சாஸ்திர நோக்கில் ஆராய்ந்து வகுக்கப் பெற்றது. (36)

இல்லறத்திலுள்ள இருபிறப்பாளர்கள், ‘அறநெறி தப்பாது தாங்கள் ஈட்டிய தூய்மைமிக்க பொருளால், மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் பரமாத்மாவை வழிபட வேண்டும்’ என்பதே என்றென்றும் நலம் தரும் வழி. (37)

அறிவாளி வேள்விகளைச் செய்து, தானம் வழங்கி, பணத்தாசையை விடவேண்டும். இல்லற இன்பத்தை முறைப்படி நுகர்ந்து, மனைவி—மக்கள் மீது கொண்ட பற்றையும், ‘விண்ணுலக இன்பமும் முடிவில் அழிவதே’ என்று சிந்தித்துணர்ந்து, உலகியல் பற்றையும் விடவேண்டும். வீட்டில் இல்லறத்தில் இருந்து கொண்டே மூன்று பற்றுகளையும் களைந்து, பின், தவத்திற்காக வனம் சென்றனரன்றோ, நம் முன்னோர்கள்! (38)

ஐயனே! தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் என்ற மூவருடைய மூன்றுவிதமான கடன்களுடன் இருபிறப்பாளர்கள் பிறக்கிறார்கள். வேள்வி புரிதலும், வேதம் ஓதுதலும், மக்களைப் பெறுதலுமே மூன்று வகையான இந்தக் கடன்களையும் தீர்க்கும் வழிகள். இக்கடன்களைத் தீர்க்காமல் உலகியலை விடுபவன், கீழ்நிலையை அடைகிறான். (39)

[குறிப்பு:— முக்கடன்களையும் தீர்த்த பின்பே மனத்தை மோட்சமடைவதில் ஈடுபடுத்த வேண்டும். அவ்வாறு கடன்களைத் தீர்க்காமல் மோட்சத்தை அடைபவன் கீழே விழுந்து விடுவான். (மநுநீதி 6—35)]

வசுதேவரே! நீங்களோ அறிஞர். இப்போது ரிஷிகளின் கடனையும், பித்ருக்களின் கடனையும் தீர்த்துவிட்டீர்கள். இனி, வேள்விகள் புரிந்து தேவர் கடனையும் தீர்த்து, பின் கடனற்றவராக வீட்டைவிட்டு வெளியேறி, வானப்பிரஸ்தனாகி பகவானையே சரணடைவீராக! (40)

வசுதேவரே! முற்பிறவியில் தாங்கள் பகவான் ஸ்ரீஹரியை மிகுந்த பக்தியோடு வழிபட்டிருக்கிறீர்கள். அதனால்தான் உலகின் ஈசனான பகவான், உங்கள் இருவரது புதல்வனாகப் பிறந்துள்ளார்.” (41)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு முனிவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட பெருமனம் படைத்த வசுதேவர், அந்த ரிஷிகளைத் தலைதாழ்த்தி வணங்கி மகிழ்வித்து, வேள்வியை நடத்துகிற ருத்விக்குகளாக இருக்க வேண்டிக் கொண்டார். (42)

அரசே! அவ்வாறு முறைப்படி வரிக்கப்பட்ட ரிஷிகள், குருக்ஷேத்திரத்தில் அறநெறி வழுவாத வசுதேவருக்கு, உரிய பொருள்களைக் கொண்டு சிறந்த முறையில் வேள்விகளை நடத்திக் கொடுத்தனர். (43)

வேள்விக்கான தீக்ஷையை வசுதேவர் பெற்றதும், யாதவர்களும் மற்ற அரசர்களும் நீராடிப் புத்தாடை உடுத்தி, தாமரை மாலை அணிந்து, நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு வந்தனர். (44)

வசுதேவரது பத்தினிகளும் புத்தாடை உடுத்தி, தங்கமாலைகளை அணிந்து, நறுமணச் சந்தனம் பூசி, மகிழ்ச்சியுடன் மங்களப் பொருள்களை ஏந்தி, வேள்விச்சாலைக்கு வந்தனர். (45)

மிருதங்கம், தம்பட்டம், சங்கு, பேரி, மத்தளம் முதலியவைகள் முழங்கின. நடிகர்களும் நடிகைகளும் ஆடினர். ஸூதர்களும் மாகதர்களும் துதித்தனர். இனிய குரல் கொண்ட கந்தர்வப் பெண்கள் தத்தம் கணவர்களுடன் இனிய கீதங்களைப் பாடினர். (46)

கண்களுக்கு மைதீட்டி, உடல் முழுவதும் வெண்ணெய் தடவி, நட்சத்திரங்களுடன் இருக்கும் சந்திரனைப் போன்று, தம் பதினெட்டு மனைவியருடன் விளங்கும் வசுதேவரை, ருத்விக்குகள் முறைப்படி நீராட்டினர். (47)

பட்டாடைகள் உடுத்தி, வளைகள், முத்துமாலைகள், பாதசரங்கள் (கொலுசுகள்), குண்டலங்கள் அணிந்து அழகுற விளங்கும் பத்தினிகளுடன் வேள்வி தீக்ஷை பெற்ற வசுதேவர், மான்தோல் உடுத்தி அழகாக விளங்கினார். (48)

பேரரசே! இரத்தினங்களிழைத்த ஆபரணங்களும் பட்டாடைகளும் உடுத்திய வசுதேவரின் ருத்விக்குகளும், வேள்விக்கு வந்த அறிஞர்களும், முன்பு தேவேந்திரன் செய்த வேள்வியில் இருந்தவர்கள்போல் சிறந்து விளங்கினர். (49)

அனைத்து ஜீவர்களின் தலைவனான சாட்சாத் பகவான், தமது சக்திகளுடன் ஸமஷ்டி ஜீவர்களின் அபிமான தேவதையான ஸங்கர்ஷணன், தனது சுத்த ஸத்வமான ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஆகியவர்களுடன் விளங்குவதுபோல, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும் தங்கள் தங்கள் உற்றார்—உறவினர்கள், மனைவி—மக்களுடன் விளங்கினார்கள். (50)

முறைப்படி வேள்விகளின் வரிசையில் அக்னிஹோத்திரம் முதலானவற்றுடன் தொடங்கி தர்சபூர்ணமாஸம், அக்னிஷ்டோமம் முதலிய பிரகிருதி யாகங்களையும், ஸௌரீஷ்டி, ஸத்ரம் முதலிய விகிருதி யாகங்களையும் செய்து, ஹவிஸ்ஸிற்கும் மந்திரங்களுக்கும் சடங்குகளுக்கும் ஈசனான பகவானை வழிபட்டார். (51)

[குறிப்பு:— ‘பிரகிருதி’ — செயலைப் பற்றியும், அதன் அங்கங்கள் பற்றியும் ஒரே இடத்தில் கூறும் கர்மா. ‘விகிருதி’ — செயலின் அங்கங்கள் வேறிடத்தில் கூறப்பட்டு, அதை இங்கு எடுத்துக் கையாளும் கர்மா (அதிதேச சாஸ்திரத்தின் விதிப்படி கூறல்).]

பின் வசுதேவர், தட்சிணை அளிக்க வேண்டிய காலமான மாத்யந்தின ஸவனத்தின்போது, வேள்வி செய்து வைத்த ருத்விக்குகளை நன்கு அலங்கரித்து, வேதங்களில் கூறியபடி நிறைந்த தட்சிணையுடன் விலையுயர்ந்த பசுக்களையும், பூமியையும், பணிவிடை செய்ய நன்றாக அலங்கரிக்கப்பட்ட அழகிய கன்னிகைகளையும் தானமாகத் தந்தார். (52)

பின், அந்த மகரிஷிகளும், மற்ற அந்தணர்களும் பத்னீஸம்யாஜம், அவபிருத இஷ்டி முதலிய மீதமிருந்த கர்மங்களையும் செய்து முடித்து, யஜமானனான வசுதேவரை முன்னிருத்தி, பரசுராம தீர்த்தத்தில் அவபிருதஸ்நானம் செய்தனர். (53)

நீராடிய வசுதேவரும் அவரது பத்தினிகளும், துதி பாடகர்களுக்குத் தாங்கள் அணிந்திருந்த ஆடையணிகளைத் தானமாக அளித்தனர். பின்பு, வேறு புது ஆடை—ஆபரணங்களால் நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு, அந்தணர்கள் முதல் விலங்கு முதலிய உயிரினங்கள் வரை எல்லோருக்கும் உணவிட்டு உபசரித்தார்கள். (54)

மனைவி—மக்களுடன் வந்த உறவினர்களுக்கும், விதர்ப்பம், கோஸலம், குரு, காசி, கேகயம், ஸ்ருஞ்ஜயம் முதலிய தேசத்திலிருந்து வந்த அரசர்களுக்கும், வித்வான்களுக்கும், சபையினருக்கும், தேவர்கள், மனிதர்கள், பூதங்கள், பித்ருக்கள், சாரணர்கள் முதலானவர்களுக்கும் விடைகொடுத்தனுப்பும் முறையில் நிறைய அன்புக்காணிக்கைகளை வழங்கினார். வேள்விக்கு வந்தவர்கள் அனைவரும் லக்ஷ்மிபதியான கண்ணனிடம் அனுமதி பெற்று, வேள்வியைப் புகழ்ந்து கொண்டே திரும்பிச் சென்றனர். (55—56)

திருதராஷ்டிரர், விதுரர், தர்மபுத்திரர், பீமன், அர்ஜுனன், நகுலன், சகாதேவன், பீஷ்மர், துரோணர், குந்தி, நாரதர், வியாசர் மற்றும் நண்பர்கள், சம்பந்திகள், உறவினர்கள், மற்றுமுள்ள மக்கள் ஒவ்வொருவரும், தத்தமது உறவினரையும் யாதவர்களையும் கட்டித் தழுவி மகிழ்ந்து, அன்பால் நெகிழ்ந்து பிரிவாற்றாமையுடன் தத்தமது தேசம் சென்றனர். (57—58)

நந்தகோபரும், தன்னுடன் வந்த கோபாலர்களுடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பலராமன், உக்ரஸேனர் முதலியவர்கள் செய்த பெருத்த உபசரிப்பால் மகிழ்ந்து, உறவினர்களிடம் கொண்ட அன்பால் சிலநாட்கள் அங்கு தங்கினார். (59)

வசுதேவரும், கடல் போன்று விரிந்த தனது விருப்பமனைத்தையும் எளிதில் நிறைவேறப் பெற்று மகிழ்ந்து, நண்பர்கள் சூழ, நந்தகோபரைக் கைகளால் பிடித்துக் கொண்டு (பின்வருமாறு) கூறலானார். (60)

வசுதேவர் கூறுகிறார்—— “சகோதரரே! மனிதனுக்கு ஈசனளித்த அன்பெனும் பாசம், வீரராலும் (வலிமையினாலும்), யோகியராலும் (ஞானத்தினாலும்) மீறமுடியாததொன்று என நினைக்கிறேன். (61)

ஏனெனில், செய்நன்றி மறந்த எங்களிடத்திலும் மிகவும் நல்லெண்ணம் கொண்ட நீங்கள் காட்டிய அன்பு ஈடு இணையற்றது; கைம்மாறு செய்ய முடியாதது. ஒரு தடவை வைத்த அன்பு ஒருபொழுதும் விட்டுப் போவதில்லை. இதை இப்படியே காப்பாற்றி வரவேண்டுகிறேன். (62)

சகோதரரே! முன்பு (சிறையில் இருந்ததால்) உங்களுக்கு ஒரு நன்மையும் நான் செய்ய முடியவில்லை. இப்போதோ செல்வச்செருக்கால் குருடாகி, எதிரிலுள்ள உங்களைக் கண்டும் காணாதது மாதிரி நடந்து கொள்கிறேனே! (63)

எங்களையும் மதித்தவரே! (பிறருக்கு மரியாதை செய்து, தான் அதை எதிர்பாராதவரே!) செல்வ மதத்தால் குருடானவன் தன் மனைவி—மக்களையும், உறவினரையும்கூட கண்டு கொள்வதில்லை. ஆகவே, தன்னலம் விரும்புபவனுக்கு அரசுச் செல்வம் கிட்டக் கூடாது.” (64)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு அன்பால் மனம் நெகிழ்ந்த வசுதேவர், நந்தகோபர் செய்த உதவியை நினைந்து நினைந்துக் கண்ணீர்விட்டு நெகிழ்ந்தார். (65)

நந்தகோபரும் தோழரான வசுதேவருக்கு மகிழ்ச்சியளிக்க, ஸ்ரீகிருஷ்ண—பலராமர்களின் அன்புத்தளையில் கட்டுண்டு, யாதவர்களால் கொண்டாடப் பெற்று, இன்று—நாளை என்று சொல்லிக் கொண்டே மூன்று மாதங்கள் அங்கேயே தங்கினார். (66)

கோகுலவாசிகள் மற்றும் உறவினர்களுடனும் கூடிய நந்தகோபரை, விலையுயர்ந்த ஆபரணங்கள், பட்டாடைகள், விலையுயர்ந்த பண்டங்கள் ஆகியவற்றை நிறைய அளித்து, யாதவர்கள் உபசரித்தனர். (67)

வசுதேவர், உக்ரஸேனர், ஸ்ரீகிருஷ்ணன், உத்தவர், பலராமன் ஆகியோர் அளித்த அன்பளிப்பான வெகுமதிகளைப் பெற்ற நந்தகோபர், யாதவர்கள் வழியனுப்ப மதுரை சென்றார். (68)

நந்தகோபர், கோபர்கள், கோபியர்கள் ஆகிய அனைவரும் கோவிந்தன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவடிகளில் பதித்த மனத்தைத் திரும்பப் பெற இயலாமல் மதுரை சென்றனர். (69)

உறவினர் அனைவரும் திரும்பிச் சென்றவுடன் மழைப்பருவம் நெருங்குவதைக் கண்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே தெய்வமாகக் கொண்ட யாதவர்கள், துவாரகைக்குத் திரும்பினர். (70)

அங்குள்ள மக்களிடம் தீர்த்தயாத்திரையில் நேர்ந்த அனுபவங்களையும், வசுதேவரின் வேள்வி, நண்பர்களைக் கண்டது முதலானவற்றையும் சொல்லிச் சொல்லி மகிழ்ந்தனர். (71)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எண்பத்து நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எண்பத்தைந்தாவது அத்தியாயம் — வசுதேவருக்குப் பிரும்மஞானம் அளித்தல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— குருக்ஷேத்திர யாத்திரையில் முனிவர்களது உபதேசத்தைப் பெற்ற வசுதேவர், ஒரு சமயம் தன்னருகில் வந்து வணங்கி நின்ற புதல்வர்களான பலராமனையும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்த்திப் பின்வருமாறு கூறினார். (1)

தன் புதல்வர்களின் பெருமையை முனிவர்கள் (அவர்கள் சாட்சாத் பகவானே என்று) விளக்கிக் கூறியதைக் கேட்ட வசுதேவர், அவர்களது ஆற்றலில் நம்பிக்கை கொண்டு அன்போடு நேரில் அழைத்துக் கூறலானார்—— “யோகிகளுக்கும் யோகியான ஸ்ரீகிருஷ்ணா! என்றுமே அழிவில்லாத சனாதனனான பலராமா! நீங்கள் இருவரும் எல்லாவற்றிற்கும் ஆதிகாரணமான பிரகிருதிக்கும், ஜீவனான புருஷனுக்கும் ஆதிகாரணமான புருஷர்கள் என்பதை அறிகிறேன். (2—3)

அசையும்—அசையா உயிர்களடங்கிய இந்த உலகம், எங்கு, யாரால், எதிலிருந்து, எதனைக் கொண்டு, எதற்காக, எது எதுவாக, எப்பொழுது, எவ்வாறு உண்டாகிறதோ, அவ்வனைத்துமான பிரகிருதிக்கும், ஜீவனான புருஷனுக்கும் மூலமானவர் அனைத்துமறிந்த தாங்களே! [ஆதாரமும், நிமித்த காரணமும், உபாதான காரணமும், காரியப் பொருளும், படைப்பின் காரணமும் நீயே. (போக்தா) நுகரும் ஜீவனும், (போக்யம்) நுகரப்படும் உலகும், இவ்விரண்டையும் இயக்கும் ஈசனும் நீயே.] (4)

புலன்களின் அறிவிற்கெட்டாதவரே! தன்னிடத்தில் தானே, தன்னை, தன்னால், தனக்காக, தன்னிடமிருந்து, தன் சேர்க்கையால், தன்னிடத்திலேயே பலவகைப்பட்ட உலகைப் படைத்து, அதனுள் புகுந்து, பிறப்பற்ற நீரே செயலூக்கமான (கிரியா சக்தி) உயிரும், அறிவு சக்தியான ஜீவனாகவுமாகித் தாங்குகிறீர், வளர்க்கிறீர். (5)

உலகைப் பலவாகத் தோற்றுவிக்கும் பிராணன் முதலியவற்றின் ஆற்றல்கள் அனைத்தும், தாமே இயங்குவதில்லை. அதனால் இயக்குகிற ஈசனுக்கும், இயக்கப்படுகிற பிராணன் முதலியவற்றிற்கும் இடையே சேதனம்—அசேதனம் என்ற வேறுபாடு இருப்பதால், பிராணன் முதலியவை ஈசனைச் சார்ந்தவையே. பிராணன் முதலியவற்றிற்கு ஈசனது விருப்பப்படி இயங்குவதே இயல்பு. தனித்து அவை இயங்க இயலாதனவே. (6)

[குறிப்பு:— புல் முதலியன காற்றின் அசைவால் ஆடுகின்றனவேயன்றி, தானாகவன்று. வில்லிலிருந்து புறப்படும் அம்பு இலக்கைத் தாக்குவது, அதை விடும் மனிதனின் ஆற்றலேயன்றி அம்புடையது அல்ல. அதுபோல், ஜடமான பிராணன் முதலியன பகவானுடைய சக்தியால் இயங்குகின்றனவேயன்றி, தானாக அன்று.]

சந்திரனது காந்தியும், நெருப்பின் தாபமும், சூரியனின் ஒளியும், நட்சத்திரங்களின் மினுமினுக்கும் தன்மையும், மின்னலின் சலனமும், மலைகளின் அசைவற்ற திடமும், பூமியின் (அனைத்தையும் தாங்கும் திறன்) இருப்பும் மணமும் உண்மையில் தாங்களே. (7)

[ஒப்புநோக்குக:—

யதா3தி3த்யக3தம் தேஜோ

ஜக3த்பா4ஸயதேகி2லம் ।

யச்சந்த்3ரமஸி யச்சாக்3நௌ

தத்தேஜோ வித்3தி4 மாமகம் ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 15/12

சூரியனில் உள்ள எந்த ஒளி, உலகனைத்தையும் பிரகாசிக்கச் செய்கிறதோ, மேலும் எந்த ஒளி சந்திரனிடத்திலும் நெருப்பினிடத்திலும் உள்ளதோ, அது என்னுடைய ஒளியே என்று தெரிந்துகொள்.]

ஸ்வயம்பிரகாசரூபரே! தண்ணீரின் மனநிறைவு தரும் தன்மை, உயிரளிக்கும் ஆற்றல், சுவை அனைத்தும் தாங்களே. ஈசனே! காற்றின் இந்திரிய சக்தி (தொடு உணர்ச்சி), அந்தக்கரண சக்தி (மனவலிமை), உடல் வலிமை, உடலை இயக்குதல், நில்லாது வீசிக் கொண்டிருக்கும் தன்மை ஆகிய அனைத்தும் தாங்களே. (8)

திசைகளும், திசைகளின் இடைவெளியும் தாங்களே. ஆகாசமும், அதன் தனிச்சிறப்பான ‘பரா’ எனப்படும் மூல ஒலியும், அந்த சூட்சும ஒலியின் விரிவான ‘பச்யந்தீ’ என்கிற நாதமும், ‘மத்யமா’ என்கிற ஓங்கார உருவான எழுத்தும், பொருள்களைப் பிரித்து விளக்குகிற ‘வைகரீ’ என்கிற சொல்லும் தாங்களே. (9)

கண் முதலிய பொறிகளின் (பொருள்களைப் பிரித்து விளக்கும் திறன்) தனிச்சிறப்பாற்றலும், கண்களுக்கு சூரியன், மனத்திற்கு சந்திரன் என்றவாறு அவற்றின் அதிதேவர்களும், அவர்களின் ஆற்றலும், சிறப்பும், புத்தியின் தீர்மானம் செய்யும் அறிவு நுட்பமும், ஜீவனது (யதார்த்த ஞானசக்தி) தூய்மையான தொடர்ந்த நினைவாற்றலும் தாங்களே. (10)

ஆகாயம் முதலிய ஐம்பெரும் பூதங்களின் தோற்றுவாயான தாமஸ அஹங்காரம், கண் முதலிய பொறிகளின் தோற்றுவாயான தைஜஸ அஹங்காரம், பற்பல உணர்வுகளை இயக்கும் அதிஷ்டான தேவதைகளுக்கும் மனத்திற்கும் தோற்றுவாயான வைகாரிகம் எனும் சாத்விக அஹங்காரம், இவற்றில் தோய்ந்து இயங்குகிற ஜீவர்களின் சம்சார பந்தத்தின் காரணமான பிரதானம் என்ற பிரகிருதி ஆகிய அனைத்தும் தாங்களே. (11)

தங்கத்தால் செய்யப்பட்ட ஆபரணங்களை அழித்தாலும் அதன் மூலகாரணமான தங்கம் அழியாதிருப்பதுபோல், இவ்வுலகில் அழிகிற இயல்புள்ள பொருட்களனைத்திலும் அழியாத மூலப்பொருளாகத் தாங்கள் இருக்கிறீர்கள். (12)

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களும், அவற்றின் இயல்பான செயல்களும் யோக மாயையால் பரம்பொருளான தங்களிடம் உள்ளதாகக் காட்டப்பட்ட தோற்றங்களே! (13)

ஆகவே, உண்மையில் உம்மிடத்தில் தோன்றுதல், இருத்தல், வளர்தல், மாறுதல் ஆகிய மாறுபாடுகள் இல்லை. உம்மீது கற்பனையால் காட்டப்படும்போது மட்டும் இருப்பதாகத் தோற்றமளிக்கிறது. அப்பொழுது மட்டும், இந்த மாறுபாடுகளின் காரணரூபமாக விளங்குகிறீர்கள். கற்பனை விலகிய மற்ற நேரத்தில், மாறுபாடற்ற சுத்த ஸத்வஸ்வரூபியாக இருக்கிறீர்கள். (14)

இவ்வுலகம் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் முதலிய குணங்களின் விரிவே. இதன் செயல் உடல், புலன்கள், மனம், இன்ப—துன்பங்கள், விருப்பு—வெறுப்பு முதலியன. இவற்றில் எல்லாமாயிருக்கிற உமது சூட்சுமமான இயக்கத்தை உணராத மூடர்களே, உடல் வேறு, ஆன்மா வேறு என்றுணராத அறியாமையால், அதனால் நேர்கிற கர்மத்தளைகளில் சிக்கி, பிறப்பதும்—இறப்பதுமாகச் சுழலுகின்றனர். (15)

ஈசனே! நான்குவிதப் பெரும்பேறுகளைத் தேடிப் பெறும் திறமையுள்ள கிடைத்தற்கரிய மனிதப்பிறவியைத் தற்செயலாக அடைந்தும், தங்கள் மாயையால் நான் பெறவேண்டிய முக்தியைப் பெறுவதில் கவனக்குறைவால் என் வயது வீணானது. (16)

இந்த உடலில் ‘நான்’ என்றும், அது பெற்ற மனைவி—மக்கள் முதலியவற்றில் ‘எனது’ என்றும் பற்று உண்டாக்கி, இவ்வுலகம் அனைத்தையும் ‘பற்று’ என்னும் கயிற்றால் கட்டிப் போட்டிருக்கிறீர்கள். (17)

நீங்கள் இருவரும் எங்கள் புதல்வர்களல்ல. பிரகிருதியும், புருஷனுமான மூலத்தத்துவங்களின் ஈசனான பரமாத்மாவே! ‘பூமிக்குச் சுமையாக இருக்கும் அரசர்களை அழிக்கவே, இங்கு வந்து தோன்றியவர்கள்’ என்று, பிறந்த உடனேயே கூறியிருக்கிறீர்கள். (18)

ஏழைப்பங்காளரே! தன்னை அண்டியவர்களின் பிறப்பிறப்புத் தொடர் பயத்தை அகற்றுகிற உமது திருவடித் தாமரைகளை இன்று சரணடைந்தேன். அழிகிற உடலை ‘ஆத்மா’ என்றும், பரம்பொருளான தங்களை ‘புதல்வன்’ என்றும் எண்ணிய எனது புலன்கள் பெற்ற இன்பம் இதோடு போதும்! போதுமப்பா! (19)

‘பிறப்பற்ற நான், நான் கூறிய தர்மத்தைக் காக்க, ஒவ்வொரு யுகத்திலும் அவதாரம் செய்வேன்’ என்று பிரசவ அறையில் முன்பே கூறியிருக்கிறீர்கள். ஆகாயம் போல் பற்பல தோற்றங்களை எடுக்கிறீர்கள். அத்தனையையும் உதறிவிடுகிறீர்கள். எங்கும் நிறைந்த தங்கள் பேராளுமையான மாயையின் ஆற்றலை எவர்தான் உணர்வர்? (தெரிந்தவரை) உமது பெரும் புகழைப் பாடத்தான் பாடலாம்.” (20)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— யாதவர்களில் சிறந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தந்தையின் சொல்லைக் கேட்டுப் புன்னகைத்தவண்ணம் வினயத்துடன் அவரை வணங்கி, இனிய குரலில் பதில் சொல்கிறார். (21)

பகவான் கூறுகிறார்—— “தந்தையே! உங்கள் புதல்வர்களான எங்களைக் குறித்து, தாங்கள் கூறிய உண்மையின் விளக்கம் மிகவும் பொருள் பொருந்தியது என நினைக்கிறோம். (22)

யாதவகுலத் தலைவரே! நான், தாங்கள், இந்த அண்ணன், துவாரகாவாசிகள், அசைவதும்—அசைவற்றதுமான பொருட்களடங்கிய இந்த உலகம் — இவையனைத்தும் ‘பரமாத்ம ஸ்வரூபமே’ என்று ஆராய்ந்து உணரத்தக்கன. (23)

ஆத்மா ஒன்றே; இரண்டல்ல. ஆனால், அது தன்னுள்ளேயே குணங்களைப் படைக்கிறது. அந்தப் பிரகிருதி குணங்களின் பரிணாமங்களான மஹத்தத்துவம் முதலியவற்றால் படைக்கப்பட்ட ஐம்பெரும் பூதங்களில் ஒன்றாயினும், பலவாறாக ஸ்வயம்பிரகாசமாக இருந்தும் பிற பொருளால் சுட்டிக்காட்டுமாறு, தன் ஸ்வரூபமாக இருப்பினும், தன்னைவிட்டு வேறானதாக, அழிவற்றதாயினும் (மானிட உடல் போன்றவற்றில்) அழிந்தொழிவதாக, குணமற்றதாயினும் குணமுள்ளதாகக் காணப்படுகிறது. (24)

ஆகாயம், காற்று, நீர், நிலம், நெருப்பு என்கிற ஐம்பெரும் பூதங்களும், அவற்றின் படைப்புகளான குடம், குண்டலம் ஆகியவற்றில் தெரிவது, தெரியாதது (குடம் தெரிகிறது, மண் தெரிவதில்லை); பெரியது, சிறியது; நிறைந்தது, குறைந்தது — அதாவது, ஒன்று பலவாகத் தோன்றினாலும் உண்மையில் மூலப்பொருளான ஒன்றே அதில் நிரம்பியுள்ளது. அவ்வாறே ஆத்மாவும், அது தங்கும் (உபாதி) இடத்தின் வேறுபாட்டால் (மனித உடலில் மனிதன், விலங்கின் உடலில் விலங்கு என்பதாகப்) பலவாறாகத் தெரிகிறது. அவ்வாறே, அனைத்திலும் நான் ஒருவனே பலவாறாகத் தெரிகிறேன். இக்கருத்தையே தாங்கள் கூறினீர்கள்.” (25)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! இவ்வாறு பகவானது விளக்கம் பெற்ற வசுதேவர், ‘ஆன்மாக்கள் பல’ என்ற மாறுபட்ட கருத்து அகன்று, மனநிறைவு பெற்று மௌனமாக இருந்தார். (26)

அப்போது அங்கு எல்லா தேவர்களின் வடிவமான தேவகி, தன் புதல்வர்கள் தங்களது குருவின் இறந்த பிள்ளையை உயிருடன் மீட்டுத் தந்ததைக் கேட்டறிந்து வியப்புற்றாள். (27)

கம்சனால் கொல்லப்பட்ட தம் புதல்வர்களை நினைத்து, துயர மிகுதியால் கண்ணீர் பெருக, ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் பலராமனையும் அழைத்து மிகவும் வருத்தத்துடன் கூறினாள். (28)

தேவகி கூறுகிறாள்—— “ஒருவராலும் அளவிட முடியாத பெருமையுள்ள பலராமா! யோகிகளுக்கும் யோகியான ஸ்ரீகிருஷ்ணா! நீங்களிருவரும் உலகைப் படைத்தவர்களுக்கும் தலைவர்கள், உலகின் மூலகாரணப் பொருள் என்றும் அறிவேன். (29)

சூழ்நிலையால் சத்துவகுணம் குன்றி, அறநெறி தவறி, பூமிக்குச் சுமையாக நிற்கும் அரசர்களை அழிக்கவே, என்னிடம் தோன்றியவர்கள். (30)

உலகமே திருமேனியானவரே! உமது புருஷரூபமான ஆற்றலின் ஒரு சிறு அம்சம் மாயை. அதன் ஓர் அம்சமான குணங்களின் ஒரு சிறு அம்சத்தால், உலகின் படைப்பு—அழிவு—காப்பு நடைபெறுகின்றனவல்லவா? அவ்வாறான உம்மை முழுமையாகச் சரணடைந்தேன். (31)

வெகுநாட்களுக்கு முன்பு உங்கள் குருவான சாந்தீபனி முனிவரின் இறந்த மகனை மீட்டுத் தரும்படி அவரால் கட்டளையிடப்பட்ட நீங்கள், காலத்தை உணர்ந்து யமலோகத்திலிருந்து அவர்களைக் குருதட்சிணையாகக் கொணர்ந்து தந்தீர்கள், அல்லவா! (32)

யோகிகளுக்கும் யோகிகளான நீங்களிருவரும் அவ்வாறே என் விருப்பத்தையும் நிறைவுறச் செய்யவேண்டும். கம்சனால் கொல்லப்பட்ட என் புதல்வர்களைக் கொண்டு வாருங்கள். அவர்களைக் காண விரும்புகிறேன்.” (33)

ரிஷி (ஸ்ரீசுகர்) கூறுகிறார்—— பரதகுலத்தரசே! இவ்வாறு தாயால் ஏவப்பட்ட பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் யோகமாயையை ஏற்று, ஸுதல லோகத்திற்குச் சென்றனர். (34)

‘உலகிற்கு ஆத்மாவும் தெய்வமுமான பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுமே, எனக்கு ஆத்மாவும் தெய்வமும். அவர்களே நம் உலகிற்கு வந்துள்ளனரே!’ என அறிந்த பலிச் சக்கரவர்த்தி அவர்களைக் கண்டு ஆனந்தம் கொண்டு, உடன் எழுந்து தன் மக்களுடன் அவர்கள் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கினார். (35)

மிகவும் சந்தோஷத்துடன் அவர்களுக்கு உயர்ந்த ஆசனமிட்டு, அதனில் உட்கார்ந்த அவ்விரு பெரியோர்களின் சரணங்களைத் தூய நீரால் கழுவி, பிரும்மா வரை அனைத்து தேவர்களையும் தூய்மைப்படுத்துகிற அத்திருவடி நீரைத் தன் மக்களுடன் சிரசில் ஏற்றார். அப்பா! என்னே புண்ணியம்! (36)

மகாபலி, அவர்களிருவரையும் விலையுயர்ந்த ஆடை—ஆபரணங்கள், சந்தன நறுமணச்சாந்து, தாம்பூலம், தீபம், அமுதம் போன்ற உணவு ஆகியவற்றை அளித்து, தன் மனைவி—மக்கள் மற்றும் சந்ததியினரையும் செல்வத்தையும் தன்னையுமே காணிக்கையாக்கி உபசரித்தார். (37)

அரசே! அந்த மகாபலி, பக்தியால் நெகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அடிக்கடி பகவானின் திருவடிகளைத் தலையால் தாங்கி வணங்கி, ஆனந்தக் கண்ணீர் சொரிந்து, மயிர்ச்சிலிர்த்துத் தழுதழுத்தக் குரலுடன் பின்வருமாறு கூறினார். (38)

பலிச் சக்கரவர்த்தி கூறுகிறார்—— “உலகைத் தன் பணாமுடிகளில் ஒன்றால் தாங்குகிற ஆதிசேஷனாகிய பலராமனுக்கு நமஸ்காரம். உலகைப் படைத்தவரும், ஸாங்க்ய யோகம் என்ற தத்துவ விளக்கத்திற்கான சாஸ்திரங்களை இயற்றியவரும், உபநிடதங்கள் கொண்டாடும் பரம்பொருளும், பரமாத்மாவுமான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு நமஸ்காரம்! (39)

தங்களிருவரது தரிசனம் அனைவராலும் அடைய முடியாதது. ஆயினும், தங்கள் அருள் பெற்றவருக்கு எளிதில் பெறக்கூடியதும்கூட. ஏனெனில், ரஜோ குணமும் தமோ குணமும் இயல்பாகக் கொண்ட எங்களுக்கும் தெய்வ வசத்தால் தற்செயலாக, இதோ காட்சி தருகிறீர்கள். (40)

தைத்யர்கள் (அசுரர்கள்), தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், ஸித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், சாரணர்கள், யட்சர்கள், ராட்சதர்கள், பிசாசர்கள், பூதர்கள், பிரமதர்கள் மற்றும் பலரும், சுத்த சத்துவ குணத்தின் இருப்பிடமும், அறநெறி (சாஸ்திர) வடிவினருமான தங்களிடத்தில் எப்போதுமே நேரிடையாக விரோதம் கொண்டவர்கள். நாங்களும் மற்றவரும் அவ்வாறே (தாங்களிடம்) விரோதம் பாராட்டுபவர்கள்தானே! (41—42)

ஆனால், எங்களில் (சிசுபாலன் முதலிய) சிலர் பகைமையாலும், (பிரகலாதன் முதலிய) சிலர் பக்தியாலும், (கோபியர்கள்) காதலாலும் தங்களையே அண்டி, தங்கள் ஸாயுஜ்யத்தை அடைந்துள்ளனர். ஆனால், சத்துவ குணம் படைத்த தேவர்கள் முதலானோர் தங்கள் அருகிலேயே இருப்பினும், ஸாயுஜ்யத்தைப் பெறவில்லையே! (43)

யோகேசுவரர்களுக்கும் ஈசனே ஸ்ரீகிருஷ்ணா! பெரும்பாலும் யோகிகளில் சிறந்தவர்களும்கூட, தங்களது யோகமாயையை, இவ்வாறென அறிந்தவரல்லர். (அவ்வாறிருக்க,) நாங்கள் எப்படி அறிவோம்? (44)

ஐயனே! எந்தப் பொருளிலும் பற்றுக் கொள்ளாத மகாஞானிகள், எந்தப் பாத கமலங்களைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்களோ, அந்தத் திருவடிகளில் மனம் நிலைபெற்றிருக்க வேண்டும். அந்தத் திருப்பாதங்களின் மகிமையால், அவை அல்லாத சம்சாரம் என்ற இருள் சூழ்ந்த பாழுங்கிணற்றிலிருந்து நான் வெளியேற முடியும். அனைத்துலகங்களின் ஒரே ஆதாரமான தங்கள் திருவடிகளில் சரணடைந்து மன அமைதி பெற்று தனியே திரிந்து கொண்டிருப்பேன். வேறு யாருடனாவது உறவு ஏற்படுமேயானால், அது எல்லோருக்கும் நலனை விரும்புகிற சாதுக்களுடனேயே ஏற்படவேண்டும். (45)

அனைத்து ஜீவர்களுக்கும் ஈசனாகிய ஸ்ரீகிருஷ்ணா! தங்கள் கட்டளையை மிக்க ஈடுபாட்டுடன் பின்பற்றுபவன், ‘செய், செய்யாதே’ என்று வரையறுக்கப்பட்ட கடமைகளிலிருந்து விடுபடுகிறான். அவ்வாறே எங்களுக்கும் உபதேசித்து, எங்களைப் பாவமற்றவராக்குங்கள்.” (46)

பகவான் கூறுகிறார்—— “முதல் மன்வந்தரமான ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில், மரீசி மகரிஷிக்கு ஊர்ணை என்ற பத்தினியிடம் ஆறு புதல்வர்கள் பிறந்தனர். தேவர்களான அவர்கள், பிரும்மா தனது புத்திரியான சரஸ்வதியிடம் காம இச்சை கொள்ள முற்படுவது கண்டு பரிகசித்தனர். (47)

அரசே! அப்பரிகாசச் செயலால் (சாபம் பெற்று) அசுரராகப் பிறந்தனர். இரண்யகசிபுவிடம் பிறந்த அவர்கள், யோகமாயையால் கொண்டு வரப்பட்டு, தேவகியின் வயிற்றில் பிறந்து கம்சனால் கொல்லப்பட்டனர். தேவகி அந்தப் புதல்வர்களைப் பற்றித்தான் வருத்தப்படுகிறார். இதோ அவர்கள், உனது பக்கத்திலேயே இருக்கிறார்களே! (48—49)

எங்கள் தாயின் துயரம் நீங்க, இவர்களை இங்கிருந்து அழைத்துச் செல்கிறோம். பின்னர், அவர்கள் சாபத்திலிருந்து விடுபட்டுத் துயரம் நீங்கி மகிழ்ச்சியோடு தேவலோகம் செல்வர். (50)

ஸ்மரன், உத்கீதன், பரிஷ்வங்கன், பதங்கன், க்ஷுத்ரப்ருத், க்ருணி என்ற அந்த அறுவரும், என் அருளால் மறுபடியும் நற்கதி பெறுவார்கள்.” (51)

இவ்வாறு கூறியபின் அவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு, இந்திரஸேனன் என்ற மகாபலியால் உபசரிக்கப் பெற்று, திரும்பத் துவாரகைக்கு வந்து, தாயிடம் புதல்வர்களை அளித்தனர். (52)

தேவகிதேவி அந்தக் குழந்தைகளைக் கண்டு, புத்திர வாஞ்சையால் மார்பில் பால் பெருகக் கட்டியணைத்து, மடியில் வைத்துக் கொண்டு அடிக்கடி உச்சிமுகர்ந்தாள். (53)

ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் மாயையாலேயே படைப்பு தொடர்ந்து நடக்கிறது. அதில் மயங்கிய தேவகி அன்புடன் பிள்ளைகளைத் தொடவே, அந்த மகிழ்ச்சியால் மார்பில் சுரந்த பாலைக் குடிக்கச் செய்தாள். (54)

ஸ்ரீமந்நாராயணனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பருகி மீதியான அவளது அமுதம் போன்ற பாலைக் குடித்ததாலும், அவர் திருமேனியைத் தீண்டியதாலும், ஆன்மஞானம் பெற்ற அவர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் தேவகி—வசுதேவரையும் பலராமனையும் வணங்கி, எல்லோரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே தேவருலகம் சென்றனர். (55—56)

அரசே! தேவகிதேவி இறந்த குழந்தைகள் மீண்டு வந்ததையும், திரும்பிச் சென்றதையும் கண்டு வியந்து, அது ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மாயையோ? என நினைத்தாள். (57)

பரதகுலத்தரசே! எல்லையற்ற ஆற்றல் கொண்ட பரமாத்மாவான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் இவ்வாறான அற்புதச் செயல்கள் எண்ணில் அடங்காதவை. (58)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகாதி முனிவர்களே! வியாசரது புதல்வரான சுகாசார்யரால் வர்ணிக்கப் பெற்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் வரலாறு, மக்களின் பாவத்தையும் தாபத்தையும் போக்கவல்லது. அவரது பக்தர்களான சான்றோர்களுக்குச் செவிக்கினிய செஞ்சொல் அமுதம் போன்றது. குறைவற்ற புகழ் படைத்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் சரிதத்தைத் தொடர்ந்து கேட்பவனும், கேட்கும்படிச் செய்பவனும் பகவானிடம் உள்ளம் பதிந்தவனாகி, யமபயம் நீங்கி, அவரது நலம்மிக்க உலகத்தை அடைகிறான். (59)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எண்பத்தைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எண்பத்தாறாவது அத்தியாயம் — சுபத்திரை திருமணமும், சுருததேவனுக்கு அருளலும்

அரசன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— பிரும்மரிஷியே! பலராமனுக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கும் சகோதரியான என் பாட்டி சுபத்திரையை அர்ஜுனன் எவ்வாறு மணந்தார்? என்பது பற்றி அறிய விரும்புகிறேன். (1)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ஒரு சமயம் வீரனான அர்ஜுனன், தீர்த்தயாத்திரையில் பூமியை வலம் வந்து பிரபாஸ தீர்த்தம் சென்றவன், தனது மாமன் வசுதேவர் மகள் சுபத்திரையை பலராமன் துரியோதனனுக்கு மணம் முடிக்க இருப்பதையும், வசுதேவர் முதலியோர் அதற்கு உடன்படாததையும் அறிந்து, அவளை அடைய விரும்பி, திரிதண்டித் துறவி வேஷம்பூண்டு துவாரகை சென்றான். (2—3)

அர்ஜுனன் தன் காரியத்தைச் சாதிக்க எண்ணி, மழைப்பருவம் நான்கு மாதங்களும் அங்கு தங்கினான். இதையறியாத பலராமனும், நகர மக்களும் அவனை நன்கு உபசரித்தனர். (4)

ஒரு நாள், அர்ஜுனத்துறவியை பலராமன் விருந்துண்ண வீட்டிற்கழைத்து சிரத்தையுடன் உணவளித்தார். அவரும் அன்போடு அதைப் புசித்தார். (5)

அங்கு அர்ஜுனன், வீரர்களின் மனத்தைக் கவர்கிற திருமண வயதுள்ள சுபத்திரையைக் கண்டான். காதலால் மலர்ந்த கண்களுடன் அவளிடம் காதல் கொண்டு, மனத்தில் அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்ள எண்ணினான். (6)

பெண்களின் இதயத்தைக் கவர்கிற அவனை, அவளும் காதலித்தாள். அவனிடம் கண்ணையும் கருத்தையும் பதித்த சுபத்திரை, வெட்கத்துடன் கடைக்கண்களால் பார்த்துச் சிரித்தாள். (7)

காமத்தால் அவளையே நினைத்த அர்ஜுனன், அவளைக் கவர்ந்து செல்ல, தக்க தருணம் எதிர்பார்த்து மனம் கலங்கி அமைதியற்றிருந்தான். (8)

மகாரதனான அர்ஜுனன், தெய்வத்திற்கான பெருவிழாவில் தேரேறி அரண்மனைவிட்டு வெளியே வந்த சுபத்திரையை, அவளது பெற்றோர்களான வசுதேவர், தேவகி மற்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அனுமதி பெற்று, தேரில் ஏற்றிக் கவர்ந்து சென்றான். (9)

வீரனான அர்ஜுனன், ரதமேறி வில்லேந்தித் தன்னைத் தடுக்க வந்த சூரர்களான படைவீரர்களை விரட்டியடித்து, அவளது சுற்றங்கள் கதறி அழுது கொண்டிருக்க, சிங்கம் தன் இரையைத் தூக்கிச் செல்வது போல் தூக்கிச் சென்றான். (10)

அதனைக் கண்ட பலராமன், பௌர்ணமியில் பொங்கி எழுகிற கடலைப் போல் குமுறி எழவே, ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் நண்பர்களும் கால் பிடித்துத் தடுத்து வேண்ட சமாதானமுற்றார். (11)

அதன் பின் பலராமன், மனமகிழ்ச்சியோடு மணமகனுக்கும் மணமகளுக்கும் பெருஞ்சீருடன் யானைகள், குதிரைகள், தேர்கள், காலாட்கள், பணிப்பெண்கள், ஆடை—ஆபரணங்கள் முதலியவற்றை ஸ்திரீதனமாக அனுப்பினார். (12)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— ‘சுருததேவர்’ என்ற சிறந்த அந்தணர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பரமபக்தர். ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் கொண்ட தனித்த பக்தியினால் விரும்பியதைப் பெற்று, பேராசையின்றி உலகியலைத் துறந்து, மன அமைதியுடன் வாழ்ந்து வந்தார். (13)

இல்லறத்தானான அவர், விதேக தேசத்தில் மிதிலா நகரில் கிடைத்ததைக் கொண்டு ஆசையின்றித் தம் பணிகள் அனைத்தையும் நிறைவுறச் செய்து வந்தார். (14)

ஒவ்வொரு நாளும் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பொருள் மட்டும் தெய்வவசமாக அவருக்குக் கிட்டியது. அதற்கு அதிகமாகக் கிடைப்பதுமில்லை. கிடைப்பதைக் கொண்டு மனநிறைவு பெற்று, தனது கடமைகளை நிறைவேற்றி வந்தார். (15)

ஐயனே! அவரைப் போன்றே பக்திமானான மிதிலை தேசத்தரசர் பஹுளாச்வன் மிக்க புகழ் பெற்றவர்; அகந்தையற்றவர். சுருததேவன், பஹுளாச்வன் இருவருமே ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் மிகவும் அன்பு கொண்டவர்கள். (16)

அவர்களது பக்தி கண்டு மகிழ்ந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தாருகனால் கொண்டு வரப்பட்ட தேரில் ஏறி, முனிவர்களுடன் விதேக தேசம் சென்றார். (17)

நாரதர், வாமதேவர், அத்ரி, வியாசர், பரசுராமர், அஸிதர், அருணர், பிருஹஸ்பதி, கண்வர், மைத்ரேயர், சியவனர் முதலானோரும் நானும் உடன் சென்றோம். (18)

அரசே! கிரகங்கள் சூழ்ந்த உதயசூரியனைப் போல் வருகிற பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு நகர மக்களும், கிராம மக்களும் ஆங்காங்கு ஒன்றுகூடி பூசனைக்கான பொருள்களுடன் உபசரித்தனர். (19)

அரசே! ஆனர்த்தம், தன்வம், குருஜாங்கலம், கங்கம், மத்ஸ்யம், பாஞ்சாலம், குந்தி, மது, கேகயம், கோசலம், அர்ணம் முதலிய பல தேசத்து ஆண்களும் பெண்களும், கனிந்த பார்வையும் புன்சிரிப்பும் கொண்ட அவரது தாமரை போன்ற திருமுகத்தைக் கண்களால் பருகினர். (20)

தன்னைப் பார்த்ததால் அறியாமையாகிற பார்வை அவர்களைவிட்டு அகல, மூவுலகிற்கும் குருவான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவர்களுக்கு ஞானக்கண்களையும், உலகியல் பயம் நீங்கிய பெருநலத்தையும் வழங்கினார். தேவர்களும் மனிதர்களும் திக்கெட்டும் பரவிய பாவம் போக்கும் தன் புகழைப் பாடுவதைக் கேட்டுக் கொண்டே, (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) மெதுவாக விதேக தேசம் சென்றார். (21)

அரசே! அந்த நகர மக்களும், கிராம மக்களும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வந்திருப்பதைக் கேட்டு மகிழ்ந்து, அவருக்காகப் பூசனைப் பொருட்களைக் கைகளில் ஏந்தி எதிர்கொண்டு சென்றனர். (22)

மிக்க புகழ் கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும், முன்னர் கேள்விப்பட்டிருந்த, ஆனால் இதுவரை காணாத முனிவர்களையும் கண்டு, அன்பால் மனமும் முகமும் மலர, தலைதாழ்த்தி, இருகைகூப்பி வணங்கினர். (23)

மிதிலை தேசத்தரசரான பஹுளாச்வனும் சுருததேவரும் தமக்கு அருள்புரியவே, ஜகத்குருவான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வந்துள்ளதாகக் கருதி, பிரபுவான அவரது சரணங்களில் விழுந்து வணங்கினார்கள். (24)

மிதிலையரசரும் சுருததேவரும், ஒரே சமயத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை இருகைகூப்பி வணங்கி, அந்தணர்களுடன் தம் வீட்டிற்கு விருந்தேற்க வர வேண்டினர். (25)

பகவான் அதனையேற்று, இருவரது விருப்பத்தையும் பூர்த்தி செய்ய, இருவரது வீட்டிற்கும் தனித்தனியே (இவர் வீட்டிற்குச் செல்வதை அவரும், அவர் வீட்டிற்குச் செல்வதை இவரும் அறியாதபடி) இரு வடிவம் தாங்கிச் சென்றார். (26)

பெருமனம் படைத்த அவ்வரசர், தன் மாளிகைக்கு வந்துள்ள தீயோர்களின் செவிக்கெட்டாத திருப்பெயர் கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் அந்தணர்களையும் சிறந்த ஆசனங்களில் இனிதே அமர்த்தி, முதிர்ந்து கனிந்த பக்தியுடன் உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சி பொங்க ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக வணங்கி, அவர்களது திருவடிகளைச் சுத்தம் செய்து, உலகைத் தூயதாக்கும் அந்நீரைக் குடும்பத்துடன் தலையில் ஏற்று, அவர்களுக்குச் சந்தனம், பூமாலைகள், ஆடையணிகள், தூபம், தீபம், அர்க்கியம் அளித்து, பசுக்களுடன் காளைகளையும் காணிக்கையாக அளித்து உபசரித்தார். (27—29)

விருந்துண்டு மகிழ்ந்த அவர்களை இனிய சொற்களால் மகிழ்வித்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடிகளைத் தன் மடிமீது எடுத்து வைத்துக் கொண்டு மென்மையாக வருடிக் கொண்டே கூறலானார். (30)

மன்னன் (பஹுளாச்வன்) கூறுகிறார்—— “சர்வேசா! தாங்கள் அனைத்து உயிரினத்தின் ஆத்மா; உலகின் சாட்சி; ஸ்வயம்பிரகாசர். உமது திருவடிகளையே தியானித்து வரும் எனக்கும் தரிசனம் அளித்தீரே! (31)

‘என்னிடமே தனித்து பக்தி கொண்டவனைவிட, என்னை விட்டு என்றுமே அகலாத ஆதிசேஷனோ, மனைவியான திருமகளோ, மகனான பிரும்மதேவனோ பிரியமானவரல்ல’ என்று தாங்கள் முன் கூறியதை மெய்ப்பிக்கவே, (இன்று) எங்கள் கண் முன் வந்து தோன்றினீர்களோ? (32)

இவ்வுண்மையறிந்த எவர்தான் பற்றற்றவர்களும், சாந்தகுணம் படைத்தவர்களுமான முனிவர்களுக்குத் தன்னையே அளிக்கிற உமது திருவடிக்கமலங்களை மதியாது ஒதுக்குவார்? (33)

யது வம்சத்தில் தோன்றி, பிறந்திறந்து வாடுகிற மக்கள், அந்தத் துன்பம் நீங்கி அமைதி பெற, மூவுலகினரின் பாவத்தைப் போக்கும் (தங்கள்) புகழைப் பரப்பி வருகிறீர்கள். (34)

குறைவற்ற அழிவில்லாத ஞானமுடையவரும், உலக அமைதிக்காக நாராயண ரிஷியாக (பதரியில்) தவம் புரிபவருமான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகிய தங்களுக்கு நமஸ்காரம்! (35)

எங்கும் நிறைந்தவரே! சில நாட்கள் அந்தணர்களுடன் நமது மாளிகையில் தங்கி, தங்கள் திருவடித்தூளிகளால் இந்த நிமிச் சக்கரவர்த்தியின் குலத்தைத் தூயதாக்க வேண்டும்.” (36)

இவ்வாறு அரசர் வேண்டவே, உலகை வாழ வைக்கும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், மிதிலை நகரத்து ஆண்—பெண்களுக்கு மங்களம் வழங்க, சிலகாலம் அங்கு தங்கினார். (37)

அந்தணர் சுருததேவரும், தன் வீட்டிற்கு வந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் முனிவர்களையும் கண்டு பஹுளாச்வன் என்ற ஜனக அரசரைப் போல் மகிழ்ந்து வணங்கி, தனது வஸ்திரத்தை அசைத்து வீசிக் கொண்டு பெருமகிழ்ச்சியுடன் கூத்தாடினார். (38)

(தன் வீட்டிற்கு) வந்த அவர்களை நல்வரவு கூறிக் கொண்டாடி, அங்கு கொண்டு வரப்பட்ட தர்ப்பை ஆசனங்களிலும் பலகைகளிலும் பாய்களிலும் அமரச் செய்து, பத்தினியுடன் அவர்கள் திருவடிகளை மகிழ்ச்சியோடு நீரால் தூய்மைப்படுத்தினார். (39)

மகாபாக்கியசாலியான அவர், அந்த நீரால் தன்னையும் மனைவியையும் புதல்வர்களையும் நீராட்டிக் கொண்டார். விரும்பியதனைத்தையும் பெற்ற மகிழ்ச்சியில் தன்னையே மறந்தார். (40)

பழங்கள், சந்தனம் முதலிய உபசாரப் பொருட்கள், விலாமிச்சை வேரிட்ட மணம்மிக்க இனிய நீர், கஸ்தூரி முதலிய மணம்மிக்க பொருட்கள், துளஸி, தர்ப்பை, தாமரை மலர்கள் முதலிய எளிதில் கிடைக்கும் பொருட்களாலும், சத்துவ குணம் பெருக்கும் இனிய உணவாலும் அவர்களை உபசரித்தார். (41)

இல்லறமாகிய பாழ்கிணற்றில் விழுந்த எனக்கு, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடனும், அனைத்துப் புனித தீர்த்தங்களுக்கும் இருப்பிடமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை இதயத்தில் கொண்ட அந்தணர்களுடனும் சேர்க்கை எவ்வாறு உண்டாயிற்று? என வியந்து சிந்திக்கலானார். (42)

விருந்து ஏற்று இனிது அமர்ந்திருந்த அவர்களின் அருகில் சென்ற சுருததேவர், பத்தினி, மக்கள், பரிவாரங்களுடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் கால்களைப் பிடித்துக் கொண்டு (பின்வருமாறு) சொன்னார். (43)

சுருததேவர் கூறுகிறார்—— “தெரிந்தும் தெரியாமலும் விளங்கும் பிரகிருதிக்கும் ஜீவர்களுக்கும் பரமபுருஷரான தாங்கள், இன்றுதான் என் கண்களுக்குக் காட்சியாக நிற்கிறீர்கள் என்பதில்லை. தன் சத்துவ குணம் முதலிய சக்திகளால் இவ்வுலகைப் படைத்து, அதனுள் தன் ‘ஸத்’ என்கிற சைதன்யமாக எப்பொழுது நுழைந்தீர்களோ, அப்பொழுது முதலாக என் கண்களுக்கு விருந்தாகத்தான் இருக்கிறீர்கள்! (44)

தூங்குகிற மனிதன் தங்கள் மாயையில் மயங்கி, விழிப்பில் காணப்படும் உலகிற்கு மாறாக, வேறொரு கனவுலகைத் தன் மனத்திலேயே படைத்து, அதனுள் புகுந்து செயல்புரிவது போல், தாங்களும் தங்கள் மாயையால் உலகைப் படைத்து, அதனுள் நுழைந்து பற்பல திருமேனிகள் ஏற்று விளங்குகிறீர்கள். (45)

தங்கள் கதையைக் கேட்டுப் பாடி, திருமேனியை வணங்கி வழிபட்டு, தங்களைப் பற்றியே பேசிப் பொழுது போக்கும் தெளிந்த மனமுடையவர்களின் உள்ளத்தினுள் தாங்கள் துலங்குகிறீர்கள். (46)

உலகியல் ஈடுபாடுகளால் மனம் ஊசலாடுபவர்களுக்கு, அவர்கள் உள்ளத்தினுள் தாங்கள் உறைந்து நிற்பவராயினும், தூரத்தில்தான் இருக்கிறீர்கள். தம் ஆற்றலான அஹங்காரம் முதலியவற்றால் மறைக்கப்பட்டுக் கண்டுபிடிக்க முடியாதவராயிருப்பினும் சிரவணம், கீர்த்தனம் முதலியவற்றால் பண்பட்ட மனதுடையோர்களுக்கு மிக அருகிலேயே இருக்கிறீர்கள். (47)

உடலுக்குள்ளே துலங்கும் ஆத்மாவை உணர்பவருக்கு, முக்தியளிக்கும் பரமாத்மாவாகத் துலங்கும் தாங்கள், ஆத்மா அல்லாத உடலை ஆத்மாவாக நினைக்கும் ஜீவனுக்கு, அவர்கள் பெறத்தக்கப் பிறப்பிறப்புத் தொடரான மிருத்யு போன்றிருக்கிறீர்கள். உலகமாக மாறுகிற காரியப் பொருளாகவும், அதன் காரணப் பொருளான பிரகிருதி, மஹத் முதலிய தத்துவமாகவும் விளங்குகிறீர்கள். தனது மாயையாகிய திரையால் தனக்கு மறைப்பில்லாமல் மற்றவரை மறைப்பவர் தாங்கள். அவ்வாறான தங்களுக்கு நமஸ்காரம்! (48)

சர்வேசா! நாங்கள் தங்கள் ஊழியர்கள். ஆணையிடுங்கள்! நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்? தாங்கள் கண்ணிற்குப் புலப்படும் வரைதான் ஜீவனுக்கு உலகியல் துன்பங்கள். தங்கள் தரிசனம் பெற்றபின் துன்பங்கள் ஏது ஐயனே!” (49)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு சுருததேவர் கூறியதைக் கேட்ட கண்ணன், தன்னைச் சரண்புகுந்தவரின் துயரகற்றுபவரானதால், தனது கையால் அந்தணரின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு சிரித்தவண்ணம் கூறலானார். (50)

பகவான் கூறுகிறார்—— “அந்தணரே! இந்த முனிவர்கள் தங்களுக்கு அருள்புரியவே, இங்கு வந்துள்ளனர். இவர்கள், தம் திருவடித்துகள்களால் உலகைத் தூய்மை செய்து கொண்டு என்னுடன் சுற்றி வருகின்றனர். (51)

இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், அயோத்தி, மதுரை முதலிய புண்ணியக்ஷேத்திரங்கள், கங்கை முதலிய புண்ணிய தீர்த்தங்கள் ஆகிய அனைத்தும், தங்களைக் காண்பதாலும் தொடுவதாலும் வழிபடுவதாலுமே மெல்ல மெல்ல பல நாட்களில், அதுவும் நல்லோர்களின் கடாட்சத்தாலேயே தூய்மைப்படுத்துகின்றன. (ஆனால், சான்றோர்கள் தங்கள் பார்வையாலே அனைத்தையும், உடனே தூய்மைப்படுத்துகின்றனர்.) (52)

இவ்வுலகில் பிராணிகள் அனைத்தையும்விட, அந்தணன் பிறப்பால் மிகவும் உயர்ந்தவன். (அவ்வாறிருக்க,) தவமும், நற்கல்வியும், கிடைத்தது கொண்டு மனநிறைவும், என்னிடம் பக்தியும் கொண்டவனைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ? (53)

நான்கு திருக்கரங்கள் கொண்ட எனது இந்தத் திருமேனி, அந்தணரைக் காட்டிலும் எனக்குப் பிரியமானதல்ல. ஏனெனில், அந்தணன் அனைத்து வேதங்களின் திருவுருவம்! நானோ அனைத்து தேவர்களின் திருவுருவம்! (54)

இதனை உணராத தீயபுத்தி மனிதர்கள், பிரதிமைகளிலேயே ‘தேவன்’ என்று எண்ணம் கொண்டு, குணங்களிலே குற்றம் காண்பவர்களாய், குருவான என்னையும், என் ஆத்மாவான அந்தணரையும் மதிப்பதில்லை. (55)

அந்தணன், என்னை உபாசனை செய்வதால், ‘இந்த அசையும்—அசையாததுமான உலகமும், அதன் செயல்களும், அதன் மூலகாரணமான பிரகிருதி, மஹத் முதலிய அனைத்து தத்துவங்களும் எனது வடிவங்களே’ என உள்ளத்தில் கொண்டு தியானம் செய்கிறான். (56)

ஆகவே, அந்தணரே! இந்தப் பிரும்மரிஷிகள் ‘என் வடிவங்களே’ எனக் கொண்டு சிரத்தையுடன் உபசரிப்பீராக! அவ்வாறு செய்வதால் நானே உபசரிக்கப்பட்டவனாகிறேன். அவ்வாறின்றி, வேறு வகையில் விலையுயர்ந்த பெரும் பொருட்களால் உபசரிக்கப்பட்டாலும், அது என் பூஜையாகாது.” (57)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பிரபுவான ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் வழிகாட்டப் பெற்ற அந்தணன் சுருததேவன், ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் பிரும்மரிஷிகளையும் உயர்வு—தாழ்வின்றி ஒரே தட்டில் இருத்தி, உபசரித்து நற்கதியைப் பெற்றான். மிதிலை மன்னன் பகுளாச்வனும் அவ்வாறே நற்கதி பெற்றான். (58)

அரசே! நாம் எவ்விதம் பக்தி செய்கிறோமோ, அவ்விதமேதான் பகவானும் நம்மிடம் அன்பு கொள்கிறார். அவ்வாறு பக்தர்களிடம் அன்பு கொண்ட பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன்னிரு பக்தர்களையும் மகிழ்விக்க சிறிது காலம் மிதிலையில் தங்கி, அவர்களுக்கு வேதத்தில் கூறிய சான்றோர்களது அறநெறிகளை உபதேசித்து, பின் துவாரகை திரும்பினார். (59)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எண்பத்தாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எண்பத்தேழாவது அத்தியாயம் — வேதங்கள் துதித்தல் (சுருதி கீதை)

முன்னுரை:— இதற்கு முந்திய எண்பத்தாறாவது அத்தியாயத்தின் முடிவில் வேதத்தில் கூறிய சான்றோர்களது அறநெறிகளை உபதேசித்து, பின் துவாரகை திரும்பினார் (உஷித்வாऽऽதி3ஶ்ய ஸந்மார்க3ம் புநர்த்3வாரவதீமகா3த்) என்கிற சுலோகத்தில், ‘ஸந்மார்கம்’ என்பதற்கு (ஸ்ரீ ஸ்ரீதர ஸ்வாமி) ‘தனக்குத்தானே பிரமாணங்களாகவும், தன்னை நிரூபிக்க வேறொன்றைக் காரணமாகக் கொள்ளாதவைகளுமான வேதங்கள், பரப்பிரும்ம ஸ்வரூபத்தைக் கூறுகின்றன என்று பகவான் உபதேசித்தார்’ என்று கூறப்பட்டதைக் கேட்ட அரசன் (பரீக்ஷித்), ‘வேதங்கள், பரப்பிரும்ம ஸ்வரூபத்தைக் கூறுகின்றன’ என்பது பொருந்தவில்லையே? என ஐயங்கொண்டு ஸ்ரீசுகாசார்யாரை வினவுகிறான்.

அரசன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— பிரும்மரிஷியே! பிரும்மமோ ‘ஸத்’தான காரியம், ‘அஸத்’தாகிய காரணம் என்ற இருநிலைக்கும் அப்பாற்பட்டது. சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்னும் முக்குணங்களுமற்றது. மனத்தாலோ, சொல்லாலோ ‘இது இவ்வாறு’ என்று சுட்டிக்காட்டவும் இயலாதது. மேலும் வேதங்கள், குணங்கள், இனம், செயல், தொடர்பு — இவைகளில் ஏதாவதொன்றைப் பற்றிக்கொண்டுதானே விளக்க முடியும்? இவ்வாறிருக்க, நிர்குணமான (குணங்கள், இனம், செயல், தொடர்பு என ஏதுமற்ற) பரப்பிரும்மத்தைப் பற்றிச் சொல் வடிவான வேதங்கள் எவ்வாறு விளக்குகின்றன? ஏனெனில், நிர்குணமான பிரும்மம் அதற்கும் எட்டாததன்றோ! (‘சொல் வடிவோ, பொருள் வடிவோ அற்ற பரப்பிரும்மம், சொல் வடிவான வேதங்களுக்குப் பொருளாக ஆக முடியாது’ என்பது கருத்து. ‘அஸங்கோஹ்யயம் புருஷ: ந ஹி ஸஜ்ஜதே’ — ‘இந்த புருஷன் (பிரும்மம்) எதிலும் பற்றற்றவன், ஒட்டாதவன்’ என்பது சுருதி.) (1)

ஸ்ரீசுகர் பதில் கூறுகிறார்—— சர்வேசுவரரான பகவான், ஜீவர்களுக்கு உலகியல் இன்பங்களை நுகர புலன்களையும், பிறப்பு முதல் கர்மங்களைச் செய்ய புத்தியையும், அந்தந்த உலக இன்பங்களை அனுபவிக்க மனத்தையும், பின்பு முக்தியைப் பெற பிராணனையும் தோற்றுவித்தார். (2)

[குறிப்பு:— இதனால் இறைவன், புத்தி முதலிய சாதனங்களைப் படைத்தளித்தது, ஜீவன் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்ற நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் பெறவே என்பது புலனாகிறது. மேலும், விஷயங்களை நுகர்ந்து, இவ்வுடலைக் காத்து, அதன் மூலம் படைப்பின் தொடரை அறுந்து போகாமல் காப்பாற்றி, தர்ம கர்மங்களைச் செவ்வனே ஆற்றி, பின் ‘இவை அழிவதன்றோ?’ என்று வெறுப்புற்று, ஆன்மாவின் உண்மை நிலையறிந்து, இவ்வுலகியல் தளைகளை விடுத்து, முக்தி பெறவே இவற்றை அருளினாரோ! அல்லது பிராணன்கள் வாயிலாக உடலைப் போற்றி வளர்த்து, புலன்கள் மூலம் மகாவாக்கியங்களின் பொருளைக் கேட்டு, மனத்தால் பன்முறை சிந்தித்து, பின்பு புத்தி கொண்டு ஆராய்ந்ததால் வேதங்களின் உட்பொருளான நிர்குண பரப்பிரும்மத்தின் ஸாக்ஷாத்காரம் (நேரிடைத் தொடர்பு — அதுவாகவே ஆதல்) கிட்டும் என்று நினைந்துதானோ!

உலகைப் படைக்கும் பொழுது பரப்பிரும்மம், மாயையோடு தொடர்பு கொள்வதால் ஸகுணமாகிறது. அந்தத் தருணத்தில் வேதங்கள் துதிப்பதால், அது குணங்களை வர்ணிக்கிறது. வேதத்தில், விதி வாக்கியம் (கட்டளைச் சொற்றொடர்), நிஷேத வாக்கியம் (இல்லை என்பது) என இருவகை உண்டு. மாறுபாடற்ற பரப்பிரும்மத்திடம் ஜீவனால் ஏறிடப்பட்ட உலகியல் குணங்களை ‘இல்லை, இல்லை’ என்று கழித்து, அதன் வாயிலாக பரப்பிரும்மத்தின் உண்மையை, குணமற்ற தன்மையை விளக்குவது ‘நிஷேத வாக்கியம்’ ஆகும். ஸகுணப்பிரும்மத்தைச் சொற்பொருளாக (வாச்யார்த்தமாக) நேரிலே கூறி, நிர்குணப் பிரும்மத்தை லக்ஷணையாலும் நிஷேதத்தாலும் கூறுகின்றன, சுருதிகள்.]

இனி ‘ஜய ஜய’ என்று தொடங்கி பிரும்மத்தைப் பற்றிய விளக்கம் தருகிற இந்த உபநிஷத், முன்னோர்களுக்கும் முன்னோர்களான ஸநகர் முதலிய முனிவர்களால் நிச்சயிக்கப்பட்டு உள்ளத்தில் ஏற்கப்பட்டது. இதனைப் பயன் கருதாது, ‘பெரியோர் பொய் சொல்லியிருக்க மாட்டார்கள்’ என்ற நம்பிக்கையுடன் சிரத்தையுடன் ஏற்பவன், ஆன்மா இல்லாத பொய்யான இவ்வுலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுபட்டு வீடுபேறு பெறுவான். (3)

இதன் விளக்கமாக, ஸ்ரீமந்நாராயணனுடன் தொடர்பு கொண்டதும், நாரதருக்கும் நாராயண ரிஷிக்கும் இடையே நடந்த உரையாடலுமான ஒரு கதையை உனக்குச் சொல்கிறேன். (4)

ஒரு சமயம், பகவானிடம் அன்பு கொண்ட பக்தரான நாரதர் உலகைச் சுற்றி வருகையில், ஸனாதனரான நாராயணரிஷியைக் காண விரும்பி, நாராயண ஆசிரமம் என்ற பதரிகாசிரமம் சென்றார். (நரரும், நாராயணருமாக இரு வடிவங்கள் ஏற்று, காலவரையறைக்குட்படாத அனாதிகாலமாக பதரிகாசிரமத்தில் உலக நலனுக்காகத் தவமியற்றுபவரில் ஒருவர் இவர். காலவரையறை தெரியாததால் ‘ஸனாதனர்’ — எப்போதும் இருப்பவர்.) (5)

அவர், இந்த பாரத வர்ஷத்தில் உள்ள மக்களின் உலகியல் நலனுக்கும் முக்திநிலைக்குமாக தர்மமும் ஞானமும் புலனடக்கமும் கொண்ட தவத்தை, இந்தக் கல்பத்தின் தொடக்கத்திலிருந்து செய்து வருகிறார். (6)

குரு வம்சத் திலகமே! அந்த நாராயணாசிரமத்தில், கலாபக்கிராமத்தில் வசிக்கிற ரிஷிகள் சூழ அமர்ந்திருக்கிற ஸ்ரீநாராயணரிஷியை நாரதர் வணங்கி, நீ என்னிடம் கேட்ட அதே கேள்வியைக் கேட்டார். (7)

முன்பொரு சமயம், ஜனலோகத்தில் வசிக்கிற நம் முன்னோர்கள் வேதப் பொருளையும், பரம்பொருளையும் பற்றி ஆராய்ந்து கூறியதை, மற்ற ரிஷிகள் எல்லோரும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கையில், பகவான் நாராயணன் நாரதருக்குச் சொன்னார். (8)

பகவான் ஸ்ரீநாராயண ரிஷி கூறுகிறார்—— பிரும்மதேவரின் குமாரரான நாரதரே! முன்பொரு சமயம், ஜனலோகத்தில் அங்கிருந்த பிரும்மாவின் மானஸ புத்திரர்களும், பிரம்மசரிய விரதத்தில் ஊன்றி நின்றவர்களுமான ஸநகர், ஸநந்தனர், ஸநத்குமாரர், ஸநத்ஸுஜாதர் முதலானோர் பிரும்மத்தைப் பற்றி ஆராய்ந்தறியும் ‘பிரும்மஸத்ரம்’ (உரையாடல்) நடத்தினார்கள். (9)

அதுசமயம் நீர், சுவேத த்வீபத்திற்கு, அதன் ஈசனான அநிருத்தரைக் காணச் சென்றிருந்தீர். அப்பொழுது, அங்கு வேதங்களும் முழுமையாக விளக்க முடியாது மௌனம் காக்கிற அந்தப் பரப்பிரும்மத்தைப் பற்றிய விவாதம் நிகழ்ந்தது. அங்கும் நீர் என்னிடம் கேட்ட இதே கேள்விதான் எழுந்தது. (10)

ஸநகர் முதலான நால்வரும் கல்வி கேள்விகளிலும் தவத்திலும் ஒழுக்கத்திலும் ஒருவருக்கொருவர் நிகரானவர்கள். அவர்களுக்குத் தன்னைச் சார்ந்தவர், பகைவர் மற்றும் ஈடுபாடற்றவர் என்கிற வேறுபாடு கிடையாது. அனைவரும் பிரும்மத்தில் நிலைபெற்றவர்கள். இருப்பினும், அவர்கள் தமக்குள் ஸநந்தனரை உரையாளராக நிச்சயித்து, மற்ற மூவரும் கேட்பதில் விருப்பங்கொண்டு அமர்ந்தனர். (11)

ஸநந்தனர் கூறுகிறார்—— பிரளய சமயத்தில் பரமாத்மா, தன்னால் படைக்கப்பட்ட உலகைத் தனக்குள் லயமடையும்படி செய்து, தன் சக்திகளுடன் யோகநித்திரை கொண்டிருந்தார் (இயக்கமற்றிருந்தார்). பின், பிரளய காலம் முடிந்து மறுபடியும் படைப்பு தொடங்கும்போது, அவரது மூச்சுக்காற்றுகளாக வெளிவந்த வேதங்கள், பரமாத்மாவை விளக்குகிற வசனங்களால் அவரை எழுப்பின. (12)

அது, அயர்ந்து தூங்குகிற அரசனை, அவனை அண்டிப் பிழைக்கும் வந்திகள் என்னும் துதிபாடகர்கள், விடியற்காலையில் அருகில் வந்து அவனது பேராற்றலையும் புகழையும் அழகிய பதிகங்களாக்கிப் பாடி எழுப்புவதுபோல் இருந்தது. (13)

வேதங்கள் கூறுகின்றன—— “அகில உலகங்களையும் வெற்றி கொண்டு தனதாக்கிக் கொண்ட, மாயையினாலும் வெல்லப்படாத திறன் கொண்ட பரம்பொருளே! நீங்கள் வெற்றி கொள்வீர்! தாங்களோ இயற்கையிலேயே அனைத்துச் செல்வங்களையும் பெற்றவர். ஆகவே, அசைவன—அசையாதனவான அனைத்து உயிரினங்களையும் தளைப்படுத்துகின்ற மாயையை அழித்தருள வேண்டும். முக்குணமயமான இந்த மாயை, ஜீவர்களின் உண்மை இயல்பான ஆனந்தம் முதலியவற்றை மறைத்து, பிறப்பிறப்புத் தளைகளில் பூட்டுவதற்கென்றே சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்னும் முக்குணங்களையும் ஏற்கிறது. உலகிலுள்ள அனைத்து ஜீவர்களின் சாதனை, அறிவு, செயல் முதலிய அனைத்து சக்திகளையும் தூண்டி, ஒளிரச் செய்பவர் தாங்கள்தானே! ஆகவே, தாங்கள் இம்மாயையை அழிக்கவில்லை எனில், அது என்றுமே அழியாததே. இதற்கு ஆதாரம் எது? என்கிற கேள்விக்கு, தங்களுடைய மூச்சுக்காற்றான சுருதிகளாகிய நாங்கள்தான். சில சமயங்களில் மாயையை ஏற்று, இவ்வுலகமாகக் காண்கிறீர்கள். சில சமயங்களில், ஸத் சித் ஆனந்தமயமாக விளங்குகிறீர்கள். இவ்வுலகைப் படைக்க நினைத்தபோது படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் எனத் திருவிளையாடல் புரிகிறீர்கள். உலகின் நலன் கருதித் திருவவதாரம் செய்வதும் ஒரு திருவிளையாடல்தானே. இவ்வாறு மாயையை ஏற்று ஸகுணமாக விளங்கும் பொழுது, தங்களை வர்ணித்துத் துதிப்பதில் நாங்கள் ஓரளவுதான் திறமை கொண்டவர்கள். (14)

[கருத்து:— ஒரு மனிதன், அரசனை அரசவையில் காணமுடியாது போனாலும்கூட, அரசன் நகர சோதனைக்கென இரவில் மாறுவேடமிட்டு வரும்போது கண்டால், அது அரசனைக் கண்டதுதானே. ‘இவன் அரசன்’ என்று தெரியாதவனுக்குத் தெரியாதானாலும், உண்மை அறிந்தவன் ‘அரசனைக் கண்டான்’ என்பது உண்மைதானே. அதுபோல், ‘நிர்குணம்தான் ஸகுணம்’ என்பது தெரியாதவன் வேதம் நிர்குணத்தைத்தான் போதிக்கின்றன என்று ஒப்புக் கொள்ளாவிடினும், உண்மை உணர்ந்தவன் ஸகுணம் நிர்குணத்தில்தான் முடிவடைகிறது என்பதை ஒத்துக் கொள்வான் இல்லையா?

இந்தச் சுருதி கீதையின் ஒவ்வொரு சுலோகத்தையும், ஸ்ரீமத்பாகவத பாவார்த்த தீபிகை உரையாசிரியர் ஸ்ரீஸ்ரீதரஸ்வாமி மிகச் சுருக்கமாக, அழகாக ஒவ்வொரு சுலோக வடிவில் அருளியுள்ளதை, இங்கு உரையோடு அர்ப்பணிக்கிறோம்.

ஜய ஜயாஜித ஜஹ்யக3ஜங்க3மா—

வ்ருதிமஜாமுபநீதம்ருஷாகு3ணாம் ।

ந ஹி ப4வந்தம்ருதே ப்ரப4வந்த்யமீ

நிக3மகீ3தகு3ணார்ணவதா தவ ॥

‘மாயையை வென்றவரே! தாங்கள் மேன்மை பெற்று விளங்க வேண்டும். ஜீவர்களின் ஆனந்தம் முதலியனவற்றை மறைப்பதற்கென்றே சத்துவம் முதலிய குணங்களைப் பொய்யாக ஏற்று, சராசர பிரபஞ்சங்களுக்குத் திரையாக (ஆவரணமாக) இருக்கும் மாயையை அழித்தருள்க. தங்களது அருளின்றி ஜீவன், அதை ஒருபோதும் அழிக்க இயலாது. வேதங்கள் ‘தாங்கள் சகல குணக்கடல்’ என்பதைத்தான் போற்றிப் பாடுகின்றன.’ (ஸ்ரீதரர்)]

முன்னுரை:— ‘வேதங்கள் பிரும்மத்தைத்தான் குறிக்கின்றன’ என்று முன் சுலோகத்தில் கூறப்பட்டது. ‘இந்த்3ரோ யாதோவஸிதஸ்ய ராஜா’ (சராசரங்களனைத்திற்கும் இந்திரனே தலைவன்) என்று இந்திரனையும், ‘அக்3நிர்மூர்தா4 தி3வ: ககுத்பதி: ப்ருதி2வ்யா அயம்’ (இந்த அக்னி சூரியனாக த்யுலோகத்திற்குத் தலை, பூமியின் சிறந்த கணவன், ஜாடராக்னியாக இருந்து பூமியைக் காப்பவன்) என்று அக்னியையும், இவ்வாறு பல தேவதைகளை வர்ணிக்கும் வேதங்கள் பிரும்மம் ஒன்றையேதான் கூறுகின்றன என்பது எவ்வாறு பொருந்தும்? என்று பரீக்ஷித் நினைப்பதாகக் கொண்டு, அதற்கு பதில் கூறுகிறது இங்கு:—

இறைவனே! இந்திரன், அக்னி, வருணன் முதலிய தேவதைகளைப் பற்றி நாங்கள் வர்ணிப்பது உண்மையேயானாலும், எங்களது ருக்குகளோ, அதனைக் கண்டறிந்த ரிஷிகளோ இங்கு காணப்படும் உலகனைத்தையும் ‘பிரும்மம்’ என்றேதான் கருதுகிறார்கள். இப்பொழுது கண்களுக்குத் தோன்றும் இவ்வுலகம், பிரளயத்தில் இல்லாமற்போனாலும், அப்பொழுதும் தாங்கள் இருக்கிறீர்கள். ஏனெனில், இந்த ஜகத் பிரபஞ்சமே பிரும்மத்திடமே தோன்றி, வளர்ந்து, கடைசியில் பிரும்மத்திடமே ஒடுங்குகிறது. கடைசியில் மீதமாவது பிரும்மம் ஒன்றே. மண்ணிலிருந்து வனையப்பட்ட — பெயரளவில் பலப்பல தோற்றமுடைய — குடம், மடக்கு முதலியன மக்கி மடியும்போது மண்ணாகவே ஆகிவிடுவதைப்போல. குடம் முதலிய உருவம் ஏற்பதற்கு முன்பும் மண்ணே. உடைந்தழிந்து நிற்கும் போதும் மண்ணே. உருவ மாறுபாடு அடைந்தாலும் மண்தானே! அப்பொழுது மண்போல பிரும்மமும் மாறுபாடுடையதோவெனில், அதுதான் இல்லை. அது என்றென்றும் ஒரே மாதிரி இருப்பது. ஆகவே, இப்பிரபஞ்சம் தங்களிடம் தோன்றியது போல் காணப்படுகிறது. ஆகையால் குடம், மடக்கு முதலியவைகளை வர்ணிப்பதும், மண்ணை வர்ணிப்பதுதானே அன்றி தனியல்ல. அதுபோல, இந்திரன் முதலிய தேவர்களைப் பற்றி நாங்கள் வர்ணிப்பதும் தங்களை வர்ணிப்பதே. பிரகிருதியான மாயையின் செயலான இவ்வுலகில், மாற்றங்கள் ஒவ்வொரு நொடியிலும் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. எனவே, முனிவர்கள் மனத்தில் நினைப்பது, வாக்கினால் சொல்வது என அனைத்தும் பிரும்மத்தின் சிந்தனையே, வர்ணனையே. மற்றும் கல், மண், கட்டில் முதலிய எங்கு மனிதன் கால் வைத்தாலும், அதுவும் பூமியில் வைத்ததாகத்தானே ஆகும்! ஏனெனில், அவையனைத்தும் பூமியின் உருவ வேறுபாடுகள்தானே. ஆகவே, வேதங்களாகிற நாங்கள் வர்ணிக்கும் நாமங்களோ (பெயர்களோ), உருவங்களோ — எதுவானாலும் அவையனைத்தும் தங்களது வர்ணனையே! (15)

[கருத்து:— இவ்வுலகிற்கு இறைவனே காரணமானதால், இவ்வுலகம் போல் இறைவனும் மாறுபாடுகள் உடையவராக ஆகிவிடுகிறாரோ எனில், பாலின் பரிணாமம் தயிர், அதனால் பால் விகாரியாகும். அதுபோல் இறைவனுமோ எனில், இல்லை. உலகிற்கு இறைவன் பரிணாமி. உபாதான காரணமல்ல. விவர்த்தோபாதன காரணமே. அதாவது, தனது உண்மையான ஸ்வரூபத்திற்கு எவ்வித மாறுபாடோ குறைவோ இன்றிச் செயலைச் செய்து கொண்டு, அதற்குக் காரணமாக அமைவது.

ஒப்புநோக்குக:—

த்3ருஹிணவஹ்நிரவீந்த்3ரமுகா2மரா

ஜக3தி33ம் ந ப4வேத்ப்ருத2கு3த்தி2தம் ।

3ஹுமுகை2ரபி மந்த்ரக3ணைரஜஸ்—

த்வமுருமூர்திரதோ விநிக3த்3யஸே ॥

பிரும்மதேவர், அக்னி, சூரியன், இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் மற்றும் தங்களிடமிருந்து தோன்றிய இவ்வுலகும் தனியாகத் தோற்றமளித்தாலும், தங்களையன்றி வேறல்ல. எனவே, பற்பல தேவதைகளைக் குறிக்கும் வேதமந்திரங்கள், அவர்களது பெயரால் தனித்தனியே தங்களது பற்பல மூர்த்திகளின் வர்ணனைகளையே செய்கின்றன. உண்மையில் பிறப்பற்ற தாங்கள் இம்மாதிரியான மூர்த்திகளிலும் தோற்றமளிக்கிறீர்களேயன்றி, அதற்காகப் பிறவியை மேற்கொள்பவரல்ல. (ஸ்ரீதரர்)]

பரமபுருஷரே! எல்லாவற்றிற்கும் தாங்கள் மட்டுமே மூலப்பொருளானதால் பரம்பொருள். முக்குண வடிவான செயல்களில் தளையுண்டு உலகம் தவிக்கிறது. ஆனால், அந்த முக்குண வடிவான மாயமானை ஆட்டிப் படைக்கும் தலைவர் தாங்கள்! ஆகவே, பேரறிவாளர்கள் உலகமனைத்தின் துயரை நீக்குகிற தங்கள் திருவிளையாடல் என்னும் அமுதக் கடலில் ஆழ்ந்து மூழ்கி, பாவம்—தாபம், துயர் நீங்கப் பெறுகின்றனர். கதை கேட்பதற்கே இத்துணைச் சிறப்பு எனில், ஆன்மஞானம் கைவரப் பெற்று ஆன்மானந்த அனுபவத்தில் மெய்மறந்து உள்ளத்தின் செயல்களாகிய ஆசை, கோபம் முதலியவற்றையும், காலத்திற்காட்பட்ட உடலின் மாறுபாடாகிற இளமை, முதுமை, இறப்பு முதலியவற்றையும் உதறித் தள்ளிவிட்டு, இடையறாத ஆனந்த அனுபவமாகிற பகவத் ஸ்வரூப அனுபூதி நிலையிலேயே ஆழ்ந்து நிற்பவர்கள், தங்கள் பாவ—தாபங்களைப் போக்கிக் கொள்கிறார்கள் என்பதில் ஐயமேது! (அவர் மீது இன்ப—துன்பங்களோ, பாவ—புண்ணியங்களோ ஒட்டுவதில்லை. அதனால், ஆனந்த அனுபவத்திற்கு இடையூறுகள் இல்லை.) (16)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. ‘தத்3யதா2 புஷ்கரபலாஶே ஆபோ நஶ்லிஷ்யந்தே ஏவமேவம் விதி பாபம் கர்ம ந ஶ்லிஷ்யதே’ — தாமரை இலையில் நீர் ஒட்டாததுபோல, பாவம் அவனை ஒட்டுவதில்லை.

2. ‘ந கர்மணா லிப்யதே பாபகேந’ (பாவச் செயல்களினால் ஒட்டுவதில்லை) என்பனவான சுருதிகள், ‘ஆத்மானுஸந்தானம் செய்கிறவர்களுக்குப் பாவமே இல்லை’ எனக் கூறுகின்றன.

ஸகலவேத33ணேரிதஸத்3குணஸ்—

த்வமிதி ஸர்வமநீஷிஜநா ரதா: ।

த்வயி ஸுப4த்3ரகு3ணஶ்ரவணாதி3பி4ஸ்—

தவ பத3ஸ்மரணேந க3தக்லமா: ॥

வேதங்களனைத்தும் தங்களது கல்யாண குணங்களையே வர்ணிக்கின்றன என்பதறிந்த அறிஞர்கள், உலகினுக்கு நலம் பயக்கும் தங்களது மங்கலமான குணங்களைக் காதுகளால் பருகி, உள்ளத்திலிருத்தி நினைத்துத் தங்களிடமே அன்பைச் சொரிகிறார்கள். அவ்வாறான காதலால், உலகியல் துன்பங்கள் அனைத்திலிருந்தும் விடுபடுகிறார்கள். (ஸ்ரீதரர்)]

முன்னுரை:— முன்பு பகவானது உபாஸனத்தை, ‘அனைத்து பாவ மூட்டைகளையும் பொசுக்கும் பகவானது திருவிளையாடல்களை வர்ணிக்கும் கதைகளைச் செவியாரப் பருகி நிற்கும் பக்தியாகிற ஸகுணோபாஸனமும், ஸத் சித் ஆனந்தமான பிரும்மத்தை இரண்டறக் கொண்டு பக்தி புரியும் நிர்குணோபாஸனமும்’ என இரண்டாகக் கூறப்பட்டது. இவ்விரண்டிலும் ஏதேனும் ஒன்றிலாவது ஈடுபாடு கொள்ளாது, காலத்தை வீணே கழிக்கும் வீணர்களைத் தூற்றுகிறது, இங்கு:—

இறைவா! இவ்வுலகில் ஜீவர்கள் உடல் பெற்றதன் பயன், தங்களைத் துதிப்பதும், பூஜிப்பதும், தங்களது அறநெறிகளைக் கடைப்பிடித்தொழுகுவதுமே ஆகும். இல்லையேல், அவன் இருந்தும் இறந்தவனே. அவனது உடலில் இயங்கி வரும் பிராணனாகிய மூச்சுக்காற்று, இரும்புத் தொழில் புரியும் கருமான் வைத்திருக்கும் தோல் துருத்தியிலிருந்து வெளியேறும் காற்று போன்றதே. மஹத், அஹங்காரம் முதலிய மூலத்தத்துவங்கள், தாங்கள் அதனுள் புகுந்து இயக்குவதாலேயே ஸமஷ்டி, வியஷ்டி உருவான இவ்வுலகைப் படைத்தன. (படைப்பு = காரணப் பொருளைக் காரியப் பொருள் வடிவில் கொணர்தலேயன்றி, முன் இல்லாததொன்றைப் புதிதாக உண்டாக்குவதன்று.) அன்னமயம், பிராணமயம், மனோமயம், விஞ்ஞானமயம், ஆனந்தமயம் என்னும் ஐந்து கோசங்களிலும் நுழைந்து, ‘நான், நான்’ என்று அந்தந்த கோசங்களாகவே இயங்கி வருபவரும் தாங்களே. மற்ற நான்கு கோசங்கள் இல்லாமலிருந்தாலும் கடைசியான ஆனந்தமய கோசம் தங்கள் வடிவமே. இதில் நின்று, அனைத்துப் பிராணிகளும் தங்களை அடைகின்றன. இவ்வாறு அனைத்தினுள்ளும் விளங்கினாலும், அனைத்தின் முடிவாக இருந்தாலும், எதிலும் தாங்கள் ஒட்டுவதில்லை. ஏனெனில், எது ஒன்று (ஸத்) உண்டு என்றோ, (அஸத்) இல்லை என்றோ கூறப்படுகிறதோ, அந்த அனைத்துக் காரண—காரியங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவர் தாங்கள். ஆகவேதான், ஞானிகள் இவ்வுலகனைத்தையும் ‘இல்லை, இல்லை’ என்கிற உபநிஷத்தின் கூற்றுக்கேற்ப ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு, பின் மீதமாகும் எந்த பரமாத்ம தத்துவம் உள்ளதோ, அதை ‘ருதம்’ அல்லது ‘ஸத்யம்’ என்று கூறுகின்றனர். அந்த ஸத்ய தத்துவம் தாங்கள்தானே? ஏனெனில், அவ்வாறு ‘இல்லை, இல்லை’ என்று ஒதுக்கித் தள்ளுவதற்கும் சாட்சியாக இருப்பவர் தாங்களே. ஆகவே, உலகில் தங்களைத் துதித்துப் பாராட்டாத ஜீவனின் வாழ்க்கை வீணே. ஏனெனில், இந்தப் பெருத்த உண்மையை அவர்கள் உணரவில்லையன்றோ?§ (17)

1. எதிலும் ஒட்டாத பரமனைக் கூற வந்த சுருதிகள், அன்னமயாதி கோசங்களை முதலில் பிரும்மமாகக் கூறி, பின்பு ‘இல்லை’ எனக் கூறுவானேன்? எனில், சுருதிகள் தாய் போன்றது. நிலாவைக் காண்பிக்கும் தாய், முதலில் மரத்தின் கிளையைக் காட்டி, நிலவு எனக் கூறி, பின்பு அதற்கு ஒட்டி உள்ள உண்மை சந்திரனைக் காட்டுவது போலாகும்.

2. ‘ஸ வா ஏஷ புருஷோ அந்நரஸமய:’ எனத் தொடங்கி, ‘தஸ்ய புருஷவித4தாம் ஐ அந்வயம் புருஷவித4:’ எனக் கூறி, பின் ‘ப்3ரஹ்ம புச்ச2ம் ப்ரதிஷ்டா2 என்பது வரை, தைத்திரீய உபநிஷத் (ப்ரும்மாநந்தவல்லீ, அனுவாகம் 1—5) இக்கருத்தை வலியுறுத்துகிறது.

§ இஹ சேத3வேதீ332 ஸத்யமஸ்தி

ந சேதி3ஹாவேதீ3ந்மஹதீ விநஷ்டி: ।

— கேநோபநிஷத், இரண்டாவது பகுதி 5

மானிட உடல் பெற்ற இப்பிறவியிலேயே பிரும்மத்தை அறிவானேயாகில், அப்பொழுது அவனது பிறவி பயனுற்றதாகும்; அவ்வாறு அறியவில்லையானால் பிறவி பயனற்றதாகும்.

[ஒப்புநோக்குக:—

நரவபு: ப்ரதிபத்3ய யதி3 த்வயி

ஶ்ரவணவர்ணநஸம்ஸ்மரணாதி3பி4: ।

நரஹரே! ந ப4ஜந்தி ந்ரு॒ணாமித3ம்

த்3ரு॒திவது3ச்ச்2வஸிதம் விப2லம் தத: ॥

ஸ்ரீநரஸிம்மரே! மானிட உடலைப் பெற்ற ஒரு ஜீவன், தங்களது திருவிளையாடல்களைக் காதுகளால் கேட்பது, வாயால் உரக்கக் கூறுவது, மனதால் நினைந்து நினைந்து கசிந்துருகுவது என்றவாறு தங்களை பக்தியோடு ஏத்துவதில்லையோ, அவனது மூச்சுக்காற்று, உலைக்களத்தில் இருக்கும் தோல்துருத்தியினது காற்றுபோல் வீணானதே. (ஸ்ரீதரர்)]

மகரிஷிகள், தங்களை அடையப் பற்பல வழிகளைக் கூறியுள்ளனர். ஏனெனில், அவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றைப் பிடித்துக் கொண்டுதான் உபாசனை செய்ய முடியும். சிலர் தங்களை அடைய, ஸ்தூல நோக்குடன் வயிற்றின் நடுவிலுள்ள மணிபூரக சக்கரத்தில் அக்னி மண்டலத்தின் நடுவே உள்ள அக்னியாக உம்மை உபாசிக்கின்றனர். [சூட்சுமமான (நுண்ணியதான) புழுதியை அறிய இயலாதவர், மணல் போன்ற சற்று ஸ்தூல(பருத்த)ப் பொருளை எளிதில் காண்பதுண்டு. அதுபோல் இவர்கள், ஸ்தூலப் பொருளாகப் பிரும்மத்தை உணர்கின்றனர்.] ரத்த நாடிகளின் வழியறிந்த ஆருணிகள் என்ற சூரிய மண்டல உபாசகர்கள், சூட்சுமநோக்குடன் அனைத்து நாடிகளுக்கும் பிறப்பிடமான இதயத்திலுள்ள மிக நுட்பமான தஹராகாசத்தில் உள்ளவராக உபாசிக்கின்றனர். முடிவற்றவரே! அதைவிட சூட்சும நிலையை உணரும் ஆற்றலுள்ள யோகிகள் எல்லாவற்றையும் கடந்து, பிரும்மரந்திரத்தின் வெளிவரை செல்லும் சுழுமுனை என்னும் ஒளிமயமான வழியாக மேல்நோக்கிச் சென்று தங்களை அடைகின்றனர். இதை ‘அர்சிராதி வழி’ என்பர். இவ்வாறு தங்களை அடைந்தவர், திரும்பப் பிறப்பிறப்பு என்னும் இவ்வுலகச் சக்கரத்தில் சிக்குவதில்லை. (18)

[ஒப்புநோக்குக:—

உத3ராதி3ஷு ய: பும்ஸாம்

சிந்திதோ முநிவர்த்மபி4: ।

ஹந்தி ம்ரு॒த்யுப4யம் தே3வோ

ஹ்ரு॒த்33தம் தமுபாஸ்மஹே ॥

சில மனிதர்கள், ரிஷிகள் மற்றும் முனிவர்களால் கூறப்பட்ட சம்பிரதாய வழிகளில் வயிறு (உதரம்) முதலிய இடங்களில் பகவானை உபாசிக்கிறார்கள். பகவானும் அவர்களது மரணபயத்தைப் போக்குகிறார். அவ்வாறு இதயகமலத்தில் விளங்கும் பகவானை நாங்கள் உபாசிக்கிறோம்! (ஸ்ரீதரர்)]

முன்னுரை:— முந்திய துதியில் வயிறு, இதயம், பிரும்மரந்திரம் என இறைவனைத் துதிக்கும் இடங்களைக் கூறியதால், ஒருக்கால் பிரும்மத்திற்கும் நம்மைப் போல் வயிறு, இதயம் இவற்றோடு தொடர்பு இருக்குமோ? அப்படியிருப்பின் ஜீவனும் பரமனும் சமம்தானே. இரண்டும் ஒரு தட்டாயிருக்க, பிரும்மத்தை ஏன் உபாசிக்க வேண்டும்? என்கிற ஐயம் மன்னனுக்குத் தோன்ற, அதற்கு பதில் உரைக்கிறார் ஸ்ரீசுகப்பிரும்மம் இந்தச் சுலோகத்தில்:—

பரமனே! தேவர்கள், மனிதர்கள், விலங்கினங்கள் (உயர்ந்தது, நடுநின்றது, தாழ்ந்தது) எனப் பலப் பல பிறவிகளைத் தாங்கள்தானே தோற்றுவித்தது? காலம், இடம், பொருள் என்ற வேறுபாடின்றி எங்கும், எப்போதும், எல்லாமாயும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் தாங்கள், (உபாதான காரணமாக, அனைத்திற்கும் முன்பே எங்கும் நிறைந்திருப்பதால்,) இப்பொழுதுதான் அதனுள் நுழைந்தவர் போல காணப்படுவதுடன் பல உருவத்துடன் சில இடங்களில் பெரிதாகவும், சில இடங்களில் சிறிதாகவும் தோன்றுகிறீர்கள். தீ எங்கும், எப்போதும் ஒரே மாதிரி பரவியிருப்பினும், அது வெளிப்படுவதற்குக் காரணமான விறகு முதலியவற்றில் அதன் பருமன், நீளம் முதலியவற்றிற்கேற்ப, தானும் பருத்தது, மெலிந்தது, நீளமானது எனத் தோற்றமளிப்பது போலன்றோ, தங்களது தோற்றமும் உள்ளது. தாங்களோ, என்றும் மாறுபாடற்ற ஒரே ஆனந்த வடிவானவர். பொய்யான ஆனால் உண்மைபோல் தோற்றமளிக்கும் நிலையற்ற இவ்வுடல் முதலியனவற்றிலும், ஏற்றத்தாழ்வற்ற நிலைத்த உண்மைப் பொருளான தங்களது திருமேனியை, உலகியல் விருப்பங்களையும், ஏன், முக்தி இன்பத்தையும்கூட வெறுத்து உதறி, அதனால் மனத்தூய்மை பெற்று விளங்கும் சான்றோர்கள், எங்கும் எப்பொழுதுமே காண்கிறார்கள்! (19)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. ஏகோ தே3வ: ஸர்வபூ4தேஷு கூ3ட:

ஸர்வவ்யாபீ ஸர்வபூ4தாந்தராத்மா ।

கர்மாத்4யக்ஷ: ஸர்வபூ4தாதி4வாஸ:

ஸாக்ஷீ சேதா கேவலோ நிர்குணஶ்ச ॥

— சுவேதாஶ்வதர உபநிஷத் 6—11

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து, அனைத்துயிர்களின் இதய குகையிலும் அந்தர்யாமியாக விளங்கும் பரமன் ஒருவரே. அவரே அனைவரது கர்மங்களுக்கும் அடிப்படை காரணம். அனைத்துயிர்களும் அவரிடமே குடி கொண்டுள்ளன. நல்வினை, தீவினை அனைத்தையும் ஓரஞ்சாராதவராக நின்று காண்கிறார். சைதன்ய வடிவினர் — அனைத்திற்கும் சைதன்யத்தை அளிப்பவர், எதிலும் ஒட்டாதவர், இயற்கையின் குணங்களினின்றும் ஒதுங்கி மேலோங்கி நிற்பவர்.

2. ‘தத் ஸ்ருஷ்ட்வா ததே3வாநுப்ராவிஶத் ।’

உலகைப் படைத்துத் தானே அதனுள் நுழைந்தார்.

ஸ்வநிர்மிதேஷு கார்யேஷு

தாரதம்யவிவர்ஜிதம் ।

ஸர்வாநுஸ்யூதஸந்மாத்ரம்

4கவந்தம் ப4ஜாமஹே ॥

தன்னாலே தோற்றுவிக்கப்பட்ட உடல் முதலிய அனைத்து செயல்களிலும் ஏற்றத்தாழ்வு, பெரியது—சிறியது என்ற பாகுபாடின்றி எங்கும், எதிலும் ஒரே மாதிரியாக நிரம்பி, ஆனந்த சத்தியரூபராக விளங்கி வரும் பகவானைத் துதிக்கின்றோம்! (ஸ்ரீதரர்)]

ஜீவனுக்கு, அவன் செய்த நல்வினை—தீவினைக்கேற்ப உடலைத் தருபவர் தாங்களே. அந்த உடலில் விளங்கும் ஜீவன் என்றுமே அழிவற்ற தங்களது அம்சம்தான். தங்களது ஸ்வரூபம் எவ்வாறு ஜடம் என்கிற தத்துவத்திற்கு ஒட்டாததோ, அதைப் போலவே தங்களது அம்சமாக விளங்கும் ஜீவனும் ஜடத்தத்துவத்திற்கு ஒட்டாதது. ‘ஆத்மாவை புத்ர நாமாஸி’ (தானேதான் ‘மகன்’ என்கிற பெயரில் விளங்குகிறான்) என்கிற சுருதிக்கேற்ப, ஜீவனுக்கும், பரமனான தங்களுக்கும் மகன், தந்தை என்னும் தொடர்பு உள்ளது. ஜீவாத்மாவின் உண்மை ஸ்வரூபமும் ஜடத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது, சைதன்யமானது. பிரகிருதியின் காரண வடிவான மறைப்பு (காரணப் பிரபஞ்சம்), பிரகிருதியின் செயல் வடிவான மறைப்பு (காரிய பிரபஞ்சம்) என்னும் இரு மறைப்புகளும் அற்றது. ஏனெனில், பிரகிருதி ஜடமேயன்றி சைதன்யமன்று! தங்களது உண்மை வடிவம் சுத்த சைதன்யமானது; ஆனந்தமே வடிவானது; அழிவற்றது. அதுபோலவே ஜீவாத்மாவும் சைதன்யமானவன்; தூய்மையானவன்; ஆனந்த மயமானவன்; அழிவற்றவன். உண்மையுணர்ந்த சான்றோர்கள், அனைத்து சக்திகளுக்கும் இருப்பிடமான தங்களது அழிவற்ற அம்சமே இந்த ஜீவன் என்கின்றனர். உண்மையில் தங்களது அம்சம்போல் ஒத்த அம்சமாயும், காரியம் போல் ஒத்த காரியமாயும் விளங்குகிறது. ஆனால், அம்சமும் இல்லை; காரியமும் இல்லை. ஏனெனில், ஜீவாத்மனும் தாங்களே. ஜீவாத்மனது இப்பெருமையை உணர்ந்த ஞானிகள், ‘தங்களது திருவடிகளே அனைத்திற்கும் புகலிடம்’ என்று அதையே உபாசிக்கின்றனர். தங்களது திருவடி பக்தி பிறப்பிறப்பு என்னும் இவ்வுலகியல் சுழலை அழித்தொழிப்பதன்றோ! அனைத்துவிதச் செயல்களின் பயனையும் சமர்ப்பணம் செய்யத்தக்க ஒரே இடம் தங்களது திருவடிகள்தானே! இவ்வாறான திடமான பக்தி கொண்டு தங்களை உபாசிப்பவன், தங்களது ஸ்ரீவைகுண்டத்தை அடைகிறான். (20)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. ‘மமைவாம்ஶோ ஜீவலோகே ஜீவபூ4த: ஸநாதந: ।’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 15/7) — ‘இவ்வுடலில் என்றுமுள்ள ஜீவாத்மா, எனது அம்சமே!’

2. ‘தத்வமஸி:’ (மஹாவாக்கியம்) — ‘நீ, அதுவாகவே (பரமனாகவே) இருக்கிறாய்!’

3. ‘ஸ யஶ்சாயம் புருஷே । யஶ்சாஸாவாதி3த்யே । ஸ ஏக: ।’ (தைத்திரீய உபநிஷத் 2/8) — ‘மனிதனுள் விளங்கும் பரமனும், சூரியனுள் விளங்கும் பரமனும் ஒன்றே!’

த்வத3ம்ஶஸ்ய மமேஶாந

த்வந்மாயாக்ருதப3ந்த4நம் ।

த்வத3ங்க்4ரிஸேவாமாதி3ஶ்ய

பராநந்த3 நிவர்தய ॥

இறைவா! தாங்களோ ஆனந்தமே வடிவானவர். நானோ தங்களது ஓர் அம்சம். தங்களது திருவடிச் சேவையை எனக்கருளி, தங்களது மாயையில் தளைப்பட்ட எனது உலகியல் தளையை நீக்குவீராக! (ஸ்ரீதரர்)]

அனைத்துலகங்களையும் ஆட்டிப் படைக்கும் திறன் கொண்ட இறைவா! பரமாத்ம தத்துவத்தைப் பற்றிய அறிவு பெறுதல் உண்மையில் மிகவும் கடினமே. இதைக் கருத்தில் கொண்டே ஜீவான்மாக்களை உலகியல் சுழலிலிருந்து காத்து அருள்புரிய, தாங்கள் பற்பல திருவவதாரங்கள் ஏற்று, பற்பல திருவிளையாடல்கள் புரிகிறீர்கள். அவை அமுதக்கடலினும் இனியன, மயக்குபவன. அதில் மூழ்கிய ஜீவன், உலகியல் துன்பங்கள் அழிந்து, பிறப்பிறப்பெனும் சுழலின் களைப்பும் நீங்கி, இன்பம் பெறுகிறான். ஆகவே, தங்களது பரமபக்தன் வீடு, மனைவி, மக்கள் முதலிய அனைத்தையும் துறந்து, அமுதத்திற்கொப்பான தங்களது திருவிளையாடல்களைப் பேசித் திரியும் சான்றோர்களது சேர்க்கையையே விரும்பி நிற்கிறான். அமுதக்கடலான தங்கள் திருவிளையாடல்களைப் பருகுபவன், இவ்வுலக இன்பங்களை மட்டுமல்ல விண்ணவருலக இன்பங்களையும் வெறுக்கிறான். ஏன், வீடுபேற்றையுமே அவன் வெறுத்து ஒதுக்குகிறான்! (21)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. ‘யம் ஸர்வே தே3வா: நமந்தி முமுக்ஷவ: ப்3ருஹ்ம வாதி3நஶ்ச’ — ‘உலகியல் இன்ப நாட்டமுடையவர்கள் என்ற அனைத்து ஜீவர்களும் பகவானை வணங்குகின்றனர்’ என்பது உபநிஷத். முமுக்ஷுக்கள் (வீடுபேறு பெற விரும்புபவர்கள்); முக்தர்கள் (வீடுபேறு பெற்றவர்கள்).

2. ‘முக்தா அபிலீலயா விக்3ரஹம் க்ருத்வா ப4ஜந்தே’ (ஸ்ரீமத் ஆதிசங்கர பகவத் பாதர்களின் பிரும்மஸூத்ரபாஷ்யம்) — வீடுபேறு பெற்றவர்கள்கூட பகவானது திருமேனியை மனதிலிருத்தியும், சிலை வடிவமாகவும் சேவிக்கின்றனர்.

3. பச்சை மாமலைபோல் மேனிப்

பவளவாய் கமலச் செங்கண்

அச்சுதா! அமரரேறே!

ஆயர்தம் கொழுந்தே! யென்னும்

இச்சுவை தவிர யான்போய்

இந்திர லோகமாளும்

அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்

அரங்கமா நகருளானே.

— தொண்டரடிப் பொடியாழ்வார் திருமாலை 2

த்வத்கதா2ம்ரு॒தபாதோ2தெ4

விஹரந்தோ மஹாமுத3: ।

குர்வந்தி க்ரு॒திந: கேசிச்சதுர்—

வர்க3ம் த்ரு॒ணோபமம் ॥

தூய மனம் கொண்ட சிற்சில பக்தர்களே, அமுதென இனிக்கும் தங்களின் திருவிளையாடல்களைப் பற்றிய கதைப் பிரவாகத்தில் மூழ்கித் திளைத்து, பரமானந்தம் பெற்று, அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நாற்பெரும் பேறுகளையும் புல்லென மதிக்கின்றனர். (ஸ்ரீதரர்)]

பரமனே! ஐம்பெரும் பூதங்களால் ஆக்கப்பட்ட இவ்வுடல், தங்களை அடைய ஓர் ஓடம்போல் தங்களாலேயே அளிக்கப்பட்டது. (ஓடம், ஆற்றைக் கடக்க உதவுவது போல், உடல், இவ்வுலகக் கடலைக் கடக்க உதவுவது.) தங்களை அடையும் நோக்குடன் இவ்வுடல் செயலாற்றுமேயாகில், அப்பொழுது தனக்குத்தானே நன்மை செய்வதாகவும், கைம்மாறு நோக்கி நலம்புரியும் சுற்றம் போலவும், கைம்மாறு கருதாது நலம் புரியும் நண்பனாகவும் நடந்து கொள்ளும். உண்மையில் தாங்களன்றோ ஜீவனான இவனுக்கு உண்மை நண்பன், நலம் நாடுபவன், ஆன்மாவும், ஏன்? அவனைத் தனதாகவே ஆக்கிக் கொள்ளத் துடிப்பவரும்கூட. இவ்வளவு வசதிகள் பெற்றும் அதற்கு அனுகூலமான மானிட உடல் பெற்றும் பலர், ஒன்பதுவித பக்திகளில் ஏதேனுமொன்றை உகந்து ஏற்று, தங்களைச் சேவிப்பதில்லை. தங்களது திருவிளையாடல்களைச் செவியாரப் பருகித் திளைப்பதில்லை. ஆனால் அவர்கள், நிலையற்ற இவ்வூண் உடலையே பெரிதென மதித்து, அதன் இன்பநுகர்ச்சியே இன்பமெனக் கருதிப் பேணிக் காத்து, மகிழ்ந்து, தன் ஆன்மாவை நசுக்கிப் பிழிந்துத் தன்னைத் தானே சிதைத்துக் கொள்கின்றனரே? அந்தோ! பரிதாபம்! இவ்வாறு, ஜீவனது செயல்களும் வாஸனைகளும் உடலைப் பற்றியே நிற்பதால், அதன் பயனாக விலங்கு, பறவை எனப் பலப்பலப் பிறவிகளில் பிறந்து, பிறப்பிறப்பு என்னும் பயங்கரமான சுழலில் சிக்கித் தவித்து நிற்கிறான். கிடைத்த மானிடப் பிறவியை வீணடித்துக் கொள்கிறான். (22)

[ஒப்புநோக்குக:—

‘ஆராமமஸ்ய பஶ்யந்தி ந தம் பஶ்யந்தி கஶ்சந’ — இறைவன் படைத்த உலகான நந்தனவனத்தைக் காண்கின்றனரே தவிர, எவரும் இறைவனைக் காண ஆசை கொள்வதில்லையே.

த்வய்யாத்மநி ஜக3ந்நாதே2

மந்மநோ ரமதாமிஹ ।

கதா3 மமேத்3ரு॒ஶம் ஜந்ம

மாநுஷம் ஸம்ப4விஷ்யதி ॥

இறைவா! நீரே உலகின் தலைவரும், ஆன்மாவும். ‘இம்மானிடப்பிறவி இனி எப்போது கிட்டுமோ’ எனத் தெரியாதாகையால், இந்தப் பிறவியிலேயே என் மனம், உம்மிடமே ஈடுபாடு கொள்ளட்டும். (ஸ்ரீதரர்)]

இறைவனே! தாங்கள் (ஏழை, பணக்காரன், படித்தவன், படிக்காதவன் முதலிய பாகுபாடுகளைப் பார்க்காது) அனைவரிடமும் சமநோக்கும், ஒரே மாதிரியான கருணையும் கொண்டவரல்லவா? ஏனெனில், பிராணன், மனம், புலன்கள் ஆகியவற்றை அடக்கி, திடமான யோகப்பயிற்சியினால் தங்களை இதயகமலத்தில் தியானித்து, ஸமாதிநிலையை அடைந்த அறிஞர்களான யோக புருஷர்களும் தங்களை அடைகிறார்கள். தங்களிடம் பகைமை கொண்டு, அனவரதமும் தங்களையே (அழிக்க) நினைத்த (இராவணன், கம்சன், சிசுபாலன் ஆகிய) பகைவர்களுமன்றோ தங்களை அடைகின்றார்கள். பக்தியினாலோ, பகைமையினாலோ எப்படியோ நாங்கள் நினைப்பது உன்னைத்தானே, இல்லையா? ஏன், அஞ்ஞானிகளான (கோபிகைகளும்) பெண்களும் தங்களை அபரிச்சின்னமான பகவான் என நினையாது, பரிச்சின்னமான காதலன் என நினைத்து, ஆதிசேஷன் போல் பருத்துருண்டு, நீண்ட அழகிய திருக்கரங்களைக் கண்டு காதல் கொண்டு மயங்கி, தங்களையே நினைந்து நினைந்து உருகித் தங்களையே வந்தடைந்தனரே! தங்கள் திருவடித்தாமரைகளில் பெருகி நிற்கும் மகரந்தத் தேனை உண்டு மகிழும் வேதங்களாகிற நாங்களும், உனது அதே பதத்தைத்தான் அடைகிறோம். இதில் வேறுபாடு ஒன்றையும் காணோமே! ஆகவே, பரப்பிரும்மம் என்றோ, காதலன் என்றோ, பகைவன் என்றோ எவ்வகையாயினும் ஒரு வகையில் தங்களையே நினைத்துக் கசிந்துருகின் நிச்சயம் தங்களைப் பெறலாம். எனவே, நீங்கள் அனைவருக்கும் சமமானவரே. (23)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. ‘பா4வக்ரீதோ ஜநார்த்34ந:’ — ‘பகவான், நினைப்பிற்கு விலைபோகிறவர்.’

2. ‘ஆத்மா வா அரே த்ரஷ்டவ்ய: ஶ்ரோதவ்யோ மந்தவ்யோ நிதி3த்4யாஸி தவ்ய:’ (ப்ருஹதாரண்யக உபநிஷத்) — ‘ஆன்மாவே காணத்தக்கது, கேட்கத்தக்கது, எண்ணத்தக்கது, மனதில் நிலையாக இருத்தி வைக்கத்தக்கது.’

3. ‘தஸ்மாத் கேநாப்யுபாயேந மந: க்ரு॒ஷ்ணே நிவேஶயேத் ॥’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம் 7/1/31) — ‘ஆகவே, எவ்விதத்திலாவது மனதை பகவானிடமே ஈடுபடுத்த வேண்டும்.’

சரணஸ்மரணம் ப்ரேம்ணா

தவ தே3வ ஸுது3ர்லப4ம் ।

யதா2கத2ஞ்சிந்ந்ரு॒ஹரே

மம பூ4யாத3ஹர்நிஶம் ॥

பரமனே! தங்களது திருவடிகளைக் காதலாகிக் கசிந்து கண்ணீர் மல்க நினைப்பதென்பது அரிதினும் அரிதே. அழகிய சிங்கரே! எப்படியாவது உமது திருவடிகளிலேயே எனது மனம் பகலிரவென்றின்றி இடையறாது ஈடுபாடு கொள்ளச் செய்வீரா? (ஸ்ரீதரர்)]

இறைவா! (உம்மை எவரும் முழுவதும் அறிந்து பின் உபாசிக்க இயலாது.) உலகம் தோன்றும் முன்னரே நிலைத்துள்ள உம்மை, பின் பிறந்து மறைகிறவன் — காலத்திற்குக் கட்டுப்பட்டவன் — எவ்வாறு அறிவான்? உம்மிடமிருந்து முதலில் பிரும்மா தோன்றினார். அவரை ஒட்டி ஆத்யாத்மிகர் (உடலில் இருக்கும் மனம், புலன்களின் தேவதைகளும்), ஆதிதைவிகர் (வெளியில் உலவும் லோகபாலகர்களும்) ஆகிய தேவ கணங்கள் தோன்றின. அவர்களுக்குப் பின்னரே இந்த உலகில் மற்றவர் தோன்றினர். (அதனால், பிரும்மா முதலானோர், அவர்கள் பிறப்பிற்கு முன்பிருந்தே இருக்கிற உம்மை அறிவது எங்ஙனம்?) நீர், இந்த உலகமனைத்தையும் குறுக்கி ஒடுக்கித் தன்னுள் லயமடையச் செய்து உறங்கும்போது, வாஸனை ஸம்ஸ்காரங்களை மட்டிலும் கொண்டு உமக்குள் உறங்குகிற ஜீவர்களுக்கு, உணர்வதற்கு ஸாதனமான புத்தி, மனம், இந்திரியங்கள் முதலியன எதுவும் இல்லை. அப்போது ஸ்தூலமான ஆகாசம் போன்ற ஸத்தோ, சூட்சுமமான மஹத் போன்ற அஸத்தோ, ஸத்தான தத்துவத்தாலும் அஸத்தான தத்துவத்தாலும் அமைந்த உடலோ, இந்திரியமோ, இவைகள் இயங்க உதவுகிற காலத்தின் மாறுபாடுகளோ எதுவுமே இல்லை. இவற்றை முறைப்படுத்திச் சொல்கிற வேதம் முதலிய சாஸ்திரங்களும் இல்லை. சிருஷ்டிக்குப் பின், உடல் முதலியவற்றால் வேற்றுமை உணர்வும், காலத்தால் ரஜோ குணமும் தமோ குணமும் அறிவைத் தடுமாறச் செய்வதன் காரணமாக, பரமாத்மா உணரப்படுவதில்லை. பிரளயத்தில் ஜீவனுக்கும் பகவானுக்கும் உள்ள இடைவெளி அனைத்தும் மறைந்துவிட்டாலும், ஞானம் பெற உதவும் உபகரணங்களான உடல், மனம் முதலியன இல்லாததனால் பரமாத்மாவை உணர இயலாது. (ஆகவே, தங்களையே சரணமாகப் பற்றிக் கொண்டு கேட்டல், பாடல், தியானித்தல் என பக்தி செய்வதே எளிது.) (24)

[ஒப்புநோக்குக:—

1. ‘கோ அத்3தா4 வேத3 க இஹ ப்ரவோசத் குத ஆஜாதா குத இயம் விஸ்ருஷ்டி: ।’ — ‘ஆகாயம் முதலிய இப்படைப்பு எங்கிருந்து தோன்றின? என்ன காரணம் பற்றி இருக்கின்றன? என்பதை உள்ளபடி எவர் அறிவார்?’

2. ‘யதோ வாசோ நிவர்தந்தே । அப்ராப்ய மநஸா ஸஹ ।’ (தைத்திரீய உபநிஷத் 2/9/1) — ‘மனதும் மற்ற ஐம்புலன்களும் எவரை அடைய இயலாது திரும்பி வருகின்றனவோ’ (‘இறைவனை ஐம்புலன்களாலும் மனத்தாலும் அடையவியலாது’ என்பது கருத்து.)

க்வாஹம் பு3த்3த்4யாதி3ஸம்ருத்34:

க்வ ச பூ4மந்மஹஸ்தவ ।

தீ3நப3ந்தோ43யாஸிந்தோ4

4க்திம் மே ந்ரு॒ஹரே தி3ஶ ॥

இறைவா! புத்தி முதலியவற்றால் மறைக்கப்பட்ட நான் எங்கே? சொல்லிற்கும் மனத்திற்கும் எட்டாத தங்கள் வடிவம் எங்கே? தங்களை அறிவதென்பது மிகமிகக் கடினமே. இருப்பினும், ஏழைப்பங்காளரே! கருணைக்கடலே! நரஸிம்மரே! உம்மிடம் எனக்கு பக்தியைத் தந்தருள்க. (ஸ்ரீதரர்)]

இறைவா! தங்களை உள்ளபடியே அறிவதென்பது இயலாததே. ஏனெனில், இதைப் பற்றி எடுத்து உரைப்பவர்களுக்குள்ளும் பற்பல கருத்து வேறுபாடுகள் நிலவுகின்றன. நாத்திகவாதத்தை ஏற்பவர்கள், ‘இவ்வுலகமே முதலில் இருந்ததில்லை, ஆண்—பெண் உறவில் பிரகிருதியினால் உண்டாக்கப்பட்டது, ஜடத்தில் தோன்றியது’ என்கின்றனர். இல்லாமலிருந்து புதிதாகத் தோன்றுவது, என்றாவது அழியத்தான் வேண்டும் (என்பது வைசேஷிக மதம்). பதஞ்ஜலி மதத்தைப் பின்பற்றியவர்கள், பிரும்மபாவமற்ற ஜீவன் யோக அப்யாஸத்தினாலே பிரும்மபாவத்தை அடைகிறான் (பிரும்மமாக ஆகிறான்) என்கின்றனர். (செம்பு, சில மூலிகைகள் மூலம் புடம் போடப்பட்டுப் பொன்னாவது போல,) நையாயிகர்கள் என்பார், மனதுடன் கூடிய ஐம்பொறிகள், அவ்வாறு பொறிகளினால் பெறப்படும் உணர்வுகளும், அவற்றின் விஷயங்களும், உடல் மற்றும் இன்ப—துன்பங்கள் என்கிற இருபத்தொருவித துன்பங்களின் அழிவே ‘மோட்சம்’ என்கின்றனர். ஆத்மா என்பது ஒன்றல்ல. ஒவ்வொரு உடலிலும் ஒவ்வொரு ஆன்மா உள்ளதாக வேற்றுமை காண்கிறார்கள் ஸாங்க்யர்கள். சிலர் (மீமாம்ஸகர்கள்) கர்மமும், அதன் பயனும் சத்தியமானது, அழியாதது என்கின்றனர். இவ்வாறு, பரமாத்மா மீது அவரவர், தமது அறிவிற்கு எட்டியவாறு குணங்களை ஏறிட்டு வாதிடுகின்றனரேயன்றி, தத்துவத்தில் வழி நடத்திச் செல்லவில்லை. சிலரோ ‘ஜீவன், முக்குணங்களுக்கு ஆட்பட்டவன்’ என்கின்றனர். உண்மையில் இவையனைத்தும் அஞ்ஞானத்தின் விளைவே! பரமனான தாங்கள் ஞானமே வடிவானவர். உண்மையில் ஜீவனும் ஞான வடிவினனே. ஆனால், அவன் (ஜீவன்) தனது உண்மை வடிவை மறந்து, பிரகிருதியான மாயையின் பாற்பட்டு, அதன் சுழற்சியில் சிக்கித் தவிக்கிறான். ஆகவேதான் பலவாறான குழப்பங்கள் தலைதூக்கி நிற்கின்றன. ஞானமே வடிவெடுத்த தங்களிடம், இவ்வாறான குழப்பங்கட்கு இடமேயில்லை. (25)

[கருத்து:— மேற்கூறிய அனைத்துக் கொள்கைகளும் ஜீவன் வேறு, பரமன் வேறு என்கிற வேற்றுமை நிலைத்து நின்றாலன்றோ நிலைத்து நிற்கும். சுருதிகளோ, ஜீவனும் பரமனும் ஒன்று என்று கூறுவதால், இந்த வாதங்கள் அனைத்தும் சுருதிக்கு ஒவ்வாதன. அஞ்ஞானத்தின் குடியிருப்பு. ஆகவே தள்ளத்தக்கன.

ஒப்புநோக்குக:—

(1) வைசேஷிக (ஆதிகால தார்க்கிக) மதத்தைச் சுருதி மறுத்தல்:—

‘ஸத் ஏவ ஸௌம்ய இதம் அக்3ரே ஆஸீத்’ (சாந்தோக்யம் அத். 6, கண்டம் 2, மந்த்ரம் 1) — உத்தாலக மகரிஷி, தன் மகன் சுவேதகேதுவிடம், ‘குமாரா! இந்த ஜகத், உற்பத்திக்கு முன் ஸத்ரூபமாக — பிரும்மமாக — இருந்தது’ என்கிறார்.

(2) பதஞ்ஜலி மதத்தைச் சுருதி மறுத்தல்:—

1. ‘ப்ருஹ்மைவ ஸந் ப்ருஹ்மாப்யேதி’ — பிரும்மமாக இருந்துதான் பிரும்மத்தை அடைகிறான். (யோகப்பயிற்சியினாலேயே ஒருவன் பிரும்மமாகிறான் என்பதில்லை. பயிற்சிக்கு முன்பும், அறியாமையில் உள்ள போதும் ஜீவனிடம் பிரும்மபாவம் இருக்கத்தான் இருந்தது) என்பது சுருதி.

2. ‘ஏதேந யோக3: ப்ரத்யுக்த:’ (ப்ரும்மஸூத்ரம் அத். 2, பா. 1, ஸூ. 3) — சுருதிகளுக்கு எதிர்தட்டாக இருப்பதால், பிரதான காரண வாதமான பாதஞ்ஜல மதம் தள்ளப்பட்டது.

(3) நவீன தார்க்கிகர்களான நையாயிகர் மதத்தைச் சுருதி மறுத்தல்:—

வைசேஷிகர்களும் பதஞ்ஜலர்களும் இல்லாத வஸ்துவிற்கு உற்பத்தியைக் கற்பிக்கிறார்கள். நையாயிகர்கள் உள்ள வஸ்துவிற்கு நாசத்தைக் கற்பிக்கிறார்கள்.

நாஸதோ வித்3யதே பா4வோ

நாபா4வோ வித்3யதே ஸத: ।

உப4யோரபி த்3ரு॒ஷ்டோந்தஸ்—

த்வநயோஸ்தத்த்வத3ர்ஶிபி4: ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 2/16

‘இல்லாததற்கு இருப்பது என்பது இல்லை. மேலும், உண்மையாக இருப்பதற்கு இல்லாமை என்பதும் இல்லை. இந்த இரண்டின் தத்துவமும் தத்துவ ஞானிகளால் கண்டறியப்பட்டது.’

‘அநீஶயா ஶோசதி முஹ்யமாந:’ — மாயைக்கு ஆட்பட்டு வருந்துகிறான். அஞ்ஞானமன்றோ மாயை. அதுவே பெரிய தளை. ‘துன்பமென்பதே பொய்’ என ஆகும்போது, ‘அதன் அழிவே முக்தி’ எனில், அதுவும் பொய்தானே!

(4) ஸாங்க்ய மதத்தை மறுக்கிறது சுருதிகள்:—

1. ‘ஏகமேவ அத்3விதீயம் ப்ருஹ்ம’ — ‘பிரும்மம் ஒன்றே. அது இரண்டற்றது (ஒப்பில்லாதது).’

2. ஏக ஏவ ஹி பூ4தாத்மா பூ4தே பூ4தே வ்யவஸ்த்தி2த: ।

ஏகதா43ஹுதா4 சைவ த்3ருஶ்யதே ஜலசந்த்ரவத் ॥

ஒவ்வொரு ஜீவனிலும் தனித்தனியாகக் காணப்படும் ஜீவாத்மா ஒன்றேதான். தடாகங்களில் ஒரே சந்திரன் பல சந்திரனாகத் தோன்றுவதுபோல, ஒரே பிரும்மம் பலபடியாக, பல இடங்களிலும் காண்கிறது.

(5) மீமாம்ஸக மதத்தைச் சுருதி மறுத்தல்:—

1. ‘யத் க்ருதகம் தத் அநித்யம்’ — செய்யப்பட்டதால் அது நித்தியமன்று. (கர்மாவினால் பெறப்படும் பயனான புண்ணிய உலகங்களும் நிலைத்ததன்று!)

2. ‘தத் யதா இஹ கர்ம ஜிதோ லோக: க்ஷீயதே ஏவம் ஏவ அமுத்ர புண்யஜித லோக: க்ஷீயதே ॥’ (சாந்தோக்யம் அத். 8, கண்டம் 1. மந்த்ரம் 6) — இவ்வுலகில், நம் செயலினால் பெறப்படும் இன்பங்கள் எவ்வாறு அழிவனவோ, அவ்வாறே அக்னிஹோத்ரம் முதலிய புண்ணிய செயல்கள் புரிந்து பெறப்படும் சுவர்க்கம் முதலியனவும் அழிவனவே.

மித்2யாதர்கஸுகர்கஶேரித—

மஹாவாதா3ந்த4காராந்தர—

ப்4ராம்யந்மந்த3மதேரமந்த3மஹிமம்—

ஸ்த்த்வஜ்க்ஞாநவர்த்மாஸ்பு2டம் ।

ஸ்ரீமந்மாத4வ வாமந

த்ரிநயந ஸ்ரீஶங்கர ஸ்ரீபதே

கோ3விந்தே3தி முதா3 வத3ந்

மது4பதே முக்த: கதா3 ஸ்யாமஹம் ॥

குறையொன்றுமில்லாத கோவிந்தா! வீணான தர்க்கங்களால் மிகக் கடுமையாகக் கூறப்படும் வீண்வாதங்களுக்கிடையில் சுற்றிச் சுற்றித் திரிந்து தவிக்கும் அற்ப புத்தியுடைய எனக்கு, தங்களை அறியும் வழி தெளிவாகத் தெரியவில்லையே! ஆகவே, எனது வாழ்நாளில் நான் என்றென்றும் தங்களை, ‘திருநிறைச் செல்வா! மாதவா! ஹே வாமனா! முக்கண்ணா! ஸ்ரீசங்கரா! ஸ்ரீபதே! (திருமகள் கேள்வனே!) கோவிந்தா! மதுபதே!’ என்று உரக்கக் கூவிப் பாடிக் கொண்டு, இவ்வுலகியலை நீக்கி, முக்தி இன்பம் என்றுதான் பெறுவேனோ? (ஸ்ரீதரர்)]

முன்னுரை:— இல்லாதது உண்டாகாது. ஜீவன் முக்குணத் தொடர்பற்றவன். இந்த உலகமாகத் தோன்றும் பிரகிருதியும், அதன் போக்தாவான ஜீவனான புருஷனும் பரமாத்மாவிடமிருந்து வேறுபட்டவரல்ல எனில், ஏன் தனித்துக் காணப்படுகின்றனர்?

முக்குணக்கலப்பால் பலவாகத் தோன்றும் இந்த உலகம், மனம் காண்கிற கனவுக்கோலமே. இது ஸத் அல்ல. ஆனால், ஸத் போன்று தோன்றும். ஏனெனில், ஆதாரமான தாங்கள் ஸத் ஆனதால், தாங்கள் பூரணமாக நிரம்பியுள்ள ஜீவன் வரையிலான அனைத்தும் ஸத்தாகவே தோன்றுகிறது. ‘ஆத்மஞானிகள் இவ்வுலகம் மெய்யெனத் தோன்றுகிறதே?’ எனில், ஆத்ம ஞானிகள் பிரும்மத்தை உணர்ந்தவர்களாதலால், நுகர்பவன் மற்றும் நுகரும் பொருளாகிய உலகமனைத்தையும் ஆத்மாவாகவே, பிரும்மமாகவே, ஸத்தாகவே காண்கின்றனர். காரணப் பொருளுக்கும், காரியப் பொருளுக்கும் இடையே வேற்றுமை கிடையாது. தங்கத்தை நாடுபவர், தங்கத்தாலான குண்டலம் முதலியவற்றைத் தங்கமாகவே காண்கிறார்கள். ‘அது தங்கத்தாலானது’ என்ற அறிவுதானே அதற்குக் காரணம். அதுபோல், தன் மீது கற்பனை செய்யப்பட்டு, தன்னையே மூலப்பொருளாகக் கொண்டு தன்னாலேயே படைக்கப்பட்ட இவ்வுலகினுள், ஒவ்வொரு அணுவிலும் புகுந்து பரவி நிற்பது ‘பரமாத்மா’ என்பதால், உலகமும் பரமாத்மாதான் என்பது ஞானிகளின் தீர்ந்த முடிவு. (26)

[ஒப்புநோக்குக:—

யத்ஸத்த்வத: ஸதா3பா4தி

ஜக3தே3தத3ஸத் ஸ்வத: ।

ஸதா3பா4ஸமஸத்யஸ்மிந்

43வந்தம் ப4ஜாம தம் ॥

இவ்வுலகம் உண்மையில் பெயரளவிலும் தோற்றத்திலும் பொய்யானதே. ஆனால், சத்தியமான பகவான் உள்ளே நிரம்பியுள்ளதால், இது உண்மைபோல் காணப்படுகிறது. அவர் இல்லையெனில், இது பொய்தானே! அவ்வாறு பொய்யான இவ்வுலகினுள் சத்தியமாக (ஆன்மாவாக) இருந்து விளங்கும் பரம்பொருளான பரமனை வணங்குவோம். (ஸ்ரீதரர்)]

முன்னுரை:— முக்காலங்களிலும் அழிவின்றி இடம், காலம், வஸ்து என்கிற வேறுபாடின்றி எங்கும், எப்போதும், எதிலும் பரிபூரணமாக நிரம்பி நிற்பதே ‘பரப்பிரும்மம்’ என்கிறது ‘ஸத்யம், ஞானம், அனந்தம், பிரும்ம’ என்கிற சுருதி. ‘நேஹ நாநாஸ்தி கிஞ்சந’ (ஸஜாதீய, விஜாதீய, ஸ்வகத பேதங்களுடன் கூடியது இங்கு ஏதும் இல்லை), ‘ம்ருத்யோ: ஸ ம்ருத்யுமாப்நோதி ய இஹ நாநேவ பஶ்யதி’ — பிரும்மத்தில் அசையும்—அசையாத (சேதன—அசேதனமான) உலகைக் கற்பனை செய்யப்பட்டதாகப் பார்ப்பவன், (அவன்) இறந்ததும் திரும்பவும் பிறப்பிறப்பு என்னும் சம்சாரச் சுழலில் சிக்குண்டு கிடப்பான். அவனுக்கு முக்தி இல்லை என்பது போன்ற பலப்பல சுருதிகள், பகவானைப் பற்றிச் சுலபமாக அறிந்து கொள்ளும்படி இருக்க, பக்தி எதற்கு? என்கிற ஐயத்திற்குப் பதிலுரைக்கிறது, இந்தச் சுருதி.

இறைவா! பிராணிகள் அனைத்தினுள்ளும் அந்தர்யாமியாகத் தாங்கள்தான் விளங்குகிறீர்கள். ‘அவைகளுக்குச் செய்யும் பூசனையனைத்தும் தங்களுக்குச் செய்வதே’ என்று கொண்டு, பக்தி செய்பவனுடைய அனைத்துச் செயல்களும், தங்களுடைய ஆராதனையே ஆகும். அவ்வாறான சான்றோர்கள் இறப்பைத் துரும்பெனக் கருதி, மிருத்யுவின் தலைமேல் தங்கள் கால்களை வைத்துச் செல்கின்றனர். அவர்கள் யமனையே வெற்றி கொள்கின்றனர். மரணமிலாப் பெருவாழ்வு வாழ்கின்றனர். உன்னிடம் பக்தி கொள்ளாத வீணர்கள் — அனைத்தும் கற்றறிந்த கல்விச் செல்வர்களாக இருப்பினும், வினைப்பயன்களை விளக்கும் வேதவாக்குகளிலேயே ஊறித் திளைத்து, அதனைச் செயலாற்றி, அதன் பயன்களிலேயே கட்டுண்டு — தளைபட்டு நிற்கின்றனர். வினைப்பயன்களின் ஆசை மயக்கமே அவர்களைக் கட்டுவிக்கிறது, ஆடு—மாடுகளைக் கட்டி மேய்ப்பதுபோல். தான், செய்வினைகளின் பயனால் பிறப்பிறப்புச் சுழலில் சிக்குண்டு தவிக்கிறான். தங்களுடைய பக்தனோ, தங்களையே அடைந்துவிடுகிறான்! மீண்டும் இவ்வுலகிற்குத் திரும்புவதில்லை. அவன் தன்னையும், தன்னைச் சார்ந்தவர்களையும் தூய்மையாக்குகிறான். உலகியல் தளையிலிருந்து விடுவிக்கிறான். (27)

[ஒப்புநோக்குக:—

காவலிற்புலனை வைத்துக்

கலிதனைக் கடக்கப் பாய்ந்து

நாவலிட்டுழிதர்கின்றோம்

நமன் தமர் தலைகள் மீதே

மூவுலகுண்டுமிழ்ந்த முதல்வ!

நின் நாமம் கற்ற

ஆவலிப்புடைமை கண்டாய்

அரங்கமா நகருளானே.

— தொண்டரடிப் பொடியாழ்வார் திருமாலை 1

தபந்து தாபை: ப்ரபதந்து பர்வதாத3டந்து

தீர்தா2நி பட2ந்து சாக3மாந் ।

யஜந்து யாகை3ர்விவத3ந்து வாதை3ர்ஹரிம்

விநா நைவ ம்ரு॒திம் தரந்தி ॥

ஒருவன் பஞ்சாக்னி மத்தியிலிருந்து தவம் புரியட்டும்; மலையிலிருந்து உருண்டு விழட்டும்; தீர்த்தயாத்திரை செய்யட்டும்; அறநூல்களைக் கற்கட்டும்; வேள்விகள் புரியட்டும்; வேதாந்த ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டு வாதங்கள் புரியட்டும். இவ்வாறு எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டாலும், இறைவனிடம் பக்தி இல்லையென்றால், காலனைக் கடந்து செல்ல முடியாது! (ஸ்ரீதரர்)]

பரமனே! தாங்கள் மனம், புத்தி, பொறிகள் முதலிய கரணங்கள் மற்றும் நினைப்பு, செயல் முதலிய சாதனங்கள் ஆகியவைகளிலிருந்து முற்றிலும் தனித்தவர். ஆனாலும் உட்புலன்கள், வெளிப்புலன்கள் ஆகிய அனைத்தின் திறனும் ஒருங்கே கொண்டவர்; அறிவே வடிவானவர்; பிறர் துணையின்றித் தானே ஒளிருபவர்; பிறவற்றையும் ஒளிரச் செய்பவர். ஆகவே, திருவிளையாடல்கள் புரிவதற்குப் புலன்களின் உதவி, தங்களுக்குத் தேவையில்லை. சிற்றரசர்கள், மக்களிடமிருந்து அவர்களது வருவாயில் ஆறில் ஒரு பங்கு வரியாகப் பெற்று, அதில் தானும் அனுபவித்து, தனது பேரரசனுக்கும் கப்பம் கட்டுகின்றனர். அதே போன்று, இந்திரன் முதலிய தேவர்களும், அவர்கள் வணங்கும் பிரும்மதேவர் முதலானோரும் வேள்வி மூலம் மக்கள் அளிக்கும் அவியுணவை மாயைக்கு ஆட்பட்டுத் தாமேற்று, பின் தங்களுக்கும் பூசனை புரிகிறார்கள். தேவர்கள், தாங்கள் பெற்றதைத் தங்களுக்கு (பகவானுக்கு) அர்ப்பணித்து, பின் தங்களிடமிருந்தே அந்தந்தப் பொருள்களைப் பெற்று, இந்திரியங்களின் தேவதைகளாக அவைகளை நுகர்கிறார்கள். மேலும், தங்களிடம் உள்ள பயத்தால், அவரவர்களுக்குத் தாங்கள் இட்ட கட்டளைப்படி தத்தம் கடமைகளைப் பொறுப்புடன் ஆற்றி வருகிறார்கள். (28)

பீ4ஷாஸ்மாத்3வாத: பவதே । பீ4ஷோதே3தி ஸூர்ய: । பீ4ஷாஸ்மாத3க்3நிஶ்சேந்த்3ரஶ்ச । ம்ரு॒த்யுர்தா4வதி பஞ்சம இதி ॥ (தைத்திரீய உபநிஷத் 2/8/1)

பகவானிடம் கொண்ட பயத்தினால் காற்று வீசுகிறது; சூரியன் உதிக்கிறான்; அக்னி, இந்திரன் மற்றும் யமன் ஆகியோர் அவரவர்கள் கடமைகளை ஆற்றுகின்றனர்.

[ஒப்புநோக்குக:—

அநிந்த்3ரியோபி யோ தே3வ:

ஸர்வகாரகஶக்தித்4ரு॒க் ।

ஸர்வக்ஞ: ஸர்வகர்தா ச

ஸர்வஸேவ்யம் நமாமி தம் ॥

அனைத்துயிர்களின் உட்புலன்கள் வெளிப்புலன்களின் சக்தியைத் தாங்கி இயக்கிவரும் பகவான், உண்மையில் புலன்களின் தொடர்பே அற்றவர்; அனைத்தையும் படைத்தவர்; அனைத்தும் அறிந்தவர். எல்லோராலும் வணங்கப்படுகிற அவரை நான் வணங்குகிறேன்! (ஸ்ரீதரர்)]

உலகியல் தளைகளின் தொடர்பற்றவரே! தாங்கள் மாயையைக் கடந்தவர். ஆனால், தாங்கள் மாயையான பிரகிருதியுடன் திருவிளையாடல் புரிய நினைத்தபோதே, தங்களது கடைக்கண் நோக்கு கண்டு மாயை, அசைவன—அசையாதனவாகிய சரீரமுடைய ஜீவன்களைத் தோற்றுவிக்கின்றது. அப்பொழுது, முன்வினைப் பயன்களின் வாசனை கொண்ட லிங்க சரீரங்களுடன் கூடிய அனைத்துப் பிராணிகளும் தோன்றுகின்றன. தாங்கள் ஆகாயம் போன்று எங்கும் எதிலும் ஒரே மாதிரி வேறுபாடின்றிப் பரவி இருப்பதால், தங்களுக்கு வேண்டியவன்—வேண்டாதவன் என்பது இல்லை.§ சொல்லோ, மனமோ தங்களை எட்ட முடியவில்லை. தாங்கள், காரிய—காரண உருவான இவ்வுலகத் தொடர்பற்றவராக இருப்பதால், பார்வைக்கு இல்லாதவர்போல் சூன்யம்போல் தோற்றமளிக்கிறீர்கள். ஆனால், அந்தப் பார்வைக்குள் தாங்களே இயக்குனராக இருப்பதால், தாங்களே உண்மைப் பொருள். (29)

யதா2க்3நே: க்ஷுத்3ரா: விஸ்பு2லிங்கா3: வ்யுச்சரந்தி

ஏவமேவ அஸ்மாத் ஆத்மந: ஸர்வே ப்ராணா:

ஸர்வே லோகா: ஸர்வே தேவா: ஸர்வாணி பூ4தாநி

ஸர்வே ஏதே ஆத்மாந: வ்யுச்சரந்தி

சூடு (உஷ்ணம்) என்கிற ஒரே குணம் கொண்டதும், ஒப்பற்றதுமான தீயிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான தீப்பொறிகள் வெளியாவது போல், அனைத்திற்கும் ஆத்மாவான பரமனிடமிருந்து பொறிகளனைத்தும், பூமி முதலிய உலகங்களும் அதன் நுகர்ப்பொருட்களும், உலகங்களுக்கும் பொறிகளுக்கும் உரிய தேவதைகளும், ஈ, எறும்பு முதல் பிரும்மதேவர் வரையிலான அந்தக்கரண எல்லைக்குட்பட்ட ஜீவர்களும் தோன்றினர்.

§ 1. ‘வைஷம்ய நைர்க்4ருண்யே ந ஸாபேக்ஷத்வாத் ததா2 ஹி தர்ஶயதி’ — ப்ரும்மஸூத்ரம் 2/1/11/34

பகவான் இவ்வுலகைத் தோற்றுவிப்பவரானாலும் உலகின் தோற்றம், இருப்பு, அழிவை அனைத்துயிர்களின் செய்வினைக்கு ஏற்றவாறுதான் செய்கிறார். ஆதலால், அவருக்கு வேண்டியவன்—வேண்டாதவன் என்கிற குணமோ, கருணையற்றவர் என்ற பழிச்சொல்லிற்கு ஆட்படுதலோ இல்லை.

2. லோகவத்து லீலா கைவல்யம் । — ப்ரும்மஸூத்ரம் 2/1/11/33

உலகம் பலபடியாகக் காணப்படுகிறதே எனில், அது ஜீவர்களின் செய்வினைப் பயனின் பலபடியான உருவகமே! பரப்பிரும்மம், யோகமாயையோடு பிம்பம்—பிரதிபிம்ப பாவத்துடன் ஒன்றுசேரும்போது, உலகின் தோற்றம் முதலியன உண்டாகின்றன. இது அவரது திருவிளையாடல்.

3. ஸமோஹம் ஸர்வபூ4தேஷு

ந மே த்3வேஷ்யோஸ்தி ந ப்ரிய: ।

யே ப4ஜந்தி து மாம் ப4க்த்யா

மயி தே தேஷு சாப்யஹம் ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 9/29

எல்லா உயிரினங்களிலும் நான் ஒரே சமமாக நிறைந்துள்ளேன். எனக்கு வெறுக்கத்தக்கவன் (வேண்டாதவன்) இல்லை; வேண்டியவன் இல்லை. ஆனால், எவர்கள் பிரேமை கொண்டு பக்தியுடன் என்னை வழிபடுகிறார்களோ, அவர்கள் என்னிடமும், நான் அவர்களிடமும் காணக் கூடியவனாக இருக்கிறேன்.

4. வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான்அடி சேர்ந்தார்க்கு

யாண்டும் இடும்பை இல.

— திருக்குறள் 4

அஸத்3வா இத3மக்3ர ஆஸீத் । ததோ வை ஸத3ஜாயத । — தைத்திரீய உபநிஷத் 2/7/1

சூட்சும வடிவிலும் (கண்ணுக்குத் தோன்றாத வடிவம்), ஸ்தூல வடிவிலும் (கண்ணுக்குத் தோன்றும் வடிவம்) தோன்றுவதற்கு முன், ஜட—சேதன மயமான இவ்வுலகம், ‘அஸத்’தாக (புலப்படும்படியான உருவமற்றதாக) (பிரும்மத்தினுள்ளேயே) இருந்தது. அந்தக் கண்ணுக்குத் தோன்றாத நிலையிலிருந்துதான், இந்த ‘ஸத்’ (பெயர் உருவங்கொண்டு தோற்றமளிக்கும் ஜட—சேதனமான இவ்வுலகு) தோன்றியது.

[ஒப்புநோக்குக:—

த்வதீ3க்ஷணவஶக்ஷோப4

மாயாபோ3தி4தகர்மபி4: ।

ஜாதாந் ஸம்ஸரத: கி2ந்நாந்—

ந்ரு॒ஹரே பாஹி ந: பித: ॥

ஸ்ரீநரஸிம்மரே! தாங்கள் உலகைப் படைக்க வேண்டும் என்று எண்ணியதும் (கடைக்கண்ணால் பார்த்ததும்), கலக்கமடைந்த பிரகிருதியான மாயை (உறங்கிக் கொண்டிருந்த செயற்கருவிகளைக்) கர்மங்களை எழுப்பியது. அதனாலேயே உலகமாகிய ஜீவர்கள் தோன்றினார்கள். இப்பொழுதோ பிறப்பிறப்பு என்னும் சுழற்சியில் சிக்கித் தவிக்கிறோம். உலகின் தந்தையே! எங்களைக் காத்தருள வேண்டுகிறோம். (ஸ்ரீதரர்)]

பரமனே! தாங்கள் எங்கும், எதிலும், எப்போதும் ஒருபுடையாகவே — ரஸரூபமாகவே — இருப்பவர். ஆனால், ஜீவர்கள் எண்ணற்றவை; முற்றிலும் நித்தியமானவை; அழிவற்றவை; எங்கும் எதிலும் நிறைந்தவை என்று ஆகுமேயானால், அப்பொழுது அவைகள் தங்களுக்குச் சமமாகிவிடும். அப்பொழுது அவைகள் கட்டுப்பட்டவை, தாங்கள் கட்டுபவர் என்கிற நிலை நிற்காது. தாங்கள் அவைகளை நியமிக்கவும் (கட்டுப்படுத்தவும்) இயலாது. அவைகள் தங்களிடமிருந்தே உண்டாயின. தங்களைவிடத் தாழ்ந்தவை என்றிருந்தாலன்றோ, தாங்கள் அவைகளை அடக்கி ஆள முடியும்? ஆனால், ஜீவன்கள் அனைத்துமே (தங்களுடன் ஒன்றுபட்டதோ, பிரிந்ததோ என்பதனைத்துமே) தங்களிடமிருந்துதானே தோன்றியது? ஆகவே, தாங்கள் அவற்றின் தோற்றத்திற்குக் காரணமாக இருந்து, அவற்றைக் கட்டுப்படுத்துபவராக இருக்கிறீர்கள். உண்மையில், தாங்கள் அவற்றில் (ஒரே மாதிரி) சமமாகத்தான் இருக்கிறீர்கள். ஆனால், தங்களுடைய அந்தத் திருமேனி எப்படியுள்ளது? என்பதுதான் புரியவில்லை. ஏனெனில், தங்களை உள்ளபடி அறிந்தேன் என்று கூறுபவன், உண்மையில் தங்களைப் பற்றி அறியாதவனே. அவன், தன் அறிவுத்திறனால் அறிந்ததாகக் கூறுகிறான். தாங்களோ அறிவுக்கெட்டாதவராயிற்றே? அறிவு கொண்டு காணப்படும் பொருட்கள் அனைத்தும், அறிவின் வேறுபாடு கொண்டு பலபடியாகக் காட்சியளிக்கின்றன. ஆகவே, ஒவ்வொருவருடைய மதங்களும் (கொள்கைகளும்) ஒன்றுக்கொன்று முரணாகத் தெரிகின்றன. இறைவா! தாங்களோ அனைத்து மதங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவர். சுருதிகளாகிய எங்களுடைய கொள்கைப்படி, பரமேசுவரனான தங்களது திருவடிக்கமலங்களைச் சரணம் பற்றுவதொன்றே, பயமற்ற முக்தி பெறுவதற்கான சிறந்த வழி. (30)

[ஒப்புநோக்குக:—

யஸ்யாமதம் தஸ்ய மதம்

மதம் யஸ்ய ந வேத3 ஸ: ।

அவிக்ஞாதம் விஜாநதாம்

விக்ஞாதமவிஜாநதாம் ॥

— கேநோபநிஷத் 2/3

எவருக்கு ‘பிரும்மம் அறிவிற்கெட்டாதது’ என்ற நினைப்புள்ளதோ, அவருக்கு அது நன்கு அறியப்பட்டதாகிறது. எவருக்கு ‘பிரும்மம் அறியப்பட்டது’ என்ற நினைப்புள்ளதோ, அவர் அதை அறியவே இல்லை. ‘அறியப்பட்டது’ என்று நினைப்பவருக்கு அறியப்படாதது. ‘அறியேன்’ என்பவருக்கு அறியப்பட்டது!

அந்தர்யந்தா ஸர்வலோகஸ்ய கீ3த:

ஶ்ருத்யா யுக்த்யா சைவமேவாவஸேய: ।

ய: ஸர்வக்ஞ: ஸர்வஶக்திர்ந்ரு॒ஸிம்ஹ:

ஸ்ரீமந்தம் தம் சேதஸைவாவலம்பே3

ஸ்ரீநரஸிம்மரூபியான பரமனைச் சுருதிகள், கண்ணுக்குத் தோற்றமளிக்கும் இவ்வுலகின் அனைத்துப் பிராணிகளுக்கும் அந்தர்யாமி என்கின்றன. யுக்திகளும் அவ்வாறே நிச்சயிக்கின்றன. அவர் அனைத்துமறிந்தவர். அனைத்து சக்திகளும் ஒருங்கே கொண்டவர். அவரே பரமபுருஷன். அழகு அனைத்திற்கும் இனிமையான கொள்கலன். அவ்வாறான ஸ்ரீலக்ஷ்மிநரஸிம்மனை மனத்தால் சரணடைகிறேன்! (ஸ்ரீதரர்)]

ஜீவர்கள் அனைத்தும் தங்களிடமிருந்தே தோன்றின. தங்கள் பிரகிருதியும் புருஷனும் பிறப்பற்றவர்களே. தங்கள் சங்கல்பத்தின்படி ஜீவர்கள் தோன்றுகிறார்கள். உண்மையில் ஜீவர்களும் தங்களது அம்சமே (பிரதிபிம்பமே). என்றாலும் தாங்கள், கர்மவினைக்கு ஆட்பட்டுப் பிறப்பதில்லை என்று சொன்னால், அப்பொழுது உயிரினங்கள் பிறப்பது எவ்வாறு? உண்மையில் நீரில் குமிழிகள் கிடையாது. ஆனால், உபாதான காரணமான நீரில், நிமித்த காரணமான காற்று ஊடுருவிச் செல்வதால் நீரில் குமிழிகள் தோன்றுகின்றன. அதுபோல பிரகிருதியில் புருஷனையும், புருஷனில் பிரகிருதியையும் ஒன்றின் மேல் மற்றொன்றை ஏறிட்டுக் கற்பனைச் செய்வதால், ஜீவர்கள் பற்பல குணங்கள், பற்பல பெயர்கள் பெறுகின்றன. கடலில் கலக்கும் பற்பல பெயருடைய நதிகள், கடலில் கலந்ததும் பெயரற்றுப் போகின்றன. பற்பலப் பூக்களின் மகரந்தங்கள் ஒன்று சேர்ந்ததும், ‘தேன்’ என்ற ஒரே பெயர் பெறுகின்றன. அதேபோல் பிரளயத்தில் ஜீவர்கள் பற்பல குணங்கள், பற்பல பெயர்கள் அனைத்தையும் விடுத்துத் தங்களிடமே லயமடைகின்றன. ஆகவே, ஜீவாத்மாக்களின் வேறுபாடுகளும், தனித்த நிலையும் தங்களாலேயே கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த உண்மையை உணராமையாலேயே, அது தனிப்பட்ட சுதந்திரத்துடன் எங்கும் நிரம்பி நிற்பதாக எண்ணப்படுகிறது. (31)

யதா2 நத்3ய: ஸ்யந்த3மாநா: ஸமுத்3ரே

அஸ்தம் க3ச்ச2ந்தி நாமரூபே விஹாய ।

ததா2 வித்3வாந்நாமரூபாத்3விமுக்த:

பராத்பரம் புருஷமுபைதி தி3வ்யம் ॥

— முண்டகோபநிஷத் 3/2/8

பாய்ந்தோடும் நதிகள் கடலோடு கலந்தவுடன் தனது பெயர், வடிவம் முதலியனவற்றைத் துறந்து விடுகின்றன. அவ்வாறே, அறிவாளிகளான சான்றோர்கள் பரமனிடம் லயமாகி, தமது நாமரூபங்களை இழக்கிறார்கள்.

[ஒப்புநோக்குக:—

யஸ்மிந்நுத்3யத்3 விலயமபி யத்3

பா4தி விஶ்வம் லயாதெ3

ஜீவோபேதம் கு3ருகருணயா

கேவலாத்மாவபோ3தே4

அத்யந்தாந்தம் வ்ரஜதி ஸஹஸா

ஸிந்து4வத்ஸிந்து4மத்4யே

மத்4யேசித்தம் த்ரிபு4வநகு3ரும்

பா4வயே தம் ந்ரு॒ஸிம்ஹம் ॥

பிரளயத்திலும் (முக்தியிலும்), ஸுஷுப்தியிலும் (நித்யப் பிரளயமான தூக்கத்திலும்) ஜீவனுடனான லிங்க தேகமான இவ்வுடல் லயத்தை அடைந்தாலும், ஸம்ஸ்கார ரூபமாக மிக சூட்சுமமாக இருக்கத்தான் இருக்கிறது. பின், சிருஷ்டி காலத்திலும், ஜாக்ரதவஸ்தையிலும் (விழிப்பு நிலையிலும்) மறுபடியும் உற்பத்தியடைகிறது. குருவின் திருவருளால் தூய்மையான ஆன்மாவின் உண்மையறிவு பெற்றவுடன், பல நதிகளின் வேறுபாடு கடல் நடுவே தெரியாது ஒரே தண்ணீராகவே தெரிவதுபோல, ஆன்மாவிடத்திலே இப்பிரபஞ்சம் நாமரூபம் விடுத்து ஒன்றாக இணைவதை உணர முடிகிறது. அவ்வாறு ஆன்மரூபமாக, மூவுலகங்களுக்கும் குருவாக, உலகின் இருப்புக்கும் காரணமாக விளங்கும் பகவான் ஸ்ரீநரஸிம்மனைத் தியானிக்கிறேன். (ஸ்ரீதரர்)]

இறைவா! நீ பிறப்பு—இறப்பற்றவன். ஜீவர்கள் அனைவரும் தங்கள் மாயையில் மயங்கி பிரமையடைந்து உலகியற்சுழலில் சிக்கித் தவிக்கின்றனர். தங்களைத் தங்களிடமிருந்து தனிப்படுத்துவதாலேயே பிறப்பு—இறப்பு என்னும் சுழல் உண்டாகிறது. தாங்கள் ஒருவரே இந்தச் சுழலிலிருந்து மீட்பவர் என்பதையுணர்ந்த சான்றோர்கள், இந்த மாயை மயக்கத்தை நினைத்து பயந்து, முழுமையான பக்தியுடன் தங்களையே சரணமடைகின்றனர். பனி, வெயில், மழை என்கிற மூன்று பருவங்கள் கொண்ட காலச்சக்கரம், தங்களது புருவ நெறித்தலே. அது அனைவரையும் அச்சத்திற்குள்ளாக்குகிறது. தங்களைச் சரணடையாதவர்களை அது மேலும் மேலும் பயமுறுத்துகிறது. தங்களைச் சரணடைந்த பக்தனுக்கோ, பிறப்பிறப்பென்னும் சம்சார பயம் சிறிதும் இல்லை. (ஆகவே, இறைவா! தங்களைச் சரணமடைகிறோம்.) (32)

1. பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார்

இறைவன் அடிசேரா தார்.

— திருக்குறள் 10

2. ஸ வை பும்ஸாம் பரோ

4ர்மோ யதோ ப4க்திரதோ4க்ஷஜே ।

அஹைதுக்யப்ரதிஹதா

யயாऽऽத்மா ஸம்ப்ரஸீத3தி ॥

— ஸ்ரீமத்பாகவதம் 1/2/6

பயன் கருதாது எண்ணெய் ஒழுக்குபோல் இடைவிடாது இறைவனிடம் செய்யப்படும் பக்தி ஒன்றே, மனிதனது உயர்ந்த கடமை. அதனாலேயே ஆன்மாவான இறைவன் மகிழ்கிறான். (பயன் முக்தி பெறுவதுதானே.)

[ஒப்புநோக்குக:—

ஸம்ஸாரசக்ரக்ரகசைர்விதீ3ர்ண—

முதீ3ர்ணநாநாப4வதாபதப்தம் ।

கத2ஞ்சிதா3பந்நமிஹ ப்ரபந்நம்

த்வமுத்34ர ஸ்ரீந்ரு॒ஹரே ந்ரு॒லோகம் ॥

ஸ்ரீநரஸிம்மரே! இந்த ஜீவாத்மா, உலகியல் சுழற்சியான சக்கரத்தில் சிக்கித் துண்டுதுண்டாகிறது. பற்பலவாறான சம்சார பாவங்கள் என்னும் தீயில் வெந்து கருகிப் போகிறது. இவ்வாறு வருந்தும் ஜீவன் வருந்துவதாலோ, நின்னை அறியும் ஆவலாலோ, விருப்பத்தினாலோ அல்லது டாம்பீகத்தினாலோ, எவ்வாறோ உமது கருணைக்குப் பாத்திரனாகி, உம்மைச் சரணம் பற்றிவிட்டான். தாங்கள்தான் அவனை, எப்படியாவது காத்தருள வேண்டும். (ஸ்ரீதரர்)]

பிறப்பற்றவரே! எவ்வளவோ யோகிகள் பிராணாயாமத்தால் தங்கள் மூச்சையும், பொறி—புலன்களையும் அடக்கிக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்துள்ளனர். ஆனால் அவர்கள், சரியான பாதையைக் காட்டித் தரும் குருநாதரின் திருவடிக் கமலங்களைச் சரண் பற்றாமையால், இயற்கையிலேயே முரட்டுத்தனமும் சஞ்சலமும் உள்ள அவர்களது மனமாகிய குதிரை, அவர்களது கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாது பொறி—புலன்களைக் கலங்கச் செய்து, அலைக்கழித்துப் படிப்படியான இன்னல்களை ஏற்கும்படி செய்கிறது. அவர்களது சாதனைகள் பயனின்றி வீணாகின்றன. வீணிலே உழைப்பும் துன்பமும்தான் மிஞ்சுகிறது. அவர்களது நிலை, படகோட்டியில்லாது ஓட்டைப் படகில் கடலைக் கடக்க விரும்பும் வணிகனது நிலை போன்றதே. ஆகவே, மனக்குதிரையை அடக்க வேண்டுமெனில், ஆசானாகிற நல்ல குதிரைப்பாகன் தேவை. முக்தி இன்பம் பெற வேண்டுமெனில், குருதேவரைச் சரண்புக வேண்டும். அந்த குருநாதன் தாங்கள்தானே? (33)

[ஒப்புநோக்குக:—

ந்ரு॒தே3ஹமாத்3யம் ஸுலப4ம் ஸுது3ர்லப4ம்

ப்லவம் ஸுகல்பம் கு3ருகர்ணதா4ரம் ।

மயாநுகூலேந நப4ஸ்வதேரிதம் புமாந்

4வாப்3தி4ம் ந தரேத் ஸ ஆத்மஹா ॥

— ஸ்ரீமத்பாகவதம் 11/20/17

மானிட தேகமாகிய மரக்கலம் நற்பலன்கள் அனைத்தையும் பெற ஆதாரமானது; மிக்க முயற்சியினாலும் அடைதற்கரியது; இறையருளால் நம் இச்சையின்றிச் சுலபமாகக் கிடைத்துள்ளது; உறுதியானது. சரண் பற்றியதாலேயே மகிழ்ந்து நல்வழி காட்டும் ஆசார்யனே கப்பலோட்டி. நினைத்ததும் அருள்புரியும் நானே கப்பலை நகர்த்திச் செல்லும் அனுகூலமான காற்று. இவ்வளவு சாதனங்கள் கொண்ட இவ்வுடலாகிய தோணியைக் கொண்டு, உலகியல் கடலைக் கடந்து, கரையேறாத மனிதன் தன்னைத்தானே கொல்பவனாவான். தற்கொலை புரிந்து கொள்பவன் ஆவான்.

யதா3 பராநந்த3கு3ரோ ப4வத்பதே3

பத3ம் மநோ மே ப43வந்(ல்)லபே4த ।

ததா3 நிரஸ்தாகி2லஸாத4நஶ்ரம:

ஶ்ரயேய ஸௌக்2யம் ப4வத: க்ரு॒பாத: ॥

உயர்ந்த ஆனந்தமே வடிவான எனது குருநாதா! என் மனம் எப்போது உமது திருவடிகளில் பற்றுக் கொள்கிறதோ, அப்போதே தங்கள் கருணையால், பிற சாதனங்களைப் பெறுவதிலுள்ள துன்பம் களைந்து, பரமானந்தத்தைப் பெறுவேன்! (ஸ்ரீதரர்)]

தங்களையே சேவிப்பவனுக்கு, அனைத்து ஆனந்தமுமாக விளங்கும் தாங்கள் ஆத்மாவாக உள்ளபோது, தன் மக்கள், தன் உற்றார்—உறவினர், தன்னுடல், தன் மனைவி, சொத்து, வீடு, நிலம், உயிர், தேர் என இவற்றால் என்னதான் பயன்? ஆத்மாவான உமது சேவையில் ஈடுபட்டவனுக்கு இவற்றால் ஆவதுதான் என்ன? ‘சத்தியமான நிலைத்த ஆனந்தம் எது?’ என்று அறியாதவர்கள், மாதருடன் கூடி வாழ்வதில் ஆனந்தமுள்ளது என்று நினைத்து, அதில் ஈடுபடுகின்றனர். ஆனால், தானே அழிவதும், தானே சுவை குன்றுவதுமான அவற்றால், ஒருவனுக்கு எப்படி ஆனந்தம் தர இயலும்? (ஆகவே ஜீவாத்மா, பரமானந்த வடிவினரான தங்களையே சேவிக்க வேண்டும்.) (34)

[ஒப்புநோக்குக:—

4ஜதாம் ஹி ப4வாந்

ஸாக்ஷாத்பரமாநந்த3சித்34ந: ।

ஆத்மைவ கிமத: க்ரு॒த்யம்

துச்ச2தா3ரஸுதாதி3பி4: ॥

இறைவா! தங்களையே அண்டியிருக்கும் பக்தனுக்கு, ஆனந்தமே வடிவெடுத்த தாங்களே ஆத்மாவாக விளங்கும் பொழுது, சுவையற்ற மனைவி—மக்கள், செல்வம் முதலியவற்றால் யாது பயன்? (ஸ்ரீதரர்)]

முன்னுரை:— இவ்வாறு ஸத்குருவின் உபதேசத்தால், ‘இது ஸாரமுள்ளது, இது ஸாரமற்றது’ எனப் பகுத்தறிந்து, உலகியல் ஆசைகளை ஒதுக்கி, சான்றோர்களது இணக்கம் பெற்று, அதனால் நன்மையடையவே பெரியோர்கள் தீர்த்தயாத்திரை செய்கின்றனர் என்கிறார், இங்கு.

எல்லாவிதச் செருக்குகளையும் உதறித் தள்ளி, இவ்வுலகினரைத் தூய்மையாக்கும் சான்றோர்களே, உண்மையில் பரிசுத்தமாக்கும் (கங்கை முதலிய) உயர்ந்த தீர்த்தங்கள். ஏனெனில், அவர்களது இதயகமலத்தில் தாங்கள் குடியிருப்பதால் அவர்களது திருவடித் தாமரைநீர் அனைத்து பாவங்களையும் முத்தாபங்களையும் அழித்தொழிக்கிறது. இருப்பினும் அவர்கள், கங்கை முதலிய புண்ணிய நதிகளையும், பிருந்தாவனம் முதலிய புண்ணிய க்ஷேத்திரங்களையும், மகான்களுடைய ஆசிரமங்களையும் தரிசிக்கச் செல்கின்றனர். இறைவா! எவரொருவன் தன் முழு மனத்தையும் ஆனந்தமே வடிவெடுத்த, அனைத்தின் ஆன்மாவாக விளங்கும் தங்களிடமே ஒரு முறையாவது சமர்ப்பிக்கிறானோ, அவர் இவ்வுலகியல் வாழ்வாகிய மனைவி—மக்கள், செல்வம், வீடு முதலியவற்றில் சிக்குண்டு தவிக்க மாட்டார். ஏனெனில், இவைதானே ஜீவனின் அறிவு, வைராக்கியம், உறுதி, பொறுமை, அமைதி முதலிய குணங்களை அழிப்பன. அடியார்கள், தீர்த்தயாத்திரை என்னும் சாக்கில் தங்களது திருவிளையாடல் பற்றிய விளக்கங்களைக் கேட்டு, அதிலேயே மூழ்கித் தங்கள் திருவடிகளிலேயே களித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். (35)

[ஒப்புநோக்குக:—

ப்ராயேண தீர்தா2பி43மாபதே3ஶை:

ஸ்வயம் ஹி தீர்தா2நி புநந்தி ஸந்த: ॥

— ஸ்ரீமத்பாகவதம் 1/19/8

தீர்த்தயாத்திரை என்னும் பெயரில் சாதுக்கள் கங்கை முதலிய புண்ணிய நதிகளில் நீராடி, அதை மேலும் புனிதமாக்குகின்றனர்.

முஞ்சந்நங்க3தத3ங்க3ஸங்க3மநிஶம்

த்வாமேவ ஸஞ்சிந்தயந்

ஸந்த: ஸந்தி யதோ யதோ

3தமதா3ஸ்தாநாஶ்ரமாநாவஸந் ।

நித்யம் தந்முக2பங்கஜாத்3விக3லி—

தத்வத்புண்யகா3தா2ம்ரு॒த—

ஸ்ரோத:ஸம்ப்லவஸம்ப்லுதோ நரஹரே

ந ஸ்யாமஹம் தே3ஹப்4ரு॒த் ॥

அழகிய சிங்கரே! இவ்வுடல் மற்றும் இதற்காட்பட்ட மனைவி—மக்கள் முதலியோரின் தொடர்பை விடுத்து, இரவு—பகலெனப் பாராது தங்களையே சிந்தித்திருப்பேனாக. மும்மதங்களையும் ஆசைகளையும் களைந்தெறிந்த சாதுக்கள் வசிக்கும் இடங்களிலேயே நானும் வசிப்பேனாக. அவர்கள் திருமுகத் தாமரைகளிலிருந்து பெருகிவரும் தங்களது புண்ணியத் திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதையமுதமாகிய நதிகளின் பெருக்கில் தினம் தினம் மூழ்கித் திளைப்பேனாக. நரஸிம்மா! இனிப் பிறவாமலிருக்க அருள் புரியவேண்டும், ஐயா! (ஸ்ரீதரர்)]

இவ்வுலகம் ‘ஸத்’திலிருந்து தோன்றியதாதலால், இதுவும் ‘ஸத்’தானே? இது சரியான வாதமில்லை. ஏனென்றால், உலகத்தில் எண்ணற்ற வேற்றுமைகள் காணப்படுகின்றன. பல இடங்களில் (‘ஸத்’ இல்லாத) பொய்த் தோற்றமும் காணப்படுகிறது. ‘பொய்யைச் சத்தியம்’ என்று ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது. ஆனால், ஸத், அஸத் ஆகிய இரண்டும், ஜடப்பொருள், சேதனப்பொருள் ஆகிய இரண்டிலும் கலந்து காணப்படுகின்றன. உண்மையில் இப்படி இருக்கக்கூடியது அல்ல. ஆனால், இந்தத் தோற்றம் உலக நடைமுறையில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டாலும், பரமார்த்த பார்வையில் உண்மையானது அல்ல. உலக நடைமுறையில் உண்மையாக ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகிறதே? என்றால், இது கண்மூடித்தனமாக நெடுநாட்களாக வந்து கொண்டிருக்கிறது. ‘வைதிகக் கர்மாக்களை அனுஷ்டிப்பதன் பலன்கள் கூறப்பட்டிருக்கிறதே?’ என்றால், மக்களை நற்கர்மங்களைச் செய்வதற்குத் தூண்டுவதற்காகவே தவிர, அவைகள் நிலைத்த நற்பயனைத் தரும் என்பதால் அல்ல. பெரிய பெரிய வைதிகக் கர்மானுஷ்டானங்களைச் செய்து, பலனில் பற்றுக் கொண்டு, மதிமயங்கிப் போவதைத் தடுத்து, பரமாத்ம ஸ்வரூபத்தைத் தரிசிப்பதே குறிக்கோள் என்பதே அவற்றின் உட்பொருள். பலனில் பற்றுக் கொண்டு வைதிக அனுஷ்டானங்களைச் செய்பவர்கள், அந்தக் கர்மங்களிலேயே சிக்கிக் கொண்டு தவிக்கிறார்கள். அவர்கள் பரமாத்மாவைத் தரிசிப்பதில்லை. (36)

[ஒப்புநோக்குக:—

உத்3பூ4தம் ப4வத: ஸதோபி

பு4வநம் ஸந்நைவ ஸர்ப: ஸ்ரஜ:

குர்வத் கார்யமபீஹ கூடகநகம்

வேதோ3பி நைவம்பர: ।

அத்3வைதம் தவ ஸத்பரம் து

பரமாநந்த3ம் பத3ம் தந்முதா3

வந்தே3 ஸுந்த3ரமிந்தி3ராநுத

ஹரே மா முஞ்ச மாமாநதம் ॥

திருமகள் வணங்கும் ஸ்ரீஹரியே! சத்தியமே வடிவான தங்களிடமிருந்து தோன்றிய போதிலும், இந்தப் பிரபஞ்சம் உண்மையன்று. நடைமுறையில் கயிற்றில் பாம்பைக் காண்பது (இருட்டில் கயிற்றைப் பாம்பாகக் காண்பது) சத்தியமில்லை என்பது மட்டுமன்றி, அது பொய்யான ஒரு கற்பனையே. கள்ள நாணயங்கள் நடைமுறையில் எத்தனை எத்தனை உதவி செய்யத்தான் செய்கின்றன! ஆனால், அவை சத்தியமானவை அன்றே! ‘அக்ஷய்யம் ஹ வை’ என்னும் வாக்கியங்கள் கூறும் வேதமும், பிரபஞ்சத்தைச் சத்தியம் என்று கூறவில்லை. ஆகவே, தங்களது பரமானந்த வடிவான (திருமேனி) ஸ்வரூபம் இரண்டற்றது; அத்வைதமானது. நான் அந்தத் திருவடிகளை மகிழ்ச்சியோடு வணங்குகிறேன்! சரணமடைந்த என்னைக் கைவிட்டுவிட வேண்டாமப்பா! (ஸ்ரீதரர்)]

இவ்வுலகு, படைப்பிற்கு முன் இருக்கவில்லை; பிரளயத்திற்குப் பின்பும் இருக்கப் போவதில்லை; ஆகவே, இடையிலும் இருப்பதாகத் தோன்றுவது பொய்யல்லவா! இடைப்பட்ட காலத்தில் ஒப்பற்ற, இரண்டற்ற ஆனந்தமே வடிவான தங்களிடத்திலே இருப்பதாக (பொய்யாக)த் தோன்றுகிறது. ஆகவே வேதங்கள், இந்த உலகை மண்ணினால் வனைந்த குடம், இரும்பில் செய்த கத்தி, தங்கக் குண்டலம் என்று வர்ணிக்கின்றன. பெயரளவில் அவை அவற்றிற்கு ஆதாரமான மண், இரும்பு, பொன் ஆகியவற்றிலிருந்து தனித்து காணப்பட்டாலும், உண்மையில் அவை மண், இரும்பு, பொன்தானே. அதேபோல, பரமனிடம் ஏறிட்டு வர்ணிக்கப்படும் இப்பிரபஞ்சம், பெயரளவில் உலகமே தவிர, உண்மையில் பொய்யே, மனத்தின் கற்பனையே. உலக நடைமுறைக்காகவே அவை பெயரும் உருவும் பெறுகின்றன. அறிவாளிகளான சான்றோர்கள் அவையனைத்தையும், அவற்றின் செயல்களையும் பொய் என்று உணர்ந்து, அவற்றில் தங்களையே காண்கிறார்கள். ஏனெனில், அனைத்தினுள்ளும் ஒரே மாதிரியாக, தாங்கள்தானே ஊடுருவி நிற்கிறீர்கள். ஆனால் அறிவிலிகள், தங்களைக் காணாது உலகியல் பொருட்களையே காண்கின்றனர். அவற்றையே உண்மையெனவும் நம்புகிறார்கள். (37)

[ஒப்புநோக்குக:—

முகுடகுண்ட3லகங்கணகிங்கிணீ—

பரிணதம் கநகம் பரமார்த2த: ।

மஹத3ஹங்க்ரு॒திக2ப்ரமுக2ம் ததா2

நரஹரே ந பரம் பரமார்த2த: ॥

கிரீடம், குண்டலம், வளையல், கால்சதங்கை என்ற பெயரில் தங்கம் பற்பல வடிவமாகத் தோன்றிடினும், உண்மையில் (மூலத்தில்) அவையனைத்தும் தங்கமே. அதேபோல் மஹத் தத்துவம், அஹங்காரம், ஆகாயம், காற்று என்று பலவாறாகக் காணும் இந்தப் பிரபஞ்சமும், உண்மையில் தங்களிலிருந்து வேறுபட்டதன்று. (ஸ்ரீதரர்)]

இவ்வாறு இந்த ஜீவன் மாயையில் மயங்கி, அந்த மாயையை (அவித்தையை)த் தனதாக்கிக் கொள்ளும்போது, அதன் உண்மையான ஆனந்தம் முதலிய இயல்புகள் மறைகின்றன. முக்குணங்களில் தோன்றிய செயல்கள், புலன்கள், உடல்களில் சிக்கி அமிழ்ந்து விடுகிறது. தானும் மாயையாகவே ஆகிவிடுகிறது. பாம்பு தன் சட்டையை, ‘தனது’ என்று நினைக்காது உரித்துவிடுகிறது. அதுபோல் தாங்களும் அவித்தையான மாயையோடு தொடர்பின்றி, அதைத் தள்ளி விடுகிறீர்கள். ஆகவே, தங்களது ஐசுவரியங்கள் தங்களுடனேயே எப்போதும் நிலைத்து நிற்கின்றன. ஜீவனும் தங்களுடைய அம்சமாதலால் ஆனந்தவடிவினன்தான். ஆனால், ஜீவன் அற்பன். தனது ஆனந்தமயமான ஐசுவரியத்தை (உலகியலிலே மூழ்கி) இழந்துவிடுகிறான். தாங்கள் தங்களது மகிமையிலேயே நிலைத்து விளங்குகிறீர்கள். (38)

[ஒப்புநோக்குக:—

த்3வா ஸுபர்ணா ஸயுஜா ஸகா2யா

ஸமாநம் வ்ரு॒க்ஷம் பரிஷஸ்வஜாதே ।

தயோரந்ய: பிப்பலம் ஸ்வாத்3வத்தி

அநஶ்நந்நந்யோபி4சாகஶீதி ॥

— முண்டகோபநிஷத் 3—1—1

ஒரே மரத்தில் (ஜீவாத்மா, பரமாத்மா என்கிற) இரண்டு பறவைகள் மிகவும் நட்புடன் ஒன்றாக வசிக்கின்றன. அவற்றில் ஒரு பறவை (ஜீவாத்மா) அம்மரத்தின் இன்ப—துன்பங்கள் ஆகிய பழங்களை — கர்மவினைப்பயனை — நுகர்கிறது. மற்றொன்றோ (பரமாத்மா) சாப்பிடாமல் (நுகராமல்) பார்த்துக் கொண்டு மட்டும் இருக்கிறது. (ரிக்வேதம் 1—164/20)

ந்ரு॒த்யந்தீ தவ வீக்ஷணாங்க3ண—

3தா காலஸ்வபா4வாதி3பி4:

பா4வாந் ஸத்த்வரஜஸ்தமோகு3ண—

மயாநுந்மீலயந்தீ ப3ஹூந் ।

மாமாக்ரம்ய பதா3 ஶிரஸ்யதி—

4ரம் ஸம்மர்த3யந்த்யாதுரம்

மாயா தே ஶரணம் க3தோஸ்மி

ந்ரு॒ஹரே த்வாமேவ தாம் வாரய ॥

ஸ்ரீநரஸிம்மரே! தங்களது மாயையாகிற நர்த்தகி, தங்களது கடைக்கண்களாகிற அரங்கத்தில் காலம், ஸ்வபாவம் முதலியவற்றினால் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்னும் முக்குணமயமான பலபடியான பாவங்களை அபிநயம் செய்து, அழகாக நர்த்தனம் செய்கிறாள். ஆனால், (ஏற்கனவே உலகியலில் மூழ்கித்) தவிக்கும் என் தலை மேல் நின்று, என்னையும் வலுவில் ஆட்டி வைக்கிறாள். நான், தங்களைத்தானே சரணம் பற்றியுள்ளேன். ஆகவே, அந்த மாயையை விலக்கி, என்னைக் காத்தருள வேண்டுகிறேன். (ஸ்ரீதரர்)]

முன்னுரை:— வெளிநாட்டத்தைக் குறைத்து, பகவானை அடைகிற வழியில் செல்பவர்கூட, தான் முதலில் உண்டதையே வெளியே கக்கி, மறுபடியும் உண்கிற நாய்கள் போல் மறுபடியும் ஆசை வயப்படுகிறார்களே தவிர, பகவானை அடைவதற்கு முயல்வதில்லை.

பகவானே! உலகை வெளிப்படையாகத் துறந்தும், உள்ளத்தில் வேரூன்றிய காமத்தின் அடிவேரான துர்வாஸனைகளைக் களையாதவர்களது இதயத்தில், பகவானான தாங்கள் குடியிருந்தும், அவர்களால் தங்களை உணர முடிவதில்லை. தன் கழுத்திலணிந்த இரத்தின மாலையை மறந்து, பின் அதனைத் தேடுபவன், அது தன் கழுத்திலேயே இருப்பதை உணராதது போன்றது இது. புலன்களைத் திருப்திப்படுத்துவதில் மனத்தை ஆழ்ந்து பதித்த யோகிவேஷம் பூண்டவன், உலகியல் இன்பங்களில் வெறுப்புணர்வு கொண்டு துறவு மனப்பான்மை பெறாதவரை துன்பமே பெறுவான். அவனுக்கு இம்மையிலும் சுகமில்லை; மறுமையிலும் சுகமில்லை. துன்பத்திற்கு மேல் துன்பமே உண்டாகிறது. (39)

[ஒப்புநோக்குக:—

3ம்ப4ந்யாஸமிஷேண வஞ்சிதஜநம்

போ4கை3கசிந்தாதுரம்

ஸம்முஹ்யந்தமஹர்நிஶம்

விரசிதோத்3யோக3க்லமைராகுலம் ।

ஆக்ஞாலங்கி4நமக்ஞமக்ஞ—

ஜநதாஸம்மாநநாஸந்மத3ம்

தீ3நாநாத23யாநிதா4

பரமாநந்த3 ப்ரபோ4 பாஹி மாம் ॥

இறைவா! பிறரை ஏமாற்றும் எண்ணத்தோடு ஆடம்பரமாகத் துறவி வேடம் தரித்து, உலக மக்களை ஏமாற்றுகிறேனே? சிற்றின்பம் துய்ப்பதிலேயே நாட்டங்கொண்டு மயங்கி, அதை நினைத்தே கவலை கொள்கிறேனே? இரவு—பகல் என்று பாராது பணத்தைத் தேட நினைத்து, பலவிதமான வழிகளில் முயற்சி செய்து சோர்ந்து நினைவிழந்து தவிக்கிறேனே? தங்களது கட்டளைகளான சுருதி—ஸ்மிருதிகளை மதியாது தவறான பாதையில் செல்கிறேனே? அறிவிலிகளான மக்கள் என்னைக் கொண்டாடுவது கண்டு, ‘நான் ஒரு சான்றோன்’ என நானாகவே நினைத்துச் செருக்கி நிற்கிறேனே? இவ்வாறு செருக்கி நிற்கும் என்னைக் கருணை வள்ளலும், தீனர்களைக் காப்பவரும், பரமானந்தமே வடிவானவருமான தாங்கள்தான் காத்தருள வேண்டும். (ஸ்ரீதரர்)]

தங்களது உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறிந்தவன் — தங்கள் பக்தன் — தாங்கள் அளிக்கும் புண்ணிய—பாவ கர்மங்களின் பயனாகிய இன்ப—துன்பங்களைப் பொருட்படுத்துவதே இல்லை. அதை, தானே துய்ப்பதாகவும் நினைப்பதில்லை. அவன் அனுபவிக்கும் பொருள், அனுபவம் இரண்டையும் கடந்து நிற்கிறான். அப்பொழுது, ‘இதனைச் செய்’, ‘இதனைச் செய்யாதே’ என்று கட்டளையிடும் விதி—நிஷேதரூபமான அறநூல்களும் அவனிடமிருந்து ஒதுங்கி நிற்கின்றன. ஏனென்றால், அவைகள் ‘உடலையே ஆன்மா’ என நினைக்கும் அறிவிலிகளுக்காக வந்தவை. அவனும் தேகாபிமானத்தை விடுத்ததால், அதைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை. தங்களைப் பற்றிய ஞானமற்றவனும்கூட, ஒவ்வொரு யுகத்திலும் தாங்கள் திருவவதாரம் செய்து நடத்திய லீலைகளையும் குணங்களையும் செவியாரப் பருகித் தங்களை இதயகமலத்திலே இருத்திக் கொள்வானேயாகில், பாவ—புண்ணியங்களின் பயனான இன்ப—துன்பங்களையும், விதி—நிஷேத ரூபமான வேத வாக்கியங்களையும் கடந்து விடுகிறான். அவனுக்கும் தாங்கள் முக்தியையே அளிக்கிறீர்கள். தங்களை அடைவதுதானே சாஸ்திரங்களின் முடிந்த முடிவு. (தங்களை முற்றிலுமாக அறிந்த ஞானிகளும், பிரேமி பக்தர்களும் தவிர, மற்றவர் அனைவரும் சாஸ்திர அறநெறிகளுக்குள் கட்டுண்டுள்ளனர். அந்நெறிகளைத் தழுவாது, அதை ஒதுக்கி நிற்பதால் கீழ்நிலையை அடைகின்றனர்.) (40)

[ஒப்புநோக்குக:—

அவக3மம் தவ மே தி3ஶி மாத4

ஸ்பு2ரதி யந்ந ஸுகா2ஸுக2ஸங்க3ம: ।

ஶ்ரவணவர்ணநபா4வமதா2பி வா ந

ஹி ப4வாமி யதா2 விதி4கிங்கர: ॥

திருமகள் கேள்வனே! இன்ப—துன்பங்களுடைய தொடர்பை அறவே அறுத்தெறியும் தங்களைப் பற்றிய அனுபூதியை எனக்களிக்க வேண்டுகிறேன். கர்ம காண்டங்களில் கூறப்பட்ட, ‘செய், செய்யாதே’ என்கிற விதி—நிஷேதங்களுக்கு அடிமையாகாதவாறு தங்களது கல்யாண குணங்களைச் செவியாரப் பருகி, வாயாரப் பாடி, மனத்தாலே நினைத்து நினைத்து உருகி, இதயத்திலே தாரணையால் வீற்றிருக்கச் செய்யும் அன்பை, எங்களுக்குத் தந்தருள வேண்டுகிறேன். (ஸ்ரீதரர்)]

இறைவா! சுவர்க்கம் முதலிய உலகங்களின் அதிபதிகளாகிய இந்திரன், பிரும்மதேவர் முதலியவர்களும்கூடத் தங்களைப் பற்றிய உண்மையின் (ஸ்வரூபத்தின்) ஆழத்தையோ, எல்லையையோ அறிந்தாரில்லை. இதில் வியப்பென்னவெனில், தாங்களேகூட அதைப் பற்றி முழுவதும் சொல்ல முடியாது. ‘அதற்கு எல்லையே இல்லை’ என்னும்போது, அதை யார்தான் எவ்வாறு அறிய இயலும்? ஆகாயவெளியில் காற்றினால் அலைக்கழிக்கப்பட்ட தூசிக்கணங்கள் போல, தங்களுடைய திருவயிற்றில் ஒன்றுக்கொன்று பத்து மடங்கு பரப்புள்ள ஏழு ஆவரணங்கள் கொண்ட கோடி கோடி பிரம்மாண்டங்கள், கூட்டங்கூட்டமாகக் காலச்சக்கரத்தின் சுழற்சியில் சிக்கிச் சுற்றிச் சுற்றி வருகின்றன. அவையனைத்துமே ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒரே சமயத்திலன்றோ சுழன்று வருகின்றன! (இப்பொழுது சொல்லுங்கள்) தங்களது (பேராளுமைக்கு) எல்லைதான் எங்கு கிட்டும்? சுருதிகளாகிய நாங்களும், தங்களது ஸ்வரூபத்தை உள்ளவாறு வர்ணிக்க இயலவில்லை. தங்களைத் தவிர மற்றவைகளை ‘இது அல்ல, இது அல்ல’ என்று மறுத்தொதுக்கிச் சொற்களில்லாமையால், முடிவில் தங்களிடமே லயித்துவிடுகிறோம். ‘இல்லை, இல்லை’ என்பதற்கும் ஒரு முடிவில்லாததால், ஆரோபத்திற்கு (ஏற்றிக் கூறுவதற்கு) ஓர் அதிஷ்டானம் (இருப்பு) வேண்டுவதுபோல, நிஷேதத்திற்கும் (இல்லை என்பதற்கும்) ஓர் ஆதாரம் (இருப்பு) வேண்டுவதால், ‘இல்லை, இல்லை’ என்று கழித்து ஒதுக்குவதற்கு எல்லையாகத் தாங்களே இருப்பதால், தாத்பரியவிருத்தியால் தங்களிடமே முடிவடைகிறோம். (41)

[ஒப்புநோக்குக:—

த்3யுபதயோ விது3ரந்தமநந்த தே ந

ச ப4வாந்ந கி3ர: ஶ்ருதிமௌலய: ।

த்வயி ப2லந்தி யதோ நம இத்யதோ

ஜய ஜயேதி ப4ஜே தவ தத்பத3ம் ॥

எல்லையற்றவரே! பிரும்மதேவர், இந்திரன் முதலிய லோகபாலகர்களும் தங்களுடைய எல்லையைக் கண்டாரில்லை. தாங்களும் அதை அறியாதவரே. வேதங்களின் முகுடமணிகளாகிற உபநிடதங்களும் தங்களை உள்ளவாறு அறிந்தன இல்லை. அவைகளும் தங்களை உள்ளபடியே அறிவுறுத்தாது, ‘இதுவல்ல, இதுவல்ல’ என்று நிஷேத (ஒதுக்கித் தள்ளும்) வாயிலாக, தாத்பரிய விருத்தியைக் கொண்டுதான் தெளிவிக்கின்றன. அவைகள், ‘நமோ நம:’ (திரும்பத் திரும்ப வணக்கம் கூறுகிறேன்), ‘ஜய ஜய’ (போற்றி, போற்றி) என்று கூறியே சேவிக்கின்றன. ஆகவே, நானும் அதுபோலவே, ‘நமஸ்காரம்’ (வணக்கம்), ‘போற்றி’ என்று கூறியே, தங்களது திருவடிகளை உபாசனை செய்கிறேன். (ஸ்ரீதரர்)]

(சுருதி கீதை முற்றிற்று)

பகவான் ஸ்ரீநாராயண ரிஷி கூறுகிறார்—— (நாரதரே!) இவ்வாறு வேதங்கள், ஜீவனும் (ஆத்மாவும்), பிரும்மமும் (பரமாத்மாவும்) ஒன்றே என்று விளக்கமாகத் துதித்ததைக் கேட்ட பிரும்மதேவரின் புத்திரர்களான ஸநகாதி முனிவர்கள், ஆத்ம தத்துவத்தை நன்குணர்ந்து, இயல்பாகவே ஸித்த புருஷர்களாயிருப்பினும், ஸநந்தனரது உபதேசத்தைக் கேட்டு, உண்மை தத்துவத்தை அறிந்தவர்களாக, ஸநந்தனரைப் பெரிதும் பாராட்டினார்கள். (42)

ஸநகாதி முனிவர்கள் படைப்பின் தொடக்கத்தில் தோன்றியவர்கள். ஆகவே அவர்கள், அனைத்திற்கும் முன் பிறந்தவர்கள். வான்வழியே செல்லும் மகாத்மாக்களான (சான்றோர்களான) அவர்கள் இவ்வாறு வேதங்கள், புராணங்கள், உபநிடதங்கள் ஆகிய அனைத்தின் சாரத்தையும் சாராகப் பிழிந்தெடுத்து, ‘இந்தத் தத்துவமே அனைத்து சாஸ்திரங்களின் சுருக்கம்’ என அருளிச் செய்துள்ளனர். (43)

நாரதரே! தாங்களும் அவர்களைப் போல் பிரும்மதேவரின் மானஸிக புத்திரர்தானே. தாங்களும் அந்த ஆன்ம தத்துவச் செல்வத்திற்கு உத்தராதிகாரிதானே (பின் வரப்போகும் வாரிசுதானே). ஆகவே, தாங்களும் இந்தப் பிரும்மவித்தையை ஈடுபாடுடன் மனத்திலிருத்திக் கொண்டு, விருப்பம்போல் இவ்வுலகில் சுற்றி வரலாமே! இந்த ‘ஆன்மவித்தை’ மானிடவரின் அனைத்து ஆசைகளையும், முற்பிறவி வாஸனைகளையும் அழித்தொழித்து சாம்பலாக்க வல்லது; வறுத்த கடலை முளைக்காததுபோல, வாஸனைகளை வறுத்தொழித்துத் திரும்ப முளைக்காதவண்ணம் செய்பவை. (44)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! தேவரிஷி நாரதர் புலனடக்கமுள்ளவர் (நைஷ்டிகப் பிரம்மசாரி). ஆகவே, கேட்டதை மனத்தில் அவ்வாறே நிலைநிறுத்திக் கொள்பவர். அதனால், ஆன்மாவைப் பற்றிய உண்மைநிலையை அறிந்து, ஆன்மாவாகவே ஆனவர். ஆகவே, ஆனந்தமே பூரணமாக நிரம்பியவர். என்றும், எப்பொழுதும் ஆன்மாவைப் பற்றியே மனத்தில் நினைந்து நினைந்து நிற்பவர். ஆகவே, அவர் முனிவர். பகவான் ஸ்ரீநாராயண மகரிஷி உபதேசித்த ஆன்ம தத்துவத்தை மிகவும் சிரத்தையுடன் கேட்ட அவர், பின்வருமாறு கூறலானார். (45)

நாரதர் கூறுகிறார்—— “இறைவா! ஸத் சித் ஆனந்தமே வடிவெடுத்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தாங்களே. தங்களுடைய புகழ் மங்களமானது. உலகில் அனைத்து ஜீவராசிகளும் நலம்பெற வேண்டி, அவைகளுக்கு அருள்புரியவே, (திரும்பவும் அவை உலகியலில் மயங்கிப் பிறவி பெறுதலைத் தடுத்தருளவே,) மனங்கவர் திருவவதாரங்களைச் செய்கிறீர்கள். ஸ்ரீகிருஷ்ணா! தங்களை வணங்குகிறேன்!” (46)

நாரதர், இவ்வாறு ஆதிரிஷியான நாராயணரையும், மகாத்மாக்களான அவரது சிஷ்யர்களையும் வணங்கி, பின் என் தந்தையான வியாசரின் ஆசிரமத்திற்கு வந்தார். (47)

பகவான் ஸ்ரீவியாசரால் உபசரிக்கப் பெற்று, அவர் அளித்த ஆசனத்தில் அமர்ந்த நாரதர், நாராயணரிஷியின் திருவாயிலிருந்து தாம் கேட்டதனைத்தையும் அவருக்கு விளக்கினார். (48)

அரசே! பிரும்மமோ குணங்களற்றது (நிர்குணம்). அது மனத்திற்கும் சொல்லிற்கும் அப்பாற்பட்டது. இயற்கையான குணங்களின் தொடர்பற்றது. அவ்வாறான பிரும்மத்தைச் சுருதிகள் எவ்வாறு வர்ணிக்க இயலும்? மனம் எவ்வாறு அதைப் பற்ற முடியும்? என்பதுதானே உங்கள் கேள்வி. அதற்கு விடைதான் முன்பு ஸநந்தனர் வாய்மொழியாகக் கூறிய ‘சுருதி கீதை’ என்னும் வேதத் துதி. (இப்பொழுது புரிந்ததா? சுருதிகள் ஆன்மாவான, நிர்குணனான பகவானை எவ்வாறு வர்ணித்தன என்பது!) (49)

பரீக்ஷித் மன்னா! இந்த அகில உலகங்களையும் படைத்தவர் பகவான்தான். ஸமஸ்த ஜீவாத்மாக்களும் அனைத்துப் பேறுகளையும் பெற்றுய்ய, அவைகளை எவ்வாறு படைக்க வேண்டும், காக்க வேண்டும், பின் அழிக்க வேண்டும்? என்று நினைத்து நினைத்துத்தான் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழில்களையும் செய்கிறார். அனைத்தையும் நடத்திச் செல்பவரும் அவரே. ஒவ்வொன்றின் தொடக்கம், இடை, முடிவுகளில் அவரே இருக்கிறார். கண்ணிற்குத் தோன்றாத பிரகிருதி (மாயை) ஜீவன் — இவர்களுக்குத் தலைவரும் அவரே. அவரே இவ்வுலகைப் படைத்து, ஜீவனாக அதனுள் நுழைந்து விளங்குகிறார். ஜீவன், பரப்பிரும்மத்தின் ஓர் அம்சம் (திவிலை). ஆகவே, அது ரிஷி ஸ்வரூபமே. அது தங்குவதற்கென்றுதான் பகவான் இவ்வுடலை ஆக்கித் தந்தார். அதை ஆட்டிப் படைப்பவரும் அவர்தானே. பரப்பிரும்மத்தின் தத்துவமுணர்ந்த ஜீவன், மாயையைக் கடந்து, தனது உண்மை நிலையான பரப்பிரும்மத்தை அடைகிறான். ஒருவனுக்கு (ஸுஷுப்தியில்) அயர்ந்த தூக்கத்தில், இந்த ஐம்பூதங்களின் ஆக்கமான உடல் தெரிவதில்லை. அதுபோலத்தான், இறைவனையே எப்பொழுதும் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் பக்தனுக்கு, மாயையின் படைப்பான இவ்வுலகமும் அதில் உள்ள பொருட்களும் தெரியாது. ஆகவே, முக்தியடைய எளிய வழி, இறைவனை அனவரதமும் (இடைவிடாது) சிந்தித்திருப்பதே! அவரே முக்தி திருமேனியன்! ஆதலால், அவரை நினைந்துருகுவதே முக்தி பெறும் வழி. அதனால், பிறப்பிறப்பென்னும் சுழற்சி அழிகிறது. அவன் பயத்தைக் களைபவனன்றோ! ஆகவே, அந்த ஸ்ரீஹரியையே எப்பொழுதும் வழிபட வேண்டும். அதுவே நலம் பெறும் எளிய வழி! (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எண்பத்தேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எண்பத்தெட்டாவது அத்தியாயம் — சிவபெருமான் சங்கடத்திலிருந்து விடுபடுதல்

அரசன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— சிவபெருமான் உலகியல் போகப் பொருட்கள் அனைத்தையும் தவிர்த்தவர். ஆனால், அவரை வழிபடுகிற தேவரும் அசுரரும் மனிதரும் செல்வச்செழிப்புடன் இன்பத்தை அனுபவிப்பவர்களாக இருக்கின்றனர். ஆனால், மகாலக்ஷ்மியின் கணவரான பகவான் ஸ்ரீஹரியை வழிபடுபவர், அவ்வாறு செல்வமும் போகமும் பெறுவதில்லையே? (1)

தியாகத்தையும் போகத்தையும் கொண்டு நோக்கினால், நேர்மாறான செயல்கள் கொண்ட பகவான் இருவரையும் வழிபடுபவரிடையே பயனிலும் மாறுபட்ட நிலையுள்ளதே? அதாவது, அனைத்தையும் ஒதுக்கிவிட்ட தியாகியை வணங்குவதால் செல்வமும், செல்வந்தரை வணங்குவதால் தியாகமும் வருகிறதே? அது பற்றி எமக்குச் சந்தேகம் இருப்பதால், அதனை அறிய விரும்புகிறோம். (2)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரமசிவன் எப்பொழுதும் தன் சக்தியுடன் இருப்பவர்; சத்துவம் முதலிய முக்குணங்கள் கொண்டவர்; அஹங்கார தத்துவத்தின் தலைவர். அஹங்கார தத்துவம் வைகாரிகம், தைஜஸம், தாமஸம் என மூவகைப்படும். (3)

அந்த மூவகையான அஹங்காரத்திலிருந்து மனம், செயற்புலன்கள் ஐந்து, அறிவுப் புலன்கள் ஐந்து, ஐம்பெரும் பூதங்கள் ஆகிய பதினாறு விகாரங்கள் தோன்றின. இவற்றின் அதிஷ்டான தேவதைகளின் ஏதாவது ஒரு சக்தியை உபாசிப்பவர், எல்லாச் செல்வங்களையும் பெறுவர். (4)

பகவான் ஸ்ரீஹரியோ, சத்துவம் முதலிய குணங்களற்றவர்; நிர்குணர்; பிரகிருதிக்கு அப்பாற்பட்டவர்; புருஷோத்தமர்; எல்லாமறிந்தவர்; எல்லோரது உள்ளங்களின் சாட்சி; கூடவே இருந்து பற்றற்று கண்காணிப்பவர். அவரை வழிபடுபவனும் குணங்களைக் கடந்தவனாக (நிர்குணனாக) ஆகிறான். (5)

அசுவமேத யாகம் முடிந்ததும் உனது பாட்டனார் தர்மபுத்திரர் பகவானிடமிருந்து அனைத்து தர்மங்களைப் பற்றிக் கேட்டறிந்தபின், அச்சுதன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் இதைத்தான் கேட்டார். (6)

மக்கள் நலன் கருதியே யது குலத்தில் தோன்றிய பிரபுவான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், மேலும் கேட்க விரும்பிய தர்மபுத்திரருக்கு மகிழ்ச்சியோடு இவ்வாறு பதிலுரைத்தார். (7)

பகவான் கூறுகிறார்—— “நான் யாருக்கு அருள்புரிய விரும்புகிறேனோ, அவனது செல்வத்தை மெல்ல மெல்லப் பறிப்பேன். செல்வம் இழந்து மிகவும் வாடிய ஏழையான அவனை, அவனது சுற்றத்தார் கைவிடுவார்கள். (8)

அப்போது, மறுபடியும் செல்வத்தைச் சேமிக்க முயன்று, அந்த முயற்சியும் பயன் தராது மனமுடைந்து வெறுப்படைந்து, என்னைச் சார்ந்த பக்தர்களுடன் நட்புக் கொள்வான். அப்போதுதான் அவனுக்கு நான் அருள்புரிவேன். (9)

பரம்பொருள், எல்லாவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்ட நுட்பமான தத்துவம்; பேரறிவுமயமானது; ஸத்தானது; முடிவற்றது. அதனால், அதனை வழிபடுவது எளிதல்ல. ஆகவே, பரம்பொருளான என்னைவிட்டு, என்னுடைய வேறு வடிவங்களான வெவ்வேறு தெய்வங்களை மக்கள் வழிபடுகின்றனர். (10)

அவ்வாறு எளிதில் திருப்தியடைகிற தேவர்களிடமிருந்து ராஜ்ய லக்ஷ்மியைப் பெற்றவர்கள், செருக்கும் திமிரும் கலக்கமும் கொண்டு வரம் தந்த தேவதையை மறப்பதுடன் அவமதிக்கவும் செய்கின்றனர்.” (11)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! பிரும்மா, விஷ்ணு, பரமசிவன் மூவரும் சாபமும் வரமும் தரவல்லவர்கள். பிரும்மனோ, சிவனோ விரைவிலேயே சாபம் தருவதும் அருள்வதும் உண்டு. ஆனால் விஷ்ணுவோ அவ்வாறல்ல. (12)

விருகாசுரனுக்குச் சிவன் வரமளித்து, பின்னர் சங்கடம் அடைந்தார் என்கிற ஒரு பழைய வரலாற்றை இதற்குச் சுட்டிக்காட்டுவர், பெரியோர். (13)

சகுனியின் புதல்வன் தீய எண்ணம் கொண்ட விருகன் என்ற அசுரன். ஒருசமயம் நாரதரை வழியில் கண்டு, “பிரும்மா, விஷ்ணு, பரமசிவன் — இம்மூன்று தேவர்களிடையே எளிதில் மனமகிழ்ச்சியடைபவர் யார்?” எனக் கேட்டான். (14)

“கைலாயவாசன் சிவபெருமானை வழிபடு. உடனே, உன் விருப்பம் நிறைவேறும். குறைவான குணத்திலும் மகிழ்வார். தவறு சிறிதெனினும் கோபிப்பார். துதி பாடகர்கள் போன்று தன்னைத் துதித்த இராவணனுக்கும் பாணனுக்கும் இணையற்ற செல்வம் வழங்கி, பின்பு பெரும் சங்கடமடைந்தார்” என நாரதர் பதிலுரைத்தார். (15—16)

இவ்வாறு நாரதர் வழி கூறவே, அந்த அசுரன் கேதாரம் சென்று, அக்னியைத் தனது ஒருமுகமாகக் கொண்ட பரமசிவனைக் குறித்து, தன் உடலிலிருந்து மாமிசத்தை அறுத்தெடுத்து, அக்னியில் ஹோமம் செய்தான். (17)

இவ்வாறு ஆறு நாட்கள் பகவானை வேண்டியும் பகவத் தரிசனம் கிடைக்காததால் வெறுப்புற்று, ஏழாவது நாளன்று கேதார தீர்த்தத்தில் நீராடி, நனைந்த கேசங்களுடன் கூடிய தன் தலையைக் கத்தியால் வெட்டி, ஹோமம் செய்யத் தொடங்கினான். (18)

தற்கொலை செய்து கொள்பவனை உலகினர் இரக்கங்கொண்டு காப்பதுபோல், கருணைமிக்க பரமசிவன் யாக அக்னியிலிருந்து வெளிப்படும் மற்றொரு அக்னிபோல் எழுந்து, தன் இருகைகளால் அவனது இருகைகளையும் அரவணைத்துத் தடுத்தார். அவரது திருக்கைபட்டதும் அவனது வெட்டப்பட்ட உடல் மீண்டும் முன்போல் நிறைவுற்றது. (19)

“அன்பனே! போதும் போதும். விரும்பிய வரம் கேள். நீ விரும்பியதைத் தருகிறேன். என்னை அண்டியவன் தண்ணீர் மட்டும் அளித்தாலும்கூடத் திருப்தியடைவேன். வீணே உன் உடலைச் சிதைத்துக் கொண்டாயே, பரிதாபம்” என்று அவனிடம் கூறினார். (20)

“நான், எவன் தலையில் கை வைக்கிறேனோ, அவன் உடனே உயிரைத் துறக்க வேண்டும்” என அந்தக் கொடிய பாவி, உயிரினமனைத்தும் பயமடையும்படியான வரம் கேட்டான். (21)

பரதகுலத்தரசே! அதனைக் கேட்ட பகவான் ஸ்ரீருத்ரர், முதலில் சற்றே மனம் நொந்தவராகி, பின் சிரித்துக் கொண்டே அவ்வாறான வரம் பெற அவன் தகுதியற்றவனாயினும், பாம்பிற்கு அமுதம் அளிப்பதுபோல், ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என வரமளித்தார். (22)

இவ்வாறு வரம் பெற்ற அந்த அசுரன், ‘நான், கௌரியைப் பறிப்பேன்’ என ஆசை கொண்டான். பெற்ற வரத்தைச் சோதிப்பதற்காக சிவனது தலையிலேயே தன் கையை வைக்க முற்பட்டான். சிவனும் தான் செய்த தவற்றை உணர்ந்து பயந்தார். (23)

அவனால் துரத்தப்பட்ட சிவன் பயந்து நடுங்கி, மண், விண் மற்றும் நாற்றிசைகளின் எல்லை வரை ஓடியும், அந்த அசுரன் தன்னைப் பின்தொடர்வதைக் கண்டு, வடக்கு நோக்கி ஓடினார். (24)

இந்திரன் முதலிய லோகபாலகர்கள் செய்வதயறியாது மௌனமாக இருந்தனர். முடிவில் பரமன், மாயையான இருளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒளிமயமான ஸ்ரீவைகுண்டம் அடைந்தார். (25)

தனக்குத் தீங்கு செய்பவனையும் தண்டிப்பதை விடுத்து, அமைதியுடன் உள்ள சான்றோர்கள் அடைக்கலம் பற்றும் ஸ்ரீநாராயணன் அங்குதானே உள்ளார்! அங்கு சென்ற ஜீவன் பூமிக்குத் திரும்பி வருவதில்லை! (26)

பக்தர்களின் துன்பங்களைக் களையும் பகவான், அவ்வாறு துன்பத்துடன் ஓடி வரும் சிவனை வெகுதொலைவிலிருந்தே கண்டு, தனது யோகசக்தியால் பிரம்மசாரியாக அரையில் முஞ்சி தர்ப்பத்தினாலான அரைஞாண் கட்டி, மேனியில் கிருஷ்ண மான்தோல் போற்றி, கையில் பலாச தண்டமும் ஜபமாலையும் ஏந்தி, அக்னி போன்ற ஒளியோடு கையில் தருப்பை பவித்திரமணிந்து, பரமசிவனைத் துரத்தும் அசுரனுக்கெதிரில் தோன்றி, மிக்க வணக்கமாக அவனை வணங்கினார். (அல்லது மிக வணக்கத்துடன் கூடினவன்போல அவனை வணங்கச் செய்தார்.) (27—28)

பகவான் கூறுகிறார்—— “சகுனியின் மகனான விருகனே! நீர் வெகுதூரத்திலிருந்து வந்ததால் களைப்புற்றிருக்கிறீர்கள். சிறிது இளைப்பாறுங்கள். இந்த உடல்தானே எல்லா விருப்பத்தையும் பொழிவது. (அதற்குக் கஷ்டம் தரக்கூடாது.) வல்லவரே! நீர் செய்யவிருப்பதை நாங்கள் கேட்கலாமானால் கூறுங்கள். ஏனெனில், பொதுவாக உலகில் மாந்தர், உதவுபவர் மூலமே தம் காரியங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்வர்.” (29—30)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அமுதம் பொழிவது போன்ற இனிய சொற்களால் பகவான் இவ்வாறு கேட்கவே, களைப்பு நீங்கிய விருகாசுரன், இதுவரை நடந்தது முழுவதும் அவரிடம் கூறினான். (31)

பகவான் கூறுகிறார்—— “அப்படியானால் அவரது வாக்கை நாம் நம்புவதற்கில்லை. தக்ஷன் சாபத்தால் அவர் பிசாசாகி, பிரேதங்களுக்கும் பிசாசருக்கும் தலைவராகவன்றோ இருக்கிறார். (32)

தானவ அரசே! தாங்கள் இவ்வளவு சிறப்புற்றவராக இருந்தும், இந்தச் சிறியவர் சொல்லில் நம்பிக்கை கொள்கிறீர்களே! (இப்படி அவர் பயந்து ஓடி வந்தது கண்டும்) நீங்கள், அவரை ‘ஜகத்திற்கு குரு’ என்று எண்ணி, அவரது வார்த்தையை நம்புவதாக இருந்தால், உடனே தங்கள் தலையிலேயே கை வைத்துச் சோதித்துப் பாருங்களேன். (33)

தானவரில் சிறந்தவரே! அப்போது சிவனது வாக்கு ‘பொய்’ எனத் தெரிந்துவிடும். அப்போது பொய் பேசிய சிவனைக் கொன்றுவிடு. ஏனெனில், அப்போதுதானே மறுபடியும் பொய் பேசாதிருப்பார்?” (34)

இவ்வாறு உள்ளத்தைக் கவர்கிற பகவானின் அற்புதமான இனிய வார்த்தைகளால் அறிவு பேதலித்துத் தன்னை மறந்த தீயபுத்தி கொண்ட அசுரன், தன் தலையிலேயே கையை வைத்துக் கொண்டான். (35)

அதே நொடியில் (வஜ்ராயுதத்தால்) இடி தாக்கப்பட்டவன்போல் தலை பிளந்து விழுந்து இறந்தான். உடனே ‘ஜய, ஜய’ என்ற வெற்றி முழக்கமும், ‘வணக்கம், வணக்கம்’ என்ற ஒலியும், ‘நன்று, நன்று’ என்ற கோஷமும் வானில் எழுந்தது. (36)

பாவியான விருகாசுரன் இறந்ததும், தேவர்களும் ரிஷிகளும் பித்ருக்களும் கந்தர்வர்களும் பூமாரி பொழிந்தனர். சிவன், தன் சங்கடத்திலிருந்து விடுபட்டார். (37)

அப்போது புருஷோத்தமரான பகவான், துயரிலிருந்து விடுபட்ட சிவனைப் பார்த்துக் கூறலானார்—— “தேவதேவனே! மகாதேவனே! இந்தப் பாவி, தனது பாவச்செயலாலேயே அழிந்தான். பெரியோர்களிடம் தவறு செய்யும் எவர்தான் நலம் பெற முடியும்? உலகின் ஈசனும் குருவுமான தங்களிடம் தவறு செய்தவன் எவ்வாறு நலமுடன் இருப்பான்?” (38—39)

பகவான் எல்லையற்ற சக்தி நிரம்பிய பெருங்கடல். அவரது திறன் சொல்லிற்கும் மனத்திற்கும் எட்டாதது. அந்த பரமாத்மாவான ஸ்ரீஹரி, சிவபெருமானைச் சங்கடத்திலிருந்து விடுவித்த கதையைச் சொல்பவனும் கேட்பவனும் சம்சார பயமும், பகைவர் பயமும் நீங்கப் பெறுவான். (40)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எண்பத்தெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எண்பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — பிருகு முனிவரின் சோதனை

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! சரஸ்வதி நதிக்கரையில் முனிவர்கள் ஸத்ரயாகம் செய்தனர். பிரும்மா, விஷ்ணு, சிவன் என்ற மும்மூர்த்திகளில் ‘எவர் பெரியவர்?’ என்று அவர்களுக்குள் ஒரு சர்ச்சை நடந்தது. (1)

அரசே! அது பற்றித் தெரிந்து கொள்ள விரும்பிய அவர்கள், பிரும்மதேவரின் புத்திரரான பிருகு முனிவரை அனுப்பினர். அவரும் பிரும்மதேவரின் சபைக்குச் சென்றார். (2)

பெருமையைச் சோதிக்க விரும்பிய பிருகு முனிவர், பிரும்மதேவரை வணங்கவோ, துதிக்கவோ இல்லை. (உடனே,) பிரும்மா தன் ஒளியால் (தேஜஸ்ஸால்) கொதித்தெழுந்து, அவரிடம் கோபம் கொண்டார். (3)

சர்வேசனான அந்த பிரும்மதேவர், தம் மகனிடம் தனக்குள் எழுந்த கோபத்தைத் தன் பிள்ளை என்ற எண்ணத்தால், ‘நீர் கொண்டு நெருப்பைத் தணிப்பதுபோல்’ தணித்துக் கொண்டார். (4)

பின், பிருகு முனிவர் அங்கிருந்து கைலாயம் சென்றார். அங்கு உலகமெல்லாம் கொண்டாடும் மகாதேவர் எழுந்து சந்தோஷத்துடன் தன் சகோதரனான பிருகு முனிவரை அணைத்துக் கொள்ள, தன் இரு கைகளை விரித்துக் கொண்டு வந்தார். (5)

‘நீர் உலகியல் நெறிக்கும், வேத நெறிக்கும் ஒவ்வாத வழியில் செல்கிறீர்’ என்று கூறி, பிருகு முனிவர் அவர் தன்னைத் தழுவுவதற்கு இணங்கவில்லை. அதனால் கோபமடைந்த பரமசிவன், கடூரமான பார்வையுடன் சூலத்தை எடுத்து, அவரைத் தாக்க முற்பட்டார். (6)

பார்வதிபிராட்டியார் அவர் கால்களில் விழுந்து, இன்சொற்களால் அமைதியடையச் செய்தாள். பின்னர், பிருகு முனிவர், பகவான் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் இருக்குமிடமான ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்றார். (7)

மகாலக்ஷ்மியின் மடியில் தலைசாய்த்துப் படுத்திருந்த ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் திருமார்பில் காலால் உதைத்தார். உடனே, நல்லோரின் புகலிடமான ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு லக்ஷ்மிதேவியுடன் எழுந்து, தன் கட்டிலிலிருந்து இறங்கித் தலைதாழ்த்தி முனிவரை வணங்கி, “அந்தணரே! தங்கள் வரவு நல்வரவாகுக! இந்த ஆசனத்தில் நொடி நேரம் அமர்க! பிரபுவே! தாங்கள் வந்ததை உணராத, எங்களது தவற்றைப் பொறுத்துக் கொள்ள வேண்டும். (8—9)

முனிவர் பெருமானே! தங்கள் திருவடிகள் மிகவும் மென்மையானவை” என்று கூறிக் கொண்டே, அந்தணரின் பாதங்களைத் தன் கைகளால் பிடித்துவிட்டார். (10)

புண்ணிய தீர்த்தங்களுக்குப் புனிதத்தன்மை தருகிற தங்கள் பாததீர்த்தத்தால் என்னையும், இவ்வைகுண்டத்தையும், என்னைச் சார்ந்த லோகபாலகர்களையும் தூய்மைப்படுத்த வேண்டுகிறேன். (11)

பகவானே! தங்கள் திருவடிகள் தீண்டியதால் என் பாவம் நீங்கிற்று. இன்றுதான் நான் மகாலக்ஷ்மிக்கு நிலையான ஸ்தானமானேன். தங்கள் திருவடிகள் என் மார்பில் பட்டதால் உண்டான மச்சத்தில், மகாலக்ஷ்மி நித்யவாசம் செய்யப் போகிறாள்.” (12)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மகாவிஷ்ணு இவ்வாறு கூறியதும், பிருகு முனிவர் அவரது கம்பீரமான சொற்களால் மனம் மகிழ்ந்து, அமைதியுற்று, பக்தியால் மெய்மறந்து, கண்ணீர் மல்க ஒன்றும் பேசாமலிருந்தார். (13)

அரசே! பிருகு முனிவர் திரும்ப ஸத்ர வேள்விச்சாலைக்கு வந்து, பரப்பிரும்மத்தைப் பற்றி ஆராய்ந்து வருகிற முனிவர்களிடம் பிரும்மதேவர், பரமசிவன், ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஆகிய மூவருலகிலும் தான் கண்டதை முழுவதுமாகத் தெரிவித்தார். (14)

முனிவர்கள் அதனைக் கேட்டதும் வியந்து, ஐயம் நீங்கி, அமைதியும் காக்கும் தகைமையும் குடிகொண்ட ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவே மேலானவர் என ஏற்றனர். (15)

அந்த பகவானிடமிருந்தே பகவத் தர்மமும், ஞானமும், அதோடு இணைந்த வைராக்கியமும், அணிமா முதலிய எட்டு ஸித்திகளும், பாவத்தை நீக்குகிற புகழும் தோன்றுகின்றன! (16)

பிறரைத் துன்புறுத்தும் தீய எண்ணத்தைத் துறந்தவர்களும், பெற்றதைக் கொண்டு மனநிறைவு கொண்டவர்களும், பகவான் ஒருவரையே விரும்புவதால், விண்ணுலகம், நரகம், வீடுபேறு முதலியனவற்றில் சமபாவனை கொண்டவர்களும், ‘யான், எனது’ என்ற பற்றற்றவர்களும், சூதுவாது அறியாதவர்களுமான முனிவர்களுக்கு, அந்த பகவானையே முக்கியமான பற்றுக்கோலாகக் கூறுகின்றன, அறநூல்கள். (17)

சத்துவ குணமே, அவரது விருப்பத்திற்குரிய திருமேனி. அந்தணர்களே, மனத்திற்குப் பிடித்த தேவதைகள். அமைதிமிக்க அறிவாளிகள் எவ்விதப் பயனையும் கருதாது, இவரையே வழிபடுகின்றனர். (18)

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்கள் கொண்ட அவரது மாயை, அவர் வடிவமாகவே முறையே தேவர்களையும் அசுரர்களையும் ராட்சஸர்களையும் படைத்தது. இவற்றில் சத்துவ குணமே அவரை அடையச் சிறந்த வழியும், நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் தரவல்லது. (19)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— சரஸ்வதி நதிக்கரையில் வாழ்ந்த முனிவர்கள், உலக மக்களின் ஐயத்தைப் போக்கவே, இவ்வாறு செய்தனர். அவர்களும் பரமபுருஷனான பகவானது திருவடித்தாமரைகளில் சேவை செய்து நற்கதியடைந்தனர். (20)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு வியாசரின் புதல்வரான ஸ்ரீசுகரின் திருமுகமாகிற தாமரை மலரினின்று, சம்சார பயத்தைப் போக்கும் மணம் கொண்ட அமுதமொத்த பகவானின் புகழ் பாடும் இந்தச் சரிதம் வெளி வந்தது. உலகியலின் நீண்ட பயணத்தில் வாழும் ஒருவன், இதனைக் காதுகளால் பருகுவானேயானால், வாழும் வழியில் சுற்றித் திரிந்ததாலான களைப்பை, அவன் நீக்கிக் கொள்ளலாம். (21)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரதகுலச்செம்மலே! ஒரு சமயம் துவாரகையில், ஓர் அந்தணப் பெண்மணி பெற்ற பிள்ளை, பிறந்து பூமியைத் தொட்டதும் இறந்தது. (22)

அந்த அந்தணர், இறந்த குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு அரண்மனை வாயிலில் கிடத்தி, துயரம் மிகுந்து மனம் நொந்து புலம்பிக் கொண்டே இவ்வாறு சொன்னார்—— “அந்தணரை வெறுப்பவன், வஞ்சகன், பேராசைக்காரன், சிற்றின்பத்தில் ஈடுபட்டவன் ஆகிய க்ஷத்திரியப் பதரான அரசனின் தவறான செயலால்தான் என் குழந்தை இறந்தது. பிறரைத் துன்புறுத்துவதில் மகிழ்ச்சியுடன் ஈடுபடுபவனும், ஒழுக்கம் கெட்டவனும், புலன்களை அடக்காதவனுமான அரசனை அண்டி வாழ்கிற மக்கள், ஏழையாக நித்தம் நித்தம் துயருறுபவராக வாடுவர்.” (23—25)

இவ்வாறே அந்த உத்தம அந்தணர், தனது இரண்டாவது குழந்தையும், மூன்றாவது குழந்தையும் பிறந்ததும் இறக்கவே, முன்போலவே இறந்த குழந்தையை அரண்மனை வாயிலில் கிடத்திப் புலம்பி அழுதார். (26)

ஒரு சமயம் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அருகிலிருந்த அர்ஜுனன், ஒன்பதாவது குழந்தை பிறந்து இறந்ததும், அந்தணர் புலம்புவதைக் கேட்டு அவரிடம் கூறினான்—— “அந்தணரே! ஏன் வீணிலே புலம்புகிறீர்? நீர் வசிக்கிற இவ்வூரில் வில்லேந்திய க்ஷத்திரியன் ஒருவனும் இல்லையா? இந்த யாதவர்கள் ஸத்ரயாகம் செய்கிற அந்தணர்களா, என்ன? (காப்பதை விடுத்துச் சும்மா இருப்பதற்கு?) (27—28)

ஒரு க்ஷத்திரியன் உயிருடன் உலா வரும்போது, அந்தணர் தன் செல்வமும், மனைவி—மக்களும் இழந்து வருந்துவதானால், அங்கு அவன், அரசன் வேடம்பூண்டு வயிற்றை வளர்க்கிற நடிகனேயன்றி, அரசனல்லவே? பெரியவரே! வருந்துகிற உம்மிருவரது குழந்தையை, நான் காப்பாற்றுவேன். என் உறுதிமொழியைக் காக்க இயலாமற்போனால் தீக்குளித்து, அந்தப் பாவத்தைப் போக்கிக் கொள்வேன்.” (29—30)

அந்தணர் கூறுகிறார்—— “அர்ஜுனா! பலராமனும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனும், வில்லாளிகளில் சிறந்த பிரத்யும்னனும், எதிர்க்க இயலாத அநிருத்தனும் காப்பாற்ற முடியாத ஒருவனை, நீர் எப்படிக் காப்பாற்றுவீர்? ஜகதீசுவரர்களாலும் செய்ய இயலாததொன்றை, நீர் எவ்வாறு செய்யப் போகிறீர்? சிறுபிள்ளைத்தனத்தால் இதனைச் செய்ய விரும்புகிறீர். எங்களுக்கு இதில் நம்பிக்கை இல்லை.” (31—32)

அர்ஜுனன் கூறுகிறான்—— “அந்தணரே! நான் பலராமனல்லன்; ஸ்ரீகிருஷ்ணனுமல்லன்; ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் புதல்வனுமல்லன். காண்டீவம் என்கிற வில்லேந்திய அர்ஜுனன். (33)

அந்தணரே! சிவனையும் மகிழ்வித்த என் ஆற்றலை இகழாதீர். பிரபுவே! போரில் யமனை வென்று, உமது மக்களைக் கொணர்வேன்.” (34)

எதிரியை வாட்டுபவரே! பரீக்ஷித்! அர்ஜுனனின் சொற்களை நம்பி, அவனது ஆற்றலைக் கேட்டுணர்ந்த அந்தணர், மகிழ்ச்சியோடு வீடு திரும்பினார். (35)

அந்த அந்தணர், தன் மனைவியின் பேறு காலம் நெருங்கியதும் கவலை கொண்டு, “யமனிடமிருந்து குழந்தையைக் காப்பீர்! காப்பீர்!!” என அர்ஜுனனிடம் வேண்டினார். (36)

அர்ஜுனன் தூய நீரெடுத்து ஆசமனம் செய்து, தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு, பரமேசுவரனைத் தியானித்து வணங்கி, தெய்வத் தன்மையுள்ள அஸ்திரங்களைத் தியானித்து, காண்டீப வில்லை நாணேற்றிக் கையில் எடுத்துக் கொண்டான். (37)

பிள்ளைப்பேறு அறையைச் சுற்றி அர்ஜுனன், அஸ்திர சக்தி கொண்ட பாணங்களால் மேலும்—கீழும், குறுக்கும்—நெடுக்குமாக பாணத்தாலான கூட்டை அமைத்தான். (38)

அப்போது அந்தணரின் மனைவி பெற்ற குழந்தை ஓயாமல் அழுது கொண்டே, பிறந்த உடலோடு கண்களுக்குப் புலப்படாது வானில் மறைந்துவிட்டது. (39)

அப்போது அந்தணர், ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு எதிரில் அர்ஜுனனை இகழ்ந்து, “பேடியான இவன் வார்த்தையை நம்பினேனே! என் முட்டாள்தனத்தைப் பாருங்கள். (எனது) குழந்தையைக் காப்பாற்ற, பிரத்யும்னனும் அநிருத்தனும் பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுமே திறனற்று உள்ளபோது, அதைக் காப்பாற்ற வேறு எவனுக்குத்தான் திறன் உண்டு? மதியீனம் கொண்ட அர்ஜுனன், தெய்வம் பறித்துச் சென்ற பொருளை மதிகெட்டு மீட்கத் துணிகிறானே? பொய் பேசுகிற அவன் வீணானவன். தன்னைத்தானே புகழ்ந்து கொள்கிற அவனது வில்லான காண்டீபமும் வீண்தான்” என்று கதறினார். (40—42)

இவ்வாறு அந்த சிறந்த அந்தணர், தன்னை இகழும்போது அர்ஜுனன், அந்தர்த்தான (மறைந்து போகும்) மந்திர சக்தியைப் பயன்படுத்தி, யோகபலத்தினால் யமதர்மராஜன் வசிக்கும் ஸம்யமினீ நகருக்கு விரைந்து சென்றான். (43)

ஆயுதமேந்திய அர்ஜுனன், அந்தணரின் குழந்தையை அங்கு காணாமல், இந்திரனின் நகருக்கும், அக்னி, நிர்ருதி, ஸோமன், வாயு, வருணன் — இவர்களின் நகரங்களுக்கும், பின் பாதாளத்திற்கும், சுவர்க்கத்திற்கும், மற்ற தேவர்களின் உலகங்களுக்கும் சென்றான். (44)

அங்கும் அந்தணச் சிசுவைக் காணாமல் தன் சபதம் வீணானதைக் கண்டு, தீயில் இறங்கத் துணிந்த அர்ஜுனனைத் தடுத்து நிறுத்தி, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார். (45)

“நான், உனக்கு அந்தணச் சிறுவர்களைக் காட்டுவேன். தன்னைத்தானே குறைத்துக் கொள்ளாதே. இன்று நம்மை வசைபாடுகிற மாந்தர்களே, நாளை நமது நிர்மலமான புகழைப் பாடி நிலைக்கச் செய்வார்கள்.” (46)

இவ்வாறு கூறிய சர்வேசுவரரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அர்ஜுனனுடன் திவ்யமான தன் தேரிலேறி, மேற்கு திக்கை நோக்கிச் சென்றார். (47)

ஏழு தீவுகளையும், ஏழு கடல்களையும், ஏழு குலாசலங்களையும், ‘லோகாலோகம்’ என்ற பிரும்மாண்ட எல்லையிலுள்ள மலையையும் தாண்டிப் பேரிருளில் நுழைந்தார். (48)

பரதர்களில் சிறந்தவரே! அங்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் சைப்யம், ஸுக்ரீவம், மேகபுஷ்பம், பலாஹகம் என்ற நான்கு குதிரைகளும் இருட்டில் வழி தவறித் தடுமாறின. (49)

மகாயோகிகளுக்கும் ஈசனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், குதிரைகளின் தவிப்பைக் கண்டு, ஆயிரம் சூரியர்களுக்கொப்பான தன் சுதர்சன சக்கரத்தை முன் அனுப்பினார். (50)

பகவானாலேயே தோற்றுவிக்கப்பட்ட அடர்த்தி மிக்க பயங்கரமான (பகவானது பிரகிருதியான மாயையின் பரிணாமமான) அந்தப் பேரிருளை, மனோவேகமாகச் செல்லும் பேரொளி கொண்ட சுதர்சன சக்கரம், நாணிலிருந்து விடுபட்ட ஸ்ரீராமசரம் படைகளினுள் நுழைவது போல் பிளந்து கொண்டு சென்றது. (51)

சக்கராயுதம் சென்ற வழியே சென்ற அர்ஜுனன், அந்த இருட்டின் கடைசி எல்லையில் முடிவற்று, எங்கும் பரந்து நிற்கும் பேரொளிவெளியைக் கண்டு கண்கள் கூச, இரண்டு கண்களையும் மூடிக் கொண்டான். (52)

அங்கு வலிமைமிக்க பெருங்காற்றால் கொந்தளிக்கும் பேரலைகள் கொண்ட அழகான கடலின் நடுவில், அற்புதமான பேரொளி கொண்ட இரத்தினங்கள் இழைத்த ஆயிரமாயிரம் தூண்களால் அழகுற விளங்கும் மாளிகையில் நுழைந்தான். (53)

அங்கு மிகப் பயங்கரமான, ஆனால் அற்புதமான திருமேனியுடன் ஆயிரம் தலைகளிலும் உள்ள படங்களில் நாகரத்தினங்கள் ஒளிர, பயங்கரமான இரண்டாயிரம் கண்கள், வெள்ளியங்கிரி போன்ற உடல், கறுத்த கழுத்தும் நாக்கும் கொண்ட பகவான் ஆதிசேஷனைக் கண்டான். (54)

அவரது (ஆதிசேஷன்) உடலையே மெத்தென்ற பஞ்சசயனமாகக் கொண்டு, அனைத்துப் பெருமைகளுக்கும் கொள்கலனான, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பரமபுருஷோத்தமரான பகவான் அமர்ந்திருந்தார். நீருண்ட மேகம் போன்று நீலத்திருமேனி; அரையிலே மஞ்சள் பட்டாடை; அழகிய நீண்ட திருக்கண்கள்; விலையுயர்ந்த இரத்தினங்களிழைத்த கிரீடம்; குண்டலங்களின் ஒளியால் மேலும் அழகுற விளங்கும் சுருண்ட கேசங்கள் நெற்றியில் தவழ விளங்கும் மலர்ந்த திருமுக மண்டலம்; பருத்து நீண்டு தொங்கும் எட்டு திருக்கரங்கள்; கழுத்தில் கௌஸ்துபமணியும், முழந்தாள் வரை தொங்கும் வனமாலையும்; திருமார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மரு; சுற்றிலும் நந்தன், ஸுநந்தன் முதலிய பார்ஷதர்கள்; திருக்கரங்களில் திருமேனி கொண்டு விளங்கும் சுதர்சன சக்கரம் முதலிய ஆயுதங்கள்; புஷ்டிதேவி, ஸ்ரீதேவியான திருமகள், கீர்த்திதேவி, அஜை என்கிற மாயாதேவி என்கிற நான்கு திருசக்திகள்; சங்கநிதி, பதுமநிதி முதலிய செல்வங்களின் தேவதைகள் ஆகிய அனைவரும் பிரும்மாதி தேவர்களுக்குத் தலைவரான பகவானுக்குப் பணிவிடை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இவ்வாறு விளங்கும் பகவான் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவை அர்ஜுனன் கண்டான். (55—57)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தனது ஆத்மஸ்வரூபரான அனந்த பகவானை வணங்கினார். அவரைக் கண்டு பயந்த அர்ஜுனனும் இருகைகளையும் கூப்பி வணங்கி நின்றான். பிரும்மாதியருக்கும் ஈசனும், எல்லாமானவருமான அனந்த பகவான், கைகூப்பி நிற்கும் அவர்களைப் பார்த்து புன்னகைத்துக் கனத்த குரலில் பின்வருமாறு கூறினார்—— “உங்கள் இருவரையும் காண விரும்பியே, நான் அந்தணரின் குழந்தைகளை என் உலகிற்குக் கொண்டு வந்தேன். தர்மத்தைக் காப்பாற்ற அம்சாவதாரமெடுத்த நீங்களிருவரும் பூமிக்குச் சுமையான அசுரர்களைக் கொன்று, மறுபடியும் விரைவில் என் அருகில் வந்து சேருங்கள். விருப்பங்களனைத்தும் நிறைவு பெற்றவர்களாயிருந்தும், பெருமைமிக்க நரர்—நாராயணர் என்ற ரிஷிகளாக உலகைக் காக்கவும், உலகத்திற்கு வழிகாட்டவும் நீங்களிருவரும் தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்தொழுகுவீர்.” (58—60)

இவ்வாறு சர்வோத்தமமான ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் விளங்கும் சர்வேசனான பகவான் கூறவே, ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும், ‘அப்படியே செய்வோம்’ என ஏற்று, பகவானை வணங்கி, அந்தணக் குழந்தைகளையும் அழைத்துக் கொண்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் வந்த வழியே தன்னிருப்பிடம் திரும்பினர். (பின்பு) பிறந்தபோதிருந்த உருவ அமைப்பும், வயதும் மாறாதபடி இருந்த புத்திரர்களை அந்தணரிடம் ஒப்படைத்தனர். (61—62)

அர்ஜுனன் ஸ்ரீவைகுண்ட உலகைக் கண்டு ஆச்சரியமடைந்து, மனிதரிடம் காணப் பெறும் ஆற்றல் சிறிதெனினும், அது ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அருளால் பெற்றதே என உணர்ந்தான். (63)

இவ்வாறு, (பகவான்) இவ்வுலகில் தனது பற்பல ஆற்றல்களை வெளிக்காட்டி, உலகியலில் இல்லற சுகத்தையும் அனுபவித்து, மிக உயர்ந்த வேள்விகளால் பகவானையும் வழிபட்டார். (64)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், சான்றோர்களைப்போல் அறநெறிகளைக் கடைப்பிடித்தொழுகி, அந்தணர் முதலிய அனைத்து மக்களுக்கும், அவர்கள் விரும்பியதனைத்தையும், இந்திரன் மக்களுக்காக உரிய காலத்தில் மழைபொழிவதுபோல் பொழிந்தார். (65)

அறநெறி தவறிய அரசர்களைத் தானே கொன்றும், அர்ஜுனன் முதலியவர்களால் கொல்லச் செய்தும், தர்மநந்தனர் முதலிய அறநெறி பற்றியொழுகும் அரசர்களைக் கொண்டு, இப்பரந்த நிலவுலகெங்கும் தர்மநெறிகளை நிலைநிறுத்தவும் செய்தார். (66)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் எண்பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

தொண்ணூறாவது அத்தியாயம் — பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவிளையாடல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— திருமகள் கேள்வனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், சிறந்த யாதவர்கள் வசிக்கும் செல்வச் செழிப்புமிக்க துவாரகையில் சுகமாக வசித்தார். (1)

அங்கு மின்னலைப் போன்ற ஒளி கொண்ட, அரும்பும் இளமை பூரிக்கும் எழில்மிக்க பெண்கள் தம்மை நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு, பந்து முதலியவற்றால் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். (2)

மதம் பெருக்கும் பெரிய யானைகள், அலங்கரிக்கப் பெற்ற படைவீரர்கள், குதிரைகள், தங்கத்தால் அமைந்த தேர்கள் ஆகியவற்றால் அங்குள்ள வீதிகள் எப்பொழுதும் நிறைந்திருந்தன. (3)

பார்க்குமிடமெங்கும் பூந்தோட்டங்களும் பழத்தோட்டங்களும் நிறைந்திருந்தன. வரிசை வரிசையாகப் பூத்த மரங்களில் வந்தமர்கிற வண்டுகளும் பறவைகளும் எங்கும் இனிது ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. (4)

(இவ்வாறு அழகு மிளிரும் துவாரகை என்ற தன் நகரில்) பகவான் பதினாறாயிரம் பத்தினிகளுடன் பதினாறாயிரம் வடிவங்கள் எடுத்து, ஒவ்வொருவருக்கும் அன்புமிக்க கணவராக பெருஞ்செல்வச் செழிப்புள்ள அவர்களது வீடுகளில் சுகமாகக் களித்தார். (5)

மலர்ந்த அல்லி, செங்கழுநீர், ஆம்பல், தாமரை முதலிய பூக்களின் மகரந்தத்தூள்களால் மணக்கின்ற தூய நீருள்ள குளங்களில் அன்னங்கள், ஸாரஸப் பறவைகள் கூட்டங்கூட்டமாக இனிது கூவிக் கொண்டிருந்தன. (6)

பெரும் புகழ் கொண்ட பகவான், தன் மனைவிகளோடு நீரில் விளையாடும்போது, அவர்கள் அணைப்பதால் அவர்களது மார்பகத்தில் பூசிய குங்குமப்பூச்சாந்து தம் திருமார்பில் பூசப்பெற்று, அழகுற குளங்களில் இறங்கி விளையாடினார். (7)

மிருதங்கமும் உடுக்கையும் டமாரமும் வீணையும் ஒலிக்க, கந்தர்வரும் ஸூதரும் மாகதரும் வந்திகளும் புகழ்ந்து பாட, புன்சிரிப்புடன் பெண்கள் பீச்சாங்குழலால் நீரை வாரியிறைக்க, அதற்கு எதிராகத் தானும் நீரை வாரியிறைக்க, யட்சப் பெண்களுடன் குபேரன் ஜலக்ரீடை செய்வதுபோல், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடினார். (8—9)

நீரைப் பீச்சும் பெண்களின் ஆடை நனைந்ததால் துடைகளும் மார்பகங்களும் நன்கு தெரிய, பெருத்த கூந்தல் முடிச்சிலிருந்து பூக்கள் கீழே விழ, அவர்கள் அழகாக இருந்தனர். ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமிருந்து பீச்சாங்குழலைப் பிடுங்கும் ஆவலுடன் நெருங்கி, அந்த சாக்கில் காதலரான அவரைக் கட்டியணைக்க, அன்பால் காமம் கிளர்ந்தெழ, மலர்ந்த முகத்துடன் அவர்கள் மேலும் அழகாக விளங்கினர். (10)

பெண்களின் மார்பகத்துக் குங்குமப்பூச்சு, அவர் அணிந்துள்ள மாலைகளில் படிய, விளையாட்டில் உள்ள ஈடுபாட்டால் குஞ்சி முடிச்சு அவிழ, நீரை வாரி இறைக்க, அவர்களும் திரும்ப நீரை வாரி இறைத்தனர். இவ்வாறு அவர் விளையாடியது, பெண்யானைகளால் சூழப்பெற்ற பெரும் ஆண்யானை நீரிறைத்து விளையாடுவது போலிருந்தது. (11)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அவரது மனைவியரும், விளையாட்டில் தாங்கள் அணிந்திருந்த அணிகலன்களையும், உடுத்தியிருந்த ஆடைகளையும், பாட்டும் ஆட்டமும் கொண்டு பிழைக்கிற நடிகர்களுக்கும் நர்த்தகிகளுக்கும் பரிசாக அளித்தனர். (12)

இவ்வாறு விளையாடுகிற ஸ்ரீகிருஷ்ணனது தளர் நடை, இனிய பேச்சு, கனிந்த பார்வை, மனங்கவரும் புன்னகை மற்றும் கேலிப்பேச்சு, வினோத விளையாட்டு, காதலால் கட்டியணைத்தல் ஆகியவற்றாலும், அந்தப் பெண்களின் மனம் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பக்கமே ஈர்க்கப்பட்டது. அவர்களுக்கு வேறு நினைப்பே இல்லை. (13)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே மனத்தைப் பறிகொடுத்து ஜடங்கள் போல் பேச்சற்று நிற்கும் அந்தப் பெண்கள், அந்தத் தாமரைக் கண்ணனையே நினைத்துப் பித்துப் பிடித்தவர்கள்போல் பிதற்றினார்கள். அவ்வாறு அவர்கள் பேசியதைக் கூறுகிறேன், கேள். (14)

(ஸ்ரீகிருஷ்ணனின்) பத்தினிகள் கூறுகின்றனர்—— “அன்றில் பறவையே! உலகெல்லாம் அமைதியாக உறங்கும் இந்த இரவில், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன் பரந்து விரிந்த அறிவொளியை மறைத்துக் கொண்டு (பாமரனைப் போலத்) தன்னையும் மறந்து தூங்குகிறார். ஆனால், இவ்வுலகில் நீ மட்டும் ஏன் படுத்துறங்காமல் தூக்கமின்றிக் கத்திக் கொண்டிருக்கிறாய்? தோழியே! நீயும் எங்களைப்போல் தாமரைக்கண்ணனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அழகிய புன்னகை, மனம் ஈர்க்கும் கடைக்கண் பார்வை ஆகியவற்றால் இதயம் பிளக்கப்பட்டுத் துன்புறுகிறாயா, என்ன? (15)

சக்ரவாகப் பட்சியே! நீ ஏன் கண்களை மூடிக் கொண்டிருக்கிறாய்? வெளியே சென்ற உன் கணவன் இன்னும் கூடு திரும்பவில்லையா? அதனால்தான் இவ்வாறு அனைவரும் இரங்குமாறு தீனமாகக் கதறுகிறாயோ? அந்தோ பரிதாபம்! ஒருவேளை, பகவானுக்குப் பணிப்பெண்ணாகி, தன்னைச் சரணடைந்தவர்களைக் கைவிடாத ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடிகளில் சாற்றிய பூமாலையைத் தலையில் சூட விரும்புகிறாயோ? (16)

கடலே! உனக்குத் தூக்கம் வரவில்லையா? எப்பொழுதும் கண்விழித்திருக்கிறாயே! அதனால்தான் கதறிக் கொண்டே இருக்கிறாயோ! ஒருவேளை மனோவலிமை மற்றும் பரந்து நிற்கும் கம்பீரம் முதலிய உனது இயல்பான குணங்களை, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் திருடிச் சென்றுவிட்டாரோ! அதனால், எங்களைப் போன்றே, மருந்து தந்து அகற்ற இயலாத நோய்க்கு நீயும் பலியாகிவிட்டாயோ? (17)

சந்திரனே! நீ வலிமைமிக்க காசநோயால் பீடிக்கப்பட்டு இளைத்ததால், உன் நிலவொளியால் இருளை அகற்ற முடியவில்லை. இல்லையா? எம்மைப்போல் நீயும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சொன்ன கபடான இனிய சொற்களை மறந்ததால் பேச்சடைத்து நிற்கிறாயோ? அல்லது அவரையே நினைத்திருப்பதால் மௌனம் சாதிக்கிறாயோ? (உன் நிலை கண்டு) எமக்கு அவ்வாறு தோன்றுகிறது. (18)

தென்றலே! உனக்கு நாங்கள் என்ன கெடுதல் செய்தோம்? ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய கடைக்கண் பார்வையால் உடைந்த எங்கள் மனத்தில் காதலைத் தூண்டுகிறாயே! (19)

அழகிய மேகமே! நீயும் எங்கள் காதலன் கண்ணன்போல் நீலநிறத் திருமேனி கொண்டுள்ளாயே! நீ, யாதவர்களின் தலைவன் பகவானுக்கு அன்பனல்லவா? அன்பால் கட்டுண்டு, ஸ்ரீவத்ஸத்தை உடைய கண்ணனை நீயும் தியானிக்கிறாய் போலும்? எங்களைப் போலவே பேராவலுடன் மனமிளகி, அவரை நினைத்து நினைத்தே அடிக்கடி கண்ணீர் மழை வேறு பொழிகிறாய். அவரது தொடர்பு உண்மையில் வருத்தம் தருவதே. (20)

குயிலே! உனது குரல்தான் என்ன இனிமை! எங்கள் காதலன் கண்ணன் பேசுவது போலவே நீயும் இனிமையாகப் பேசுகிறாயே! காதல் விரகத்தில் துன்புறும் காதலர்களை வாழ்விக்கும் அமுதமென உள்ளது, உனது பேச்சுக்குரல். நாங்கள் இப்பொழுது என்ன (பிரியம்) உதவி செய்ய வேண்டுமோ, சொல்! (21)

மலையே! உன் மனதுதான் எவ்வளவு பெரியது! நீ அசைவதுமில்லை; பேசுவதுமில்லை. ஆனால், ஒரு பெரும் பொருளை நாடுகிறாய் எனத் தோன்றுகிறது. எங்களைப்போல் வசுதேவரின் அன்பு மகன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவடிகளை, திருமுலைத்தடம் போன்ற உன் முகடுகளால் தாங்க விரும்புகிறாயோ! (22)

கடலின் காதலிகளே! நதிகளே! வடமதுரை மைந்தன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அன்புகனிந்த பார்வை பெறாமல் மனத்தைப் பறிகொடுத்து, நாங்கள் இளைத்துள்ளோம். அதேபோல் நீங்களும், உங்கள் அன்புக்கணவனான சமுத்திரத்தின் காதல் பார்வை பெறாமல், இதயமான மடுக்களில் நீரற்று வறண்டு, அதனால் அங்கு மலர்கிற தாமரை மலர்களின் அழகை இழந்துள்ளீர்கள் போலும்! அந்தோ பரிதாபம்! (23)

அன்னமே! வருக, வருக! உன் வரவு நல்வரவாகுக! இங்கு அமர்க! இதோ இந்தப் பாலைக் குடி. அன்பு அன்னமே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய திருவிளையாடல்களைப் பற்றிக் கொஞ்சம் சொல். நீ அவருடைய தூதுவன் என நினைக்கிறோம். களங்கமற்ற அன்பிற்கும் வயப்படாத ஸ்ரீகிருஷ்ணன் நலம்தானே? அவருடைய நட்புதான் நிலையற்றதே! ‘நீங்கள்தான் எனக்கு உயிரினும் மிக்க அன்பர்கள்’ என முன்பு எங்களிடம் கூறிய அவர், இப்பொழுது அதைப் பற்றி நினைப்பதுண்டா? சரி. உனது சமாதானம் தேவையில்லை. அவரே நினைக்காதபோது, நாங்கள் மட்டும் ஏன் நினைத்துச் சாக வேண்டும்? அற்பனின் தூதனே! நாங்கள் அவரிடம் செல்லோம். என்ன சொல்கிறாய்? எங்கள் விருப்பத்தை நிறைவேற்றவே அவர் நினைக்கிறார். அப்படித்தானே! அப்பொழுது அவரையே இங்கு வந்து பேசச் சொல். மகாலக்ஷ்மியை அங்கேயே விட்டுவிட்டு வரச் சொல். ஏன்? முடியாதாமா? என்னப்பா இது? பெண்களுள் லக்ஷ்மி ஒருத்திதான் அவரிடம் மிக்க அன்பு கொண்டவளோ? எங்களுள் ஒருவருமே இல்லையா?” (24)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பத்தினிகள் யோகேசுவரர்களுக்கும் ஈசனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் இத்தகைய உயர்ந்த அன்பு வைத்து, அதன் வாயிலாக பரமபதத்தை அடைந்தனர். (25)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவிளையாடல்களைப் பற்றிப் பலவிதமாகப் பாடக் கேட்கின்றபொழுதே, அது கேட்பவர்களின் மனத்தை, அதிலும் பெண்களின் மனத்தை விரைவிலேயே தன்பால் ஈர்த்துவிடுகிறது. அப்படியிருக்க, நேரில் (அவரைக்) காண்கிற பெண்களின் மனத்தைக் கவருவதில் வியப்பென்ன? (26)

ஜகத்குருவான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தங்கள் கணவன் என்ற ஆழ்ந்த காதலுடன் பணிவிடைகள் செய்த, அந்தப் பெண்களது தவம் பற்றி வர்ணிக்க வார்த்தைதான் ஏது? (27)

சான்றோர்களின் ஒரே புகலிடமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், வேதத்தில் கூறப்பட்ட தர்மத்தைத் தொடர்ந்து விடாது கடைப்பிடித்து, இல்லறமென்னும் நல்லறமே தர்மம், அர்த்தம், காமம் என்ற மூன்றின் ஆதாரமெனக் காண்பித்தார். (28)

(ஆகவேதான்) இல்லறத்தாரின் அவசியமான உயர்ந்த தர்மங்களைப் பின்பற்றி நடந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு, பதினாறாயிரத்து நூற்றியெட்டு மனைவியர் இருந்தனர். (29)

மன்னவா! அந்தப் பெண் இரத்தினங்களுள், ருக்மிணி முதலிய எட்டு ராணிகள் மற்றும் அவர்களது புதல்வர்கள் பற்றி முன்பே உனக்குக் கூறியுள்ளேன். (30)

வீணாகாத செயலுள்ள பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தனது மற்ற மனைவிகள் ஒவ்வொருவரிடமும் பத்து பத்து புதல்வர்களையும் பெற்றெடுத்தார். (31)

பெரும் ஆற்றல் கொண்ட அப்புதல்வர்களில் பதினெட்டு பேர்கள் தேரேறிப் போராடும் மாபெரும் வீரர்கள். பெரும் புகழ் பெற்றவர்கள். அவர்களது பெயர்களைக் கூறுகிறேன், கேள். (32)

பிரத்யும்னன், அநிருத்தன், தீப்திமான், பானு, ஸாம்பன், மது, பிருஹத்பானு, சித்ரபானு, விருகன், அருணன், புஷ்கரன், வேதபாஹு, சுருததேவன், ஸுநந்தனன், சித்ரபாஹு, விரூபன் எனும் வரூதன், கவி, ந்யக்ரோதன் என்பவர்கள். (33—34)

அரசரேறே! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் புதல்வர்களான இவர்களுள் ருக்மிணியின் மைந்தன் பிரத்யும்னனே முதலானவன். அனைத்து குணநலன்களிலும் தந்தையைப் போன்றவன். (35)

மகாரதனான பிரத்யும்னன், ருக்மியின் மகளை மணந்தான். அவளிடம் பிறந்த அநிருத்தன் பதினாயிரம் யானை வலிமை உள்ளவன். (36)

ருக்மியின் பெண் வயிற்றில் பிறந்த அநிருத்தன், ருக்மியின் புத்திரனின் புத்திரியை மணந்தான். அவனது புதல்வன் வஜ்ரன். அந்தணர்கள் சாபத்தில், உலக்கையை வியாஜமாகக் கொண்டு அழிந்த யாதவர்களில் மீதமுள்ளவன் இவன் மட்டுமே. (37)

அந்த வஜ்ரனுக்குப் பிரதிபாஹு பிறந்தான். அவனது புதல்வன் ஸுபாஹு. ஸுபாஹுவிற்கு சாந்தஸேனன் புதல்வன். அவனது புதல்வன் சதஸேனன். (38)

இந்த வம்சத்தில் பிறந்த எவரும் ஏழையோ, நிறைய படிக்காதவரோ, ஆற்றல் குறைந்தவரோ, ஆயுள் குறைந்தவரோ, அந்தணரிடம் அன்பு கொண்டு இதமாக நடக்காதவரோ கிடையாது. (39)

அரசே! தமது வீரச்செயல்களால் புகழ் பெற்ற யது வம்சத்து ஆண்களின் எண்ணிக்கையை பத்தாயிரம் ஆண்டுகளானாலும் எண்ண இயலாது. (40)

யதுகுலத்தில் பிறந்த ஆயிரக்கணக்கான புத்திரர்களுக்கு ஓர் ஆசார்யர் வீதமாக மூன்று கோடியே எண்ணாயிரத்து எண்ணூறு ஆசார்யர்கள் இருந்தார்கள் எனக் கேள்வி! (41)

(அவ்வாறிருக்க,) பெருமதிப்பிற்குரிய யாதவர்களை எவர்தான் எண்ண (கணக்கிட) முடியும்? அவர்களுள் ‘ஆஹுகர்’ என்றழைக்கப்படும் அந்த உக்ரஸேன மகாராஜர், பத்து லட்சம் கோடி (அதாவது எண்ணற்ற) மக்களுடன் கூடியவர். (42)

தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையே நடந்த போரில் மாண்ட மிகக் கொடிய அசுரர்களே, மனிதர்களிடையே பிறந்து, திமிருடன் மக்களைத் துன்புறுத்தினர். (43)

அவர்களை அழிக்கவே, ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் கட்டளையை ஏற்ற தேவர்கள், யது வம்சத்தின் நூற்றியொரு பிரிவுகளிலே பிறந்தனர். (44)

அவர்கள் அனைவரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே தங்களது தெய்வமாக எண்ணினர். அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே பின்பற்றி நடந்தவர்கள், அனைத்து நிலையிலும் முன்னேற்றம் அடைந்தனர். (45)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே மனம் பதித்த விருஷ்ணிகள் படுத்தல், இருத்தல், நடமாடுதல், பேசுதல், விளையாடுதல், நீராடல் என தங்களது அனைத்துச் செயல்களிலும் தம்மையே மறந்து, ஓர் இயந்திரம் போல் வாழ்ந்தனர். (46)

பரீக்ஷித்! ஸ்ரீமந்நாராயணனின் திருவடிகளைச் சுத்தம் செய்த தீர்த்தமான கங்கை, அனைத்து தீர்த்தங்களையும்விட உயர்ந்தது; புனிதமானது. ஆனால், யது வம்சத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனான புனித தீர்த்தம் பிறந்ததும், அதன் புகழ் கங்கையின் புகழைத் தாழ்நிலைக்குத் தள்ளியது. தன்னைக் கொண்டாடும் பக்தர்களுக்கும், இகழும் தீயோர்களுக்கும் தனது ஸாரூப்யத்தையே அளித்தது. திருமகளைப் பெறவே (ஐசுவரியத்தைப் பெறவே) பிரும்மா முதலிய அனைத்து தேவதைகளும் விரும்பி முயல்கின்றனர். ஆனால் அத்திருமகளோ, இவருக்குப் பணிவிடை செய்வதிலேயே ஈடுபாடு கொண்டிருக்கிறாள். அவரது திருநாமமோ, ஒரு தரம் கேட்டாலும் கூறினாலும் அனைத்து அமங்களங்களையும் நீக்குகிறது. ரிஷி பரம்பரையாக வந்த பாகவத தர்மம் முதலிய அனைத்து அறநெறிகளையும் தோற்றுவித்துச் செயல்படுத்தியது, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனே! இரண்டு பரார்த்த அளவு நீண்ட காலமாகிற சக்கரத்தைக் கையிலேந்தியவர் அவர். இவ்வாறான பெருமை கொண்ட பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பூபாரத்தைக் களைந்தெறிந்தார் என்பதில் என்னதான் வியப்புள்ளது? (47)

[குறிப்பு:—

1. கோ3த்ர த4ர்ம: — ரிஷி பரம்பரையாக வந்த பாகவத தர்மம்.

2. ரிஷிகள் ஏற்படுத்திய நான்கு வர்ணங்களின் தர்மம்.

3. தமக்கெனத் தனித்த கோத்திரமற்ற பெண்கள், வேளாளர் முதலியோரது தர்மம்.

4. ‘அத்ர’ — இவ்வுலகில், ‘த4ர்ம:’ — தர்மம், ‘அக3:’ — நிலைத்து நிற்க.

5. பூமியைக் காத்து ரட்சிக்கும் தர்மம்.

6. கோவர்த்தன மலையின் வேள்வி வடிவான தர்மம். A

7. கோவர்த்தன மலையின் திருவடிவேற்ற தர்மம்.

8. இவ்வுடல் தொடர்பான தர்மம்.

9. நந்தன், வசுதேவர் ஆகியோரிடம் கொண்ட உறவு முறை தர்மம்.

10. பிறருக்கு அடிமை வாழ்வாகிற தர்மம்.

11. அரசனாகப் பிறந்து இடையனாக வாழ்ந்த தர்மம்.

என்று பற்பல தர்மங்களிலும் தானே இருந்து நடத்திக் காட்டியவர்.]

மன்னவா! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அனைத்துயிரினங்களிலும் உள்ளும் புறமும் பரவி நிற்கும் பரம்பொருள்! அவையனைத்தும் இவரிடமே தங்கி உள்ளன. அனைத்திற்கும் இவர் ஒருவரே புகலிடம். ‘தேவகியின் திருமகனாகப் பிறந்தார்’ என்று பெயர்தானேயன்றி, அனைத்திற்கும் இவரன்றோ பிறப்பிடம். யாதவ வீரர்கள், இவரது பணியாட்கள். தமது தோள் வலிமையாலேயே தீயநெறிகளைக் களைபவர். அசைவன—அசையாதன என்ற வேறுபாடின்றி அனைத்துலகின் பாவத்தையும் துன்பத்தையும் அழிப்பவர். அழகிய இனிய புன்சிரிப்பு கொண்டு விளங்கும் தனது தாமரை வதனத்தால், கோகுலவாசிகளான கோபியர்கள் மற்றும் துவாரகைவாசிகளான பெண்கள் ஆகியோரது இதயங்களில் பிரேம (அன்பு) பாவனையைச் செழிக்கச் செய்தவர். உண்மையில், அகில அண்டங்களையும் வெற்றி கொண்டவர்! இவரன்றோ வெற்றி வேந்தன்! அவரைப் போற்றுவோம்! (48)

பிரகிருதியாகிற மாயையைக் கடந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தான் வகுத்த அறநெறிகளைக் காக்கத் திருவுளங்கொண்டு லீலையாக மானிட உடை தாங்கி, அதற்கேற்ப பற்பலவிதமாகத் திருவிளையாடல்கள் புரிந்தார்! அந்தத் திருவிளையாடல்களை நினைப்பவரது ஆகாமி (வருவது), ஸஞ்சிதம் (வந்தது — முன் சேர்த்து வைத்தது), பிராரப்தம் (இப்போது நடைபெற்றுக் கொண்டிருப்பது) என்னும் மூன்றுவிதமான செய்வினைத்தளைகளும் தானே அகலும். அவரது திருவடித்தாமரைகளை அடைய விரும்புவோன், அவரது திருவிளையாடல்களைச் செவியாரப் பருக வேண்டும். (49)

இறப்பையே இயல்பாகவுடையவன் மனிதன். அவன் ஒவ்வொரு நொடியும் முகுந்தனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மனங்கவரும் அழகிய திருவிளையாடல்களை எத்துணையளவு கேட்டு, பாடி, நினைத்து, அதிலேயே மூழ்கி நிற்பானோ, அத்துணையளவு பக்தி பெற்று, அவரது ஸ்ரீவைகுண்டத்தை அடைகிறான். அது, அனைத்துச் செல்வங்களையும் தரவல்லதன்றோ? காலத்தை வெல்வது கடினமெனினும், பகவானது ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் அதன் திறன் வெளித்தோன்றாதல்லவா? ஏனெனில், அதுவரை செல்லும் திறன் காலத்திற்கில்லை. அப்பரமபதத்தை அடைய விரும்பிய பேரரசர்களும் தங்களது அரசுச் செல்வத்தைத் துறந்து, தவம் மேற்கொள்ள மக்கள் நடமாட்டமற்ற வனம் புகுந்தார்கள். ஆகவே, ஒவ்வொரு மனிதனும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதைகளை மனதாரச் செவியாரப் பருக வேண்டும். (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதியில் தொண்ணூறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் பிற்பகுதி முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

பதினோராவது ஸ்கந்தம்

முதலாவது அத்தியாயம் — யதுகுலத்தினர்களுக்கு முனிவர்கள் கொடுத்த சாபம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— (பரீக்ஷித்!) பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சகோதரரான பலராமனோடும், யதுவம்ச மக்களுடனும் சேர்ந்து அசுரர்களைக் கொன்று, (கௌரவர்களுக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் இடையே) பெரும் கலகத்தை உண்டாக்கி, பூமண்டலத்தின் சுமையை இறக்கினார். (1)

பாண்டவர்களின் எதிரிகள் கௌரவர்கள். இவர்கள், பாண்டவர்களில் மூத்தவரான தர்மபுத்திரருடன் முறைதவறி சூதாட்டம் ஆடி, அவரைத் தோல்வியடையச் செய்தும், அவமானப்படுத்தியும், திரௌபதியின் கூந்தலைப் பிடித்திழுத்தும் பாண்டவர்களுக்கு ஆத்திரமூட்டினார்கள். அதே பாண்டவர்களைக் காரணமாக வைத்து, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கௌரவர்—பாண்டவர்களுக்கு ஆதரவாளர்களான மன்னர்களை ஒரே இடத்தில் கூட்டி அனைவரையும் உயிரிழக்கச் செய்தார். இவ்வாறு பூமியின் சுமையைக் குறைத்தார். (2)

அறிவுக்கெட்டாத (தெய்விக) வடிவம் கொண்டவரான பகவான், பூமிக்குப் பாரமாக இருந்த மன்னர்களையும் படைவீரர்களையும் அழித்தொழித்தார். ‘யாதவகுலத்தினரை வேறு எந்த சக்தியினாலும் அழிக்க முடியாதே! அவர்கள் மண்ணுலகில் இன்னும் இருந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் இருக்கும் வரையில் பூமியின் சுமை குறைந்துவிட்டதாக ஆகாது’ என்று பகவான் சிந்தித்தார். (3)

என்னை அண்டியிருப்பவர்களாதலால், யதுகுலத்தவர்களின் வீழ்ச்சி வேறு எந்த வழியினாலும் ஏற்படக்கூடியதல்ல. இவர்களோ முற்றிலுமாகக் கட்டுப்பாடில்லாமல் போய்க் கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்களுடைய அளவற்ற செழிப்பு காரணமாக யாருடைய ஆணைக்கும் கீழ்ப்படிவதில்லை. ஆகவே, மூங்கில் காட்டில் பரஸ்பரம் அவை உரசிக் கொள்வதால் ஏற்படும் நெருப்பு, மூங்கில் காட்டையே எரித்து விடுவதைப்போல, இந்த யாதவர்களிடையே கலகத்தைத் தோற்றுவித்துவிட்டு, மிகவும் சாந்தி நிலவும் ஸ்ரீவைகுண்டத்திற்குச் செல்வேன். (4)

மன்னா! சத்திய சங்கல்பரும், அனைத்தும் செய்ய வல்லவருமான பகவான், இவ்வாறு நிச்சயம் செய்தார். எங்கும் நிறைந்த பரமாத்மாவான அவர், அந்தணர்களின் சாபத்தை ஒரு சாக்காக வைத்து, தன்னுடைய இனத்தையே அழித்து ஒழித்தார். (5)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மூன்று உலக மக்களுக்கும் எல்லையில்லாத பேரழகையும், நற்சுவையையும் அளிப்பவர். அவருடைய சியாம வண்ண மேனியைக் காணும் கண்கள், அவருடைய திருவடியிலேயே நிலைத்து விடுகின்றன. அவருடைய குரலினிமையைக் கேட்டவர்களின் மனம், அவரிடமே ஒன்றிப் போய்விடுகிறது. அவருடைய குழலிசையையும், மூன்று இடங்களில் வளைந்த (‘திரிபங்கி’) உடலமைப்பையும் காண்பவர்கள், தாம் செய்யும் தொழிலை மறந்து, அவரை நோக்கியே செல்கிறார்கள். (இவ்விதமாக, கண்களைக் கவர்வதன் மூலம் அவர்களுடைய ஸ்தூல சரீரத்தையும், மனத்தைக் கவர்வதன் மூலம் அவர்களுடைய சூட்சும சரீரத்தையும், செயல்களைக் கவர்வதன் மூலம் அவர்களுடைய கர்மவாஸனையின் வித்தினையும் அழித்துக் காரண சரீரத்தையும் போக்கி, எல்லோரையும் தன்பால் இழுத்துக் கர்மத்தளையிலிருந்து விடுவிக்கிறார்.) பகவான், இவ்விதமாக பெரும் புண்ணியத்தைத் தரவல்ல, எல்லையற்ற தன் புகழை இவ்வுலகில் பரவச் செய்தார். அவருடைய லீலைகளைப் பேசியும் பாடியும் அடியார்கள், அறியாமை என்னும் இருளைக் கடந்து சென்று விடுகிறார்கள். பின்னர், பகவான் தன்னுடைய நிரந்தர வாசஸ்தலமான வைகுண்டத்துக்கு எழுந்தருளினார். (6—7)

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— யதுகுலத்தவர்கள், அந்தணர்களைக் கௌரவிப்பவர்கள்; தாராள மனம் படைத்தவர்கள்; முதியோர்களுக்குப் பணிவிடை செய்பவர்கள்; எப்போதும் கிருஷ்ணனையே நினைத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள். அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு அந்தணர் சாபம் எப்படி ஏற்பட்டது? (8)

எதன் காரணமாகச் சாபம் ஏற்பட்டது? அது எத்தகையது? அந்தணப் பெரியோரே! ஒற்றுமையாக இருந்த அவர்களிடம் வேற்றுமை உணர்வு எவ்வாறு ஏற்பட்டது? — இவற்றையெல்லாம் தாங்கள் எனக்குக் கூறவேண்டும். (9)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய திருவடிவம், அழகுகளின் திருக்கூட்டமாகவே விளங்கிற்று. அவர், இந்தப் பூமண்டலத்தில் மங்களமயமான பற்பல அரும்பெரும் செயல்களைச் செய்தார். எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறப் பெற்றவராதலால், தனக்கென்று தனிப்பட்ட விருப்பம் ஏதும் அவருக்குக் கிடையாது. ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் இருந்து கொண்டு, தன்னிலேயே ஆனந்தித்துக் கொண்டிருப்பவரான அந்தப் பிரபு, தன்னுடைய வம்சத்தை ஒழித்துக்கட்ட வேண்டும் என்று சங்கல்பம் செய்தார். பூமியின் பாரத்தைக் குறைக்கும் விஷயத்தில் இந்த ஒரு காரியம் மட்டுமே மிகுந்திருந்தது. (10)

புண்ணியத்தை வாரி வழங்குபவைகளும், சுக—சௌக்கியங்களைத் தரவல்லவையுமான பல அரிய செயல்களைச் செய்தார், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன். அவற்றையெல்லாம் பாடிப் பரவும் அடியார்களின் பாவங்கள் முற்றிலுமாக மறைந்து போகின்றன. பலவகையான புனித லீலைகளைச் செய்து கொண்டு, கால வடிவினராக, வசுதேவருடைய வீட்டில் வசித்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது அவர், முனிவர்களையெல்லாம் ‘பிண்டாரகம்’ என்னும் பிரபாஸதலத்திற்கு அனுப்பி வைத்தார். பகவானின் கட்டளை என்பதால், விசுவாமித்திரர், அஸிதர், கண்வர், துர்வாஸர், பிருகு, ஆங்கிரஸ், கசியபர், வாமதேவர், அத்ரி, வசிஷ்டர், நாரதர் முதலியோர் அங்கே போய் சேர்ந்தார்கள். (11—12)

ஒரு நாள், விளையாட்டுப் பிள்ளைகளான யாதவ இளைஞர் சிலர், அவர்களிடம் சென்றார்கள். அவர்கள் ஆணவம் மிக்கவர்கள் என்றாலும் மிகவும் பணிவு உடையவர்களைப் போலச் சென்று, அந்த அந்தணர்களைப் பார்த்துக் கேட்டார்கள். (13)

ஜாம்பவதியின் புதல்வனான ஸாம்பன் என்பவனுக்குப் பெண் வேஷம் போட்டு, அந்தணர்களிடம் அழைத்துச் சென்றார்கள். “கருங்கண்ணாளாகிய இவள் கருத்தரித்திருக்கிறாள். அந்தணர்களே! இவளுக்கு மகள் பிறக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கிறது. தங்களிடம், தானே கேட்பதற்கு வெட்கப்படுகிறாள். தாங்கள் முக்காலமும் அறிந்த ஞானிகள். அதனால், இவளுக்கு மகன் பிறப்பானா? அல்லது மகள் பிறப்பாளா? என்று சொல்லுங்கள்.” (14—15)

அரசனே! இவ்விதம், முனிவர்களிடம் கபட நாடகம் ஆடிய இளைஞர்களிடம் அவர்களுக்குக் கோபம் ஏற்பட்டது. “அறிவிலிகளே! இவள், உங்கள் குலத்தையே நாசம் செய்யப் போகும் உலக்கையைப் பெற்றெடுக்கப் போகிறாள்” என்று கூறினார்கள். (16)

இதைக் கேட்டதும், மிகவும் பயந்து போன அவர்கள், ஸாம்பனின் வயிற்றுப் பகுதியில் சுற்றியிருந்த துணிகளை நீக்கிப் பார்த்தார்கள். அங்கே நிஜமாகவே ஓர் இரும்பு உலக்கை இருந்தது. (17)

“இது, நமக்குக் கெட்ட காலம் போலும்! நாம் எவ்வளவு பெரிய தவறு செய்துவிட்டோம்? நம்முடைய உற்றார்—உறவினர் இதைக் கேட்டு, என்னென்ன சொல்வார்களோ?” என்று வருத்தத்துடன் பேசிக் கொண்டு, உலக்கையுடன் அரண்மனைக்குச் சென்றார்கள். (18)

உக்ரஸேன மன்னரின் அவையில், எல்லா யாதவர்களும் பார்க்கும்படியாக உலக்கையை வைத்தார்கள். முகம் மிகவும் வாடிய நிலையில் நடந்தவைகளைத் தெரிவித்தார்கள். (19)

மன்னா! பிராமணர்களின் சாபம் வீண் போகாதது. எனவே, துவாரகை நகர மக்கள் அந்தணர்களின் சாபத்தைக் காதால் கேட்டும், உலக்கையைக் கண்ணால் பார்த்தும் ஆச்சரியமும் அச்சமும் அடைந்தார்கள். (20)

யாதவ மன்னரான உக்ரஸேனர், அந்த உலக்கையைப் பொடிப் பொடியாக்கிச் சமுத்திரத்தில் வீசியெறியச் செய்தார். பொடியாகாமல் மிகுந்திருந்த இரும்புத் துகள்களையும் கடலில் வீசச் செய்தார். (இந்த விஷயம் குறித்து ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு யாரும் தெரிவிக்கவில்லை. தெரிவித்திருந்தால் அவர் ஒருக்கால் மாற்றியிருக்கக் கூடுமோ, என்னமோ?) (21)

சில நாட்களுக்குப் பின், உலக்கையின் பொடிகள் அலைகளால் அடித்துச் செல்லப்பட்டுக் கடற்கரையை அடைந்தன. அவைகளிலிருந்து ஒருவகையான கோரைகள் தோன்றின. இரும்புத் துகளை ஒரு மீன் விழுங்கியது. (22)

வலை வீசி மீன் பிடிக்கும் ஒரு செம்படவனின் வலையில் இந்த மீனும் சிக்கிக் கொண்டது. ஒரு வேட்டைக்காரன் அந்த மீனை வாங்கிக் கொண்டான். அதன் வயிற்றில் இருந்த இரும்புத் துண்டை, அம்பின் தலைப்பு நுனியில் பொருத்தி வைத்தான். (23)

பகவானுக்கு இந்த விஷயங்களெல்லாம் நன்றாகவே தெரியும். அந்தணர்களின் சாபத்தை மாற்றி அமைக்கும் பேராற்றல் அவருக்கு உண்டு. எனினும், கால வடிவினரான (அழிக்கும் சக்தியான) அவர், அந்தணர்களின் சாபத்தை ஏற்றுக் கொண்டார். (24)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இரண்டாவது அத்தியாயம் — நாரதர் வசுதேவருடைய இல்லத்திற்கு வருகை புரிதலும், ஜனக மன்னருக்கும் ஒன்பது யோகிகளுக்குமிடையே நடந்த உரையாடலை அவருக்கு எடுத்துரைத்தலும்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— குரு வம்சத் தோன்றலே! ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தரிசிக்கும் ஆவல் கொண்ட நாரதர், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தோள் வலிமையால் காப்பாற்றப்பட்டு வந்த துவாரகாபுரிக்கு அடிக்கடி வந்து தங்குவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். (1)

அரசனே! மனிதன், எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் மரணதேவதையால் சூழப்பட்டிருக்கிறான். தலைசிறந்த தேவர்களாலும் துதிக்கப்படுகின்ற பகவானின் திருவடித்தாமரைகளை, ஐம்புலன்கள் படைத்த எந்த மனிதன்தான் வணங்காமல் இருப்பான்? எல்லாப் புலன்களுக்கும் நிறைவான திருப்தியை அளிப்பது முகுந்தனின் பாதாரவிந்தம்! (2)

இப்படி ஒரு சமயம் நாரத முனிவர், வசுதேவர் இல்லத்திற்கு வந்தார். வசுதேவர் அவரை மிக்க கௌரவத்துடன் வரவேற்று, சுகமான ஆசனத்தில் அமரச் செய்து, வணங்கியபின் இவ்வாறு சொன்னார். (3)

வசுதேவர் கூறுகிறார்—— “மாமுனிவரே! உத்தமசுலோகரான பகவானின் வழியைப் பின்பற்றி நடக்கும் தங்கள் வருகை, எல்லோருக்கும் நன்மையைச் செய்யக்கூடியது. சிறு குழந்தை, தன் பெற்றோர்களையே சார்ந்திருக்கிறது. அவர்கள் தன் அருகில் வந்தால் மகிழ்ச்சியடைகிறது. அதுபோல, தங்களைப் போன்ற பெரியோர்களின் வருகை எல்லாப் பிராணிகளுக்கும் நன்மையையே செய்யும். (4)

மற்ற தேவதைகளைப் பற்றி உறுதியாகச் சொல்வதற்கில்லை. அவைகள் நன்மையும் செய்யலாம்; தீமையும் செய்யலாம். (முறைப்படி பூஜைகள் செய்தால், அவைகள் மகிழ்ந்து வரங்கள் தரும். பூஜையில் தவறு ஏற்பட்டுவிட்டாலோ, கோபம் கொண்டு சாபம் கொடுத்து விடும்.) ஆனால், பகவானிடத்திலேயே சிந்தனையை வைத்துள்ள தங்களைப் போன்ற மகாத்மாக்களின் செயல்பாடுகள், எல்லா ஜீவன்களுக்கும் நன்மையையே செய்பவை. (5)

பிற மனிதர்கள், தேவர்களை எந்த முறையில் வழிபடுகிறார்களோ, அதற்கேற்றவாறே பலனைப் பெறுகிறார்கள் — நிழலைப் போல. (மூல வஸ்துவின் அமைப்புக்கேற்றவாறே அதன் நிழலும் அமைவதைப் போல) கர்மாவுக்கேற்ற விளைவு! ஆனால், சாதுக்களின் போக்கு வேறானது. அவர்கள், எவ்விதக் காரணமுமின்றி, தீனர்களிடம் மிக்கப் பரிவு காட்டுகிறார்கள். (6)

பிரம்மனே! எதைக் கேட்டால், எல்லாவித பயங்களிலிருந்தும் மனிதன் விடுபடுவானோ, அப்படிப்பட்ட பாகவத தர்மத்தை உபதேசிக்கும்படி, தங்களைக் கேட்டுக் கொள்கிறோம். (7)

முன்னொரு சமயம், நான் பகவானை உபாசித்தேன். மோட்சத்தைக் கொடுக்கவல்ல அவரிடம், பிள்ளைப்பேறு வேண்டும் (அவரே, எனக்கு மகனாகப் பிறக்க வேண்டும்) என்ற வரத்தைக் கேட்டேன்; முக்தியைக் கேட்கவில்லை. காரணம், நான் அப்போது தேவமாயையில் மயங்கியிருந்தேன். (8)

விரதங்களை அனுஷ்டிப்பவரே! உலக வாழ்க்கையில், துன்பங்கள்கூட சுகம் போலத் தோன்றுகின்றன. விசித்திரமான துயரங்கள், எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் சோகத்தையே தந்து கொண்டிருக்கின்றன. இவைகளிடமிருந்து விடுபட்டு, நிச்சயமாக மோட்சத்தை அடைவதற்கான எளிய உபாயத்தைக் கூறுங்கள்.” (9)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னா! அறிவாளியான வசுதேவரால் இவ்வாறு கேட்கப்பட்டதும், தேவரிஷி நாரதர், பகவானின் கல்யாண குணங்களை நினைந்து நினைந்து பரவசத்துடன், அவருக்குக் கூறினார். (10)

நாரதர் கூறுகிறார்—— யதுகுல உத்தமரே! உலகம் முழுவதற்கும் நன்மை செய்யக்கூடிய பாகவத தர்மத்தைப் பற்றி, நீங்கள் கேட்பது வரவேற்கத்தக்கது. (11)

வசுதேவரே! பாகவத தர்மத்தைக் கேட்டாலும், படித்தாலும், மனத்தில் நினைவுபடுத்திக் கொண்டாலும், மனப்பூர்வமாக அதனை ஏற்று அனுசரிப்பதாலும், அந்த விநாடியிலேயே மனிதன் புனிதமாகி விடுகிறான். எவ்வளவு கொடிய தீயவனாக இருந்தாலும், இந்த தர்மத்தை அனுசரிக்கத் தொடங்கியவுடனேயே புனிதனாகி விடுகிறான். பகவான் மங்களமயமானவர். அவருடைய திருநாமங்களைக் காதாரக் கேட்பதாலும், நாவார உச்சரிப்பதாலும் அளவற்ற புண்ணியங்களைக் கொடுக்கக் கூடியது. இத்தகைய மூலபுருஷரான பகவான் நாராயணனை, நீங்கள் எனக்கு நினைவுபடுத்தினீர்கள். (12—13)

இந்த விஷயம் பற்றி, ஒரு பழைய சம்பவத்தை உதாரணத்திற்காக எடுத்துக் கூறப் போகிறேன். விதேக நாட்டு மன்னர் நிமியுடன், ரிஷபதேவரின் ஒன்பது புதல்வர்கள் (யோகீசுவரர்கள்) நிகழ்த்திய உரையாடல்தான் அது. (14)

ஸ்வாயம்புவ மனுவின் மைந்தர் பிரியவிரதன். அவருடைய புதல்வர் ஆக்னீத்ரர். ஆக்னீத்ரரிடமிருந்து நாபி என்பவரும், நாபியிடமிருந்து பகவான் ரிஷபதேவரும் மகன்களாகத் தோன்றினார்கள். (15)

பகவான் வாசுதேவரின் அம்சாவதாரமாக ரிஷபதேவர் போற்றப்படுகிறார். மோட்ச தர்மங்களை உபதேசிப்பதற்காகவே அவர் அவதரித்தார். அவருடைய நூறு புதல்வர்களும் வேதங்களில் கரை கண்டவர்கள். நூற்றுவரில் பரதன் என்பவன் முதல்வன். அவன் எப்போதும் ஸ்ரீமந்நாராயணனின் நினைவாகவே இருந்தான். அவனுடைய பெயரைக் கொண்டுதான், இந்த நாடு ‘பாரத வர்ஷம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. (16—17)

ராஜரிஷியாக விளங்கிய பரதன், இந்தப் பூமண்டலம் முழுவதையும் ஆண்டு அனுபவித்து, பகவானைச் சிறப்பான தவத்தின் மூலம் வழிபடும் நோக்கத்துடன் அரசைத் துறந்து, காட்டுக்குச் சென்றான். அங்கே, நிலையான மனத்துடன் பகவானை வழிபட்டு, மூன்றே பிறவிகளில் பகவானை அடைந்தான். (பரதன், இரண்டாவது பிறவியில் ஒரு மான் வயிற்றிலிருந்து தோன்றினான். மூன்றாவது பிறவியில் அந்தணருக்குப் பிறந்து, ‘ஜடபரதர்’ என்ற பெயரில் பெரும் புகழ் பெற்ற வரலாறு பிரசித்தமானது.) (18)

ரிஷபதேவரின் நூறு புதல்வர்களில் ஒன்பது பேர், பாரத வர்ஷத்தைச் சுற்றியுள்ள ஒன்பது தீபகற்பங்களுக்குத் தலைவர்களானார்கள். எண்பத்தோரு பேர்கள், கர்மகாண்டத்தில் கூறப்பட்டுள்ள சடங்குகளைச் செய்து வைக்கும் வேதியர்களானார்கள். (19)

அவ்விதமே, ஒன்பது பேர்கள், பரமாத்ம தத்துவத்தைப் பரப்பும் பேறுபெற்ற திகம்பரத் துறவிகளாகிப் போனார்கள். அவர்கள் ஆன்மிகக் கல்வியில் எல்லை கண்டவர்கள். அவர்களுடைய பெயர்கள்—— கவி, ஹரி, அந்தரிட்சர், பிரபுத்தர், பிப்பலாயனர், ஆவிர்ஹோத்ரர், த்ருமிளர், சமஸர், கரபாஜனர். (20—21)

சேதன—அசேதன (நகர்வன—நிற்பன) பொருட்கள் நிரம்பிய இந்த உலகங்கள் அனைத்தையும் பகவானுடைய திருவுருவமாகவே கருதினார்கள். அதாவது, உலகத்திற்குச் சம்பந்தமில்லாத தனித்தவர்களாக, அவர்கள் தங்களை எண்ணவில்லை. இவ்வாறாக, அண்ட—பகிரண்டத்தில் பரமாத்மாவையே பார்த்துக் கொண்டு (தோன்றுபவையெல்லாம் பரமாத்ம ஸ்வரூபமே என்று உணர்ந்து), எல்லா இடங்களிலும் சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தார்கள். (22)

அவர்கள், மூன்று உலகங்களிலும் எந்த இடத்திற்கும் செல்லக் கூடியவர்கள். தேவ—ஸித்த—ஸாத்ய—கந்தர்வ—யட்ச—மனுஷ்ய—கின்னர—நாகலோகம் ஆகிய இடங்களுக்குத் தம் விருப்பப்படி சென்று வந்தார்கள். இவை தவிர, முனிவர்கள்—சாரணர்கள்—பூதநாதர்கள்—வித்யாதரர்கள்—பிராமணர்கள்—பசுக்கள் வசிக்கும் இடங்களிலும் சுதந்திரமாகச் சுற்றித் திரிந்தார்கள். (23)

அந்த ஒன்பது யோகீசுவரர்களும் தாம் போகிற போக்கில், ஒரு சமயம் ‘அஜநாபம்’ எனப்படும் பாரத வர்ஷத்தில், மகாத்மா நிமி நடத்தி வந்த ஸத்ர வேள்விச்சாலைக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். (24)

சூரியனைப் போல் ஒளி வீசுகின்ற பரம பாகவதர்களான அவர்களைப் பார்த்தவுடன், வேள்வியை நடத்திக் கொண்டிருந்த நிமி மன்னரும், வேள்விக் குண்டத்திலிருந்து உருப்பெற்ற அக்னிதேவனும், யாகத்தைச் செய்து கொண்டிருந்த ரித்விக்குகளான வேதியர்களும், வந்தவர்களை வரவேற்கும் முகமாக எழுந்து நின்றார்கள். (25)

ஸ்ரீமந்நாராயணனிடத்திலேயே மனத்தைச் செலுத்திய அவர்களைக் கண்டதும், விதேக மன்னர் நிமி மிகவும் மனமகிழ்ந்து, முறைப்படி ஆசனம் அளித்து, மிக்க விமரிசையாகப் பூஜித்தார். (26)

பிரும்மாவின் மானஸ புத்திரர்கள் (ஸநகர் முதலியவர்கள்) போன்று பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்த அவர்களைப் பார்த்து மிகவும் வினயமாகத் தலைவணங்கிய நிமி கேட்டார். (27)

விதேக மன்னர் நிமி கேட்கிறார்—— “சாட்சாத் மகாவிஷ்ணுவின் அணுக்கத் தொண்டர்கள் (பார்ஷதர்கள்) என்று தங்களைக் கருதுகிறேன். பகவான் விஷ்ணுவின் அடியார்கள், எல்லா உலகங்களையும் புனிதப்படுத்துவதற்காகச் சுற்றி வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். (28)

ஜீவர்களுக்கு மனிதச் சரீரம் கிடைப்பது என்பது மிகவும் அரிது. (ஆனால்,) அதுவும் நொடி நேரமே நிலைத்திருக்கக் கூடியது. (அப்படியே மனித உடல் கிடைத்தாலும்) பகவானுக்குப் பிரியமான பக்தர்களின் தரிசனம் கிடைப்பது என்பது அரிதிலும் அரிது. (29)

மாசற்றவரே! இவ்வுலக வாழ்க்கை அரை நொடி நேரமேயானாலும், சத்சங்கம் (சான்றோர் கூட்டுறவு) மனிதர்களுக்குப் பெரும் நிதியம் போன்றது. அதனால், அழிவில்லாமல் நிரந்தரமாக இருக்கக்கூடிய ஆன்மிக மேன்மையைப் பற்றிக் கூறும்படித் தங்களையெல்லாம் கேட்டுக் கொள்கிறேன். (30)

எதனைக் கேட்டு, அதன்படி நடப்பதால், பிறப்பற்றவரான பகவான் மிகவும் மகிழ்ந்து தன்னையே அடியார்க்குக் கொடுத்து விடுவாரோ, அத்தகைய பாகவத தர்மத்தைக் கேட்கும் தகுதி எங்களுக்கு இருக்கிறது என்று தாங்கள் கருதினால், அதனைப் பற்றி, எங்களுக்கு விளக்கியருள வேண்டும்.” (31)

நாரதர் கூறினார்—— வசுதேவரே! இவ்வாறு மகாத்மாக்களான யோகீசுவரர்களைப் பார்த்து, மன்னர் நிமி கேட்டார். அவர்கள் அந்தக் கேள்வியைப் பெரிதும் பாராட்டினார்கள். அந்த மண்டபத்தில் இருந்த அவையோர்கள், யாகம் செய்யும் வேதியர்கள், மன்னர் நிமி ஆகியோரை நோக்கி, அவர்கள் கூற ஆரம்பித்தார்கள். (32)

கவி (என்ற யோகி) கூறினார்—— “(நிரந்தரமாக இருக்கக்கூடிய பேரானந்தத்தைப் பற்றிக் கேட்டிருக்கிறீர்கள்.) அடியார்களை நழுவவிடாத பகவானுடைய திருவடிகளைப் பற்றிக் கொள்வதால் மட்டுமே, இது சாத்தியமாகும் என்பது என் கருத்து. உலகிலுள்ள பொருட்களில் ‘என்னுடையது’ என்ற எண்ணமும், ‘இவைகள் மூலம் இன்பம் கிடைக்கிறது’ என்ற எண்ணமும் உடையவர்கள் கூட, பகவானிடம் அநன்ய சரணாகதி செய்துவிட்டால், அதன் நற்பயனாக, அவர்களுடைய அஞ்ஞானம் விலகிப் போகிறது. உலகப் பொருட்களில் வெறுப்பு உண்டாகி, ஆசையொழித்தத் துறவிகளாகி விடுகிறார்கள். அவர்கள் ஆன்மிக உயர்நிலைகளை அடைந்து, முற்றிலுமாக அச்சத்திலிருந்து விடுபட்டு விடுகிறார்கள். (கீதை 2/65ல் பகவான் இதே கருத்தைத் தெரிவித்துள்ளார்.) (33)

அவர்களுக்கு எல்லா இடங்களிலும் ஆத்மபாவம் (அனைத்துக்கும் — தான் உட்பட — பகவானின் வடிவமே! என்ற உணர்வு) ஏற்பட்டுவிடுகிறது. அதனால், எல்லாவற்றிலும் பரமாத்மாவையே காண்கிறார்கள். பாமரர்களான மனிதர்களும் கூடத் தன்னை (பகவானை)ச் சுலபமான வழியில் அடைவதற்காக, பகவானே தன் திருவாய் மொழிந்தருளிய உபாயத்தையே, பகவானை அடைவதற்கான மார்க்கம் என்று அறிந்து கொள்வீர். (34)

அரசே! இத்தகைய பாகவத தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் மனிதர், ஒருபோதும் தடங்கல்களால் துன்பப்பட மாட்டார்; கண்களை மூடிக் கொண்டு ஓடினாலும், பாதையிலிருந்து நழுவிச் சென்றுவிட மாட்டார்; முயற்சியின் பயனை அடையாமலும் இருக்க மாட்டார். (பாகவத தர்மத்தில் உறுதியான பற்று கொண்டு நடப்பவர், சில சமயங்களில் விதிமுறை நழுவி நடந்தாலும், அதனால் பாதிக்கப்பட மாட்டார்.) (35)

மனிதன், தன்னுடைய உடலினாலும் சொல்லினாலும் மனத்தாலும் புலன்களாலும் புத்தியினாலும் தன்முனைப்பினாலும் இயல்பினாலும் செய்கின்ற எல்லாச் செயல்களையும் பரமபிதாவான பகவானுக்கு அர்ப்பணம் செய்துவிடுவது — இதுதான் மிக எளிய வழியாகும். (36)

பகவானைத் தவிர்த்து மற்ற (உடல்—உடைமை போன்ற, சிறிது காலமே இருக்கக்கூடிய) பொருட்களில் தீவிரமான பற்று கொள்வதுதான் அச்சத்துக்குக் காரணம். இவர்கள், பரமாத்மாவிடமிருந்து விலகிச் செல்பவர்கள். மனப்பிரமையினால், அநாத்ம வஸ்துக்களிடம் ஆத்மபுத்தியை வைக்கிறார்கள். (நசித்துப் போகிறவைகளை நித்தியமான ஆத்ம வடிவாகக் காண்கிறார்கள்.) இதனால், தங்களுடைய உண்மைத் தோற்றத்தை மறந்து போகிறார்கள். இம்மாதிரியெல்லாம் நிகழ்வதற்குக் காரணம், பகவானின் மாயைதான். எனவே, ஞானவானான மனிதர்கள், இத்தகைய அறியாமையிலிருந்து (பொய்யை மெய் என அறிவதிலிருந்து) விடுபடுவதற்காக, உறுதியான பக்தியுடன் பரமாத்மாவின் பாத கமலங்களைப் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும். இதற்கு துவக்க நிலையாக, தம் குருநாதரையே சாட்சாத் பகவானாகக் கருத வேண்டும். (37)

தூங்கும்போது கனவில் காணப்படும் காட்சிகள், விழித்துக் கொண்டவுடன் ‘பொய்த் தோற்றம்’ என்ற அறிவு உண்டாகிறது. அதுபோலவே, விழித்துக் கொண்டிருக்கும்போது உலகத்தில் காணப்படும் பொருட்கள் பற்றி நாம் கொண்டிருக்கும் பற்று உணர்வுகளும் பொய்யானவை. அதனால், தெள்ளிய ஞானம் அடைந்த மனிதர்கள், (உலக விஷயங்களில் சிக்க வைத்து, ஆட்டி அலைக்கழிக்கும்) மனத்தின் ஓட்டங்களைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும். அப்படிச் செய்வதால், அவர்களுக்கு (அச்சம் அணுவளவும் இல்லாத, துன்பம் அணுக முடியாத) பரமபதம் கிடைக்கும். (38)

(பகவானிடம் மனத்தைச் செலுத்தி நிலைநிறுத்துவதற்கான வழிமுறைகளைக் கூறுகிறார்.) பகவான் இவ்வுலகில் பிறவி எடுத்தது, பற்பல அரிய செயல்கள் செய்தது, அந்தச் செயல்களைக் குறித்துக் காட்டுவதான பல பெயர்கள் ஆகிய மங்களமயமானவைகளைக் கேட்டும், வெட்கத்தை விட்டுத் தானே பாடிப் பரவியும் வர வேண்டும். எந்த ஒரு பொருளிலும் பற்றுதல் இல்லாமல் திரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். (ஓர் இடத்தில் தங்கி, சில பேர்களுடன் பல நாட்கள் பழகினால், அவற்றில் பாசப் பிணைப்பு ஏற்பட்டுவிடக் கூடுமாதலால், எங்கும் சுற்றிக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.) (39)

இவ்விதமான கட்டுப்பாடுகளுடன் தனக்குப் பிரியமான நாமசங்கீர்த்தனம் செய்து வருபவருடைய நெஞ்சம் கசிந்து, பகவானிடம் பேரன்பு தழைத்து விடுகிறது. அதன் விளைவாக, உலக இயல்புக்கு மாறாக (வெளிப்படையான காரணம் ஏதுமில்லாமலே, அவ்வப்போது) சிரிக்கிறார்; அழுகிறார்; உயர்ந்த குரலில் கூவி அழைக்கிறார்; பாடுகிறார்; பித்துப்பிடித்தவர் போல நடனமாடுகிறார். (40)

ஆகாயம், வாயு, அக்னி, தண்ணீர், மண், கிரக—நட்சத்திரங்கள், பிராணிகள், திசைகள், மரம்—செடிகள், ஆறு, கடல் — இவை எல்லாமே பகவானின் வடிவங்கள்தாம். பகவானே இவ்வாறு எல்லா உருவங்களிலும் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார். அதனால், இவை எல்லாவற்றையும் (பகவான் இருப்பதால்) ஒன்றிய மனத்துடன் வணங்க வேண்டும். (41)

பகவானிடம் பக்தி, பகவத் தரிசனம், மற்ற எல்லாப் பொருட்களிலும் பற்று விடுதல் ஆகிய மூன்றும் ஒரே காலத்தில் நிகழும் — உணவு அருந்துபவனுக்கு மனத்திருப்தியும், உடற்சக்தியும், பசி நீங்குதலும் ஒரே சமயத்தில் உண்டாவதைப் போல. (42)

மன்னா! தன்னுடைய ஒவ்வொரு செயலின் மூலமாகப் பகவானையே வழிபடும் பக்தருக்கு பகவானிடம் பிரேம வளர்ச்சியும், உலக வாழ்க்கையில் வைராக்கியமும், பகவானுடைய வடிவைப் பற்றிய ஞானமும் அவசியம் ஏற்படுகின்றன. அவர் (பகவானிடம் அநன்ய சரணாகதி செய்துவிட்ட) பரம பாகவதராகி விடுகிறார். நாளடைவில் மிக உயர்ந்த பேரமைதியை, தானே அடைந்து அனுபவிக்கிறார்.” (43)

மன்னர் (நிமி) கேட்கிறார்—— “இனி, பகவத் பக்தனுடைய லட்சணங்களை விரிவாகக் கூறுங்கள். அவருடைய தர்மம் என்ன? அவருடைய இயல்பு, மற்ற மனிதர்களுடன் பழகும் விதம், பேசும் முறை என்ன? எந்த அடையாளங்களால் ஒருவரை, ‘பகவானுக்குப் பிரியமான பாகவதர் இவர்’ என்று கண்டுணர முடியும்?” (44)

ஹரி (இரண்டாவது யோகி) கூறினார்—— “எவரொருவர், எல்லாப் பிராணிகளிடத்திலும் பகவானைக் காண்கிறாரோ, அவ்விதமே, பகவானிடம் எல்லாப் பிராணிகளையும் காண்கிறாரோ, அவரே முதன்மையான பாகவதர். (45)

பகவானிடம் ஆழ்ந்த அன்பும், அடியார்களிடம் தோழமையும், அஞ்ஞானிகளிடம் கருணையும், பகவானை வெறுப்பவர்களிடம் திரஸ்காரமும் கொண்ட பாகவதர்கள் இடைநிலையில் உள்ளவர்கள். (46)

பகவானுடைய சிலாமூர்த்தங்களை மிகவும் ஆர்வத்தோடும் நம்பிக்கையோடும் வழிபாடு செய்து வருகிறார். ஆனால், அடியார்களிடமும் மற்றவர்களிடம் ஒட்டுறவு இல்லாத அந்த பக்தர் கீழ்நிலையில் உள்ளவராகக் கருதப்படுகிறார். (47)

புலன்கள் மூலமாகப் புலனுகர் பொருட்களைத் தொடர்பு கொண்டாலும், அதனால் வெறுப்போ, மகிழ்ச்சியோ அடையாமல், ‘அகில உலகமும் பகவானுடைய மாயை’ என்று எண்ணுபவர் உத்தம பாகவதர். (48)

பிறப்பு—இறப்பு, பசி, தாகம், அச்சம், துன்பம் முதலிய உலகியல் தொழில்கள், உடல், பொறிகள், பிராணன், மனம், புத்திகளில் வந்து போகின்றன. ஆனால், எவருடைய மனம் எப்போதும் (எல்லா நிலைகளிலும்) பகவானிடமே மூழ்கியிருக்கிறதோ, (புறச் செயல்களால் பாதிக்கப்படாத) அவர் பாகவதர்களுள் தலைமையானவர். (49)

எவருடைய உள்ளத்தில் இன்ப நுகர்ச்சிக்கான ஆசை எழவில்லையோ, நற்கர்மங்கள் செய்து புண்ணிய லோகங்களுக்குச் சென்று ஆனந்தத்தை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தின் வித்து ஊன்றிக் கொள்ளவில்லையோ, வாசுதேவனிடமே முழுமையாக நிலை கொண்டுள்ளாரோ, அவர் பாகவதோத்தமர். (50)

எவர் தன்னுடைய பிறப்பு—கர்மாக்களினாலும், வர்ண—ஆசிரம—ஜாதியினாலும் இந்த உடல்தான் ‘நான்’ என்று அகந்தை கொள்ளாதிருக்கிறாரோ, அவர்தான் ஹரிக்குப் பிரியமானவர். (51)

எவர் செல்வத்திலும் உடலிலும், ‘இது தன்னுடையது, அது பிறருடையது’ என்ற வேற்றுமை உணர்வு கொள்ளாதிருக்கிறாரோ, (எல்லாவற்றிலும் பகவானே நிறைந்திருப்பதாகச் சமபாவத்துடன் காண்கிறாரோ,) எல்லாப் பிராணிகளையும் (தன்னைப் போலவே) சமமாகக் கருதுகிறாரோ, அவரேதான் பாகவத உத்தமர். (52)

தன்னை வெற்றி கொள்ளாத (தன் இந்திரியங்களை வசப்படுத்த முடியாத) தேவர்கள் முதலியோராலும் தேடப்பட்டு வருகின்ற பகவானுடைய திருவடித் தாமரைகளிலிருந்து அரைநொடி நேரம்கூட விலகிச் செல்லாதவர்கள், மூன்றுலக ஆதிக்கம் கிடைப்பதாக இருந்தாலும், பகவத் சிந்தனையிலிருந்து சிறிதும் வழுவாதவர்கள் — இவர்கள் திருமால் அடியார்களில் முதன்மையானவர்கள். (53)

எல்லையில்லாத பராக்கிரமமுடைய பகவானின் திருவடி விரல்களின் நகங்களாகிய முழுநிலவினால், தாபங்கள் எல்லாம் போக்கப்பட்ட இதயத்தில், மீண்டும் சம்சாரத் துன்பங்கள் தலைதூக்க முடியுமா, என்ன? சந்திரன் உதயமாகிவிட்டபின், சூரியனின் வெம்மை எப்படி இருக்க முடியும்? (54)

(பக்தி பூர்வமாக அல்லாமல் ஏதோ நினைவாக,) ‘தன் நினைவு மயங்கிய நிலையில் பகவானின் திருநாமத்தைச் சொன்னாலே பாவங்களின் குவியல்கள் நசித்துப் போகும்’ என்றால், எவருடைய இதயத்தில், பகவானின் சரணாரவிந்தங்கள் பக்தி என்ற கயிற்றால் பிணைத்து வைக்கப்பட்டுள்ளனவோ, (எவர், பகவத் சிந்தனையிலேயே சதா காலமும் மூழ்கியிருக்கிறாரோ,) அவர் பாகவதர்களுள் முக்கியமானவர் என்று கூறப்படுகிறார்.” (55)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

மூன்றாவது அத்தியாயம் — மாயை; மாயையைக் கடப்பதற்கான வழி; பிரம்மம் மற்றும் கர்மயோகம் பற்றிய விளக்கம்

மன்னர் (நிமி) கேட்கிறார்—— “மாயாவிகளையும் மதிமயங்கச் செய்கின்ற ஆதிப் பரம்பொருளான விஷ்ணுவினுடைய மாயா சக்தியைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள விரும்புகிறோம். (அருள்கூர்ந்து) தாங்கள் எங்களுக்கு விளக்கிக் கூறவேண்டும். (1)

உலக வாழ்க்கையின் கடுமையான வெம்மையினால் வறுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் மனிதர்களுக்கு, ‘ஹரிகதை’ என்ற அமிழ்தமே நல்ல மருந்து. தங்கள் உரையைக் கேட்கும் எங்களுக்கு ‘போதும்’ என்ற எண்ணம் உண்டாகவே இல்லை!” (2)

அந்தரிக்ஷர் (மூன்றாவது யோகி) கூறினார்—— “பெருந்தோளரே! பஞ்சபூத வடிவினராகிய ஆதிநாராயணன், அந்த ஐந்து பெரும் மூலப்பொருட்களைக் கொண்டு, தன்னுடைய ஆத்மஸ்வரூப ஞானம் பல்கிப் பெருகும்படியாக, உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததுமான அனைத்து வகையான பிராணிகளையும் உற்பத்தி செய்தார். (3)

இவ்வாறு பஞ்சபூதங்களைக் கொண்டு உற்பத்தி செய்யப்பட்ட பிராணிகளின் உடலில், அந்தர்யாமியாகத் தானே புகுந்து கொள்கிறார். ‘மனம்’ என்ற ஒரு பொருளாகவும், கர்மேந்திரியம் ஐந்து, ஞானேந்திரியம் ஐந்து என்ற பத்தாகவும் தன்னைப் பகுத்து, அவற்றுடன் குணங்களை இணைக்கிறார். (4)

தன்னால் வெளிப்படுத்தப்பட்ட குணம் குணங்களில் சஞ்சரிக்கிறது. (ஆனால், பகவான் அதில் ஒட்டிக் கொள்வதில்லை.) பகவானால் படைக்கப்பட்ட உலகப் பொருட்களில், ‘நான், என்னுடையது’ என்று பற்று கொள்பவர் பிணைக்கப்படுகிறார். (சம்சாரத்தளையில் சிக்கிக் கொள்கிறார். இதுதான் மாயை.) (5)

சரீரப் பற்றுடைய மனிதன் (ஜீவன்), கர்மேந்திரியங்களைக் கொண்டு, பலனில் ஆசையுடன் கர்மங்களைச் செய்து, அததற்கான சுகம் அல்லது துக்கங்களை அனுபவித்துக் கொண்டு இவ்வுலகிலேயே சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறான். (அவன், முக்தியை அடைவதில்லை.) (6)

இவ்வாறாக, தம் வினைகளின் விளைவாக துன்பமயமான பல பிறவிகளை எடுக்கிறான். பஞ்சபூதங்களும் அழிந்து போகும் மகாபிரளய காலம் வரையில், வினைப்பயன்களின் வசப்பட்டு பிறப்பு—இறப்பு என்று மாறி மாறித் தொடர்ந்து நிரந்தரமாகச் சுழன்று கொண்டிருக்கிறான். (7)

ஐந்து மூலப் பொருட்களும் நசித்துப் போகும் பிரளய காலம் நெருங்கி வந்ததும், அநாதியானதும் முடிவற்றதுமான காலம், கண்ணுக்குப் புலப்படுகின்றனவும், புலப்படாதனவும், குணங்கள் வடிவினதுமாகிய இவைகளையெல்லாம், அவ்யக்தத்தினிடம் (அதாவது, அவற்றின் மூலப்பொருளிடம்) இழுத்துச் செல்கின்றது. (8)

அந்தச் சமயத்தில் நூறாண்டுகள் தொடர்ந்து மழை பெய்யாது. பயங்கரமான கோடை வெயில் கொளுத்தும். சகிக்க முடியாத வெம்மையைப் பொழியும் சூரியன், மூவுலகத்தையும் வறுத்தெடுக்கப் போகிறான். (9)

ஸங்கர்ஷணருடைய முகத்திலிருந்து தோன்றும் பெருநெருப்பானது பாதாள உலகத்திலிருந்து தொடங்கி, காற்றினால் நன்றாக வளர்ந்து, மேலே உள்ள உலகங்களிலும் பரவிப் பெருகுகின்றது. (10)

ஸாம்வர்த்தக மேகங்கள் நூறாண்டுக் காலம் யானையின் துதிக்கை போன்று பருமனான தாரைகளால் மழையைப் பொழிகின்றன. அதனால், இந்த மாபெரும் அண்டம் தண்ணீரில் மூழ்கிப் போகிறது. (11)

கட்டை முழுவதும் எரிந்துபோனபின், (பற்றிக் கொண்டு எரிவதற்கு வேறு சாதனம் இல்லாததால்) நெருப்பு, தன் மூல வடிவத்தில் நுண்மையாக அடங்கி விடுவதைப் போல, அகில உலக வடிவமாக விளங்கிய பரமாத்மா, தன்னுடைய பேருருவை விட்டுவிட்டு, தன் அவ்யக்த நிலையை ஏற்றுக் கொள்கிறார். (12)

பிரளய காலத்தில், பூமியினுடைய வாசனை என்னும் தன்மாத்திரையை, வாயு தனக்குள் இழுத்துக் கொள்கிறது. அதனால், மண் தண்ணீரில் மூழ்கிப் போகிறது. இவ்வாறே, நீரின் தன்மாத்திரையான சுவையை வாயு இழுத்துக் கொண்டுவிடுகிறது. அதனால், நீர் (தான் எந்தப் பொருளிலிருந்து தோன்றியதோ, அந்த) அக்னியில் மறைந்து போகிறது. (13)

வாயு, அக்னியினுடைய ரூப தன்மாத்திரையை அதாவது இருட்டைப் பரப்பித் தன்னிடம் ஈர்த்துக் கொள்கிறது. எனவே, அக்னி வாயுவால் மறைந்து போகிறது. இதுபோலவே, வாயுவின் தன்மாத்திரையான தொடுதல் (ஸ்பரிச உணர்வு) ஆகாயத்தால் இழுக்கப்பட்டதும், அது ஆகாயத்தில் லயமடைந்துவிடுகிறது. (14)

காலரூபியான பகவான் ஆகாயத்தின் குணமாகிய சப்த தன்மாத்திரையை ஈர்த்துக் கொண்டதும், ஆகாயம் அஹங்காரத்தில் மறைந்து போகிறது. கூடவே புலன்கள், மனம், புத்தி ஆகியனவும், தத்தம் புலன்களின் அதிதேவதைகளுடன் கூட அஹங்காரத்தில் மறைந்து போகின்றன. பின்னர், அஹங்காரமும் தன்னுடைய மூலவடிவமான மஹத் தத்துவத்தில் ஆழ்ந்து போகிறது. (15)

உலக உற்பத்தியின் தோற்றம், நிலைத்திருத்தல், முடிவு ஆகிய மூவகைச் செயல்களைச் செய்கின்ற மாயை பற்றி விளக்கினோம். இனி, வேறு என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?” (16)

மன்னர் (நிமி) கேட்கிறார்—— “மனத்தை வசப்படுத்தாத சாமானிய மனிதர்களால் மிக்க பலம் கொண்ட மாயையைக் கடக்க முடியாதுதான். முனிவரே! இப்படிப்பட்டவர்களும் அதிக முயற்சி இல்லாமலே மாயையைக் கடந்து செல்லக்கூடிய ஒரு வழியைக் கூறியருளுங்கள்.” (17)

பிரபுத்தர் (நான்காவது யோகி) கூறினார்—— “துன்பம் அழிந்து சுகத்தைப் பெற வேண்டும் என்பதற்காகப் பற்பல செயல்களில் ஈடுபடும் மனிதர்கள், தம் செயல்களின் விளைவுகள் நேர் விபரீதமாக இருப்பதைக் காண வேண்டும். (18)

செல்வம் என்பது எப்போதும் துன்பத்தைக் கொடுக்கக் கூடியது; மிகவும் கஷ்டப்பட்டுச் சேர்க்க வேண்டியுள்ளது; தன்னுடைய அழிவுக்குக் காரணமாக இருப்பது. இவ்விதமே வீடு, மைந்தன், உறவு, கால்நடை முதலியனவும் அநித்தியமானவை; அழிந்து போகின்றவை. எனவே, இவைகளால் எவ்வாறு நிரந்தரமான மகிழ்ச்சியைப் பெற முடியும்? (19)

பலனில் இச்சை கொண்டு புண்ணிய கர்மாக்களைச் செய்து, அதன் மூலம் அடையப்படும் மேலுலங்களும் அழிந்து போகக்கூடியவைதாம். மண்ணுலக மனிதர்கள் தமக்குள் போட்டி—பொறாமை கொண்டு அடித்துக் கொள்கிறார்களே, அது மேலுலகிலும் நடைபெறுகிறது. (வெறுப்பு—விருப்பு என்ற குணங்கள் நிறைந்த சூழலில், மன அமைதி (பேரின்பம்) எவ்வாறு கிடைக்கும்?) (20)

ஆகவே, ஆன்ம வேட்கையுடையவன் மிக உயர்ந்த சுகத்தை அடைவதற்காக, பரமாத்மாவை அடைந்துவிட்டவரும், சப்தப்பிரம்மம், பரப்பிரம்மம் இரண்டிலும் முழுமையான அறிவு உடையவருமான ஆசார்யரைத் தேடிக் கொள்ள வேண்டும். (21)

ஆசார்யரைத் தன் ஆத்மாவாகவும் இஷ்ட தெய்வமாகவும் நினைத்து, அவரிடமிருந்து பாகவத தர்மங்களை (அடியார் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நெறிகளை)க் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். பகட்டுக்காக இல்லாமல் மனப்பூர்வமாக அவருக்குத் தொண்டு செய்ய வேண்டும். இதனால், தன்னையே கூட பக்தனுக்கு வழங்கும் கருணாமூர்த்தியான பகவான் ஸ்ரீமன் நாராயணன், மிக விரைவில் மனம் மகிழ்வார். (22)

முதலாவதாக, உள்ளத்தால் இவ்வுலகத்திடம் ஒட்டுறவு கொள்ளாதிருக்க வேண்டும்; சாதுக்களிடம் உறவு கொள்ள வேண்டும். நிலைமைக்கேற்றபடி, (சாமானிய பிராணிகளிடம்) தயை; (தனக்கு நிகரானவர்களுடன்) நட்பு; (சான்றோர்களிடம்) அடக்கம் ஆகிய நற்குணங்களைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். (23)

மனத்தூய்மை — உடற்தூய்மை, தவம், சகிப்புத்தன்மை, மௌனம், சாஸ்திர நூல்களிலிருந்து கற்றுக் கொண்டதைச் சிந்தித்துப் பார்த்தல், நேர்மை, பிரம்மசர்யம், அகிம்சை, (சுக—துக்கம், வெட்ப—தட்பம் போன்ற) இருமைகளை ஒன்றாகவே மதித்தல் (வேண்டும்); (24)

எல்லா இடங்களிலும் பகவானின் ஆத்மஸ்வரூபத்தையே காண்பது; ஆத்மாவிலேயே (கேவல ஆத்ம அவஸ்தையிலேயே) நிலைத்திருப்பது; நிலையான வாசஸ்தலம் இல்லாமல் இருப்பது; எளிய ஆடைகளை அணிவது; எது கிடைத்தாலும் அதைக் கொண்டு திருப்தி அடைவது; (25)

பகவானை அடைவதற்கான வழிமுறைகளைக் கூறும் நூல்களிடம் நம்பிக்கை; மற்ற சாஸ்திரங்களை நிந்திக்காமல் இருப்பது; உடல்—உள்ளம்—உரைகளில் கட்டுப்பாடு; வாய்மை; மனவடக்கம் என்னும் சமம்; மற்றும் புலனடக்கம் என்னும் தமம்; (26)

ஆச்சரியமான செயல்கள் செய்கிற நாராயணனின் (மண்ணுலகப்) பிறப்பு—செயல்—குணங்களைக் கேட்பது; கீர்த்தனம் செய்வது; தியானிப்பது; மற்றும் பகவானுக்காகவே எல்லாச் செயல்களையும் ஆற்றுவது; (27)

தனக்குப் பிரியமான கர்மாக்களாகச் செய்யப்படும் வேள்வி, தானம், தவம், ஜபம், நல்லொழுக்கம் ஆகியனவற்றையும், தனக்குரிய மனைவி, மக்கள், வீடுகள், உயிர் முதலியனவற்றையும் பகவானுக்கு அர்ப்பணிப்பது; (28)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே உயிரை வைத்துள்ள பெரியோர்களிடம் நல்லுறவு; உத்தம அடியார்களுக்கும், சாமானிய மக்களுக்கும் தெய்வ வசமாகத் துன்பங்கள் நேரும்போது உதவிகள் செய்வது; (29)

புனிதப்படுத்தும் பகவானுடைய பெரும் புகழைப் பரஸ்பரம் பேசி மகிழ்வது; அடியார் கூட்டத்தில் ஒருவருக்கொருவர் அன்பு செலுத்துவது; ஒருவருக்கொருவர் மகிழ்ந்திருப்பது; ஒவ்வொருவரும் உலக நினைவிலிருந்து விலகி ஆத்மானந்தத்தை அனுபவிப்பது; (30)

பாவக் குவியல்களைப் போக்கும் ஹரி நாமத்தை எப்போதும் நினைத்துக் கொண்டிருப்பது; பிறருக்கும் நினைவுபடுத்துவது. இவ்விதச் சாதன பக்தியைத் தொடர்ந்து செய்து வந்தால், பிரேம பக்தி தோன்றிவிடும். அதனால், அவருடைய சரீரத்தில் பிரேமப் புல்லரிப்பு உண்டாகிறது. (31)

(இவ்விதம் பகவானிடமே ஒன்றிவிட்ட அடியார்கள்) சில சமயங்களில், ‘பகவான் இன்னும் தரிசனம் கொடுக்கவில்லையே?’ என்று ஏங்கி அழுகிறார்கள்; சில சமயங்களில் சிரிக்கிறார்கள்; சில வேளைகளில் மகிழ்ச்சியில் திளைக்கிறார்கள்; சில காலங்களில், உலக நடைமுறைக்குப் புறம்பாகப் பேசுகிறார்கள்; சில நேரங்களில் நாட்டியமாடுகிறார்கள்; சில சமயங்களில் பாடுகிறார்கள்; சில வேளைகளில், பகவானுடைய லீலைகளைப் போல் நடித்துக் காட்டுகிறார்கள்; சில காலங்களில், வாய் திறவாமல் மௌனமாக இருந்து விடுகிறார்கள்; (இத்தகைய அனுபவங்களைக் கடந்து) இறுதியில் பகவானை அடைந்து பரமானந்தம் பெறுகிறார்கள். பகவத் பக்தர்களின் இம்மாதிரியான செயல்பாடுகளை நன்றாகத் தெரிந்து கொண்டவர், பகவத் பக்தியில் ஈடுபட்டு, அதன் மகிமையினால், கடக்க முடியாத மாயையைச் சுலபமாகக் கடந்து சென்று விடுகிறார்கள்.” (32—33)

மன்னர் (நிமி) கேட்கிறார்—— “மாமுனிவர்களே! தாங்கள் எல்லோரும் பரப்பிரம்மத்தை அறிந்த ஞானியரில் மிகச் சிறந்தவர்கள். ஆகவே, ‘நாராயணன்’ என்ற பெயரினால் அழைக்கப்படும் பரமாத்ம பரப்பிரம்மத்தின் வடிவம் எப்படிப்பட்டது? என்பதை (அருள்கூர்ந்து) கூறவேண்டும்.” (34)

பிப்பலாயனர் (ஐந்தாவது யோகி) கூறினார்—— “மன்னா! இந்த அண்டகோளத்தின் உற்பத்தி, நிலைநிற்றல் மற்றும் மறைவுக்குக் காரணர் எவரோ, ஆனால், எவருடைய தோற்றத்திற்குக் காரணம் ஏதும் இல்லையோ, எவர் பிராணிகளின் விழிப்பு—கனவு—உறக்க நிலைகளிலும் சாட்சி வடிவமாக இருந்து கொண்டிருக்கிறாரோ, அதேபோல், இந்த நிலைகளுக்கு அப்பாலும் இருந்து கொண்டிருக்கிறாரோ, எவரால் உடல்—புலன்கள்—உயிர்—உள்ளம் இயக்கப்படுகின்றனவோ, எவருடைய இருப்பினால் (எவர் உடலுக்குள் ஆத்ம வடிவாக இருந்து) தத்தம் கடமைகளைச் செய்து வருகிறார்களோ, அந்தப் பொருள்தான் பரம சத்திய வஸ்துவான ‘நாராயணன்’ என்று அறிந்து கொள். (35)

அக்னிச் சுவாலைகள் அக்னியிலிருந்தே தோன்றுகின்றன. ஆனால், அவைகள் அக்னியைப் பிரகாசப்படுத்த முடியாது. அதுபோலவே, வாக்கு, கண்கள், பிராணன், புலன்கள் எல்லாவற்றுக்கும் பரமாத்மாவே மூலகாரணம் என்றாலும், அந்த மூலகாரணனை இவைகளால் விவரிக்க இயலாது. பகவானிடமிருந்தே தோன்றிய வேதங்கள் கூட, பரமாத்மாவை விளக்கிக் கூறும் முறையில், ‘இது அல்ல, இது அல்ல’ என்று பொருட்களை விலக்குகிற சொற்களைக் கொண்டுதான் நிரூபிக்க முயல்கிறது. ஏனென்றால், பரமாத்ம தத்துவம் என்ற ஒன்று இருப்பதால்தான் ‘இது இல்லை’ என்று விலக்கும் சொல்கூடப் பொருளுள்ளதாகிறது. (கண்ணால் காணப்படும்) எல்லாப் பொருட்களையும் ‘இதுவல்ல, இதுவல்ல’ என்று விலக்கிய பின்னர், எது எஞ்சியிருக்கிறதோ, அதுதான் ‘நாராயணன்’. (36)

உலகத் தோற்றத்திற்கு முன்னால், ஒரே ஒன்றான பரப்பிரம்மம் மட்டுமே இருந்தது. அதனிடமிருந்து சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்ற முக்குணங்கள் நிறைந்த மூலப் பிரகிருதி தோன்றிற்று. மூலப் பிரகிருதியின் மேல் பகவானின் பார்வை பட்டதும் சூத்ராத்மாவும் (ஹிரண்யகர்பமும்), மஹத் தத்துவமும், அஹங்காரமும் அதிலிருந்து தோன்றின. பின்னர், அஹங்காரத்திலிருந்து மனம்—புலன்களின் அதிஷ்டான தேவதைகள் தோன்றின. இந்திரியங்களும் புலனுகர் பொருட்களும் தோன்றின. இவையெல்லாவற்றிலும் உயிர் வடிவாக பரமாத்மா பிரவேசித்தார். இவ்விதம், சிருஷ்டி செய்யுங்கால் சூத்ராத்மாவிலிருந்து புலன்கள் வரை எல்லாவற்றிலும் பரமாத்மாவே இருக்கிறார். சேதன—அசேதனப் பொருட்களாகவும், அவைகளுக்கு அப்பாலும் பரமாத்மாவே இருக்கிறார்! (37)

(பரப்பிரம்ம வடிவான) ஆத்மா பிறப்பதில்லை; இறக்கப் போவதுமில்லை; வளர்வதுமில்லை; தேய்வதுமில்லை. (தோற்றம் தொடங்கி, அழிவு வரையிலான அறுவகை) மாற்றங்கள் எல்லாம், நிலையில்லாத பொருட்களுக்குத்தானே? பிராணன் என்பது ஒன்றேதான். ஆனால், அது இருக்கும் இடத்தின் காரணமாக வெவ்வேறு பெயர்களைப் பெறுகிறது. (புலன்களுக்கு அடிப்படையாகப் பிராணன் இருந்தாலும், கண்—காது என்று புலன்கள் வேற்றுமையால் பார்த்தல்—கேட்டல் என்ற தனித்தனி பெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறது.) அதேபோல, எல்லா இடத்திலும் சாசுவதமான பிராணன் (ஆத்மா) ஒன்றேயானாலும், அது தங்கியிருக்கும் உடலுக்கேற்பப் பற்பல பெயர்களைப் பெறுகிறது. (38)

பிறப்பு நால்வகைப்பட்டது — முட்டையிலிருந்து தோன்றுவது; கருவிலிருந்து தோன்றுவது; (விதைகளைப் போல மண்ணைப்) பிளந்து கொண்டு வெளிப்படுவது; வியர்வையிலிருந்து உற்பத்தி ஆவது. அவ்விதம் பிறப்பு எடுக்கும் ஜீவன்களைத் தொடர்ந்து, அவ்வவ்விடங்களில் பிராணன் ஓடிச் சென்று ஒட்டிக் கொள்கிறது. ‘இந்திரியக் கூட்டங்களாகிய இந்த உடல்தான் நான்’ என்ற நினைப்பு, ஆழ்ந்தத் தூக்கத்திலிருக்கும்போதுகூட உள்ளே மறைவாக இருந்து கொண்டிருக்கிறது. அதனால்தான் கண் விழித்துக் கொண்டதும், (முந்தைய ‘நான்’ நினைவு தொடர்ந்து) ‘நான் நன்றாகத் தூங்கினேன்!’ என்ற அறுபடாத உணர்வு நமக்கு உண்டாகிறது. (39)

பத்மநாபனுடைய பாத கமலங்களில் தீவிரமான பக்தி ஏற்பட்டு, அதன் விளைவாக, குணக்கர்மங்களால் அழுக்கடைந்த மனம் தூய்மைப்பட்டு விடுகிறதோ, அப்படிப்பட்ட மாசுகளற்றவருக்கு ஆத்ம தத்துவம் நேராகப் பெறப்படுகிறது — குறைகளற்ற கண்களை உடையவருக்குச் சூரியப் பிரகாசம் நேராகத் தெரிவதைப்போல.” (40)

மன்னர் (நிமி) கேட்கிறார்—— “எந்த ஒரு வழிமுறையினால் நன்கு சீர்திருத்தப்பட்ட மனிதர், கர்மாக்களை(யும், கர்மபலன்களையும்) இங்கேயே கழுவிவிட்டு, உயர்ந்ததான நைஷ்கர்ம்யம் (பலன் தராத செயல்கள்) என்ற நிலையை அடைவாரோ, அந்தக் கர்மயோகத்தைப் பற்றி எங்களுக்குக் கூறுங்கள். (ஞானம் ஏற்பட்ட பின்னரும், ஞானிகளால் சில உலகாயதப் பணிகள் செய்யப்பட்டு வரும் — பிராரப்தத்தினால். ஆனால், அந்தச் செயல்களின் விளைவுகள் கர்த்தாவான ஞானியை ஒட்டிக் கொள்வதில்லை.) (41)

முன்பு ஒரு தடவை, என் தந்தை இக்ஷ்வாகு மன்னரின் முன்னிலையில், பிரும்மாவின் மானஸ புத்திரர்களான ஸநகர் முதலிய ரிஷிகளை, இந்த விஷயமாகக் கேட்டேன். அனைத்தும் அறிந்தவர்களாக இருந்தபோதிலும் கேள்விக்குப் பதில் கூறவில்லை. அதற்குக் காரணம் என்ன? என்று கூறும்படி கேட்டுக் கொள்கிறேன்.” (42)

ஆவிர்ஹோத்ரர் (ஆறாவது யோகி) கூறினார்—— “அறநூல் நெறிப்படி ஆற்றப்படும் கர்மாக்கள் (கர்மம்), அறநூல்களால் தடுக்கப்பட்ட கர்மாக்கள் (அகர்மம்), விதிக்கப்பட்ட கர்மாக்களைச் செய்யாதிருப்பது (விகர்மம்) என்று வேதங்கள், கர்மாக்களைப் பகுத்துக் கூறியுள்ளன. இந்தப் பகுப்பு முறை மக்களால் செய்யப்பட்டதன்று. வேதங்களோவெனில், ஈசுவரனால் வெளியிடப்பட்டவை. அதனால், கர்மம்—அகர்மம்—விகர்மம் ஆகிய சொற்களின் பொருட்குறிப்பில் அறிஞர்களும் மயங்குகிறார்கள். (43)

வேதங்கள் மறைமுகமாகத் தத்துவங்களை உணர்த்துகின்றன. அது அஞ்ஞானிகளை நெறிப்படுத்துவதற்காக ஏற்பட்டவை. நோயால் துன்பப்படுபவருடைய நோயை நீக்குவதற்கான கசப்பு மருந்தை இனிப்பில் வைத்துக் கொடுப்பதைப் போல, கர்மங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்காகக் கர்மாக்களை விதிக்கின்றன. (44)

புலன்களைக் கட்டுப்படுத்தாத அஞ்ஞானி, வேதவிகிதமான கர்மாக்களைச் செய்யாது போனால், விதிக்கப்பட்ட கர்மாக்களைச் செய்யத் தவறிய காரணத்தால் பாவத்திற்கு ஆளாகிறான். அதன் பயனாக, இறப்புக்குப் பின், இறப்பு (மரணம் — பிறவி — மரணம்) என்ற சக்கிரத்தில் சிக்கிக் கொள்கிறான். (முக்தியை அடைவதில்லை.) (45)

பலனில் பற்றில்லாமலும், ஈசுவரார்ப்பணமாகவும் வேதவிதிப்படியான கர்மாக்களைச் செய்து வருபவர், நைஷ்கர்ம்ய ஸித்தியை (மோட்சத்தை) அடைகிறார். (‘நற்பலன்களின் பயனாக சுகமான மேலுலகங்களை அனுபவிக்கலாம்’ என்று வேதங்களில் விரிவாகக் கூறப்பட்டிருக்கிறதே? அவர் மோட்சத்தை அடைந்துவிட்டால், இந்த வாக்கியங்களின் கதி என்ன? என்றால்) வேதவிதிப்படியான கர்மாக்களைத் தவறாமல் செய்வதற்கு ஓர் ஊக்கத்தைக் கொடுப்பதற்காகவே, நல்ல பலன்கள் கிடைக்கும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. (46)

அஞ்ஞானமாகிற முடிச்சை விரைவில் வெட்டிவிட விரும்புகிறவர், பரமாத்ம ஸ்வரூபமான ஆத்மாவை அடையும் வேட்கை உடையவர், வேதமுறைப்படியும் தந்திர நூல்களில் கூறப்பட்டுள்ள முறைப்படியும் பகவான் கேசவனை வழிபட வேண்டும். (47)

ஓர் ஆசார்யரிடமிருந்து முறைப்படி உபதேசமும் ஆசியும் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும். வழிபாட்டு முறைகளை அவரிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். பின்னர், தனக்குப் பிரியமான அர்ச்சாமூர்த்தத்தில் மகாபுருஷனாகிய பகவானைப் பூஜிக்க வேண்டும். (48)

தூயவராக, உருவச் சிலையின் முன் அமர்ந்து, பிராணாயாமம் முதலியவற்றால் பூதசுத்தி, நாடி சோதனம் செய்து, மந்த்ர நியாஸங்களால் தன் தேகத்தைப் பாதுகாத்துக் கொண்டு, பகவானின் பூஜையை ஆரம்பிக்க வேண்டும். (49)

தன் இதயத்தில் பகவானைத் தியானிக்க வேண்டும். பின்னர், விக்ரகத்தில் பகவான் எழுந்தருளியிருப்பதாக பாவனை செய்து கொள்ள வேண்டும். பூஜைக்காகச் சேகரிக்கப்பட்டுள்ள பொருட்கள், தரை மற்றும் தன்னையும் (மந்திரத்தால் புனிதமாக்கப்பட்ட நீரைத் தெளித்துத்) தூய்மையாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். உட்காரும் ஆசனத்தைப் புரோட்சிக்க வேண்டும். மூலமந்திரத்தினால் ஹ்ருதய நியாஸம், அங்க நியாஸம், கர நியாஸம் முதலியவைகளைச் செய்து, அர்ச்சனையைத் தொடங்க வேண்டும். (50—51)

தன்னுடைய உபாசனா தேவதை அங்க—உபாங்க—பார்ஷத கணங்களோடு விளங்குவதாகப் பாவனை செய்து கொண்டு சிலாமூர்த்தத்திற்கு, அதனுடைய மூல மந்திரத்தினால் பாத்யம், அர்க்யம், ஆசமனம், மதுபர்க்கம், ஸ்நானம், வஸ்திரம், அணிகலன், சந்தனம், புஷ்பம், தயிர், அட்சதை, மாலை, தூபம், தீபம், நைவேத்யம் முதலியவைகளைக் கொண்டு முறைப்படி பூஜை செய்ய வேண்டும். பின்னர், துதி—தோத்திரங்கள் சொல்லிப் பரிவாரத்துடன் கூடிய பகவானுக்கு நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டும். (52—53)

தன்னையே உபாசனா தேவதையாகத் தியானித்துக் கொண்டு, பகவானின் திருஉருவத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர், நிர்மால்யத்தைத் தன் தலையில் தரித்து, மிக்க கௌரவத்துடன் பகவானின் உருவச்சிலையை அதற்கு உரிய இடத்தில் வைக்க வேண்டும். (54)

இவ்வாறு அக்னி, சூரியன், தண்ணீர், அதிதி மற்றும் தன் இதயத்தில் ஆத்மவடிவாக விளங்கும் ஈசுவரனைப் பூஜை செய்பவர் விரைவிலேயே (சம்சாரச் சுழலிலிருந்து) விடுதலை பெறுகிறார்.” (55)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நான்காவது அத்தியாயம் — பகவானுடைய அவதாரங்களின் வர்ணனை

மன்னர் (நிமி) கேட்கிறார்—— “பகவான், (காலத்தின் தேவைக்கேற்றபடி) தன் இச்சைப்படி பற்பல அவதாரங்கள் எடுத்து லீலைகள் புரிகிறார் (என்று கேட்டும் படித்தும் அறிந்துள்ளோம்). அவர், இதுவரை செய்துள்ள லீலைகள், செய்து கொண்டிருக்கிற லீலைகள், செய்யப் போகிற லீலைகள் பற்றி விரிவாகக் கூறும்படி கேட்டுக் கொள்கிறோம்.” (1)

திருமிளர் (ஏழாவது யோகி) கூறுகிறார்—— “பகவான் எல்லையில்லாதவர்; அவருடைய குணங்களும் கணக்கிலடங்காதவை. எனவே, அவருடைய குணாதிசய லீலைகளை முழுவதுமாக எடுத்துக் கூற முயல்பவர்கள் சிற்றறிவாளர்கள். பூமியிலுள்ள தூசுகளைக் கூட, காலக்கிரமத்தில் ஒருவாறு எண்ணிவிடலாம். ஆனால், எல்லா சக்திகளுக்கும் பாத்திரமாக விளங்கும் பகவானைப் பற்றிச் சொல்லி மாளாது. (2)

தன்னிடமிருந்து, தானே, தனக்குள்ளேயே பஞ்சபூதங்களை உண்டாக்கி, அவைகளைக் கொண்டு விராட் வடிவான பிரம்மாண்டத்தை உற்பத்தி செய்து, ஒரு லீலையாகத் தன்னுடைய ஓர் அம்சத்தை, அந்தர்யாமி என்ற உருவத்தில் அதனுள் புகுந்தது (பரப்பிரம்மம்). அந்த ஆதிதேவரான ஸ்ரீமந்நாராயணன், அப்போது ‘புருஷன்’ என்ற பெயரைப் பெற்றார். (3)

இந்த மூன்று உலகங்களும் பகவானுடைய சரீரமே. உடலை ஏற்றுக் கொண்டுள்ள எல்லாப் பிராணிகளுக்கும் ஞானேந்திரியங்களும் கர்மேந்திரியங்களும் அவருடைய சக்தியினாலேயே ஆக்கப்பட்டுள்ளன. எல்லாப் பிராணிகளிடமும் அவர் அந்தர்யாமியாக விளங்குகிறார். அதனால்தான் எல்லோரிடமும் ஞானம், பிராணன், சரீர பலம், மன ஆற்றல், செயல்திறன் முதலியன இருந்து வருகின்றன. அவரேதான் சத்துவம் முதலிய மூன்று குணங்களாலும், உலகத்தின் தோற்றம், நிலைநிறுத்தல், மறைவு ஆகியவற்றைச் செய்து வருகிறார். (4)

ஆதிபுருஷராகிய ஸ்ரீமந்நாராயணன், எல்லாவற்றுக்கும் முதலாக உலகத்தைப் படைப்பதற்காக, ரஜோ குணத்தை ஏற்று பிரும்மா என்ற வடிவினர் ஆனார். வேள்விகளுக்கு அதிபதியான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன், வேதியர்களுக்கும் தர்மங்களுக்கும் உரிய உயர்ந்த கௌரவத்தைக் கட்டிக் காப்பதற்காகவும், உலகங்களை ரட்சிப்பதற்காகவும் சத்துவ குணத்திலிருந்து ‘விஷ்ணு’ என்ற வடிவத்தை ஏற்றார். தமோகுணத்திலிருந்து ருத்ர வடிவினராக, ஸம்ஹாரச் செயலைச் செய்கிறார். அந்த ஆதிபுருஷரான ஸ்ரீமந்நாராயணனே உலகங்களின் தோற்றம், நிலைநிற்றல், மறைவு என்பனவற்றைச் செய்து கொண்டு இருக்கிறார். (5)

தக்ஷப் பிரஜாபதியின் புதல்வியான மூர்த்தி, தர்மருடைய மனைவி. அவர்களிடம் பகவானே சாந்தம் நிரம்பிய முனிவர்களான நர—நாராயணர்களாக அவதாரம் செய்தார். அந்த அவதாரத்தில் நைஷ்கர்ம்யத்தை (பயன்களை விளைவிக்காத கர்மாக்களை) விளக்கமாக உபதேசித்தருளினார். தானும் கர்மாக்களைச் செய்து காட்டினார். தலைசிறந்த முனிவர்களால் வணங்கப்படும் திருவடிகளை உடைய அவர், இப்போதும் (பதரிகாசிரமத்தில்) நர—நாராயணர்களாக விளங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். (6)

நர—நாராயணர்களின் தீவிரமான தவத்தைக் கண்டு (அவர்கள் என் ராஜ்யத்தைப் பற்றிக் கொண்டு விடுவார்களோ? என்று) இந்திரனுக்கு அச்சம் ஏற்பட்டது. அதனால் பரிவாரங்களோடு கூடிய காமதேவனைப் பதரிகாசிரமத்திற்கு அனுப்பி வைத்தான். காமதேவனும் அப்சரசப் பெண்டிர், வசந்த காலம், மணமுள்ள தென்றல் காற்று முதலிய பரிவாரங்களுடன் சென்று, பெண்களின் பார்வையாகிற அம்புகளால் அவர்களைத் துளைத்தான். (7)

ஆதிதேவரான நாராயணன், அடாத இந்தச் செயலுக்கு இந்திரனே காரணம் என்பதை அறிந்து கொண்டார். காமக் கணைகளால் காயப்படாத நாராயணனின் எல்லையற்ற மகிமையை உணர்ந்து கொண்ட அவர்கள், பேரச்சத்தால் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களைப் பார்த்துச் சற்றே நகைத்து சொன்னார்—— ‘மன்மதனே! வாயுவே! அப்சரப் பெண்மணிகளே! அச்சப்படாதீர்கள். (எங்கள் இடத்திற்கு விருந்தினராக வந்திருக்கிறீர்கள். எனவே,) நாங்கள் கொடுப்பதைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள். இந்த ஆசிரமத்தை ‘அதிதிகளைக் கௌரவிக்காத இடம்’ என்ற சொல்லுக்கு உரியதாகச் செய்து விடாதீர்கள். (எங்கள் உபசாரங்களை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்.)’ (8)

இவ்வாறு அபயம் அளிக்கும் வார்த்தைகளைக் கூறிய நர—நாராயணர் முன்பாக, காமதேவன் முதலியவர்கள் வெட்கத்துடன் தலைகுனிந்து நின்று கூறினார்கள்—— ‘பிரபு! பரப்பிரம்ம ஸ்வரூபம் தாங்கள். விகாரம் இல்லாதவரும், ஆத்மாராமர்களுமான தீர புருஷர்கள், தங்கள் திருவடித் தாமரைகளை வணங்கிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். இது (எங்கள் சாகசங்களுக்கு மயங்காததும், குற்றவாளிகளான எங்களை மன்னிப்பதும், தங்களைப் பொறுத்தவரையில் இயல்பானதே!) ஆச்சரியப்படத்தக்க விஷயமில்லை. (9)

மற்ற தெய்வங்களை உபாசிப்பவர்கள், வேள்வி செய்து அவி அளிக்கிறார்கள். அந்த அவியுணவு அந்தந்த தெய்வங்களுக்குப் போய்ச் சேர்ந்து விடுகிறது. இந்த மாதிரியான சாதனைகளில் தேவர்கள் இடையூறு ஏதும் செய்வதில்லை. ஆனால், தங்களை வழிபடும் பக்தர்களின் சாதனைகளில் மட்டும் ஏராளமான தடைகளைச் செய்கிறார்கள். (இவன் நம்முடைய தேவலோகத்தைக் கடந்து, பரமபதத்திற்கே போய்விடுவானே? எல்லோரும் நாராயண பக்தர்களாகிப் பரமபதத்தை அடைந்துவிட்டால், நமக்கு அவிஸ் கொடுப்பதற்கு எந்த மனிதர் கிடைப்பார்? என்ற அச்சத்தினால்.) ஆனால் தாங்கள், தேவர்கள் செய்யும் இடர்களின் மீது பாதத்தை வைத்து அமுக்கிக் கொண்டிருப்பதால், தங்கள் அடியார்கள் அச்சமில்லாமல் தங்கள் சாதனைகளைத் தொடர்ந்து செய்கிறார்கள். (10)

பசி, தாகம், குளிர், வெம்மை, மழை, புயல், வெள்ளம் முதலிய துன்பங்களையும், சுவையுணர்ச்சி, காமவேகம் போன்றவைகளையும் சிலர் அடக்கிப் பொறுத்துக் கொள்கிறார்கள். (பெருங்கடல் போன்ற இவைகளைச் சுலபமாகத் தாண்டி விடுகிறார்கள்.) ஆனால், சின்னஞ்சிறு விஷயங்களில் கோபத்திற்கு ஆளாகி, பசு மாட்டின் குளம்படித் தண்ணீரில் மூழ்கிப் போகிறார்கள்! மிக்க கட்டுப்பாட்டு நியமங்களுடன் தாங்கள் செய்த மகத்தான தவத்தின் பயனை, வீணாக இழந்து விடுகிறார்கள்.’ (11)

இவ்வாறு பகவானைத் தோத்தரித்த காமதேவன் முதலானோருக்குப் பேரழகு படைத்தவர்களும், எல்லாவித அணிகலன்கள் பூண்டவர்களுமான அநேக பெண்மணிகள் பகவானுக்குப் பணிவிடை செய்து கொண்டிருக்கும் திருக்காட்சியைக் காட்டியருளினார். (12)

தேவராஜனின் பணியாளர்களான அவர்கள், மகாலக்ஷ்மியைப் போன்று மிக்க அழகுடன் விளங்கும் பெண்களைப் பார்த்ததும், அவர்களுடைய அழகுப் பொலிவினால் தம் வனப்பை இழந்தார்கள். அவர்களுடைய உடலிலிருந்து வெளிப்பட்ட நறுமணத்தால் மனம் மயங்கிப் போனார்கள். (13)

தலைவணங்கி நிற்கும் அவர்களைப் பார்த்து தேவதேவரான பகவான், இளநகை புரிந்து, ‘இவர்களிலிருந்து உங்களுக்குப் பிடித்தமான ஒரு நங்கையை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அவள் தேவலோகத்தை மேலும் பிரகாசப்படுத்துவாள்’ என்றார். (14)

தேவப் பணியாளர்களான அவர்கள், ‘தங்கள் ஆணைப்படியே செய்கிறோம்’ என்று கூறி, வணங்கி, அப்சர மங்கைகளில் சிறந்தவளான ஊர்வசியை எடுத்துக் கொண்டு தேவலோகம் சென்றார்கள். (15)

(தேவப் பணியாளர்களான அவர்கள்,) தேவர்கள் எல்லோரும் கூடியிருந்த சபையில் இந்திரனை வணங்கி, எல்லோருக்கும் கேட்கும்படியாக, நர—நாராயணர்களின் பேராற்றலைக் கூறினார்கள். அதைக் கேட்டு ஆச்சரியப்பட்ட இந்திரன் பயத்தால் நடுங்கினான். (16)

[இந்த நிகழ்ச்சி விளக்கம் இத்துடன் முடிகிறது. இனி வரும் விளக்கங்கள் யோகீசுவரர்களைப் பற்றியவை.]

ஸ்ரீமந்நாராயணன், ஹம்ஸ பட்சி வடிவில் தோன்றி ஆத்மயோக உபதேசம் செய்தார். அவரேதான் தத்தாத்ரேயராகவும், சனத்குமாரராகவும், எங்கள் தந்தையான ரிஷபதேவராகவும் தோன்றி, ஆத்மயோக விளக்கம் அளித்தார். உலக நன்மைக்காக, பகவான் அம்சாவதாரம் செய்கிறார். அவரேதான் (குதிரை முகம் கொண்ட) ஹயக்ரீவராக அவதாரம் எடுத்து, மது மற்றும் கைடபன் என்ற அசுரர்களைக் கொன்று, அவர்களால் திருடிச் செல்லப்பட்ட வேதங்களை மீட்டுக் கொண்டு வந்தார். (17)

மகாப்பிரளயம் ஏற்பட்டபோது, பகவான்தான் மீனாக அவதாரம் செய்து, சத்தியவிரத மனுவையும் மண்ணுலகையும் மூலிகைகளையும் காப்பாற்றினார். ரஸாதலத்தில் ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருந்த பூமியை, வராக அவதாரம் எடுத்து, இரண்யாக்ஷனைக் கொன்று, மேலே கொண்டு வந்தார். பாற்கடல் கடையப்பட்ட போது, கூர்மாவதாரம் (ஆமை வடிவம்) செய்து, மத்தாக இருந்த மந்தர மலையை அடியில் இருந்து தாங்கி நின்றார். முதலையின் பிடியில் சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருந்த கஜேந்திரன், சரணாகதி செய்தவுடன் கோரப்பிடியிலிருந்து அதனை விடுவித்தார். (18)

கடலில் வீழ்ந்து தவித்த முனிவர்கள் தோத்திரம் செய்து அழைத்தவுடன், அவர்களை மேலே தூக்கிவிட்டார். விருத்திராசுரனைக் கொன்றதும் பிரும்மஹத்தி பாவம் இந்திரனைச் சூழ்ந்து கொண்டது. அவரை அந்தப் பாவ இருளிலிருந்து காப்பாற்றினார். நரசிம்மாவதாரம் செய்து இரண்யகசிபுவைக் கொன்று, அவன் வீட்டில் கைதிகளாக இருந்த, அனாதைகளாகத் தவித்துக் கொண்டிருந்த தேவமகளிரைச் சிறையிலிருந்து விடுவித்தார். அத்துடன் பிரகலாதன் போன்ற அடியார்களின் அச்சத்தையும் போக்கியொழித்தார். (19)

தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையே நிகழ்ந்த போரில் தேவர்களைக் காப்பாற்றுவதற்காக, அசுர மன்னனைக் கொன்றார். பல்வேறு காலகட்டங்களில், பலவகையாக அம்சாவதாரம் ஏற்று, மூன்று உலகங்களையும் காப்பாற்றினார். பின்னர், ஒரு தடவை வாமனாவதாரம் என்ற கபட நாடகத்தின் மூலம், அசுர மன்னன் பலிச் சக்கரவர்த்தியின் வசமிருந்த பூமண்டலத்தை யாசித்துக் கேட்டு வாங்கி, தேவர்களுக்குக் கொடுத்தார். (20)

பரசுராமவதாரம் எடுத்து, இருபத்தியோரு தடவை, பூமியில் க்ஷத்திரியர்களே இல்லாதபடி செய்தார். பிருகு மைந்தரான பரசுராமர், கர்த்தவீர்யார்ஜுனனின் பரம்பரையைப் பொசுக்குவதில் அக்னியாக ஜொலித்தார். மக்களின் மனமாசுகளைத் துடைக்கும் பெரும்புகழ் பெற்றவரான சீதாபதியான இராமன், கடலில் அணை கட்டி, இலங்கேசுவரன் இராவணனையும், அவன் படையினரையும் கொன்று வெற்றி வீரராகத் திகழ்ந்து வருகிறார்! (21)

பிறப்பற்றவரான பகவான், பூமியின் பாரத்தைக் குறைப்பதற்காக, யது வம்சத்தில் பிறக்கப் போகிறார். மாபெரும் தெய்வங்களாலும் செய்ய முடியாத அரிய பெரிய செயல்களைச் செய்யப் போகிறார். பின்னர், வேள்விச் சடங்குகளைச் செய்வதற்குத் தகுதியில்லாதவர்கள், தீவிரமாக அதில் ஈடுபட்டிருப்பதைத் தடுப்பதற்காக ஓர் அவதாரம் செய்து, குதர்க்கமான வாதங்கள் மூலம் வேள்விச் சடங்குகளை நிறுத்திவிடப் போகிறார். கலியுகம் பிறந்ததும் அரசுப்பொறுப்பை ஏற்கும் வேளாளர்களை மாய்க்கப் போகிறார். (22)

பெருந்தோளரே! இவ்விதமாக உலக நாயகரான பகவானின் தோற்றமும் செயல்களும் எல்லையற்றவை! அவைகளையெல்லாம் மகாத்மாக்கள் விஸ்தாரமாகப் பாடியிருக்கிறார்கள். (எல்லை காண முடியாத பகவானின் பிறப்பு—லீலைகள் பற்றி, உனக்குச் சுருக்கமாகக் கூறினேன்.)” (23)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — பக்தி இல்லாத மனிதர்களின் நிலை மற்றும் பகவானைப் பூஜிப்பதற்கான முறை

மன்னர் (நிமி) கேட்கிறார்—— “ஆத்மதத்துவம் அறிந்த யோகீசுவரர்களே! புலன்களை வசப்படுத்த முடியாததால், புலனின்ப வேட்கை தீரப் பெறாதவர்கள், அநேகமாக பகவான் விஷ்ணுவை வழிபடாதவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். இப்படிப்பட்டவர்களுக்கு (பிற்காலத்தில்) என்ன நிகழ்கிறது?” (1)

சமஸர் (எட்டாவது யோகி) கூறுகிறார்—— “விராட் புருஷனுடைய முகம், தோள், தொடை, பாதங்களிலிருந்து நான்கு வர்ணங்களும் ஆசிரமங்களும், அந்தந்த அவயவத்தின் குணகர்மங்களுக்கு ஏற்ப உண்டாயின. (2)

இந்த நான்கு வர்ணங்களில் உள்ளவர்களில் எவர், தானாகத் தோன்றியவரும், அனைத்து ஆற்றல்களும் பொருந்தியவருமான விராட் புருஷனை வழிபடாமல் அவமதிக்கிறார்களோ, அவர்கள் தம் நிலையிலிருந்து நழுவிக் கீழே விழுகிறார்கள். (நம் வர்ணச் சிறப்புகளை இழந்து விடுகிறார்கள்.) (3)

பகவானின் கதை, நாமசங்கீர்த்தனம் ஆகியவற்றில் (அதாவது சத்சங்கத்தில்) கலந்து கொள்ள முடியாமல் போயிருப்பவர்களான பெண்மணிகளும் வேளாளர்களும், தங்களைப் போன்ற பகவத் பக்தர்களால் ஆதரிக்கத்தக்கவர்கள். (4)

இரு பிறப்பாளர்களான அந்தணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் ஆகிய மூன்று வர்ணத்தார்களும் வேதாத்யயனம் செய்து, ஸம்ஸ்காரங்களை அனுஷ்டிக்க முடியுமாதலால், பகவானுக்கு அருகே சென்றுவிட முடியும். ஆனால், வேதம் பயிலும் தகுதியைப் பிறப்பினால் பெற்றுள்ளவர்கள்கூட, (ஞானவேட்கை இல்லாததால்,) கர்மபலன்களைப் புகழ்ந்துரைக்கும் வேதமொழிகளில் மதிமயங்கிப் போகிறார்கள். (5)

அவர்கள் கர்மாக்களின் உட்கருத்தை அறிவதில்லை. ஆனால், கர்வம் கொண்டவர்களாகவும் மூடர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். தம்மையே அறிஞர்களாக நினைத்துக் கொள்கிறார்கள். அவர்களுடைய இனிமையான, கவர்ச்சிகரமான உரைகளைக் கேட்டு, மந்தபுத்தியினர் செருக்கு அடைகிறார்கள். (6)

ரஜோ குணப் பெருக்கத்தினால், இவர்களின் சிந்தனை—நோக்கம் பயங்கரமாக அமைந்து விடுகிறது. இவர்கள் காமம் உடையவர்கள்; பாம்பைப் போல் கோபத்தால் சீறுபவர்கள்; பகட்டானவர்கள்; தன்னைப் பற்றித் தானே உயர்வாக நினைத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள்; பாவிகள். இவர்கள் (இவர்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டவர்களான) ஹரி பக்தர்களைக் கண்டு இழிநகை செய்கிறார்கள். (7)

பெண்ணாசை கொண்ட மனிதர்கள், பரஸ்பரம் வீடு, குடும்பம், பெண்ணுறவு ஆகியவற்றைப் பற்றியே வீணாகப் பேசி நேரத்தைப் பாழாக்குகிறார்கள். இவர்கள் அன்னதானம் இல்லாமலும், வேதியருக்குத் தட்சிணை கொடுக்காமலும், முறை தவறியும் வேள்விகளை நடத்துகிறார்கள். சுவையான உணவில் உள்ள பேராசையால், கால்நடைகளைக் கொல்வதையே தொழிலாகக் கொண்டுள்ளார்கள். (8)

இப்படிப்பட்ட துஷ்டர்கள், பொருள், பெருமை, நற்குடிப்பிறப்பு, கல்வி, தானம், அழகு, பலம், செயல் முதலியவற்றால் அகந்தை கொள்கிறார்கள். அறிவுக் குருடர்களான இவர்கள், பகவானையும் அடியார்களையும் சாதுக்களையும் அவமானப்படுத்துகிறார்கள். (9)

ஆகாயம், எல்லா இடங்களிலும் சமமாகப் பரவியிருப்பதைப் போல, பரமாத்மாவும் ஒவ்வோர் உடலின் உள்ளும் புறமும் நிறைந்திருக்கிறார். வேதங்களில் சொல்லப்பட்டுள்ள இந்த உண்மையை அறிவுத்தெளிவு இல்லாதவர்கள் காதால் கேட்பதில்லை. அதனால், உண்மைக்கு எதிராகப் பல்வேறு ஆசைகளை வளர்த்து, தமக்குள் பொழுதைக் கழிக்கிறார்கள். (10)

பெண்ணுறவு, மாமிச உணவு, சுராபானம் ஆகியவை சாஸ்திரங்களில் சில சந்தர்ப்பங்களில் விதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பதாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால், அவை கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும் என்பதாகாது. (விவாகமானபின் தன் மனைவியிடம் ருது காலத்தில் உறவு கொள்ளுதல், ஸௌத்ராமணி போன்ற யாகங்களில் பசுவைத் தொடுதல், சோமலதா பானத்தை முகர்தல் முதலியன அந்தந்தச் சடங்குகளைச் செய்கின்றவர்களுக்கே விதிக்கப்பட்டுள்ளன.) ‘மக்களுக்கு இயல்பாகவே உள்ள புலனுகர் வேட்கையை முற்றிலுமாக விலக்கிவிட வேண்டும்’ என்பதுதான் அறநூல்களின் உட்கருத்து. (11)

தர்ம வழிகளில் செல்வத்தைச் செலவிடுவதால் ஞானம் ஏற்படும். ஞானத்திலிருந்து பரமாத்ம ஸ்வரூப அனுபவமும் பரமசாந்தியும் கிடைக்கும். ஆனால், சாமானிய மக்கள், வீட்டைக் கட்டுவதிலும், குடும்பத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யவுமே செல்வத்தைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். இந்தச் சரீரத்தை அழித்துவிடும் எல்லையில்லாத ஆற்றல் படைத்த காலனை, இவர்கள் நினைத்துப் பார்ப்பதே இல்லை. (12)

ஸௌத்ராமணி யாகத்தில் மதுவை முகர்ந்து பார்க்கத்தான் விதி இருக்கிறது (குடிப்பதற்கு அல்ல). வேள்விகளில் ஆடுகளைக் கட்டிக் கொள்ளத்தான் கூறி இருக்கிறது (வெட்டுவதற்கு அல்ல). இதுபோலவே பரம்பரை அற்றுப் போய்விடக் கூடாது என்பதற்காகவே பெண்ணுறவு அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறதே தவிர, புலனின்ப நுகர்ச்சிக்காக அல்ல. தாங்கள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய இந்த அறநியமங்களை அவர்கள் (அஞ்ஞானிகள்) அறிய மாட்டார்கள். (13)

இவ்விதம் நன்னெறிப்படாத அறிவிலிகள் தங்கள் கொள்கையே சிறந்தது என்று உறுதியாக எண்ணிக் கொண்டு, அகந்தையுடன் கட்டுப்பாடில்லாமல் விலங்குகளைக் கொல்கிறார்கள். இப்படிப்பட்டவர்கள் மரணம் அடைந்து வேறு உலகங்களுக்குச் சென்றதும், அங்கே காத்துக் கொண்டிருக்கும் இவர்களால் கொல்லப்பட்ட விலங்குகள், இவர்களைச் சாப்பிடுகின்றன. (14)

மற்ற மனிதர்களை வெறுக்கிறார்கள்; தன்னுள் உறைகின்ற ஈசுவரனை (பகவானை) வெறுக்கிறார்கள். அழிந்து போகும் இந்த உடலில் பேரன்பு வைக்கிறார்கள். (கடைசியில்) கீழே விழுகிறார்கள். (உயர்நிலைக்குப் போவதில்லை.) (15)

அஞ்ஞானத்தின் எல்லையைக் கடந்து சென்றுவிட்ட (திருத்த முடியாத அளவுக்கு அறிவின்மையிலேயே ஆழ்ந்திருக்கும்) இவர்கள் (வேதச்சடங்குகள் செய்திருந்தபோதிலும்) மோட்சத்தை அடைவதில்லை. தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் என்ற நான்கு புருஷார்த்தங்களில், முதல் மூன்றை மட்டுமே அனுசரித்து, தம் ஆத்மாவை வெட்டிக் கொல்கிறார்கள். காம்ய கர்மங்களையே தர்மமாக எண்ணி, அதிலேயே சிக்கிக் கொள்கிறார்கள். (16)

ஆத்மாவின் அழிவுக்கு வழி தேடிக் கொள்ளும் இவர்கள், ஒருபோதும் நிம்மதியைப் பெறுவதில்லை; அஞ்ஞானத்தையே ஞானம் என்று பிடிவாதமாக எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். காலம், இவர்களுடைய மனோரதங்களைச் சிதறடித்து விடுகிறது. செய்ய வேண்டியதைச் செய்யாததால் நடுங்குகிறார்கள். (17)

பகவானிடம் வெறுப்பு கொண்டு முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்பவர்கள், மிகவும் கஷ்டப்பட்டுச் சேர்த்த வீடு, மக்கள், நண்பர் கூட்டம், சொத்து—சுகம் ஆகியவைகளை இங்கேயே விட்டுவிட்டு, தாங்கள் விரும்பாத போதிலும் (பலவந்தமாக இழுத்துச் செல்லப்படுவதைப் போல) பயங்கரமான இருள் சூழ்ந்த நரகத்திற்குள் புகுகிறார்கள். (பகவானிடம் பக்தி கொள்ளாதவர்களின் நிலை பற்றிக் கேட்டாயே? அதைப் பற்றித்தான் இதுவரை கூறினேன்.)” (18)

மன்னர் (நிமி) கேட்கிறார்—— “யோகீசுவரர்களே! பகவான் எந்தக் காலத்தில், எந்த நிறத்தில், எந்த வடிவத்தில் தோன்றுவார்? மக்கள் எந்தப் பெயர்களால், எந்த விதிமுறைப்படி அவரைப் பூஜிக்க வேண்டும்? என்பதைப் பற்றிக் கூறுங்கள்.” (19)

கரபாஜனர் (ஒன்பதாவது யோகி) கூறுகிறார்—— “கிருதம், திரேதா, துவாபரம், கலி என்று நான்கு யுகங்கள். இந்த நான்கு யுகங்களிலும் ஸ்ரீகேசவர், பற்பல வர்ணங்களில், பல பெயர்களுடன், பல வடிவங்களில் தோன்றுகிறார். பலவகையான வழிகளாலும் பூஜிக்கப்படுகிறார். (20)

கிருதயுகத்தில் பகவானுடைய மூர்த்தியின் நிறம் வெண்மை, நான்கு கைகள், ஜடாமகுடம், மரவுரி ஆடை, கருப்பு மான்தோல், உபவீதம், உருத்திராட்ச மாலை, தண்டம்—கமண்டலம் — இவ்வாறு காட்சியளிக்கிறார். (21)

அந்த சத்திய யுகத்தில் மனிதர்கள் மிகவும் சாந்தர்களாகவும், ஒருவருக்கொருவர் பகைமை பாராட்டாதவர்களாகவும், அனைவரையும் சமமாகப் பார்க்கிறவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மனதையும் புலன்களையும் தம் வசத்தில் வைத்து, (தியானம் என்ற) தவத்தின் மூலம் பகவானை வழிபடுகிறார்கள். (22)

ஹம்ஸர், ஸுபர்ணர், வைகுண்டர், தர்மர், யோகேசுவரர், மேலர், ஈசுவரர், புருஷர், அவ்யக்தர், பரமாத்மா என்ற பெயர்களால் (பகவான்) போற்றப்படுகிறார். (23)

திரேதா யுகத்தில், அவருடைய உருவம் செந்நிறம் கொண்டது. நான்கு கைகள், வயிற்றுப் பகுதியில் மூன்று மடிப்புகள், பொன்னிற முடி, வேத வடிவினர்; வேள்வியில் உபயோகப்படும் ஸ்ருக், ஸ்ருவம் என்ற உபகரணங்களைத் தாங்கியவர். (24)

அந்த திரேதா யுகத்தில், எல்லா தெய்வங்களாகவும் பெருந்தெய்வமாகவுமான ஸ்ரீஹரியை, மூன்று வேத விற்பன்னர்களும், தர்மநிஷ்டர்களும், பிரம்ம விசாரம் செய்பவர்களுமான மக்கள், மூன்று வேதங்களாலும் துதித்து வழிபடுகிறார்கள். (25)

விஷ்ணு, யக்ஞர், பிருச்னிகர்பர், ஸர்வதேவர், உருக்ரமர், விருஷாகபி, ஜயந்தர், உருகாயர் என்ற பெயர்களால் போற்றப்படுகிறார். (26)

துவாபர யுகத்தில் அவருடைய திருமேனியின் வண்ணம் பச்சை, பட்டாடை—சங்கு—சக்கரம்—கதை என்ற தனது ஆயுதங்கள், மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்ற மரு, கௌஸ்துப மணி முதலிய லட்சணங்களுடன் காணப்படுபவர். (27)

அரசே! மாமன்னருக்கான சின்னங்களோடு விளங்கும் பரமபுருஷரான அவரை, அறிந்து கொள்ள விரும்பும் மனிதர்கள் (பக்தர்கள்) வேத—தந்திர முறைப்படி வழிபடுகிறார்கள்—— ‘வாசுதேவன், ஸங்கர்ஷணன், பிரத்யும்னன், அநிருத்தன் ஆகிய பகவானே! தங்களுக்கு நமஸ்காரம். நர—நாராயணர், விசுவேசுவரர், விசுவரூபர், ஸர்வபூதாத்மா ஆகிய பகவானை நமஸ்காரம் செய்கிறோம்.’ (28—30)

மன்னா! துவாபர யுகத்தில் உலகநாயகரான பகவானை இவ்வாறு தோத்தரிக்கிறார்கள். கலியுகத்திலும் பலவிதமான தந்திர நூல்களில் கூறப்பட்டுள்ளபடி வழிபடும் முறைகளைக் கேட்போமாக! (31)

(கலியுகத்தில்,) பகவானுடைய நிறம் கறுப்பு. ஆனால், உடல் ஒளியினால் உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் அநேக வடிவங்களை ஏற்கிறார். அங்க—உபாங்க—அஸ்திர—பார்ஷத கணங்களோடு கூடியவர். சிறந்த அறிவாளர்கள் சங்கீர்த்தனம் என்ற வேள்விகளால் அவரைப் போற்றுகிறார்கள். (32)

அவர்கள் பகவானை இவ்வாறு தோத்தரிக்கிறார்கள்—— ‘மகாபுருஷரே! தங்களுடைய திருவடித் தாமரைகள் அடியார்களின் இதயத்தில் எப்போதும் இருந்து வருகின்றன; அவர்களுடைய துன்பங்களைப் போக்குகின்றன; அவர்கள் விருப்பங்களை நிறைவேற்றி வைக்கின்றன; புண்ணிய தீர்த்தங்களுக்கு இடமாக உள்ளன; பரமேசுவரன்—பிரும்மாவினால் வணங்கப்படுகின்றன; அடைக்கலம் அடையத்தக்கன; சரணாகதி செய்துவிட்டவர்களின் இன்னல்களை ஒழித்துவிடுகின்றன; சம்சாரக் கடலைத் தாண்டுவதற்குக் கப்பலாக இருக்கின்றன. நான், தங்கள் பாத கமலங்களை வணங்குகிறேன்! (33)

தர்மத்தின் நிலைக்களனாக விளங்குபவரே! மகாபுருஷரே! தேவர்கள்கூட, அடைவதற்குப் பேராசைப்படும் அரசாகிய அயோத்தியை உதறிவிட்டு, தந்தை சொல்லைக் காப்பதற்காகக் காலால் நடந்து காட்டிற்குச் சென்றீர்கள். சீதாப்பிராட்டியால் விரும்பப்பட்ட மாயமானைத் துரத்திக் கொண்டு (கரடுமுரடான காட்டுப் பாதையில்) ஓடிச் சென்றனவே, தங்கள் திருப்பாதங்கள்! அவைகளை மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன்!’ (34)

இவ்வாறாக, மன்னரே! யுகங்களின் மாறுதல்களுக்கு ஏற்ப, அந்தந்த யுகத்திலுள்ள மக்கள், மிக உயர்ந்த மேன்மைகளைத் தந்தருள வல்லவரான ஸ்ரீஹரியை ஆராதிக்கிறார்கள். (35)

இந்த விஷயங்களைப் பற்றி ஆழமாகச் சிந்தித்து, தத்துவத்தை உணரக்கூடிய பெரியோர்கள் கலியுகத்தைப் போற்றுகிறார்கள். ஏனென்றால், பகவானின் திருநாமசங்கீர்த்தனத்தினாலேயே ஆன்மபலமும் கிடைத்து விடுகிறது. (36)

உலகிலேயே சுற்றிச் சுழன்று வந்து கொண்டிருக்கும் ஜீவன்களுக்கு, இதைவிட வேறு என்ன பெரிய லாபம் வேண்டும்? (நாமசங்கீர்த்தனத்தினால்) பிறப்பு—இறப்பு என்ற சுழற்சி அழிந்து போகிறது; பரமசாந்தி (என்ற பிறவாமை) கிடைத்துவிடுகிறது. (37)

மன்னா! கிருதயுகம் முதலியவற்றில் வாழ்ந்தவர்கள், கலியில் பிறக்க வேண்டுமென்று ஆசைப்படுகிறார்கள். (ஏனென்றால்,) கலிகாலத்தில் திருமால் அடியார்கள் நிச்சயமாகத் தோன்றுவார்கள். (38)

மாமன்னரே! திராவிட தேசத்தில் ஏராளமான அடியார்கள் தோன்றுவார்கள். மற்ற இடங்களிலும் பிறப்பார்கள். தாமிரபரணி, கிருதமாலா (வைகை), பயஸ்விநி (பாலாறு), மிகப் புனிதமான காவேரி மற்றும் மேற்கு நோக்கிச் செல்லும் நதிகளின் தண்ணீரைப் பருகுகின்ற தூயமனம் படைத்த மனிதர்கள் நிச்சயமாக, பகவான் வாசுதேவனிடம் அபார பக்தி கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள். (இந்த நதிகளின் கரையோரங்களில் விஷ்ணுபக்தர்கள் பெருமளவில் இருப்பார்கள்.) (39—40)

அரசே! அடைக்கலம் அடையத்தக்கவரான பகவான் முகுந்தனை, எல்லா வகையாலும் சரணடைந்துவிட்டவர் தேவ—ரிஷி—பித்ரு கடன்களிலிருந்தும், அதிதி பூஜை—பூதபலி முதலிய சடங்குகளிலிருந்தும் விடுதலை பெற்றுவிடுகிறார். இவர் (பகவானைத் தவிர, வேறு எவருக்கும்) அடிமை அல்லர்; கடனாளி அல்லர். கர்மவாஸனையிலிருந்தும் கர்மத்தளையிலிருந்தும் வெளியேறிவிடுகிறார். (41)

வேறு எதிலும் சிந்தனையைச் சிதறவிடாமல், பரமேசுவரரான ஸ்ரீஹரியினுடைய திருவடிகளிலேயே அடைக்கலம் புகுந்துவிட்ட பக்தன், ஏதோ ஒரு சமயம் தவறான ஒரு செயலைச் செய்துவிட்டானேயானால், அவன் இதயத்தின் மாசுகளை நீக்கிச் சுத்தப்படுத்தி விடுகிறார், பகவான்.” (42)

நாரதர் கூறுகிறார்—— (வசுதேவரே!) மிதிலை மன்னரான நிமி, ஒன்பது யோகீசுவரர்களிடம் இருந்து இவ்வாறு பாகவத தர்மங்களை (திருமாலடியார் ஒழுக்கத்தை)க் கேட்டு, மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்து, தன்னுடைய ஆசார்யர்களோடுகூட, அவர்களைக் கௌரவித்தார். (43)

உடனே, மக்கள் எல்லோரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, ஒன்பது சித்தர்களும் மறைந்து போனார்கள். மன்னர் நிமி, உபதேசிக்கப்பட்ட தர்மங்களைக் கடைப்பிடித்து பரமகதியை அடைந்தார். (44)

பேறு பெற்றவரே! நீங்களும் இதுவரை கூறப்பட்ட தர்மங்களை, நம்பிக்கையுடன் கடைப்பிடித்து நடந்து, பற்றுதல்கள் நீங்கி, பரமபதத்தை அடையப் போகிறீர்கள். (45)

சர்வ வல்லமை படைத்த பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே தங்கள் இருவருக்கும் மகனாகப் பிறந்திருக்கிறார்! அதனால், தங்கள் இருவருடைய (தேவகி—வசுதேவர்) புகழ் உலகம் முழுவதும் நிரம்பி இருக்கிறது. (46)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பார்ப்பது, அணைத்துக் கொள்வது, பேசுவது போன்றவைகளாலும், உணவு ஊட்டுவது, உட்கார வைப்பது, படுக்க வைப்பது முதலியவைகளாலும், அவனிடம் கொண்ட வாத்ஸல்ய உறவினால், தங்கள் மனம் புனிதமடைந்திருக்கிறது. (47)

சிசுபாலன், பௌண்ட்ரன், சால்வன் முதலிய மன்னர்கள், விரோதம் காரணமாக, ஸ்ரீகிருஷ்ணணுடைய நடவடிக்கை, லீலாவிநோதம், இனிய பேச்சு ஆகியவற்றை நடக்கும் போதும், உறங்கும்போதும் (வேறு செயல்கள் செய்யும்போதும்) எண்ணி எண்ணி மனதைச் செலுத்தினார்கள். அதனால், அவர்களுக்கு சாரூப்ய முக்தி கிடைத்தது எனும்போது, தங்களைப் போல மிகவும் ஆசையோடு சேவை செய்பவர்களைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டுமா! (நிச்சயமாக முக்தி கிடைக்கும் — என்றபடி.) (48)

(வசுதேவரே!) அனைத்துயிர்களுக்கும் ஆதாரமான பரமாத்மாவானவரும், அழிவில்லாதவரும், ஆதிப் பரம்பொருளும் தன்னுடைய மகத்துவத்தை மறைத்து வைத்துக் கொண்டிருப்பவருமான கிருஷ்ணனை, ‘என்னுடைய பிள்ளை’ என்று சாமானியமாக எண்ணிவிடாதீர்கள். (49)

மண்ணுலகுக்குச் சுமையாகிவிட்ட அசுர மன்னர்களை அழிப்பதற்காகவும், சான்றோர்களைக் காப்பதற்காகவும், மக்களுக்குத் துன்பங்களிலிருந்து விடுதலை அளிப்பதற்காகவும் அவதாரம் செய்துள்ள பகவானின் புகழ் உலகில் இசைக்கப்படுகிறது. (50)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இதைக் கேட்டு மிகவும் ஆச்சரியமடைந்த பாக்கியசாலி வசுதேவரும், பெரும்பேறு பெற்ற தேவகியும், தங்கள் மோகத்தை (அஞ்ஞானத்தை) விட்டொழித்தார்கள். (51)

புனிதமான இந்த வரலாற்றை ஒருமைப்பட்ட மனத்துடன் கேட்டு அனுசரிப்பவர், தன்னுடைய சோக—மோகங்களைக் களைந்து பரப்பிரம்மத்தை அடைகிறார். (52)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஆறாவது அத்தியாயம் — பகவானை ஸ்ரீவைகுண்டத்திற்கு எழுந்தருளும்படி தேவர்கள் வேண்டுதல்; யாதவர்கள் பிரபாஸ நகருக்குச் செல்வதையறிந்த உத்தவர், பகவானைக் காண வருதல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! ஒரு சமயம் பிரும்மா, தனது பேரெழில் தோற்றத்தினால் எல்லா மக்களுக்கும் ஆனந்தத்தை அளிப்பவரும், எல்லா மக்களுடைய மாசுக்களை நீக்குவதான பெரும்புகழை உலகங்களில் பரப்பியவருமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தரிசிக்கும் பேராவலுடன் துவாரகைக்குச் சென்றார். அவருடன் அவருடைய மானஸ புத்திரர்களான ஸநகர் முதலியோர், பிரஜாபதிகள், பூதகணங்களுடன் பரமேசுவரன், மருத் கணங்களுடன் இந்திரன், பதினோரு ஆதித்யர்கள், அஷ்ட வசுக்கள், அசுவினி தேவர்கள், ரிபு, ஆங்கீரஸர், ருத்ரர்கள், விசுவே தேவர்கள், ஸாத்யர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரசுகள், நாகர்கள், ஸித்த—சாரண—குஹ்யர்கள், ரிஷிகள், பிதரர்கள், வித்யாதர—கின்னரர்கள் முதலியோரும் சென்றார்கள். (1—4)

எல்லாவிதமான வளங்களும் செழிப்புகளும் நிரம்பிய அந்தப் பட்டினத்தில், அற்புத வடிவம் கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் கண் இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தும்கூட, அவர்களுக்குப் ‘போதும்’ என்ற எண்ணம் வரவில்லை! (5)

ஜகதீசுவரரான பகவானைத் தேவலோகத் தோட்டமான நந்தவனத்திலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட மலர்களைப் பொழிந்து, தோத்திரங்களாலும், பொருள் நிறைந்த சொற்களாலும் துதிக்கத் தொடங்கினார்கள். (6)

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “ஐயனே! கர்மத்தளையிலிருந்து தம்மை விடுவித்துக் கொண்டு, இறையுணர்வில் தோய்ந்து திளைக்கின்ற, ஆன்ம விடுதலையை விரும்புகின்ற பக்தர்களின் இதயத்தில், எந்த திருவடித்தாமரைகள் எப்போதும் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கப்படுகிறதோ, அந்த உமது திருவடித்தாமரைகளை மனம்—புத்தி—புலன்—பிராணன்—வாக்குகளால் வணங்குகிறோம். (7)

அஜித! தங்களிடமுள்ள முக்குணமயமான மாயையை அறிந்து கொள்வது மிகவும் கஷ்டம். அவைகளைக் கொண்டுதான் கண்ணுக்குப் புலனாகும் இந்த உலகத்தைப் படைக்கிறீர்கள்; காப்பாற்றுகிறீர்கள்; அழிக்கிறீர்கள். (முறையே ரஜோகுண, சத்துவகுண, தமோகுணத்தின் வேலைகள்.) ஆனால், இந்தச் செயல்களில் தாங்கள் ஒட்டிக் கொள்வதில்லை. தங்கள் ஆத்மாவிலேயே ஆழ்ந்திருக்கிறீர்கள். தங்களிடம் மாயையின் சாயல் கூட இல்லை. தாங்கள் மாசற்றவர். (8)

போற்றற்குரியவரே! தீய எண்ணங்களைக் கொண்ட மனிதர்களுக்கு கல்வி—வேதாத்யயனம்—தானம்—தவம் முதலிய சடங்குகளால் மனத்தூய்மை ஏற்படுவதில்லை. ரிஷப! சுத்தமான அந்தக்கரணம் உடைய தங்கள் அடியார்கள், தங்களுடைய லீலை, பிரபாவம், புகழ், குணம் முதலியவற்றைச் சிரத்தையோடு ஆடிப்பாடிக் கேட்டு மகிழ்கிறார்களே, அவர்களுக்கு உடனே மனத்தெளிவு ஏற்பட்டுவிடுகிறது. (9)

பக்தி வெள்ளத்தில் முற்றிலும் மூழ்கிப் போன அடியார்கள், தங்கள் ஆன்ம லாபத்திற்காகச் சரணமடையும் தங்களுடைய திருப்பாதங்கள், எங்களுடைய தீய நினைவுகளை அழிக்கும் அக்னியாக (தூமகேதுவாக) ஆகட்டும். தங்கள் புலன்களைக் கட்டுப்படுத்தி வைத்திருக்கும் சாதுக்கள், சதுர்வியூக வடிவில் தங்களை எப்போதும் வழிபட்டு, சுவர்க்கத்தைக் கடந்து, தங்களுடைய பரமபதத்திற்கே போய்ச் சேருகிறார்கள். (10)

வேதநெறிப்படி வேள்வி இயற்றும் பக்தர்கள், அக்னியில் சமர்ப்பிப்பதற்காக அவியுணவைக் கையிலெடுக்கும்போது தங்கள் திருவடிகளையே தியானிக்கிறார்கள். ஞானமார்க்கத்தால் தத்துவ விசாரணை செய்பவர்கள், தங்களுடைய மாயா விநோதங்களைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள விழையும் பரம பாகவதர்கள் — இவர்களும் தங்கள் திருவடிகளையே உபாசிக்கிறார்கள். (11)

பிரபு! அடியார்களால் சமர்ப்பிக்கப்படும் வனமாலைகளால் தங்கள் மார்பு அழகாகப் பிரகாசிக்கிறது. (தங்கள் மார்பில், தனக்கு இடம் இல்லாமற்போகவே,) லக்ஷ்மிதேவிக்கு அந்த வனமாலைகளிடம் சக்களத்திப் போட்டி ஏற்படுகிறது. வனமாலைகளில் இணைந்துள்ள துளசியினால், தாங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொள்கிறீர்கள். மங்களமயமான தங்களுடைய திருவடிகள் எங்களுடைய தீய எண்ணங்களை அழிக்கும் அக்னியாக ஆகட்டும்! (12)

வாமனாவதார காலத்தில் மூன்றடி மண் என்ற வியாஜத்தில், இரண்டாவது அடியைத் தேவலோகத்தில் வைத்தீர்கள். அதைக் கண்டு தேவ—அசுரர் படைகள் நடுநடுங்கின. தங்கள் புகழ், மூன்று உலகங்களிலும் கொடிகட்டிப் பறந்தது. ஐயனே! பகவானே! தங்கள் திருப்பாதங்கள் சாதுக்களுக்குச் சுவர்க்கத்தையும், மற்றவர்களுக்கு (சான்றோர் அல்லாதார்க்கு) நரகத்தையும் அளிக்கின்றன. அவைகள், தங்களை வணங்குகின்ற எங்கள் பாவங்களைக் களைந்து புனிதப்படுத்தட்டும்! (13)

சரீரத்தைத் தாங்கியுள்ள பிரும்மா முதலான எல்லா ஜீவர்களும் தங்களுக்குள் சச்சரவிட்டுக் கொண்டாலும், மூக்கணாங்கயிற்றினால் பிணைக்கப்பட்ட மாடுகள் போல, (அடங்கி, ஒடுங்கித்) தங்கள் மேலாண்மையை ஏற்றுக் கொண்டு செயல்படுகிறார்கள். தாங்கள், பிரகிருதி—புருஷனுக்கு அப்பாற்பட்டவர்; காலவடிவினர். புருஷோத்தமரான தங்களுடைய சரணம், எங்களுக்கு மங்களத்தை அருள்வதாக! (14)

தாங்கள்தான், அவ்யக்த மூலப் பிரகிருதி, ஜீவன்கள், மஹத் தத்துவம் ஆகியவைகளைக் கட்டுப்படுத்தும் காலவடிவினர் என்கிறார்கள். குளிர், உஷ்ணம், மழை என்ற மூன்று காலங்களையுடைய வருஷமாக இருந்து மக்களை அழிக்கிறீர்கள். காலத்தின் வடிவம் மிகவும் கம்பீரமானது. தாங்களே உத்தமபுருஷர். இவ்வுலகத்தின் தோற்றம், நிலைத்தல், அழிவுக்குக் காரணமானவர். (15)

தங்களிடமிருந்து வீர்யத்தைப் பெற்று, ஹிரண்யகர்பன் (புருஷன்) வீண்போகாத வீர்யமுடையவனாகிறான். மஹத் தத்துவத்தை ஒரு கருவைப்போல தாங்கிக் கொள்கிறான். அதே ஹிரண்யகர்பன் (பிரும்மா) மாயையோடு சேர்ந்து, (நிலம், நீர், அக்னி, வாயு, ஆகாயம், அஹங்காரம், மஹத் தத்துவம் என்ற) ஏழு மூடிகளைக் கொண்ட, பொன்வண்ணமான அகிலாண்டத்தைப் படைக்கிறார். (தாங்கள்தான் எல்லை காணமுடியாத பிரம்மாண்டமாக வெளிப்பட்டிருக்கிறீர்கள்.) (16)

மாயையின் குணங்களாலும், அவைகளின் பல்வகைச் சேர்க்கையாலும் தோன்றியுள்ள சராசரப் பொருட்கள் நிறைந்த இவ்வுலகங்களுக்குத் தாங்களே தலைவர். ஹ்ருஷீகேசரே! தாங்கள் புலன்களைப் புலனுகர் பொருட்களுடன் சேர்த்து நுகர வைக்கிறீர்கள் என்றாலும், அவற்றில் ஒட்டிக் கொள்வதில்லை. ஆனால், தாமாகவே புலனுகர் பொருட்களைத் துறந்த மற்றவர்களோ, எப்போதும் போகப் பொருட்களிடம் பயந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள்! (‘மறுபடியும், இன்பநுகர்ச்சியில் ஆசை ஏற்பட்டுவிடுமோ?’ என்று அச்சம்.) (17)

காமக்கலையில் நிபுணர்களான தங்களுடைய பதினாறாயிரம் மனைவிகளும், காமம் நிறைந்த பார்வையாலும், அங்க—அசைவுகளாலும், சொக்க வைக்கும் முகக்குறிப்பினாலும், மன்மதக் கணைகளைத் தங்கள் மேல் வீசினாலும், தங்களைக் கொஞ்சம்கூட வசப்படுத்த முடியாமல் போகிறார்கள். (18)

ஆனால், தங்கள் சரணகமலங்களிலிருந்து புறப்பட்ட இரண்டு நதிகள், மூவுலகங்களின் சகல பாவங்களையும் முழுமையாகத் துடைக்க வல்லவனாக உள்ளன. முதலாவது நதி, சங்கீர்த்தனம். தங்களுடைய லீலைகளை விரிவாகக் கூறும் கதைகளைச் செவிகள் மூலம் கேட்பதனால், மனம் தூய்மை அடைகிறது. இரண்டாவது நதி, கங்கை. தங்கள் திருவடிகளைக் கழுவிய நீரிலிருந்து பெருகிய கங்கையில் மூழ்கினாலும், மக்கள் புனிதமடைந்து விடுகிறார்கள். (பகவானுடைய சரித்திரத்தைக் கேட்பது, கங்கையில் நீராடுவது) இவ்விரு நதிகளிலும் தூய மனம் படைத்த புண்ணியாத்மாக்கள் எப்போதும் நீராடுகிறார்கள்.” (19)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— (பரீக்ஷித்!) தேவதைகளும், பகவான் சங்கரரும், பிரும்மாவும் இவ்வாறு பலவிதமாக நாராயணனைத் தோத்தரித்தார்கள். பின்னர், ஆகாயத்திலிருந்தபடி, வணங்கி, கோவிந்தனை நோக்கிக் கூறுகிறார்கள். (20)

பிரும்மா கூறுகிறார்—— “எல்லா உயிராகவும் விளங்கும் பிரபோ! முன்னர் ‘பூமியின் சுமையைக் குறைக்க வேண்டும்’ என்று நாங்கள் வேண்டிக் கொண்டதற்கிணங்க, தாங்கள் அவதாரம் செய்து, எங்கள் வேண்டுகோளை நிறைவேற்றி வைத்தீர்கள். (21)

சத்தியசந்தர்களான சான்றோர்களிடம், தர்மமானது தங்களால் நிலைநாட்டப்பட்டது. அனைத்து மக்களுடைய மாசுகளையும் போக்கவல்ல தங்கள் கீர்த்தி, எல்லாத் திசைகளிலும் பரவியுள்ளது. (22)

யாதவ குலத்தில் தோன்றி, ஈடு இணையற்ற எழில்மிக்க வடிவத்தை ஏற்று, உலக நன்மைக்காக கருணையும் பராக்கிரமமும் நிறைந்த பல லீலைகளைச் செய்தீர்கள். (23)

பகவானே! தாங்கள் நிகழ்த்தியுள்ள லீலைகளைக் கலியுகத்தில் தோன்றும் நன்மக்கள் கேட்டும் பாடியும், வெகு எளிதாகவே அஞ்ஞான இருளைக் கடந்து விடுவார்கள். (24)

புருஷோத்தமரே! தாங்கள் யதுகுலத்தில் தோன்றி, நூற்று இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் கழிந்துவிட்டன. (25)

அனைத்துக்கும் ஆதாரமாக இருப்பவரே! இப்போது, தேவர்களான எங்களால் வேண்டிக் கொள்ளப்பட்ட காரியங்களில் எதுவும் மீதமில்லை. (எல்லாவற்றையும் செய்து முடித்துவிட்டீர்கள்.) அந்தணர் சாபத்தினால் யதுகுலமும் அநேகமாக அழிந்து போய்விட்டது. (26)

எனவே, ஹே ஸ்ரீவைகுண்ட நாதா! தாங்கள் சரி என்று எண்ணினால், தங்களுடைய சொந்த இருப்பிடத்திற்கு (ஸ்ரீவைகுண்டத்திற்கு) எழுந்தருளி, தங்கள் பணியாளர்களான எங்களையும், எங்கள் உலகங்களையும் காப்பாற்றுங்கள்.” (27)

பகவான் கூறுகிறார்—— “தேவர்களுக்குத் தலைவரான பிரும்மாவே! நீங்கள் கூறியபடியேதான் நானும் நிச்சயித்துள்ளேன். உங்கள் காரியம் அனைத்தும் நடத்தப்பட்டுவிட்டது. பூமியினுடைய சுமை குறைக்கப்பட்டுவிட்டது. (28)

உடல் வலிமை, மனவலிமை, செல்வச் செழிப்பு காரணமாக, இந்த யாதவகுலம் உலகத்தையே கைப்பற்றிக் கொள்ள விரும்புகிறது. கடற்கரையினால் சமுத்திரத்தின் ஆக்கிரமிப்பு தடுக்கப்பட்டிருப்பதைப்போல, நான் அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தியிருக்கிறேன். (29)

கட்டுத்தறி இல்லாமலும் செருக்குடனும் இருக்கும் பெருந்தொகையினரான யதுகுலத்தோரை அழிக்காமல் நான் திரும்பிப் போய்விட்டால், இவர்கள் கட்டுக்களைத் தகர்த்து, மக்களை நாசம் செய்துவிடுவார்கள். (30)

பிரும்மாவே! அந்தணர் சாபத்தினால், இந்தக் குலத்தின் அழிவு இப்போது தொடங்கி இருக்கிறது. இதன் முடிவில் நான் உங்கள் இருப்பிடத்திற்கு வருவேன். (அங்கிருந்து என் பரந்தாமம் செல்வேன்.)” (31)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு, உலகநாயகரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறியவுடன், பிரும்மா அவரை வணங்கி, மற்ற தேவதைகளோடு தம் இருப்பிடத்திற்கு ஏகினார். (32)

பின்னர், துவாரகையில் ஏற்பட்ட கோரமான உற்பாதங்களைக் கண்ணுற்று, ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் வந்து குழுமிய யதுகுல முதியோர்களைப் பார்த்து பகவான் கூறினார். (33)

பகவான் கூறுகிறார்—— “சான்றோர்களே! இப்போதெல்லாம் துவாரகையில் எல்லா இடத்திலும் பெரிய பெரிய உற்பாதங்கள் தோன்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. தவிர்க்க முடியாத பிராமண சாபமும் நமது குலத்திற்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. நாம் இனியும் வாழ விரும்பினால், இங்கே தங்கியிருக்கக் கூடாது. காலதாமதமில்லாமல் இப்போதே மிகவும் புண்ணியத்தலமான ‘பிரபாஸம்’ என்னும் நகருக்கு (தற்போதுள்ள சோமநாதபுரத்திற்கு அருகிலுள்ளது) சென்றுவிடுவோம். (34—35)

(பிரபாஸ க்ஷேத்திரத்தின் மகிமை சொல்லில் அடங்காதது.) தக்ஷ பிரஜாபதியின் சாபத்தினால் சந்திரனுக்கு ‘ராஜபிளவை’ என்ற கொடிய நோய் வந்தபோது, அவன் பிரபாஸ தீர்த்தத்தில் நீராடியவுடனேயே, அந்த நோயிலிருந்து விடுதலை அடைந்தான். அத்துடன் அவனுடைய கலைகளும் வளர ஆரம்பித்தன. (36)

நாமும் அந்தப் புண்ணியத்தலத்திற்குச் சென்று நீராடி, தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் நீர்க்கடன் செலுத்தி, அந்தணர்களுக்குப் பலவகையான உணவுப் பண்டங்களால் போஜனம் அளிப்போம். சிறந்தவர்களான அந்தணர்களுக்கு மிகவும் சிரத்தையுடன் ஏராளமாக தானங்கள் வழங்குவோம். அதன் மூலம் மிகப் பெரிய இன்னல்களையும், ‘கப்பலைக் கொண்டு சமுத்திரத்தைக் கடப்பதைப் போல’ நாம் கடந்து செல்வோம்.” (37—38)

ஸ்ரீசுகர் சொன்னார்—— குலநந்தன! பகவான் இவ்வாறு உத்தரவிட்டதும், பிரபாஸத்திற்குப் போவதற்கு நிச்சயம் செய்துகொண்ட யாதவர்கள், தத்தம் ரதங்களை ஆயத்தப்படுத்தத் தொடங்கினார்கள். (39)

மன்னா! ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பரமபக்தரான உத்தவர், யதுகுலத்தவர்கள் பிரயாணத்திற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தும், பகவானுடைய ஆணையைக் கேட்டும், மிகவும் கோரமான நிமித்தங்களைக் கண்டும் கலங்கி, உலகங்களுக்கெல்லாம் தலைவர்களின் தலைவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தனியே சந்தித்து, அவர் திருப்பாதங்களில் தலையால் வணங்கிக் கைகூப்பிக் கொண்டு கூறினார். (40—41)

உத்தவர் கூறுகிறார்—— “தேவதேவரே! யோகீசுவரரே! தங்கள் கதைகளைக் கூறவும், கேட்கவும் செய்பவர்களுக்குப் புண்ணியத்தை அருள்பவரே! பிராமணர்களுடைய சாபத்தை நீக்குவதற்குத் தங்களுக்கு ஆற்றல் உண்டு என்ற போதிலும், அப்படிச் செய்யாமல் யது வம்சத்தினரை மாய்த்துவிட்டு, தாங்களும் இவ்வுலகத்தைவிட்டுப் போய்விடப் போகிறீர்கள் என்பது நிச்சயம். (42)

கேசவரே! தங்கள் பாத கமலங்களைவிட்டு அரைநொடி நேரம்கூட என்னால் இருக்க முடியாது. ஆகவே, பிரபு! என்னையும் தங்களுடன் தங்கள் இருப்பிடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள். (43)

ஸ்ரீகிருஷ்ணா! தங்களுடைய ஒவ்வொரு லீலையும் மக்களுக்கு மங்களங்களை அளிக்கவல்லது. செவிக்கு அமுதமான அவைகளைச் சுவைத்த பின்னர், மனம் வேறு எதில்தான் ஒட்டிக் கொள்ளும்? நாம் எல்லா வேலைகளையும் — உறங்குவது, உட்காருவது, விளையாடுவது, நீராடுவது, உண்பது, இன்னும் என்னென்னவோ! — ஒன்றாகவே செய்தோம். தாங்கள் எங்களுடைய ஆத்மா. தாங்கள் எங்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவர். நாங்கள் தங்களுடைய பக்தர்கள். அப்படிப்பட்ட நாங்கள், தங்களை எப்படி விட்டுவிட முடியும்? (44—45)

தாங்கள் உபயோகித்த மாலை—சந்தனம்—ஆடை—அலங்காரப் பொருட்களைத் தங்கள் அருட்கொடையாக எண்ணி, நாங்கள் உபயோகித்தோம். தாங்கள் உண்டு மிகுந்ததைப் புசிக்கும் அடிமைகள், நாங்கள். எனவே, தங்களுடைய இந்த மாயையையும் வெற்றி கொள்வோம். (46)

சில முனிவர்கள் ஆடை அணியாதவர்கள். சிலர், காற்றையே உணவாகக் கொண்டவர்கள். சிலர், பிரம்மசரியத்திலிருந்து ஒருபோதும் நழுவாதவர்கள். இப்படிப்பட்ட மாசுகள் ஒழிந்த சாந்தமான துறவிகள், ‘பிரம்மலோகம்’ என்ற இடத்தை அடைகிறார்கள். (47)

ஆனால், மகாயோகீசுவரரே! நாங்களோ இங்கே கர்மமார்க்கத்திலேயே சுழன்று கொண்டிருக்கிறோம். (விரதம், தவம், துறவு எல்லாம் எங்களுக்குத் தெரியாது.) ஆனால், நிச்சயமாக ஒன்று மட்டும் தெரியும். மண்ணுலக மக்களை ஏமாற்றுவதற்காகச் செய்யப்படும் தங்கள் நடை, புன்முறுவல், பார்வை, பரிகாசம் முதலான உங்களுடைய செயல்பாடுகளையும் உபதேசங்களையும், சிந்தித்துக் கொண்டும் இசைத்துக் கொண்டும் இருப்பதால், கடக்க முடியாத இருட்டான மாயையை, (அதனைத் தன் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கும்) தங்களுடைய ஒரு சொல்லினாலேயே (சங்கல்பத்தினாலேயே) நாங்கள் கடந்துவிடுவோம். (மாயையைக் கடப்பதற்கு, உடலை வறுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை எங்களுக்கு!)” (48—49)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— அரசே! இவ்வாறு விண்ணப்பித்துக் கொள்ளப்பட்ட தேவகி மைந்தர், தனக்குப் பிரியமான சேவகரான உத்தவரைத் தனியே அழைத்துச் சென்று பேசினார். (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஏழாவது அத்தியாயம் — அவதூதர் கூறிய பூமி முதல் புறா வரையிலான எட்டு ஆசார்யர்களின் கதை

பகவான் கூறுகிறார்—— “பெரும்பேறு பெற்றவரே! நீ என்னிடம் என்ன சொன்னாயோ, அதைச் செய்யவே நானும் விரும்புகிறேன். அத்துடன், பிரும்மா, பரமேசுவரன் மற்றும் உலகக் காப்பாளர்களான இந்திரன் முதலியோரும், ‘நான், தேவலோகத்திற்கு வந்துவிட வேண்டும்’ என்று விருப்பம் தெரிவித்துள்ளார்கள். (1)

பிரும்மாவின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க, (பூர்ணாவதாரமாக) நான், அம்சாவதாரமான பலராமனுடன் இங்கே எதற்காக அவதாரம் எடுத்தேனோ, தேவர்களுக்கு உவப்பளிக்கும் அந்தக் காரியங்களெல்லாம் குறைவில்லாமல் முடிக்கப்பட்டுவிட்டன. (2)

அந்தணர் சாபத்திற்கு ஆளாகிவிட்ட இந்த யதுவம்சம், பரஸ்பர சண்டை—சச்சரவுகளால் முற்றிலுமாக அழிந்துவிடப் போகிறது. இன்றிலிருந்து ஏழாவது நாளில், பெருங்கடல் இந்த நகரை மூழ்கடிக்கப் போகிறது. (3)

சாதுவான உத்தவரே! நான் இந்த உலகத்தை விட்டுச் சென்றவுடனேயே, மங்களமும் (நல்வாழ்வும்) மறைந்துவிடும். பின்னர், விரைவிலேயே கலியினால் ஆக்கிரமிக்கப்படப் போகிறது. (4)

நான், இந்த பூமியை விட்டுச் சென்றபின், நீ இங்கே இருக்கத்தகாது. நல்லவனே! கலியுகத்தில் மக்கள் அதர்மத்தில் பற்று கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள். (5)

நீயும், உன் உற்றார்—உறவினரிடம் கொண்டுள்ள பாசத்தை ஒழித்து, என்னிடமே மனத்தை நன்றாக நிலைநிறுத்தி, எல்லாப் பிராணிகளிடத்தும் சமநோக்குடன் உலகத்தில் சுற்றித் திரிவாய். (6)

மனம், வாக்கு, கண்கள், செவி முதலிய புலன்கள் மூலமாகக் கிரகிக்கப்பட்டு, எவை அனுபவிக்கப்படுகின்றனவோ, அவையெல்லாம் அழியும் தன்மை உடையவை என்றும், மாயையால் மனதில் தோன்றுபவை என்றும் அறிந்து கொள். (7)

தெளிவில்லாத மனம் உடையவருக்குத்தான் பல்வகை என்ற மனமயக்கமும், குணம்—தோஷம் என்ற பாகுபாடும் ஏற்படுகின்றன. செய்யவேண்டிய கர்மா, செய்யக்கூடாத கர்மா, செய்ய வேண்டியதைச் செய்யாமல் விட்ட தவறு (கர்மம்—அகர்மம்—விகர்மம்) என்ற வரையறைகள் இவர்களுக்காகக் கூறப்பட்டுள்ளன. (8)

ஆகவே, புலன்களையும் சித்தத்தையும் வசப்படுத்தி, இவ்வுலகம் முழுவதையும் உன்னில் காண்பாய். தலைவனான என்னிடம் உன் ஆத்மாவைப் பார். (‘நான், இவ்வுலகமாக விளங்குகிறேன்’ என்பதை உணர்ந்து கொள்.) (9)

‘உடலைத் தாங்கியுள்ள எல்லாவற்றினுள்ளும் உயிராக (ஆத்மாவாக) இருப்பது நானே’ என்று ஞான—விஞ்ஞானத்தோடு அறிந்து கொண்டு, தன் ஆத்மாவிலேயே ஆனந்தித்துக் கொண்டிருந்தால், இடையூறுகளால் தாக்கப்படமாட்டாய். (10)

நன்மை—தீமை என்ற இருமைக்கு அப்பால் சென்றுவிட வேண்டும். விவரமறியாத சிறு குழந்தை, ‘இது செய்யப்பட வேண்டிய நல்ல கர்மா’ என்று எண்ணி, எந்தக் காரியத்தையும் செய்வதில்லை. அதேபோல், ‘இது செய்யக்கூடாத, தவிர்க்கப்பட வேண்டிய கர்மா’ என்று சிந்தித்து, எதையும் விடுவதில்லை. அதுபோல, நீயும் குண—தோஷம் என்பதைக் கடந்துவிட வேண்டும். (11)

எல்லாப் பிராணிகளையும் நேசித்து, மனத்தில் எப்போதும் சாந்தமாக இருந்து, பரமாத்ம தத்துவத்தில் உறுதியாக நிலைகொண்டு அனுபவித்து, அண்டம் முழுவதையும் என் வடிவமாகவே காண்பவன் எவனோ, அவன் பிறப்பு—இறப்பு என்ற சுழலில் மீண்டும் சிக்குவதில்லை.” (12)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித் மன்னரே! இவ்வாறு பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறி முடித்ததும், பரமபக்தரான உத்தவர், தத்துவ ஞானத்தை அறிந்து கொள்ளும் விருப்பத்துடன், அவரை வணங்கிக் கேட்டார். (13)

உத்தவர் கேட்கிறார்—— “யோகிகளுக்குத் தலைவரே! யோகத்தின் மூலஸ்தானமே! யோக வடிவினரே! யோகத்தின் மூலக்கருவே! என்னுடைய ஆன்மிக மேன்மைக்காக ‘சந்நியாசம்’ என்ற முழுமையான துறவு பற்றி உபதேசித்தீர்கள். (14)

எல்லையற்றவரே! புலனுகர் இன்பங்களில் பற்று கொண்டு பற்பல விருப்பங்களில் சிக்கியுள்ளவர்களுக்குத் தியாகத்தின் தத்துவத்தை அறிந்து கொள்வது கடினமாக இருக்கும். அதிலும் தங்களிடம் பக்தி செலுத்தாதவர்களுக்கு மிகவும் கடினமாக இருக்கும் என்பது என் கருத்து. (15)

பகவானே! தங்களுடைய மாயையால், ‘நான், எனது’ என்னும் அஹங்கார—மமகாரச் சுழலில் அறியாமையால் சிக்கி, உற்றார்—உறவினர் பாசத்தில் மூழ்கி இருக்கிறேன். தாங்கள் இப்போது கூறினீர்களே (சந்நியாச லட்சணம்), அதை எளிய முறையில் கடைப்பிடிக்கும் வழியைச் சேவகனாகிய எனக்குக் கூறியருள வேண்டும். (16)

ஈசுவரா! தாங்கள் சத்தியத்தின் வடிவம். எல்லோரையும் பிரகாசப்படுத்துபவரும் தாங்களே. எல்லோருள்ளும் ஆத்மாவாக உறைபவரும் தாங்கள்தான் — இவ்வாறு ஆத்ம தத்துவத்தை விளக்கி, நிரூபித்துக் காட்டக் கூடியவர், தங்களைத் தவிர, தேவர்களில்கூட எவரும் இலர். ஏனென்றால், ஓர் உடலைத் தாங்கியுள்ள இந்த பிரும்மா முதலிய எல்லோரும், தங்கள் மாயையால் மதிமயங்கி, வெளிப்புற நாட்டம் கொண்டவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். (உன்முக நோக்கு உடையவர்கள் அல்லர்.) (17)

எனவே, உலக வாழ்க்கையாகிற துயரத்தில் காய்ச்சப்பட்டுக் கலங்கிய மனத்தோடு தவித்துக் கொண்டிருக்கும் நான், நரனின் நண்பர் நாராயணனான தங்களைச் சரணடைகிறேன். தாங்கள் எதிலும் ஒட்டுதல் இல்லாதவர்; முடிவும் எல்லையும் அற்றவர்; அனைத்தும் அறிந்தவர்; எல்லாவற்றையும் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பவர்; அழிவில்லாத வைகுண்டமே தங்கள் இருப்பிடம்.” (18)

பகவான் கூறுகிறார்—— அநேகமாக, இந்த உலகத்தில், உலக விவகாரம், தத்துவஞானம் ஆகிய இரண்டிலும் கூர்த்த மதியுடைய மனிதர்கள், தீமை பயக்கும் மனப்பதிவுகளிலிருந்து, தம்மைத் தாமே சீர்திருத்திக் கொண்டு மேலே ஏறி விடுகிறார்கள். (19)

குறிப்பாகச் சொல்லப் போனால், மனிதன் ‘தானே தனக்கு ஆசார்யன்’. இவனுக்கு நன்மை விளைவிக்கக் கூடியதைப் பிரத்தியட்சம், அனுமானம் என்ற இருவகையான வழிகளாலும் செய்யும் ஆற்றல் கொண்டவன், தானேதான்! (20)

ஸாங்க்யம், யோகம் ஆகியவற்றில் பேரறிவு படைத்த ஞானிகள், மானிடப் பிறவியிலேயே அனைத்து ஆற்றலும் கொண்ட பரமாத்மாவான என்னைப் பிரத்தியட்ச வடிவிலும், எங்கும் நிறைந்ததும், ஸகுண—நிராகார விராட் வடிவத்திலும் என்னை நேராகக் காண்கிறார்கள். (21)

ஒரு கால், இரண்டு—மூன்று—நான்கு கால்கள், அநேகம் கால்கள், காலே இல்லாதவன் — என்று பலவகையாகப் படைக்கப்பட்ட யோனிகள் இருக்கின்றன. ஆனால், அவற்றுள் மானுட உடல்தான், எனக்கு மிகவும் பிரியமானது. (22)

நான், பிடிக்குள் அகப்படாதவன். ஆனால், மனித சரீரம் கொண்ட ஜீவனால் மட்டுமே நான் அறியப்படக் கூடியவன் என்பதால், நான்கு வகையான பிரமாணங்களாலும் என்னை, மனித உடலில் தேடுகிறார்கள். (சாஸ்திரம், பிரத்தியட்சம், அனுமானம், ஆப்த வாக்யம் என்ற நான்கு பிரமாணங்கள்.) (23)

இந்த விஷயமாக, மிகப் பழமையான ஒரு வரலாற்றை உதாரணமாகச் சொல்கிறார்கள். அந்த வரலாறு, மிகுந்த தேஜஸ்வியான அவதூதர் தத்தாத்ரேயருக்கும், யது மன்னனுக்குமிடையே நடந்த உரையாடல் வடிவில் இருக்கிறது. (24)

தர்மத்தை அறிந்த மன்னன் யது, ஒரு தடவை முக்காலத்தையும் அறிந்த ஒரு வாலிப அவதூத (ஆடையால் உடலை மறைத்துக் கொள்ளாத) பிராமணர், எவ்வித அச்சமுமின்றித் திரிந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, அவரைக் கேட்டான். (25)

யது மன்னன் கேட்கிறான்—— “அந்தணரே! தாங்கள் கர்மா ஏதும் செய்வதில்லை. அப்படியிருந்தும், மிகவும் ஆழமான, தெளிந்த இந்த நல்லறிவு, தங்களுக்கு எங்கிருந்து கிடைத்தது? எதை ஆதாரமாகக் கொண்டு, சிறந்த பண்டிதரான தாங்கள், சிறுவனைப் போல உலகத்தில் திரிந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்? (26)

மனிதர்கள், பெரும்பாலும் நீண்ட ஆயுள், புகழ்—பாராட்டு, செல்வச் செழிப்பு கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே தர்மம்—அர்த்தம்—காமம்—தத்துவஞான வேட்கை முதலிய செயல்களில் (கர்மாக்களில்) ஈடுபடுகிறார்கள். ஆனால், தாங்களோ செயல்திறன் உடையவர்; தெள்ளறிவு படைத்தவர்; சாமர்த்தியம் கொண்டவர்; அழகான சரீரம் உடையவர்; அமுத மொழியாளர். என்றாலும், உயிர்ப்பில்லாத ஏதோ ஒன்றைப் போலவும், சித்தம் கலங்கியவனைப் போலவும், தீயசக்தியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவனைப் போலவும், தாங்கள் எதுவும் செய்வதுமில்லை; எதையும் விரும்புவதுமில்லை. (27—28)

மற்ற மனிதர்கள் எல்லாம் காமலோபம் (காம—குரோத—லோப—மோக—மத—மாத்ஸர்யம்) என்னும் பிரளயாக்கினியால் எரிக்கப்படுகிறார்கள். கங்கைப் பெருக்கின் நடுவில் இருக்கும் யானையை (சுற்றிலும் ஓங்கி எரியும் நெருப்பு அணுக முடியாததை)ப் போல, அக்னியினால் கொளுத்தப்படாமல், முற்றிலும் விடுபட்டவராகத் தாங்கள் ஆனந்தமாய் நிற்கிறீர்கள். (29)

பிரும்மனே! (தாங்கள்) உலகத்தில் யாருடனும் எதனுடனும் ஒட்டுதல் இல்லாமல் தன் ஆத்மாவிலேயே நிலைபெற்று, தன் ஆத்மாவிலேயே ஆனந்தம் அனுபவிப்பதற்குக் காரணம் என்ன? எங்களுக்குத் தாங்கள் தயவு செய்து விளக்கிக் கூறவேண்டும். (30)

பகவான் கூறுகிறார்—— வேதவித்துக்களைப் போற்றுபவரும், பேரறிவாளரும், பெரும்பேறு பெற்றவருமான யது மன்னன், அவதூதரைக் கௌரவித்து, மிக்க பணிவுடன் இவ்வாறு கேட்டவுடன், அந்தணர் பதில் சொல்லத் தொடங்கினார். (31)

பிராமணர் கூறுகிறார்—— மன்னா! பல ஆசார்யர்களிடமிருந்து நான் அறிவைப் பெற்றுள்ளேன். அவர்களிடமிருந்து கற்றுக் கொண்ட பாடத்தின் பலத்தில், உலகத்துடன் ஒட்டுதல் இல்லாமல் விடுபட்டவனாகச் சுற்றித் திரிந்து கொண்டிருக்கிறேன். என் ஆசார்யர்கள் யார், யார்? என்று கூறுகிறேன், கேள். (32)

என்னுடைய ஆசார்யர்களின் பெயர்கள்—— மண், வாயு, ஆகாயம், நீர், அக்னி, சந்திரன், சூரியன், புறா, மலைப்பாம்பு, கடல், விட்டிற்பூச்சி, தேனீ, யானை, தேன் எடுப்பவன், மான், மீன், பிங்களை என்னும் வேசி, குரா என்னும் பறவை, பாலகன், கன்னிப் பெண், அம்பு தொடுப்பவன், சர்ப்பம், சிலந்திப்பூச்சி, குளவி. (33—34)

மன்னா! இந்த இருபத்து நான்கு ஆசார்யர்களிடமிருந்து எந்தெந்தப் படிப்பினையைக் கற்றுக் கொண்டேன் என்பதைக் கூறுகிறேன். யயாதி குலத் தோன்றலே! வீரபுருஷனே! நான் கூறப் போவதைக் கேள். (35—36)

மற்ற பிராணிகளால் எவ்வளவுதான் துன்புறுத்தப்பட்டாலும், அவை எல்லாம் தெய்வ சங்கல்பத்தின்படி (பிராரப்தக் கர்மாவின்படி) நடக்கின்றன என்று எண்ணி, தன் நிலையிலிருந்து சிறிதும் கலங்காத தன்மையை (அதாவது பொறுமை என்ற குணத்தை)ப் பூமியிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டேன். பூமியின் எல்லாச் செயல்களும் பிறர் நன்மைக்காகவே நடைபெறுகின்றன. மண்ணுலகைத் தாங்கும் மலைகளும் மரங்களும்கூட, பரோபகார சிந்தனையைக் கற்பிக்கின்றன. (37—38)

(வாயுவிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டது.) முனிவர் உயிர் நிலைத்திருப்பதற்குப் போதுமான அளவுக்கு மட்டுமே உணவு கொள்ள வேண்டுமேயல்லாது, புலன்களின் திருப்திக்காக ஏராளமான உணவு வகைகளை ஏற்கலாகாது. (இத்தகைய உணவுக் கட்டுப்பாட்டினால்) பேச்சும் மனமும் இங்குமங்கும் அலையாமல் நிற்கும். தான் பெற்றுள்ள ஞானத்திற்கும் குறைவு ஏற்படாது. (39)

காற்று, எல்லா இடங்களிலும் வீசிக் கொண்டிருந்தாலும், எதனுடனும் ஒட்டுறவு கொள்வதில்லை. (பிறப் பொருட்களின் மணத்தைத் தாங்கிச் சென்று, ஆங்காங்கே விட்டுவிடுகிறது.) அதுபோல, யோகியும் எல்லா இடங்களிலும் சுற்றித் திரிந்தாலும், அங்கங்கே காணப்படும் குண—தோஷங்களால் பாதிக்கப்படாமல் பற்றுதலின்றி இருக்க வேண்டும். (40)

வாயுவைப்போல் நல்ல மணத்தையோ, கெட்ட மணத்தையோ தாங்கிச் சென்றாலும், அவற்றுடன் ஒன்றிப் போய்விடுவதில்லை. ஆத்மஞானி, அதைப் போல் எதனுடனும் ஒட்டுதல் இல்லாமல் இருக்கவேண்டும். குணங்களுக்கு இருப்பிடமான பஞ்சபூதங்களாலான சரீரங்களில், எங்கும் நிறைந்துள்ள ஆத்மாவே ஜீவனாக இருந்தும், சரீரத்தின் வினைப்பயன்களில் ஒட்டிக் கொள்ளாமலிருப்பதைப் போல, ஞானியும் எதனுடனும் ஒட்டிக் கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும். (41)

(இனி, இரண்டு சுலோகங்களில் ஆகாயத்தைப் பற்றிக் கூறப்படுகிறது——) ஆகாயம் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறது; எல்லாவற்றையும் அடக்கி வைத்துக் கொண்டுள்ளது. பரப்பிரம்மம் நிற்பன—செல்வன (ஸ்தாவர—ஜங்கம) ஆகிய பிராணிகளில் உள்ளும் புறமும் வியாபித்து நிற்கிறது. பிரம்மம், பின்னமில்லாத முழுமை வடிவமானது; எதனுடனும் ஒட்டுதல் இல்லாதது; ஆத்மா எங்கும் நிறைந்திருக்கிறது என்ற தத்துவத்தை, ஆகாயத்தை உதாரணமாகக் கொண்டு ஞானி அறிந்து கொள்ளவேண்டும். (42)

வாயுவினால் அலைக்கழிக்கப்படும் மேகங்கள், ஆகாயத்தில்தான் இருக்கின்றன. ஆனால், ஆகாயம் அவற்றுடன் ஒட்டிக் கொள்வதில்லை. காலத்தினால் படைக்கப்பட்ட சத்துவம் முதலிய குணங்களின் உருவத் தோற்றங்களான அக்னி—தண்ணீர்—மண் (அன்னம்) ஆகியவற்றாலான சரீர இந்திரியங்களுடன் புருஷனுக்கு (ஆத்மாவுக்கு) எவ்வித உறவும் இல்லை. (43)

(நீர் உதாரணத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறார்——) தண்ணீர், இயற்கையில் சுத்தமானது; மனத்திருப்தி அளிப்பது; மனிதர்களைத் தூய்மைப்படுத்துவது. அதேபோல, முனிவரின் இயல்பும் சுத்தமானது; எல்லோருக்கும் திருப்தி அளிப்பது; தன்னுடைய பார்வை மற்றும் உபதேச மொழிகளால் மக்களைத் தூய்மைப்படுத்துவது. அதனால்தான் ஞானி, ‘தண்ணீரின் நண்பன்’ என்று கூறப்பட்டிருக்கிறார். (44)

(இனி அக்னியைப் பற்றி) முனிவர், தன்னுடைய தவம் என்ற அக்னியால் பிரகாசிக்க வேண்டும்; தெய்விக ஒளி வீசவேண்டும். அவரை யாராலும் வெல்ல முடியாது. அக்னியில் — நல்லது, கெட்டது — எதைப் போட்டாலும், அவை எரிந்து சாம்பலாகப் போய்விடுகின்றன. ஞானியும் ‘குற்றமுடையது’ என்று எதையும் ஒதுக்கித் தள்ளாமல் இருக்க வேண்டும். அவருடைய ஞானாக்னியில் எல்லாமே சுட்டெரிக்கப்பட்டு விடுகின்றன. (45)

ஞானி, சில இடங்களில் தன்னை மறைத்துக் கொள்கிறார் (தன் ஆத்ம சக்தியை வெளிக்காட்டுவதில்லை). சில இடங்களில் தன்னை உள்ளபடி காட்டிக் கொள்கிறார். ஆன்மிக முன்னேற்றத்தை விரும்பும் மனிதர்களால் உபாசிக்கப்படுபவராகவும் இருக்கிறார். எல்லா இடங்களிலும் உணவு ஏற்கிறார். உணவு அளிப்பவர்களின் முன்வினைகளையும், பின்வினைகளையும் சுட்டெரித்து விடுகிறார். (மற்றவர்களுடைய பாவங்களை விலக்கிப் புனிதப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காகவே, சாதுக்கள் பிச்சை ஏற்கிறார்கள்.) (46)

அக்னி, எல்லா மரக்கட்டைகளிலும் வியாபித்திருக்கிறது. மரக்கட்டையின் வடிவத்தையே அக்னியும் ஏற்றுக் கொள்கிறது. அதுபோலவே, தன்னுடைய மாயா சக்தியினால் படைக்கப்பட்ட ஸத்—அஸத் ஆகிய எல்லாச் சராசரப் பிராணிகளுக்குள்ளும் ஆத்மா புகுந்து கொண்டு, அந்தந்த வடிவமாகக் காட்சி அளிக்கிறது. (47)

(சந்திரனிடமிருந்து கற்ற படிப்பினையை இரண்டு சுலோகங்களில் விவரிக்கிறார்.) ‘எந்த வழியாகச் செல்கிறது?’ என்று தெரிந்து கொள்ள முடியாத கால வேகத்தில் சந்திரனின் கலைகள் வளர்கின்றன; தேய்கின்றன. அதுபோலவே, சரீரம் தோன்றியதிலிருந்து மயானத்திற்கு எடுத்துச் செல்லப்படும் வரையில், அதில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால், இந்த மாற்றங்களுக்கும் ஆத்மாவுக்கும் எவ்விதச் சம்பந்தமுமில்லை. அக்னியிலிருந்து புறப்படும் சுவாலைகள், அக்னியில் தோன்றுகின்றன; மறைகின்றன. (எங்கே மறைகின்றன? என்பது புலப்படுவதில்லை.) அதுபோல, கால வெள்ளத்தில், எல்லாப் பிராணிகளின் பிறப்பும் இறப்பும் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தாலும் கண்ணுக்குத் தென்படுவதில்லை. (48—49)

(இனி, சூரியனைப் பற்றி இரு சுலோகங்கள்——) சூரியன் தன் கிரணங்கள் மூலமாக, நீர்நிலைகளிலிருந்து தண்ணீரை உறிஞ்சி, அதையே மழையாகப் பொழிவித்து விடுகிறான். (தண்ணீரை உறிஞ்சுவது, மழையாகத் தண்ணீரைப் பொழிந்துவிடுவது ஆகிய இரண்டு செயல்களிலும் சூரியனுக்கு உறவு ஏற்பட்டு விடுவதில்லை.) அதேபோல யோகி, பொருளைப் பெற்றுக் கொள்வதிலும் வழங்குவதிலும் ஒட்டுதலில்லாமல் இருக்க வேண்டும். (50)

ஒரே சூரியன், பல நீர்நிலைகளில் பிரதிபிம்பத்தால் பல சூரியன்கள் போல் காணப்படுகிறது. (‘சூரியன்கள் பற்பல’ என்ற எண்ணத்திற்குக் காரணம், அது தோன்றும் இடங்கள் பலவாக இருப்பதுதானே தவிர, உண்மையில் இருப்பது ஒரு சூரியனே.) அதுபோலவே, உண்மையில் இருப்பது ஓர் ஆத்மாவே; குறைமதியாளர்களுக்கு (ஆத்மா உறைகின்ற உடல்கள் பற்பலவாக இருப்பதால்) பலவாகக் காணப்படுகிறது. (51)

(இனி, புறாவைப் பற்றி) ஞானி, எந்தப் பொருளுடனோ, எந்த இடத்துடனோ நட்புறவு அல்லது அதிகமான ஈடுபாடு வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. அப்படி உறவு வைத்துக் கொள்ளும் மந்தமதியாளன், புறாவைப் போல் தாபத்தை அடைவான். (52)

ஒரு காட்டில் புறா ஒன்று வசித்து வந்தது. அது ஒரு மரத்தில் கூடு கட்டியது. பெண்புறாவுடன் பல ஆண்டுகள் அந்தக் கூட்டில் வசித்து வந்தது. இல்லறத்தில் ஈடுபட்ட அந்த இரண்டு புறாக்களுக்குமிடையே அன்பு வளர்ந்து கொண்டே வந்தது. பரஸ்பரம் பார்வையினால் பார்வையையும், அங்கத்தினால் அங்கத்தையும், புத்தியினால் புத்தியையும் பிணைத்துக் கொண்டுவிட்டன. (53—54)

அவை இரண்டும் எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி, ஒன்றாகவே அங்குள்ள மரக்கூட்டங்களில் படுத்து உறங்கின; சுற்றித் திரிந்தன; இளைப்பாறின; பேசிக் களித்தன; விளையாடின; உணவு கொண்டன. (55)

அரசே! பெண்புறா எதை எதையெல்லாம் விரும்பிற்றோ, அதை அதையெல்லாம் பெரிய கஷ்டங்களையும் தாங்கிக் கொண்டு, ஆண்புறா நிறைவேற்றி வந்தது. அதன் மூலம், கட்டுப்பாடற்ற தன் புலன்களின் வேட்கையைத் தீர்த்துக் கொண்டது. (56)

உரிய காலத்தில் கருவுற்ற பெண்புறா, ஆண்புறாவின் எதிரில் தன்னுடைய கூட்டில் முட்டைகளை இட்டது. பகவானுடைய அபரிமிதமான சக்தியால், காலக்கிரமத்தில், முட்டைகள் பொரிந்தன. அவைகளிலிருந்து மென்மையான அங்க—ரோமங்களைக் கொண்ட குஞ்சுகள் வெளிப்பட்டன. (57—58)

புறா தம்பதிகள், தம் குஞ்சுகளிடம் மிகுந்த அன்பு கொண்டு, மகிழ்ச்சியோடு, சீராட்டி வளர்த்தன. அவைகளின் அகவலைக் கேட்டுக் கேட்டு அகமகிழ்ந்தன. (59)

குஞ்சுகளின் சிறகுகளைத் தொட்டுப் பார்த்தும், கலகலவென்ற குரலையும் வேடிக்கை—விளையாட்டையும் தத்தித் தத்தி நடந்து வருவதையும் பார்த்தும், அவ்விரு புறாக்களும் பெரும் மகிழ்ச்சியை அடைந்தன. (60)

அவ்விரு புறாக்களும் விஷ்ணுவின் மாயையால் மயங்கி, தெளிந்த அறிவின்மையால், ஒன்றுக்கொன்று அன்பினால் பிணைக்கப்பட்ட மனத்துடன் கூடியவைகளாய், தம் குஞ்சுகளைச் சீராட்டிப் போஷித்தன. (61)

ஒரு தடவை, சம்சாரிகளாகிவிட்ட அந்த இணைப் புறாக்கள், குஞ்சுகளுக்கு உணவைத் தேடி, அந்தக் காட்டில் வெகுநேரம் சுற்றித் திரிந்தன. (62)

அச்சமயம், வேடன் ஒருவன் தற்செயலாகப் புறாக்கூடு இருந்த மரத்தின் பக்கம் வந்தான். கூட்டின் அருகில் தத்தித் தத்தி நடந்து கொண்டிருந்த குஞ்சுகளை வலைவீசிப் பிடித்தான். (63)

தம் குஞ்சுகளின் பராமரிப்பில் ஆர்வமுடைய அந்த ஆண்—பெண் புறாக்கள், உணவை எடுத்துக் கொண்டு, தம் கூட்டுக்குத் திரும்பி வந்தன. (64)

வலையில் சிக்கியிருந்த தன் குஞ்சுகளைக் கண்ட பெண்புறா, முனகிக் கொண்டிருக்கும் அவைகளை நோக்கி மிகவும் துயரத்துடன் அரற்றிக் கொண்டு ஓடிற்று. (65)

பாசக் கயிற்றினால் இறுக்கிக் கட்டப்பட்டதும், மாயையால் நலிந்த உள்ளம் உடையதும், தன் நினைவு இழந்ததுமான பெண்புறா, குஞ்சுகள் சிக்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, தானும் வலையில் விழுந்தது. (66)

தன் உயிருக்கும் மேலான குஞ்சுகளும், தன் உயிருக்கு உயிரான மனைவியும் வலையில் மாட்டிக் கொண்டு விட்டதைப் பார்த்து, உள்ளம் கலங்கிய ஆண்புறா, மிக்க வருத்தத்துடன் புலம்பத் தொடங்கியது. (67)

அந்தோ கஷ்டம்! நான் எவ்வளவு துர்ப்பாக்கியசாலி! கெட்ட மதியுடையவன்! இல்லறத்தில் எனக்கு இன்னும் மனத்திருப்தி ஏற்படவேயில்லை. என்னுடைய ஆசைகள் நிறைவடையவில்லை. அதற்குள், தர்ம—அர்த்த—காமம் என்னும் இல்லற தர்மம் அழிந்து போய்விட்டதே! (மனைவியே போனபின், இந்த மூன்று புருஷார்த்தங்கள் எங்கே?) (68)

என்னுடைய மனைவிக்கு நானே இஷ்ட தேவதை. என் விருப்பப்படி நடப்பவள். எல்லா வகையிலும் எனக்கு இணையாக இருந்தாள். பாழடைந்த வீட்டில் என்னைத் தவிக்க விட்டுவிட்டு, கள்ளங்கபடமறியாத குஞ்சுகளுடன், அவள் மேலுலகம் செல்லப் போகிறாள். (69)

மனைவி இறந்துவிட்டாள்; குழந்தைகள் இறந்துவிட்டன. இனி, இந்த உலகத்தில் எனக்கு என்ன வேலை? மனைவி இல்லாதவனாக, தாங்க முடியாத துக்கத்துடன் வேறு யாரும் இல்லாத வீட்டில் நான் மட்டும் எப்படி வாழ்வேன்? (70)

வலையில் சிக்கிக் கொண்ட புறா குஞ்சுகள், யமனிடம் அகப்பட்டுத் தவித்துக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தும், மதிகெட்டுப் போன ஆண்புறா தானும் வலையில் விழுந்தது. (71)

மனைவி—குழந்தைகளோடு கூடிய சம்சாரியான அந்தப் புறாவைக் குரூரமான வேடன் எடுத்துக் கொண்டு, தான் வந்த வேலை முடிந்துவிட்ட திருப்தியுடன், தன் வீட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டான். (72)

இவ்வாறுதான் குடும்ப வாழ்க்கை நடத்தும் மூட மனிதன், மன அமைதி இழந்து, நிலையில்லாத சிந்தனைகளோடு, குடும்பத்தார்களைப் பராமரித்துக் கொண்டு, குடும்பத்தில் கட்டுண்டு அழிந்து போகிறான் — புறாவைப் போல. (73)

முக்தியை அடைவதற்காக, திறந்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் வாயில் போன்ற மனித சரீரத்தை அடைந்தும், பட்சி—பறவை போல் உலகப் பற்றில் ஆழ்ந்திருப்பவர், ஆன்மிக உன்னதப் படிகளில் ஏறி வழுக்கி விழுந்தவர் ஆவார். (74)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் ஏழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எட்டாவது அத்தியாயம் — அவதூதர் கூறிய மலைப்பாம்பு முதல் பிங்களா வரையிலான ஆசார்யர்களின் கதை

அந்தணர் (தத்தாத்ரேய அவதூதர்) கூறுகிறார்—— மன்னா! புலன்கள் வழியாக அடையப்படும் இன்பங்கள், சுவர்க்கத்தில் கிடைப்பதைப் போல நரகத்திலும் கிடைக்கின்றன. சரீரம் எடுத்தவர்களுக்கு, அவர்கள் முயற்சியின்றியே துக்கம் வருவதைப் போலவே இன்பமும் வருகிறது. அதனால் தெள்ளறிவுடையவர்கள் அவைகளுக்கு (புலன் வழி பெறப்படும் அனுபவங்களுக்கு) விருப்பம் கொள்ளக் கூடாது. (1)

(இனிவரும் மூன்று சுலோகங்களில், மலைப்பாம்பு உதாரணத்தை விளக்குகிறார்.) தானாக எது கிடைக்கிறதோ, அதையே புசித்து யோகியானவன் திருப்தியுடன் இருக்க வேண்டும். கிடைத்த உணவில் சுவை இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், நிறையவோ, குறைவாகவோ கிடைத்தாலும் — மலைப்பாம்பு, தன் இடத்தில் அசையாமலிருந்தவாறே, தன் திறந்த வாய்க்குள் வந்து விழுகின்றவைகளை உண்டு உயிரைத் தரித்துக் கொண்டிருப்பதைப் போல இருக்க வேண்டும். (2)

தொடர்ந்து பல நாட்களுக்கு உணவு கிடைக்காவிட்டாலும் முயற்சி செய்யக் கூடாது. ‘என் வினைப்பயன் இப்படி!’ என்று எண்ணி, மலைப்பாம்பைப் போல் கிடக்க வேண்டும். (3)

மனோபலம், இந்திரிய பலம், சரீர பலம் பெற்றிருந்தாலும், அத்துடன் செயல்படுவதற்கான சாமர்த்தியம் இந்திரியங்களுக்கு இருந்தாலும், எப்போதும் உறங்கிக் கொண்டிருப்பவனைப் போல (செயலற்று) இருக்க வேண்டும். (அதாவது, தன் யோகக்ஷேமத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படக் கூடாது.) (4)

(இனி வரும் இரண்டு சுலோகங்களால், கடல் உதாரணத்தை விளக்குகிறார்——) யோகி, பெருங்கடலைப் போல மலர்ச்சி ஆரவாரத்துடனும், கம்பீரத் தோற்றத்துடனும், ஆழங்காண முடியாதவனாகவும், கடந்து செல்ல முடியாதவனாகவும் (அதாவது, அவனைக் கீழ்மைப்படுத்திக் கொண்டு யாராலும் சென்றுவிட முடியாது), தாண்டிச் செல்ல முடியாதவனாகவும் (அலட்சியப்படுத்த முடியாதவனாகவும்), கலக்க முடியாதவனாகவும் (சாமானிய உணர்வுகள் அவனைப் பாதிப்பதில்லை), எப்போதும் அமைதியில் நிலைபெற்றவனாகவும் இருக்க வேண்டும். (5)

கடலில் நதிகள் வந்து கலப்பதால், அது தன் கரையைக் கடந்து பெருகி விடுவதில்லை. நதிகளின் தண்ணீர் வரத்து நின்றுவிட்டாலும், கடல் வற்றிப் போய் விடுவதில்லை. அதுபோல, ஆதிப் பரம்பொருளில் நிலைபெற்றுள்ள யோகி, தன் விருப்பங்கள் நிறைவேறும்போது மகிழ்ச்சியடையவோ, ஆசைகள் நிறைவேறாதபோது தளர்ந்து போய் கலக்கமடையவோ மாட்டார். (6)

புலன்களை வெற்றி கொள்ளாதவன், தீயில் விழுந்து மாய்ந்து போகும் விட்டிற்பூச்சியைப் போல், தேவமாயை வடிவினளான பெண்ணால் கவரப்பட்டு, பயங்கரமான இருளில் (நரகத்தில்) விழுகிறான். (7)

மாயையால் உண்டாக்கப்பட்ட பெண், பொன், ஆபரணம், ஆடை முதலிய பொருட்களால் வசீகரிக்கப்படும் அஞ்ஞானி, (அவைகளை அனுபவித்து இன்பம் காணும் நோக்கத்துடன்) தன் அறிவை இழந்து, அவைகளில் ஈடுபட்டு, விட்டிற்பூச்சியைப் போல் அழிந்து போகிறான். (விட்டிற்பூச்சி பதினோராவது குரு.) (8)

(பன்னிரண்டாவது குருவான தேனீயைப் பற்றி விளக்குகிறார்——) குடும்பிகளுக்கு அதிகக் கஷ்டம் கொடுக்காமல், தன் சரீரத்தைக் காப்பாற்றி வைத்துக் கொள்வதற்குத் தேவையான அளவு மட்டும், சிறிதுசிறிதாக ஆகாரத்தை ஏற்க வேண்டும் — தேனீ செய்வதைப் போல. (9)

தேனீ, மலர்களை நாசம் செய்யாமல் மலர்களின் சாரமான தேனைச் சேகரிக்கிறது. அதுபோல, புத்திசாலியான மனிதன், சிறியனவும் பெரியனவுமான சாஸ்திரங்களிலிருந்து சாரமான தத்துவங்களை மட்டும் மனத்தில் பதித்துக் கொள்ள வேண்டும். (வீணான விவாதங்களில் ஈடுபடக் கூடாது.) (10)

பிச்சை எடுத்து வந்த ஆகாரத்தில் இரவுக்கு என்றும், நாளைக்கு என்றும் சேர்த்து வைக்கக் கூடாது — தேனீயைப் போல. (சேர்த்து வைத்துக் கொள்வதால் அழிவு ஏற்படும் — என்று அடுத்தச் சுலோகத்தில் கூறப்படுகிறது.) பிச்சை ஏற்கும் பாத்திரம், கைகளே. அதனை வைக்கும் இடம், வயிறு. (வயிறு கொள்ளும் மட்டுமே பிச்சை ஏற்கவேண்டும் — என்பது கருத்து.) (11)

துறவி தனக்குக் கிடைத்த அன்னத்தை, இரவுக்காக, நாளைக்காக என்று மிகுத்து வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. தான் சேகரித்ததைச் சேர்த்து வைத்துக் கொள்ளும் தேனீ (தேன் கூட்டிலிருந்து தேனைப் பிழியும்போது), தானும் அதனுடன் அழிந்து விடுவதைப்போல, அன்னத்தைச் சேர்த்து வைத்துக் கொள்ளும் துறவி அழிந்துவிடுவார். (12)

(பதின்மூன்றாவது குருவான ஆண்யானையைப் பற்றி அடுத்த இரண்டு சுலோகங்களில் கூறப்படுகிறது——) துறவியானவன், மரத்தினாலான பெண்ணைக்கூட, காலினால்கூடத் தொடக் கூடாது. (தொட்டால்) பெண்யானையைக் கண்டு மோகித்து, அதனருகே செல்லும் ஆண்யானை (அதைப் பிடிப்பதற்காக வெட்டப்பட்டுள்ள பள்ளத்தில் வீழ்ந்து அகப்பட்டுக் கொள்வதைப்) போல, பந்தத்தில் சிக்கிக் கொள்கிறான். (13)

தனக்கு, ஒரு காலத்தில் யமனாக மாறக் கூடிய பெண்ணின் அருகே, நல்லறிவு படைத்தவன் செல்லக் கூடாது. பெண்யானையின் உறவுக்கு ஆசைப்பட்டு, அதன் அருகே செல்லும் ஆண்யானை, (அதே பெண்யானையிடம் மோகம் கொண்ட,) அதைக் காட்டிலும் பலசாலியான ஆண்யானையால் கொல்லப்படுகிறது. (எனவே, ஞானி பெண்ணிடம் மயங்கக் கூடாது.) (14)

லோபிகள் மிகவும் கஷ்டப்பட்டுச் சம்பாதித்த பொருளை யாருக்கும் கொடுப்பதில்லை, தானும் அனுபவிப்பதில்லை. (சேர்த்த பொருளை விநியோகிக்கும் தாராள மனம் வருவதில்லை.) ஆனால், வேறு யாரோ அனுபவிக்கிறார்கள். (மலை வழியில் நடந்து, மரத்தின் மேல் ஏறித் தேன்கூட்டைக் கொண்டு வரும்) தேன்காரன், தேனை அனுபவிப்பதில்லை. (வேறு யாரோ வந்து தேனை வாங்கிக் கொண்டு போய் விடுகிறார்கள்.) (15)

(மிகவும் கஷ்டப்பட்டுத் தேன் எடுப்பவனுக்கு முதலிலேயே தெரியும் — இந்தத் தேன், தான் அனுபவிப்பதற்காக அல்ல; மற்றவர் உபயோகத்திற்காகவே என்பது.) மிகவும் கஷ்டப்பட்டு செல்வத்தைச் சேர்க்கிறான், குடும்பஸ்தன் — உலகாயத போகங்களைத் தான் அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதற்காக. தேன்காரனைப் போன்ற சம்சாரியின் செல்வத்திற்கு, முதன்மை உரிமையாளர் துறவிதான். (16)

(அடுத்து, பதினைந்தாவது குருவான மானிடமிருந்து கற்றுக் கொண்ட பாடம்.) காட்டில் வாழும் துறவி, ஒருபோதும் உலக இன்ப சம்பந்தமான பாடல்களைக் கேட்கக் கூடாது. (வேடனின்) இசையில் மயங்கி (வலையில்) சிக்கிக் கொள்ளும் மானிடமிருந்து இந்த படிப்பினையைக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். (17)

மான் வயிற்றில் பிறந்த ரிஷ்யசிருங்கர், பெண்களின் உலகாயத ஆட்டம்—பாட்டங்களில் மனம் ஈடுபட்டதால், அவர்கள் வசத்திற்கு ஆளாகிக் கைப்பாவையாக ஆனார். (18)

தூண்டில் முள்ளில் (சொருகி வைக்கப்படும் சுவையுணவுக்கு ஆசைப்பட்டு, அதில்) சிக்கிக் கொண்டு உயிரை விடும் மீனைப்போல், புத்தியிழந்த மனிதன் சுவையான பொருட்களில் மயங்கி, நாக்குக்கு அடிமைப்பட்டு மரணத்தைத் (தானாகத் தேடிச் சென்று) அடைகிறான். (19)

விவேகமுள்ள மனிதன், ஆகாரத்தை நிறுத்தி விடுவதன் மூலம் மற்ற இந்திரியங்களை ஜெயித்து விடுகிறான். ஆனால், நாக்கு எனப்படும் சுவை நுகர் புலன் மட்டும் கட்டுக்கு வருவதில்லை. மாறாக, மேலும் பலமான வேட்கையை உண்டாக்குகிறது. (20)

நாவைத் தவிர மற்ற எல்லா இந்திரியங்களையும் வென்று அடக்கிவிடலாம். சுவைப்புலனை அடக்காதவரையில் அவன், புலன்களையெல்லாம் வென்றவனாக மாட்டான். ஆனால், நாக்கை மட்டுமே கட்டுப்படுத்திவிட்டவன், மற்ற இந்திரியங்களையும் கட்டுப்படுத்தி விட்டவனாக எண்ணத்தக்கவன். (21)

மன்னா! முன்பு ஒரு காலத்தில், விதேக நகரில், பிங்களா என்னும் வேசி ஒருத்தி இருந்தாள். அவளிடமிருந்தும் நான் ஒரு சிறுபாடம் கற்றுக் கொண்டேன். அதைக் கேள். (பிங்களை, பதினேழாவது குரு.) (22)

தன் இஷ்டப்படி நடக்கின்ற அவள், தன்னை நாடி வருபவரை அழைத்துச் செல்வதற்காக, அழகாக ஆடை அலங்காரம் செய்து கொண்டு, வீட்டின் வெளிவாயிற்படிக்கு வந்து வெகுநேரம் காத்துக் கொண்டிருந்தாள். (23)

புருஷ சிரேஷ்டனே! பொருள் பேராசையுள்ள அவள், தெருவில் போவோர்—வருவோரையெல்லாம் பார்த்து, ‘இவர் பணக்காரர்; என்னை தேடித்தான் வந்து கொண்டிருக்கிறார்’ என்று எண்ணுவாள். (24)

தன்னுடைய சங்கேதங்களால் ஆண்களை அழைத்து வாழ்க்கை நடத்தி வரும் அந்த வேசி, ஒருவன் அவளைத் தாண்டிச் சென்றவுடன், ‘பெரும் செல்வமுடைய வேறொருவன் என்னிடம் வருவான்’ என்று எண்ணிக் கொள்வாள். (25)

இவ்வாறு வாயிற்படியில் நின்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்ததிலேயே பாதி இரவு கழிந்தது; தூக்கமும் போய்விட்டது. உள்ளுக்கும் வெளிக்கும் நடந்ததுதான் மிச்சம். (26)

பணத்தாசை நிறைவேறாதபோது, அவள் முகம் வாடிப் போயிற்று; மனம் கலங்கியது; மிகவும் கவலை கொண்டாள். அந்தக் கவலையே அவளுடைய சுகமான (வைராக்கிய) வாழ்வுக்கு அடிகோலிற்று. (27)

மனம் கலங்கிய அவளுடைய உள்ளத்தில், ‘ஆசைக் கயிற்றால் கட்டப்பட்டுள்ள மனிதனுக்கு வைராக்கியம்தான் கத்தியாக அமைகிறது’ என்ற நல்லறிவு தோன்றியது. (28)

அரசே! நல்லறிவு பெறாத மனிதன் அகங்காரத்தை விட முடியாததுபோல, உடல் உறுப்புகளில் ஏற்படும் வைராக்கியம், உடற்பிணைப்பை விட்டுவிடுவதில்லை. (29)

பிங்களா கூறுகிறாள்—— ஆகா! என்னுடைய மோகத்தின் விளைவைப் பாருங்கள்! புலன்களை வெற்றிகொள்ளாத நான், என்னால் வரிக்கப்படாதவர்களிடம் இருந்து சிறுபிள்ளைத்தனமாகக் காமத்தை விரும்பினேனே! (30)

என் அருகேயே இருப்பவர்; ஆனந்த வடிவினர்; இன்பம் வழங்குபவர்; செல்வம் அளிப்பவர்; அழிவில்லாமல் எப்போதும் (என் ஆன்மாவாக) இருப்பவரை விட்டுவிட்டு, என் ஆசையை நிறைவேற்ற முடியாத, துன்பம், அச்சம், மனஉளைச்சல், உடல்நோய், துயரம், மனக்கலக்கம் — இவைகளைக் கொடுக்கும் இழிந்த செயலில் மதியில்லாதவளான நான் ஈடுபட்டிருந்தேனே! (31)

அந்தோ! (எவ்வளவு பெரிய தவறு செய்துவிட்டேன்!) மிகவும் இகழ்ச்சிக்குரிய வேசித் தொழிலை மேற்கொண்டு, என் உடலையும் உள்ளத்தையும் வீணாகப் பெருந்துன்பத்திற்கு ஆளாக்கிவிட்டேனே! போக்கிரி, கருமி போன்ற மட்டமான மனிதர்களால் (அவ்வப்போது) வாங்கப்பட்ட இந்த உடலைக் கொண்டு செல்வம் சேர்க்கவும், இன்பம் அனுபவிக்கவும் விரும்பினேனே! (32)

மூங்கிலைக் குறுக்கும் நெடுக்குமாக நிறுத்திக் கட்டி, குடிசை அமைக்கிறார்கள். மனித சரீரம் என்ற வீட்டுக்கு எலும்புகளே குறுக்கு—நெடுக்கு உத்தரத் தூண்கள்; தோல், உரோமம், நகங்கள் முதலியவைகளால் மூடப்பட்டுள்ளது. உடலாகிற வீட்டில், ஒன்பது வாசற்படிகள்; உள்ளேயோ மலஜலம் நிரம்பியுள்ளது. இவ்வளவு மோசமான உடலை (புல்லறிவு கொண்ட) என்னைத் தவிர, (நல்லறிவுடைய) எவள் போற்றிப் பாராட்டுவாள்? (33)

இவ்வுடல், ஜீவன்முக்தர்கள் வாழும் இடம். ஆனால், நான் மட்டுமே முட்டாள்தனமாக இருந்திருக்கிறேன். நான் மட்டுமே, தன்னையே கொடுக்கக் கூடியவரும், அழிவற்றவரும், மிகவும் அன்புக்கு உரியவருமான (உள்ளுறை) பரமாத்மாவை உண்முகமாக நோக்காமல், வெளியேயுள்ள மக்களிடம் விருப்பம் கொண்டேனே? (34)

எல்லோருடைய உள்ளத்திலும் உள்ள ஆத்மா எல்லோருக்கும் நண்பன்; எல்லாப் பிராணிகளின் நலனை நாடுபவர்; தலைவர்; என் ஆத்மாவினால் அவரை விலைக்கு வாங்கி, அவருடன் சுகித்திருப்பேன் — ரமாதேவியைப் போல! (ஆத்மஞானம் பெற்று பகவானிடம் ஸாயுஜ்ய முக்தி பெற்ற பிறகு, பேதம் ஏது? (35)

மனிதர்கள் (தேவர்களும்தான்) நமக்குப் பிரியமான புலனின்பங்களை அளிக்கக்கூடிய மனைவிகளிடமிருந்து எவ்வளவு காலம் இன்பம் அனுபவித்தாலும், அதற்கு தொடக்கம்—முடிவு என்ற எல்லை உண்டு. ஏனென்றால், எல்லோரும் காலத்தால் (யமனால்) துரத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். (நோய்நொடி, மூப்பு, தளர்ச்சி, இறப்பு ஆகியவை ஏற்படத்தானே போகின்றன.) (36)

என்னுடைய ஏதோவொரு நற்கர்மாவினால் பிரீதியடைந்த பகவான் விஷ்ணு, தீய ஒழுக்கங்களில் வெறுப்பை (வைராக்கியத்தை) எனக்கு அருளி, சுகம் தரும் வழியைக் காட்டியுள்ளார். (37)

எனக்கு ஏற்பட்ட துன்பமே, உலக இன்ப வெறுப்புக்கு (வைராக்கியத்திற்கு)க் காரணமாயிற்று. எனவே, ‘நான் துர்ப்பாக்கியசாலி’ என்று கருதத்தக்கவள் அல்லள். இந்த வைராக்கியத்தால்தான் மனிதன் பாச—பந்தங்களை வெட்டித் தள்ளி, பரமசாந்தியை அடைகிறான். (38)

பகவான், என்னிடம் இரக்கப்பட்டு அருளியுள்ள நல்ல புத்தியைத் தலைவணங்கி, மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக் கொள்கிறேன். உலகாயத காம போகங்களைத் துறந்து, அதே உலகநாயகனையே சரணடைகிறேன். (39)

பிராரப்த கர்மாவினால் எனக்குக் கிடைப்பதைக் கொண்டு திருப்தியடைந்து, என் உள்ளுறை ஆத்மாவிலேயே ரமித்துக் கொண்டு மகிழ்ச்சி அடைவேன். (40)

ஜீவன், சம்சாரம் என்ற கிணற்றில் விழுந்திருக்கிறது; உலகாயத இன்பங்கள் கண்களை மறைத்திருக்கின்றன; காலம் என்ற சர்ப்பம் கைப்பற்றி வைத்திருக்கிறது. இந்த நிலைமையில், ஜகதீசுவரரான பகவானைத் தவிர வேறு யார்தான் காப்பாற்ற முடியும்? (41)

இந்த உலகம் முழுவதும், காலம் என்ற பாம்பினால் பீடிக்கப்பட்டிருப்பதைக் கவனமாகப் பார்த்து, எல்லாவித உலக இன்பங்களிலிருந்தும் வைராக்கியத்தை அடையும்போதுதான், ஆத்மா தன்னைத்தானே காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியும். (42)

பிராமணர் (அவதூதர்) கூறுகிறார்—— இவ்வாறு நிச்சயம் செய்து கொண்ட அந்த வேசி, இனிய செல்வந்தர்களைக் காணும் தீய எண்ணத்தை வெட்டித் தள்ளிவிட்டு, மன அமைதி அடைந்து படுக்கையில் அமர்ந்தாள். (43)

பிங்களா ஆண் ஆசையைத் துறந்து நிம்மதியாக உறங்கினாளே! அதிலிருந்து கற்ற பாடமானது, பெருவிருப்பம் பெருந்துக்கம், விருப்பமின்மை மிகவும் சுகம்! (44)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் எட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் — அவதூதர் கூறிய குரர பட்சியிலிருந்து குளவி வரையிலான ஏழு குருக்களின் கதை

பிராமணர் (அவதூதர்) கூறுகிறார்—— மனிதர்களுக்கு எவை எவை பிரியமானவைகளோ, அவைகளைச் சேர்த்து வைத்துக் கொள்வதால் துன்பம் உண்டாகிறது. பொருள் இல்லாத அல்லது (அவசியமாகத் தேவைப்படும் அளவுக்கு மட்டுமே) குறைவாக வைத்துக் கொண்டிருக்கும் அறிவாளி, எல்லையில்லாத இன்பத்தைப் பெறுகிறான். (1)

ஒரு குரரப் பறவைக்கு மாமிசத் துண்டு கிடைத்தது. மாமிசத் துண்டு பெறாத பிற பறவைகள் அந்த மாமிசத்திற்கு ஆசைப்பட்டு, அதைத் தாக்கின. (அச்சம் கொண்ட) குரரப் பட்சி, மாமிசத் துண்டைக் கீழே போட்டதும் (மற்ற பறவைகள் இந்தப் பட்சியை விட்டுவிட்டு, மாமிசத் துண்டின் பக்கம் பாய்ந்து சென்றதால்) சுகத்தை அடைந்தது. (‘பொருட்களைச் சேர்த்து வைத்துக் கொள்வதே துன்பங்களுக்கு வேர்’ என்பது கருத்து.) (2)

(பாலகனிடமிருந்து என்ன பாடம் கிடைத்தது? என்பது விளக்கப்படுகிறது.) எனக்கு மானம்—அவமானம் என்ற பேத உணர்வு இல்லை; வீடு—மைந்தர் பற்றிய கவலை இல்லை; ஒரு பாலகனைப் போல, நான் என்னிலேயே ஆனந்தப்பட்டுக் கொண்டு சுற்றி வந்து கொண்டிருக்கிறேன். (3)

உலகத்தில் கவலைகள் ஏதுமற்றவர்களாக, எப்போதும் பரமானந்தத்தில் மூழ்கியிருப்பவர் இருவர் மட்டுமே. ஒருவர் — சூதுவாது அறியாத, வேற்றுமை உணர்வு தோன்றப் பெறாத, காரணமில்லாமலே மகிழ்ச்சியில் இருக்கிற பாலகன்; மற்றவர், குணங்களையெல்லாம் கடந்து சென்றுவிட்ட ஞானி. (4)

ஒரு கன்னிகையைப் பெண் பார்ப்பதற்காகச் சிலர், அவள் வீட்டுக்கு வந்தார்கள்; வீட்டிலிருந்த பெற்றோர் முதலியோர் அந்தச் சமயத்தில் வெளியே போயிருந்ததால், இவளே விருந்தாளிகளை வரவேற்று உபசரித்தாள். (5)

மன்னா! அவர்களுக்கு உணவளிப்பதற்காக வீட்டில் தனியே ஓரிடத்தில் நெல்லைக் குத்தும்போது, கைகளில் அணிந்திருந்த சங்கு வளையல்கள் பெரிய ஒலியை எழுப்பின. உத்தம குலத்தில் பிறந்த அவள் நெல்லைக்குத்துவதை (அதாவது, தானே நெல்லைக் குத்துவதால் இவள் மிக ஏழையென்று) தவறாக எண்ணுவார்கள் என்றெண்ணி, அதனால் வெட்கமடைந்த அவள் மிகவும் வருந்தினாள். எனவே, கைகளில் இரண்டு, இரண்டு வளையல்களை மட்டுமே வைத்துக் கொண்டு மற்றவைகளை உடைத்துப் போட்டாள். (6—7)

பின், அவள் மறுபடியும் நெல்லைக் குத்தத் தொடங்கியதும், இரண்டு வளையல்களின் உரசலினால் சத்தம் உண்டாயிற்று. அதனால், அவ்விரண்டிலும் ஒன்றைக் கழற்றிப் போட்டாள். மீதமிருந்த ஒரு வளையலிலிருந்து சத்தம் வரவில்லை. (8)

எதிரிகளை அடக்குபவனே! உலக நடைமுறைகளை அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற விருப்பத்தில், மக்களிடையே சுற்றி வந்தபோது, அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து (பின்வரும்) பாடத்தைக் கற்றேன். (9)

பல பேர்களுடன் வசித்தால் சண்டை—சச்சரவு ஏற்படும்; இரண்டு பேர்களுடன் இருந்தால் வீண் பேச்சு வளரும். ஆகவே, (முனிவன்) பெண்ணின் கைக் கங்கணத்தைப் போல ஒன்றாக (தனியாக) இருக்க வேண்டும். (இருபதாவது குரு, குமரி.) (10)

யோகியானவன், ஆசனத்தையும் சுவாசத்தையும் வென்று (நீண்ட நேரம் ஒரே நிலையில் அமர்ந்திருத்தல்; மூச்சைக் கட்டுப்படுத்துதல் ஆகியன.) வைராக்கியத்தையும் அப்பியாசத்தையும் பயின்று (பொருட்பற்றை ஒழித்தல்; ஆன்ம சாதனையைத் தொடர்தல்) சஞ்சலமில்லாத மனத்தை ஒரே இடத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். (லட்சியத்தை மட்டுமே மனத்தில் கொண்டு, அம்பு வீசுபவனைப் போல.) (11)

பரமாத்மாவிடம் மனம் நிலைபெற்றவருடைய கர்மவாஸனை துகள்கள், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவரை விட்டு நீங்குகின்றன. சத்துவ குணம் மேன்மேலும் வளரும்போது, ரஜோகுண—தமோகுண வினைகளை விட்டு பரமசாந்தியை அடைகிறார் — விறகு போடப்படாத அக்னியைப் போல. (விறகு உள்ள வரையில்தான் அக்னியும் இருக்கும். கர்மவாஸனை உள்ள வரையில்தான் மனம் கொந்தளிப்பு இருக்கும். விறகு இல்லாத அக்னி தானாகவே அடங்கி விடுவதைப் போல மனமும் தானாக அடங்கிவிடும்.) (12)

அவ்வாறே, தன் ஆத்மாவிலேயே நன்றாக நிலைபெற்றுள்ளவர், உள்ளே—வெளியே நடப்பது எதனையும் அறியார். மனம் ஒருமைப்பட்டு, அம்பு செலுத்துவதில் ஈடுபட்டிருந்த ஒருவன் பக்கமாகவே மன்னன் (பரிவாரங்களுடன்) சென்றதைக் கூட அவன் அறியவில்லை. (அவன் கருத்து முழுவதும் லட்சியத்திலேயே இருந்தது; வேறு எதிலும் சிதறிப் போகவில்லை.) (13)

முனிவன் தனித்து இருக்க வேண்டும்; கூட்டத்தோடு சேரக் கூடாது; சொந்தமான இருப்பிடம் கூடாது; கவனமாக இருக்கவேண்டும் (நினைவு திரிந்தவனாக இருக்கக் கூடாது); மலைக்குகையில் வசிக்கவேண்டும்; தன்னுடைய ஆசார—அனுஷ்டானங்களை விளம்பரப்படுத்திக் கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும்; குறைந்த அளவே பேச வேண்டும். (14)

(உடலோ சிறிது காலமே இருப்பது. அது தங்குவதற்காக என்று) பெரிய திட்டமிட்டு வீடு கட்டுவது, துக்கத்தின் தொடக்கம். அது பயனற்றது. பாம்பு, பிற ஜந்துவால் கட்டப்பட்ட இருப்பிடத்தில் (கரையான் புற்று அல்லது எலி வளையில்) புகுந்து சுகமாக வாழ்கிறது. (15)

ஒரே பரம்பொருளான நாராயணன், தன்னுடைய மாயாசக்தியினால் இந்த அண்டகோளத்தை முதலில் படைக்கிறார். கல்பத்தின் முடிவில், காலசக்தியினால் தனக்குள் இழுத்துக் கொள்ளப் போகிறார். (16)

பரமாத்மா ஒன்றே ஒன்றுதான்; இரண்டாவது இல்லாதது; தொடக்கம் இல்லாதது; தனக்குத்தானே ஆதாரமாக இருப்பது; எல்லாவற்றுக்கும் இருப்பிடமாகவுள்ளது; சத்துவம் முதலிய குணங்களை தன்னுடைய காலரூபியான சக்தியினால், (மகாபிரளய காலத்தில்) ஸாம்யாவஸ்தையில் தனக்குள் இழுத்துக் கொள்கிறார். அப்போது, ஆதிபுருஷரும் பிரதானப் பரம்பொருளுமான அவர் மட்டுமே விளங்குகிறார். (17)

அவர் மிக உயர்ந்தவர்; பரா பிரகிருதி, அபரா பிரகிருதி என்னும் இரு நிலைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவர்; ‘கைவல்யம்’ என்ற பெயரால் அழைக்கப்படுபவர்; சுயானுபவத்தால் மட்டுமே அறியக்கூடிய பேரானந்தப் பெருந்திரளானவர்; உபாதிகள் அற்றவர். (சுட்டிக்காட்டி அறிவிக்கப்பட முடியாதவர்; குணங்கள் அற்றவர்.) (18)

எதிரிகளை வாட்டும் மன்னரே! அந்தப் பரம்பொருளே, தன்னுடைய சங்கல்பத்தினால் தன்னுடைய முக்குணமயமான மாயையில் ஓர் அசைவை ஏற்படுத்தி, (உலகப் படைப்புக்கு முன்னோடியாகக்) கிரியாசக்தியை உள்ளடக்கிய சூத்ராத்மாவை வெளிப்படுத்துகிறது. (19)

கிரியாசக்தி ஸ்வரூபமான சூத்ராத்மாதான், முக்குணங்களைப் படைத்து, அதன் மூலம் இந்த அண்டகோளத்தின் தோற்றத்திற்குக் காரணமாகிறது என்று சொல்கிறார்கள். (சூத்ராத்மாவால் படைக்கப்பட்டதால்) இந்த உலகு அதில் வியாபித்திருக்கிறது. அதில்தான் மனிதன் சுற்றிச் சுழன்று கொண்டிருக்கிறான். (20)

சிலந்திப்பூச்சி, தன் உடலுக்குள்ளிருந்து வாய் வழியாக நூலைக் கொண்டு வந்து வலையைப் பின்னுகிறது. பின்பு, தானே அதை தனக்குள் இழுத்துக் கொள்கிறது. மகேசுவரரான பகவான் இப்படித்தான் செய்கிறார். (தனக்குள்ளிருந்து அண்டகோளத்தை வெளியே கொண்டு வந்து, தன் விருப்பப்படி லீலைகள் புரிந்தபின், கல்ப முடிவில் தனக்குள் இழுத்துக் கொள்கிறார். (சிலந்திப்பூச்சி அவதூதரின் இருபத்து மூன்றாவது குரு.) (21)

உடல் எடுத்தவன், அன்பினாலோ, வெறுப்பினாலோ, பயத்தினாலோ, மனத்தால் எதை எதைப் பற்றிச் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறானோ, அவன் அந்த அந்த உருவத்தையே அடைகிறான். (22)

அரசே! குளவிக் கூட்டினுள் புகுத்தப்பட்ட புழுவானது (அடடா, இங்கே வந்து மாட்டிக் கொண்டுவிட்டோமே? என்று பயந்து பயந்து,) அதையே நினைத்துக் கொண்டிருந்து, அதன் விளைவாகத் தன் சரீரத்தை விடாமலே, தானும் குளவியாக மாறிவிடுகிறது. (பகவானையே நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் பக்தன், பகவத் ஸ்வரூபமாக — ஜீவன்முக்தனாக — ஆகிவிடுகிறான்.) (23)

அரசே! இவ்விதம் மேற்சொன்னபடி அவரவர்களிடமிருந்து அந்தந்தப் பாடத்தைக் கற்றுக் கொண்டேன். நான், என்னுடைய சரீரத்திலிருந்து கற்றுக் கொண்ட படிப்பினையைக் கேட்பாயாக! (24)

வைராக்கியத்திற்கும் விவேகத்திற்கும் காரணமாக இருக்கும் இந்த தேகமும் எனக்கு ஒரு குருவாகிறது. இந்த உடல், பிறப்பு—இறப்பு தன்மை உடையது; (உலகில் வாழும் சமயத்திலும்) மிகவும் துன்பத்தைத் தரக்கூடியது. (முடிவில்லாத துன்பத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவது எவ்வாறு? என்ற) பரமாத்ம தத்துவ விசாரத்திற்கு இடம் தருகிறது. (இதன் விளைவான வைராக்கிய—விவேகங்களால்) ‘இந்த உடல் பிறருக்குரியது’ (இது ‘நான்’ அல்லன்) என்ற நிச்சய புத்தி உண்டாகிறது. அதனால், இந்த உடலில் பற்றுக் கொள்ளாதவனாய் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். (25)

மனைவி, மைந்தன், செல்வன், பசு, பணியாள், வீடு, நண்பர் ஆகியோரிடமிருந்து மனிதன் சுகானுபவத்தை எதிர்பார்த்து, இவைகளைப் பெருக்கிப் பராமரித்துப் போஷிக்கிறான். (ஆனால், சந்தோஷத்தை அடைகிறானா? என்றால், இல்லை! இவன் அனுபவித்த சிரமங்கள் என்னவாகின்றன?) கடைசியில், தன்னுடைய அடுத்த பிறவிக்கு விதையை விதைத்து விட்டு உயிர் துறக்கிறான் — எப்படி ஒரு மரம் விதையை உற்பத்தி செய்தபின், தான் பட்டுப் போகிறதோ, அதைப்போல! (துன்பம், அடுத்தடுத்த பிறவிகளிலும் தொடர்ந்து வருவதற்கான உலகாயதச் செயல்களில் ஈடுபடுகிறானே தவிர, பேரானந்தத்தைப் பெறும் முயற்சியை மேற்கொள்வதில்லை.) (26)

ஒருவனுக்குப் பல மனைவிகள் இருந்தால், அவர்கள் கணவனைத் தன்னிடம் இழுப்பதற்கு முயன்று, அவனை அலைக்கழிப்பதைப் போல், மனிதனுடைய கர்மேந்திரியங்களும் ஞானேந்திரியங்களும், அதாவது நாக்கு ஓரிடத்திற்கும் (ருசியை அறிவதற்கும்), தாகம், ஆண்குறி, தோல், வயிறு ஆகியவை வேறு ஓர் இடத்திற்கும் (அதனதன் விஷயங்களுக்கும்), காதும் மூக்கும் அதனதன் விஷயத்திற்கும் வரும்படி வசீகரிக்கின்றன. (மனிதனைக் கடைந்தெடுக்கின்றன. அவனைச் சாந்தமாக இருக்க விடுவதில்லை.) (27)

பகவான் வெல்ல முடியாத தன்னுடைய (மாயை என்னும்) ஆத்மசக்தியால், மரங்கள், ஊர்வன, விலங்குகள், பறவைகள், கொசுக்கள், மீன்வகைகள் ஆகியவற்றை முதலில் சிருஷ்டித்தார். (ஆனால்,) அந்தப் படைப்புகளால், அவர் மனத்தில் திருப்தி ஏற்படவில்லை. ‘பிரும்ம சாட்சாத்காரம் அமைய வேண்டும்’ என்ற புத்தியோடு கூடிய மனிதனை (மானுட வர்க்கத்தை)ப் படைத்து மகிழ்ச்சி அடைந்தார். (28)

கிடைத்தற்கரிய இந்த மனித உடல், பல பிறவிகளுக்குப் பிறகு கிடைத்திருக்கிறது. இது அநித்தியமானதுதான். என்றாலும் இதைக் கொண்டுதான் இப்பிறவியிலேயே புருஷார்த்தங்களைப் பெறமுடியும் என்பதை ஞானி (தீர புருஷன்) உணர வேண்டும். காலன் வாயில் விழுவதற்கு முன்பாகவே, சடுதியில் ‘பகவத் பிராப்தி’ என்ற மகத்தான பேரின்பத்தை அடைய முயல வேண்டும். (சிற்றின்பங்களில் மூழ்கிவிடக் கூடாது.) ஏனென்றால், எந்த ஜந்துவாகப் பிறந்தாலும் சிற்றின்பங்கள் கிடைக்கும். (பேரின்பத்தை மனித உடலால் மட்டுமே அடைய முடியும்! எனவே, விலைமதிக்க முடியாத மனித வாழ்க்கையை வீணாக்கக் கூடாது.) (29)

இவ்வாறாக, எனக்கு வைராக்கியம் ஏற்பட்டது. அந்தக்கரணத்தில் மெய்யறிவின் விளக்கம் உண்டாயிற்று. அதனால், நான் அகங்காரத்தை ஒழித்து, உடற்பற்றை விடுத்து, இந்தப் பூமண்டலத்தில் கவலையில்லாமல் பரமசாந்தமாகச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன். (30)

ஒரே ஓர் ஆசார்யரிடமிருந்து முழுமையாக, நிலையான ஞானத்தைப் பெற முடியாது. (ஏனென்றால்,) இரண்டற்றதான ஒரே பிரம்மம், பிரம்மஞானிகளால் பலவாறாக (அவரவர்கள் அனுபவித்தபடி) விளக்கப்பட்டிருக்கிறது. (31)

பகவான் கூறுகிறார்—— (உத்தவரே!) உறுதியான ஆத்மக்ஞானம் கொண்ட தத்தாத்ரேய அவதூத அந்தணர், யது மன்னருக்கு இவ்வாறு உபதேசித்தார். மன்னரால் மிகவும் கௌரவிக்கப்பட்ட அவர், தான் வந்தபடியே திரும்பிச் சென்றார். (32)

எங்களுடைய முன்னோர் அனைவருக்கும் முன்னவரான யது மன்னர், அவதூதருடைய உபதேசத்தை மனத்திற்கொண்டு, எல்லாப் பற்றுக்களையும் நீக்கிவிட்டு, மன ஒருமைப்பாட்டை அடைந்தாரன்றோ! (33)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தாவது அத்தியாயம் — இவ்வுலக—மேலுலக இன்பநுகர்ச்சியின் பயனின்மையை நிரூபித்தல்

பகவான் கூறுகிறார்—— என்னையே புகலாகக் கொண்டு, என்னால் உபதேசிக்கப்பட்டனவும், தனக்கு உரியனவையுமான வர்ண—ஆசிரம—குல ஒழுக்கங்களை மிக்க கவனத்துடனும் நிஷ்காம பாவத்துடனும் (பலனில் பற்றுதலின்றி) அனுசரிக்க வேண்டும். (1)

ஆழமாகச் சிந்தித்துப் பார்த்து, அதனால் மாசுகள் நீங்கிய மனம் உடைய ஞானி, உலக சுகங்களில் ஈடுபாடுள்ள மனிதர்களின் செயல்கள், (ஆரம்பத்தில் சுகமாகத் தோன்றினாலும்) இறுதியில் விபரீதமான பலன்களையே (துன்பத்தையே) தருகின்றன என்பதைப் பார்க்க வேண்டும். (2)

தூங்கும்போது ஏற்படும் கனவில் காணப்படும் பொருட்களைப் போலவே, விழித்திருக்கும் போது மனத்தில் தோன்றும் சங்கல்ப—விகல்பங்களும் பொய்யானவை. (ஒரே ஒன்றான பரமாத்மா எங்கும் வியாபித்திருக்கிறது என்ற உண்மை மறைந்து,) பல பொருட்களாகக் காண்பது, பொய்யறிவு; முக்குணங்களுக்கு வசப்பட்ட ஜீவாத்மாவுக்குத் தோன்றும் வேற்றுமை அறிவும் பொய்யானதே. (3)

என்னிடம் நிலைபெற்றுள்ள மனிதன், ஆன்மிக மேன்மைக்கான செயல்களையே செய்ய வேண்டும்; உலகாயத வேலைகளைத் துறக்க வேண்டும். பரம்பொருளை அறிய வேண்டும் என்ற விருப்பமுடையவன், (பலன்களை அளிக்கும்) செயல்களில் ஈடுபடக் கூடாது; ‘செயல்படு’ போன்ற (சாஸ்திர) ஆணைகளுக்கு மதிப்பு தரலாகாது. (4)

என் பக்தன், (அகிம்சை, சத்தியம், திருடாமை, பிரம்மசரியம், பொருள் சேர்த்து வைக்காதிருத்தல் என்ற) யமங்களை முழுமையாகக் கைக்கொள்ள வேண்டும்; முடிந்தவரையில், தூய்மை முதலான ஐந்து நியம விதிகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். என்னை அறிந்தவரும், என்னை ஆத்மாவாகக் கொண்டவரும், சாந்தசீலருமான ஆசார்யரை அணுகிச் சேவை செய்ய வேண்டும். (5)

குரு சேவை செய்பவன் அகந்தை, பொறாமை இல்லாதவனாகவும், வினைத்திட்பம் உடையவனாகவும், மமதை இல்லாதவனாகவும், (அனைத்துப் பிராணிகளிடமும்) நிலையான அன்புள்ளவனாகவும், பரபரப்பு இல்லாதவனாகவும், தத்துவார்த்தத்தை அறியும் ஆவலுள்ளவனாகவும், வெறுப்பு—வீண்பேச்சு இல்லாதவனாகவும், மனைவி—மக்கள்—மனை—நிலம்—உற்றார்—செல்வம் — இவற்றில் ஒட்டுதல் இல்லாதவனாகவும், தன் நலனைப் போலவே எல்லோருடைய நலனிலும் சமமான நோக்கமுடையவனாகவும் ஆகிவிடுகிறான். (6—7)

ஆத்மா, சுயம்ஜோதி ஸ்வரூபமானது; அனைத்துக்கும் சாட்சியாக இருப்பது (செயல்களில் சம்பந்தப்படாமல், வெறும் பார்வையாளனாக இருப்பது); ஸ்தூல—சூட்சும தேகத்திலிருந்து வேறானது; எரிந்து கொண்டிருக்கும் மரக்கட்டையில் காணப்படும் அக்னி, மரக்கட்டையைப் பிரகாசப்படுத்தும் அக்னியிலிருந்து வேறானது. (அதேபோல, இந்தச் சரீரத்தை விளக்கமுறச் செய்யும் ஆத்மா, இந்தச் சரீரத்திலிருந்து வேறானது.) (8)

அக்னி, மரக்கட்டையோடு சம்பந்தப்பட்டு, அதன் வடிவத்தை ஏற்றுக் கொள்கிறது. (உண்மையில் அக்னிக்கு வடிவம் ஏதும் இல்லை.) கட்டை முழுவதும் எரிந்து போனதும், நெருப்பு அணைந்துவிடுகிறது; எரியாவிட்டால், நெருப்பு தோன்றுகிறது; பெரிய அக்னி—சிறிய அக்னி என்ற பாகுபாடெல்லாம், கட்டையைப் பற்றி வந்தனவே தவிர, அக்னியைப் பற்றி அல்ல. அதுபோலவே, சரீரத்தினுள் உறைகின்ற ஆத்மா, சரீரத்தின் குணங்களை ஏற்றுக் கொண்டதாகிறது. (கட்டையைப் போன்று தேகத்தின் விகாரங்கள், ஆத்மாவின் மேல் ஏற்றி வைக்கப்படுகின்றன.) (9)

இந்த மனித உடல், மாயையான முக்குணங்களின் கலவையால் ஆக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதனால்தான், மனிதன் சம்சாரத்தோடு (உலக வாழ்க்கையோடு) பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறான். (அதாவது, தோற்றமும் அழிவுமற்ற ஆத்மாவின் மேல் ஜனன—மரணம் ஆரோபிக்கப்பட்டிருக்கிறது.) ஆத்மக்ஞானம் ஏற்பட்டுவிட்டால், இந்தப் பிரமை வேருடன் கிள்ளி எறியப்பட்டுவிடும். (10)

ஆகவே, ‘தத்துவத்தைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்’ என்ற இச்சையால் (ஆன்ம சாதனைகள் செய்து) கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, அநாத்மப் பொருட்களில் வைத்திருக்கும் ‘சத்தியம்’ என்ற நினைப்பை விட்டொழித்து, மிக உயர்ந்ததும், தனிப்பெரும் பொருளானதும், தனக்குள் விளங்குவதுமான ஆத்மாவைக் கண்டறிய வேண்டும். (11)

(அக்னி உண்டாக்குவதற்கு இரண்டு கட்டைகளைக் கடைந்து தீப்பொறிகளைக் கிளப்புவார்கள். இந்தக் கடைதலுக்கு மேலும் கீழுமாக இரண்டு கட்டைகள் தேவை. கீழேயுள்ள உறுதியான கட்டை பெரியதாகவும், மேலேயுள்ள கட்டை மத்துப் போன்றும் இருக்கும். இந்தச் சுலோகத்தில், இந்த உபநிடதக் கருத்து உணர்த்தப்படுகிறது.) ஆசார்யர், கீழேயுள்ள அரணிக்கட்டை. சிஷ்யன், மேலேயுள்ள அரணிக்கட்டை. ஆசார்யரின் உபதேசம்தான் அரணியைக் கடைதல். அதிலிருந்து வித்தை (ஞானம்) என்ற அக்னி தோன்றுகிறது. ஞானாக்னி (அஞ்ஞானத்தைச் சுட்டெரித்து) அளவற்ற ஆனந்தத்தை அளிக்கிறது. (12)

மிகவும் தூய்மையடைந்த புத்தி, மாயையால் உற்பத்தி செய்யப்படும் குணங்களை உதறித் தள்ளுகிறது. எரிப்பதற்குக் கட்டை இல்லாத (எரிந்துக் கொண்டிருந்த கட்டை முழுவதும் எரிந்து முடிந்துவிட்ட பின்னர்,) அக்னி தானே அடங்கிப் போய்விடுவதைப் போல, (மாயையால் நிறுவப்பட்ட) குணங்களை (முற்றிலுமாக) எரித்தபின்னர், இந்த புத்தியும் நிச்சலனமடைகிறது. (13)

கர்மாக்களைச் செய்பவர்கள் வெவ்வேறானவர்கள் என்ற கருத்தை, ஒரு வாதத்திற்காக ஏற்றுக்கொள்வதாக வைத்துக் கொள்வோம். அவர்கள் வெவ்வேறானவர்கள் என்பதால், அவரவர்களுடைய சுக—துக்கங்கள், கர்மபலனாகக் கிடைக்கப் பெறும் (சுவர்க்கம்—நரகம் போன்ற) உலகங்கள், அவைகளை அனுபவிக்கும் கால அளவு, அவர்கள் பின்பற்றும் அறநூல்கள், அடையப்படும் (பசு, பட்சி, விலங்கு, மனிதர் முதலான) உடல் — இவைகளிலும் கூட வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன. இந்த வேறுபாடுகளை மதித்து ஏற்றுக்கொண்டால் என்னவாகும்?

எல்லாப் பொருட்களும் (பிராணிகளும்) இடைவெளியில்லாமல் பிறந்து மடிகின்றன. இதனால்தான், ‘உயிர்கள் பலப்பல’ என்ற மனமயக்கம் ஏற்படுகிறது. மனிதன், சத்துவ குணமுள்ள தேவதைகளை ஆராதித்து, சத்துவ குணம் மிகுதியாகவுள்ள மனிதச் சரீரத்தை அடைகிறான். அவனுடைய புத்தியும் அதற்கேற்ற குணங்களுடனே அமைகிறது. ஆனால், இவையெல்லாம் தேகாபிமானியான ஜீவனைச் சரீரத்துடன் சம்பந்தப்படுத்துவதாலேயே ஏற்படுகின்றன. காலவெள்ளத்தில், எல்லாப் பிராணிகளும் ஒவ்வொரு விநாடியிலும் அழிவை நோக்கியே சென்று கொண்டிருக்கின்றன.

கர்மாவைச் செய்யும் ஜீவன், பிறர் வசப்பட்டது. சுக—துக்கங்களை அனுபவிக்கும் விஷயத்தில், அது முற்றிலும் பிறர் வசப்பட்டுள்ளது. ஜீவனுக்கு மட்டும் சுதந்திரம் இருக்குமேயானால், எந்த ஜீவன்தான் துக்கத்தை அனுபவிக்க ஆசைப்படும்? எல்லா உயிர்களும் சுகத்தையேதான் விரும்பும். (‘பிராணிகள் பல’ என்பது ஒரு மனமயக்கம்தான். உண்மையில், ‘ஆத்மா மட்டும்தான் இருக்கிறது’ என்ற சித்தாந்தத்தை உணர்ந்துவிட்டால், உலகில் இரண்டாவது பொருளுக்கே இடமில்லை.) (14—17)

சரீரம் எடுத்தவனுக்கு, அவன் பெரிய அறிவாளியாக இருந்தாலும்கூட, சுகம் என்பது சிறிதளவுகூடக் காணப்படவில்லை. அதுபோல, அறிவில்லாதவர்கள் துக்கப்படுகிறார்கள் என்பதும் இல்லை. ஆக, அகங்காரம் கொள்வதால் பயன் ஏதுமில்லை. (18)

சுக—துக்கம் எவ்வாறு ஏற்படுகின்றன? எவ்வாறு அழிகின்றன? என்பதை அறிந்து கொண்டாலும், ‘மரணம் எப்படி ஏற்படாமல் இருக்கும்?’ என்பதை அவர்களும் அறிவதில்லை. (வினைப்பயன்களே சுக—துக்கங்களுக்குக் காரணம் என்பதைப் புரிந்து கொண்டாலும், ‘கர்மபலத் தியாகத்தின் மூலமாகவே, ஜனன—மரணச் சுழலிலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும்’ என்ற ஞானம் உண்டாவதில்லை.) (19)

தூக்குத்தண்டனை அடைந்தவன் தூக்குமேடைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படும் நிலையில், எந்தப் பொருள்தான் அவனுக்குத் திருப்தியை அளிக்கும்? மரணம், தன் பின்னாலேயே தொடர்ந்து துரத்திக் கொண்டு வந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்துவிட்ட ஞானிக்கு, எந்தப் பொருள்தான் சுகத்தைத் தர முடியும்? (20)

இந்த உலகத்தில் காணப்படுவதைப் போலவே, பரலோகத்திலும் போட்டி, வெறுப்பு முதலியனவும், புண்ணிய பலனான சுகானுபவங்களும் மெல்லத் தேய்ந்து முற்றிலும் இல்லாமல் போய்விடுவதாகவும் கேள்விப்படுகிறோம். (வேதங்களிலிருந்தும், மகாத்மாக்களின் உரைகளிலிருந்தும் தெரிந்து கொள்கிறோம்.) அதனால், சுவர்க்கம் முதலியவைகளை விரும்பி செய்யப்படும் முயற்சிகளின் பயனிலும், முழுமையான சுகம் கிடைப்பதில்லை. (ஏனென்றால், சுவர்க்கத்திலும்தான் போட்டி—பொறாமை—தேய்வு—அழிவுகள் இருக்கின்றனவே?) விவசாயி எவ்வளவுதான் உழைத்தாலும், நல்ல பலன் கிடைக்கும் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. (பெருமழை, மழையின்மை, காற்று, புயல், வெள்ளம், வறட்சி முதலான இடையூறுகள், அவனுடைய உழைப்பின் பயனைப் பாதிக்கவே செய்யும்.) (21)

இடையூறுகளால் பாதிக்கப்படாமல், நன்றாக அனுஷ்டிக்கப்பட்ட தர்மங்களால் (வேள்வி முதலான சடங்குகளால்) மேலுலகங்கள் (புண்ணிய உலகங்கள்) அடையப்பட்டாலும், அவன் அங்கே எப்படிப் போய்ச் சேர்கிறான்? என்பதைக் கூறுகிறேன், கேள். (22)

வேள்வி இயற்றுபவன் வேள்விகளால் தேவதைகளைத் திருப்தி செய்வித்து, தேவலோகத்தை அடைகிறான். தன்னுடைய புண்ணிய கர்மாக்களின் பயனாக அடையப்பட்ட தெய்விக சுகபோகங்களை, மற்ற தேவர்களைப் போலவே அங்கே அனுபவிக்கிறான். (23)

மற்றவர் மனங்கவரும் தோற்றம் கொண்டு அவனுடைய புண்ணியத்திற்கு ஏற்ப, ஓர் அழகிய விமானத்தில், கந்தர்வர்கள் கானம் இசைக்க, தேவ மாதர்களுடன் கூடிக் குலாவுகிறான். (24)

தன் விருப்பப்படி செல்லும் விமானத்தில், ‘கிணு! கிணு!’ என்று ஒலிக்கும் மாலைகள் அணிந்தவனாய், தேவப்பெண்டிருடன் தேவலோக நந்தவனங்களில் இன்பமாகப் பொழுதைக் கழித்துக் கொண்டிருக்கும் அவனுக்கு, தான் சேகரித்த புண்ணியம் அழிந்து கொண்டிருக்கிறது (என்றைக்காவது ஒரு நாள், முற்றிலுமாக அழிந்து போய்விடும்) என்ற எண்ணம் ஏற்படுவதில்லை. (25)

புண்ணிய இருப்பு உள்ளவரையில் சுவர்க்கத்தில் இன்பங்களை அனுபவிக்கிறான். புண்ணியம் தீர்ந்து போனதும், அவன் விரும்பாவிட்டாலும்கூட, காலம் அவனைக் கீழே தள்ளிவிடுகிறது. (26)

அதர்மத்திலேயே நாட்டமுடையவன், தீயவர்களுடன் உறவு வைத்துக் கொள்பவன், புலன்களை வசப்படுத்தாதவன், விருப்பப்படி (கட்டுப்பாடில்லாமல்) வாழ்பவன், கஞ்சன், பேராசைக்காரன், பெண்ணாசை பிடித்தவன், பிராணிகளைத் துன்புறுத்துபவன், பிரேத—பூத கணங்களைத் திருப்தி செய்விப்பதற்காக, முறை தவறி வேள்வி செய்து, விலங்குகளைப் பலி கொடுப்பவன் — இப்படிப்பட்ட ஜீவன், தீய சக்திகளின் பிடியில் அகப்பட்டு, கோரமான இருள் சூழ்ந்த நரகங்களை அடைகிறான். (27—28)

பிறகு, அவர்கள் துன்பங்களுக்குக் காரணமான உடலைக் கொண்டு, கர்மாக்கள் செய்து, அழிந்து போகும் தன்மையை உடைய சரீரங்களையே மீண்டும் அடைகிறார்கள். அழிந்து போகும் இயல்புடைய சரீரங்களால் என்ன சுகம் கிடைக்கும்? (சுகம் போலத் தோன்றுபவைகளும், தேகம் அழியும்போது ஒழிந்து போக வேண்டியதுதானே?) (29)

ஒரு கல்ப காலம் வரையில் இருக்கக்கூடிய உலகங்களும், உலக ரட்சகர்களும் என்னிடம் பயந்து கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். இரண்டு பரார்த்தம் இருக்கக்கூடிய (வெகு நீண்ட காலம் வாழும் உரிமை பெற்ற) பிரும்மாகூட என்னிடம் பயத்தோடு இருக்கிறார். (என்றால், மற்றவர்களைப் பற்றிக் கூறவா வேண்டும்?) (30)

முக்குணங்கள் கர்மாக்களைச் செய்யத் தூண்டுகின்றன. கர்மபலன் கர்த்தாவின் விருப்பத்திற்கேற்றபடி அமைகிறது. (நல்ல எண்ணத்துடன், சத்துவ குணத்துடன் செய்யப்படும் கர்மாவின் பயன் சத்துவமாகவும் (நல்லதாகவும்), தாமஸ—ராஜஸ குணங்களுடன் செய்யப்படும் கர்மபலன் தாமஸ—ராஜஸமாகவும் இருக்கும்.) இந்த ஜீவன், முக்குணங்களோடு கூடியிருப்பதால் கர்மபலன்களை அனுபவிக்கிறது. (31)

குணங்களின் விபரீதத் தன்மைகள் இருக்கும் வரையில், ஆத்மாக்கள் பலப்பல (என்ற எண்ணம் இருந்து கொண்டிருக்கும்). (ஒன்றேயான) ஆத்மா, பலவாகத் தோன்றுகிற நிலைதான், குணங்களின் வசப்பட்டுள்ள நிலை — பாரதந்த்ர்யம். (தன் வசத்தில் இல்லாமல், பிறர் வசத்தில் இருப்பது.) (32)

ஜீவனுக்கு (சுதந்திரம் இல்லாமல் குணங்களுக்கு) வசப்பட்ட நிலை நீடிக்கும் காலம் வரை, ஈசுவரனிடம் பயம் இருக்கவே செய்யும். இவ்வாறே குணங்களின் பிடியில் சிக்கியிருப்பவர்கள், சோக—மோகத்தில் ஆழ்ந்திருப்பவர்கள். (33)

குணங்களுடன் சம்பந்தப்பட்டிருப்பதாலேயே (ஒரே பரமாத்மாவான) என்னை, காலம், ஆத்மா, ஆகமம், உலகம், இயற்கை, தர்மம் என்று பலவிதமாகக் கூறுகிறார்கள். இவை எல்லாமாக நானே இருக்கிறேன் என்பதால், இவைகளில் என்னையே பார்க்க வேண்டும் — அந்தந்தப் பொருளாக அல்ல. (34)

உத்தவர் கூறுகிறார்—— பிரபு! சரீரத்தில் விளங்குகின்ற ஜீவன், ‘சரீரத்தால் செய்யப்படும் கர்மாக்களுடன் சம்பந்தப்பட்டவன் இல்லை’ என்னும்போது, அவன் எப்படி குணங்களுக்குக் கட்டுப்பட்டவன் அல்லது கட்டுப்படாதவன் ஆகிறான்? (35)

கட்டுப்பட்டவன் அல்லது கட்டுப்படாதவன் எவ்விதம் இருப்பான்? எவ்வாறு இன்புறுவான்? எந்த அடையாளம் கொண்டு அவனை அறியலாம்? எதை அனுபவிப்பான்? எதை விடுவான்? எப்படிப் படுப்பான்? எப்படி உட்காருவான்? எவ்விதம் செல்வான்? (36)

அச்சுதா! கேள்வியின் உள்ளுறை நோக்கத்தை அறிந்தவர்களுள் சிறந்தவரே! எப்போதும் கட்டுண்டு இருப்பவனும், எப்போதும் விடுதலை பெற்றிருப்பவனும் ஒருவனே என்பது, என் மனமயக்கம். (அருள்கூர்ந்து தெளிவான, உறுதியான பதிலைக் கூறுங்கள்.) (37)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினோராவது அத்தியாயம் — கட்டுப்பட்டவன், விடுதலை பெற்றவன், பக்தன் ஆகியோரின் லட்சணங்கள்

பகவான் கூறுகிறார்—— (உத்தவரே!) கட்டுப்பட்டவன், விடுபட்டவன் என்ற விளக்கம் குணத்தைக் கொண்டு அளிக்கப்படுகிறது. உண்மையில், (என்னிடம்) ஆத்மாவிடம் அவை இல்லை. (கட்டுப்படுதல், விடுபடுதல் என்பது ஆத்மாவில் இல்லை.) குணம், மாயையில் தோன்றுவது. ஆனால், ஆத்மா தனிப்பட்டது. ஆத்மாவுக்கு விடுதலையும் இல்லை; கட்டுப்படுதலும் இல்லை. (1)

சோகம், மோகம், சுகம், துக்கம், சரீரத்தை அடைவது — எல்லாவற்றுக்கும் காரணம், மாயைதான். ‘ஆத்மா பிறக்கிறது’ (ஜீவன் பிறக்கிறான்) என்று பேசுவது, கனவு போல் (உண்மை போல் சிறிது காலம் தோன்றும்) பொய்தானே தவிர, உண்மை அல்ல. (2)

உத்தவரே! ஞானம், அஞ்ஞானம் இரண்டுமே அனாதி காலத்தில் என்னுடைய மாயா சக்தியால் தோற்றுவிக்கப்பட்டவையே. உடல் எடுத்தவர் முக்தி அடைவதற்கும், மீண்டும் பிறப்பதற்கும் (கட்டுப்படுவதற்கும்) முறையே இவைகள் காரணமாகின்றன. (ஞானத்தால் மோட்சம்; அஞ்ஞானத்தால் பந்தம்.) (3)

மதிமிக்கவனே! என்னுடைய அம்சமாகிய ஒரு ஜீவனுக்கே, அனாதி—அவித்தையால் பந்தமும், வித்தையால் (ஞானத்தால்) மோட்சமும் ஏற்படுகின்றன. (4)

அன்பனே! இனி கட்டுப்பட்டவன், விடுதலை பெற்றவன் என்றவர்களிடையேயுள்ள வேறுபாடுகளைக் கூறுகிறேன். ஜீவன், என்னுடைய அம்சமாதலால் என்னைப் போன்றவனே. ஒரே சரீரத்தில் உறைகின்ற இவர்கள் (ஜீவாத்மா, பரமாத்மா) வேறுபட்ட துன்பம், இன்பம் என்றதான சுபாவங்களை உடையவர்கள். (பரமாத்மா, நித்யானந்த வடிவினர்; ஆள்பவர். ஜீவாத்மா, சோக—மோகங்களில் சிக்கித் துன்பமடைகிறவர்; ஈசுவர ஆணைக்கு அடங்கிப் போகிறவர்.) (5)

ஜீவனும் ஈசுவரனுமாகிய இருவரும் சரீரம் என்ற மரத்தில், இன்னதென்று கூற முடியாத ஏதோ ஒரு காரணத்தால், சந்தர்ப்ப வசத்தால் கூடு கட்டிக் கொண்டு, ஒன்றாக வாழும் இரு பட்சிகளைப் போன்றவர்கள், சமமானவர்கள், நட்புக் கொண்டவர்கள். அவைகளில் ஒன்று, (அந்த மரத்தில் பழுக்கும்) பழங்களை உண்டும்கூட (கர்மபலன்களை அனுபவிக்கிறது) பலம் குறைந்தே இருக்கிறது. ஆனால், மற்றொன்று பழங்களைப் புசிக்காமலே இருந்தும், மிகவும் பலத்தோடு இருக்கிறது. (6)

பழத்தைப் புசிக்காதவன் (பலன்களை அனுபவிக்காத ஈசுவரன்) தன்னைப் பற்றியும், மற்றவனைப் பற்றியும் (ஜீவன்) அறிகிறான். வினைப்பயனை அனுபவிப்பவன் அறிவதில்லை. அஞ்ஞானத்தோடு கூடியவன், எப்போதும் வினைத்தளையில் கட்டுப்பட்டவன். எவன் ஞானஸ்வரூபியாக இருக்கிறானோ, அவன் நித்தியமுக்தன்! (7)

ஒரு சரீரம் தாங்கி, உலக விவகாரங்களில் ஈடுபட்டு வந்தாலும், ஞானம் அடைந்தவன், உறக்கத்திலிருந்து விழித்துக் கொண்டவுடன் கனவுக்காட்சிகள் பொய் என்பதை உணர்ந்து கொள்வதைப் போல, (அந்தச் சரீரத்தைக் கொண்டு ஆற்றப்படும் செயல்கள் மற்றும்) உலக விவகாரங்கள் எல்லாம் பொய் என்பதை உணர்கிறான். தெள்ளறிவு இல்லாதவன் (‘ஆத்மாவுக்கு உடல்—உருவம் கிடையாது’ என்ற உண்மையை அறியாதவனாய்) கனவுக்காட்சிகளில் தோன்றும் சுக—துக்கங்களை, உண்மையில் தானே அனுபவிப்பதாக எண்ணிக் கொள்கிறான். (8)

புலன்கள் புலனுகர் பொருட்களிலும், குணங்கள் குணங்களிலும் பிரவிருத்திக்கின்றன. (புலன்களும் புலனுகர்வும் முக்குணங்களின் வேலை. குணங்கள், குணங்களோடு கூடி உறவாடுகின்றன.) பிரம்மத்தில் நிலைபெற்றுள்ள ஞானி, ‘ஆத்மா செயல்கள் அற்றது’ என்ற தத்துவத்தை உணர்ந்து கொண்டு விட்டவன். ஆதலால், ‘நான் எதுவும் செய்யவில்லை’ என்று எண்ணுகிறான். (குணங்கள், தமக்குள் சம்பந்தப்படுகின்றன. இதில், ‘நான்’ எங்கே வந்தது?) (9)

இந்த உடல், தெய்வாதீனமானது. (பிராரப்த கர்மவினைக்கேற்பக் கிடைக்கப் பெற்றது.) புலன்கள் (குணங்களின் தூண்டுதலால்) செயல்களைப் புரிகின்றன. ஆனால், அறிவு மயங்கியவன், ‘நானே எல்லாச் செயல்களையும் செய்கிறேன்’ என்று அகங்காரம் கொள்கிறான். அதனால், சம்சாரத்தில் கட்டுப்படுகிறான். (10)

ஞானியானவன், செயல்கள் குண விகாரங்களின் வெளிப்பாடுகள் என்பதை உணர்ந்து கொண்டுவிட்டபடியால், தூங்குவது, உட்காருவது, சுற்றித் திரிவது, குளிப்பது, பார்ப்பது, தொடுவது, முகர்வது, உண்பது, கேட்பது முதலான செயல்களைச் செய்தாலும், அவைகளைச் செய்பவனாகவோ, அனுபவிப்பவனாகவோ தன்னைக் கருதுவதில்லை. அவன் இவ்வுலக சட்ட—நியமங்களை அனுசரித்து நடந்தாலும், அவைகளோடு ஒட்டிக் கொள்வதில்லை — ஆகாயம், சூரியன், வாயுவைப் போல. (இம்மூன்றும் நடைபெறும் செயல்களுக்குச் சாட்சி மாத்திரமே தவிர, கர்த்தா இல்லை — என்பதைப் போல.) (11—12)

(இந்தத் தத்துவத்தை உணர்ந்து கொண்டு) வைராக்கியத்தினால் சாணை தீட்டப்பட்ட கூர்மையான அறிவுடையவனின் எல்லாச் சந்தேகங்களும் விலகிப் போய்விடுகின்றன. (ஒவ்வொரு உடலிலும் உள்ள ஆத்மா, தனித்தனியானது; வேறு வேறானது என்பதான) ‘பற்பல வகையானது, உலகம்’ என்ற மயக்கத்திலிருந்து விடுபடுகிறான் — கனவிலிருந்து விழித்துக் கொண்டவன் போல. (13)

எவருடைய பிராணன், புலன்கள், மனம், புத்தி ஆகியவை சங்கல்பத்திலிருந்து முழுமையாக விடுபட்டிருக்கின்றனவோ, உலகாயத கர்மங்கள் தடைப்பட்டு விட்டனவோ, அவர் ஒரு சரீரத்தைத் தாங்கியிருந்தாலும், (சரீரத்தைக் கொண்டு செயல்படும்) குணங்களிலிருந்து விடுபட்டவர் ஆகிறார். (குணங்களைக் கடந்தவர் — குணாதீதன் — ஆகிறார்.) (14)

ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், துஷ்டர்கள் தனக்கு துன்பம் விளைவித்தாலும், (அல்லது நல்லோர்கள்) மரியாதை—கௌரவம் அளித்தாலும், ஞானியானவன் அவைகளைப் பொருட்படுத்துவதில்லை. (15)

தன்னைப் பற்றி அவதூறாகப் பேசினாலும் புகழ்ந்துரைத்தாலும், அப்படிப் பேசுகிறவர்களை இகழாமலும் போற்றாமலும் சமதிருஷ்டியுடன் (எல்லாவற்றையும் சமமாகப் பார்க்கும்) ஞானி இருக்க வேண்டும். குணதோஷங்களைப் பற்றிப் பேசுபவர்களைத் தவிர்க்க வேண்டும். (16)

நல்லதோ, கெட்டதோ — எதையும் செய்யாமலும் பேசாமலும் நினைக்காமலும் இருக்க வேண்டும். தன் ஆத்மாவிலேயே உள்ளாழ்ந்து மகிழ்ச்சி காணவேண்டும். இவ்விதமான பழக்கங்களைக் கைக்கொண்டு, ஒரு ஜடம் போல் சுற்றிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். (17)

வேதங்களை நன்றாக கற்றறிந்தவருக்குப் பரப்பிரம்ம அனுபவம் ஏற்படவில்லையானால், அந்த வேதப்படிப்பு பயனற்றதே — பால் கறக்காத பசுமாட்டை ஒருவன் போஷிப்பதைப் போல. (பசுவைப் பராமரிப்பதன் நோக்கம், பாலைப் பெறுவதுதான். கறவை நின்றுபோன பசுவைப் பராமரிப்பது வீண் வேலை. மிகவும் கஷ்டப்பட்டு வேதங்களைக் கற்பதன் நோக்கம், பரப்பிரம்ம தரிசனம்தான். அது கிடைக்காவிட்டால் கற்ற வித்தையெல்லாம் வீண்தானே?) (18)

கறவை நின்ற பசு, தீய நடத்தையுள்ள மனைவி, பிறர் வசம் ஒப்படைக்கப்பட்ட தேகம் (அதாவது, பிறருக்கு ஊழியம் செய்து வாழ்வது), நல்லொழுக்கமில்லாத பிரஜை (மைந்தர்), சத்பாத்திரங்களில் தானம் செய்யப்படாத செல்வம், பகவத் விஷயமாக இல்லாமல் வெறும் உலகாயதப் பேச்சு — இவைகளை உடையவர்கள், துன்பத்தின் மேல் துன்பத்தை அனுபவிக்கிறார்கள். (19)

என்னுடைய புனிதமான கர்மாக்களைப் பற்றிப் பேசாத, இந்த உலகப் படைப்பு—பராமரிப்பு—அழிப்பை நடத்தும் பேராற்றல் படைத்த பகவானைப் போற்றாத, பகவானுடைய பல்வேறு அவதார—லீலா வினோதங்களைக் கூறாத உரைகள், மலடிப் பெண்ணைப் போல பயனற்றவை. ஞானி, இப்படிப்பட்ட பேச்சுக்களைப் பேசக் கூடாது. (20)

இவ்விதம் தத்துவத்தை உணர்ந்து, ஆத்மாக்கள் பல என்ற மனமயக்கத்தை விட்டொழித்து, தூயவராகி, எங்கும் நிறைந்த என்னிடமே மனத்தை அர்ப்பிக்க வேண்டும். மற்ற செயல்—சிந்தனைகளிலிருந்து ஓய்வு பெற வேண்டும். (21)

மனதை உறுதியாகப் பிரம்மத்தில் நிலைநிறுத்துவதற்கு முடியவில்லையென்றால், செய்கின்ற எல்லாச் செயல்களையும் பலனை எதிர்பார்க்காமல் எனக்காகவே செய்து வரவேண்டும். (22)

சிரத்தையுடைய பக்தர்கள் மிகவும் மங்களமானவையும், உலகத்தைப் புனிதப்படுத்து பவையுமான என்னுடைய கதைகளைக் கேட்டும் பாடியும் நினைத்தும் பார்க்க வேண்டும். என்னுடைய அவதாரங்களை (ஸ்ரீராமநவமி, கிருஷ்ண ஜெயந்தி போன்றவைகளை) அடிக்கடி கொண்டாட வேண்டும். (23)

உத்தவரே! இவ்வாறு என் பொருட்டாகவே, என்னையே புகலாகக் கொண்டு தர்ம—அர்த்த—காமங்களைச் செய்து வருபவர், தொடக்கமில்லாத பரமாத்மாவான என்னிடம் அசைக்க முடியாத பக்தியைப் பெறுகிறார். (24)

சான்றோர் கூட்டுறவால் என்னிடம் பக்தி உண்டாகிறது. அதனால், அவர் என்னைத் தீவிரமாக வழிபடத் தொடங்குகிறார். சான்றோர்களால் காட்டப்பட்ட வழியில் சென்று, விரைவில் உன்னத நிலையை அடைகிறார். (25)

உத்தவர் கூறுகிறார்—— நற்கீர்த்தியுடைய பகவானே! தங்கள் கருத்தில், சாதுக்களின் லட்சணம் யாது? சான்றோர்களால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட, தங்களிடம் பக்தி செலுத்தும் முறை யாது? (26)

தேவதேவரே! உலகத் தலைவரே! இறைவனே! தங்களிடம் வணக்கத்துடன் அடைக்கலம் புகுந்துள்ள அடியவனான எனக்குப் பதில் கூறி அருளவேண்டும். (பக்தி, பக்த லட்சணம் ஆகியவற்றைக் கூறவேண்டும்.) (27)

தாங்கள்தான் பரப்பிரம்மம்; பிரகிருதியைக் கடந்தவர்; அகண்டாகாசமான புருஷோத்தமர். பகவானே! தங்களுடைய சங்கல்பப்படி, தனியான ஓர் உருவத்தை ஏற்று, (ஸ்ரீகிருஷ்ணன் என்ற வடிவத்தில்) அவதரித்திருக்கிறீர்கள் (என்பதை நான் அறிவேன்). (28)

பகவான் கூறுகிறார்—— எல்லாப் பிராணிகளிடத்திலும் தயை உடையவன், நன்றி மறவாதவன், உடற்துன்பங்களைப் பொறுத்துக் கொள்பவன், மெய்ம்மைச் சாறு, மாசுபடாத மனம், எல்லோரிடமும் சமமாக இருப்பவன், எல்லோருக்கும் உதவி செய்பவன், விருப்பங்கள் அற்றவன், புலன்களைக் கட்டுப்படுத்தியவன், மென்மையும் தூய்மையும் உடையவன், செல்வக் குவிப்பு இல்லாதவன், ஆசைப்படாதவன், அளவாக உண்பவன், அமைதியோடு இருப்பவன், நிலையான மதி கொண்டவன், என் திருவடிகளில் புகல் அடைந்தவன், ஞானி, மனத்தடுமாற்றம் இல்லாதவன், கம்பீரமும் தைரியமும் உடையவன், ஆறு தன்மைகளை (காம—குரோத—லோப—மோக—மத—மாத்ஸர்யங்களை) வென்றவன், இழிவுகளைப் பொருட்படுத்தாதவன், பிறரை வாழ்த்துபவன், திறமை—நட்பு—கருணை—தெள்ளிய ஞானம் உடையவன், (29—31)

தனக்கு நலன் விளைவிக்கக்கூடிய நற்கர்மங்கள் என்று என்னால் ஆணையிடப்பட்ட செயல்கள்கூட, என்னிடம் ஆழ்ந்த பக்தி செலுத்துவதற்கு முட்டுக்கட்டையாக இருப்பதாகக் கருதி, எல்லாவிதமான தர்மங்களையும் முற்றிலுமாகத் தியாகம் செய்துவிட்டு, என்னையே வழிபடுகிற பக்தன் மிகவும் உத்தமமானவன். (32)

‘நான் யார்? எப்படிப்பட்டவன்? என்ன மகிமை பொருந்தியவன்?’ என்பதைத் தெரிந்து கொண்டோ, தெரியாமலோ என்னிடம் முழு மனதுடன், உறுதியாகப் பக்தி செலுத்துபவர்கள் மிக உயர்ந்த பக்தர்கள்! என்பது என் கருத்து. (33)

என் உருவச்சிலை மற்றும் என் பக்தர்களைத் தரிசித்தல், தொடுதல், வழிபாடு—பணிவிடை—தோத்திரம் செய்தல், வணங்குதல்; என் குணங்களையும் செயல்களையும் புகழ்தல்; (34)

உத்தவரே! என் கதைகளைக் கேட்பதில் சிரத்தை; என்னை எப்போதும் சிந்தித்திருத்தல்; கிடைப்பவை அனைத்தையும் எனக்கு நிவேதித்தல்; அடிமை உணர்வுடன் தன்னையே என்னிடம் ஒப்படைத்தல்; (35)

என்னுடைய அவதாரம், லீலையாகச் செய்யப்பட்ட செயல்களைப் பேசிப் பேசி மகிழ்தல்; ‘ஜெயந்தி’ போன்ற முக்கிய நாட்களைக் கொண்டாடுதல்; இசை—நாட்டியம்—வாத்தியங்களைக் கொண்டும், கோஷ்டியாகவும் என் திருக்கோவில்களில் திருவிழா நடத்துதல்; (36)

ஆண்டுதோறும் திருவிழா நிகழ்த்தப் பெறும் பெரும் தலங்களுக்கு யாத்திரை போதல்; பற்பல பொருட்களைக் கொண்டு என்னை ஆராதித்தல்; வைதிக—தாந்த்ரிக நெறிப்படியான தீட்சை பெற்றுக் கொண்டு, என்னிடமே நிலைத்த உள்ளத்துடன் இருத்தல் (என் சம்மந்தமான விரதங்களை அனுஷ்டித்தல்); (37)

என் அர்ச்சாமூர்த்திகளை நிறுவுதல்; மலர்த்தோட்டம், பூஞ்சோலை, விளையாட்டு மைதானம், நகர நிர்மாணம், கோவில் கட்டுதல் முதலிய பொதுநலத் தொண்டுகளைத் தன் சொந்த முயற்சியாலோ அல்லது மற்றவர்களின் ஒத்துழைப்புடனோ நிறைவேற்றுவதில் பேரார்வம்; (38)

ஓர் அடிமையைப் போல, மிகவும் பக்தி—சிரத்தையுடன் என் திருக்கோவிலைக் கூட்டி, மெழுகி, துடைத்து, பல வண்ணக்கோலங்கள் போடுதல்; (39)

கர்வம் கொள்ளுதலோ, பிறரை ஏமாற்றுதலோ, தான் செய்த நற்செயல்களைப் பறைசாற்றிக் கொள்ளுதலோ கூடாது; பிற தெய்வங்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டப் பொருட்களை — அது தூய்மை குறையாத தீபமாக இருந்தாலும் சரி — எனக்கு அளிக்கக் கூடாது; (40)

உலகத்தில் தனக்கு மிகவும் பிடித்த, பிரியமான பொருட்களை, எனக்கு நிவேதனம் செய்ய வேண்டும். இப்படிப்பட்ட சமர்ப்பணம் மிகுந்த பலனைத் தரும். (41)

நல்லவரே! சூரியன், அக்னி, பிராமணன், பசு, வைஷ்ணவன், ஆகாயம், வாயு, தண்ணீர், பூமி, ஆத்மா மற்றும் எல்லாப் பிராணிகளும் — என்னைப் பூஜிப்பதற்குரிய இடங்கள். (இவைகளில் என்னைப் பாவித்துப் பூஜை செய்யலாம்.) (42)

மூன்று வேத மந்திரங்களைக் கொண்டு, சூரியனில் என்னை வழிபட வேண்டும். அக்னியில் ஆகுதி கொடுத்தும், உத்தம பிராமணனுக்கு விருந்தளித்தும், பசுவுக்குப் பச்சைப் பசுமையான புல்லைக் கொடுத்தும் என்னைப் பூஜிக்க வேண்டும். (43)

திருமாலடியாரைத் தன் சகோதரன் போல் நேசித்தும், எப்போதும் தியானம் செய்து கொண்டிருப்பதன் மூலம், மனம் என்னும் ஆகாயத்தினின்றும், வாயுவில் முக்கிய பிராணன் என்ற கருத்துடனும், மலர் முதலியவற்றால் தண்ணீரிலும் என்னை ஆராதிக்க வேண்டும். (44)

பூமியில் வேதிகை அமைத்து மறைமந்திரங்களாலும், ‘தன்னுள்ளே விளங்கும் பரமாத்மாதான் இந்த உணவை உண்கிறார்’ என்ற எண்ணத்துடன் உண்பதால் ஆத்மாவிலும், எல்லாப் பிராணிகளிடத்திலும் விளங்கும் ஜீவாத்மா, ‘பரமாத்மாவின் ஸ்வரூபம்’ என்று உணர்ந்து எல்லாவற்றினிடத்தும் சமமான பார்வை கொள்வதாலும் என்னைப் பூஜிக்கலாம். (45)

‘சங்கு—சக்கரம்—கதை—தாமரை தாங்கிய நான்கு கைகளை உடையவரும், பேரமைதி கொண்டவருமான சாட்சாத் பகவான், என் எதிரில் தோன்றும் இந்த எல்லாப் பொருட்களிலும் வியாபித்திருக்கிறார்’ என்ற நிச்சயமான புத்தியுடன் பூஜிக்க வேண்டும். (46)

இவ்வாறு, ஒருமைப்பட்ட மனத்துடன் வேள்வி, முதலான ‘இஷ்ட’ கர்மாக்களையும், பொதுநலப் பணிகளான கிணறு—குளம் தோண்டுதல் முதலான ‘பூர்த்த’ கர்மாக்களையும் செய்து வருபவன், என்னிடம் திடமான பக்தியைப் பெறுகிறான்; சாதுக்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதால் என் நினைவும் (ஸ்வரூப ஞானமும்) ஏற்படுகிறது. (47)

உத்தவரே! ‘பக்தியோகம், சத்சங்கம் ஆகிய இரு வழிகளைத் தவிர, சம்சாரக் கடலைக் கடப்பதற்கான வேறு வழிகள் இல்லை’ என்பது என் முடிவான கருத்து. சான்றோர்களின் உயர்ந்த புகலிடமாக நான் இருக்கிறேன். (48)

யதுகுல ஆனந்தத்திற்குக் காரணனே! இப்போது மறைக்கத்தக்கதும் மிகவும் ரகசியமானதுமான ஒரு விஷயத்தை உனக்குச் சொல்லப் போகிறேன். ஏனென்றால், நீ என்னுடைய சேவகன், நன்மை விரும்பி, நண்பன்; அத்துடன் (சத் விஷயங்களைக்) கேட்பதில் விருப்பத்துடனும் இருக்கிறாய். (49)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் பதினோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் — சத்சங்கத்தின் மகிமை, பெருமை மற்றும் கர்மத் தியாக நியமங்கள்

பகவான் கூறுகிறார்—— யோகம், ஸாங்க்யம், தர்மம், ஸ்வாத்யாயம், தவம், தியாகம், இஷ்டா—பூர்த்தம், தட்சிணை முதலிய எவையும் என்னைக் கட்டுப்படுத்தமாட்டா. (1)

(மேலும், பகவான் சத்சங்கத்தின் ஒப்புயர்வற்ற மேன்மையை விளக்கிக் கூறுகிறார்.) விரதங்கள், வேள்விகள், வேதமந்திரங்கள், புண்ணியதீர்த்தங்கள், யம—நியமங்கள் முதலியனவும், சத்சங்கத்தைப் போல என்னை வசப்படுத்தக் கூடியவை அல்ல; ஏனென்றால், சத்சங்கத்தால் எல்லாவிதப் பற்றுதல்களும் நீங்கிவிடுகின்றன! (2)

பாவமற்றவனே! அசுர—ராட்சஸர்கள், பசு—பட்சிகள், கந்தர்வ—அப்சரசுகள், நாக—ஸித்த—சாரண—குஹ்யக—வித்யாதரர்கள் மற்றும் மனிதர்களில் ரஜோ குணம், தமோ குணம் நிரம்பிய வைசிய—வேளாள—சண்டாளர்கள், பெண்டிர் ஆகியோர் அந்தந்த யுகங்களில் சத்சங்கத்தினால் என்னை அடைந்திருக்கிறார்கள். விருத்திராசுரன், பிரகலாதன், விருஷபர்வா, பலிச்சக்கரவர்த்தி, பாணாசுரன், மயன், விபீஷணன், சுக்ரீவன், அனுமான், ஜாம்பவான், கஜேந்திரன், ஜடாயு, தராசு பிடிக்கும் வைசியன், தர்மவியாதன், குப்ஜை, கோகுலத்துக் கோபிகைகள், யக்ஞ பத்தினிகள் மற்றும் பலரும் சத்சங்கத்தினாலேயே என்னை அடைந்தார்கள்! சத்சங்கத்தின் பெருமை நான்கு யுகங்களிலும் இருந்து கொண்டிருக்கிறது. (3—6)

இவர்களில் (அநேகம் பேர்கள்) வேதாத்யயனம் செய்ததில்லை; மகான்களுக்குப் பணிவிடை செய்ததில்லை; விரத நியமங்களும் தவமும் செய்ததில்லை; சத்சங்கம் (சான்றோர் கூட்டுறவு) என்ற ஒரு சாதனையினாலேயே என்னை அடைந்தார்கள். (7)

கோபிகைகள், பசுக்கள், (யமளார்ஜுனம் முதலிய) மரங்கள், விரஜ பூமியில் வசித்த மான்கள் முதலியன பக்திபாவம் ஒன்றினாலேயே என்னை அடைந்தார்கள். இவர்களைத் தவிர மழுங்கிய அறிவு பெற்றிருந்த (காளிய சர்ப்பம் போன்ற) பாம்புகளும் என்னை அடைந்தார்கள். வேறு பலரும் பிரேமை நிறைந்த பாவத்தினாலேயே என்னை அடைந்து (கர்மங்களிலிருந்து விடுதலை அடைந்து) சித்தர்களானார்கள். (8)

மிகவும் முயற்சி செய்தாலும், யோகம்—ஸாங்க்யம்—தானம்—விரதம்—தவம்—வேள்வி—வேதாத்யயனம்—ஸ்வாத்யாயம்—துறவு முதலிய சாதனைகளால் யாரை அடையப்பட முடியாதோ, அப்படிப்பட்ட என்னைச் சத்சங்கத்தினால் அடைந்துவிட முடியும். (9)

அக்ரூரர், பலராமனையும் என்னையும் மதுராபுரிக்கு அழைத்துச் சென்றபோது, கோபிகைகளின் இதயம் என் மீது இருந்த ஆழங்காண முடியாத அன்பினால் நிரம்பித் தளும்பியது. என்னுடைய பிரிவு என்ற நோயால் பீடிக்கப்பட்ட அவர்கள், என்னைத் தவிர வேறு எதனிடமும் சுகத்தைக் காணவில்லை. (10)

அவர்களுடைய எல்லையில்லாத அன்புக்குரிய, பிருந்தாவனத்து இடையனான என்னுடன், பல இரவுகளை ராஸக்ரீடையில் கழித்திருக்கின்றனர். அப்போது அந்த இரவுகள் எல்லாம் அரைநொடிப் பொழுதாகக் கழிந்தன. (ஆனால், பிரிவு ஏற்பட்டவுடன்) நான் இல்லாத இரவுகள், கற்பகாலம் போல் மிக நீண்டதாகிவிட்டன. (11)

முனிவர்கள், ஸமாதி நிலையில், எவ்வாறு தம்மை மறந்து பகவானுடன் ஒன்றிப் போய்விடுகிறார்களோ, கடலில் புகுந்த நதிகள் எவ்வாறு தம் பெயரையும் தனித்தன்மையையும் இழந்துவிடுகின்றனவோ, அவ்வாறே, என்னிடத்தில் பிரிக்க முடியாதபடி பிரேமை கொண்டிருந்த கோபிகைகளுக்கு, ‘என் உடல் இதுவா? அதுவா?’ என்ற உணர்ச்சிகூட இல்லாமல் இருந்தது. (12)

கோபிகைகள், என்னுடைய உண்மையான (பரமாத்ம) வடிவத்தை அறிந்தவர்கள் அல்லர்; பிரேமை மிகுதியால், என்னுடன் கூடிக் களித்த நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான அந்தப் பெண்கள், பரப்பிரம்மமான என்னையே அடைந்தார்கள். (என்னிடம் தூயப் பிரேமை என்பதைத் தவிர, வேறு எந்தச் சாதனையையும் அவர்கள் செய்யவில்லை.) (13)

ஆகவே, உத்தவரே! உலக வாழ்க்கை—ஆன்மிக மேன்மை, இவ்வுலகு—அவ்வுலகு, கேட்பது—கேட்கப்பட வேண்டியது என்ற எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, எல்லாப் பிராணிகளுக்கும் புகலிடமான என்னை மட்டுமே ஒன்றிய மனத்துடன் சரணம் அடைவாய். அப்போது, எதைப் பற்றியும் எதனிடமிருந்தும் உனக்குப் பயம் ஏற்படாது. (14—15)

உத்தவர் கூறுகிறார்—— “யோகீசுவரர்களுக்கெல்லாம் தலைவரே! தங்கள் உரையைக் கேட்ட பிறகு, என் மனதில் ஒரு சந்தேகம் இருக்கிறது; எனக்குத் திருப்தி ஏற்படவில்லை; ‘மேலும் கேட்க வேண்டும்’ என்ற வேட்கையே உண்டாகிறது; நான் கர்மாக்களைச் செய்ய வேண்டுமா? வேண்டாமா?” (16)

பகவான் கூறுகிறார்—— (பரமாத்மாதான், படைக்கப்பட்டுள்ள இந்த அண்டம் முழுவதிலும் விளங்குகிறார்.) ஒரு சரீரத்திற்குள் தங்கியிருக்கும் ஜீவன், பரமாத்மாதான். அவரே, பிராணிகளுடைய மூலாதாரத்தில் நாதப்பிரம்மமாக, ‘பரா’ என்ற பெயரில் பிரவேசிக்கிறார். மனோமய மணிபூரக சக்கரத்தில் ‘பஸ்யந்தி’ என்ற பெயரில் தோன்றுகிறார். கழுத்துப் பிரதேசத்தில் உள்ள ‘விசுத்தி’ என்ற சக்கரத்தில் ‘மத்யமா’ என்ற பெயரை ஏற்கிறார். பின்னர், வாய் வழியாக வெளிப்படும்போது ‘மாத்ரை, ஸ்வரம், வர்ணம்’ முதலிய ஸ்தூல வடிவங்களை ஏற்று, ‘வைகரீ’ என்ற பெயரைப் பெறுகிறார். (இவ்விதம், பரமாத்மாவே வாய் வழியாக சப்தப் பிரம்மமாக வெளிப்படுகிறார்.) (17)

அக்னி ஆகாயத்தில் மின்சக்தியாக இருக்கிறது. இரண்டு அரணிக்கட்டைகளைக் கடையும் போது சிறு சிறு பொறிகளாக வெளிப்படும் அக்னி, பஞ்சு முதலியவற்றில் முதலில் பற்றிக் கொண்டு, பின்னர் கட்டை போன்ற பொருட்களுடன் சேர்ந்து பெரிய அக்னியாக ஆகிவிடுகிறது. அதுபோலவே, சப்தப் பிரம்மம் முதலில் மிக நுண்ணிய உருவம் எடுத்து, பின்னர், ஸ்தூல வடிவம் கொள்கிறது. (பரப்பிரம்மமான நானே, சப்தப் பிரம்மமாக வெளிப்படுகிறேன்.) (18)

இவ்வாறே பேசுவது, வேலை செய்வது, நடப்பது, உடலிலிருந்து கழிவுப் பொருட்களை வெளியேற்றுவது, நுகர்வது, சுவைப்பது, பார்ப்பது, தொடுவது, கேட்பது, மனதில் சிந்திப்பது, அறிந்து கொள்வது, அகங்காரம் கொள்வது ஆகிய இவையனைத்து செயல்களுமே சத்துவ—ராஜஸ—தாமஸ குணங்களின் சேர்க்கைகளின் மாறுபாடுகளே. இந்த எல்லா மாறுபாடுகளும் என்னுடைய வெளிப்பாடுகளே. (19)

பரமாத்மாதான் மூன்று குணங்களின் கலவையான பிரும்மாண்ட வடிவமான தாமரையைத் தோற்றுவிக்கிறார். அவர், அவ்யக்தராகவும் (தெளிவாகக் கண்டறிய முடியாதவராகவும்), ஒருவராகவும், காலத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே இருந்து வருபவராகவும் இருப்பவர். விளைநிலத்தில் விதைக்கப்பட்ட விதைகள் (காலப்போக்கில் கிளைகள், இலைகள், மலர்கள், பழங்கள் முதலியனவாகப்) பல்கிப் பெருகுவதைப் போல, பரமாத்மா தன் ஏராளமான சக்தியைப் பலவாறாகப் பிரித்து, பற்பல வடிவங்களை ஏற்கிறார். (20)

துணி என்பது குறுக்கும் நெடுக்குமாக நெய்யப்பட்ட நூல்தான் என்பது போல, இந்த உலகம் பகவானில் விளங்கிக் கொண்டிருக்கிறது; கர்மாக்களின் இடைவிடாத தொடர்ச்சியால் நிலைத்திருப்பது. கர்மாக்களே மலர்—பழங்களை உற்பத்தி செய்கின்றன. (மலர்களாகிய உலகியல் இன்பங்களையும், பழமாகிய மோட்சத்தையும் தருகின்றன.) (21)

‘உலக வாழ்க்கை’ என்னும் மரத்திற்கு, (புண்ணியம்—பாவம் என்று) இரு விதைகள்; (மனப்பதிவுகள் அதாவது வாஸனைகள் என்ற) நூற்றுக்கணக்கான வேர்கள்; (சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற) மூன்று தண்டுகள்; (பஞ்சபூதங்கள் என்னும்) ஐந்து பெருங்கிளைகள்; (சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம் என்ற) ஐந்து வகைச் சாறுகள்; (பத்துப் புலன்களுடன் மனம் என்பதும் சேர்ந்து) பதினோரு சிறு கிளைகள்; (ஜீவன், ஈசுவரன் என்ற) இரு பறவைகளின் கூடுகள்; (வாத—பித்த—கபம் என்ற) மூன்று பட்டைகள்; (சுகம்—துக்கம் என்கிற) இரண்டு பழங்கள். இத்தகைய ‘சம்சார மரம்’ சூரியமண்டலம் வரை விரிந்தோங்கியுள்ளது! (22)

புலன்களின் கூட்டமான இந்த உடலுக்கு, இன்பத்தை அளிக்கும் விஷயங்களில் ஈடுபடும் பாமரர்கள், கழுகு போன்றவர்கள். அவர்கள் துக்கம் என்ற பழத்தைப் புசிக்கிறார்கள். காடுகளில் இருந்து கொண்டு, பற்றில்லாத வாழ்க்கையை நடத்துபவர்கள், ‘சுகம்’ என்ற பழத்தைப் புசிக்கிறார்கள். ஆனால், பரமஹம்ஸர்களான சிலர் அநேக வடிவங்களாகத் தோன்றும் ‘பரமாத்மா ஒன்றுதான்’ என்று உணர்ந்து கொள்கிறார்கள். இவ்வுலகம் ‘வெறும் மாயை’ என்ற தத்துவத்தை அறிந்துள்ள அவர்களே, மறைகளின் உட்பொருளை அறிந்தவர்கள் ஆவர். (23)

(உத்தவரே!) இவ்விதம், ஆசார்யரிடமிருந்து உபதேசம் பெற்று, அசஞ்சலமான பக்தியில் ஈடுபட்டு, மெய்ஞ்ஞானம் என்ற கத்தியைக் கூர்மைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். ‘நான், ஜீவன்’ என்ற நினைப்பைத் தைரியமாக வெட்டி எறிந்துவிட வேண்டும். ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை அறிந்து கொண்டவுடன், ஞான வடிவான கத்தியையும் எறிந்துவிட வேண்டும். பின்னர், நிரந்தரமாக, எங்கும் நிறைந்த பரவெளியில் கலந்து லயிக்கலாம். (24)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் — ஹம்ஸ வடிவம் ஏற்று, ஸநகர் முதலான முனிவர்களுக்குக் கூறிய உபதேசங்கள்

பகவான் கூறுகிறார்—— சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்ற முக்குணங்கள் (மனிதனுடைய) புத்தியில் உள்ளவை; ஆத்மாவினுடையவை அல்ல. சத்துவ குணத்தின் மூலமாக மற்ற இரண்டு குணங்களையும் அடியோடு அழித்துவிட வேண்டும். பின்னர், சத்துவ குணமே வியாபித்து விஸ்தரித்து, ‘சத்துவம்’ என்ற தனித்தன்மையையும் மறைத்து, குணம் கடந்தவனாக ஆகிவிட வேண்டும். (1)

சத்துவ குணம் நிறைந்தவனாக மனிதன் ஆனவுடன், என்னிடம் பக்தி செலுத்துதல் என்ற சிறப்பான நற்பண்பு வளர்கிறது. சாத்விகப் பொருட்களை மட்டுமே ஏற்பதால் சத்துவ குணமும், தர்மநெறியில் முன்னேற்றமும் ஏற்படுகிறது. (2)

சத்துவ குணம் மேன்மேலும் வளர்ந்து கொண்டு போகும்போது, அதன் விளைவான தர்மம், ராஜஸ—தாமஸ குணங்களை நாசம் செய்துவிடும். இவ்விரண்டு குணங்களும் அழிந்து போனதும், இவற்றின் ஆணிவேரான அதர்மமும் விரைவில் அழிந்து போகிறது. (3)

சாஸ்திரம், தண்ணீர், சந்ததி, நாடு, காலம், கர்மம், பிறப்பு, தியானம், மந்திரம், ஸம்ஸ்காரம் (வினைப்பதிவு) என்ற இவை பத்தும், குணங்கள் அமைவதற்குக் காரணங்கள் (என்று கூறப்படுகிறது). (4)

(மூன்று குணங்களின் வேறுபாட்டை எவ்வாறு அடையாளம் காண்பது? என்றால்,) எவையெவைகளைப் பற்றிச் சான்றோர்கள் புகழ்ந்து பேசுகிறார்களோ, அவைகள் சாத்விகம் என்றும், எவைகளைப் புறக்கணிக்கிறார்களோ, அவைகள் ‘ராஜஸம்’ என்றும், எவைகளை இழிந்துரைக்கிறார்களோ, அவைகள் ‘தாமஸம்’ என்றும் அறியத்தக்கன. (5)

சத்துவகுண வளர்ச்சிக்காக, மனிதன் சாத்விகமானவற்றிலேயே கருத்தைச் செலுத்த வேண்டும். அவ்வாறு செய்வதால், அறத்தின்பால் நாட்டமும், அதன் தொடர்ச்சியாக உள்ளத்தில் இருந்த ஐயப்பாடுகள் நீங்கி, ஆத்மஸ்வரூப தரிசனமாகிய மெய்ஞ்ஞானமும் ஏற்படும். (6)

மூங்கில் காட்டில் மூங்கில் மரங்களின் உரசலால் உண்டாகும் நெருப்பு, அந்தக் காட்டையே எரித்துவிட்டுப் பின் தானும் அடங்கிவிடுகிறது. அதுபோல, குணங்களின் கலவையில் தோன்றியுள்ள இந்த உடல், (தத்துவ விசாரம் என்ற மத்தைக் கொண்டு கடையப்பட்டதும்) ஞானாக்கினியால் எரிக்கப்பட்டு, முற்றிலுமாக (காரண ஸ்வரூபம், குணங்கள் முதலிய எதுவுமே இல்லாமல்) அழிந்து போகிறது. (7)

உத்தவர் கேட்கிறார்—— (பகவானே!) ‘புலனுகர் பொருட்களையெல்லாம் ஆபத்துக்கு இருப்பிடம்’ என்பதை, அநேகமாக எல்லா மனிதர்களும் அறிந்திருக்கிறார்கள். என்றாலும், நாய்—கழுதை—ஆட்டைப் போல, துன்பத்தைத் தாங்கிக் கொண்டு, புலன்கள் வழியான இன்பத்தை அடைவதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்கள். இதற்குக் காரணம் என்ன? (8)

பகவான் கூறுகிறார்—— அஞ்ஞானியினுடைய மனத்தில், ‘நான், எனது’ என்ற தவறான பற்றுதல் ஏற்பட்டுவிடுவதுதான் இதற்குக் காரணம். சாத்விக அகங்காரத்திலிருந்துதான் மனம் தோன்றியது. அதனால், அது சத்துவகுண மயமானது. ஆனால், ‘நான், எனது’ என்ற பற்றுதலால், ரஜோகுணம் மெல்லத் தோன்றி, மனத்தில் முழுவதுமாகப் பரவிக் கலக்கத்தை உண்டாக்கி விடுகிறது. (9)

மனதில் ரஜோகுணம் நிரம்பியதும், அதில் சங்கல்ப—விகல்பங்கள் (வெவ்வேறான எண்ணங்கள்) தோன்றத் தொடங்குகின்றன. குணங்களைப் பற்றியே எப்போதும் நினைத்துக் கொண்டிருப்பதால் விருப்பங்கள் தோன்றுகின்றன. இந்தத் தீய நினைவு தாங்க முடியாத அளவுக்குப் பெருகிவிடுகிறது. (காம சிந்தனைகளிலிருந்து விடுதலை பெறுவது என்பது இயலாததாகி விடுகிறது.) (10)

காமவசப்பட்ட மனிதன், புலன்களைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக் கொள்ள முடியாமல், அநேகவிதமான காரியங்களில் ஈடுபடுகிறான். ரஜோகுணத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அஞ்ஞானி, தன் விருப்பங்களை அடைவதற்காகப் பற்பல கர்மங்களைச் செய்கிறான். அவற்றின் விளைவு துன்பம்தான் என்பதை அறிந்திருந்தாலும், கர்மாக்களை விடாமல் செய்கிறான். (11)

மெய்யறிவாளர்களும்கூடச் சிற்சில சமயங்களில், ரஜோகுண—தமோகுணங்களால் புத்தி தடுமாறுகிறார்கள். ‘கர்மாக்களின் விளைவு துக்கமே’ என்பதைத் தெரிந்து கொள்கிறார்கள். உடனே, அவர்கள் பெருமுயற்சி செய்து மனதைத் திருப்பி விடுகிறார்கள். ஆகவே, அவர்கள் கர்மாக்களில் பற்றுதல் கொள்ள மாட்டார்கள். (12)

தன்னுடைய ஆன்மிக மேம்பாட்டில் கருத்துடைய மனிதன், சோர்வில்லாத பயிற்சியினால் மெல்ல மெல்ல மனதை என்னிடம் செலுத்த வேண்டும். பயிற்சியில், அலுப்புக் கொள்ளாமல் தொடர்ந்து செய்து, ஆசனத்தையும் மூச்சையும் தன்வசப்படுத்த வேண்டும். (நீண்ட நேரம் ஒரே ஆசனத்தில் அமர்ந்திருத்தல், நீண்ட நேரப் பிராணாயாமம் ஆகியவற்றைப் பயில வேண்டும்.) (13)

மனத்தை எல்லா விஷயங்களிலிருந்தும் மீட்டு, என்னிடத்திலேயே முழுமையாக ஈடுபடுத்த வேண்டும். இந்த யோகத்தை, என் சீடர்களான ஸநகர் முதலியோர் உபதேசித்திருக்கிறார்கள். (14)

உத்தவர் கேட்கிறார்—— கேசவரே! தாங்கள் இந்த யோகத்தை ஸநகர் முதலியோர்க்கு எப்போது எவ்விதம் உபதேசித்தீர்கள்? (தங்களிடமிருந்து பெற்ற உபதேசத்தைத்தானே அவர்கள் பிரசாரம் செய்தார்கள்?) அதன் முழு விவரங்களையும் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். (15)

பகவான் கூறுகிறார்—— ஹிரண்யகர்ப(பிரும்மாவி)னுடைய மனத்திலிருந்து தோன்றிய மைந்தர்களான ஸநகர், ஸநந்தனர், ஸநாதனர், ஸநத்குமாரர் ஆகிய நால்வரும், ஒரு முறை, தங்கள் தந்தையாரிடம் யோகத்தின் சூட்சுமம் மற்றும் எல்லை பற்றி இவ்வாறு கேட்டார்கள். (16)

ஸநகாதியர் கேட்கிறார்கள்—— தந்தையே! இயல்பாகவே சித்தமானது புலனுகர் பொருட்களில் பற்று கொண்டு, அவைகளில் ஈடுபடுகிறது. அது, அவைகளைப் பற்றி மீண்டும் மீண்டும் சிந்தனை செய்கிறது. அத்துடன் சம்சாரக் கடலைக் கடந்து செல்லவும் விரும்புகிறது. அதற்காக (சம்சாரக் கடலைக் கடப்பதற்காக) இயல்பான பொருட்பற்றைக் கடந்து செல்லும் வழி யாது? (17)

பகவான் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு, தேவர்களுக்கெல்லாம் மேலான தேவரும், தான்தோன்றியும், எல்லாப் பிராணிகளையும் உண்டாக்கியவருமான பிரும்மதேவனை ஸநகாதி முனிவர்கள் கேட்டார்கள். ஆனால், கர்மாக்களிலேயே மனம் தோய்ந்திருந்த பிரும்மதேவனால் அந்தக் கேள்வியின் உட்கருத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமற்போனதால், அவரால் பதில் ஏதும் கூற முடியவில்லை. (18)

அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் கூற விருப்பம் கொண்ட அவர், என்னைத் தியானித்தார். நான் ஹம்ஸ வடிவம் கொண்டு அவரிடம் சென்றேன். (19)

அங்கே என்னைப் பார்த்தவுடன் ஸநகர் முதலிய முனிவர்கள், பிரும்மாவை முன்னிட்டுக் கொண்டு என்னிடம் வந்து, திருவடிகளில் பணிந்து, ‘தாங்கள் யார்?’ என்று கேட்டார்கள். (20)

உத்தவரே! தத்துவத்தை அறிந்து கொள்ள விரும்பிய முனிவர்களால் அவ்வாறு கேட்கப்பட்டதும், நான் அவர்களுக்குக் கூறியதைக் கேளும். (21)

சான்றோர்களே! உங்களுடைய இந்தக் கேள்வி, ஆத்மாவைப் பற்றியதாக இருந்தால், ஆத்மா என்பது ஒன்றே ஒன்றுதானே? ஆத்மாக்கள் பல என்றால்தான், இந்தக் கேள்வி பொருத்தமாகும்? ஆத்மாவைத் தவிர வேறு ஒரு பொருள் இருந்தால்தானே, நான் அதன் ஆதாரத்தில் பதில் சொல்ல முடியும்? (22)

எல்லாப் பிராணிகளின் சரீரத்திலும் பஞ்சபூதங்கள் இருக்கின்றன என்பதால், அவை ஒன்றுக்கொன்று சமமானவையே. எனவே, ‘தாங்கள் யார்?’ என்ற கேள்வி வெற்றுக் சொற்களே தவிர, பொருள் பொதிந்தது அன்று. (23)

மனம், சொல், பார்வை மற்றும் பிற பொறிகளாலும் எவையெவை பார்க்கப்படுகின்றனவோ, கேட்கப்படுகின்றனவோ, சிந்திக்கப்படுகின்றனவோ, அவையெல்லாம் ‘நானேதான்! என்னைத் தவிர வேறு எதுவுமில்லை’ என்பதை உறுதியாகத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். (24)

மைந்தர்களே! சித்தம், குணங்களில் (புலனுகர் பொருட்களில்) பிரவேசிக்கிறது. (குணங்களைப் பற்றி எப்போதும் நினைத்துக் கொண்டிருப்பதால்) குணம், சித்தத்தில் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கிறது. எனவே, குணமயம், சித்தமயம் ஆகிய இரு உடல்களும் ஜீவனுக்கு உரியவை. (25)

அடிக்கடி பொறிகள் வழியே பொருட்களை நுகர்வதால், மனம்—புலன்கள் பொருட்களில் ஆழமாக ஈடுபட்டுவிடுகிறது. சித்தத்தின் சங்கல்ப—விகல்பத்தால்தான் பொருட்கள் தோன்றுகின்றன. எனவே, ஜீவன் பரமாத்ம ஸ்வரூபியானதால், மனம் அலைந்து திரிவதையும் பொருட்பற்றையும் துறந்துவிட வேண்டும். (26)

விழிப்பு, கனவு, உறக்கம் ஆகிய மூன்றும் புத்தியினுடைய செயல்களே. ஜீவன் என்பது இம்மூன்று நிலைகளுக்கும் வேறானது. ஜீவன், இவைகளுக்குச் சாட்சியாக மட்டுமே இருக்கிறது என்று முடிவாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. (27)

சங்கல்ப—விகல்பங்களால் மனம்தான் எல்லாவிதச் செயல்களையும் செய்வித்து, ஆத்மாவை மூன்று குணங்களிலும் (சாத்விகம்—ராஜஸம்—தாமஸம்) சிக்க வைக்கிறது. ஆதலால், நான்காவது நிலையில் (நான் பரமாத்ம ஸ்வரூபம் என்ற நிலையில்) உறுதியாக நின்று, பொருட்பற்று, மனம் ஆகிய இரண்டையும் விலக்கிவிட வேண்டும். (28)

‘நான், எனது’ என்ற எண்ணங்கள்தாம், உண்மைக்குப் புறம்பாக ஆத்மாவைக் கட்டிப் போடுகின்றன. எனவே, ஞானி உலகப் பற்றுக்களை ஒழித்து, நான்காவது நிலையான ‘நான் பரமாத்ம வடிவினன்’ என்பதில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும். (29)

‘பொருட்கள் பலப்பல’ என்ற மனப்பிரமையை ஆன்மவிசாரத்தின் வாயிலாக நீக்காத வரையில், ஜீவன் விழித்துக் கொண்டிருந்தாலும், அஞ்ஞான உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருப்பவனாகவே கருதப்படுவான். (ஆனால், உலக வாழ்க்கை நடைபெறுகிறதே? என்றால்) கனவு நிலையில்கூட விழிப்பு உண்டல்லவா! (30)

ஆத்மாவைத் தவிர வேறு எதுவுமே இல்லை. எனவே, (பற்பல பொருட்கள் இருப்பதால் உண்டாகும்) வேற்றுமைகளும் இல்லை. ஜீவனுடைய போக்கு, அதற்குக் காரணங்கள் ஆகிய எல்லாமே பொய்யானவை — கனவில் காணப்படும் காட்சிகளைப்போல. (31)

வெளியேயுள்ள புலன்நுகர் பொருட்கள் எல்லாம் நொடிதோறும் மாறும் இயல்புடையன. எவனொருவன் விழிப்பு நிலையில், தன் பொறிகளின் வாயிலாகப் பொருட்களைத் துய்க்கிறானோ, அவன் கனவு நிலையிலும் அவைகளை அனுபவிக்கிறான். ஆழ்ந்த உறக்க நிலையில், அவைகளை உள்ளுக்கு இழுத்துக் கொள்கிறான். இவ்விதம் மூன்று நிலைகளிலும் சாட்சியாக இருக்கும் ஜீவாத்மா ஒன்றேதான். ஜீவன், மூன்று நிலைகளையும் அறிந்தவன்; முக்குணங்களின் செயல்பாடுகளையும் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவன். (32)

இவ்வாறு விசாரம் செய்து, ‘மனதின் மூன்று அவஸ்தைகளும், குணங்கள் மூலமாக என்னுடைய மாயையால் ஜீவனிடம் கல்பிக்கப்படுகின்றன’ என்பதை நிச்சயமாக உணர்ந்து, அனுமானம், சான்றோர்கள் கூற்று மற்றும் கூர்மையான கத்தி போன்ற ஞானத்தாலும், எல்லா ஸம்சயங்களுக்கும் ஆதாரமான அகங்காரத்தை வெட்டித் தள்ளிவிட்டு, இதயத்தில் விளங்கும் பரமாத்மாவை வழிபட வேண்டும். (33)

இவ்வுலகம் மனதால் தோற்றுவிக்கப்பட்டது; சத்தியம் போல் காணப்பட்டாலும் இல்லாததற்கு ஒப்பானது; சுழலும் நெருப்பு வளையம் போல் மிகவும் சஞ்சலமானது. அறிபவன், அறியப்படும் பொருள் என்ற பேதமில்லாத ஞானஸ்வரூபியான ஆத்மாதான் பலப்பலவாகத் தோற்றமளிக்கிறது. இந்த மனிதச் சரீரம் மூன்று வகையான குணங்களின் காரியம்; கனவுபோல் மாயையின் லீலை; அஞ்ஞானத்தால் கல்பிக்கப்பட்டது. (34)

ஆகவே, பார்வையைத் திருப்பி, வேட்கைகளிலிருந்து விடுபட்டு, புலன்களை அடக்கி, மௌனமாக ஆத்மானந்த சுகத்தில் மூழ்க வேண்டும். சிற்சில சமயங்களில், உடல் தேவைகளுக்காக, உலக சம்பந்தம் ஏற்பட்டாலும், இது ஒரு தனி வஸ்து அல்ல என்று முன்னரே ஒதுக்கப்பட்டது. அதனால், (அவ்வப்போது ஏற்படும் உலக சம்பந்தத்தால்) மீண்டும் மனதை மயக்கும் மோதலுக்கு அடிபணிந்துவிடக் கூடாது. (35)

மது அருந்தி மதி இழந்தவன், தன் உடம்பில் ஆடை இருக்கிறதா, இல்லையா? என்பதை அறியமாட்டான். அதுபோல, சித்த புருஷர்கள் எந்தச் சரீரத்தைக் கொண்டு ஆத்மாவை அறிந்தார்களோ, அந்தச் சரீரம், பிராரப்த கர்மவினைப்படி நிற்கிறதா, உட்கார்ந்திருக்கிறதா? அல்லது தெய்வ வசமாக உடலில் உடை இருக்கிறதா, இல்லையா? என்று, அழியும் தன்மையுடைய இந்த உடலைப் பற்றிக் கவலைப்பட மாட்டார்கள். (ஒருவன், தன் புத்தியை இழந்து, அதனால் உடலைப் பற்றிய சிந்தனையில்லாமல் இருக்கிறான். மற்றவர், முழுமையான ஞானம் பெற்று ஆத்மதரிசனம் பெற்றுவிட்டதால், உடலைப் பற்றிய சிந்தனையில்லாமல் இருக்கிறார். வடதுருவம்—தென்துருவம் போன்று இருக்கிறார்கள்.) (36)

தேகம் கர்மாதீனமாக ஏற்பட்டது. தன்னை உண்டுபண்ணிய கர்மவேகம் எதுவரையில் இருக்குமோ, அந்தக் காலம் வரை பிராணனுடன் இருந்து கொண்டிருக்கும். அது, கனவு போன்றது. ஆத்மசாட்சாத்காரம் பெற்ற ஞானி, ஸமாதி நிலை வரையில் யோகத்தில் முன்னேறியுள்ளவர் — இவர்கள் பிரபஞ்சத்தில் இருக்கும் தம் சரீரத்தில் அபிமானம் வைக்க மாட்டார்கள். கனவில் காணப்படும் வஸ்துக்கள் போல, ‘இதுவும் பொய்யானது’ என்ற (ஞானத்தை) உண்மையை அவர்கள் உணர்ந்து விட்டார்கள். (37)

ஸநகாதி முனிவர்களே! ஸாங்க்யம், யோகம் ஆகியவற்றின் ஆழ்பொருளை, நான் உங்களுக்கு இப்போது கூறினேன். உங்களுக்குத் தத்துவஞானத்தை உபதேசிக்க வேண்டும் என்னும் விருப்பத்தால், பகவானான நானே இங்கு வந்திருக்கிறேன் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். (38)

பிராமணோத்தமர்களே! ஆத்மா—அனாத்மா விசார விவேகமான ஸாங்க்யத்திற்கும், அஷ்டாங்க யோகத்திற்கும், சத்தியம், ரிதம் (தர்மசிந்தனை), பிரபாவம், செழுமை, புகழ், தமம் (புலனடக்கம்) — இவை எல்லாவற்றுக்கும் நான்தான் ஆதாரமாக இருக்கிறேன். (39)

நான் குணங்களற்றவன்; எவரையும் சார்ந்திராதவன்; ஆனாலும் எல்லோரிடமும் சமமாக இருப்பது, ஒட்டுதலில்லாமல் இருப்பது என்ற குணங்கள் என்னிடம் இருக்கின்றன. இவைகள் சத்துவம் முதலிய குணங்களின் பரிணாமங்கள் அல்ல; என்னிடம் நித்தியமாக அமைந்திருப்பவை. நான் எல்லாப் பிராணிகளின் நலனை விரும்புகிறவன்; நண்பன்; மிகவும் பிரியமானவன்; ஏன், அவைகளின் ஆத்மாவே நான்தான்! (40)

உத்தவரே! இவ்வாறு உபதேசித்து, ஸநகர் முதலான முனிவர்களின் சந்தேகங்களைப் போக்கினேன். அவர்கள் மிகவும் பக்தியோடு என்னை வழிபட்டு, என் மகிமைகளைக் கூறித் தோத்தரித்தார்கள். (41)

மாமுனிவர்களால் வணங்கித் துதிக்கப்பட்ட நான், பிரும்மதேவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, என்னுடைய இருப்பிடத்திற்குச் சென்றேன். (42)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதிநான்காவது அத்தியாயம் — பக்தியோகத்தின் சிறப்பு மற்றும் தியான விதிமுறைகள்

உத்தவர் கேட்கிறார்—— கண்ணா! வேதத்தை நன்றாகக் கற்றுணர்ந்தவர்கள், ஆன்மிக மேம்பாட்டிற்காக (மோட்சத்தை அடைவதற்காக)ப் பல வழிகளைக் கூறுகிறார்கள். அந்த வழிகள் எல்லாமே முக்கியமானவையா? அல்லது ஏதேனும் ஒரு வழி மட்டுமே முக்கியமானதா? (1)

ஐயனே! பக்தியோகம் வேறு எதையும் சார்ந்திராதது என்றும், சுதந்திரமானது என்றும் தாங்கள் கூறினீர்கள். பக்தியோகத்தின் மூலம் எல்லாவிதப் பற்றுகளும் மறைந்து போகின்றன. அதனால், மனம் தங்களிடமே ஈடுபட்டு, அவ்விதமே ஆகிவிடுகிறது (என்றும் சொன்னீர்கள்). (2)

பகவான் கூறுகிறார்—— நீண்ட நெடுங்காலம் ஆனபடியால், ‘மறைஞானம்’ பிரளய காலத்தில் அழிந்தாற்போல் ஆகிவிட்டது. மீண்டும் சிருஷ்டி தொழில் துவக்கப்பட்டபோது, பாகவத தர்மத்தை உள்ளுறையாகக் கொண்ட வேதம் என்னால் பிரும்மனுக்குக் கூறப்பட்டது. (3)

அது (மறைஞானம்), மூத்த புதல்வன் மனுவுக்குப் பிரும்மாவினால் கூறப்பட்டது. பின்னர், ஏழு பிரும்மரிஷிகள் அதனை அறிந்து கொண்டார்கள். (4)

அந்த மகரிஷிகளுடைய புதல்வர்களான தேவர்கள், தானவர்கள், குஹ்யகர்கள், மனிதர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், சாரணர்கள், கிந்தேவர்கள் (உடல் தளர்ச்சி, வியர்வை இல்லாததால், ‘தேவர்களோ இவர்கள்?’ என்று ஐயுறத்தக்க நிலையில் உள்ள மனிதர்கள்), கின்னரர்கள், நாகர்கள், அரக்கர்கள், கிம்புருஷர்கள் ஆகிய சாத்விக—ராஜஸ—தாமஸ குணங்களால் உண்டானவர்கள், வேதத்தைப் பிரும்மரிஷிகளிடமிருந்து பெற்றுக் கொண்டார்கள். (5—6)

அவரவர்களுடைய இயல்பு, அறிவு ஆகியவற்றின் வேறுபாடுகள் காரணமாக, பற்பல கொள்கைகள் தோன்றின. அவரவர்களுடைய இயல்புக்கு ஏற்றவாறு அழகான யுக்தி வாதங்கள் பெருகத் தொடங்கின. (7)

இவ்வாறு, இயல்புகளின் வேறுபாட்டினால் புத்தி வேறுபாடும் ஏற்படுகிறது. சிலர் பரம்பரையாக, அந்த வேறுபாடுகளை ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். மற்றும் சிலர், (வேதத்திற்கு முற்றிலும் எதிரான) பாஷண்ட மதத்தைப் பின்பற்றுகிறார்கள். (8)

உத்தவரே! அவர்கள் எல்லோருடைய மனமும் என்னுடைய மாயையினால் மயங்கி, எந்தக் கர்மாவில் மனம் மிகவும் பற்றுக் கொள்கிறதோ, அதனையே மோட்ச சாதனமாகக் கூறத் தொடங்கினார்கள். (9)

(மீமாம்ச மார்க்கத்தைப் பின்பற்றும்) சிலர் (நித்திய, நைமித்திக) கர்மாக்களையே, ‘மோட்ச சாதனம்’ என்கிறார்கள். மற்றும் சிலர் புகழ்தான் ஆன்ம விடுதலைக்கு உரிய வழி என்கிறார்கள். மற்றவர்கள் காமம், சத்தியம், புலனடக்கம் முதலியன மோட்சத்தைக் கொடுக்கும் என்கிறார்கள். மற்றும் சிலர் தன்னலத்தையும் ஐசுவரியத்தையும் (ஏராளமான போக சாதனங்களையும்) தியாகம் செய்வதே மோட்ச சாதனம் என்கிறார்கள். (10)

கர்மயோகிகளான மற்றும் சிலர், வேள்வி, தானம், விரதம், நியமம், யமம் எனப்படும் நெறிகள் ஆகியவையே ஆன்மலாபத்திற்குக் காரணம் என்று சொல்கிறார்கள். இவர்களால் சொல்லப்பட்ட கர்மாக்களுக்கு உரிய மேலுலகங்கள் கிடைக்கவே கிடைக்கும். ஆனால், இந்த உலக சுகங்களுக்கு ஆரம்பமும் முடிவும் உண்டு. அங்கே கிடைக்கும் ஆனந்தமும் மிகவும் அற்பமானது; ஆனந்தானுபவத்திற்குப் பின் துயரம் ஏற்படுகிறது; அஞ்ஞானம் சூழ்ந்து கொள்கிறது; துன்பத்தில் சிக்கித் தடுமாறுகிறார்கள். (11)

சான்றோரே! என்னிடத்தில் மனதைச் செலுத்தி, வேறு எதிலும் நாட்டம் கொள்ளாமல் ஆத்மாவான என்னிடமே ரமித்துக் கொண்டிருப்பவர் அடையும் பேரானந்தத்தைப் புலனுகர் போகங்களில் ஈடுபட்டுள்ளவன் அனுபவிக்க முடியுமோ? (12)

எந்த விருப்பமும் இல்லாதவன், பொறிகளை அடக்கியவன், சாந்தமும் சமபுத்தியும் வாய்க்கப் பெற்றவன், என்னிடத்திலேயே மனதை நிலைநிறுத்தி நிறைவோடு இருப்பவன் எவனோ, அவனுக்கு எல்லாத் திசைகளும் (எல்லா நாடுகளும்) சுகமாகவே இருக்கும். (13)

(என்னிடத்தில் சித்தத்தைச் செலுத்தியிருப்பவன்) பிரும்ம பதவியையோ, இந்திரனுடைய சுவர்க்கலோக ஆட்சியையோ, எல்லா பூமண்டலங்களுக்கும் பேரரசனாக இருப்பதையோ, ரஸாதலம் முதலான கீழ் உலகங்களுக்குத் தலைவனாக இருப்பதையோ, யோக சித்திகளையோ, ஏன் மோட்சத்தையும்கூட விரும்ப மாட்டான். (என் பக்தன்) என்னைத் தவிர வேறு எதனையும் விரும்ப மாட்டான். (ஏனெனில், அவன் முற்றிலுமாக என்னையே சரண் அடைந்திருக்கிறான்.) (14)

உத்தவரே! உங்களிடம் நான் எவ்வளவு அன்பு வைத்திருக்கிறேனோ, அவ்வளவு அன்பு பிரும்மா, பரமேசுவரன், ஸங்கர்ஷணன், லக்ஷ்மிதேவி, ஏன், என் ஆத்மாவிடத்திலும் வைக்கவில்லை. (15)

எவன் புலனுகர் பொருட்களை விரும்பாதவனோ, உலகப் பற்றையொழித்து மன அமைதி பெற்றவனோ, எந்தப் பிராணியிடத்திலும் பகை இல்லாதவனோ, ‘எல்லாப் பிராணிகளும் வாசுதேவன் வடிவமே’ என்று சமமாகப் பார்க்கிறானோ, அப்படிப்பட்ட மகாத்மாவினுடைய பாததூளிகளால், என்னுள்ளே விளங்கும் அண்டங்கள் அனைத்தும் புனிதமடைய வேண்டும் என்ற கருத்தோடு, எப்போதும் அவரைப் பின்தொடர்ந்து செல்கிறேன். (16)

வேறு எந்தப் பொருளிடத்திலும் விருப்பமற்றவர்களும், என்னிடமே நிலைபெற்ற மனதை உடையவர்களும், மன அமைதி பெற்றவர்களும், எல்லா உயிர்ப் பிராணிகளிடத்திலும் அன்பு கொண்டவர்களும், காமங்களால் மாசுபடுத்தப்படாத புத்தியுடையவர்களுமான என் பக்தர்கள், அனுபவிக்கும் பரமானந்த சுகத்தை வேறு எங்கும் அறிய மாட்டார்கள்! (17)

பொறிகளை வெற்றி கொள்ள முடியாமல் என்னுடைய பக்தன், புலனுகர் பொருட்களில் ஈடுபட்டாலும், அவன் அதிலேயே ஆழ்ந்து போய்விடுவதில்லை. என்னிடம் உள்ள பக்தியினால் அவனுடைய போக இச்சை விலகிப் போய்விடுகிறது. (18)

உத்தவரே! மிகப்பெரிய அளவில் எரியும் அக்னி, விறகுக் கட்டைகளைச் சாம்பலாக்கி விடுவதைப் போல, என்னிடம் கொண்டுள்ள பக்தி, பாவக் குவியல்களை முற்றிலுமாகப் பொசுக்கிவிடுகிறது. (19)

உத்தவரே! யோகம், ஸாங்க்யம், தர்மானுஷ்டானம், வேதாத்யயனம், தவம், தியாகம் ஆகியனவெல்லாம், என்னிடத்தில் பக்தி செலுத்துவதால் கிடைக்கும் சௌக்கியத்தைக் கொடுக்கக் கூடியனவல்ல. (20)

நம்பிக்கையோடு கூடிய பக்தியினால் மட்டும் என்னை அடைய முடியும். நான், சான்றோர்களுக்குப் பிரியமானவன். அவர்களின் ஆத்மாவாக இருப்பவன். பிறப்பினால் சண்டாளனாக இருப்பவனும், என்னிடத்தில் செலுத்தப்படும் உறுதியான பக்தியினால் புனிதமடைகிறான். (21)

சத்தியம்—தயையோடு கூடிய தர்மானுஷ்டானம், தவத்துடன் கூடிய நற்கல்வி — இவை உடையவனாக இருந்தாலும், என்னிடம் பக்தியற்றவனாக இருந்தால், மேற்சொன்ன தர்மமும் நற்கல்வியும், அவனை நன்றாகப் பரிசுத்தப்படுத்துவதில்லை. (22)

பக்தி உடையவனாக இருந்தாலும், (உணர்ச்சிப் பெருக்கினால்) உடலில் புல்லரிப்பு, மனம் உருகுதல், ஆனந்தக் கண்ணீர்ப் பெருக்கு ஆகியன ஏற்படாத வரையில், அவனுடைய அந்தக்கரணம் முழுமையான தூய்மையை அடைவதில்லை. (23)

(நிறைவான பக்தி ஏற்பட்டு விட்டவனுடைய) சொல்லில் தடுமாற்றம் ஏற்படுகிறது; மனம் நீராக உருகுகிறது; சில சமயங்களில் அழுகிறான்; சில வேளைகளில் சிரிக்கிறான்; வெட்கத்தை விட்டு உரத்தக் குரலில் பாடுகிறான். ஆடுகிற என்னுடைய பக்தன் உலகத்தையே புனிதப்படுத்துகிறான். (24)

நெருப்பில் உருக்கப்பட்ட தங்கம், அழுக்கு நீங்கி, தன் இயல்பான (மாசு, மருவற்ற) உருவத்தை அடைகிறது. அதுபோல பக்தன், என்னிடம் பக்தி செலுத்துதல் என்ற பக்தியோகத்தால் கர்மவாஸனையிலிருந்து நீங்கி, தன் இயல்பு வடிவான என்னை (பரமாத்மாவை) அடைகிறான். (25)

விசேஷமான சக்தி வாய்ந்த மையைக் கண்களில் தீட்டிக் கொண்டால் கண்களிலிருந்து மாசுகள் நீங்கி விடுகின்றன. பின்னர், மிக நுட்பமான பொருள்கூடப் பார்வையில் படுகிறது. அதுபோல, என்னுடைய புண்ணிய கதைகளைக் கேட்பதாலும் சொல்வதாலும் சித்தத்தின் மாசுகள் நீங்கி, நுண்மையான ஆத்மாவையும் அடையப் பெறுகிறான். (26)

பொறிநுகர் பொருட்களையே நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் மனம், போகப் பொருட்களில் சிக்கிக் கொள்கிறது. அதுபோல, என்னையே சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பவனுடைய சித்தம், என்னிலேயே லயமடைகிறது. (27)

விருப்பங்கள் நிறைவேறுவது போல் கனவில் காணப்பட்டால், அது மெய்யன்று (என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்த விஷயம்தானே). ஆகவே, பொய்யான வஸ்துக்களைப் பற்றிச் சிந்திப்பதை நிறுத்திவிட்டு, (மெய்ப்பொருளான) என்னைப் பற்றியே சிந்தித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். மனதை என்னிடத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். (28)

ஆத்ம சாதனை செய்கிறவன், பெண்களையும், பெண்ணாசை கொண்டவர்களின் உறவையும் விலக்கிவிட வேண்டும். ஏனென்றால், இவ்விரண்டினால் எவ்வளவு துயரமும் பந்தமும் ஏற்படுமோ, அவ்வளவு மற்ற விஷயங்களால் ஏற்படுவதில்லை. எனவே, மக்கள் கூட்டம் இல்லாததும், அச்சம் கொண்டதுமான இடத்தில் அமர்ந்து என்னைத் தியானிக்க வேண்டும். (29—30)

உத்தவர் கேட்கிறார்—— தாமரைக் கண்ணனே! மோட்சத்தை அடைய விரும்புகிறவன், தங்களை எவ்விதமாகத் தியானம் செய்ய வேண்டும்? எந்த முறையில், எந்த வடிவத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்? என்பதைக் கூறி அருளுங்கள். (31)

பகவான் கூறுகிறார்—— அதிக உயரமில்லாததும், அதிகமாகத் தாழ்ந்ததும் இல்லாமல் சமமாக உள்ள ஆசனத்தில் அமர்ந்து, வளைவில்லாமல் நேராக உடலை வைத்துக் கொண்டு, சௌக்கியமாக இருந்து, இரண்டு கைகளையும் மடியில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். கண்பார்வை மூக்கு நுனியில் நிலைபெற்றிருக்க வேண்டும். (32)

பின்னர், பூரக—கும்பக—ரேசகங்களாலும், ரேசக—கும்பக—பூரகங்களாலும் (இவ்விதமான பிராணாயாமங்களால்) சுவாசப் பாதையைச் சுத்தி செய்து கொள்ள வேண்டும். இந்தப் பிராணாயாமத்தை மெல்ல மெல்லப் பயிற்சி செய்து, பொறிகளை வெற்றி கொள்ள வேண்டும். (33)

இதயத்தில், தாமரைத் தண்டின் நூல் போல் நுட்பமானதும், (நீரொழுக்குப் போல்) தொடர்ந்து வருவதுமான ஓங்காரத்தைச் சிந்தித்து, பிராணன் மூலமாக அதை மேலே ஏற்றி, அதில் பெரிய மணியின் சப்தம் போன்ற நாதத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும். அந்த நாதத்தின் ஒலித்தொடர் அறுந்து போகாமல் இருக்க வேண்டும். (34)

இவ்விதமாக, ஓங்காரத்தோடு கூடிய பிராணாயாமத்தை, நாள்தோறும் மூன்று காலங்களில் பத்து முறை பயிற்சி செய்து வந்தால், ஒரு மாதத்திற்குள்ளாகவே அவன் சுவாசத்தை வெற்றி கொள்வான். (35)

சரீரத்திற்குள் இதயத்தாமரை மேலே தண்டும் கீழே மொட்டுமாக இருப்பதாகவும், அதன் எட்டு தளங்கள் மேல் நோக்கி மலர்ந்திருப்பதாகவும், நடுவில் ஒரு காய் இருப்பதாகவும் பாவித்துக் கொள்ள வேண்டும். (36)

அந்தக் காயில், சூரிய—சந்திர—அக்னிகள் ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக இருப்பதாகக் கருத வேண்டும். அக்னியின் நடுவில், தியான மங்களமான என்னுடைய இந்த வடிவத்தைச் சிந்திக்க வேண்டும். (37)

உரிய அளவுப்படி சமமாக அமைந்துள்ள எல்லா அவயவங்கள்; அசைக்க முடியாத அமைதி; அழகான முகம்; நீண்ட அழகிய நான்கு கைகள்; பேரழகு பொருந்திய கழுத்து; செவ்வையான கன்னங்கள்; மனங்கவர் புன்னகை; அளவாக அமைந்த இரு செவிகளிலும் மின்னலடிக்கும் மகர குண்டலங்கள்; பட்டாடை; மாரிக்கால மேக வர்ணம்; மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸமும் இலக்குமிதேவியும்; சங்கு—சக்கர—கதை—தாமரை—வனமாலைகளின் அலங்காரம்; பாதங்களில் சதங்கை; கழுத்தில் கௌஸ்துப மணியின் ஒளிவீச்சு; கிரீடம், கங்கணம், அரைஞாண், தோள்வளை முதலியனவற்றின் காட்சி; எல்லா அங்கங்களும் அழகோ அழகு; மனத்தைக் கொள்ளை கொள்வதும், பேரருளைப் பெருக்குவதுமான திருப்பார்வை; கண்களைக் கவரும் வாலிபப் பருவம் — இத்தகைய மனோகர வடிவத்தின் ஒவ்வொரு அங்கத்திலும் மனத்தைச் செலுத்தித் தியானிக்க வேண்டும். (38—41)

அறிவாளியான மனிதன், மனதின் மூலமாகப் புலன்களை நுகர்ச்சிப் பொருட்களிலிருந்து இழுத்து, புத்தி என்னும் சாரதியின் துணையுடன் மனதை என்மீது செலுத்த வேண்டும். (42)

முன்னர் கூறப்பட்ட வடிவத் தியானம் கைகூடியபின், தன்னுடைய மனதை இழுத்து ஓர் இடத்தில் நிலைநிறுத்தி, வேறு அங்கங்களைச் சிந்திக்காமல், மந்தகாசத்துடன் கூடிய என் முகத்திலேயே பார்வையைச் செலுத்த வேண்டும். (43)

தாமரையன்ன என் முகத்தில் சித்தம் நிலைபெற்றதும், அதை இழுத்து ஆகாயத்தில் செலுத்த வேண்டும். பின்னர், அதனையும் விட்டு என் மேல் நிலைநிறுத்தி, வேறு எதைப் பற்றியும் சிந்திக்காதிருக்க வேண்டும். (44)

இவ்விதமாக மனம் ஒன்றிப் போனவுடன், ஓர் ஒளியை இன்னோர் ஒளியுடன் சேர்த்தால் இரண்டும் ஒன்றிப் போய் விடுவதைப் போல, தன்னிடம் என்னையும், பரமாத்மாவான என்னிடம் தன்னையும் அனுபவிக்கிறான்! (என்னிடத்திலேயே ஒன்றிப் போய் விடுகிறான்.) (45)

இவ்விதமான தீவிரமான தியான யோகத்தால் என்னிடம் மனதைப் பிணைத்துக் கொள்ளும் யோகிக்கு, பொருள்—ஞானம்—சடங்குகள் பற்பல என்ற தவறான எண்ணம் குறைந்து கொண்டே போகிறது. (‘அனைத்தும் பரமாத்மாவின் வடிவமே’ என்ற தத்துவ ஞானம் ஏற்பட்டுவிடுகிறது.) அப்போதே, அவருக்கு மோட்சம் கிடைத்துவிடுகிறது! (46)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் பதிநான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினைந்தாவது அத்தியாயம் — பல்வகையான சித்திகளின் பெயர்களும் லட்சணங்களும்

பகவான் கூறுகிறார்—— ஒரு சாதகன், தன்னுடைய புலன்கள், பிராணன், மனம் ஆகியவற்றைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்து, தன் சித்தத்தை என்மேல் செலுத்தி, என்னையே தன் சித்தத்தில் நிலைநிறுத்தத் தொடங்கியவுடனே, அவனெதிரில் பலவகையான சித்திகள் (தனிப்பெரும் ஆற்றல்கள்) வந்து நிற்கின்றன. (1)

உத்தவர் கேட்கிறார்—— அச்சுதரே! எந்தத் தாரணையால் எந்தவிதமான சித்திகள் அடையப் பெறுகின்றன? சித்தி என்றால் என்ன? அவைகளின் எண்ணிக்கை எவ்வளவு? என்பதைத் தாங்கள் கூறவேண்டும். ஏனெனில், தாங்கள்தான் யோகிகளுக்கு (சாதகர்களுக்கு) சித்திகளை வழங்குபவர். (2)

பகவான் கூறுகிறார்—— தாரண யோகத்தில் முழுமையாக நிலைபெற்ற யோகிகள், சித்திகள் பதினெட்டு வகைப்படும் என்று கூறுகிறார்கள். அவைகளில் எட்டு, என்னையே முக்கியமாகக் கொண்டவைகள். மீதமுள்ள பத்து சித்திகள், சத்துவ குண வளர்ச்சியினாலும் அடையத்தக்கவை. (3)

அந்த எட்டில், அணிமா—மகிமா—லகிமா என்ற மூன்றும் சரீரத்தைச் சார்ந்தவை. தான் விரும்பியதை அடைவது என்ற சித்தி ‘பிராப்தி’ ஆகும். அது பொறிகளால் அடையப்படுவது. நேரில் பார்க்கப்பட்டவைகளும் கேட்கப்பட்டவைகளுமான விஷயங்களை அனுபவிக்கக்கூடிய ஆற்றல் ‘பிராகாம்யம்’ எனப்படும். மாயையையும், அதன் காரியங்களையும் தன் விருப்பப்படி ஆட்டி வைப்பது ‘ஈஶிதா’ என்று பெயர் பெறும். (4)

புலனுகர் பொருட்களில் பற்றில்லாமல் இருப்பது ‘வஶிதா’. தான் விரும்பியதன் எல்லை வரை சென்று அனுபவிப்பது எட்டாவது சித்தியாகும். நல்மனம் கொண்ட உத்தவரே! இந்த எட்டு சித்திகளும் என்னிடத்தில் இயற்கையாக அமைந்துள்ளன. (5)

இவைகளைத் தவிர வேறு பல சித்திகளும் இருக்கின்றன. பசி—தாகம் (மற்றும் காம—குரோத வேகம்) இல்லாமல் இருப்பது; வெகு தூரத்திலுள்ள பொருளைப் பார்ப்பது; சப்தங்களைக் கேட்பது; மனம் போல் வேகமாகச் செல்வது; விரும்பிய வடிவத்தை எடுத்துக் கொள்வது; பிறர் உடலில் பிரவேசிப்பது; தான் விரும்பும்போது மரணம் அடைவது; தேவமங்கையருடன் தேவர்கள் கூடி மகிழ்வதைப் பார்ப்பது; மனதில் சங்கல்பித்ததை அடைவது; தன்னுடைய ஆணையும் போக்கும் எந்தவிடத்திலும் தடைப்படாமலிருப்பது — என்று, பத்து சித்திகள். (6—7)

மூன்று காலங்களின் செய்திகளைத் தெரிந்து கொள்வது; (வெட்பம்—தட்பம், சுகம்—துக்கம், விருப்பு—வெறுப்பு போன்ற) இரட்டைகளிலிருந்து விடுபட்டு இருப்பது; மற்றவர்கள் மனத்தில் ஓடும் எண்ணத்தைத் தெரிந்து கொள்வது; அக்னி, சூரியன், தண்ணீர், விஷம் — இவைகளை ஸ்தம்பிக்கச் செய்வது; எவராலும் வெற்றி கொள்ளப்படாமலிருப்பது என்ற ஐந்து சித்திகள், யோகதாரணையால் உண்டாகக் கூடியவை. (8)

யோகதாரணையால் அடையப்படக்கூடிய சித்திகளின் பெயர்களையும் ஆற்றல்களையும் ஒருவாறு விளக்கினேன். இனி, எந்தத் தாரணையால், எந்த வகையான சித்தி, எவ்வாறு அடையப்படுகிறது? என்பதைக் கூறுகிறேன், கேள். (9)

(உத்தவரே!) ஐந்து மகாபூதங்களின் நுண்ணிய வடிவத்தை ‘தன்மாத்திரை’ என்கிறார்கள். அது, என் ஸ்வரூபமே. ஐந்து தன்மாத்திரைகளின் சூட்சுமத்தையே ஸ்வரூபமாகக் கொண்ட என்னிடம், தன் மனத்தைத் தாரணை செய்து (நிலைநிறுத்தி)த் தியானிப்பவருக்கு, ‘அணிமா’ என்ற சித்தி கிடைக்கிறது. (10)

‘மஹத்’ என்னும் தத்துவரூபமாக விளங்கும் என்னிடம், தன்னால் முடிந்த அளவுக்குத் தன் மனதை நிலைநிறுத்துபவனுக்கு ‘மஹிமா’ என்ற சித்தி கிடைக்கிறது. அதேபோல, ஐம்பெரும் பூதங்களின் தன்மாத்திரைகளில் மனதை நிலைநிறுத்தினாலும், மஹிமா என்ற சித்தியை அடையலாம். (11)

(வாயு முதலான நான்கு மூலப் பொருட்களினுள்ளும், பரமாணு வடிவத்தில் ஆகாயம் பரவியிருக்கிறது.) நான் பரமாணுவாக எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருக்கிறேன். அப்படிப்பட்ட என்னிடம் மனதைச் செலுத்தி, சாதனை புரியும் யோகி, கால பரமாணுவாகிய ‘லகிமா’ என்ற சித்தியை அடைகிறார். (12)

மனம் என்பது எல்லாப் புலன்களையும் ஆட்டிப் படைப்பது. ‘அஹம்’ என்ற தத்துவத்தின் சத்துவகுணவடிவின் விகாரத்தால் தோன்றுவது, மனம். என்னுடைய ஸ்வரூபமான அஹங்கார தத்துவத்தில் தன் மனதை நிலைநிறுத்தும் யோகி, புலன்களைத் தன் ஆளுகையின் கீழ் கொண்டு வருகிறார். இவருக்கு ‘பிராப்தி’ என்ற சித்தி கிடைக்கிறது. (13)

பிறப்பு என்பதே இல்லாத நானே ‘மஹத்’ என்னும் தத்துவம். மஹத் தத்துவமே ‘சூத்ராத்மா’ எனப்படுகிறது. அந்த சூத்ராத்மாவாக விளங்கும் என்னிடம் மனதை நிலைபெறச் செய்பவர், பிராகாம்யம் என்னும் தனி ஆற்றலைப் பெறுகிறார். பிரம்மாண்டம் முழுவதற்கும் தலைமைப் பதவியை அடைகிறார். (14)

எங்கும் வியாபித்திருப்பவன், நான்; முக்குணமயமான மாயைக்கு அதிபதி, நான்; பிரம்மாண்டத்தை அழிக்கும் சக்தியாக விளங்கும் காலனும் நானே; க்ஷேத்ரம், க்ஷேத்ரக்ஞன் (சரீரம், ஜீவாத்மா) ஆகிய இரண்டையும் தூண்டுபவனும் நான்தான். இப்படியாக, சர்வ வியாபகமான விஷ்ணு வடிவத்தில் மனதை லயிக்கச் செய்பவன், ‘ஈசித்வம்’ என்னும் சித்தியை அடைகிறான். (15)

பகவான் என்னும் சொல்லுக்குப் பொருளாக இருப்பவனும், (விராட், ஹிரண்யகர்பன், காரணம் என்ற மூன்று நிலைகளைக் கடந்து) நான்காவது நிலையிலுள்ள நாராயணனான என்னிடம் மனதைச் செலுத்தும் யோகி, என்னைச் சார்ந்தவர் ஆகிறார். அவருக்கு ‘வசித்வம்’ என்ற சித்தி கைகூடும். (16)

தூய மனதோடு கூடிய யோகி, நிர்குணப் பிரம்மமாக என்னைப் பார்த்து, என்னிடம் மனதை ஸ்திரப்படுத்தினால் மிக உயர்ந்த பேரானந்தத்தை அடைகிறார். அந்த நிலையில் விருப்பங்கள் முற்றுப் பெறுகின்றன. இதனையே ‘விருப்பங்களின் இறுதி எல்லை’ (காமாவஸாயிதா) என்ற சித்தியாகக் கூறுகிறார்கள்! (17)

சுவேத த்வீபத்திற்குத் தலைவனாகவும் தூயவனாகவும் தர்ம ஸ்வரூபியாகவும் உள்ள என்னிடம் சித்தத்தை நிலைநிறுத்துபவன், பசி, தாகம், சோகம், மோகம், முதுமை, மரணம் எனப்படும் ஆறு வகையான துன்பங்களிலிருந்தும் விடுபட்டுத் தூயவனாகிறான். (18)

நானே, அனைத்துப் பிராண ஸ்வரூபியான ஆகாசாத்மா. இந்த வடிவத்தில் என்னைக் கண்டு, மனதைச் செலுத்தி, அநாஹத ஒலியைத் தியானம் செய்பவன், ஆகாயத்திலுள்ள பிராணி வர்க்கங்களுடைய பலவகையான சப்தங்களைக் கேட்கும் சித்தியை அடைகிறான். (19)

தன் கண்களில் சூரியனையும், சூரியனில் கண்களையும் இணைத்து, மனதிற்குள்ளாக என்னைத் தியானம் செய்பவன், மிக நுட்பமான பார்வையைப் பெறுகிறான். உலகம் முழுவதையும் கண்ணால் பார்க்கும் சக்தியை அடைகிறான். (20)

மனம், சரீரம், அதை அனுசரித்திருக்கும் வாயுவுடன் சேர்ந்து, என்னைத் தியானிப்பவனுக்கு ‘மனோஜவம்’ என்ற சிறப்பாற்றல் கிடைக்கிறது. அதன்மூலம், அவன் விரும்பும் இடத்திற்கு, அவனுடைய சரீரம், அந்த விநாடியே சென்றடைகிறது. (21)

மனதை உபாதான காரணமாகக் கொண்டு, எந்தெந்த வடிவத்தை அடைய விரும்புகிறானோ, மனம் விரும்பும் அந்த உடலை அடைகிறான். இந்தத் தனி ஆற்றல், அவன் தன் சித்தத்தை என்னிடம் ஊன்றிவிட்டதால் கிடைக்கப் பெறுவதாகும். (22)

இன்னோர் உடலில் பிரவேசிக்க விரும்பும் யோகி, தான் அவ்வுடலில் இருப்பதாகச் சிந்திக்க வேண்டும். அவ்வாறு சிந்தித்தால், பிராணன் சூட்சும ரூபமாக, வெளியிலிருக்கும் வாயுவுடன் சேர்ந்து ஒரு மலரை விட்டு இன்னொரு மலருக்குத் தாவும் வண்டைப் போல, தன் சரீரத்தை விட்டுவிட்டு, பிறிதொரு தேகத்தில் பிரவேசிக்கிறான். (23)

தான் இஷ்டப்படும் காலத்தில் மரணமடைய விரும்புபவன், குதிகாலால் மலத்துவாரத்தை மூடி, பிராணனை, இருதயம்—மார்பு—கழுத்து—தலை என்ற வரிசைப்படி எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். பின்னர், பிரம்மரந்திரத்தின் வழியாக வெளியேற்றி, பிரம்மத்தில் லயிக்கச் செய்து, உடலைத் துறக்க வேண்டும். (24)

அவனுக்குத் தேவலோகம் முதலிய மேலுலகங்களுக்குச் சென்று விளையாட வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்தால், சத்துவ குணமுள்ள என் வடிவத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். அப்படிச் செய்தால், சத்துவ குணமுள்ள தேவமகளிர் விமானத்திலேறி, அவனிடம் வந்து சேருவார்கள். (அவனை, மேலுலகங்களுக்கு அழைத்துச் செல்வார்கள்.) (25)

சத்திய சங்கல்ப மூர்த்தியான என்னிடமே சித்தத்தை நிலைநிறுத்தி, என்னையே அண்டியிருக்கும் யோகியின் எண்ணங்கள் அனைத்தும் மெய்யாக நிறைவேறுகின்றன. அவருக்கு ‘சங்கல்ப சித்தி’ ஏற்படுகிறது. (26)

ஈசித்வம், வசித்வம் ஆகிய இரண்டு சித்திகளும் எனக்கு இயல்பானவை. ஆதலால், எவரும் என் ஆணையை மீற முடியாது. எல்லோரும் என் ஆதிக்கத்திற்குப் பணிந்து போகிறார்கள். இவ்விதமாக, என்னையே தியானித்து இருப்பவனுடைய ஆணைகளை யாரும் மீறிச் செல்ல மாட்டார்கள். (27)

மேலும், என்னிடம் அத்யந்த (எல்லையற்ற) பக்தி செலுத்தி, அதனால் மனத்தூய்மை அடைந்து தாரணையைத் தெரிந்து கொண்டவனுக்கு, பிறப்பு—இறப்பு போன்ற அறிவுக்குப் புலப்படாத விஷயங்கள் கூடத் தெளிவாகத் தெரியத் தொடங்குகின்றன; முக்காலத்திய விஷயங்களும் தெரிய வருகின்றன. (28)

நீரில் வாழும் பிராணிகளுடைய உடலுக்கு நீரினால் அழிவு ஏற்படாது. அதுபோலவே, என்னிடம் ஒன்றிப் போன சித்தத்தை உடையவருடைய உடல் யோகமயமாக ஆகிவிடுவதால், நெருப்பு, தண்ணீர் முதலியவற்றால் அழிவை அடையாது. (29)

ஸ்ரீவத்ஸமும், சங்கு—சக்கரம்—கதை—தாமரை முதலிய ஆயுதங்கள் கூடியதும், கொடி—குடை—விசிறி—ரேகைகளோடு கூடியதுமான என் அவதாரங்களைத் தியானிப்பவரை, எவராலும் ஜெயிக்க முடியாது. (30)

யோக தாரணையால் இவ்வாறு என்னை உபாசிக்கும் சாதகனுடைய எதிரில், முன்பு என்னால் விளக்கிக் கூறப்பட்ட சித்திகள் எல்லாம் முற்றிலுமாக வந்து நிற்கின்றன. (31)

தன்னுடைய பிராணன்—மனம்—புலன்களை வென்று மிகவும் சாந்தமாக இருப்பவனும், என்னிடமே மனதைத் தாரணை செய்திருப்பவனுமான சாதகனுக்கு எந்த சித்திதான் கிடைக்காது? (32)

ஆனால், பக்தியோகம், ஞானயோகம் போன்ற உயர்ந்த யோகங்களின் பயிற்சியில் ஈடுபட்டு, என்னிலேயே ஒன்றிப் போயிருப்பவர்களுக்கு, இந்த சித்திகள் எல்லாம் இடையூறுகள் என்று மேலோர்கள் சொல்கிறார்கள். ஏனென்றால், இவைகள் எல்லாம் பகவானை அடைவதைத் தாமதப்படுத்துகின்றன. (33)

பிறப்பு, தாவரம், தவம், மந்திரம் ஆகியவற்றால் எவ்வளவு சித்திகள் உண்டாகின்றனவோ, அவ்வளவும் யோகத்தினால் கிடைக்கின்றன. ஆனால், அவைகளால் யோகத்தின் பயனான பகவான் கிடைக்க மாட்டார். (34)

பிரம்மஞானிகள் கூறும் யோகம், ஸாங்க்யம், தர்மம் ஆகியவற்றிற்கும், எல்லா சித்திகளுக்கும் நானே காரணம். (என்னிடமிருந்தே சித்திகள் உண்டாகின்றன.) அவைகளுக்கு நானே உரிமையாளன்; தலைவன். (35)

எல்லாப் பிராணிகளுக்கும் உள்ளேயும் வெளியேயும் இருப்பவன் நான். எந்த வஸ்துவாலும் மறைக்கப்படாதவன். ஆகாயம் முதலிய பஞ்சபூதங்கள் எல்லாப் பிராணிகளிடமும் உள்ளும் புறமும் சூட்சுமமாக இருப்பதைப் போல, நானும் எங்கும் வியாபித்திருக்கிறேன். (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் பதினைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினாறாவது அத்தியாயம் — பகவானுடைய விபூதிகளின் வர்ணனை

உத்தவர் கேட்கிறார்—— (பகவானே!) தாங்கள்தான் பரப்பிரம்மம்; தொடக்கமும் முடிவும் அற்றவர்; எதனாலும் மறைக்கப்படாதவர். அனைத்து பிராணிகள் மற்றும் பொருட்களின் உற்பத்தி, இருப்பு, பாதுகாப்பது மற்றும் அழிவுக்குக் காரணம் தாங்கள்தான். (1)

தாங்கள் மேலான பிராணிகளிடத்தும் கீழான பிராணிகளிடத்தும் இருக்கின்றீர்கள். ஆனால், தங்கள் மனம்—புலன்களை வசப்படுத்தாதவர்களால் அறியப்பட முடியாதவர். பகவானே! உண்மையான தத்துவத்தை உணர்ந்த பிராமணர்கள், தங்களை உபாசிக்கிறார்கள். (2)

மாமுனிவர்கள், எந்தெந்த வடிவங்களில் தங்களிடம் பக்தி செலுத்தி, மோட்சம் கைவரப் பெற்றார்களோ, அதை எனக்குக் கூறுங்கள். (3)

எல்லாப் பிராணிகளுக்கும் உயிர் கொடுக்கும் வள்ளலே! அனைத்து ஜீவப் பிராணிகளிடத்தும் அந்தராத்மாவாக மறைந்து நிற்கிறீர்கள். தாங்கள் எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறீர்கள். ஆனால், தங்கள் மாயையால் மதிமயங்கிய மக்கள் தங்களைப் பார்ப்பதில்லை. (4)

எண்ணிப் பார்க்க முடியாத ஆற்றலும் செழுமையும் உடையவரே! மண்ணுலகம், விண்ணுலகம், பாதாளம், எண்திசைகள் ஆகியவற்றில் தங்கள் பேராற்றலும் மகிமையும் (விபூதிகள்) விளங்குகின்றவைகளை எனக்கு விளக்கமாகக் கூறுங்கள். புனிதத்தை மேலும் புனிதம் செய்யும் தங்கள் தாமரைத் திருவடிகளில் பணிகிறேன். (5)

பகவான் கூறுகிறார்—— கேள்வி கேட்பவர்களில் சிறந்தவரான உத்தவரே! (முன்னொரு சமயத்தில், குருக்ஷேத்திரத்தில்) எதிரிகளுடன் போர் செய்ய விரும்பிய அர்ஜுனன், இதே கேள்வியைக் கேட்டான். (6)

அரசுரிமைக்காக உறவினர்களைக் கொல்வது என்பது இழிவான செயல்; அதர்மமானதும்கூட. ஒரு பாமர மனிதனைப் போல, ‘நான் இவர்களைக் கொல்லப் போகிறேன்; இவர்கள் எல்லாம் கொல்லப்படப் போகிறார்கள்’ என்று எண்ணி, போரிலிருந்து விலக விரும்பினான். (7)

அப்போது பல யுக்திகளைக் கூறி, நான் அவனுக்குத் தெள்ளறிவு புகட்டினேன். போர்க்களத்தில் அவன் என்னைப் பார்த்து, தாங்கள் இப்போது கேட்ட கேள்வியையே கேட்டான். (8)

உத்தவரே! நான், எல்லாப் பிராணிகளின் ஆத்மா; நண்பன்; தலைவன். நான், அனைத்துப் பிராணிகளின் உற்பத்தி—இருப்பு—அழிவுக்குக் காரணன். (9)

நற்கதிகளில் நானே நற்கதி. பிறரைத் தன்வசப்படுத்திக் கொள்பவர்களுக்குள் நான் காலமாக இருக்கிறேன். நான், உலகப் படைப்புக்கு முன், பகவானிடம் லயித்திருந்த பிரகிருதியின் ஸம்யாவஸ்தையாக இருக்கிறேன். குணம் உள்ள அனைத்துப் பொருட்களுடைய இயற்கையான குணம், நான். (10)

குணங்களில் தடுமாற்றம் ஏற்பட்டதும், கிரியாசக்தி மேலோங்கியுள்ள ‘சூத்ராத்மா’ எனப்படும் பிரும்மதேவன், நான். ஞானசக்தி மேலோங்கியுள்ள ஸமஷ்டி புத்தி, அதாவது மஹத்தத்துவம், நான். நுட்பமான பொருட்கள் என்று வகைப்படுத்தப்பட்டவைகளில் ஜீவனாக இருப்பது, நான். ஜெயிக்க முடியாதவைகளில் நான் மனமாக இருக்கிறேன். (11)

வேதத்தை அறிந்தவர்களுள் நான் ஹிரண்யகர்பன். மந்திரங்களுள் மூன்று எழுத்துக்கள் அடங்கிய பிரணவம், நான். எழுத்துகளில் நான் அகாரம். சந்தங்களில் மூன்று பாதங்களைக் கொண்ட காயத்ரீ, நான். (12)

எல்லா வானுலகத்தவர்களுள் இந்திரன், நான். நான், எட்டு வசுக்களில் அக்னி; பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களில் விஷ்ணு; பதினோரு ருத்திரர்களுள் நீலலோஹிதன். (13)

நான், பிரம்மரிஷிகளுள் பிருகு முனிவர்; ராஜரிஷிகளில் மனு; தேவரிஷிகளில் நாரதன்; பசுக்களுள் காமதேனு. (14)

நான், சித்தேசுவரர்களில் கபிலன்; பறவைகளில் கருடன்; பிரஜாபதிகளில் தக்ஷப்பிரஜாபதி; பித்ருக்களில் அர்யமா. (15)

உத்தவரே! அசுரர்களில் அசுர மன்னன் பிரகலாதன் நான் என்பதை அறிந்து கொள்க. தாரகைகளுக்குத் தலைவனும், தாவரங்களைச் செழிக்கச் செய்பவனுமான சந்திரன், நான். யட்சர்—அரக்கர்களில் செல்வத்திற்கு அதிபதியான குபேரன், நான். (16)

சிறப்பு மிக்க யானைகளுக்குள் ஐராவதம், நான். நீர்வாழ் பிராணிகளின் தலைவனான வருணன், நான். வெம்மையும் வெளிச்சமும் தருபவைகளுள் சூரியன், நான். மனிதர்களில் மன்னன், நான். (17)

நான், குதிரைகளுள் உச்சைசிரவஸ்; உலோகங்களுள் தங்கம்; தண்டனை கொடுப்பவர்களுள் யமன்; சர்ப்பங்களில் வாசுகி. (18)

குற்றமற்ற உத்தவரே! நான் நாகராஜர்களில் ஆதிசேஷன்; கொம்பு—தெற்றிப்பல் உள்ளவைகளில் விலங்குகளின் அரசனான சிங்கம்; நால்வகை ஆசிரமங்களில் நான்காவதான சந்நியாசம்; வர்ணப் பிரிவுகளில் முதல் வர்ணமாகிய பிராமணன். (19)

நான் புண்ணிய தீர்த்த நதிகளில் கங்கை; நீர்நிலைகளில் சமுத்திரம்; ஆயுதங்களில் வில்; வில்லேந்தியவர்களில் முப்புரம் எரித்த பரமசிவன். (20)

நான் உயர்ந்தோர் வசிக்கும் ஸ்தானங்களில் மேரு; மிகவும் பிரயாசையுடன் அடையக் கூடிய இடங்களுக்குள் ஹிமாலயம்; மரங்களில் அரசமரம்; தானியங்களில் யவம். (21)

நான் புரோகிதர்களில் வசிஷ்டர்; வேதம் அறிந்தவர்களில் பிருஹஸ்பதி; அனைத்துப் படைத்தலைவர்களுள் ஸ்கந்தன்; நன்னெறியைப் பரவச் செய்பவர்களில் பிரும்மா. (22)

ஐம்பெரும் வேள்விகளில், வேதமோதுதல் என்ற பிரம்மயக்ஞமாக இருப்பவன், நான்; விரதங்களுள் அஹிம்சை; பொருட்களைச் சுத்தி செய்பவைகளுள் வாயு; அக்னி, சூரியன், தண்ணீர், வாய்ச்சொல் மற்றும் ஆத்மாவாக இருப்பது நான். (23)

நான், அஷ்டாங்க யோகங்களில் ஸமாதியோகம். ஜெயிக்க வேண்டும் என்று விருப்பம் உடையவர்களின் ரகசிய ஆலோசனை, நான். நான், ஆத்மா—அனாத்மா பற்றிய அறிவுபூர்வமான வாதங்களில் பிரம்மவித்தை. தத்துவங்களின் எண்ணிக்கை பற்றிச் செய்யப்படும் வாத—விவாதங்களில், நான் இத்தனையோ, அத்தனையோ என்று உறுதி செய்யப்பட முடியாத விகல்பமாக, நான் இருக்கிறேன். (24)

பெண்களில் மனுவின் பத்தினியாகிய சதரூபை, நான்; புருஷர்களில் ஸ்வாயம்புவ மனு; மாமுனிவர்களில் நாராயணன்; பிரம்மசாரிகளில் ஸநத்குமாரர். (25)

நான் தர்மங்களில் சந்நியாச தர்மம். மங்களத்தை விரும்பும் மனிதர்களிடம் உள்ளுறை செய்நெறி, நான். ரகசியமானவைகளில் பிரியமாகப் பேசுவது மற்றும் மௌனமாக இருப்பது, நான். சரீரத்தின் இரண்டு பகுதிகளிலிருந்து முதன்முதலாக ஆண்—பெண் என்ற இரட்டைகள் தோன்றியதோ, அந்தப் பிரும்மா, நான். (26)

எப்போதும் கவனமாக விழிப்புடனிருந்து தவறு செய்யாதவர்களுள் ‘ஸம்வத்ஸரம்’ என்ற காலம், நான். ருதுக்களில் வசந்தம்; மாதங்களில் மார்கழி; நட்சத்திரங்களில் அபிஜித். (27)

நான், நான்கு யுகங்களில் முதலாவதான கிருதயுகம்; அறிவாற்றல் பெற்றவர்களில் தேவலர், அஸிதர்; வியாசர்களில் கிருஷ்ணத்வைபாயன வியாசர்; பேரறிவாளர்களில் சுக்ராசார்யார். (28)

பிராணிகளுடைய உற்பத்தி, நாசம், போக்கு, வரவு, வித்தை, அவித்தை என்ற அறுவகைச் சக்திகளைக் கொண்ட பகவான் வாசுதேவன், நான். என்னிடம் பிரேமபக்தி செலுத்துபவர்களுள் நீயாக (உத்தவராக) இருக்கிறேன்; கிம்புருஷர்களில் அனுமான்; வித்யாதரர்களில் சுதர்சனன். (மலைப்பாம்பு வடிவத்தில் வந்து நந்தபாலாவை விழுங்க முனைந்தபோது, குழந்தைக் கண்ணனுடைய திருவடி பட்டதும் சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றவன்.) (29)

ஒன்பது வகையான இரத்தினங்களில் பத்மராகம், நான். அழகானவைகளில் தாமரை; புல் வகைகளில் குசதர்பம். வேள்வியில் சொரியும் பொருட்களுள் பசு நெய், நான். (30)

நன்முயற்சி செய்பவர்களிடம் செல்வச் செழிப்பாக விளங்குவது, நான். கபடம் செய்பவர்களில் சூதாடி, நான். துன்பங்களைப் பொறுத்துக் கொள்பவர்களின் பொறுமை, நான். சாத்விக மக்களிடமுள்ள சத்துவகுணம், நான். (31)

மிகவும் பலம் வாய்ந்தவர்களிடம் சரீர பலமும், மனோபலமுமாக இருப்பது, நான். பகவத் பக்தி உடைய அடியார்களிடம் நிஷ்காம கர்மமாக (பயனில் பற்றில்லாமல் கடமையைச் செய்பவனாக) நான் இருக்கிறேன். விஷ்ணு பக்தர்களால் பூஜிக்கத்தக்க (வாசுதேவர், ஸங்கர்ஷணர், பிரத்யும்னர், அநிருத்தர், நாராயணர், ஹயக்ரீவர், வராஹர், நரசிம்மர், வாமனர் என்ற) ஒன்பது மூர்த்திகளில் முதலாவதாகவும் உயர்ந்ததாகவும் உள்ள வாசுதேவ மூர்த்தி, நான். (32)

கந்தர்வர்களில் நான் விசுவாவஸு; அப்சரசுகளில் பூர்வசித்தியாக நான் இருக்கிறேன். பர்வதங்களின் ஸ்திரத்தன்மையாகவும், பூமியின் கந்த தன்மாத்திரையாகவும் இருக்கிறேன். (33)

நான், தண்ணீரில் ரஸம் (நீர்மை) என்ற தன்மாத்திரை; பேரொளி வீசுபவைகளுள் அக்னி; சூரிய—சந்திர—நட்சத்திரங்களில் அவற்றின் கிரணங்கள்; ஆகாயத்தில் அதன் குணமாகிய சப்தமாகவும் இருக்கிறேன். (34)

(உத்தவரே!) வேதியர்களிடம் பக்தி செலுத்துபவர்களில் நான் பலிச் சக்கரவர்த்தி; வீரர்களுள் அர்ஜுனன். அனைத்துப் பிராணிகளைப் படைப்பதும் காப்பாற்றுவதும் நானே. கடைசியாக அவைகள் சென்று ஒருங்கும் இடமும் நான். (35)

கால்களில் நடக்கும் சக்தி; மலத்துவாரம் வழியாகக் கழிவுகளை வெளியேற்றும் சக்தி; வாயினால் பேசும் சக்தி; கைகளால் ஒரு பொருளைப் பற்றிக் கொள்ளும் சக்தி; ஆண்—பெண் குறிகளால் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கும் சக்தி — என கர்மேந்திரியத் தொழில்களாக நான் இருக்கிறேன். தோலில் தொடுதல், கண்களிடம் பார்வை, நாவில் ருசி உணர்தல், செவிகளில் சப்தத்தைக் கேட்பது, மூக்கினால் வாசனை உணர்தல் ஆகிய ஞானேந்திரியத் தொழிலாகவும் நான் இருக்கிறேன். இவ்விதம், ஒவ்வொரு புலனுக்கும் அதனதன் நுகர் பொருளை ஏற்கும் சக்தியாக இருக்கிறேன். (36)

பூமி, வாயு, ஆகாயம், நீர், ஒளி ஆகிய ஐந்தின் தன்மாத்ரைகள் அஹங்காரம், மஹத்தத்துவம், ஐந்து மூலப் பொருட்கள், ஜீவன், பிரகிருதி, சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் — இப்படியான விகாரங்களாகவும், அவற்றுக்கு அப்பாலுள்ள பிரம்மமாகவும் விளங்குவதும் நானே. (37)

இந்தத் தத்துவங்களின் எண்ணிக்கை, மற்ற லட்சணங்களை அறிந்து கொள்வது, அதன் பயனான தத்துவஞானமும் நானே. நானே ஈசுவரன்; நானே ஜீவன்; நானே குணம்; நானே குணமுள்ளவன்; நானே, எல்லா உயிர்ப் பிராணிகளிடத்திலும் ஆத்மாவாக விளங்குகிறேன்; அனைத்து வடிவமாகவும் இருக்கிறேன். என்னைத் தவிர வேறு எந்தப் பொருளும் எங்கும் இல்லை. (38)

பரமாணுக்களின் எண்ணிக்கையைக் கணக்கிடத் தொடங்கினால், அது ஒரு காலத்தில் முடிவடையலாம். ஆனால், கோடிக்கணக்கான அண்டங்களைப் படைக்கும் என் விபூதிகளை (சிந்தனைக்கெட்டாத தனிச்சிறப்புகளை) ஒருக்காலும் கணக்கிடவே முடியாது. (39)

எங்கெங்கெல்லாம் தேஜஸ், செல்வம், புகழ், ஐசுவரியம், நாணம், தியாகம், சௌந்தரியம், சௌபாக்கியம், பராக்கிரமம், பொறுத்துக் கொள்ளும் தன்மை, விஞ்ஞானம் முதலிய உயர் குணங்கள் காணப்படுகின்றனவோ, அவை என் அம்சங்களே! (40)

உத்தவரே! நீங்கள் கேட்டுக் கொண்டபடி என்னுடைய விபூதிகளைச் சுருக்கமாகக் கூறினேன். ஆனால், இவையெல்லாம் பரமார்த்தப் பொருள் இல்லை, மனோவிகாரங்களே. ஏனெனில், மனத்தில் சிந்தித்து வாக்கினால் பேசப்படும் எந்தப் பொருளும் மெய்ப்பொருள் ஆகமாட்டாது. (41)

நீங்கள், உங்கள் வாக்கை, மனதைப் பிராணனை வசப்படுத்த வேண்டும். சத்துவ குணமுள்ள புத்தியால் பிரபஞ்சத்தை நோக்கிச் செல்லும் புத்தியை அடக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால், மீண்டும் துக்கமயமான பிறப்பு—இறப்பு என்ற பாதையில் சிக்கித் திரிய நேரிடாது. (42)

வாக்கையும் மனத்தையும் புத்தியினால் அடக்காமல் ஒருவன், எவ்வளவு விரதம்—தவம்—தானம் செய்தாலும், பச்சை மண் குடத்து நீர்போல அனைத்தும் வீணாகிப் போகும். (43)

ஆகவே, என்னிடமே ஈடுபட்டு, என்னிடம் பக்தியோடு கூடிய புத்தியினால் மனம்—வாக்கு—பிராணன்களைத் தன்வசத்தில் கொண்டு வர வேண்டும். அப்படிச் செய்தபின், வினைகள் எல்லாம் முற்றுப் பெறுகின்றன. (அவன் கிருதார்த்தனாக ஆகிவிடுகிறான்.) (44)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் பதினாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினேழாவது அத்தியாயம் — வர்ணாசிரம தர்ம விளக்கம்

உத்தவர் கேட்கிறார்—— தாமரைக் கண்ணா! தாங்கள், இப்போது தர்மத்தை விளக்கிக் கூறினீர்கள். தர்மங்களைக் கைக்கொள்வதால், தங்களிடம் பக்தி உண்டாகும் என்றீர்கள். வர்ண—ஆசிரம நெறிப்படி நடக்கும் எல்லா மனிதர்களுக்கும் பக்தி ஏற்படும் என்று சொன்னீர்கள். தத்தம் நெறிப்படிக் கர்மாக்களைச் செய்பவருக்குப் பக்தி ஏற்படும் என்ற நியதி இல்லையே? அது எவ்வாறு இயல்பாகவே உண்டாகும்? என்பதை விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள். (1—2)

பெருந்தோளரே! மாதவரே! முன்னொரு காலத்தில் தாங்கள் அன்னப்பறவையின் வடிவம் ஏற்று, பிரும்மாவுக்கு மேலான தர்மத்தை உபதேசித்தீர்கள். (3)

எதிரிகளை மாய்ப்பவரே! ஆனால், அந்த உபதேசம் செய்து நெடுங்காலமாகிவிட்டபடியால், மண்ணுலகில் அது மறைந்து போய்விட்டது என்றே தோன்றுகிறது. (4)

அச்சுதரே! மண்ணுலகிலும், அனைத்து வேதங்களும் உருவத்துடன் விளங்கும் பிரும்மாவின் அவையிலும், தங்களுடைய தர்மத்தை எடுத்துச் சொல்பவர், அனுஷ்டிப்பவர், காப்பாற்றுபவர் என்பதாகத் தங்களைத் தவிர வேறு யார்தான் இருக்க முடியும்? (5)

மதுசூதனரே! தாங்கள் இந்த தர்மத்தைத் தொடங்கியவர்; உபதேசிப்பவர். தேவரே! தாங்கள் இம்மண்ணுலகை விட்டுச் சென்றபின், இந்த தர்மம் மெல்ல மறைந்து போகும். அப்போது யார்தான் அதை எடுத்துச் சொல்வார்? (6)

எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்த பிரபோ! தங்களிடம் பக்தியை உண்டாக்கும் அறநெறியை விளக்கிக் கூறும்படி கேட்டுக் கொள்கிறேன். மேலும், யாருக்கு எம்மாதிரியாக விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது? என்றும் கூறுங்கள். (7)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித் மன்னரே! இவ்வாறு தலைசிறந்த பக்தரான உத்தவர் கேட்டவுடன், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்து, மனிதர்களின் நல்வாழ்விற்கான பழமையான அறநெறிகளை அவருக்குக் கூறியருளினார். (8)

பகவான் கூறுகிறார்—— உத்தவரே! உங்களுடைய இந்தக் கேள்வி தர்மமயமானது; வர்ண—ஆசிரம நெறிப்படி நடக்கும் மனிதர்களுக்கு, மிகப்பெரிய நன்மையான மோட்சத்தைத் தரக்கூடியது. நான் சொல்லப் போகும் அத்தகைய தர்மங்களைக் கவனமாகக் கேளுங்கள். (9)

இந்தக் கல்பத்தின் துவக்கத்தில், கிருதயுகத்தில் மனிதர்களின் வர்ணத்திற்கு ‘ஹம்ஸம்’ என்ற பெயர் இருந்தது. அந்தக் காலத்திய மனிதர்கள் பிறப்பிலேயே கிருதகிருத்யர்களாக (பகவானை உபாசித்துக் கொண்டு) இருந்தார்கள். அதனாலேயே, அந்த யுகத்திற்கு ‘கிருதயுகம்’ என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. (10)

அப்போது, ‘பிரணவம்’ மட்டுமே வேதமாக இருந்தது. (தவம்—தூய்மை—தயை—சத்தியம் என்ற நான்கு கால்களுடன்) காளை வடிவமாக நானே தர்மமாக இருந்தேன். தபோநிஷ்டர்களான சான்றோர், பாவமற்றவர்களாக ஹம்ஸ வடிவில் பரமாத்மாவாகிய என்னை வழிபட்டார்கள். (11)

பெரும்பேறு பெற்ற உத்தவரே! பின்னர், திரேதாயுகத்தில் என் இருதயத்திலிருந்து பிராணன் வழியாக, ரிக், யஜுர், ஸாமம் என்னும் மூன்று வேதங்கள் தோன்றின. அந்த வேதவித்தையிலிருந்து மூன்றுவிதமான வேள்வி வடிவாக நான் வெளிப்பட்டேன். (12)

விராட் புருஷனுடைய முகம், கை, தொடை, பாதங்களிலிருந்து வரிசையாக அந்தணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், வேளாளர் ஆகியோர் தோன்றினார்கள். அவர்களுடைய இயல்பான தன்மையிலிருந்தும் நடைமுறையிலிருந்தும் இனத்தைக் கண்டு கொள்ளலாம். (13)

விராட் புருஷனுடைய இடுப்புக்குக் கீழுள்ள முன்புறப் பகுதியிலிருந்து கிருஹஸ்தாசிரமமும், என்னுடைய இருதயத்திலிருந்து பிரம்மசரியமும், மார்பிலிருந்து வானப்பிரஸ்தமும், தலையிலிருந்து சந்நியாச ஆசிரமமும் தோன்றின. (14)

இந்த வர்ணங்களையும் ஆசிரமங்களையும் சேர்ந்தவர்களுடைய இயல்பும் அவரவர்களுடைய பிறப்பிடத்திற்கு ஏற்ற வகையில், உத்தமம், மத்யமம், அதமம் (மேல்—நடு—கீழ்) என்ற தரத்தில் அமைந்தது. (அதாவது, உத்தமமான உடற்பகுதியிலிருந்து தோன்றியவர்கள் மேலான இயல்புடையவர்களாகவும், கீழான பகுதியிலிருந்து தோன்றியவர்கள் இழிந்த குணம் உடையவர்களாகவும் இருந்தார்கள்.) (15)

புலனடக்கம், மனக்கட்டுப்பாடு, தவம், புனிதம், சந்தோஷம், பொறுமை, நேர்மை, என்னிடம் பக்தி, இரக்கம், சத்தியம் — இவைகள் பிராமணனின் இயற்கையான குணங்கள். (16)

தேஜஸ், உடல்வலிமை, தைரியம், வீரம், துன்பங்களைச் சகித்துக் கொள்ளுதல், கொடைத்தன்மை, முயற்சி, உறுதி குலையாமல் இருத்தல், பிராமணனிடம் பக்தி, தலைமை தாங்குவது — இவை க்ஷத்திரியனின் குணங்கள். (17)

பகவான் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கை, வள்ளன்மை, ஏமாற்றாமை, பிராமணர்களுக்குச் சேவை செய்வது, கிடைத்தப் பொருளைக் கொண்டு மனநிறைவு அடையாமலிருப்பது — இவை வைசியனின் இயல்புகள். (18)

இருபிறப்பாளர், பசு மற்றும் தேவர்களுக்கு வஞ்சனையில்லாமல் பணி செய்வது, அதன் மூலம் கிடைக்கும் பொருளில் மனம் நிறைவடைவது — இவை வேளாளனின் இயல்பான தன்மைகள். (19)

புனிதமின்மை, பொய் பேசுவது, திருட்டு, கடவுள் மற்றும் பரலோகத்தில் நம்பிக்கையின்மை, காரணமில்லாமல் சண்டை போடுவது, காமம், குரோதம், பேராசை — இவை கடைநிலையில் உள்ளவர்களின் இயல்புகள். (20)

மனம்—மொழி—மெய்களால் பிறருக்குத் தீங்கு செய்யாமை; சத்தியத்தில் உறுதியோடு நிற்பது; திருடாமை; காம—குரோத—லோபம் இல்லாமல் இருப்பது; எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மையும் மகிழ்ச்சியும் தருவதைச் செய்வது — இவை, எல்லா வர்ணங்களுக்கும் பொதுவான அறங்கள். (21)

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் ஆகிய மூன்று வர்ணத்தவரும், கர்பாதானம் முதலிய ஸம்ஸ்காரங்களை முறையே அடைந்து, உபநயனம் என்ற சடங்கின் மூலம் இரண்டாவது பிறப்பை அடைகிறார்கள். அவர்கள் குருவினுடைய குடிலில் இருந்து கொண்டு, வீண்பேச்சு பேசாமல் சாந்தமுடையவர்களாக ஆசார்யன் கூப்பிடும்போது சென்று, வேதத்தைப் பயில வேண்டும். அவைகளின் பொருளையும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும். (22)

(உபகுர்வாணன், நைஷ்டிகன் என்று பிரம்மசாரிகள் இரு வகையினர். உபகுர்வாணனின் நெறிகள் இனி விளக்கப்படுகின்றன.) மேகலை, மான்தோல், வர்ணத்துக்கு உரிய தண்டம், ருத்திராட்ச மாலை, யக்ஞோபவீதம் மற்றும் கமண்டலம் கைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். தலையில் சடையுடன் இருக்க வேண்டும். (சிகை அலங்காரம், எண்ணெய் தேய்த்து வாரிக் கொள்வது கூடாது.) பல் துலக்குதல், துணிகளைத் துவைத்தல் — இவற்றிலேயே முனைப்புடன் இருக்கக் கூடாது; வண்ணமயமான ஆசனங்களில் உட்காரக் கூடாது; குசம் (தர்பம்) வைத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். (23)

நீராடல், உணவு அருந்துதல், ஹோமம், ஜபம், மல—மூத்திர விஸர்ஜனம் செய்யும்போது மௌனமாக இருக்கவேண்டும். கக்கம்—பிறப்புறுப்புகளிலிருந்து முடியையும், விரல் நகங்களையும் ஒருபோதும் வெட்டக்கூடாது. (24)

பிரம்மசரிய நியமங்களைத் தவறாது கடைப்பிடிக்க வேண்டும். ஒருபோதும் தன் வீர்யத்தை இழக்கக் கூடாது. ஒருக்கால் கனவு போன்ற நிலைகளில் வீர்யத்தை இழக்க நேரிட்டால், நீரில் மூழ்கிக் குளித்து, பிராணாயாமம் செய்து, காயத்ரி மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். (25)

இரண்டு அந்தி வேளைகளிலும் சுத்தனாக இருந்து, அக்னி, சூரியன், ஆசார்யன், பசு, பிராமணர், குரு, முதியோர், தேவர்கள் ஆகியோரை வழிபட வேண்டும். அந்தி—சந்திகளில் மௌனமாகச் சந்தியாவந்தனம் செய்து, காயத்ரி மந்திரஜபம் செய்ய வேண்டும். (26)

ஆசார்யரை என் ஸ்வரூபமாகவே நினைக்க வேண்டும்; ஒருபோதும் அலட்சியம் செய்யக் கூடாது. அவரை ஒரு சாதாரண மனிதராக எண்ணி, அவரிடம் குற்றம்குறை காணக் கூடாது. ஏனென்றால், குரு என்பவர் அனைத்து தெய்வ வடிவானவர். (27)

மாலை—காலை வேளைகளில் பிச்சை எடுத்து வந்த அன்னம் முதலியவைகளை அவர் முன்பாக வைக்க வேண்டும். வேறு எது கிடைத்தாலும், அதை அவருக்கு நிவேதனம் செய்யவேண்டும். அவருடைய அனுமதியைப் பெற்று, அடக்கத்துடன் அவற்றைப் புசிக்க வேண்டும். (28)

ஆசார்யர் நடந்து செல்லும்போதும், படுக்கையில் படுத்திருக்கும்போதும், ஆசனத்தில் உட்கார்ந்திருக்கும்போதும், அவருக்கு அருகில் கூப்பிய கைகளுடன் (அவர் ஆணையை எதிர்பார்த்து) நிற்கவேண்டும். ஒரு கடைநிலை மனிதனைப் போல் இருந்து கொண்டு, எப்போதும் ஆசார்யருக்குப் பணிவிடை செய்து வழிபட வேண்டும். (29)

இவ்வாறாக விரதத்தை (நியமங்களை)க் கடுமையாகப் பின்பற்றி, கல்விப் பயிற்சி முடியும் வரையில் சுகபோகங்களில் ஈடுபடாமல் குருகுலத்தில் வசித்து வரவேண்டும். (30)

ஒரு பிரம்மசாரி, வேதங்கள் உடல் உருவத்துடன் விளங்கும் பிரம்மலோகம் செல்ல விரும்பினால், எல்லா வேதங்களையும் கற்றுக் கொள்வதற்காகத் தன் சரீரத்தை ஆசார்யரிடம் ஒப்படைத்து, ஆயுள் முழுவதும் பிரம்மசரிய விரதம் (நைஷ்டிக பிரம்மசரியம்) ஏற்க வேண்டும். (31)

இப்படிப்பட்ட பிரம்மசாரிக்கு உண்மையிலேயே பிரம்மதேஜஸ் உண்டாகிறது. அவனுடைய பாவங்கள் அனைத்தும் அழிந்து போகின்றன. அக்னி, குரு, தன் சரீரம் மற்றும் எல்லா உயிர்களிடத்திலும் வேற்றுமையில்லா மனத்துடன், பரமாத்மாவாகிய என்னையே பார்த்து உபாசிக்க வேண்டும். (32)

(விவாகம் செய்து கொண்டு, பத்தினியுடன் குடும்பம் நடத்தாத மற்ற) மூன்று ஆசிரமிகளும் (பிரம்மசாரி, வானப்பிரஸ்தன், சந்நியாசி) பெண்களைப் பார்த்தல், தொடுதல், விளையாட்டாகப் பேசுதல், பரிகாசம் செய்வது ஆகியவைகளைச் செய்யக் கூடாது. அத்துடன் உடலுறவில் ஈடுபட்டிருக்கும் உயிர்ப் பிராணிகளையும் பார்க்கக் கூடாது. (33)

பிரியமானவரே! சௌசம், ஆசமனம், ஸ்நானம், ஸந்த்யோபாஸனம், நேர்மை, புண்ணியத் தீர்த்தங்களில் நீராடுவது, மந்திர ஜபம், தொடக் கூடாததைத் தொடாமல் இருப்பது, சாப்பிடக் கூடாததைச் சாப்பிடாமல் இருப்பது, பேசக் கூடாதவர்களுடன் பேசாமல் இருப்பது, எல்லாப் பிராணிகளிடத்திலும் என்னையே காண்பது, உள்ளம்—உரை—உடலைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பது — இவை, எல்லா ஆசிரமத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் பொதுவான அறநெறிகள் ஆகும். (34—35)

மேற்சொன்னபடி, நியமங்களைக் கடைப்பிடிக்கும் நைஷ்டிகப் பிரம்மசாரியான பிராமணன், அக்னியைப் போல் ஜொலிப்பான். என்னிடம் பக்தி கொண்ட அவன், கடுமையான தவங்களால் கர்ம—ஸம்ஸ்காரங்கள் சுட்டெரிக்கப்பட்டுத் தூயவனாகிறான். (கடைசியில் என்னையே அடைகிறான்.) (36)

உத்தவரே! பிரம்மசாரி, கிருஹஸ்தாசிரமத்தில் புகுவதற்கு விரும்பினால், வேதப்பயிற்சியை முறைப்படி நிறைவு செய்து, ஆசார்யருக்குத் தட்சிணை கொடுத்து, அவருடைய அனுமதியைப் பெற்று, ஸமாவர்த்தனம் என்ற ஸம்ஸ்காரத்தைச் செய்து கொள்ள வேண்டும். (37)

பிரம்மசாரி அந்த ஆசிரமத்தை முடித்துக்கொண்டு கிருஹஸ்தனாகவோ, வானப்பிரஸ்தனாகவோ ஆகலாம். பிராமணனானால், அவன் சந்நியாசியாகவும் போகலாம். அல்லது வரிசையாக ஓர் ஆசிரமத்திலிருந்து அடுத்த ஆசிரமத்திற்குப் போகலாம். என்னிடமே ஈடுபட்டிருக்கும் பக்தன், இது போலன்றி, வேறு மாதிரியாக (ஆசிரமம் இல்லாமல்) இருக்கக் கூடாது. (38)

குடும்பம் நடத்த விரும்புகிறவன், தன் ஜாதியைச் சேர்ந்தவளும், சாஸ்திர விதிப்படியான லட்சணங்கள் அமையப் பெற்றவளும், தன்னைவிடக் குறைந்த வயதுள்ளவளுமான கன்னிகையை மணந்து கொள்ளவேண்டும். (39)

வேள்வி—வேதாத்யயனம்—தானம் செய்வதற்கான அதிகாரம், இருபிறப்பாளர்களான பிராமண—க்ஷத்திரிய—வைசியர்களுக்குச் சமமாக உரியவை. ஆனால், தானம் வாங்குதல், வேதம் கற்றுக் கொடுத்தல், வேள்வி செய்து வைத்தல் ஆகிய உரிமை, பிராமணர்களுக்கு மட்டுமே உரியது. (40)

இவைகளில் பிரதிகிரஹம் (பொருளை ஏற்பது) என்பது, தன்னுடைய தவத்தையும், ஆன்ம ஒளியையும், புகழையும் அழித்துவிடும் என்று கருதினால், பிராமணன், தனக்குரிய மற்ற (படிப்பித்தல், வேள்வி செய்வித்தல் என்ற) இரு பணிகளைச் செய்து, தன் வாழ்க்கையை நடத்தலாம். மேலும், இவ்விரண்டிலும்கூட குற்றம் இருப்பதாக நினைத்தால், சிலவிருத்தியால் ஜீவிக்க வேண்டும். (வயலில் அறுவடையானவுடன், கீழே இறைந்து கிடக்கும் தானியங்களைப் பொறுக்கி எடுத்து, அதைப் புசித்து வாழ்வதற்கு ‘சிலவிருத்தி’ என்று பெயர்.) (41)

பிராமண சரீரம், அல்பமான காம போகங்களை அனுபவிப்பதற்காகக் கிடைத்ததல்ல. வாழ்க்கை முழுவதும் கடுமையாகத் தவம் செய்து, உடலைத் துறந்தபின் எல்லையற்ற பேரின்பத்தை அடைவதற்காகவும்தான் கிடைத்திருக்கிறது. (42)

சிலவிருத்தி, உஞ்சவிருத்தி ஆகியவற்றால் மனம் நிறைவடைந்து, உயர்ந்ததான தர்மானுஷ்டானங்களைக் குறைவில்லாமல் செய்து வருபவன், (சந்நியாச தர்மத்தை ஏற்றுக் கொள்ளாமல்) வீட்டிலேயே இருந்து வந்தாலும், பேரமைதியைத் தரும் பரமபதத்தை அடைகிறான். (43)

என்னிடம் மிகவும் பக்தியுடைய பிராமணனைக் கஷ்ட—நஷ்டங்களிலிருந்து காப்பாற்றுபவர்களை, எல்லாக் கஷ்டங்களிலிருந்தும் நான் காப்பாற்றுகிறேன் — கடலில் மூழ்கிக் கொண்டிருப்பவனைக் காப்பாற்றும் படகைப் போல. (44)

மன்னன் ஒரு தந்தையைப் போல, எல்லா மக்களையும் கஷ்டங்களிலிருந்து கைதூக்கிவிட வேண்டும்; அவர்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும் — ஒரு பெரிய யானை துன்பப்படும் பிற யானைகளையும் காப்பாற்றுவதைப் போல. மேலும் ஞானி, தன்னைத்தானே உயர்த்திக் கொள்ளவேண்டும். (45)

இவ்விதமாகப் பிரஜைகளைக் காப்பாற்றும் அரசன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, கடைசியாக, சூரியனுக்கு ஒப்பாக ஒளிவீசும் விமானத்தில் ஏறி, தேவலோகம் சென்று, தேவராஜனான இந்திரனுடன்கூட சுகபோகங்களை அனுபவிக்கிறான். (46)

வேதம் கற்பித்தல், வேள்வி செய்வித்தல் ஆகியவற்றால் ஒரு பிராமணனுக்கு வாழ்க்கை நடத்த முடியவில்லையென்றால், அந்தத் துன்பம் நீங்கும் காலம்வரை, வைசியர்களுடைய தொழிலை (வியாபாரத்தை) ஏற்றுக் கொள்ளலாம். மிகவும் ஆபத்தான காலத்தில் வாள் ஏந்தி, க்ஷத்திரிய தர்மத்தைக் கொண்டு உயிர் வாழலாம். ஆனால், எந்த ஒரு கஷ்ட நிலையிலும் சிவவிருத்தி — பிறரிடம் வேலைக்காரனாக இருப்பது (நாய்த் தொழில்) — செய்யக் கூடாது. (47)

இதுபோலவே க்ஷத்திரியன், தனக்குரிய தொழில் மூலம் வாழ்க்கையை நடத்த முடியாமல் போனால், வைசிய தர்மமான வியாபாரம் முதலியவைகளை மேற்கொள்ளலாம். மிகவும் கஷ்டமான நிலையில் வேட்டையாடிப் பிழைக்கலாம். அல்லது பிராமணர் தொழிலை ஏற்று ஜீவனம் செய்யலாம். ஆனால், ஒரு காலத்திலும் நாய்த் தொழிலை ஏற்கக் கூடாது. (48)

வைசியனும் (தன்னுடைய தொழிலால் வாழ்க்கையை நடத்த முடியாத) கஷ்ட காலத்தில், வேளாள தர்மத்தை ஏற்று நடக்கலாம்; வேளாளனும் பாய்முடைதல் போன்ற பணிகளைச் செய்து பிழைத்துக் கொள்ளலாம். இவையெல்லாம் ஆபத்துக் காலத்தில் மட்டும் கைக்கொள்ள வேண்டிய தர்மங்கள். ஆபத்து நீங்கியவுடன், அவரவர்களும் தத்தம் தொழிலுக்குத் திரும்பிவிட வேண்டும். தனக்குத் தாழ்ந்த வர்ணத்தாரின் தொழிலில் ஆசை கொண்டு அனுசரிக்கக் கூடாது. (49)

(குடும்பிகள் செய்யவேண்டிய பஞ்சமகா யக்ஞங்கள் இப்போது சொல்லப்படுகின்றன.) குடும்ப வாழ்க்கையை நடத்துபவன், நாள்தோறும் வேதம் ஓதுவதால் முனிவர்களையும், ‘ஸ்வதா’ என்று கூறிச் செய்யப்படும் தர்ப்பணத்தால் பிதிரர்களையும், ‘ஸ்வாஹா’ என்று கூறிச் செய்யப்படும் ஹோமங்களால் தேவர்களையும், ‘காகபலி’ முதலானவற்றால் பூதங்களையும், ‘அன்னம்’ முதலியவற்றால் அதிதிகளையும், தன் சக்திக்கு ஏற்றபடி வழிபட்டு, சகலப் பிராணிகளையும் என் வடிவமாகவே மதித்து நடக்க வேண்டும். (50)

தானாகக் கிடைத்தது அல்லது சாஸ்திரங்களில் நடத்தப்பட்டுள்ள முறைப்படி சம்பாதிக்கப்பட்ட மாசற்ற பொருளைக் கொண்டு, தன்னிடம் வேலை செய்யும் பணியாளர்களுக்கும், தன்னை அண்டியிருக்கும் மக்களுக்கும், எவ்விதத் துன்பமும் ஏற்படாத வகையில், நியாயமான முறையில் யாகங்களைச் செய்து வரவேண்டும். (51)

கிருஹஸ்தனாக இருந்தாலும் குடும்பத்தில் பற்று வைக்கக்கூடாது. குடும்பியாக இருந்தாலும் பகவத்பக்தியில் தவறிவிடக் கூடாது. இவ்வுலகில் கண்ணால் காணப்படும் வஸ்துக்கள், எப்படி அழியுந்தன்மை உடையனவோ, அப்படியே கண்ணுக்குப் புலப்படாத சுவர்க்கம் முதலிய உலகங்களும் அழியுந்தன்மை உடையவை என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும். (52)

மனைவி—மக்கள், உற்றார்—உறவினர் சேர்க்கையும் பிரிதலும் வழிப்போக்கர்களின் நிலையை ஒத்ததே ஆகும். (வழிநடை செல்லும்போது, சிலருடன் சிலகாலம் இருந்து, பின் அவரவர்களுடைய லட்சியத்தை நோக்கிப் பிரிந்து சென்றுவிடுவதைப் போன்றதே ஆகும்.) உறங்கும்போது ஏற்படும் கனவுகள் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாதவை. உறக்கம் இல்லாவிட்டால் கனவும் உண்டாவதில்லை. அதுபோல, மனிதர்களுடன் ஏற்படும் தொடர்பு இந்த உடலைப் பொறுத்தது. உடல் நசிந்தவுடன், உறவும் நசித்துப் போகிறது. ஒவ்வொரு பிறவியிலும் மனைவி—மக்கள், உற்றார்—உறவினர் வெவ்வேறானவர்கள் என்றாலும், பரமாத்மாவுடனான உறவு நிரந்தரமாக இருக்கிறது! (53)

இவ்வாறு உலகத்தின் உண்மை நிலையை ஆராய்ந்துணர்ந்து, முற்றிலும் உலகப் பற்றுக்களிலிருந்து விடுபட்டவனாக, ஒரு விருந்தாளியைப் போல் வீட்டில் வசித்துக் கொண்டு, (சரீரம் மற்றும் வீடு போன்ற பொருட்களில்) நான்—எனது என்ற அகங்கார—மமகாரமில்லாமல் இருக்க வேண்டும். (54)

என்னுடைய பக்தன், விதிக்கப்பட்டுள்ள குடும்பக் கடமைகளைச் செய்வதன் மூலம் என்னையே ஆராதித்துக் கொண்டிருக்கலாம்; (குடும்பியாகவே இருக்கலாம்.) அல்லது காட்டுக்குச் செல்லலாம்; புதல்வன் இருந்தால் (குடும்பப் பொறுப்பை அவனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு,) சந்நியாசியாகப் போகலாம். (55)

ஆனால், குடும்பத்தில் பற்றுக் கொண்டு, மைந்தன்—செல்வங்களில் மிகவும் ஆசை கொண்டு, பெண்டிர் வசப்பட்டு அறிவிழந்த அஞ்ஞானியானவன், நான்—எனது என்ற சுழலில் கட்டுண்டு விடுகிறான். (56)

அப்படிப்பட்டவர்கள் (கடைசி நேரம் நெருங்கும்போது) ‘அடடா, என் பெற்றோர்கள் வயது முதிர்ந்தவர்கள்; சின்னஞ்சிறு குழந்தைகளுள்ள மனைவி, நான் இல்லாமற்போனால் இவர்கள் அநாதையாகப் போய்விடுவார்கள்; வறியவராகிவிடுவார்கள்; துன்பப்படுவார்கள். பின், எவ்வாறு வாழ்க்கை நடத்துவார்கள்?’ என்றெல்லாம் எண்ணி, குடும்பப் பற்றிலேயே தடைபட்டு, விஷய போகங்களில் திருப்தி அடையாமல், அவைகளை நினைத்துக் கொண்டிருந்து, வாழ்க்கைப் பயனை இழந்து, மரணத்திற்குப்பின் பயங்கரமான நரகத்தை அடைகிறார்கள். (57—58)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் பதினேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினெட்டாவது அத்தியாயம் — வானப்பிரஸ்த—சந்நியாச தர்மங்கள்

பகவான் கூறுகிறார்—— (உத்தவரே!) குடும்ப வாழ்க்கையில் மனநிறைவு பெற்றவன், காட்டுக்குப் போக விரும்பினால், தன் மனைவியை மகனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு அல்லது தன்னுடன் அழைத்துக் கொண்டு போகலாம். தன்னுடைய வாழ்வின் மூன்றாம் பகுதியை, மன அமைதியுடன் காட்டிலேயே கழிக்கலாம். (1)

காட்டில் கிடைக்கும் சிறப்பான கிழங்கு—வேர்—பழங்கள் முதலியவைகளையே உணவாகக் கொள்ள வேண்டும். மரவுரி, இலைகள், புற்கள், மான்தோல் ஆகியவற்றை உடையாக உடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். (2)

முடி—நகம்—மீசை—தாடிகளை மழித்துக் கொள்ளக்கூடாது; பற்களை அழகுக்காகச் சுத்தம் செய்து கொள்ளக்கூடாது; தினமும் மூன்று தடவை நீரில் மூழ்கிக் குளிக்க வேண்டும்; தரையிலேயே படுக்க வேண்டும். (3)

கோடை காலத்தில் (பஞ்சாக்னி மத்தியில்) நான்கு புறங்களிலும் நெருப்பு மூட்டிக் கொண்டு, கண்களால் சூரியனைப் பார்த்துக் கொண்டும், மழைக்காலத்தில் வெட்டவெளியில் மழையில் நின்று கொண்டும், குளிர்காலத்தில் கழுத்துவரை தண்ணீரில் நின்று கொண்டும் தவம் செய்ய வேண்டும். (4)

நெருப்பில் சுடப்பட்ட கிழங்கு போன்றவைகளையும், காலத்தால் கனிந்த பழம் முதலியவைகளையும் சாப்பிட வேண்டும். தானியங்களை உரலில் இடித்து அல்லது கல்லால் பொடித்து உண்ணலாம்; பற்களால் கடித்தும் சாப்பிடலாம். (5)

தன்னுடைய வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பொருட்களை இடம்—காலத்திற்கேற்ப, தானே புதிது புதிதாகச் சேகரித்துக் கொள்ளவேண்டும். பிறரால் கொடுக்கப்பட்டவைகளை அல்லது முன்னரே சேர்த்து வைத்துக் கொள்ளப்பட்டவைகளை உண்ணக் கூடாது. (6)

காட்டில் கிடைக்கும் தானியங்களான நீவாரம் (குளநெல்) போன்றவைகளால் சரு, புரோடாசம் முதலிய ஹவிஸ் செய்து, அந்தந்தக் காலத்திற்குரிய ஆக்கிரயணம் போன்ற இஷ்டிகளைச் செய்யவேண்டும். வானப்பிரஸ்தன், பிராணி இம்சை ஒருக்காலும் செய்யக் கூடாது. (7)

‘குடும்பியாக இருந்தபோது செய்துவந்த அக்னிஹோத்ரம், தர்சபூர்ணமாஸங்கள், சாதுர்மாஸ்யம் என்பவைகளை வானப்பிரஸ்தன் அனுசரிக்க வேண்டும்’ என்று வேதவித்தகர்கள் சொல்கிறார்கள். (8)

இவ்வாறு தவம் செய்து உடல் சுண்டிப் போனவன், தவஸ்வரூபியான என்னை ஆராதித்ததன் பயனாக, முனிவர்கள் அடையும் மஹர்லோகத்தை அடைந்து, பின்னர் முறையாக என்னை அடைவான். (9)

இவ்வாறு கூறப்பட்ட கடுமையான தவத்தால் அடையக்கூடிய மோட்சத்தை விரும்பாமல், அல்ப சுகங்களை அளிக்கும் சுவர்க்கம் முதலியவற்றை வேண்டி நிற்பவனைப் போன்ற அறிவிலி, வேறு எவன் இருப்பான்? (பயனில் பற்றில்லாமல் தவம் இயற்ற வேண்டும் என்பது கருத்து.) (10)

இம்மாதிரியாகத் தவம் மேற்கொண்டிருக்கும்போது, வயோதிகத்தினால் சரீரத்தில் நடுக்கம் உண்டாகி, வானப்பிரஸ்த கர்மாக்களை அனுஷ்டிக்க முடியாமற்போனால், தன்னுடைய வேள்விகளின் அக்னியை (மனோபாவனையால்) தன்னில் ஏற்றுக் கொண்டு, தன் மனத்தை என்னிடமே நிலைநிறுத்தி, அக்னியில் பிரவேசிக்க வேண்டும். (இந்த விதி, வைராக்கியம் ஏற்படாதவர்களுக்கு மட்டுமே.) (11)

‘கர்மபலனில் பற்றுக் கொண்டு கர்மாக்களைச் செய்வதன் மூலம் கிடைக்கப் பெறும் நல்லுலகங்கள் கூட, நரகம் போல் துக்கத்தைத் தருவனவேயாகும்’ என்ற பேருண்மையை உணர்ந்து, நிறைவான வைராக்கியம் பெற்று, முறைப்படி வேள்விச் சடங்குகளை நிறைவு செய்து, சந்நியாசத்தை ஏற்க வேண்டும். (12)

சந்நியாசத்தை ஏற்க விரும்பும் வானப்பிரஸ்தன், சாஸ்திரங்களில் சொல்லப்பட்டுள்ள சிராத்தங்களையும், பிராஜாபத்தியம் முதலிய இஷ்டிகளையும் செய்து, எனக்கு அர்ப்பணம் செய்து, தன்னுடைய செல்வம் அனைத்தையும் வேதியர்களுக்கு அளித்துவிட்டு, தான் வழிபட்ட நித்யாக்னிகளைத் தன்னுள் ஆரோபித்து, எந்த ஓர் இடம்—பொருள்—மனிதர் மேல் பற்றுதல் கொள்ளாமல் துறவு பூண வேண்டும். (13)

துறவு நிலையை அடைய விரும்பும் பிராமணனுக்கு, ‘இவன் நம்மைக் கடந்து, பரமாத்மாவை அடைந்துவிடுவானே?’ என்று கவலைப்படும் தேவர்கள், மனைவி—மக்கள், உற்றார்—உறவினர் என்ற வடிவத்தில் தடங்கல் செய்வார்கள். (14)

துறவி, ஆடை உடுத்திக் கொள்ள விரும்பினால் கௌபீனம் தரித்துக் கொள்ளலாம்; வேண்டுமானால் குஹ்யப்பிரதேசம் மறைக்கும் அளவுக்கு மட்டும் சிறிய துணியை அணிந்து கொள்ளலாம். ஆபத்தில்லாத காலங்களில் தண்டம்—கமண்டலத்தைத் தவிர, வேறு எதையும் சுமக்கக் கூடாது. (சில சமயங்களில் இவை இல்லாமலும் இருக்கலாம்.) (15)

சாலையில் போகும்போது, பூச்சி—புழுக்கள் இல்லாத சுத்தமான இடத்தில் பாதத்தை வைக்க வேண்டும்; வஸ்திரத்தால் வடிகட்டிய நீரைப் பருக வேண்டும்; சத்தியத்தால் புனிதமாக்கப்பட்ட சொற்களைப் பேச வேண்டும்; நியாயம் என்று, தன் மனத்திற்குப்படும் செயல்களையே செய்ய வேண்டும். (16)

மௌனம், வாக்கின் தண்டம்; பலனில் பற்றுள்ள கர்மாக்களை விடுவது சரீரத்தின் தண்டம்; பிராணாயாமம் செய்வது மனத்தின் தண்டம். இந்த மூன்று தண்டங்களையும் கைக்கொள்ளாதவன், வெறும் மூங்கில் தடியைச் சுமப்பதால் மட்டும் சந்நியாசியாக மாட்டான். (17)

இழிந்தவர்கள்—தாழ்ந்தவர்களின் வீடுகளைத் தவிர்த்து, மற்ற நான்கு வர்ணத்தாரிடமிருந்தும் பிச்சை ஏற்கலாம். முன்னதாக அறிவிப்புக் கொடுக்காத, ஏழு வீடுகளிலிருந்து மட்டுமே பிச்சை எடுக்க வேண்டும்; பிச்சையில் கிடைப்பதைக் கொண்டு சந்தோஷப்பட வேண்டும். (18)

இவ்வாறு பிச்சை எடுத்து, கிராமத்திற்கு வெளியே நீர்நிலையில் கைகால்களைச் சுத்தம் செய்து கொண்டு, பிச்சான்னத்தில் நீர் தெளித்துத் தூய்மைப்படுத்தி, சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ளபடி அன்னத்தைப் பாகம் பிரித்து, மீதியிருப்பதை மௌனமாகப் புசிக்கவேண்டும். (பிச்சான்னத்தில் விஷ்ணு, பிரும்மா, சூரியன் மற்றும் பூதங்களுக்கும் பங்கு உண்டு.) (19)

எதனிடத்திலும் பற்றுக் கொள்ளாமலும், புலன்களை அடக்கியவனாகவும், ஆத்மாவிலேயே மகிழ்ச்சியடைந்து, ஆத்மாவுடன் விளையாடிக் கொண்டு (தன்னிலேயே திருப்தனாக இருந்து), எந்த நிலையிலும் தைரியத்தை இழக்காமல், எல்லாப் பிராணிகளையும் சமமாகப் பார்த்து, தனியொருவனாகப் பூமண்டலத்தில் சஞ்சரிக்க வேண்டும். (20)

மக்கள் நடமாட்டமில்லாத, அச்சம் விளைவிக்காத ஏகாந்தமான இடத்தில் வசிக்க வேண்டும். எப்போதும் என்னையே சிந்தித்துக் கொண்டு மாசற்றவனாக இருக்க வேண்டும். தன்னை, என்னிடமிருந்து வேறுபடாதவனாகக் கருத வேண்டும். (21)

தன்னுடைய நிலையான, தெள்ளறிவினால் பந்த—மோட்சங்களைப் பற்றி விசாரணை செய்ய வேண்டும். புலன்களின் சஞ்சலமே (சம்சார) ‘பந்தம்’ என்றும், புலனடக்கமே ‘மோட்சம்’ என்றும் நிச்சயமாக அறிந்து கொள்ள வேண்டும். (22)

ஆதலால், மனம் மற்றும் பஞ்சேந்திரியங்களை (காம—குரோத—லோப—மோக—மத—மாத்ஸர்யங்களை) வென்று, புலனுகர் இன்பங்களின் இழிவை உணர்ந்து, வைராக்கியம் அடைந்து, (என்னிடத்தில் மனத்தைச் செலுத்தி,) தன்னிடத்திலேயே பேரானந்தத்தை அனுபவித்துக் கொண்டு, சுகமாக உலகில் திரிய வேண்டும். (23)

பிச்சைக்காக மட்டும் பட்டணம், கிராமம், யாத்திரை போகும் கூட்டங்களில் சென்று வரலாம். புனிதமான இடம், ஆறு, மலை, காடு அல்லது ஆசிரமம் உள்ள இடங்களில் ‘தன்னுடையது’ என்ற பற்றுக் கொள்ளாமல் சஞ்சரிக்கலாம். (24)

அதிகமாக, வானப்பிரஸ்தர்களின் ஆசிரமங்களில் பிச்சை ஏற்பதே மிகவும் உயர்வானது. ஏனெனில், (அறுவடை ஆனபின், வயல்களில் இறைந்து கிடக்கும் தானியங்களைப் பொறுக்கிக் கொண்டு வந்து சமைப்பதான) சிலவிருத்தியால் வாழும் அவர்கள் கொடுக்கும் பிச்சை, வெகுவிரைவில் சித்தசுத்தியை ஏற்படுத்துகிறது. (பிச்சை ஏற்பவனிடம்) மிகுந்துள்ள மோக மயக்கத்தைத் துரத்தி விடுகிறது. (25)

பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே பொருட்கள் அழிந்து போகின்றன. எனவே, கண்ணுக்குப் புலப்படும் இவ்வுலகத்தை ஒருபோதும் ‘சத்தியம்’ என்று எண்ணலாகாது. இந்த உலகத்தில் எந்த ஓர் இடத்திலும், மனத்தை ஈடுபடுத்தக்கூடிய இவ்வுலகிலும் மேலுலகிலும், ஏதேனும் செய்யவோ, அடையவோ விருப்பம் கொள்ளாமல், முற்றிலும் ஆசையற்றவனாக இருக்க வேண்டும். (26)

ஆத்மாவில் மனம்—செயல்—பிராணன் ஆகியவற்றின் கூட்டுறவினால்தான் இவ்வுலகம் கற்பிக்கப்படுகிறது. ‘காணப்படும் இவையெல்லாம் முற்றிலும் மாயத்தோற்றமே’ என்று விசாரம் செய்து, இதனைத் தடுத்து, தன் ஆத்மாவில் நிலைபெற்று, பின்னர் ஒருபோதும் அதைப் பற்றி நினையாதிருக்க வேண்டும். (27)

ஞானத்தில் நிலைகொண்டவன் (ஞானநிஷ்டன்), வைராக்கியம் அடைந்தவன், மோட்சத்தில் விருப்பமுள்ளவன், மோட்சத்திலும் விருப்பமில்லாதவன் — இப்படிப்பட்ட என் பக்தன், ஆசிரம நியமங்களுக்குக் கட்டுப்பட்டவன் அல்லன். சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ள செய்யத்தக்கவை, செய்யத்தகாதவை என்ற விதிமுறைகளைக் கடந்து சுதந்திரமாகச் சஞ்சரிக்கலாம். (28)

புத்திமானானாலும் சிறுவனைப் போல விளையாடுவான்; ஆற்றல் உள்ளவனானாலும் ஏதுமறியாதவன் போல் இருப்பான்; பண்டிதன் ஆனாலும் பைத்தியம் போல் பேசுவான்; வேதங்களைக் கற்றறிந்தவனானாலும் ஆசார—ஆசிரம நியமங்களை அனுசரிக்காதவனாக இருப்பான். (29)

வேதங்களின் கர்மகாண்ட விளக்கத்தில் ஈடுபட மாட்டான்; வேத விரோதமான கர்மாக்களைச் செய்ய மாட்டான்; உப்புசப்பற்ற வாத—விவாதங்களில் (வெறும் யுக்தி வாதங்களில்) ஒரு கட்சியையும் ஆதரிக்க மாட்டான். (30)

மக்களைக் கண்டு பயப்படாமல் தைரியவானாக இருப்பான்; தன்னைக் கண்டு மற்றவர்கள் அஞ்சும்படியும் இருக்க மாட்டான்; பிறர் தூற்றினாலும் பொறுத்துக் கொள்வான்; எவரையும் அவமதிக்க மாட்டான்; இந்தச் சரீரத்திற்காக, ஒரு விலங்கைப் போல மற்றவர்களிடம் விரோதம் கொள்ள மாட்டான். (31)

சந்திரன் ஒன்றே ஒன்றுதான். ஆனால், பல பாத்திரங்களில் வைக்கப்பட்டுள்ள தண்ணீரில் தனித்தனியாகத் தோன்றுகிறது. அதுபோல, ஒரே ஆத்மாதான் தன்னிலும், மற்றப் பிராணிகளிலும் பிரகாசிக்கிறது. எல்லாப் பிராணிகளின் சரீரமும் ஐம்பெரும் பூதங்களால் ஆனவைதான். எனவே, வேறொரு பிராணியிடம் விரோதம் பாராட்டுவது என்பது தன்னிடமே விரோதம் கொள்வதற்கு ஒப்பானது. (32)

ஒரு நாள் உரிய காலத்தில் பிச்சை கிடைக்காவிட்டால், அதற்காக வருந்த மாட்டான். அதேபோல், உணவு சரியானபடி கிடைத்தால், அதற்காக சந்தோஷப்படவும் மாட்டான். அவன் இந்த இருநிலைகளிலும் தைரியமாக இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், உணவு கிடைப்பதும் கிடைக்காததும் தெய்வாதீனமானது. (பூர்வகர்மவினைக்கேற்ப நிகழ்வது.) (33)

பிச்சை எடுப்பது என்பது உசிதமான காரியம்தான். ஏனெனில், பிச்சை எடுத்து உணவு உட்கொண்டால்தான் உடலில் பிராணன் நிற்கும். உடலில் பிராணன் இருந்தால்தான், தத்துவ விசாரமும், அதன் பயனாக தத்துவஞானமும் உண்டாகி விடுதலை கிடைக்கும். (34)

கர்மவினைப்படி கிடைக்கக் கூடிய உயர்வான அல்லது தாழ்வான பிச்சான்னத்தைக் கொண்டு பசியைப் போக்கிக் கொள்ள வேண்டும். அதுபோலவே, கிடைக்கக்கூடிய துணி—படுக்கையைக் கொண்டு திருப்தியடைய வேண்டுமே தவிர, உயர்ந்தது—தாழ்ந்தது என்ற வேற்றுமை எண்ணம் கொள்ளக்கூடாது. (35)

நான், ஈசுவரனாக இருந்தாலும், எப்படி கர்மாக்களை ஒரு லீலையாகவே செய்கிறேனோ, அவ்வாறே சந்நியாசி, சௌசம், ஆசமனம், ஸ்நானம் மற்றும் விதிக்கப்பட்ட கர்மாக்களை விளையாட்டாகவே செய்து வரவேண்டும். விதிகளுக்குக் கட்டுப்பட்ட அடிமை போல் (சுமையாகக் கருதிச்) செய்யக் கூடாது. (36)

ஞானத்தில் நிலைபெற்றுவிட்டவனிடம், நுண்ணளவு வேற்றுமைகள் கூட இருப்பதில்லை. முன்பிருந்த வேற்றுமை உணர்வு, பரமாத்மாவான என்னைக் கண்டவுடனேயே மறைந்து போய்விடுகிறது. ஒருக்கால் உயிரோடு இருக்கும் வரையில், எப்போதாவது பேதபுத்தி ஏற்பட்டாலும், அது அவனைத் தடைப்படுத்துவதில்லை. சரீரம் அழிந்தபின் நானாக ஆகிவிடுகிறான். (37)

(உத்தவரே! இதுவரை ஞானம் அடைந்தவரைப் பற்றிக் கூறினேன். இனி, வைராக்கியம் மட்டும் அடைந்தவரைப் பற்றிக் கூறப் போகிறேன்.) ‘அனுபவிக்கும்போது மகிழ்ச்சியைத் தரும் பொறிநுகர் பொருட்கள், கடைசியில் துன்பத்திற்கே காரணமாகின்றன’ என்பதை உறுதியாக உணர்ந்து, பொறிகளைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்து வைராக்கியம் அடைந்துள்ளவர், என்னை அடைவதற்கான வழிகளை அறியாவிட்டால், பகவத் சிந்தனையில் மூழ்கிப் போயுள்ள பிரம்மநிஷ்டரான ஆசார்யரிடம் அடைக்கலம் புகவேண்டும். (38)

அவர், குருவினிடம் திடமான பக்தியும் சிரத்தையும் கொண்டிருக்க வேண்டும். அவரிடம் ஒருக்காலும் குற்றம் காணலாகாது. பிரம்மஞானம் ஏற்படும் வரையில், ஆசார்யரிடம் என்னையே பாவித்துப் பணிவிடைகள் செய்ய வேண்டும். (39)

எவனொருவன், காமம் முதலான ஆறு வைரிகளை அடக்காமலும், எவனுடைய புலன்கள் என்னும் குதிரைகள் ‘புத்தி’ என்ற சாரதியினால் அடக்கப்படாமலும் இருக்கின்றனவோ, எவனிடம் ஞானமும் வைராக்கியமும் இல்லையோ, அவன், மூங்கில் தண்டத்தைச் சுமந்து வயிற்றை நிரப்பிக் கொள்பவனாக இருக்கிறானே தவிர, உண்மையான துறவியாக மாட்டான். சந்நியாச தர்மத்தை அழிப்பவனான அவன், தேவர்களையும் தன்னையும் தன்னுள்ளே விளங்கும் என்னையும் ஏமாற்றுகிறான். அவனுடைய உடை மட்டும் காவி. அவளிடம் உள்ளத்தூய்மை இல்லாததால், இவ்வுலகிலும் பரலோகத்திலும் சௌக்கியம் இல்லை! (40—41)

துறவியின் முக்கியமான தர்மம் — சாந்தியும் அகிம்சையும்; வானப்பிரஸ்தனின் முக்கியமான தர்மம் — தவமும் பகவத் பக்தியும்; கிருஹஸ்தனின் முக்கியமான தர்மம் — பிராணிகளைக் காப்பாற்றுவதும், நாள்தோறும் அக்னி உபாசனையும்; பிரம்மசாரியின் முக்கியமான தர்மம் — ஆசார்யருக்குப் பணிவிடை செய்வதே ஆகும். (42)

கிருஹஸ்தனுக்கும் பிரம்மசரியம், தவம், சௌசம் (நேர்மை எனப்படும் குணத்தூய்மை), மனநிறைவு, எல்லாப் பிராணிகளிடத்தும் அன்பு பாராட்டுதல் என்பன முக்கியமான தர்மங்கள் ஆகும். தன் மனைவியோடு உறவு என்பது ருது காலங்களில் மட்டுமே செய்யத்தக்கது. என்னை வழிபடுவது என்பது எல்லோருக்கும் உரிய தர்மம். (43)

இவ்விதம் வேறிடம் செல்லாத மனத்துடன் வர்ண—ஆசிரம தர்மங்களின்படி எனக்குச் சேவை செய்து வருபவன், எல்லாப் பிராணிகளிடமும் என்னையே காண்பவன் — அவனுக்கு என்னிடம் நிலையான பக்தி உண்டாகிறது. (44)

உத்தவரே! நித்ய—நிரந்தரமாகப் பெருகி வரும் அந்தப் பகுதியின் காரணமாக, அனைத்து உலகங்களுக்கும் தலைவனாக உள்ளவனும், அவைகளின் தோற்றம்—மறைவுக்குக் காரணமாக உள்ளவனுமான என்னையே அடைந்துவிடுகிறான்! (45)

இவ்வாறாக, தன்னுடைய தர்மங்களை அனுஷ்டிப்பதன் மூலம், அந்தக்கரணம் தூய்மை அடைந்து, என்னுடைய மகிமைகளை உணர்ந்து, பட்டறிவு—தெள்ளறிவு (ஞான—விஞ்ஞானம்) பெற்று, விரைவில் என்னை அடைந்துவிடுகிறான்! (46)

வர்ணாசிரமிகளுடைய ஸதாசாரம் என்னால் கூறப்பட்டது. இந்த தர்மங்களை அனுஷ்டிப்பவன், அத்துடன் என்னிடம் பக்தியையும் சேர்த்துக் கொண்டால், வேறு முயற்சி இல்லாமலே (அவனுக்கு) மிகவும் மங்களமான மோட்சம் கிடைத்துவிடும். (47)

சாதுவான உத்தவரே! நீங்கள் என்னைக் கேட்ட கேள்விகளுக்குப் பதில் கூறிவிட்டேன். அதர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் பக்தன், பரப்பிரம்ம வடிவினான என்னை எவ்வாறு அடைகிறான்? என்பதையும் விளக்கினேன். (48)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் பதினெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — பக்தி—ஞானம்—மனம்—புலனடக்கம் பற்றிய விளக்கம்

பகவான் கூறுகிறார்—— (உத்தவரே!) உபநிடதம் முதலியவைகளைக் கேட்டு, மனன—நிதித்யாஸனம் மூலம் ஆத்மசாட்சாத்காரத்தை அடைந்துவிட்டவன் (அதாவது, சாஸ்திர ஞானம் உடைய பிரம்மநிஷ்டன்), யுக்தி வாதங்கள், அனுமானங்கள் முதலியவற்றின் அடிப்படையில்லாமல் நேராகவே ஆத்மாவைத் தரிசித்துவிட்டவன், இந்த உலகத்தையும் அதன் நிவிருத்திக்கான சாதனங்களையும் ‘மாயை’ என்றுணர்ந்து, அவைகளை என்னில் ஐக்கியப்படுத்தி, ‘அவை இரண்டுமே என் மேல் சுமத்தப்பட்டவை’ என்ற ஞானத்தை அடைகிறான். (1)

ஏனெனில், ஞானிக்கு மிகவும் பிரியமான வஸ்து நான்தான்! அவனுடைய ஆன்மிகச் சாதனைகள், அடையப்பட வேண்டிய லட்சியம் (ஸாதன—ஸாத்யம்), தேவலோகம், மோட்சம் — எல்லாம் நானே. என்னைத் தவிர, வேறு எந்தப் பொருளிடத்தும் அவன் பிரியம் கொள்வதில்லை. (2)

சாஸ்திர ஞானமும் நேரடி அனுபவமும் உடைய சித்தர்கள், என்னுடைய உண்மையான வடிவத்தை அறிகிறார்கள். அதனால்தான் ஞானிகள் எனக்கு மிகவும் இஷ்டமானவர்கள். ஞானிகள், தங்கள் ஞானத்தின் காரணமாக, எப்போதும் என்னைத் தங்கள் இதயத்தில் தாங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். (3)

தத்துவஞானத்தின் ஓர் அணுவினால் அந்தக்கரணத்திற்கு எவ்வளவு புனிதம் ஏற்படுமோ, அவ்வளவு புனிதத்தை, தவம், தீர்த்தம், ஜபம், தானம் மற்றும் பிற சாதனங்களால் கொடுக்க இயலாது. (4)

உத்தவரே! ஞானத்தோடுகூட ஆத்மஸ்வரூபத்தை அறிந்து, ஞான—விஞ்ஞானம் நிறைந்தவராகி, பக்தி பாவத்துடன் என்னை வழிபடுவீராக! (5)

மாபெரும் முனிவர்கள், தங்கள் அந்தக்கரணத்தில் எல்லா வேள்விகளுக்கும் தலைவனான என்னை, ஆத்மாவில் ஞான—விஞ்ஞான வடிவான வேள்வியால் வழிபட்டு, மிக மேலான சித்திகளை அடைந்துள்ளார்கள். (6)

உத்தவரே! சத்துவ—ரஜஸ்—தமஸ் ஆகிய மூன்றின் விகாரங்களின் கூட்டுறவுதான், இந்த உடல். உடல் உங்களைச் சார்ந்திருக்கிறது. (‘பூர்வகர்மா’ என்பது இல்லாவிட்டால், அதன் பயனை அனுபவிப்பதற்கு என ஒரு சரீரம் உண்டாகாது.) உண்மையான ஆத்மஸ்வரூபத்தை, மாயை திரை போட்டு மறைத்திருக்கிறது. உடல் முதலில் இருக்கவில்லை; கடைசியிலும் இருக்கப் போவதில்லை; இடைக்காலத்தில் மட்டும் தோன்றுகிறது. உடலின் அறுவகை இயல்புகள் — பிறப்பு, இருப்பு, வளர்ச்சி, மாற்றம், தேய்வு, மறைவு — உங்களோடு சம்பந்தப்பட்டவை அல்ல. அது மட்டுமல்ல, இந்த மாற்றங்கள் சரீரம் சம்பந்தப்பட்டதும் அல்ல. ஏனெனில், அதுவே ‘அஸத்’ — உண்மையில் இல்லாதது — தானே அஸத்தான வஸ்து. துவக்கத்தில் இல்லை, முடிவாக இருக்கப் போவதில்லை என்னும்போது, இடையில் மட்டும் எப்படி இருக்க முடியும்? (7)

உத்தவர் கேட்கிறார்—— உலக வடிவான பரமாத்மாவே! ‘தாங்கள்தான் எல்லா உலகங்களுக்கும் அதிபதி. வைராக்கிய விஞ்ஞானத்தோடு கூடியதும், மிகப்பழமையானதும், சுத்தமானதுமான இந்தப் பெரும் ஞானத்தை (பிரும்மா முதலிய) மகாபுருஷர்களும் தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்! அந்தப் பெரும் ஞானம் திடமாக ஏற்படும் வகையில், தங்களிடம் பக்தி செய்யும் யோகத்தையும் தெளிவாகக் கூறியருளுங்கள். (8)

பகவானே! மூன்று வகையான தாபங்களால் வாழ்க்கை பாதையில் வேட்கை மிகுதியில் வெகுவாகத் தவித்துக் கொண்டிருக்கும் மக்களுக்கு, அமுதப் பெருக்கெனத் திகழ்வதும், நிழல் தரும் குடையைப் போன்றவையுமான, தங்கள் திருவடிகளைத் தவிர, வேறு எந்த அடைக்கலனையும் காணவில்லை! (9)

மகானுபாவரே! பாமர மக்கள், இருண்ட கிணற்றில் விழுந்து கிடக்கிறார்கள்; காலம் என்ற சர்ப்பத்தால் தீண்டப்பட்டுள்ளார்கள். அப்படியிருந்தும் இழிவான புலனுகர் இன்பங்களில் ஆசை குறையவில்லை. தாங்கள் அருள்கூர்ந்து, இந்தத் துன்பங்களிலிருந்து விடுதலை அளிக்கக்கூடிய சொற்கள் என்ற அமுதப் பெருக்கினால் நனைத்து (மக்களை)க் கடைத்தேற்றுங்கள். (10)

பகவான் கூறுகிறார்—— இவ்விதமே (நீங்கள் கேட்ட கேள்விகளையே) முன்னர் ஒரு சமயம், தர்மஸ்வரூபியான யுதிஷ்டிரர், தர்மத்தை அறிந்தவர்களுள் தலையாயவரான பீஷ்ம பிதாமகரைக் கேட்டார். அப்போது நாங்கள் அருகிலிருந்து கேட்டோம். (11)

பாரத யுத்தம் முடிந்தபிறகு, உற்றார்—உறவினர்களின் அழிவினால் மனம் கலங்கிய தர்மபுத்திரர், பலவகையான தர்மங்களைக் கேட்டறிந்து, பின்னர் மோட்சத்தை அடைவதற்கான சாதனங்கள் பற்றி வினவினார். அப்போது, பீஷ்மாசார்யார் முகத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட — ஞானம், வைராக்கியம், விஞ்ஞானம், சிரத்தை, பக்தி முதலியவை நிறைந்த — சொற்களை உங்களுக்குச் சொல்லப் போகிறேன். (12,13)

பிரகிருதி, புருஷன், மஹத், அஹங்காரம், ஐந்து தன்மாத்திரைகள் — இவை ஒன்பது; ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள், ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள், மனம் — இவை பதினொன்று; ஐந்து மகாபூதங்கள், முக்குணங்கள் — இவை எட்டு; ஆக, இந்த இருபத்தெட்டு தத்துவங்களும், பிரும்மா முதற்கொண்டு புல்பூண்டு வரையிலான எல்லாப் பிராணிகளிடத்திலும் காணப்படுவதாலும், அவற்றினூடே பரமாத்மா என்றொருவர் தொடர்ந்து இருக்கிறார் என்று அறிவதுதான், ‘ஞானம்’ என்று நான் நிச்சயமாகக் கூறுகிறேன். (14)

பலவகையான பொருட்களாலான உலகம் என்று கருதாமல், பரமாத்மா என்ற ஒன்றினால் மட்டுமே வியாபிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று நிச்சயமாக அறிந்து கொள்வது ‘விஞ்ஞானம்’ எனப்படும். (நூல் அறிவினால் உண்டாகும் ஞானத்தை ‘பரோக்ஷ ஞானம்’ (விஞ்ஞானம்) என்றும், தன் கண்ணால் கண்டு அனுபவத்தால் பெறப்படும் ஞானத்தை ‘அபரோக்ஷ ஞானம்’ என்றும் சொல்வார்கள்.) இந்த ஞான—விஞ்ஞானத்தைப் பெறுவதற்கான வழி — அங்கங்களோடு கூடியதும், முக்குணங்களால் ஆக்கப்பட்டதுமான பொருட்களின் உற்பத்தி—இருப்பு—அழிவு பற்றிச் சிந்திப்பதே ஆகும். (15)

ஆகையால், உற்பத்தியிலும் லயத்திலும் மத்தியிலும், ஒரு காரியத்திலிருந்து மற்றொரு காரியத்தில் உள்ளீடாகத் தொடர்ந்து இருப்பது எதுவோ, காரியங்கள் அழிந்து போனாலும், தான் அழியாமல் இருப்பது எதுவோ, அதுவே சத்தியமான வஸ்து (‘ஸத்’). (16)

வேதம், பிரத்தியட்சம், மேலோர் வாக்கு, அனுமானம் என்று முக்கியமான பிரமாணங்கள் நான்கு. இந்த நான்குப் பிரமாணங்களாலும் சோதித்துப் பார்த்தால், கண்களால் காணப்படும் இவ்வுலக வஸ்துக்கள் நிரந்தரமில்லாதவை என்பதாலும், மாறும் தன்மை உடையவை என்பதாலும் ‘சத்தியமானவை அல்ல’ என்பது நிரூபணமாகும். அதனால், விவேகியானவன் வெறும் கற்பனையாகவும், சொல்லால் சுட்டிக்காட்டப்படுபவையுமான உலகப் பொருட்களில் வைராக்கியத்தை அடைய வேண்டும். (17)

சுவர்க்கம் முதலிய சுக—சௌக்கியமான உலகங்களைத் தரக்கூடிய யாக—யக்ஞங்களின் விளைவு — ஒரு காலத்தில் அழிந்து போகின்ற பிரம்மலோகம் வரையிலான மேலுலங்கள்கூட — கண்ணுக்குப் புலப்படாமல் போனாலும் நேராக அனுபவிக்கும் சுகங்களைப் போல் அமங்களமானவை; துன்பத்தைத் தரக்கூடியவை; அழியுந்தன்மை உடையவை என்பதை ஞானி அறிந்து கொள்ள வேண்டும். (18)

மாசுமருவற்ற உத்தவரே! முன்னரே, பக்தியோக விளக்கத்தை உங்களுக்குக் கூறிவிட்டேன். என்றாலும், அந்த விஷயத்தில் உங்களுக்கு ஊக்கம் அதிகமாக இருக்கிறது என்பதால், என்னிடம் பக்தியை அடைவதற்கான உயர்ந்த சாதனங்களை மறுபடியும் கூறுகிறேன். (19)

அமுதமயமான என் கதைகளைக் கேட்க வேண்டும் என்ற பேராவல்; எப்போதும் என்னுடைய குண—லீலைகளைச் சொல்வது; என்னைப் பூஜை செய்வதில் மிகவும் உறுதி; தோத்திரங்களால் என்னைத் துதிப்பது; எனக்குச் சேவை—பூஜை செய்வதில் பெரும் ஈடுபாடு; என் எதிரில் சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்காரம் செய்வது; எனக்குச் செய்வதைக் காட்டிலும் அதிகமாக என் அடியார்களைப் பூஜித்தல்; எல்லாப் பிராணிகளிடத்திலும் என்னையே காண்பது; ஒவ்வோர் அங்க அசைவும் என் பொருட்டாகவே செய்தல்; சொற்களால் என் குணங்களைப் புகழ்வது; தன் மனதையும்கூட எனக்கே அர்ப்பணம் செய்வது; எல்லாக் காமனைகளையும் விட்டொழிப்பது; என் பொருட்டு பொருள்—போகம்—சுகம் ஆகியவற்றைத் துறப்பது; தான் செய்யும் வேள்வி, தானம், யாகம், ஜபம், விரதம் முதலியவற்றை எனக்காகவே செய்வது — இந்த தர்மங்களையெல்லாம் அனுசரித்து, தன்னையே என்னிடம் ஒப்படைப்பவனின் உள்ளத்தில், என்னிடம் அன்புமயமான பக்தி ஏற்பட்டுவிடுகிறது. என்னிடம் பக்தி ஏற்பட்டபின், அவனால் அடைய வேண்டிய வேறு வஸ்து ஏதேனும் இருக்கிறதா என்ன? (20—24)

தூயதான சத்துவ குணம் பொருந்திச் சாந்தமாக இருக்கும் சித்தத்தை எப்போது என்னிடம் சமர்ப்பிக்கிறானோ, அப்போது அந்தச் சாதகனை தர்மம், ஞானம், வைராக்கியம் மற்றும் ஐசுவரியங்கள் தாமாகவே வந்தடைகின்றன. (25)

இந்த உலகம் பெயரளவுக்குத்தான் இருக்கிறதே தவிர, உண்மையில் இல்லை. மனம், இவ்வுலகப் பொருட்களில் ஒட்டிக் கொள்ளும்போது, புலன்களுடன்கூட இங்குமங்கும் திரியத் தொடங்குகிறது. இவ்விதம் மனதில் ரஜோ குணம் தலைதூக்கி நிற்கும்போது, அது அசுத்தம் அடைகிறது. அநித்ய வஸ்துக்களில் மயக்கம் அடைகிறது. இந்த நிலையில் பக்தி, ஐசுவரியம், தர்மம், தியானம், வைராக்கியம் — இவைகள் மறைந்து விடுகின்றன. (26)

எதனால் என்னிடம் பக்தி ஏற்படுமோ, அதுவே ‘தர்மம்’ எனப்படும். எல்லாவற்றையும் பரமாத்மா என்று சமமாகப் பார்ப்பது ‘ஞானம்’ எனப்படும். பொறிநுகர் பொருட்களில் பற்றுக் கொள்ளாமலும் ஒட்டிக்கொள்ளாமலும் இருப்பது ‘வைராக்கியம்’ ஆகும். அணிமா முதலிய சித்திகளே ‘ஐசுவரியம்’. (27)

உத்தவர் கேட்கிறார்—— எதிரிகளை மாய்ப்பவரே! யமம், நியமம் என்பன எவ்வளவு வகைகள்? சமம், தமம், திதிக்ஷா, திருதி என்றால் என்ன? (28)

தானம், தவம், சூரத்தனம், ஸத்யம், ரிதம், தியாகம், பிரியமான செல்வம், யக்ஞம், தட்சிணை என்பனவற்றின் ஸ்வரூபம் என்ன? (29)

திருவளர் செல்வரே! மனிதனுக்கு பலம் எது? பலம் என்பது என்ன? லாபம் என்பது என்ன? உயர்ந்த கல்வி, நாணம், செழுமை, சுகம், துக்கம் என்பன யாவை? (30)

எவன் கற்றறிந்தவன்? எவன் கல்வியற்றவன்? எது நன்மார்க்கம்? எது துன்மார்க்கம்? எது சுவர்க்கம்? எது நரகம்? எவன் உறவினன்? இல்லம் என்பது யாது? (31)

எவன் செல்வந்தன்? எவன் ஏழை? எவன் மூர்க்கன்? எவன் ஈசுவரன்? சான்றோர்களின் தலைவரே! என்னுடைய இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் கூறுங்கள். அத்துடன் இவற்றுக்கு எதிரான இயல்புகள் பற்றியும் விளக்குங்கள். (32)

பகவான் கூறுகிறார்—— உத்தவரே! ‘யமம்’ என்பது பன்னிரண்டு வகைப்படும். அவையாவன— பிறரைத் துன்புறுத்தாமலிருப்பது (அஹிம்சை), சத்தியம், திருடாமை (அஸ்தேயம்), ஒன்றிலும் ஒட்டிக் கொள்ளாமல் இருப்பது (அஸங்கம்), நாணம், பொருட்களைச் சேர்த்து வைத்துக் கொள்ளாமலிருப்பது, சாஸ்திரங்களிலும் பகவானிடத்திலும் நம்பிக்கை வைப்பது (ஆஸ்திக்யம்), பெண்ணுறவு பற்றிச் சிந்தனைகூடக் கொள்ளாமலிருப்பது (பிரம்மசரியம்), மௌனம், நிலையான மதி உள்ளவனாக இருப்பது (ஸ்தைர்யம்), பொறுமை, அச்சமில்லாமல் இருப்பது. ‘நியமம்’ என்பதும் பன்னிரண்டு வகைப்படும். அவையாவன— சௌசம் (புறத்தூய்மையும் அகத்தூய்மையும்), ஜபம், தவம் (உண்டி சுருங்கல் முதலியவற்றால் உடலை இளைக்கச் செய்வது), ஹோமம், சிரத்தை, விருந்தோம்பல், என்னைப் பூஜிப்பது, புண்ணிய தீர்த்தங்களுக்கு யாத்திரை செல்வது, பிறருக்கு உபகாரம் செய்வது, தெய்வாதீனமாகக் கிடைப்பதைக் கொண்டு மனமகிழ்ச்சி கொள்வது, ஆசார்யருக்குப் பணிவிடை செய்வது. பலனில் பற்று கொண்டும், பலனில் பற்றில்லாமலும் இவைகளை அனுஷ்டிக்கலாம். இவைகளைக் கைக்கொண்டு நடப்பவன் விரும்பியதை, (அவன் விருப்பப்படி போக—மோட்சங்களை) யமநியமங்கள் அளிக்கின்றன! (33—35)

மனத்தை என்பால் செலுத்துவது சமம்; புலனடக்கம் தமம்; துன்பங்களைச் சகித்துக் கொள்வது திதிக்ஷா; நாக்கையும் பிறப்புறுப்பையும் வெற்றி கொள்வது திருதி எனப்படும் தைரியம். (36)

எந்தப் பிராணிக்கும் தீங்கு இழைக்காமல் அடைக்கலம் அளிப்பது தானம். காமங்களை விட்டுவிடுவதே தவம். கர்மத்தால் பிறப்போடு உண்டான தீய இயல்புகளை அடக்குவது சௌர்யம் என்னும் சூரத்தனம். ஏற்றத்தாழ்வின்றி எதனையும் யாரையும் சமமாக (பிரும்ம வடிவாக)க் காண்பதே சத்தியம். உண்மையாகவும் இனிமையாகவும் பேசுவதையே மகாத்மாக்கள் ‘ரிதம்’ என்கிறார்கள். கர்மங்களில் பற்றில்லாமல் இருப்பது சௌசம். கர்மாக்களை விட்டுவிடுவது சந்நியாசம். (37—38)

தர்மம்தான் மனிதனுக்கு விருப்பமான செல்வம். பரம்பொருளாகிய நானே யக்ஞம். ஞானோபதேசம் செய்வதே தட்சிணை. பிராணாயாமம் செய்வது உயர்ந்த பலம். (39)

என்னுடைய ஐசுவரியம் பகம்; என்னிடம் ஆழ்ந்த பக்தி செலுத்துவதே மிகச்சிறந்த லாபம்; பரமாத்மா—ஜீவாத்மாக்களிடையே பேத புத்தியை அழிக்கும் கல்வியே வித்யை; விலக்கப்பட்ட கர்மாக்களைச் செய்ய அஞ்சுவது நாணம் (ஹ்ரீ). (40)

எதற்கும் ஆசைப்படாமல் இருப்பது போன்ற நற்குணங்களே சரீரத்திற்கு அழகு (ஸ்ரீ). சுகத்தையும் துக்கத்தையும் கடந்து நிற்பது சுகம். பொறிநுகர் இன்பங்களில் நாட்டம் கொள்வது துக்கம். கட்டு—விடுதலை (பந்தம்—மோட்சம்) என்பவைகளைத் தெரிந்து கொண்டவன் பண்டிதன். (41)

சரீரம் முதலானவற்றில் ‘நான்’ என்று பற்று கொள்பவன் மூர்க்கன்; சம்சாரச் சுழலிலிருந்து விலக்கி, என்னை நோக்கி அழைத்துச் செல்லும் பாதையே நன்மார்க்கம்; வாழ்க்கை இன்பங்களில் ஈடுபடுவதே தீயமார்க்கம் (குமார்கம்); சத்துவகுணத்தின் வளர்ச்சியே சுவர்க்கம்; நண்பரே! தமோகுண வளர்ச்சிதான் நரகம்; ஆசார்யரே உண்மையான உறவினர்; அது நானே! இம்மனித உடல் இல்லம் (க்ருஹம்); நற்குணங்கள் நிரம்பியவனே செல்வந்தன். (42—43)

கிடைத்ததைக் கொண்டு எவன் சந்தோஷப்படவில்லையோ, அவனே தரித்திரன் (ஏழை); புலன்களை வசப்படுத்தாதவன் க்ருபணன்; விஷயப் பற்றில்லாத சித்தம் உடையவன் ஈசன்; இதற்குமாறாக, விஷய போகங்களில் மனதைச் செலுத்துபவன் அநீசன். (44)

உத்தவரே! நீங்கள் கேட்ட கேள்விகளுக்கு, நான் தெளிவாகவும் உறுதியாகவும் பதில் கூறிவிட்டேன். குண—தோஷங்களைப் பற்றி மேலும் மேலும் கூறுவதால் என்ன பயன்? குண—தோஷங்களில் பார்வையைச் செலுத்துவதே குற்றம். இவ்விரண்டு பார்வையையும் கடந்து, தன் ஸ்வரூபத்தில் நிலைத்து நிற்பதே சிறந்த குணமாகும். (45)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபதாவது அத்தியாயம் — ஞான—கர்ம—பக்தி யோகங்கள்

உத்தவர் கேட்கிறார்—— தாமரைக்கண்ணா! ஈசுவரனான தங்களுடைய கட்டளைகளே வேதங்கள். அவைகளில் செய்யத்தக்கன—செய்யத்தகாதன என்று கர்மாக்கள் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. எனவே, கர்மாக்களின் குண—தோஷங்களைச் சிந்திக்காமல் எவ்வாறு இருக்க முடியும்? (தாங்கள், குண—தோஷங்களைப் பார்ப்பதே குற்றம் என்று கூறுகிறீர்கள். அப்படியானால், தங்கள் ஆக்ஞையான வேதச் சொற்களை மீறுவதாகாதா?) (1)

மேலும், வேதத்தில் வர்ணாசிரமம் பற்றியும், பிரதிலோமம்—அனுலோமம் காரணமாக உண்டானவர்கள் பற்றியும், கர்மங்களுக்கு உரிய பொருள்—இடம்—காலங்கள் முதலியவற்றையும், சுவர்க்கம்—நரகம் பற்றிய தெள்ளிய தகவல்களும் காணப்படுகின்றன. (2)

விதி—நிஷேதங்களைக் குறிப்பிடும் வேதம், தங்கள் ஆணைகளே என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால், அதில் குணதோஷங்களைப் பிரித்துப் பார்வையைச் செலுத்தக்கூடாது என்றால், கர்மகாண்டத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள விதி—நிஷேதங்களால் மனிதர்களுக்கு எவ்வாறு மேன்மையான சுகம் உண்டாகும்? (3)

பகவானே! தங்கள் சொற்களான வேதங்கள்தாம், பிதிரர்—தேவதை—மனிதர்களுக்கு உத்தம வழிகாட்டிகளாக இருந்து வருகின்றன. ஏனெனில், அவற்றின் மூலமாகத்தான் கண்களுக்குப் புலப்படாத சுவர்க்கம்—மோட்சம் பற்றிய அறிவு கிடைக்கிறது. அத்துடன் இவ்வுலகில் அவரவர்களால் அடையப்படவேண்டியது எது என்றும், அதனை அடைவதற்கான முறைகளும் வேதங்களில் விளக்கப்பட்டுள்ளனவே. (4)

ஐயனே! குண—தோஷங்களைப் பிரித்துப் பார்க்கும் பார்வை, தங்கள் கட்டளைகளான வேதத்திற்கு இசைவானதே என்பதில் ஐயமில்லை. (இது வேறு யாருடைய கற்பனையும் இல்லை.) ஆனால், தாங்களோ ‘குண—தோஷ வேற்றுமை காணக்கூடாது’ என்றும் சொல்கிறீர்கள். அதனால், எனக்கு மதிமயக்கம் உண்டாகிறது. அதை தாங்கள் போக்கியருள வேண்டும். (5)

பகவான் கூறுகிறார்—— மனிதர்களின் ஆன்மிக மேன்மைக்காக, மூன்று வகையான யோகங்களைப் பற்றி முன்னர் நான் கூறினேன். ஞான—கர்ம—பக்தி யோகங்களான இம்மூன்றைத் தவிர, மனிதனின் ஆன்மிக மேம்பாட்டுக்கு வேறு வழிகளே இல்லை. (6)

கர்மாக்களிலும் கர்மபலன்களிலும் விரக்தி அடைந்து, அவற்றை விட்டுவிட்டவர்கள் ஞானயோகத்திற்குத் தகுதியுள்ளவர்கள். மாறாக, கர்மாக்களிலும் கர்மபலன்களிலும் இன்னமும் ஆசையை விடாமல் வைத்திருப்பவர்கள், கர்மயோகத்திற்கு அதிகாரிகள். (7)

எவனொருவன் முற்றிலும் விரக்தன் அல்லனோ அல்லது முற்றிலுமாகக் கர்மபலனைத் துறக்காதவனோ, அவ்வாறே முன் செய்த நல்வினையால், புண்ணியவசமாக, என்னுடைய கதைகளில் பெரும் ஈடுபாடு கொண்டுள்ளானோ, அவனுக்குப் பக்தியோகம் விரைவில் சித்தியைக் கொடுக்கும். (8)

எதுவரையில் கர்மத்தின் பயனில் ‘போதும்’ என்ற நிறைவு தோன்றவில்லையோ அல்லது என்னுடைய கதைகளைக் கேட்பதிலும் சொல்வதிலும் சிரத்தை ஏற்படவில்லையோ, அதுவரையில் கர்மாக்களைச் செய்து கொண்டிருக்கவே வேண்டும். (9)

உத்தவரே! தன்னுடைய வர்ண—ஆசிரமங்களுக்கு உரியதான தர்மங்களைச் செய்து கொண்டு, எவ்விதப் பற்றும் பலனில் இச்சையும் கொள்ளாமல் என்னை வழிபட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டும். ‘செய்யத்தகாதன’ என்று விலக்கப்பட்ட கர்மாக்களை விடுத்து, விதிக்கப்பட்ட கர்மாக்களையே செய்து வருபவன், சுவர்க்கத்திற்கோ, நரகத்திற்கோ போக மாட்டான். (நிஷித்த கர்மாக்களைச் செய்யாததால் நரகமும் இல்லை. விதிக்கப்பட்ட கர்மாக்களை பலனில் பற்றில்லாமல் செய்ததால் சுவர்க்கமும் இல்லை.) இவ்விதம் அவன், கர்மத்தளையிலிருந்து முற்றிலுமாக விடுபட்டு நிற்கிறான். (10)

தன்னுடைய தர்மானுஷ்டானத்தில் உறுதியாக இருப்பவன், இவ்வுலகில் இருக்கும்போதே பாவம்—ஆசை முதலிய மாசுகளற்று பரிசுத்தனாகி, சுலபமாகவே மிகத்தூயதான தத்துவ ஞானத்தை — ஆத்ம சாட்சாத்காரத்தை — அடைகிறான். தெய்வச் செயலால், என்னிடம் பக்தியை அடைகிறான். (‘ஞானத்தைக் காட்டிலும் பகவத் பக்தி உயர்ந்தது’ என்ற சிறப்பு காட்டப்பட்டுள்ளது.) (11)

சுவர்க்கத்தில் இருப்பவர்களும், நரகத்தில் இருப்பவர்களும் மனிதச் சரீரத்தை அடைய விரும்புகிறார்கள். ஞானம்—பக்திக்கு மனிதச் சரீரம்தான் சாதனமாக இருக்கிறது. புண்ணியத்தின் பயனாக கிடைக்கும் தேவசரீரமும், பாவத்தின் பயனால் கிடைக்கும் (நரக போகத்திற்குரிய) யாதனா சரீரமும், எந்த ஒரு சாதனைக்கும் ஏற்றதல்ல. (அந்தச் சரீரங்களைக் கொண்டு கர்மாக்களைச் செய்து, ஞானத்தையோ, பக்தியையோ பெற முடியாது.) விவேகமுள்ளவன் சுவர்க்கத்திற்குப் போக ஆசைப்படக் கூடாது. நரகத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் செயல்களைச் செய்யக் கூடாது. அதேபோல், மனிதச் சரீரத்தை அடையவும் ஆசைப்படக் கூடாது. சரீரத்தில் பற்று வைத்தால், பரமாத்மாவை அடையும் முயற்சிகளில் தவறுதல் அடைவான். (12—13)

இந்த மனிதச் சரீரம் ‘அழியுந்தன்மையுடையது’ என்பது உண்மைதான். என்றாலும், இதன் மூலமாகத்தான் பரமாத்மாவை அடைய முடியும். ஆகவே, ஞானமுள்ள ஒருவன், மரணம் ஏற்படுவதற்கு முன்னதாகவே கவனத்தோடு ஆத்ம சாதனை புரிந்து, அதனால் பிறப்பு—இறப்புச் சுழலிலிருந்து நிரந்தரமாக விடுதலைக்கான வழிகளைக் காணவேண்டும்! (14)

‘சரீரம்’ என்ற மரத்தில் கூடுகட்டிக் கொண்டு, ‘ஜீவன்’ என்ற பறவை வசித்து வருகிறது. யமதூதர்கள் ஒவ்வொரு விநாடியும் மரத்தை வெட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வெட்டி வீழ்த்தப்பட்ட மரத்தை விட்டுவிட்டு, பறவை சுதந்தரமாகப் பறந்து சென்று விடுவதைப்போல, உடலை உகுத்தபின், சரீர அபிமானம் இல்லாதவன் மோட்சத்தை அடைகிறான்; சரீரப் பற்றுள்ளவன் துக்கத்தை அடைகிறான். (15)

இரவும் பகலும் ஒவ்வொரு விநாடியாக, ஆயுளைக் குறைத்துக் கொண்டே வருகின்றன. இதை உணர்ந்து, பயத்தால் அஞ்சி நடுங்கும் மனிதன், இதில் பற்றுக் கொள்ளாமல், பரமாத்ம தத்துவ ஞானத்தை அடைந்து விடுகிறான். பின்னர், ஜன்ம—மரணப்பிடியிலிருந்து விடுபட்டு, ஆத்மாவிலேயே பேரமைதி பெறுகிறான். (16)

மனிதச்சரீரம் சகல நற்பலன்களையும் அடைவதற்கு ஆதாரமாகவுள்ளது, அடைவதற்குரியது என்றாலும், நம்முடைய பிரயாசையில்லாமல் (அது) இப்போது கிடைத்திருக்கிறது. சம்சாரக் கடலை பகவானுடைய எல்லையற்ற அருளினால் தாண்டுவதற்கு ஏற்றபடி உறுதியாக இருக்கிறது. பெருங்கடலில் இதனை நடத்திச் செல்வதற்கு ‘ஆசார்யர்கள்’ என்ற சிறந்த மாலுமிகள் இருக்கிறார்கள். என்னை நினைத்த மாத்திரத்திலேயே நான் அனுகூலமான காற்றாக வந்து, லட்சியத்தை நோக்கி நகர்த்திச் செல்கிறேன். இவ்வளவு நற்சாதனங்கள் இருந்தும், சம்சாரக் கடலைக் கடக்காத மனிதன், தன் ஆத்மாவைத் தானே கொன்றவன் ஆவான்! (17)

‘கர்மாக்கள் துக்கத்தைக் கொடுக்கக் கூடியவை’ என்பதை ஞானத்தால் உணர்ந்து, எவன் அவற்றைக் கைவிடுகிறானோ, அவன் புலன்களை வென்று, மனத்தை விஷயங்களில் செல்லாமல் தடுத்து, ஆத்மாவிலேயே நிலைத்திருக்கும்படி பயிற்சி செய்து ஸ்திரப்படுத்த வேண்டும். (18)

மனம், அவ்வாறு ஆத்மாவில் ஸ்திரமாக நிற்க முயலும்போது, அவ்வப்போது இங்குமங்கும் செல்லத் துடிக்கும். (புலனுகர் இன்பங்களில் ஈடுபட விரும்பும்.) அப்போது, மிகவும் விழிப்புடன் இருந்து, அதைத் தடுத்து நிறுத்தி, அறிவுரை கூறித் திரும்பவும் தன்வசப்படுத்த வேண்டும். (19)

புலன்களையும் பிராணனையும் தன்வசத்தில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்; மனதைச் சுதந்திரமாகத் திரியவிடக்கூடாது. சத்துவ குணம் நிறைந்த புத்தியால், மனதைச் சுவாதீனப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். (20)

முரட்டுக் குதிரையை அடக்கி, அதன்மேல் சவாரி செய்ய விரும்புகிறவன், ஒரேயடியாக அதனை அடக்காமல், முதலில் அதன் விருப்பப்படி அதன் போக்கில் கொஞ்சம் அனுமதித்துவிட்டுப் பின் தன்வசத்திற்குக் கொண்டு வருவதைப் போல, மனத்தின் போக்குப்படி செல்வதற்குச் சில வேளைகளில் அனுமதித்துவிட்டு, பின்னர் அடிக்கடி அறிவுரை கூறித் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குக் கொண்டு வரவேண்டும். (21)

ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தில், மஹத் தத்துவம் முதலானவைகள் பிரகிருதியிலிருந்து தொடங்கிச் சரீரம் வரைக்கும் எந்தச் சிருஷ்டிக்கிரமம் சொல்லப்பட்டிருக்கிறதோ, அதன்படியே உலக உற்பத்தி பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டும். அதுபோலவே, சரீரம் முதலாக எல்லாமும் பிரகிருதியில் வரிசைக்கிரமமாக லயப்படுவதையும் சிந்திக்க வேண்டும். மனம் ஒரே நிலையில் உறுதிப்படாத வரையில், இந்தச் சிந்தனையைத் தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருக்க வேண்டும். (22)

உலக வாழ்க்கையில் பற்று நீங்கியவன், ‘உலகியல் இன்பத்திற்குக் காரணமான பொருட்கள் முடிவில் துக்கத்தையே தருகின்றன’ என்ற நல்லறிவு பெற்றவன், தன் ஆசார்யர்களுடைய உபதேச மொழிகளை நன்றாக உணர்ந்து, அடிக்கடி சிந்தித்துப் பார்த்து, ஆத்மஸ்வரூபத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும். இவ்விதம் பயிற்சி செய்து வந்தால், அவனுடைய மனம், தன்னுடைய ஆட்டபாட்டங்களை விடுத்து, தேகாபிமானத்தைத் துறந்துவிடும்! (23)

யம—நியமம் முதலிய யோக மார்க்கத்தைக் கைக்கொண்டு என்னைத் தியானிக்கலாம். அல்லது ஆத்மா—அனாத்மா என்று வஸ்து தத்துவத்தை விசாரித்து என்னைப் பூஜிக்கலாம். அல்லது என்னை (என் உருவச்சிலையை) வழிபடுவது, உபசாரம் செய்வது முதலியவற்றால் தியானிக்கலாம். அதாவது, கர்மயோகம், ஞானயோகம், பக்தியோகம் ஆகிய இம்மூன்றைத் தவிர, வேறு எந்த வழியைப் பற்றியும் மனதால் சிந்திக்க வேண்டாம். (24)

யோகியாகப்பட்டவன், எப்போதாவது தவறுதல் காரணமாக, நிந்திக்கத்தக்கச் செயலைச் செய்துவிட்டால், அந்தப் பாவத்தைத் தன் யோகத் தீயினாலேயே அழித்துவிடலாம். வேறு பிராயச்சித்த கர்மாக்கள் செய்ய வேண்டியதில்லை. (25)

எவரெவர்களுக்கு எந்தெந்த மார்க்கம் விதிக்கப்பட்டிருக்கிறதோ, அதுவே அவரவர்களுக்குப் பொருத்தமான நல்வழியாகும். குண—தோஷம், விதி—நிஷேதம் முதலிய சட்டதிட்டங்களின் தாத்பர்யம் என்னவென்றால், ‘எவ்விதத்திலேனும் விஷயப்பற்று நீங்கவேண்டும்’ என்பதேயாகும். ஏனெனில், பிறப்பிலிருந்தே கர்மாக்கள் அசுத்தமானவை; கேடு விளைவிக்கக் கூடியவைதாம். சாஸ்திரங்களின் உத்தேசம், ‘கர்மாக்களை ஒரு வரம்புக்குள் அடக்கி வைக்கவேண்டும்’ என்பதே. முடிந்தவரையில், உலகப்பற்றைக் குறைத்துக் கொள்ளவேண்டும் என்பதே உள்நோக்கம். (26)

என்னுடைய லீலாவினோதக் கதைகளில் சிரத்தை ஏற்பட்டு, நிறைந்த மனதுடன் எல்லாக் கர்மாக்களையும் துறந்து, ‘எல்லா சுகானுபவங்களும், சுக சிந்தனைகளும் துக்கத்தைத் தருபவனவே’ என்று ஒருவன் தீர்மானித்துவிட்டான் என்றாலும், அவற்றை ஒரேயடியாகத் தடுக்க முடியவில்லையென்றால், புலனுகர் பொருட்களிலிருந்து இன்பம் அனுபவிக்கட்டும். ஆனால், ‘அந்த இன்பநுகர்ச்சி, கடைசியில் துக்கத்திற்குக் காரணமாக அமைகின்றது’ என்பதை உணர்ந்து, மனதிற்குள் இகழ்ந்து, ‘இன்பநுகர்ச்சிகள் தன் துர்ப்பாக்கியம்’ என்று கருத வேண்டும். கூடவே, இந்த இரண்டுங்கெட்டான் நிலையிலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்காக, சிரத்தை—உறுதி—பிரேமையுடன் என்னை வழிபடவேண்டும். (27—28)

இவ்விதம் என்னால் சொல்லப்பட்ட பக்திநெறிப்படி, என்னை வழிபடுபவர்களின் இதயத்தில் நான் அமர்ந்து கொள்கிறேன். நான் அங்கே தோன்றியவுடன், அவனுடைய நெஞ்சத்திலிருக்கும் எல்லா மாசுக்களும் வினைப்பதிவுகளும் அழிந்து போகின்றன. (29)

சர்வாத்மாவான என்னுடைய சாட்சாத்காரம் ஏற்பட்டவுடன், அவனுடைய இருதயத்திலுள்ள முடிச்சு அவிழ்ந்து போகிறது. எல்லா சந்தேகங்களும் சின்னபின்னமாகிப் போகின்றன. அனைத்துக் கர்மவாஸனைகளும் நசித்துப் போகின்றன. (30)

ஆதலால், என்னிடம் பக்திகொண்டு, என்னைப் பற்றிய சிந்தனையிலேயே மூழ்கியிருக்கும் யோகிக்கு (பக்தனுக்கு) ஞானம் அல்லது வைராக்கியம் தேவையில்லை. அவனுடைய மேன்மை, என்னிடமுள்ள பக்தி மூலமாக, மரணத்திற்கு முன்னதாகவே கிடைத்துவிடுகிறது. (31)

கர்மா, தவம், ஞானம், வைராக்கியம், யோகாப்பியாசம், தானம், தர்மம் மற்றும் வேறு என்னென்ன மோட்ச சாதனங்கள் உண்டோ, அவைகள் எல்லாவற்றாலும் சுவர்க்கம், மோட்சம், வைகுண்டம் அல்லது வேறு எந்தப் பொருள் அடையப்படுகிறதோ, அவைகளையெல்லாம், என் பக்தன் விரும்பினால் பக்தியோகப் பிரவாகத்தால் எளிதாகவே அடைந்துவிடுவான்! (32—33)

என்னிடம் அநன்யமான பிரேமபக்தியுடைய தைரியமும் நற்குணங்களும் நிரம்பிய பக்தர்கள், என்னைத் தவிர வேறு எதற்கும் ஆசைப்படுவதில்லை. பிறப்பு—இறப்பு இல்லாத கைவல்ய பதவியை நான் கொடுத்தாலும், அதை விரும்பி ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார்கள். (34)

(உத்தவரே!) எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் உயர்ந்த க்ஷேமத்தைக் கொடுக்கக் கூடியது, ‘எதிலும் பற்றுக் கொள்ளாதிருத்தல்’ (நிரபேக்ஷம்) என்னும் சுபாவம் என்று சொல்கிறார்கள். ஆதலால், கர்மபலனில் அல்லது வேறு பொருட்களில் ஆசை இல்லாதவனுக்கே என்னிடம் பக்தி உண்டாகும். (35)

எனவே, என்னிடத்திலேயே மனத்தைச் செலுத்தி, விருப்பு—வெறுப்பு அற்றவர்களாகி, எல்லாப் பிராணிகளிடத்தும் சமமான பார்வையைப் பெற்று, புத்தியைக் கடந்த பரம தத்துவத்தை அடைந்துவிட்டவர்களுக்கு, விதி—விலக்குகளால் ஏற்படக்கூடிய புண்ணிய—பாவங்களோடு எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. (36)

இவ்வாறாக, என்னால் கூறப்பட்ட ஞான—பக்தி—கர்ம மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுபவர்கள், மிக மேலான ஆன்மிக லாபத்தை (பரப்பிரம்மத்தை) அடைகிறார்கள்! (37)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் இருபதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தோராவது அத்தியாயம் — குண—தோஷங்களின் வடிவமும் மறைபொருளும்

பகவான் கூறுகிறார்—— என்னால் விளக்கப்பட்ட பக்தி—ஞான—கர்மயோகங்களை விட்டுவிட்டு, புலன்கள் மூலமாகச் சிற்றின்பங்களில் ஈடுபடுகிறவர்கள், மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பு—இறப்பு என்னும் சம்சாரச் சக்கரத்தில் சுழன்று கொண்டேயிருக்கிறார்கள். (1)

தத்தம் தகுதிக்கு ஏற்ற தர்மங்களில் உறுதியான நிலைப்பாடு கொண்டிருப்பதே ‘குணம்’ என்று கூறப்படுகிறது. இதற்கு மாறாக, தனக்கு உரியதல்லாததைச் செய்வது, குற்றம். அதாவது, குண—தோஷம் என்ற பிரிவினை ஒருவனுடைய தகுதியை அனுசரித்துச் செய்யப்படுகிறதே தவிர, வஸ்துவை அனுசரித்துச் செய்யப்பட்டதல்ல. (2)

சமமான வஸ்துக்களிடமும், சுத்தி—அசுத்தி, குணம்—தோஷம், சுபம்—அசுபம் என்று எல்லைகள் வகுக்கப்படுகின்றன. அந்தந்தப் பொருட்களைச் சரியானபடி பரிசோதித்துப் பார்த்து, அதில் சிறிது குறைகளைக் கற்பித்து, பின்னர் ‘இது தகுந்தது அல்லது தகாதது’ என்று நிச்சயிப்பதற்காகவே, பொருட்களில் குண—தோஷங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. (சம்சாரத்தில் சுழல வைக்கும் வஸ்துக்களை ஒரு கட்டுப்பாட்டில் வைப்பதற்கு அனுகூலமாகவே, குணம்—குறைகள் சொல்லப்பட்டுள்ளன.) (3)

மாசற்ற உத்தவரே! விதி—விலக்குகளால் தர்மத்தைச் சம்பாதிக்க முடியும்; சமூக விவகாரங்கள் ஒழுங்காக நடைபெறும்; சொந்த வாழ்க்கை நிர்வாகமும் எளிதாக அமையும். மனிதன், தன்னுடைய கர்மவினைப்பயனாக விலக்கப்பட்ட கர்மாக்களின் வலையில் சிக்கிச் சீரழியாமல், அறநூல்களில் கூறப்பட்டக் கட்டுப்பாடான வாழ்க்கை நடத்தி, மனதைத் தன்வசப்படுத்திக் கொள்கிறான். நான், மனு முதலியவர்களாக அவதாரம் செய்து, இந்த வாழ்க்கை முறைகளைப் பாமர மக்களுக்கு எடுத்துக் காட்டினேன். (4)

பிரும்மா முதற்கொண்டு மலை—தாவரங்கள் முதலிய எல்லாப் பொருட்களும் மண், நீர், தேயு, வாயு, ஆகாயம் என்ற ஐம்பெரும் பூதங்களால் ஆனவை. அவைகளின் ஆத்மாவும் ஒன்றேதான். (ஆதலால், எல்லா வஸ்துக்களும் பூத திருஷ்டியிலும், ஆத்ம திருஷ்டியிலும் சமமானவையே என்பது கருத்து.) (5)

உத்தவரே! இவ்விதம், எல்லாப் பொருட்களிலும் பஞ்சபூதங்கள் இருப்பதால் சமமானவை என்று சொன்னாலும், வேதங்கள் இவைகளுக்கு (வர்ண—ஆசிரமம் போன்ற) தனித்தனியே பெயர் உருவம் கொடுத்திருக்கின்றன. காரணம், ஜீவர்கள் தங்களுடைய கர்மவாஸனையின் விளைவாகச் செயல்படும் புலன்களின் தறிகெட்ட ஓட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்தி, தர்ம—அர்த்த—காம—மோட்சம் என்ற நான்கு புருஷார்த்தங்களை அடைய வேண்டும் என்பதேயாகும். (6)

உத்தமரே! தேசம்—காலம்—பயன்—அதிகாரி முதலிய வஸ்துக்களின் குணம்—குறைகள் என்னால் விதிக்கப்பட்டுள்ளன. ஏனெனில், (மக்களுக்குக்) கர்மாக்களில் அலட்சிய புத்தி தோன்றிவிடக் கூடாது. அவற்றின் கௌரவத்திற்குப் பாதிப்பு ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காகவுமே. (7)

‘கிருஷ்ணஸாரம்’ என்ற மான் இல்லாத பிரதேசங்கள் அசுத்தமானவை. அத்துடன் பிராமண பக்தியில்லாத நாடு மிகவும் அசுத்தமானது. கிருஷ்ணஸாரம் இருந்தாலும் சாதுக்கள் இல்லாத இடம் தூய்மையற்றது. ஸம்ஸ்காரங்கள் இல்லாததும் உவர்நிலப் பிரதேசமும் அசுத்தமானவை. (8)

கர்மானுஷ்டானத்திற்குத் தேவையான திரவியங்கள் கிடைக்கக் கூடியதும், கர்மாவை நடத்துவதற்கு அனுகூலமானதுமான சமயம் பவித்திரமானது. கர்மா செய்வதற்கு வேண்டிய வஸ்துக்கள் கிடைக்காத காலம், தாமாக வந்து சேர்கிற (தீட்டு முதலிய) குறைகள் காரணமாகக் கர்மாவைச் செய்ய முடியாத காலம் — இவை அசுத்தமானவை. (9)

திரவியங்களின் சுத்தி—அசுத்தியானது, வேறொரு திரவியம், சொல், ஸம்ஸ்காரம், காலம், அளவில் அதிகம்—குறைவு என்பனவற்றால் உண்டாகிறது. (நீர்விட்டுக் கழுவினால் சுத்தமாகும்; சிறுநீர் பட்டுவிட்டால் அசுத்தமாகும். ஒரு பிராமணன், ‘இது சுத்தமானதுதான்’ என்று சொல்லிவிட்டால், அந்தப் பொருள் சுத்தமானதாக ஆகிவிடும். மலர்களின் மேல் தண்ணீர் தெளிப்பதால் அவை சுத்தமாகின்றன; முகர்ந்துவிட்டால் அசுத்தமாகின்றன. புதிதாக சமைக்கப்பட்ட அன்னம் சுத்தமானது; ஊசிப்போன பழைய சோறு அசுத்தம். பெரிய நீர்நிலைகளிலுள்ள தண்ணீர் எப்போதும் சுத்தம்; சிறு குட்டைகளில் தேங்கி நிற்கும் தண்ணீர் அசுத்தம். இந்தச் சான்றுகளை மனதில் வைத்துக் கொண்டு, மற்றப் பொருட்களைப் பற்றியும் அறிந்து கொள்ளவேண்டும்.) (10)

இயலுதல், இயலாமை, புத்தி, செழுமை — இவைகளுக்கு ஏற்பவும் சுத்தம்—அசுத்தம் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. அவற்றிலும்கூட, தேகம், வயது முதலியவற்றைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு சுத்தாசுத்தம் வரையறுக்கப்படுகிறது. (செல்வந்தன்—ஏழை, பலமுள்ளவன்—பலமில்லாதவன், கல்வியறிவுள்ளவன்—அறிவில்லாதவன், புரட்சி—கலகம் நடைபெறும் நாடு—அமைதியான நாடு, வாலிபன்—வயோதிகன் போன்ற வேற்றுமைகளுக்கு ஏற்றபடி, சுத்த—அசுத்த விதிகளில் வேற்றுமை ஏற்படுகிறது.) (11)

தானியம், மரப்பாத்திரம், யானைத் தந்தம் போன்ற எலும்பு வகைகள்; நூல், எண்ணெய், தேன், நெய் முதலிய ரஸப் பொருட்கள்; பொன், பாதரசம் போன்ற தைஜஸப் பொருட்கள்; தோல்; மட்பாத்திரங்கள் ஆகியவை அவ்வப்போது கால அளவினால், காற்றுப்படுவதால், நெருப்பில் காய்ச்சுவதால், மண்ணைக் கொண்டு துலக்குவதால், தண்ணீர் விட்டுக் கழுவுவதால் சுத்தமடைகின்றன. இடம்—காலம்—நிலைகளுக்கு ஏற்ப, சில சமயங்களில் இரண்டு சுத்திப் பொருட்களாலும் மற்றும் சில சூழ்நிலைகளில் ஒரே ஒரு சுத்திப் பொருளாலும் சுத்தி ஏற்படுகிறது. (12)

சில பொருட்களில் அழுக்குப் பிடித்துத் துர்நாற்றம் ஏற்பட்டால், அந்த அழுக்கு நீங்கித் துர்நாற்றம் மறைந்து, அவற்றின் பழைய வடிவம் தோன்றும் வரை சுத்திப் பொருட்களால் சுத்தம் செய்ய வேண்டும். (13)

ஸ்நானம், தானம், தவம், வயது, சக்தி, ஸம்ஸ்காரம், கர்மா, என்னை (பகவானை) நினைப்பது ஆகியவற்றால் சித்த சுத்தி ஏற்படுகிறது. இந்த முறைகளால் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு, இருபிறப்பாளர்கள் தத்தம் கர்மாக்களைச் செய்யவேண்டும். (14)

ஆசார்யரிடமிருந்து மந்திரோபதேசம் தெளிவாகப் பெற்று, அதனை இதயத்தில் பதித்துக் கொள்வதால் மந்திரசக்தி ஏற்படுகிறது. மந்திர ஜபத்தின் பயனை ஈசுவரார்ப்பணம் செய்வதால், கர்மசுத்தி ஏற்படுகிறது. இவ்விதம் தேசம்—காலம்—திரவியம்—கர்த்தா—மந்திரம்—கர்மா ஆகிய ஆறும் சுத்தமாக இருந்தால், அது தர்மமாகும்; அசுத்தமாக இருந்தால் அதர்மமாகும். (15)

சிற்சிலவிடங்களில் சாஸ்திர விதிகளின்படி குணம் குற்றமாகிறது; குற்றம் குணமாகிறது. (சந்த்யாவந்தனம், காயத்ரி ஜபம் முதலியன முதல் வர்ணத்தாருக்கு குணமாகும். அவைகளே நான்காம் வர்ணத்தாருக்குக் குற்றமாகும். வைசியன் பால் வியாபாரம் செய்யலாம். ஆனால், பிராமணன் ஒருக்காலும் செய்யக்கூடாது.) ஒரே பொருள் ஒருவருக்குக் குணமானதாகவும், வேறொருவருக்குக் குணமில்லாததாகவும் விதிக்கப்பட்டிருப்பதால், ‘குண—தோஷங்கள் பொருட்களைச் சேர்ந்தனவல்ல’ என்பது நிரூபணமாகிறது. குணம்—தோஷம் என்ற வேறுபாடு மனோகல்பிதம்தானே தவிர உண்மையில் இல்லை. என்றாலும், குணம்—தோஷம் என்ற பாகுபாடு, வர்ணாசிரம அமைப்பு நல்லபடியாகத் தொடர வேண்டும் என்பதற்காகவே விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. (16)

ஜாதியாலாவது, கர்மத்தாலாவது பதிதர்களான மக்கள் இழிந்த செயல்களைச் செய்தால், அவர்களுக்கு அது தோஷம் ஆகமாட்டாது. உயரமான இடத்தில் படுத்திருப்பவன் புரளும்போது கீழே விழுவான். ஆனால், தரையிலேயே படுத்திருப்பவன் எங்கே விழுவான்? (முன்னரே பதிதர்களாகிவிட்டவர்கள் விஷயத்தில், பின்னர் செய்யும் பாவங்கள் தோஷமாகிறதில்லை.) (17)

எந்தெந்த விஷயங்களிலிருந்து பற்று நீங்கி, மனநிறைவைப் பெறுகிறானோ, அவ்வவற்றின் தளையிலிருந்து மனிதன் விடுபடுகிறான். சோகம், மோகம், பயம் ஆகியவற்றைப் போக்கும் இந்த முறைதான், மிகவும் உத்தமமான மங்களத்தை (ஆன்மவிடுதலையை)க் கொடுக்கக் கூடிய தர்மமார்க்கம். (18)

புலனுகர் பொருட்களில் ஓர் உயர்வை ஏற்றி வைப்பதால், அவற்றினிடம் பற்றுதல் உண்டாகிறது; பற்றுதல் ஏற்பட்டதும் அவற்றை அடைய வேண்டும் என்ற விருப்பம் உண்டாகிறது; அதற்கு இடையூறு ஏற்பட்டால் கலகம் ஏற்படுகின்றது. (19)

பரஸ்பர கலகத்தினால் தாங்க முடியாத கோபம் உண்டாகிறது. கோபம் ஏற்பட்டால் நல்லது—தீயது என்ற அறிவு இருப்பதில்லை. அறிவு அழிந்தவுடன் மனிதனுடைய செயல்பாடுகளைத் திட்டமிடும் சிந்தனா சக்தி மறைந்து போகிறது. (20)

சான்றோரே! விவேகம் அழிந்தபின், மனிதனிடம் மனிதத்தன்மை இருப்பதில்லை; விலங்குத்தன்மை புகுந்து கொண்டு விடுகிறது. அவன் ஒரு சூன்யத்தைப் போல (பூஜ்யத்தைப் போல ஒன்றுமில்லாதவன்) ஆகிவிடுகிறான். மூர்ச்சை அடைந்தவன் அல்லது ஒரு சவமாக ஆகிவிட்ட நிலையில், அவனுக்கு இவ்வுலக சுகமோ, அவ்வுலக சுகமோ கிடைக்காமல் போய்விடுகிறது. (21)

புலனுகர் பொருட்களைப் பற்றியே சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பதால், அவனும் ஒரு போகப் பொருளாகவே ஆகிவிடுகிறான். மரத்தைப்போல் ஒரு ஜடமாக வீண் வாழ்க்கை நடத்துகிறான். கொல்லன் பட்டறை துருத்தியைப் போல் மூச்சுவிட்டுக் கொண்டிருக்கிறான். (அவன் உயிரோடு இருக்கிறான் என்பதைத் தவிர, விவேகி என்பதற்கான வேறு ஓர் அறிகுறியும் அவனிடம் இல்லை.) (22)

உட்கொள்ள முடியாத கசப்பு மருந்தின்மேல் இனிப்பைத் தடவி அல்லது மருந்தைத் தேனில் குழைத்துக் கொடுப்பதைப் போல, வேதங்களில் சுவர்க்கம் முதலிய நல்லுலகங்கள் பற்றிய வர்ணனைகள் காணப்படுகின்றன. தேவபோகம்தான் மனிதன் அடையத்தக்க உயர்ந்த லட்சியம் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்காக, அவைகள் விளக்கப்படவில்லை. இந்திரிய சுகங்களில் ஈடுபாட்டைச் சுருக்கிக் கொண்டு, அந்தக்கரணத்தில் தூய்மை பெற்று, மோட்சத்தை அளிக்கும் கர்மாக்களில் ருசியை உண்டாக்குவதே அவற்றின் நோக்கம். (23)

பிறவியிலேயே உலக விஷயபோகங்களிலும், உயிரின் மேலும், உற்றார்—உறவினரிடத்திலும் பெரும் பற்று உண்டாகிவிடுகிறது என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால், அந்த விஷயப் பற்றுதல்தான், அவனுடைய ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்கு இடையூறாகவும், தவறான வழியில் இட்டுச் செல்வதாகவும் ஆகிவிடுகிறது. (24)

அந்த அஞ்ஞானிகள், தாங்கள் அடையவேண்டிய உச்சநிலையான மோட்சத்தை அறியாமல், வேதங்களில் காணப்படும் சுவர்க்கலோகப் புகழுரைகளை உண்மை என்றே நம்பிவிடுகிறார்கள். அதன் விளைவாக, தேவ—விலங்கு—பறவை—தாவர யோனிகளில் சுற்றிச் சுற்றி வருகிறார்கள். இந்த நிலையில், எந்த ஒரு ஞானி (அல்லது வேதம்) மீண்டும் விஷய போகங்களில் சிக்க வைக்கும் தத்துவங்களை அவர்களுக்கு உபதேசிப்பார்? (25)

வேதத்தின் உட்கருத்தை அறியாத சில துர்புத்தியாளர்கள், கர்மாக்களின் பயனாகக் கூறப்பட்டுள்ள, ஒரு மலருக்குச் சமானமான சுவர்க்கம் முதலியவைகளையே பழம் எனக் கருதி, வழிதவறித் திண்டாடுகிறார்கள். ஆனால், வேதத்தின் உட்கருத்தை அறிந்த வேதவிற்பன்னர்கள் இவ்வாறு கூறவில்லை. (26)

விஷய போகங்களில் சிக்கித் திணறும் தீனர்கள், வண்ண வண்ணமான மலர்களைப் போன்று வசீகரிக்கும் தேவலோகம் போன்றவைகளையே முடிவாகக் கருதுகிறார்கள். அவைகளை அடைவதற்காக, அக்னியில் ஆகுதி கொடுக்கும் யாக—யக்ஞங்களில் மனம் மகிழ்ந்து போகிறார்கள். தூமாதி மார்க்கமாக தேவலோகம், பித்ருலோகம் முதலியவற்றை அடைகிறார்கள். வேறு வழியாகச் சென்றுவிட்டதால், தங்கள் லட்சியமான ஆத்மலோகத்தை அடைவதில்லை. (27)

அன்புள்ள உத்தவரே! அவர்கள் கர்மாக்களைச் செய்து செய்து சாதனை படைக்கிறார்கள். அதனால், அவர்கள் அடையும் பயன், புலனுகர் இன்பங்கள். பனிமூட்டத்தால் மறைக்கப்பட்ட பார்வையுடைய இவர்கள், எவரால் இந்த உலகம் படைக்கப்பட்டது என்பதையோ, எவர் தானே இந்த உலக வடிவமாக இருக்கிறார் என்பதையோ, அவரே தங்கள் இதயத்தில் ஆத்மாவாக விளங்கிக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதையோ அறியமாட்டார்கள். (28)

ஹிம்சையிலும் புலால் உணவிலும் ஆசையிருந்து, அவைகளை விட்டொழிக்க முடியவில்லையானால், யக்ஞங்களிலேயே அவ்வாறு செய்யலாம் என்பது விதி — பரிஸங்க்யா விதி. இவ்விதி, இயற்கையாக ஏற்பட்டுள்ள ஆசையைக் கட்டுப்படுத்தி வைத்துக் கொள்வதற்காகக் கூறப்பட்டதே தவிர, ‘யக்ஞம் செய்து, மாமிசத்தை உண்ணத்தான் வேண்டும்’ என்று கட்டாயமாக விதிக்கப்படவில்லை. இதனுடைய உட்கருத்தை அறியாத மூடர்கள் புலன்களைத் திருப்தி செய்விப்பதற்காக, யக்ஞத்தில் பசுக்களை விளையாட்டாகக் கொன்று, தேவதை—பிதிரர்கள்—பூதபதிகளைப் பூஜிப்பதாகப் பகட்டுச் செய்கிறார்கள். (29—30)

சுவர்க்கம் முதலிய மேலுலகங்கள் கனவு காட்சி போன்றவை; உண்மையில் அவைகள் இல்லை. அவைகளைப் பற்றிய விவரங்கள் கேட்பதற்கு மட்டும் இனிமையாக இருக்கின்றன. பலனில் பற்றுள்ள மனிதன் மேலுலகங்களில் கிடைப்பதாகக் கூறப்படும் சுகபோகங்களில் ஆசை கொண்டு, மனதில் பலவிதமாகச் சங்கல்பம் செய்து கொள்கிறான். அதிக லாபத்திற்குப் பேராசைப்படும் வணிகன், மூலதனத்தையே இழந்து விடுவதைப் போல, பலனில் பற்றுக் கொண்டவர்கள், யக்ஞம் முதலியவற்றைச் செய்து, தங்கள் மூலதனத்தையே (ஆத்மாவையே) இழந்து விடுகிறார்கள். (31)

ரஜஸ், சத்துவம், தமஸ் ஆகிய முக்குணங்களில் ஊன்றி நிற்பவர்கள், இந்த குணங்களுள்ள இந்திரன் முதலிய தேவதைகளை எவ்வளவு சிறப்பாக வழிபடுகிறார்களோ, அவ்வளவு ஆழமான ஈடுபாட்டுடன் என்னை உபாசிப்பதில்லை. (32)

‘இந்த உலகில் தேவதைகளை உத்தேசித்து யாக—யக்ஞங்களைச் செய்து, அதன் பயனாக மேலுலகங்களில் சுவர்க்க போகங்களை அனுபவிப்போம். பின், உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்து, பெரிய வீடுகளில், உற்றார்—உறவினர்களுடன் செழிப்பான வாழ்க்கை நடத்துவோம்’ என்று, மலர் போன்று வசீகரமான வேதவாக்கியங்களை எடுத்துக்காட்டும் கர்விகள், மனம் பேதலித்து நிற்கிறார்கள். என்னுடைய சொற்களைக் கூட ரசிக்க மாட்டார்கள். (33—34)

வேதங்களில் மூன்று காண்டங்கள் (பகுதிகள்) உள்ளன — கர்ம, உபாஸனா, ஞான காண்டங்கள். இந்த மூன்று காண்டங்களிலும் ஆராய்ந்து முடிவு செய்யப்பட்டுள்ள விஷயம் ‘ஜீவனும் பிரும்மமும் ஒன்றே’ என்பதுதான். இந்த விஷயத்தை முனிவர்கள் வெட்ட வெளிச்சமாகக் கூறாமல் மறைமுகமாகக் கூறியிருக்கிறார்கள். மறைமுகமாகக் கூறுவதே எனக்கும் விருப்பம். (சித்த சுத்தி ஏற்படும் வரையில் கர்மாக்களை விடக் கூடாது. சித்த சுத்தி ஏற்படாமல் கர்மாக்களைத் தியாகம் செய்தால், அது பாவம். அதனால், மறைபொருள் தெள்ளறிவாளர்களுக்கே புலப்படும்.) (35)

வேதங்களுக்குப் பெயர் ‘சப்தப்பிரம்மம்’. அவை, என் வடிவமானவை என்பதால், அவைகளின் மறைபொருளை அறிந்து கொள்வது மிகவும் கடினம். சப்தப்பிரம்மம் பிராண—இந்திரிய—மனஸ் வடிவமாக உள்ளது. (சப்தப்பிரம்மமானது ஸ்தூலம், சூட்சுமம் என்று இருவகைப்பட்டது. சூட்சுமத்தின் ஸ்வரூபத்தை அறிய முடியாது.) பிராணமயமான சப்தப்பிரம்மம் ‘பரா’ எனவும், மனோமயமாகவுள்ளது ‘பச்யந்தி’ எனவும், இந்திரியமயமாகவுள்ளது ‘மத்யமா’ எனவும் சொல்லப்படுகிறது. அது, பெருங்கடலைப் போல் எல்லையற்றது; மிகவும் ஆழமானது. எனவே, அதன் ஆழத்தைக் கண்டறிய முடியாது. (அதனால்தான் சில மாமுனிவர்களால்கூட, வேத தாத்பரியத்தைத் தெளிவாக நிர்ணயிக்க முடியவில்லை.) (36)

எல்லையில்லாத சக்திகள் நிறைந்த பரப்பிரம்மம், நான். வேதத்தை விஸ்தாரமாக வெளிப்படுத்தியது, நான்தான். தாமரைத் தண்டில் மிக மெல்லியதான நூல் காணப்படுவது போல, பிராணிகளுடைய சரீரத்தில் மிக நுட்பமான ‘அநாஹதம்’ என்ற நாதம் இருக்கிறது. அதுவே, சப்தப்பிரம்மத்தின் நுண்ணிய (சூட்சும) வடிவம். (37)

வேத ஸ்வரூபியாகவும் அமுதமயமாகவும் உள்ள நான் ஹிரண்யகர்பனாகவும் இருக்கிறேன். அப்போது, பிராணனை உபாதியாக (ஆதாரமாக)க் கொண்டு சூட்சுமமான ஓங்கார வடிவத்தில் இருக்கும் ‘அநாஹத சப்தம்’ மூலமாக அது வெளிப்படுகிறது. சிலந்திப்பூச்சி, தன் இருதயத்திலிருந்து வாய் மூலமாக வலையைப் பின்னி, பின்னர் உள்ளுக்கு இழுத்துக் கொள்கிறது. அவ்வாறே ஸ்பர்சம்—ஸ்வரம்—ஊஷ்மம்—அந்தஸ்தம் (என்ற எழுத்துக்களை) உண்டுபண்ணி, ஹ்ருதயாகாசத்திலிருந்து (வைகரீ என்ற வடிவில்) தானே வெளிப்படுத்துகிறது. பின்னொரு சமயத்தில் தனக்குள்ளே லயப்படுத்திக் கொள்கிறது. தாமாக வெளிப்பட்ட எழுத்துக்களில், மேன்மேலும் நான்கு—நான்கு எழுத்துக்களாக வளர்ந்து செல்லும் ‘சந்தஸ்’ இருக்கின்றன. அவற்றின் மூலம் விசித்திரமான மொழிகள் வடிவில் அது விஸ்தாரமடைகிறது. (38—40)

சந்தஸ் வகைகளில் சிலவற்றின் பெயர்கள்—— காயத்ரீ, உஷ்ணிக், அநுஷ்டுப், ப்ருஹதீ, பங்க்தி, த்ருஷ்டுப், ஜகதீ, அதிச்சந்தஸ், அத்யஷ்டி, அதிஜகதீ, விராட். (41)

வேதம் கர்மகாண்டத்தில் என்ன விதிகளை விதித்திருக்கிறது? உபாஸனா காண்டத்தில் எந்த தேவதைகளுக்கு, எந்த மந்திரங்களைக் கூறியிருக்கிறது? ஞான காண்டத்தில் எந்தத் தத்துவங்களை விசாரித்து, விதிவிலக்குகளை விளக்கியது? என்பதை, அதன் மறைபொருளை, என்னைத் தவிர வேறு யாராலும் அறிந்து கொள்ள முடியாது. (42)

எல்லா வேதங்களும் கர்ம காண்டத்தில் யக்ஞஸ்வரூபியான என்னைப் பற்றியே பேசுகின்றன. உபாஸனா காண்டத்தில், இந்திரன் முதலான தேவதா வடிவங்களில் என்னையே காட்டுகிறது. ஞான காண்டத்தில், ‘பிரம்மத்திலிருந்து ஆகாயம் தோன்றியது’ என்று தொடங்கி, இந்தப் பிரபஞ்ச உற்பத்தியை விரிவாகக் கூறியது. பின்னர், ‘உலகம், பரமாத்மாவைக் காட்டிலும் வேறானது அல்ல’ என்று என்மேல் மற்ற வஸ்துக்களை ஆரோபித்து, அவைகளை நிராகரிக்கிறது. இவ்வுலகம், என் வடிவமே என்று நிரூபிக்கிறது. வேதம், என்னையே அதிஷ்டானமாக (ஆதாரமாக)க் கொண்டு, என் மீது வேற்றுமைகளைக் கற்பித்து, அவையெல்லாம் வெறும் மாயை என்று உறுதியாக விளக்குகிறது. கடைசியில், அவைகளையெல்லாம் ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு, என்னிடமே நிறைவான சாந்தியைப் பெறுகிறது. (தாவரத்தின் முளையிலுள்ள ரஸமே, அதன் கிளை—இலைகளில் பரவுவதைப் போல, ஓங்காரப் பொருளாகிய பரப்பிரம்மமே, அந்த நாதத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு, எல்லையில்லாமல் விரிந்த வேதத்தின் பொருள் — என்பது கருத்து.) (43)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் — தத்துவங்களின் எண்ணிக்கை மற்றும் புருஷன்—பிரகிருதி—விவேகம்

உத்தவர் கேட்கிறார்—— பிரபு! ஜகன்னாதா! மாமுனிவர்கள், தத்துவங்கள் எவ்வளவு என்று கூறியிருக்கிறார்கள். தாங்கள், இருபத்தெட்டு தத்துவங்கள் என்று கூறியதைக் கேட்டேன் (அத். 19). (1)

சிலர் தத்துவங்களின் எண்ணிக்கை இருபத்தாறு என்கிறார்கள். மற்றும் சிலர் இருபத்தைந்து என்றும், ஏழு—ஆறு—நான்கு—பதினொன்று என்றும் பலவகையாகக் கூறுகிறார்கள். (2)

சிலர் பதினேழு என்றும், பதினாறு என்றும், பதின்மூன்று என்றும் சொல்கிறார்கள். எந்த உத்தேசத்துடன் ரிஷிகள் இவ்வாறு பல்வகை எண்ணிக்கையைக் கூறியிருக்கிறார்கள்? என்பதை, தோற்றமிலாப் பரம்பொருளான ஸ்ரீகிருஷ்ணா! தாங்கள் கூறியருள வேண்டும். (3)

பகவான் கூறுகிறார்—— (உத்தவரே!) வேதவித்தகர்களான பிராமணர்கள், இது விஷயமாகக் கூறியவையெல்லாம் சரியே. ஏனெனில், எல்லாத் தத்துவங்களும் எல்லாவற்றிலும் உள்ளடங்கி இருக்கின்றன. என்னுடைய மாயையின் வசப்பட்டு, அவரவர்கள் அறிந்து கொண்டதைக் கூறியிருக்கிறார்கள். (4)

‘நீர் சொல்வது சரியல்ல; நான் சொல்வதே சரி’ என்று வாதிடுகிறார்கள். ஒவ்வொருவருடைய அந்தக்கரணச் செயல்பாடுகளாக (சிந்தனையைத் தூண்டுபவைகளாக) என்னுடைய சக்திகளே பரிணமித்துச் செயல்படுகின்றன. அவரவர் புத்திக்கு ஏற்றபடி அவரவர் சொல்வதே விவாதத்திற்குக் காரணமாகிறது. என்னுடைய மாயாமய சக்திகளைக் கடப்பது மிகவும் கஷ்டம். (5)

மேலே காட்டியபடி, அந்தக்கரண செயல்பாடுகளால் (முக்குணங்களின் பல மாதிரியான சேர்க்கையால்) பலவகையான கற்பனை பிரபஞ்சங்கள் தோன்றுகின்றன. உண்மையில், அது ஒரு பொருளே அல்ல; வெறும் பெயர் மட்டும்தான்! இந்த விஷயம்தான் வாத—பிரதிவாதம் செய்பவர்களின் வாதத் தலைப்பு ஆகிறது. புலன்கள் அனைத்தும் வசப்பட்டுச் சித்தம் அமைதி அடைந்ததும், இந்தப் பிரபஞ்சம் மறைந்து போய் விடுகிறது. அத்துடன் வாத—பிரதிவாதங்களும் நின்று போகின்றன. (6)

ஆடவரில் சிறந்தவரே! தத்துவங்கள் ஒன்றுக்குள் மற்றொன்று புகுந்திருக்கின்றன (அநுப்ரவேசம்). அதனால், ஒருவர் எவ்வளவு எண்ணிக்கை சொல்ல விரும்புகிறாரோ, அதற்குத் தக்கபடி காரியத்தைக் காரணத்திலும், காரணத்தைக் காரியத்திலும் புகுத்திக் கணக்கிடுகிறார். (மட்குடத்தில், காரணமான மண் தத்துவம் காரியமான குடத்திலும், காரியமான குடத்தில் காரணமான மண்ணும் மறைந்து விளங்குவதைப்போல.) (7)

ஒரே தத்துவத்தில், வேறு சில தத்துவங்களும் கலந்திருப்பதைக் கண்களால் பார்க்கிறோம். ‘எந்தத் தத்துவத்தில், வேறு எந்தெந்தத் தத்துவங்கள் உட்புகுந்திருக்கின்றன’ என்பதைக் கண்டறிய வழியேதும் இல்லை. (8)

‘எந்தக் காரியத்தில் எந்தக் காரணம் புகுந்திருக்கிறது என்றும், எந்தக் காரணத்தில் எந்தக் காரியம் நுழைந்திருக்கிறது’ என்றும் தாங்கள் நிச்சயித்து, அதன்படி தத்துவங்களின் எண்ணிக்கையைக் கூறும் வாத—பிரதிவாதிகளின் கூற்றை நாமும் ஏற்றுக் கொள்கிறோம். ஏனெனில், அவரவர்களுடைய வாதங்கள் யுக்திக்கு (அறிவுபூர்வமான ஏற்புக்கு) ஏற்றவைகளாக இருக்கின்றன. (9)

அவித்தை, அநாதி காலந்தொட்டே ஜீவனைப் பீடித்திருக்கிறது. அது, தானாகவே ஆத்மஞானத்தைப் புகட்டுவதற்காக, அனைத்தையும் அறிந்த வேறொருவர் தேவைப்படுகிறது. (ஆக, பிரகிருதியின் காரிய—காரண வடிவமாக, இருபத்து நான்கு தத்துவங்களுடன் இருபத்தைந்தாவதாக புருஷனும், இருபத்தாறாவதாக பரமாத்மாவும் ஆகிறார்கள்.) (10)

‘தத்துவங்கள் இருபத்தைந்து மட்டுமே’ என்று கூறுபவர்களின் வாதத்தின்படி, சரீரத்தில் ஜீவனுக்கும் ஈசுவரனுக்கும் அணுவளவு கூட பேதமில்லை. அவர்களிடையே பேதத்தைக் கற்பிப்பது வீணானதே. (இரண்டும், ஒரே தத்துவம்தான்.) ஞானம் என்பது சத்துவகுணத்தின் காரியமாதலால், அது பிரகிருதியின் குணமேயாகும். (11)

மூன்று குணங்களின் ஸாம்யாவஸ்தையே (பல்வகைச் சேர்க்கையே) பிரகிருதி எனப்படுவதால், அவை ஆத்மாவின் குணங்கள் அல்ல. சத்துவ—ராஜஸ—தமோ குணங்களின் காரியங்கள், முறையே படைத்தல்—காத்தல்—அழித்தல் என்பன. இதனால், ஞானம் ஆத்மாவின் குணம் அன்று; பிரகிருதியின் குணமே என்பது உறுதியாகிறது. (12)

ஞானம் சத்துவகுணத்தின் காரியம்; கர்மா ரஜோகுணத்தின் காரியம்; அஞ்ஞானம் தமோகுணத்தின் காரியம். குணங்களில் சஞ்சலங்களை உண்டாக்கும் ஈசுவரன்தான் காலம். சூத்ராத்மாவாகிய மஹத் தத்துவமே ஸ்வபாவம். (ஆகவே, தத்துவங்கள் இருபத்தைந்து என்றும், இருபத்தாறு என்றும் சொல்லப்படுவது ஏற்கத்தக்கதாகிறது.) (13)

மேலும், புருஷன், பிரகிருதி, மஹத் தத்துவம், அஹங்காரம், ஆகாயம், வாயு, தேஜஸ், தண்ணீர், பூமி என்று ஒன்பது தத்துவங்கள் முன்பே என்னால் கூறப்பட்டன. (14)

காது, தோல், கண், மூக்கு, நாக்கு என ஞானேந்திரியங்கள் ஐந்து; வாக்கு, கை, கால், மலக்கழிவாய், சிறுநீர் கழிவாய் என கர்மேந்திரியங்கள் ஐந்து; இவற்றுடன், மனம் (இதனை ஞானேந்திரியமாகவும் கர்மேந்திரியமாகவும் கொள்ளலாம்). ஆக மொத்தம் பதினோரு தத்துவங்கள். சப்த—ஸ்பர்ச—ரூப—ரஸ—கந்தம் என்பன ஞானேந்திரியங்களுடைய ஐந்து விஷயங்கள். எனவே, மூன்று—ஒன்பது—பதினொன்று—ஐந்து என்பவைகளைக் கூட்டினால் மொத்தம் இருபத்தெட்டு தத்துவங்கள். நடப்பது, பேசுவது, மலம் கழிப்பது, சிறுநீர் கழிப்பது, வேலை செய்வது என்பன கர்மேந்திரியங்களுடைய காரியமாதலால் வேறான தத்துவங்களல்ல. (15—16)

சிருஷ்டியின் ஆரம்ப காலத்தில், காரியம்—காரணம் என்ற உருவத்தில் பிரகிருதிதான் இருக்கிறது. அதுவேதான், சத்துவ—ரஜோ—தமோ குணங்களைக் கொண்டு படைக்கப்பட்ட வஸ்துக்களாக இருக்கும் நிலையை அடைகிறது. (ஐந்து மகாபூதங்கள், பதினோரு புலன்கள் ஆகிய பதினாறும் காரியங்கள் என்று கூறப்படும். ஐந்து தன்மாத்ரைகள், அஹங்காரம், மஹத் தத்துவம் ஆகிய ஏழும் காரணங்கள் என்று சொல்லப்படும்.) அவ்யக்த புருஷன் (பிரகிருதி), தான் பரிணாமத்தை அடையாமல், படைக்கப்பட்ட மற்றப் பொருட்களின் பரிணாமத்தை, ஒரு காட்சியைப் போல் வெறுமே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். (17)

மஹத் தத்துவம் முதலிய காரணங்கள் விகாரங்களை அடைந்து கொண்டிருக்கும்போதே, புருஷனுடைய பார்வையினால் சக்தியைப் பெற்றுத் தங்களுக்குள் சேர்ந்து கொள்கின்றன. பிரகிருதியின் ஆதாரத்தில், அதனுடைய பலத்தைக் கொண்டு பிரம்மாண்டங்களைப் படைக்கின்றன. (18)

தத்துவங்கள் ஏழு என்று சொல்பவர்கள் கூற்றுப்படி— ஆகாயம் முதலிய பஞ்ச பூதங்கள்; ஜீவன் ஆறாவது; ஏழாவது பரமாத்மா — இவர் சாட்சியான ஜீவன், காணப்படும் பொருளான ஜகத் என இரண்டுக்கும் அடிக்கல்லாக இருக்கிறார். சரீரம், புலன்கள், பிராணன் என்பவை பஞ்சபூதங்களிலிருந்தே தோன்றியுள்ளன என்பதால், அவைகளைத் தனியே எண்ண வேண்டியதில்லை. (19)

ஆறு தத்துவங்களை மட்டுமே ஏற்றுக் கொள்பவர்கள் சொல்கிறார்கள்— பஞ்ச மகாபூதங்கள்; ஆறாவதாக, பரமபுருஷரான பரமாத்மா. அந்த பரமாத்மா தன்னால் படைக்கப்பட்ட பஞ்ச பூதங்களுடன் சேர்ந்து, சரீரம் முதலியவைகளைச் சிருஷ்டித்து, ‘ஜீவன்’ என்ற வடிவில் அதனுள் பிரவேசிக்கிறார். (இவர்கள் கருத்துப்படி, ஜீவன் பரமாத்மாவிலும், சரீரம் முதலானவை பஞ்சபூதங்களிலும் அடங்கிவிடுகின்றன.) (20)

தத்துவங்கள் நான்கு — தேஜஸ், தண்ணீர், பூமி, ஆத்மா — என்பவர்கள், உலகத்தில் காணப்படும் எல்லாப் பொருட்களும் இந்நான்கிலிருந்தே தோன்றியுள்ளன என்கிறார்கள். அவர்கள், எல்லாக் காரியங்களையும் இவைகளுக்குள்ளேயே அடக்கி விடுகிறார்கள். (21)

பதினேழு தத்துவங்கள் என்று கூறுபவர்களின் கணக்கு — ஐந்து பூதங்கள், ஐந்து தன்மாத்திரைகள், ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள், ஒரு மனம், ஓர் ஆத்மா. (22)

தத்துவங்கள் பதினாறு என்பவர்கள் கணக்கும் இதுவேதான். ஆத்மாவிலேயே மனதையும் சேர்த்துவிடுவது — இது மட்டும்தான் வித்தியாசம். ஆகவே, தத்துவங்கள் பதினாறு என்றாகிறது. பதின்மூன்று தத்துவங்கள் என்பவர்களின் கணக்கு — ஆகாயம் முதலான ஐம்பெரும் பூதங்கள், செவி முதலான ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள், ஒரு மனம், ஒரு ஜீவன், ஒரு பரமாத்மா — ஆக பதின்மூன்று. (23)

ஐம்பெரும் பூதங்கள், ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள், ஓர் ஆத்மா — ஆக பதினோரு தத்துவங்கள் என்பது சிலரது கொள்கை. ஒன்பது தத்துவங்கள் என்று கூறுபவர்கள் சொல்லும் கணக்கு — ஐந்து பூதங்கள், மனம், புத்தி, அஹங்காரம் என்று எட்டுப் பிரகிருதிகளுடன், புருஷன் என்பதையும் சேர்த்து மொத்தம் ஒன்பது. (24)

இவ்வாறாக, வெவ்வேறு முறைப்படி முனிவர்கள் தத்துவங்களைக் கணக்கிட்டிருக்கிறார்கள். எல்லோருடைய சொற்களும் நியாயமானவையே. ஏனெனில், எல்லோருடைய கணக்கும் யுக்தியோடு கூடியதாக இருக்கிறது. தத்துவஞானிகள், எந்தக் கொள்கையிலும் தவறு காண மாட்டார்கள். சரியில்லாதவை என்று ஏதேனும் உண்டோ, அவர்களுக்கு? (25)

உத்தவர் கேட்கிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணா! பிரகிருதி ஜடமானதாலும், புருஷன் ஜடத்தன்மை இல்லாதவன் ஆனதாலும், இவ்விருவர்களும் வெவ்வேறானவர்கள் என்பது உண்மையே. என்றாலும் அவ்விருவரும் பரஸ்பரம் பிரியாமல் இருப்பதால், பொதுவாக அவர்களிடையே வேற்றுமை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. (26)

கமலக்கண்ணா! பிரகிருதியின் காரியமான சரீரத்தில் ஆத்மா காணப்படுகிறது; ஆத்மாவிடத்திலும் பிரகிருதி காணப்படுகிறது. ஆகவே, இவை ஒன்றேதானா? அல்லது இரண்டு வஸ்துக்களா? என்பது பற்றி, என் மனதில் மிகப்பெரிய சந்தேகம் இருந்து வருகிறது. அனைத்தையும் அறிந்தவரே! என்னுடைய சந்தேகத்தை யுக்தி பொருந்திய சொற்களால் போக்கியருள வேண்டும். (27)

பகவானே! தங்களுடைய அனுக்கிரகத்தால் ஜீவர்களுக்கு ஞானம் ஏற்படுகிறது. தங்களுடைய அவித்யா சக்தியால் ஞானம் மறைந்துவிடுகிறது. தங்களுடைய ஆத்மாவான மாயையின் ஆற்றல், தங்களைத் தவிர வேறு ஒருவருக்கும் தெரியாது. (அதனால், தங்களால்தான் என் சந்தேகத்தைப் போக்க முடியும்.) (28)

பகவான் கூறுகிறார்—— உத்தவரே! பிரகிருதி, புருஷன் (சரீரம், ஆத்மா) ஆகிய இரண்டும் முற்றிலும் மாறுபட்டவர்களே. பிரகிருதியின் காரியமான உலகத்தில் பிறப்பு—இறப்பு மற்றும் வளர்ச்சி—அழிவு முதலிய விகாரங்கள் ஏற்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. இதற்குக் காரணம், இவையெல்லாம் குணங்களின் சேர்க்கையால் உண்டாக்கப்பட்டன என்பதே. (29)

அன்புக்குரிய நண்பரே! என்னுடைய மாயை மூவகையானது. அது, தன்னுடைய சத்துவ—ரஜோ—தமோ குணங்களைக் கொண்டு அநேகவிதமான பேதபுத்திகளை உற்பத்தி செய்கிறது. அது எல்லை கடந்து பரந்து விரிந்துள்ளது என்றாலும், விகாரங்களான படைப்புக்களை மூன்று பகுதிகளாக — அத்யாத்மம், அதிதைவம், அதிபூதம் என்று — பிரித்திருக்கிறார்கள். (30)

கண் என்ற புலன், அத்யாத்மம்; அதனுடைய நுகர்பொருளான வடிவம், அதிபூதம்; நேத்ரகோளத்திலிருக்கும் சூரியதேவனின் அம்சம், அதிதைவம். இம்மூன்றும் ஒன்றையொன்று சார்ந்திருப்பதால் நிரூபணமாகின்றன. (கட்புலனால் ரூபம் காணப்படுகிறது. அதனால், இந்திரியம் ஒன்று இருப்பதையும், அதற்கு அதிதேவதை இருப்பதையும் அறிய முடிகிறது. அதாவது, விகாரத்தை அடைவது, பலவகையாக இருப்பது, மற்றொன்றைச் சார்ந்திருப்பது ஆகியன, பிரகிருதியின் ஸ்வபாவம் என்பது கருத்து.) ஆனால், ஆகாயத்திலுள்ள சூரியன், இம்மூன்றையும் (அத்யாத்மம், அதிதைவம், அதிபூதம்) சார்ந்திராமல், ஸ்வதஸ்ஸித்தமாக — தன்னைத் தானே வெளிப்படுத்திக் கொண்டு இருக்கிறது. ஆத்மா மேற்சொன்ன மூன்று வேற்றுமைகளுக்கும் மூலகாரணமாகவும், செயல்பாடுகளுக்குச் சாட்சியாகவும், அவற்றுக்கு அப்பாலும் இருக்கிறது. அது, தன் சொந்தப் பிரகாசத்தால் மற்ற பொருட்களின் இருப்பையும் உறுதி செய்கிறது. ஆத்மாவினாலேயே எல்லா வஸ்துக்களும் பிரகாசத்தை அடைகின்றன. கண் என்ற புலனுக்கு மூன்று பேதங்கள் கூறப்பட்டதைப் போல, தோல், செவி, நாக்கு, மூக்கு, சித்தம் முதலியவைகளுக்கும் மும்மூன்று பேதங்கள் இருக்கின்றன. (31)

பிரகிருதியிலிருந்து (பிரதானம் என்ற தத்துவத்திலிருந்து) மஹத் தத்துவம் தோன்றுகிறது. மஹத் தத்துவத்திலிருந்து அஹங்காரம் தோன்றுகிறது. அதனால், அஹங்காரமும் பிரகிருதியின் ஒரு விகாரமாகிறது. அஹங்காரம் — வைகாரிகம், தாமஸம், ஐந்திரியம் (சாத்விக—தாமஸ—ராஜஸம்) என்று வகைப்பட்டதாக இருந்து, மோகத்திற்கும், படைப்பின் பல்வகைக்கும் காரணமாகிறது. அதாவது, 1. வைகாரிகம் — சத்துவ குணப் பிரதானமான மனம்—இந்திரியங்களின் தேவதை, 2. பத்துப் புலன்கள், 3. தாமஸம் — ஐந்து மகாபூதங்கள், அவற்றுக்கான ஐந்து விஷயங்கள். (32)

ஆத்மா என்பது ஞான வடிவமானது. உண்டு—இல்லை, ஸகுணம்—நிர்குணம், சத்தியம்—மித்யை என்பது போன்ற வாத—விவாதங்களுக்குக் காரணம், ஆத்மாவின் உண்மையான நிலையை உணராமல், மோகமடைந்து, உலகத்தைப் பலவகையாகப் பார்ப்பதுதான். இந்த வாத—விவாதங்களால் எவ்விதப் பயனும் இல்லை; ‘முற்றிலும் வீணான சர்ச்சை’ என்பது உண்மைதான். என்றாலும், தன்னை உண்முகமாக நோக்கி, தன்னுடைய உண்மையான ஸ்வரூபத்தை உணராமல், புறப்பார்வையில் உள்ளவர்கள், இந்த சண்டை—வழக்குகளிலிருந்து மீள முடியாது. (33)

உத்தவர் கேட்கிறார்—— பகவானே! தங்களிடம் பராமுகம் கொண்ட ஜீவர்கள், தங்கள் கர்மவினைக்கேற்ப உயர்ந்த அல்லது தாழ்ந்த யோனிகளில் பிறப்பதும் மடிவதுமாக இருக்கிறார்கள். எங்கும் நிறைந்துள்ள ஆத்மா, ஒரு சரீரத்தை உதறிவிட்டு, இன்னொரு சரீரத்திற்குள் எவ்வாறு புகுந்து கொள்கிறது? என்ற சந்தேகம் எழும்புகிறது. (34)

கோவிந்தா! ஆத்மஞானிகளாக இல்லாதவர்களால், இந்த விஷயத்தைப் பற்றித் தெளிவாக அறிந்து கொள்ள முடியாது. மேலும், இந்த விஷயத்தைப் பற்றி அறிந்து கொண்டுள்ள அறிவாளர்கள் அநேகமாக இல்லை. ஏனெனில், எல்லா மனிதர்களும் தங்கள் மாயையின் வயப்பட்டு மயங்கியிருக்கிறார்கள். (ஆகவே, அருள்கூர்ந்து தாங்கள்தான் இந்த ஐயத்தைப் போக்க வேண்டும்.) (35)

பகவான் கூறுகிறார்—— உத்தவரே! மனிதர்களுடைய மனம் என்பது, கர்ம—ஸம்ஸ்காரங்களின் ஒரு தொகுப்பு. ஸம்ஸ்காரங்களுக்கு ஏற்றபடி போகங்களை அனுபவிப்பதற்காக, அதனுடன் இந்திரியங்களும் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன. இதற்கு ‘லிங்க சரீரம்’ என்று பெயர். அதுதான், கர்மாக்களுக்கு ஏற்றபடி ஓர் உடலிலிருந்து இன்னோர் உடலுக்கும், ஓர் உலகத்திலிருந்து இன்னோர் உலகத்திற்கும் போய் வந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆத்மா, இந்த லிங்க சரீரத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறானது. அது போவதும் இல்லை, வருவதும் இல்லை. ஆனால், லிங்க சரீரத்தையே தானாக எண்ணி, அதில் அஹங்காரத்தை அடையும்போது, அதுவும் போய்—வந்து கொண்டிருப்பதாகத் தோற்றமளிக்கிறது. (36)

மனம் கர்மாக்களுக்கு ஆட்பட்டது. அது, கண்ணால் பார்க்கப்பட்டதும், செவிகளால் கேட்கப்பட்டதுமான விஷயங்களைப் பற்றிச் சிந்தித்துக் கொண்டேயிருந்து, அவற்றின் வடிவில் தோய்ந்து விடுகிறது. அவ்வாறே, அதற்கு முன்னர் சிந்தித்த விஷயங்களில் மூழ்கிப் போகிறது. அதனுடைய நினைவாற்றலும், முன்—பின் நிகழ்ச்சிகளின் வரிசைக்கிரமமும் மறந்து போகின்றன. (37)

ஜீவனுக்குக் கர்மாதீனமாகக் கிடைத்த உடலில் மிகவும் பற்று ஏற்பட்டுவிடுகிறது. தன்னுடைய முந்தைய சரீரத்தின் நினைவுகூட இருப்பதில்லை. ஏதோ காரணத்தால், முற்றிலுமாகச் சரீரத்தை மறந்துவிடுவதுதான் ‘மரணம்’ எனப்படுகிறது. (தேகம் நசித்தாலும், அதன் மனம் அழிந்து போவதில்லை என்பது கருத்து.) (38)

உத்தவரே! ஜீவன், ஓர் உடலைத் தன்னிலும் வேறானது என்ற உண்மையை மறந்து, ‘இது நான்தான்’ என்று அபிமானிக்கிறதோ, அது பிறப்பு என்று சொல்லப்படுகிறது. கனவு—மனோரதங்களில் அப்போது கிடைக்கும் சரீரத்தில் அபிமானம் கொள்வதை, ‘கனவு’ என்றும், ‘மனோரதம்’ என்றும் கூறுகிறார்களே, அதைப் போலத்தான் இதுவும். (39)

இப்போதுள்ள உடலில் விளங்கும் ஜீவன், எவ்வாறு தன்னுடைய முந்தைய சரீரத்தை நினைவு கொள்வதில்லையோ, அது போலவே, கனவு மற்றும் மனோரத காலத்தில் விளங்கும் ஜீவனும், அதற்கு முந்தைய கனவு—மனோரதங்களை நினைவில் கொள்வதில்லை. மாறாக, நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் கனவு—மனோரதங்களில் முந்தைய சரீரத்தை மறந்து, முன்பே தயாராக இருக்கும் தன்னைப் புதிதாகக் கருதிக் கொள்கிறது. (40)

ஆத்மா ஒன்றே ஒன்றுதான்; இரண்டற்றது; முழுமையானது. அதற்கு, உட்புறம்—வெளிப்புறம் என்ற பிரிவினை இல்லை. மனம்தான் பிறப்பு—இறப்பு என்ற பேதபுத்திக்குக் காரணம். மனதின் ஆட்சியில் புலன்கள் இயங்குகின்றன. மனம்தான் பலவிதமான கற்பனைகளைச் செய்கிறது. மனம்தான் ஜனன—மரணம் போன்ற நிலைகளை ஆத்மாவின்மேல் ஆரோபிக்கிறது. ஒரு குடும்பத்தில், தீய நடவடிக்கைகளுடைய ஒரு மகன் பிறந்தால், அந்தக் குடும்பமே சீரழிந்து போய்விடுகிறது. அதுபோலவே மனமும் செயல்படுகிறது. (அது கெட்டுப் போனால், சர்வமும் கெட்டுப் போகின்றன.) மனதில் சத்துவகுணம் மேலோங்கி நிற்கிறது என்றாலும், பலவிதமான சங்கல்ப—விகல்பங்களைச் செய்து, பொறிகளைக் கலக்கி அலைக்கழிக்கிறது. (41)

பேரன்புடைய உத்தவரே! காலத்தின் வேகம் மிகவும் அதிகம். ஒவ்வொரு நொடியிலும் சரீரங்கள் உண்டாகின்றன; நசிக்கின்றன. காலம் மிகவும் நுட்பமானதால், ஒவ்வொரு நொடியிலும் ஏற்படும் ஜன்ம—மரணங்களை மூடர்கள் தெரிந்து கொள்வதில்லை. (42)

தீபச்சுவாலை, நதியின் ஓட்டம், மரத்தின் பழம் ஆகியவற்றுக்கு அந்தந்தக் காலங்களுக்கேற்றபடி நிலைகள் மாறிக் கொண்டேயிருக்கின்றன. அதுபோலவே, எல்லாப் பிராணிகளின் சரீரங்களுடைய ஆயுள் முதலான நிலைகள் (அவஸ்தை) மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றன. (43)

தீபச்சுவாலை ஒவ்வொரு விநாடியிலும் மாறிக் கொண்டிருந்தாலும், மாறுதல் இடையீடில்லாமல் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருப்பதால், ‘இது, அதே தீபச்சுவாலை’ என்றும், ஆற்றில் தண்ணீர் போய்க் கொண்டேயிருந்தாலும், தண்ணீரின் வரத்து தொடர்ச்சியாக இருப்பதால், ‘இது, அதே தண்ணீர்’ என்றும் நினைக்கிறோம், கூறுகிறோம். உண்மை அப்படியல்ல. அதுபோலவே, புலனுகர் இன்ப நினைவுகளில் வீணாகத் தன் ஆயுளைக் கழித்துக் கொண்டிருக்கும் அஞ்ஞானியைப் பார்த்து, ‘இவன் அதே மனிதன்’ என்று நினைப்பதும் கூறுவதும் மித்யைதான். (44)

அக்னி என்ற வஸ்து, அழிவில்லாதது. என்றாலும், தீப்பிடித்த கட்டை சாம்பலானவுடன் அக்னியும் அடங்கிவிடுகிறது என்பது போலத் தோன்றுகிறது. அதுபோலவே, ஆத்மா பிறப்பு—இறப்பு இல்லாதது. எனவே, கர்மவினையினால் சரீரமெடுக்கும் மூடனும் ‘பிறப்பதும் இல்லை; இறப்பதும் இல்லை’. அப்படி பிறப்பு—இறப்பு என்று நினைப்பதும் பேசுவதும் மதிமயக்கமேயாகும். (45)

சரீரத்திற்கு ஒன்பது நிலைகள்—— கர்ப்பாதானம், கர்ப்பத்தின் வளர்ச்சி, பிறப்பு, குழந்தைப் பருவம், வாலிபப் பருவம், யௌவனம், நடு வயது, வயோதிகம், மரணம். (46)

தேகத்தைச் சார்ந்தவைகளும், மனோரதமயங்களுமான பலவித அவஸ்தைகளைப் பிரகிருதியின் (குணங்களின்) சம்பந்தத்தால், ஒருவன் அனுபவித்துச் சுழற்சியில் சிக்கிக் கொள்கிறான். எப்போதாவது ஞானம் ஏற்பட்டுவிட்டால், இவைகளை விட்டுவிடுகிறான். (47)

தந்தையின் சரீரம் நசிப்பதையும் புதல்வனுக்குச் சரீரம் உண்டாவதையும் பார்க்கிறோம். அதைக் கொண்டு, தத்தம் பிறப்பு—இறப்புக்களை அனுமானித்துக் கொள்ள வேண்டும். பிறக்கும் சரீரத்தையும் அழியும் சரீரத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவன், பிறப்பு—இறப்பு அடையும் சரீரத்திற்குரியவன் அல்லன். (சரீரத்தின் தர்மங்களான பிறப்பு—இறப்புகள், சாட்சியாகவுள்ள ஆத்மாவுக்கு இல்லை.) (48)

விதையிலிருந்து மரம் உண்டாகிறது. முதிர்ச்சி அடைந்ததும் காலப்போக்கில், மரம் விழுந்து அழிந்து போய்விடுகிறது. இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் மனிதன், முற்றிலும் இவைகளிலிருந்து வேறானவன் என்பது கண்கூடு. ஆகவே, எது சரீரத்திற்கும் அதன் அவஸ்தைகளுக்கும் (பருவ மாறுதல்களுக்கும்) சாட்சியாக இருக்கிறதோ, அது சரீரத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறானது. (49)

அஞ்ஞானியானவன், இவ்விதம் பிரகிருதி மற்றும் சரீரங்களிலிருந்து வேறானதாக ஆத்மாவைக் கருதுவதில்லை. அதனால், விஷயபோகங்களையே உண்மையான சுகம் என்று எண்ணி, அதிலேயே மயங்கிப் போய் விடுகிறான். அதனால், பிறப்பு—இறப்பு வடிவமான சம்சாரத்தில் சுழன்று கொண்டே இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. (50)

ஜீவன், கர்மவினைகளின்படி சம்சாரத்தில் சுழலவாரம்பிக்கிறான். அப்போது, சத்துவ குணம் அதிகமாக இருந்தால் ரிஷிகளாகவும் தேவர்களாகவும், ராஜஸ குணம் அதிகமாக இருந்தால் மனிதர்களாகவும் அசுரர்களாகவும், தாமஸ கர்மங்களின் இயல்பான தாமஸ குணம் அதிகமாக இருந்தால் பூதங்களாகவும் பசுபட்சிகளாகவும் பிறக்கிறான். (51)

நாட்டியமாடுபவனையும் பாடுபவனையும் பார்ப்பவன், தானாகவே அவர்களைப் போல ஆடிப் பாடுகிறான். அதுபோல, புத்தியின் குணங்களைப் பார்க்கும் ஜீவன், தன் முயற்சி ஏதும் இல்லாமலே, அவைகளைப் போல தானும் செய்வதற்குத் துணிகிறான். (பிரபஞ்சத்தின் தர்மம், சாட்சியான ஆத்மாவிடத்தில் தோன்றுகிறது — என்பது கருத்து.) (52)

குளத்தின் கரையிலிருக்கும் மரங்கள் நீரில் பிரதிபலிக்கின்றன. குளத்து நீர் அசையும்போது பிரதிபிம்பங்களான மரங்களும் அசைவது போல் தோன்றுகிறது. நோய் காரணமாகச் சுழன்று கொண்டிருக்கும் கண்களுக்கு உலகமே சுழல்வது போல் தோன்றுகிறது. மனதால் கற்பனை செய்து சுவைக்கப்பட்ட அல்லது கனவில் கண்டு அனுபவித்த போகப் பொருட்கள் முற்றிலும் பொய்யானவையே. அதுபோல, ஆத்மா விஷயங்களை அனுபவித்துக் கொண்டு, சம்சாரத்தில் சுழல்கிறது என்பதும் பொய்யானதே. (53—54)

கனவில் காணப்படும் பொய்யான காட்சிகள், விழித்துக் கொண்டாலொழிய முடிவடைவதில்லை. புலனுகர் பொருட்கள் உண்மையில் இல்லை என்றாலும், ஜீவன் விஷயங்களைப் பற்றியே சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் வரையில், சம்சாரச் சக்கரத்திலிருந்து விடுதலை கிடைப்பதில்லை. (55)

ஆகவே, உத்தவரே! எவ்வளவு கொடுத்தாலும் திருப்தியடையாத புலன்களைக் கொண்டு, பொருட்களில் இன்பம் துய்க்காதீர்கள். ஆத்மா பற்றிய அஞ்ஞானத்திலிருந்து தோன்றும் உலகப் பொருட்களின் பேதங்கள், வெறும் மனப்பிரமை என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். (56)

துஷ்டர்கள் கழுத்தைப் பிடித்து வெளியே தள்ளினாலும், சொற்களால் அவமானப் படுத்தினாலும், பரிகசித்தாலும், நிந்தனை செய்தாலும், அடித்தாலும், தடுத்தாலும், கட்டிப் போட்டாலும், தொழிலைப் பறித்துக் கொண்டாலும், மேலே எச்சில் துப்பினாலும், சிறுநீர் கழித்தாலும், வேறு பல வழிகளில் துன்புறுத்தினாலும், தன்னுடைய ஆன்மலாபத்தைக் கோரும் விவேகி, கொஞ்சமும் சஞ்சலமடையாமல் தைரியமாக இருந்து, தன்னைத்தானே உயர்த்திக் கொள்ள வேண்டும். (57—58)

உத்தவர் கேட்கிறார்—— பேசுபவரில் தலையாயவரே! தீயவர்களால் செய்யப்படும் இத்தகைய துன்பங்களைப் பொறுத்துக் கொள்வது மிகவும் கடினம் என்று எண்ணுகிறேன். ஆகவே, தங்கள் உபதேசத்தை நான் எவ்வாறு புரிந்து கொண்டு, வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்க முடியுமோ, அவ்வாறு கூறியருளுங்கள். (59)

உலகத் தலைவரே! தங்களுடைய பாகவத தர்மத்தில் மனப்பூர்வமாக ஈடுபட்டு, தங்களது தாமரைத் திருவடிகளில் சரண் புகுந்து, மிக்க அமைதியுடன் விளங்கும் தங்கள் பக்தர்களைத் தவிர, பேரறிவு படைத்தவர்களாலும்கூட துஷ்டர்களின் இம்சைகளைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாது. ஏனெனில், பிரகிருதி மிகவும் பலம் வாய்ந்தது. (துன்பம் செய்கிறவனுக்குத் தண்டனை கொடுக்கத் துடிக்குமே தவிர, அமைதியுடன் பொறுத்துக் கொள்ளவிடாது.) (60)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் — பொறுமைசாலியான ஒரு பிராமணரின் சரிதம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித் மன்னனே! உண்மையில், பகவானுடைய லீலைகளைப் பற்றிய கதைகள்தாம் கேட்கத் தகுந்தவை. அதைத்தான், நான் உனக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன். இவ்வாறு பாகவதர்களில் தலைசிறந்தவரான உத்தவரால் கேட்கப்பட்டதும், யதுவம்ச திலகமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவருடைய கேள்வியை மிகவும் மெச்சிப் பின்வருமாறு சொன்னார். (1)

பகவான் கூறுகிறார்—— தேவகுரு பிருஹஸ்பதியின் சிஷ்யரான உத்தவரே! துஷ்டர்களுடைய தீச்சொற்களால் நொந்து போன மனதைச் சமாதானப்படுத்திக் கொள்ள யாரால்தான் முடியும்? அப்படிப்பட்ட ஒரு மகாத்மாவைக் காண்பது அரிது. (2)

நெஞ்சத்தைப் பிளக்கக் கூடியதும் கடுமையானதுமான வார்த்தைகளைத் தீயவர்களிடமிருந்து கேட்டதும் மனிதனுடைய மனம் எவ்வளவு பாடுபடுமோ, அவ்வளவு துன்பத்தை, இதயத்தைப் பிளக்கும் பாணங்களால் தாக்கப்பட்டாலும், அவன் அடைய மாட்டான். (3)

உத்தவரே! இது விஷயமாக மகாத்மாக்கள், நெடுங்காலமாக ஒரு கதையைச் சொல்லி வருகிறார்கள். அந்தக் கதையை, நான் இப்போது உங்களுக்குக் கூறப் போகிறேன். கவனமாகக் கேளுங்கள். (4)

தீயவர்களால் அவமானப்படுத்தப்பட்டபோது ஒரு துறவி, தன் தைரியத்தை இழந்துவிடாமல், ‘எல்லாம் எனது முன்கர்மவினைப் பயன்’ என்று நினைத்து, சில வார்த்தைகளைக் கூறினார். அவை, இந்தக் கதையில் வருகின்றன. (5)

முன்னொரு காலத்தில், அவந்தி நாட்டில் ஒரு பிராமணன் இருந்தான். அவன் செல்வச் செழிப்பு மிக்கவன்; விவசாயம்—வியாபாரம் செய்து வாழ்பவன்; மிகவும் கஞ்சன்; மிகவும் காமம் கொண்டவன்; பேராசை பிடித்தவன்; மிகவும் கோபக்காரன். (6)

உறவினர்கள், விருந்தினர்கள் ஆகியவர்களிடம் ஒருபோதுகூட இனிமையாகப் பேசியதில்லை. தர்மச் செயல்களிலிருந்து ஒதுங்கி, தானும் எந்தச் சுக—சௌக்கியங்களையும் அடையாமல் வீட்டோடு கிடந்தான். (7)

தீய இயல்புடைய அந்தக் கஞ்சனிடம், மனைவி—மக்கள், உற்றார்—உறவினர், பெண்கள், வேலைக்காரர்கள் ஆகிய எல்லோரும் எப்போதும் வருத்தத்தோடு இருந்தார்கள். மனதிற்குள் அவன் நலனைப் பற்றி எண்ணியதுகூட இல்லை. (8)

யட்சர்கள் போன்று செல்வத்தைக் குவித்து வைத்திருந்தான். பணத்தைக் கொண்டு தர்மம் செய்து புண்ணியத்தைச் சம்பாதித்துக் கொள்ளவுமில்லை; தனக்கு சுகபோகங்களையும் தேடிக் கொள்ளவுமில்லை. இவ்வுலகு, அவ்வுலகு என்ற இரண்டு உலகத்தின் சுகங்களையும் இழந்திருந்தான். தர்மம், காமம் என்ற இரண்டும் அற்றவனாக இருந்ததால், பஞ்சமகாயக்ஞ தேவதைகள், அவனிடம் கோபம் கொண்டன. (9)

உத்தவரே! பஞ்சமகாயக்ஞங்கள் அவனைக் கைவிட்டு விட்டதால், முன் கர்மவினைப் பயனாகச் சேர்ந்து வந்த செல்வம் — அவன் மிகவும் முயற்சி செய்து, கஷ்டப்பட்டுச் சேர்த்த செல்வம் — அவன் கண்ணெதிரிலேயே குறையத் தொடங்கியது. (10)

அவனுடைய செல்வத்தில் ஒரு பாகத்தை உறவினர்கள் பிடுங்கிக் கொண்டார்கள்; ஒரு பாகத்தைத் திருடர்கள் கவர்ந்து சென்றார்கள்; இன்னொரு பங்கு, தெய்வ கோபத்தால் தீப்பிடித்து அழிந்து போவது, புதைத்து வைத்த பணம் காணாமல் போவது என்ற வழிகளில் அழிந்து போயிற்று; ஒரு பகுதி, காலக் கழிவினால் நஷ்டமாயிற்று; ஒரு பகுதியைச் சில பேர்கள் வலிய எடுத்துச் சென்றார்கள்; மிச்சமிருந்ததை, வரி—தண்டம் என்ற பெயரில் அரசன் அபகரித்துக் கொண்டான். (11)

இவ்விதமாக, அவனுடைய எல்லாச் செல்வங்களும் அழிந்து போய்விட்டன. செல்வம் இருந்தபோது அறச்செயல்கள் செய்து, புண்ணியத்தைச் சேர்த்துக் கொள்ளவில்லை; சுகபோகங்களையும் அனுபவிக்கவில்லை. எனவே, உறவினர்கள் செல்வமிழந்த அவனைக் கண்டு முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டார்கள். அப்போது, அவனுக்குப் பயங்கரமான கவலை உண்டாயிற்று. (12)

இவ்வாறு செல்வங்களையெல்லாம் இழந்து, நீண்ட காலம் சிந்தனையில் இருந்த அவனுடைய இதயத்தில் நெருப்பு பற்றி எரிந்தது; மனதில் துக்கம் நிரம்பியது; கண்ணீர்ப் பெருக்கினால் நெஞ்சம் தழுதழுத்தது. ஆனால், ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஈடுபட்டிருந்த அவனுக்கு, இந்த வாழ்க்கையில் மிகவும் வெறுப்பும், திடமான வைராக்கியமும் தோன்றின. (13)

அடடா! பெரிய தவறு செய்துவிட்டேனே! இது நாள் வரை என்னை வீணாகத் துன்புறுத்திக் கொண்டேன். எந்தச் செல்வத்தைச் சேர்ப்பதற்காக நான் ஓடியாடி உழைத்தேனோ, அந்தச் செல்வத்தை தர்ம காரியங்களில் சிலவழிக்கவில்லை; என் சுகபோகத்திற்கும் பயன்படுத்தவில்லை. (14)

பொதுவாக, கஞ்சனுடைய செல்வத்திலிருந்து ஒருபோதும் சுகம் அனுபவிக்கப்படுவதில்லை. இந்த உலகத்தில் வாழும்போது செல்வத்தைச் சேகரிப்பதிலும், சேகரித்ததைக் காப்பாற்றுவதிலும் கண்ணும்கருத்துமாக இருக்கிறார்கள். மரணமடைந்ததும் தர்மம் ஏதும் செய்யாததால், நரக லோகங்களை அடைகிறார்கள். (15)

சர்வாங்க சுந்தரனாக இருந்தாலும் சிறிதளவு குஷ்டம் இருந்தால், அவன் அழகைக் கெடுத்துவிடுவதைப் போல, கஞ்சத்தனம் சிறிதளவே இருந்தாலும்கூட, புகழ் மிக்கவர்களின் புகழையும், நற்குணவான்களின் நற்குணத்தையும் அழித்துவிடும். (16)

செல்வத்தைச் சம்பாதிப்பது, சம்பாதித்ததை வளர்ப்பது, கட்டிக் காப்பது, சிலவு செய்வது மற்றும் அதன் அழிவு, அதைக் கொண்டு சுக—சௌக்கியங்களை அனுபவிப்பது — இப்படி எந்த நோக்கில் பார்த்தாலும், முயற்சி—பயம்—கவலை—மயக்கம்தான் இருக்கின்றன (அமைதி ஏற்படுவதில்லை). (17)

திருட்டு, ஹிம்சை, பொய் பேசுதல், வெளிவேஷம், காமம், கோபம் என்று ஆறு அனர்த்தங்கள், செல்வத்தைச் சேர்க்க முயலும்போது உண்டாகின்றன. கர்வம், அகங்காரம், பேதம், விரோதம், நம்பகமின்மை, போட்டி, பெண்ணாசை, சூதாட்டம், கட்குடி என்ற ஒன்பது அனர்த்தங்கள், செல்வம் சேர்ந்தபின் உண்டாகின்றன. எனவே, தனக்கு நன்மையை விரும்பும் மனிதன், இக—பரங்களுக்கு விரோதியானவையும், அர்த்தம் என்ற பெயரில் அனர்த்தத்தை விளைவிப்பவையுமான இவைகளை வெகுதூரத்தில் விட்டுவிட வேண்டும். (18—19)

உடன்பிறந்தோர், மனைவி, புத்திர—புத்திரிகள், பெற்றோர்கள், நண்பர்கள் என்று அன்பினால் பிணைக்கப்பட்டிருந்தவர்கள், திடீரென்று ஒரு நாள், ஒரு சோழியைக் காரணமாகக் கொண்டு பரஸ்பரம் விரோதிகளாகிவிடுகிறார்கள். (20)

இவர்கள் சிறிதளவு பொருளுக்காகச் சஞ்சலமும் கோபமும் அடைகிறார்கள்; எளிதில் சிநேக—உறவுகளை முறித்துக் கொள்கிறார்கள்; போட்டி—பயமுறுத்தலில் தொடங்கி, கொலை செய்வது வரை போய்விடுகிறார்கள். (21)

தேவதைகள் கூட, மனிதப்பிறவி கிடைக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொள்கிறார்கள். அதிலும், உயர்ந்ததான பிராமண சரீரத்தைப் பெற்றுவிட்ட ஒருவன், அதற்குரிய கௌரவம் தராமல், இவ்வுலக சுக—சௌக்கியங்களில் ஈடுபடுபவர்கள், தன் க்ஷேமத்தை நாடாமல் அமங்களமான உலகங்களை அடைகிறார்கள். (22)

மனித சரீரம் என்பது மோட்ச—சுவர்க்கங்களின் நுழைவாயில் போன்றது. இத்தகைய பெறற்கரிய மனித உடலைப் பெற்றுள்ள அறிவாளியான ஒருவன், அனர்த்தங்களுக்கு இருப்பிடமான செல்வச் சக்கரத்தில் சிக்கிக் கொள்வானா? (23)

தேவர்கள், பிதிரர்கள், பிராணிகள், உற்றார்—உறவினர் போன்றோருக்கு மனிதனுடைய செல்வத்தில் பங்கு உண்டு. அவரவர்களுக்கு உரிய பங்கினைக் கொடுத்து, அவர்களைத் திருப்தியாக வைத்துக் கொள்ளாதவன், தானும் அந்தச் செல்வத்தின் பயனை அனுபவிக்காதவன் ஆவான். அவன் யட்சர்களைப் போல பணத்தைப் பாதுகாத்து வரும் கஞ்சனே ஆவான். நிச்சயமாக (மரணத்திற்குப் பின்) கீழ்நிலையை அடைவான். (24)

நான், என் கடமைகளிலிருந்து நழுவிவிட்டேன். என்னுடைய தவற்றினால் என்னுடைய ஆயுள், செல்வம், பலம் எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டேன். விவேகமுள்ளவர்கள் என்னென்ன சாதனைகளால் மோட்சத்தையும் அடைந்து விடுகிறார்களோ, நான், அவற்றையெல்லாம் செல்வத்தைச் சேகரிக்கும் வீணான முயற்சியில் போக்கிவிட்டேன். இப்போது முதுமையில், என்னால் என்ன சாதனைகளைச் செய்ய முடியும்? (25)

மிகப்பெரிய அறிவாளர்களும் செல்வத்தின்மேல் கொண்டுள்ள வேட்கையினால், ஏன், எப்போதும் துக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்? என்பது இப்போது புரிகிறது. ஏதோ ஒரு மாயாசக்தியால், இவ்வுலகம் மதிமயங்கி இருக்கிறது என்பது திண்ணம். (26)

செல்வத்தாலும், செல்வத்தைக் கொடுப்பவைகளாலும் என்ன பயன்? காமத்தாலும், காமத்தை நிறைவேற்றி வைக்கும் விஷயங்களாலும் என்ன பயன்? மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பு—இறப்பு என்னும் சக்கரத்தில் தள்ளிவிடும் ஸகாம கர்மங்களால்தான் (பலனில் பற்றுக் கொண்டு செய்யப்படும் சடங்குகளால்) என்ன பயன்? (27)

சர்வதேவஸ்வரூபியான பகவான் ஸ்ரீஹரி, இப்போது என்னிடம் மகிழ்ச்சியோடு இருக்கிறார் என்பதில் சந்தேகமில்லை. அதனால்தான், நான் இந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டேன். சம்சாரத்திலிருந்து ஆத்மாவைத் தாண்ட வைக்கும் ஓடமான வைராக்கியம் எனக்கு உண்டாயிற்று. (28)

இந்த நிலையை அடைந்துள்ள நான், மீதமுள்ள வாழ்நாளில், தவம் செய்து உடலை இளைக்கச் செய்வேன். ஆத்மலாபத்தை அடையும் முயற்சியில் கவனமாக இருந்து மீதி நாட்களைக் கழிப்பேன். (29)

மூன்று உலகங்களுக்கும் அதிபதிகளான தேவர்கள் எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும். இனி, என் ஆயுள் சிறிது காலமே இருந்தாலும், அதற்குள் ஆத்மலாபத்தை அடைவேன். மன்னன் கட்வாங்கன் ஒரு முகூர்த்த காலத்தில், பிரும்மபதத்தை அடைந்தான் (என்று வரலாறு கூறுகிறது). (30)

பகவான் கூறுகிறார்—— அவந்தியைச் சேர்ந்த அந்தப் பிராமணர், இவ்வாறாக மனதிற்குள் ஆழமாகச் சிந்தித்து, இருதய முடிச்சுக்களை விடுவித்து, (நான்—எனது என்ற எண்ணங்களிலிருந்து விடுபட்டு,) மிக்க அமைதியடைந்தவராய் துறவறத்தை மேற்கொண்டார். (31)

அவர் மனம், புலன்கள், பிராணன் முதலியவைகளை வசப்படுத்தி, இந்தப் பூமண்டலத்தில் சுதந்திரமாகச் சுற்றி வரலானார். (எந்த ஓர் இடம்—பொருள்—மனிதரிடமும் அவருக்கு விசேஷமான பற்றுதல் ஏற்படவில்லை.) பிச்சை எடுப்பதற்காக, அவர் வேறு எவ்விதக் குறிக்கோளும் பற்றுதலும் இல்லாமல் பட்டணம்—கிராமங்களுக்குப் போய் வந்தார். அவரை யாரும் அடையாளம் கண்டு கொள்ளவில்லை. (32)

நல்லோரே! அந்த அவதூத சந்நியாசி மிகவும் முதுமையை அடைந்தார். துஷ்டர்கள் அவரைக் கண்டதுமே பொங்கியெழுந்து, பலவகையான அவமானங்களால் கேவலப்படுத்தினார்கள். (33)

சிலர் அவருடைய திரிதண்டத்தைப் பிடுங்கிக் கொண்டார்கள். சிலர் கமண்டலத்தையும் திருவோட்டையும் பறித்துக் கொண்டார்கள். சிலர், அவருடைய ஆசனத்தையும் ருத்திராட்ச மாலையையும் கந்தை—மரவுரிகளையும் அபகரித்துக் கொண்டார்கள். (34)

சிலர் அவரிடம் பொருட்களைக் கொடுத்து, அப்படி—இப்படி போக்குக் காட்டிவிட்டு, மறுபடியும் அந்த வஸ்துக்களைப் பிடுங்கிக் கொண்டார்கள். அவர் பிச்சை எடுத்து வந்து, ஊருக்கு வெளியே நதி—தடாகக் கரையில் வைத்து புசிக்கத் தொடங்கும்போது, சில பாவிகள், அவர் தலையில் சிறுநீர் கழித்தார்கள்; எச்சில் துப்பினார்கள். மௌனமாக இருந்த அவரைப் பேச வைப்பதற்காக முயன்று தோற்றுப் போனதும், ஆத்திரம் கொண்டு அடித்தார்கள். (35—36)

‘இவன் ஒரு திருடன்’ என்று கூறி, சிலர் அவரை வசை பாடினார்கள். ‘கட்டிப் போடு, கட்டிப் போடு’ என்று இரைச்சல் போட்டுக் கொண்டு, சிலர் அவரைக் கயிற்றால் கட்டிப் போட்டார்கள். (37)

வேறு சிலர் அவரை அவமதித்து, ‘பாருங்கள், ஐயா! இந்தக் கஞ்சன், இப்போது தர்மானுஷ்டானம் உள்ளவன் போல் வேஷத்தைப் போட்டுக் கொண்டுவிட்டான். இவன் பணக்காரனாக இருந்தான். செல்வம் போனவுடன் மனைவி—மக்கள் இவனை வீட்டிலிருந்து துரத்திவிட்டார்கள். அதனால், பிச்சையெடுக்கும் தொழிலுக்கு வந்துவிட்டான்!’ என்று ஏளனம் செய்தார்கள். (38)

‘பாருங்கள்! அழிச்சாட்டியக்காரனான இந்தப் பிச்சைக்காரன் மலையரசன் போல் உறுதியானவன். கொக்குப் போல திடமான முடிவுடன் மௌனமாகவிருந்து, தன் காரியத்தைச் சாதித்துக் கொள்கிறான்.’ (ஓடுமீன் ஓட, உறுமீன் வருமளவும் காத்திருக்குமாம் கொக்கு!) (39)

சிலர், அந்த அவதூதரை எள்ளி நகையாடினர். சிலர் அவர்மேல் துர்வாயுக்களை விடுத்தார்கள்; விளையாட்டுப் பொம்மையாக நடத்தினார்கள். அவர்கள் கிளி—மைனா போன்ற வளர்ப்புப் பறவைகளைக் கட்டிப் போடுவதைப் போலவும், கூண்டில் அடைப்பதைப் போலவும் இவரைக் கட்டிப் போட்டார்கள்; வீடுகளில் அடைத்து வைத்தார்கள். (40)

இவ்வாறு துஷ்டர்களால் செய்யப்பட்ட பௌதிகத் துன்பங்களையும், காய்ச்சல் முதலியவற்றால் நேர்ந்த தைஹிக (உடல் சம்பந்தமான) துன்பங்களையும், குளிர் முதலிய இயற்கை (தைவிகத்) துன்பங்களையும் மௌனமாகச் சகித்துக் கொண்டார். ‘இவையெல்லாம், நான் முற்பிறவிகளில் செய்த கர்மங்களின் விளைவு. இவைகளை அனுபவித்தே தீரவேண்டும்’ என்று மனதில் எண்ணிக் கொண்டார். (41)

கீழ்மக்கள், அவரைப் பலவிதமாகத் துன்புறுத்தி, அறவொழுக்கத்திலிருந்து பிறழச் செய்ய முயன்றாலும், அவர் மிக்க உறுதியுடன் தர்ம மார்க்கத்தில் நிலைத்து நின்றார். சாத்விக தைரியத்தின் ஆதாரத்தில் நின்று கொண்டு சிற்சில சந்தர்ப்பங்களில், பின்வரும் கருத்துக்களை வெளியிட்டு வந்தார். (இது ‘பிக்ஷுகீதம்’ எனப்படுகிறது.) (42)

பிராமணர் கூறுகிறார்—— “என்னுடைய சுக—துக்கங்களுக்குக் காரணம், மனிதர்—தேவர்—சரீரம்—கோள்கள்—கர்மம்—காலம் ஆகிய எவையும் அல்ல; ‘மனம்தான் முக்கிய காரணம்’ என்று (சுருதிகளும், சாது—மகாத்மாக்களும்) கூறுகிறார்கள். மனம்தான் இந்த சம்சாரமாகிற சக்கரத்தைச் சுழல்வித்துக் கொண்டிருக்கிறது. (43)

மனம் மிகவும் பலம் பொருந்தியது. அது குணங்களையும், பல்வகையான விருத்திகளையும் உண்டுபண்ணுகிறது. விருத்திகளுக்கு ஏற்ப சாத்விக—ராஜஸ—தாமஸ கர்மாக்கள் உண்டாகின்றன. கர்மங்களுக்கு ஏற்றவாறு தேவ—மனித—ஸ்தாவர சரீரங்களை ஜீவன் அடைகிறான். (44)

மனம்தான் எல்லாக் காரியங்களையும் செய்கிறது. ஆத்மா, அதனுடன் கூடவே இருந்தாலும் செயல்படுவதில்லை. ஆத்மா ஞானசக்தியுடையவராகி, ஜீவனுக்குத் தோழராக, வெறும் சாட்சியாக எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. மனதின் மூலமாகத்தான் ஆத்மாவின் வெளிப்பாடு நிகழ்கிறது. ஜீவன், மனதை ஏற்றுக்கொண்டு, அதுவே ‘தான்’ என்று எண்ணி, விஷய போகங்களை அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறது. அப்போது, கர்மாக்களில் (அதன் பயன்களில்) பற்றுதல் ஏற்பட்டு, அவற்றில் சிக்கிக் கொள்கிறது. (45)

தானம், வர்ண—ஆசிரமங்களுக்குரிய தர்மானுஷ்டானம், நியமம், யமம், அறநூல்களைப் படிப்பது, நல்வினைகள், நல்ல விரதங்கள் (ஏகாதசி உபவாசம் போன்றவை) — இவையெல்லாமே ‘மனதை அடக்குவது’ என்பதை இறுதி நோக்கமாகக் கொண்டவைதாம். (மனதை அடக்குவது, அதை பகவானிடம் ஈடுபடுத்துவதற்காகவே.) மனதை அடக்குவதே, மேலான ஸமாதி என்று கூறப்படுகிறது. (46)

மனம் சமாதானமடைந்து சமாதியில் நிலைத்திருப்பவனுக்கு, தானம் முதலியவற்றால் அடையப்பட வேண்டியது எது இருக்கிறது? (அந்த நல்லொழுக்கத்தின் பயனைத்தான் அவன் அடைந்துவிட்டானே!) வசப்படாத மனதை உடையவருக்கு (புலனுகர் இன்பங்களில் ஈடுபட்டுள்ளவருக்கு) தானம் முதலியவற்றால் என்ன பயன்? (47)

எல்லாப் பொறிகளும், அவற்றின் அதிஷ்டான தேவதைகளும் மனதின் வசத்தில் இருக்கிறார்கள். (மனம், எந்த ஒரு பொறியின் வசத்திலும் இல்லை.) பலசாலிகளைக் காட்டிலும் அதிக பலமுள்ளது மனம். பயங்கரமான தேவனைப் போன்றது அது. எனவே, எவனொருவன் மனதைத் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வருகிறானோ, அவன் தேவதேவன்! (48)

மனம், வெற்றி கொள்ள முடியாத சத்ரு. மனத்தின் தாக்குதல் பொறுக்க முடியாதது. ஆசை, வெறுப்பு முதலியவை அதன் வேகங்களாக இருக்கின்றன. சரீரத்திற்கு வெளியே மட்டும் என்றில்லாமல், இதயம் முதலிய மர்மஸ்தானங்களிலும் தாக்குதல் நடத்துகிறது. அப்படிப்பட்ட பலவானான மனதை ஜெயிக்காமல், பிறருடன் சண்டை—சச்சரவில் ஈடுபடுகிறார்கள். சிலரை நண்பர்களாகவும், வேறு சிலரைச் சத்ருக்களாகவும் மற்றும் சிலரை உதாஸீனர்களாகவும் நினைக்கிறார்கள். (49)

இந்த தேகம் மனதால் ஏற்பட்டது. அப்படிப்பட்ட சரீரத்தை ‘நான்’, ‘எனது’ என்று மூடர்கள் — அறிவுக்கண் கெட்டவர்கள் — நினைக்கிறார்கள். ‘இது நான், அவன் வேறு’ என்ற மயக்கத்தில் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள். விளைவு என்னவென்றால், எல்லையற்றதான அஞ்ஞான இருளில் சுற்றித் திரிந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள். (50)

சுக—துக்கங்களுக்குக் காரணம், மனிதர்களே! என்பதை ஏற்பதாகவே வைத்துக் கொள்வோம். அப்படியிருந்தாலும் சுக—துக்க அனுபவங்களுக்கும் ஆத்மாவுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? ஆத்மாவுக்கு வடிவம் இல்லையாதலால், அடிப்பது முதலான செயல்களில், அது கர்த்தாவாக இருக்க முடியாது. சுக—துக்கங்களை உண்டாக்குவதும் அனுபவிப்பதும் பஞ்சபூதங்களாலான சரீரங்களே. இதில் எந்த சரீரத்தை நொந்து கொள்வது? உணவு அருந்தும்போது, பற்களால் நாக்கைக் கடித்துக் கொண்டு விட்டால், அதனால் வலி ஏற்பட்டது என்றால், எதனிடம் கோபத்தைக் காட்ட முடியும்? (பல்லும் நாக்கும் ஒரே ஆதாரத்தில் இருக்கின்றன. சரீரங்களும் — பஞ்சபூதங்களால் உண்டானதால் — ஒரே ஆதாரத்தில் உள்ளவையே.) (51)

தேவதைகள்தான் துக்கத்திற்குக் காரணம் என்று வைத்துக் கொண்டாலும், அதனால் ஆத்மாவிற்குப் பாதிப்பு இல்லை. ஏனெனில், துக்கங்களை அனுபவிப்பதும், துக்கத்தைக் கொடுப்பதும் இந்திரிய அபிமானி தேவதைகளே. இங்கே ஆத்மாவுக்கு என்ன தொடர்பு? ஒரு சரீரத்திலுள்ள தேவதைகளே மற்ற சரீரங்களிலும் உள்ளன. இந்த நிலையில், தன் சரீரத்தின் ஓர் அங்கத்தால் இன்னோர் அங்கத்திற்குக் காயம் ஏற்பட்டால், எதனிடம் கோபம் கொள்ள முடியும்? (52)

ஆத்மாவே சுக—துக்கங்களுக்குக் காரணம் என்றால், அதுவும் ஆத்மாதானே? வேறொன்று அல்லவே? ஏனெனில், ஆத்மாவைத் தவிர, வேறு எந்தப் பொருளும் கிடையாதே? வேறொரு பொருள் இருப்பதாகத் தோற்றமளித்தால், அது பொய். ஆகவே, சுகமும் இல்லை, துக்கமும் இல்லை என்னும்போது, கோபம் எப்படி வரும்? கோபத்திற்குக் காரணமே இல்லாமற்போயிற்று. ஆத்மாவோ ஆனந்தஸ்வரூபம். (53)

உயிர்களுக்கு நேரும் சுக—துக்கங்களுக்குக் காரணம், கிரகங்களே என்றாலும், பிறப்பில்லாததான ஆத்மாவுக்கு எந்த பாதகமும் இல்லை. ஒரு ஜீவன், மனிதச் சரீரமெடுத்துப் பிறக்கும் வேளையில் உள்ள கிரக நிலையை ஆராய்ந்து பலன்கள் சொல்லப்படுகின்றன. பிறப்பே இல்லாத ஆத்மாவின் விஷயத்தில் கிரக நிலைகள் எவ்வாறு பாதிப்பை ஏற்படுத்த முடியும்? ஆத்மா, சரீரத்துக்கும் கிரகங்களுக்கும் வேறாக இருப்பது. எனவே, இந்த நிலையில், எதனிடம் கோபம் கொள்வது? (54)

கர்மாக்கள்தான் சுக—துக்கங்களுக்குக் காரணம் என்பதை ஒப்புக் கொண்டாலும், அதனால் ஆத்மாவுக்குப் பாதிப்பு இல்லை. ஒரே வஸ்து ஜடமாகவும் ஜடமில்லாததாகவும் இருந்தால்தான் இந்தக் கொள்கை பொருந்தும். ஜடமாகவும் ஜடமில்லாததாகவும் உள்ள வஸ்து ஏதுமில்லை. அதனால், கர்மம் என்பதேயில்லை. சரீரம் என்பது அசேதனன் (ஜடம்); அதனுள் பட்சி வடிவத்தில் வசிக்கும் ஆத்மா முற்றிலும் விகாரமற்றது; சாட்சியாக மட்டும் இருப்பது. எனவே, கர்மாக்களுக்கு எந்தவித ஆதாரமும் காணப்படவில்லை. ஆக, கோபத்தை யாரிடம் காட்டுவது? (55)

காலம்தான் சுக—துக்கங்களுக்குக் காரணம் என்று வைத்துக் கொண்டாலும், அதனால் ஆத்மாவுக்கு எந்தக் கேடும் இல்லை. ஏனெனில், ஆத்மாவே காலஸ்வரூபிதான். எப்படி ஒரு நெருப்பை இன்னொரு நெருப்பு எரிப்பதில்லையோ, எப்படி ஒரு பனிக்கட்டி ஒரு பனித்துகளைக் குளிரச் செய்வதில்லையோ, அதுபோல காலஸ்வரூபியான ஆத்மா, தன்னைத்தானே எப்படி பாதித்து கொள்ளும்? எனவே, எதன்மீது கோபம் கொள்ள முடியும்? (56)

ஆத்மா பிரகிருதியிலிருந்து முற்றிலும் வேறானது. பிரகிருதியின் எந்த குணமும் செயலும் ஆத்மாவைத் தொடுவதில்லை. ஆத்மாவுக்கு எதனாலும், எந்த முறையாலும், ஒருபோதும் இரட்டைகளின் (சுக—துக்கம், சீத—உஷ்ணம் முதலியன) பாதிப்பு ஏற்படாது. பிறப்பு—இறப்பாகிற சக்கரத்தில் சுழன்றுழலும் அகங்காரத்திற்குத்தான் இரட்டைகளின் பாதிப்பு ஏற்படும். இந்த விஷயத்தை அறிந்து கொண்டவன், எந்தப் பிராணிகளிடமும் அச்சமடைய மாட்டான். (57)

முன் காலத்திலிருந்த ரிஷி—முனிவர்களால் அனுஷ்டிக்கப்பட்ட பரமாத்ம நிஷ்டையை, நானும் கடைப்பிடிக்கப் போகிறேன். பகவானுடைய திருவடிகளில் அநன்யமான பக்தி செலுத்தி, அதன் மூலம் பகவானின் அருளைப் பெற்று, கடக்க முடியாத அஞ்ஞான இருட்கடலை அனாயாசமாக நான் தாண்டி விடுவேன்.” (58)

பகவான் கூறுகிறார்—— உத்தவரே! அந்தப் பிராமணனுடைய செல்வம் மட்டுமா அழிந்து போயிற்று? அவருடைய துக்கம் அனைத்தும் அழிந்துபோயிற்று. உலக வாழ்க்கையில் விரக்தி ஏற்பட்டு, துறவறம் மேற்கொண்டு, பூமியில் சுதந்திரமாகத் திரிய ஆரம்பித்தார். துஷ்டர்கள் அவருக்கு எத்தனையோ கஷ்டங்களைக் கொடுத்தாலும், அவர் தன் தர்மத்தில் உறுதியாக இருந்தார்; கொஞ்சங்கூட அசைந்து கொடுக்கவில்லை. அப்போது, மௌனியான அந்த அவதூதத் துறவி, தன் மனதிற்குள் இவ்வாறு சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். (59)

இந்த உலகத்தில் மனிதனுக்கு, வேறு யாரோ சுக—துக்கங்களைக் கொடுப்பதில்லை. சுகம்—துக்கம் என்பதே சித்தத்தின் பிரமைதான். இவ்வுலகமும், அதில் நண்பன்—விரோதி—உதாஸீனன் என்ற பேதங்களும் அஞ்ஞானத்தால் ஏற்பட்டவை. (60)

ஆகவே, பிரிய உத்தவரே! எப்படியாவது புத்தியால் மனதை வசப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். எல்லா விருத்திகளையும் ஒடுக்கி என்மீது செலுத்தி, என்னிடமே எப்போதும் ஆழ்ந்து நிலைத்திருங்கள். இதுதான் எல்லா யோகங்களின் சாரமான சுருக்கம். (61)

பிரம்மஞானத்தைக் கொடுக்கவல்ல இந்த பிக்ஷுகீதையை, எவன் மன ஒருமைப்பாட்டுடன் கேட்கிறானோ, மனதில் தரிக்கிறானோ, பிறருக்குச் சொல்கிறானோ, அவன் ஒருபோதும் சுக—துக்கங்களாகிற இரட்டையின் வசப்பட மாட்டான். (62)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்து நான்காவது அத்தியாயம் — ஸாங்க்ய யோகம்

பகவான் கூறுகிறார்—— உத்தவரே! இப்போது உங்களுக்கு ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தை உபதேசிக்கப் போகிறேன். மிகப் பழைய காலத்தில் கபிலர் போன்ற மாபெரும் முனிவர்கள் இதைப் பற்றி நிச்சயமாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். மனிதன், இந்த சாஸ்திரத்தைத் தெளிவாகத் தெரிந்து கொண்டுவிட்டால், அந்த நொடியிலேயே, மனதின் பேத புத்தியால் ஏற்படும் பிரமை மறைந்துவிடும். (‘ஒரே ஒரு பிரம்மத்தைத் தவிர, வேறு எதுவும் இல்லை’ என்பதைத் தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்கிறது.) (1)

ஞானவான்களான புருஷர்கள் இருந்த கிருத யுகத்திற்கு முன்னால் காணப்படும் உலகம், பார்ப்பவன், ஜீவன் ஆகிய எல்லாமே எவ்விதப் பேதமும் இல்லாதனவாகப் பிரம்மத்திடமே லயித்திருந்தன. (எல்லாம் பிரம்மமயமாகவே இருந்தன.) (2)

பிரம்மத்தில் எவ்வித மாறுதலும் கிடையாது என்பது உண்மைதான். அது, இரண்டாவதற்ற சத்தியம். மனமும் சொற்களும் அதனைச் சென்றடைய மாட்டா. ஆனால் அதே பிரம்மம், மாயை, ஜீவன் (காணப்படும் பொருள், காண்பவன்) என்று இரு பாகங்களாகப் பிரிந்தது. (3)

அவற்றில் ஒன்றின் பெயர் பிரகிருதி. அதுவே உலகத்தில் காரிய—காரண வடிவங்களை ஏற்று நடத்துகிறது. ஞான வடிவமான மற்றொரு பொருள், புருஷன் (ஜீவன்). (4)

காலஸ்வரூபியாகிய நான், உயிர்களுக்கு அருள்புரிய வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் பிரகிருதியை நோக்கினேன். அதிலிருந்து சத்துவம்—ரஜஸ்—தமஸ் என்ற முக்குணங்கள் வெளிப்பட்டன. (5)

அந்தக் குணங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரமாக இருப்பதால், அவற்றில் கிரியாசக்தி அதிகமாக உள்ள சூத்ரமும், ஞானசக்தி அதிகமுள்ள மஹத்தும் உண்டாயின. மஹத் தத்துவம் விகாரமடைந்து அஹங்காரம் வெளிப்பட்டது. இந்த அஹங்காரம்தான், ஜீவன்களை மாயையில் (தேகத்தை ஆன்மாவென்று எண்ணும் மயக்கத்தில்) தள்ளுகிறது. (6)

சாத்விகம் (வைகாரிகம்), ராஜஸம், தாமஸம் என அஹங்காரம் மூன்று வகையானது. அதுவே பஞ்ச தன்மாத்திரைகள், இந்திரியங்கள், மனம் ஆகியவற்றுக்கும் காரணமாகிறது. எனவே, அது ஜடம், சேதனம் என்ற இரு தன்மைகளும் உடையதாக இருக்கிறது. (7)

தாமஸ அஹங்காரத்திலிருந்து தோன்றிய பஞ்ச தன்மாத்திரைகளிலிருந்து, பஞ்சமகாபூதங்கள் தோன்றின. ராஜஸ அஹங்காரத்திலிருந்து புலன்களும், சாத்விக அஹங்காரத்திலிருந்து புலன்களின் பதினோரு அதிஷ்டான தேவதைகளும் உண்டாயின. (ஐந்து கர்மேந்திரியம், ஐந்து ஞானேந்திரியம், மனம் — ஆகப் பதினொன்று.) (8)

பின்பு, மஹத் தத்துவம் முதலியவற்றில் நான் பிரவேசித்ததால், அவைகள் ஒன்றோடொன்று சேர்ந்து காரியத்தைப் படைக்கும் ஆற்றலைப் பெற்றன. இவை ஒன்றாகச் சேர்ந்து பிரம்மாண்டம் என்ற முட்டையைச் செய்தன. (பிரம்மாண்டத்தின் அதிஷ்டான தேவதைக்கு ‘வைராஜன்’ என்று பெயர்.) அந்த அண்டம் எனக்கு முக்கிய வாசஸ்தலமாக இருந்தது. (9)

அந்த அண்டம் வெகுகாலம் தண்ணீரில் இருந்தது. அதில் நான் நாராயணனாகத் தோன்றினேன். என்னுடைய தொப்புளிலிருந்து உலகத் தோற்றத்திற்குக் காரணமான ஒரு தாமரை வெளிப்பட்டது. அதன் மேல் பிரும்மா தோன்றினார். (10)

பிரும்மா முதலில் நீண்டகாலம் தவம் செய்தார். பின்னர், என்னுடைய அருளைக் கொண்டு, ரஜோ குணத்தால் பூலோகம், புவர்லோகம், ஸுவர்லோகம் ஆகிய மூன்று லோகங்களையும், லோகபாலர்களையும் படைத்தார். ஸுவர்லோகத்தில் தேவர்களும், புவர்லோகத்தில் (ஆகாயத்தில்) பூத—பிரேதாதிகளும், பூலோகத்தில் (மண்ணுலகில்) மரண தர்ம ஜீவன்களும் (மனிதன் முதலானவை) வசிக்கத் தொடங்கின. சித்த புருஷர்களுக்கு இம்மூன்று உலகங்களுக்கும் மேலே, மஹர்லோகம், ஜனலோகம், தபோலோகம் முதலிய மூன்றும் வாஸஸ்தலங்கள் ஆயின. (11—12)

பிரும்மா, அசுரர்களும் நாகர்களும் வசிப்பதற்காகப் பூமிக்குக் கீழே அதலம் முதலிய ஏழு உலகங்களைப் படைத்தார். முக்குணங்களால் ஏற்படும் மூன்று வகையான சகல கர்மாக்களின் செயல்பாடும், இம்மூன்று உலகங்களிலேயே அடங்கிப் போகும். (13)

யோகம், தவம், சந்நியாசம் — இவைகளை அனுஷ்டித்து தூய்மையடைந்த சித்தர்கள், மஹர்லோகம்—ஜனலோகம்—தபோலோகங்களைச் சென்றடைகிறார்கள். பக்தியோகத்தை அனுஷ்டிப்பவன் நிச்சயமாக என்னையே அடைவான். (14)

இந்த அனைத்து உலகங்களும் கர்மாவுடனும் கர்மப்பதிவுடனும் இருக்கின்றன. காலஸ்வரூபியான நான், கர்மங்களுக்கு ஏற்றபடி பலன்களை விதிக்கிறேன். குணப் பெருவெள்ளத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்டு ஜீவன், சிலசமயம் மூழ்கிப் போகிறது. (கீழ் உலகங்களுக்குப் போய் விடுகிறது.) மற்றும் சில வேளைகளில் மேல்நிலையை (மேலேயுள்ள புண்ணிய லோகங்களை) அடைகிறது. (15)

உலகத்திலுள்ள பெரியவை—சிறியவை; பருத்தவை—சிறுத்தவை என்று எத்தனை பொருட்கள் உண்டோ, அவை அத்தனையும் புருஷ—பிரகிருதி சம்பந்தத்தால் ஏற்பட்டவைதாம். (16)

எந்தப் பொருளுக்கு (காரியத்திற்கு) எது தொடக்கத்திலும் கடைசியிலும் இருக்கிறதோ, அதுவேதான் நடுவிலும் இருக்கிறது என்பது திண்ணம். மாற்றங்கள் என்பன உலக விவகாரத்திற்காகக் கற்பிக்கப்பட்ட பெயர்களே. வளையல், கம்மல் முதலியன தங்கத்தின் விகாரங்கள். பானை—பல்லா முதலியன மண்ணின் விகாரங்கள். வளையல் முதலியவற்றில் முதலில் தங்கம் இருந்தது; பின்னரும் தங்கம்தான் இருக்கப் போகிறது. எனவே, இடையில் ஏற்பட்ட வளையல் என்ற பெயர் நாமரூபமே தவிர, சத்திய வஸ்து அல்ல. முதலில் உள்ளதான மஹத் தத்துவம் முதலிய காரணத்தை உபாதானமாகக் கொண்டு, அஹங்காரம் முதலிய காரியங்களைச் செய்து வருவது எதுவோ, அதுவே, இவைகளைக் காட்டிலும் பரம சத்தியமான வஸ்து. எது, எந்தக் காரியத்தின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் விளங்குகிறதோ, அதுவே சத்தியம். (17—18)

இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கு உபாதான காரணம் பிரகிருதி; அதிஷ்டாதா பரமாத்மா. இதை வெளிப்படுத்துவது ‘காலம்’ என்னும் நானே. விவகார காலத்தில் உபயோகப்படும் இம்மூன்றும் உண்மையில் பிரம்ம ஸ்வரூபமே. அந்த சுத்தப்பிரம்மம் நான்தான்! (19)

பரமாத்மாவினுடைய சங்கல்பம் உள்ள வரையில், உலக சிருஷ்டியும் பரிபாலனமும் (தந்தை—மகன் என்ற முறைப்படி) தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கிறது. (20)

இந்த விராட்தான், உலகங்களை உண்டாக்குதல், பரிபாலித்தல், ஸம்ஹரித்தல் (தன்னுள் லயப்படுத்திக் கொள்வது) என்னும் லீலைகளுக்கான நிலைக்களன். காலரூபியாகிய நான், ‘பிரளயத்தை நடத்த வேண்டும்’ என்ற சங்கல்பத்துடன் உலகங்களைத் தழுவிக் கொள்ளும்போது, அந்தப் பேரழிவில் இதுவும் மறைந்து போகிறது. (21)

அவை சேர்ந்து கொள்ளும் முறை இவ்விதமாக இருக்கும்— உயிர்ப் பிராணிகளின் சரீரம் — அன்னத்தில்; அன்னம் — விதையில்; விதை — பூமியில்; பூமி — கந்த தன்மாத்திரையில் லயத்தை அடைகிறது. (22)

கந்தம் தண்ணீரிலும், தண்ணீர் தன்னுடைய குணமான ரஸத்திலும், ரஸம் தேஜஸ்ஸிலும், தேஜஸ் வடிவத்திலும் லயமடைகிறது. (23)

உருவம் வாயுவில், வாயு ஸ்பர்சத்தில், ஸ்பர்சம் ஆகாயத்தில், ஆகாயம் சப்த தன்மாத்திரையில் லயமடைகின்றன. இந்திரியங்கள் தங்கள் அதிஷ்டான தேவதைகளிடமும், கடைசியாக ராஜஸ அஹங்காரத்திலும் சேர்ந்து விடுகின்றன. (24)

சான்றோரே! ராஜஸ அஹங்காரம் தன் தலைவனான சாத்விக அஹங்கார வடிவான மனதிலும், சப்த தன்மாத்திரை பஞ்சபூதங்களுக்குக் காரணமான தாமஸ அஹங்காரத்திலும், எல்லா உலகத்தையும் மயக்கும் வல்லமை படைத்த முவ்வகை அஹங்காரம் மஹத் தத்துவத்திலும் லயத்தை அடைகின்றன. (25)

ஞானம் மற்றும் கிரியாசக்தியை முக்கியமாகவுடைய மஹத் தத்துவம், தனக்குக் காரணமான குணங்களில் ஒடுங்குகிறது. குணம் அவ்யக்த பிரகிருதியிலும், பிரகிருதி அழிவில்லாத காலத்திலும் ஒடுங்குகின்றன. (26)

காலம் மாயாமயமான ஜீவனிலும், ஜீவன் பிறப்பில்லாத ஆத்மாவான என்னிடமும் ஒடுங்குகின்றன. ஆத்மா தனிப் பெரும் பொருள் ஆனதாலும், குணம்—குறி அற்றதாலும், அது வேறு எதிலும் லயமடையாமல் தன்னில் தானே நிலைத்து நிற்கிறது. அவரே உலகத் தோற்றம் மற்றும் அழிவுக்கு அதிஷ்டானமாக இருக்கிறார். (27)

உத்தவரே! இவ்வாறு விவேகத்துடன் பார்ப்பவனுக்கு, இந்த உலகம் என்ற மயக்கம்கூட ஏற்படாது. அப்படி ஒருக்கால் ‘உலகம் உண்மை’ என்ற நினைவு சற்றே தோன்றுமானால், அது நீடித்து இருக்காது. சூரியன் உதயமான பின்னரும், ஆகாயத்தில் இருள் இருந்து கொண்டிருக்க முடியுமா? (28)

நான், காரண—காரியங்களுக்குச் சாட்சியாக இருப்பவன். படைப்பிலிருந்து பிரளயம் வரையிலும், பிரளயத்திலிருந்து படைப்பு வரையிலும் ஸாங்க்ய விதியைக் கூறினேன். இதை அறிந்து கொள்வதால், மனிதனுடைய சந்தேகங்கள் வெட்டித் தள்ளப்படுகின்றன. அவன், தன் வடிவத்தில் நிலையாக நிற்கிறான். (29)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்து நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தைந்தாவது அத்தியாயம் — முக்குணங்களின் செயல்பாடுகள்

பகவான் கூறுகிறார்—— ஆடவர் திலகமே! ஒவ்வொரு மனிதரிடத்திலும் தனித்தனி குணங்கள் வெளிப்படுகின்றன. அதன் காரணமாக, பிராணிகளின் சுபாவத்திலும் வேற்றுமைகள் உண்டாகின்றன. இப்பொழுது எந்தெந்தக் குணத்திலிருந்து எந்தெந்த சுபாவங்கள் தோன்றுகின்றன? என்பதைச் சொல்கிறேன், கவனமாகக் கேள். (1)

சத்துவகுணத்திலிருந்து தோன்றும் இயல்புகள்—— சமம் (மனவடக்கம்), தமம் (புலனடக்கம்), துன்பங்களைப் பொறுத்துக் கொள்ளுதல், விவேகம், தவம், சத்தியம், தயை, (முன்பின் ஆலோசிப்பது) ஸ்ம்ருதி, சந்தோஷம், தியாகம், புலனின்பங்களில் விருப்பமின்மை, சிரத்தை, லஜ்ஜை (பாவம் செய்வதில் இயற்கையான கூச்சம்), ஆத்மரதி (தன்னிலேயே மகிழ்ந்திருத்தல்), தானம், பணிவு, எளிமை. (2)

ரஜோ குண இயல்புகள்—— ஆசை, முயற்சி, இறுமாப்பு, வேட்கை, திமிர், தெய்வங்களிடமிருந்து செல்வங்களை வேண்டுவது, வேற்றுமை எண்ணம், புலனின்பப் பற்று, சண்டைகளில் முனைப்பான உற்சாகம், தன் புகழில் கருத்து, எள்ளி நகையாடுவது, பராக்கிரமம், பிடிவாதத்துடன் ஒரு முயற்சியை மேற்கொள்ளுதல். (3)

தமோ குண இயல்புகள்—— கோபம், பேராசை, பொய் பேசுதல், ஹிம்சை, யாசிப்பது, வெளிவேஷம், சிரமம், கலகம், வருத்தம், மோகம், கவலை, தாழ்மை, உறக்கம், அச்சம், வேலை செய்யாதிருத்தல் (ஜடத்தன்மை), எவ்வித முகாந்திரமுமின்றிப் பிறரிடமிருந்து பொருளை எதிர்பார்த்தல். (4)

சத்துவ—ராஜஸ—தாமஸ குணங்களின் இயல்புகள் தனித்தனியே கூறப்பட்டன. இனி, அவைகள் ஒன்றுக்கொன்று சேர்வதால் ஏற்படும் விருத்திகளின் விளக்கத்தைக் கேள். (5)

உத்தவரே! ‘இது நான்; இது என்னுடையது’ என்ற எண்ணத்தில் மூன்று குணங்களும் சேர்ந்திருக்கின்றன. இந்த விருத்திகள் (தன்மைகள்) எல்லாமே மனம், சப்தம் முதலிய விஷயங்கள், புலன்கள், பிராணன் — இவற்றின் காரணமாகக் கொண்டே உண்டாகின்றன. அவை எல்லாம் சாத்விக—ராஜஸ—தாமஸங்களே. (நான் அமைதியானவன், எனக்கு அமைதி இருக்கிறது; நான் காமமுள்ளவன், எனக்குக் காமம் இருக்கிறது; நான் கோபிஷ்டன், எனக்குக் கோபம் இருக்கிறது — என்று நினைப்பதால், முக்குணங்களுடைய சேர்க்கையும் இருக்கிறது — என்பது கருத்து.) (6)

தர்மார்த்த காமங்களின் நோக்கம் உள்ளவனாய் இருப்பதால், முக்குணங்களின் சேர்க்கையும் இருக்கிறது என்பது நிரூபணமாகிறது. (சத்துவகுணத்திலிருந்து தர்மானுஷ்டானத்தில் நம்பிக்கையும், ரஜோகுணத்திலிருந்து இன்பப் பற்றும், தமோகுணத்திலிருந்து செல்வமும் கிடைக்கின்றது.) குணங்களின் சேர்க்கை என்பது இதுதான். (7)

பயனில் பற்று கொண்டு சடங்குகளைச் செய்தல், குடும்ப வாழ்க்கையிலும் தன் நிலைக்குரிய தர்மானுஷ்டானங்களைச் செய்வதில் அதிக ஆசையும் இருக்கும்போது, அவனிடம் முக்குணங்களின் கலவை இருப்பதாகவே கொள்ள வேண்டும். (8)

மனதில் ஆழ்ந்த அமைதி, புலனடக்கம் முதலிய குணங்களைக் கண்டு சத்துவ குண மனிதரையும், காமம் முதலியவற்றால் ரஜோ குண மனிதரையும், ஆத்திரம்—ஹிம்சை முதலியவற்றால் தமோ குண மனிதரையும் கண்டு கொள்ளலாம். (9)

ஓர் ஆண் அல்லது பெண், எவ்விதப் பற்றும் இல்லாமல் தனக்குரிய நித்திய—நைமித்திக கர்மாக்களால் என்னை ஆராதித்து வந்தால், அவனை அல்லது அவளை ‘சத்துவகுணீ’ என்று அறிந்து கொள்ள வேண்டும். (10)

பலனில் ஆசைகொண்டு, தன் கர்மங்களால் என்னை வழிபட்டு வருபவன் ‘ரஜோகுணீ’ என்றும், தன்னுடைய விரோதியின் மரணம் போன்ற தீய நோக்கங்களுக்காக என்னைப் பூசித்து வருபவன், ‘தமோகுணீ’ என்றும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும். (11)

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற குணங்கள் ஜீவனுக்கே தவிர, எனக்கு ஒருவிதச் சம்பந்தமுமில்லை. ஏனெனில், இவைகள் ஜீவனுடைய சித்தத்தில் பிரகாசிக்கின்றன. அவைகளால் சரீரம், பொருள் முதலியவற்றில் சம்பந்தப்பட்டு (சம்சார)க் கட்டில் சிக்கிக் கொள்கிறான். (12)

சத்துவ குணம் ஒளிமயமானது; நிர்மலமானது; அமைதியானது. எப்போது சத்துவ குணமானது ராஜஸ—தாமஸ குணங்களை அடக்கிவிட்டு, தான் மேலோங்கி நிற்கிறதோ, அப்போது ஜீவனானவன் சுகம், தர்மம், ஞானம் ஆகியவற்றிற்குப் பாத்திரமாகிறான். (13)

ரஜோ குணம், பேத புத்தியை உண்டுபண்ணுவது; ஆசையை உண்டுபண்ணுவதும், வெளிநாட்டத்தில் ஈடுபடுவதும் அதன் சுபாவங்கள். எப்போது தாமஸ—சாத்விக குணங்களை அடக்கிவிட்டு, ரஜோ குணம் வளர்ந்து நிற்கிறதோ, அப்போது துக்கம், கர்மம், புகழ், செல்வச்செழிப்பு முதலியவை ஒரு மனிதனுக்கு ஏற்படுகின்றன. (14)

தமோ குணத்தின் வடிவம் அஞ்ஞானம். சோம்பேறித்தனமும் அறிவின்மையும் அதன் சுபாவங்கள். தமோ குணம் அதிகமாகிச் சத்துவ—ராஜஸ குணங்கள் அடங்கிப் போனால், பிராணிகள் பலவிதமான ஆசைகளுக்கு உள்ளாகி, சோக—மோகங்களுக்கு ஆட்பட்டு, பிறரைத் துன்புறுத்துவதில் ஆர்வம் கொள்கின்றன. அல்லது உறக்கம்—சோம்பேறித்தனங்களின் வசப்பட்டுச் செயலற்றுப் போகின்றன. (15)

சித்தம் மலர்ச்சியாக இருந்து, புலன்கள் செயலொடுங்கி, சரீரம் பயம் நீங்கியதாகி, மனதில் பற்றுதல்கள் இல்லாமற்போகுமானால், அப்போது சத்துவ குணம் அதிகரித்திருப்பதாகத் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும். சத்துவ குணம், என்னை அடைவதற்கான முக்கிய சாதனம். (16)

கர்மாக்களைச் செய்து செய்து, ஜீவனுடைய புத்தி சஞ்சலமடைந்து, ஞானேந்திரியங்கள் அதிருப்தியடைந்து, கர்மேந்திரியங்கள் விகாரமடைந்து, மனதில் மயக்கம் ஏற்பட்டு, சரீரம் ஆரோக்கியத்தை இழக்குமேயானால், அது ரஜோ குணம் பலமாக ஆட்டிக் கொண்டிருப்பதைக் குறிக்கிறது. (17)

ஞானேந்திரியங்கள் மூலமாக, சப்தம் முதலிய புலனுகர் விஷயங்களைப் பற்றிய உண்மை நிலையை, சித்தம் அறிய இயலாமற்போகும்போது, ஆற்றலிழந்து தேயத் தொடங்கும்போது, மனம் வெறும் சூன்யமாகப் போய்விட்டபோது, அஞ்ஞானமும் துயரமும் அதிகமாகும்போது, தமோ குணம் வளர்ந்திருக்கிறது என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டும். (18)

சத்துவ குணம் தலைதூக்கும்போது தேவதைகளுடையவும், ரஜோ குணம் அதிகரிக்கும் போது அசுரர்களுடையவும், தமோ குணம் அதிகமாகும்போது அரக்கர்களுடைய பலமும் பெருகுகின்றது. (மனதில் சத்துவ குணப் பெருக்கினால் தேவத்தன்மையும், நிவிருத்தி மார்க்கமும்; ரஜோ குணப் பெருக்கினால் அசுரத்தன்மையும், பிரவிருத்தி மார்க்கமும்; தமோ குணப் பெருக்கினால் ராட்சஸத் தன்மையும், மோகமும் அதிகரிக்கின்றன — என்பது தாத்பரியம்.) (19)

சத்துவ குணத்தால் விழிப்பு நிலையும், ரஜோ குணத்தால் கனவு நிலையும், தமோ குணத்தால் தூக்கமும் உண்டாகின்றன. ‘துரீய நிலை’ என்பது, இம்மூன்று நிலையிலும் ஒரேபோல் பரவி நிற்கிறது. அதுதான் சுத்தமான, ஆனந்தச் சுவையான ஆத்மா. (20)

வேதப் பயிற்சியில் ஆழ்ந்துள்ள பிராமணன், சத்துவ குணம் மூலமாகப் படிப்படியாக மேலுலகங்களை அடைகிறான். தமோ குணத்தால் ஜீவர்களுக்குத் தாவரம் முதலான இழிந்த கதி ஏற்படுகிறது. ரஜோ குணத்தால் மனிதவுடல் கிடைக்கிறது. (21)

ஜீவன், சரீரத்தை விட்டு வெளியேறும்போது சத்துவ குணம் அதிகமாக இருந்தால், அதற்கு சுவர்க்கப் பிராப்தி ஏற்படுகிறது. ரஜோ குணம் அதிகமாக இருக்கும் காலத்தில் உயிர் பிரிந்தால், அதற்கு மனித உலகம் கிடைக்கிறது. தமோ குணம் பெருகியிருக்கும் நேரத்தில் உயிர் போனால் நரகம் கிடைக்கிறது. ஆனால், முக்குணங்களையும் கடந்து நிற்கும் வேளையில் (என்னிடம் பரம பக்திகொண்ட ஜீவன்முக்தர்கள்) உயிர் நீங்கினால், அந்த ஜீவன் என்னையே அடைந்துவிடும். (22)

தன்னுடைய கர்மாக்களை எனக்கு அர்ப்பணம் செய்துவிடுவது, அல்லது பலனில் ஆசை இல்லாமல் செய்வது ‘சாத்விகம்’ ஆகும். எந்தக் காரியத்தின் பயனில் விருப்பம் இருக்கிறதோ, அது ‘ராஜஸம்’ ஆகும். எந்தக் கர்மங்களைச் செய்வதன் மூலம் பிறருக்குத் தொந்தரவு ஏற்படுமோ, அல்லது எது பகட்டுக்காகச் செய்யப்படுகிறதோ, அது ‘தாமஸம்’ ஆகும். (23)

சரீரம் முதலியவைகளிலிருந்து ஆத்மா வேறுபட்டவன் என்று தெரிந்து கொள்வது சாத்விகம். அவைகளை, ‘செய்பவனும் அனுபவிப்பவனும் நானே’ என்று நினைத்துக் கொண்டு செய்வது ராஜஸம். ‘இந்தச் சரீரமே நான்’ என்று அறிந்து கொள்வதுதான் தாமஸம். இந்த மூன்றுக்கும் அப்பாற்பட்டு, வேறான நிலையில் நிற்கும் என் வடிவத் தியானமே, நிர்குண தியானம் எனப்படும். (24)

காட்டில் வசிப்பது சாத்விக வாஸம்; கிராமத்தில் வசிப்பது ராஜஸ வாஸம்; சூதாட்டம் நடக்குமிடத்தில் வசிப்பது தாமஸ வாஸம்; என்னிடத்திலேயே வசிப்பது நிர்குண வாஸம். (25)

பலனில் பற்றில்லாத பாவத்துடன் செய்பவன் சாத்விக கர்த்தா; பயன்களில் பேராசை கொண்டு கண்மூடித்தனமாகக் கர்மங்களைச் செய்பவன் ராஜஸன்; முன்—பின் எதுவும் நினைவில்லாமல் மூளை குழம்பிக் காரியம் செய்பவன் தாமஸன். இவர்களுக்கு மேலாக, எவனொருவன் என் திருவடிகளில் சரணடைந்து அஹங்காரமில்லாமல் காரியம் செய்கிறானோ, அவனே நிர்குண கர்த்தா! (26)

ஆத்மாவைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்ற சிரத்தை சாத்விகம்; கர்மத்திலுள்ள சிரத்தை ராஜஸம்; அதர்மத்தை ஆசையுடன் செய்வது தாமஸம். என்னை வழிபடுவதில் ஏற்படும் சிரத்தையே நிர்குண சிரத்தையாகும். (27)

உடல்நலத்தைத் தரக்கூடியதும் பவித்திரமானதும் எளிதில் கிடைப்பதுமான ஆகாரம் சாத்விகம்; நாக்கு போன்ற இந்திரியங்களுக்குச் சுகத்தைக் கொடுக்கக் கூடியது ராஜஸ ஆகாரம்; துன்பத்தைக் கொடுப்பதும், புனிதமில்லாததும், எனக்கு நிவேதனம் செய்யப்படாததுமான ஆகாரம் தாமஸம். (28)

ஆத்ம விஷயமான சுகம், சாத்விகம்; வெளியிலிருந்து புலன்கள் மூலமாகக் கிடைப்பது, ராஜஸம்; அஞ்ஞான மோகத்தாலும், கெஞ்சிப் பணிந்தும் பெற்ற சுகம் தாமஸமாகும். என்னிடம் அநன்ய பக்தி செலுத்துவதாலும், மகாவாக்கியங்களின் பொருளைத் தெரிந்து கொண்டதாலும், என்னிடமிருந்தே கிடைக்கும் சுகம், நிர்குணம். (29)

உத்தவரே! திரவியம் (பொருள்), தேசம் (இடம்), பலன், காலம், ஞானம், கர்மா, கர்த்தா, சிரத்தை, அவஸ்தை (நிலைகள்), தேவ—மனுஷ்ய—விலங்கு சரீரங்கள், நிஷ்டா (மரண கால நிலைமை) — எல்லாம் முக்குணமயமானவைகளே. (30)

ஆண் தலைவரே! பிரகிருதியையும் ஜீவனையும் சம்பந்தித்து எவ்வளவு பாவங்கள் இருக்கின்றனவோ, அது எல்லாமே குணமயமானவை. கண் முதலிய புலன்களால் பார்க்கப்பட்டது; வேத—சாஸ்திர நூல்களிலிருந்து இவ்வுலகம், பிற உலகங்கள் பற்றிக் கேட்டறிந்தது; அல்லது தன் புத்தியால் விசாரிக்கப்பட்டது — எல்லாம் முக்குணங்களேயாகும். (31)

ஜீவனுக்கு (மனிதனுக்கு) எத்தனை யோனிகள் அல்லது துறைகளில் பிறப்பு ஏற்படுகிறதோ, அவையெல்லாம் முக்குணங்களோடு சம்பந்தப்பட்டவையே. அவைகள் ஜீவனின் குண—கர்மங்களுக்கு ஏற்பவே அமைகின்றன. சான்றோரே! இவை இரண்டையும் ஜெயித்துவிட்ட ஜீவன், பக்தியோகத்தின் மூலம் என்னையே உறுதியாகப் பற்றிக் கொண்டுவிடுகிறான். கடைசியில், என்னுடைய உண்மையான வடிவத்தை (மோட்சத்தை) அடைந்து விடுகிறான். (32)

கிடைத்தற்கரிய இந்த மனிதச் சரீரமானது தத்துவ ஞானம், நிஷ்டாரூபமான விஞ்ஞானம் ஆகிய இரண்டையும் பெறுவதற்கு இடமாகவுள்ளது. எனவே, இத்தகைய அபூர்வமான மனித உடலைப் பெற்றிருக்கும் விவேகியான மனிதன், குணங்களில் ஏற்படும் பற்றுதலைச் சுருக்கி, என்னையே வழிபட்டு வரவேண்டும். (33)

அறிவுள்ள மனிதன் விஷயங்களில் ஆசை வைக்காமல், மிக்க கவனத்துடன் ரஜோ குணத்தையும் தமோ குணத்தையும் ஜெயித்து, பொறிகளை வசப்படுத்தி, என் உருவத்தைத் தியானித்து வழிபட்டு வரவேண்டும். ஆசாபாசம் என்பது ஓர் அணுவளவுகூட இருக்கக்கூடாது. (34)

யோகத்தால் சித்தவிருத்திகளை அடக்கிவிட வேண்டும். ‘எதனையும் எதிர்பாராமை’ என்ற குணத்தால் சத்துவ குணத்தையும் ஜெயிக்க வேண்டும். இவ்வாறாக, குணங்களிலிருந்து விடுபட்ட ஜீவன், தன்னுடைய ஜீவத்தன்மையை விட்டுவிட்டு, பரமாத்மாவான என்னுடன் ஒன்றிவிடுகிறான். (35)

இவ்வாறு எல்லா குணங்களையும் விட்ட ஜீவன், லிங்க சரீரமாக, தன்னுடைய உபாதியான ஜீவத்வத்தையும் விட்டு, பிரம்மமான என்னுடன் இரண்டறக் கலந்து நிறைவடைகிறான். பின்னர், அவன் வெளியிலிருக்கிற சுகத்தையும் அல்லது அவைகளைச் சிந்திப்பதால் உண்டாகும் உள் சுகத்தையும் அடைய மாட்டான். (திரும்பவும் உலக வாழ்க்கைக்கு வரமாட்டான்.) (36)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தைந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தாறாவது அத்தியாயம் — புரூரவஸின் வைராக்கியம்

பகவான் கூறுகிறார்—— உத்தவரே! இந்த மனுஷ்ய சரீரம், என்னை அடைவதற்கான முக்கிய சாதனம். இத்தகைய மனிதவுடலை அடைந்தவன், உண்மையான அன்புடன் என்னிடம் பக்தி செலுத்தினால், அவனுடைய அந்தக்கரணத்திலுள்ள பரமானந்த ஸ்வரூபியான என்னை அடைந்துவிடுகிறான். (1)

ஜீவர்களின் எல்லா யோனிகளும் (எல்லா வகையான பிறப்புக்களும்), எல்லா போக்கிடங்களும் (சுவர்க்கம், நரகம் முதலியன) முக்குணமயமானவை. ஜீவன், ஞான நிஷ்டையினால் இவைகளை ஒரேயடியாகக் கடந்து செல்கிறான். கண்ணுக்குப்படுகிற சத்துவம் முதலான குணங்கள், உண்மையில் இல்லவேயில்லை; எல்லாம் மாயாவடிவங்களே. ஆனால், ஞானம் ஏற்பட்ட பிறகு, புருஷன் அவைகளிடையே வாழ்ந்து கொண்டிருந்தாலும், அவைகளால் கட்டப்படுவதில்லை. காரணம் என்னவென்றால், அந்தக் குணங்களுக்குத்தான் உண்மையில் இருப்பு என்பதே இல்லை என்பதை அவன் உணர்ந்து கொண்டுவிட்டானே! (2)

எப்போதும் புலன் இன்பங்களிலேயும், வயிற்றை நிரப்பிக் கொள்வதிலேயுமே மிகவும் முனைப்பாக இருப்பவர்களின் (அஸத்துக்களின்) கூட்டுறவைத் தவிர்க்க வேண்டும். ஏனெனில், அவர்களைப் பின்பற்றிச் செல்பவர்களுக்கும் அதே மாதிரி நிலைதான் ஏற்படும் (காமவெறியும் பெருந்தீனியும்). கண்பார்வை இல்லாத ஒருவனைக் கண்பார்வையில்லாத மற்றொருவன் வழிநடத்திச் செல்வதைப்போல, துன்பத் துயர்களில் சிக்கி, தடம் மாறி, லட்சியத்தை விட்டு விலகிப் போக நேரிடும். பயங்கரமான இருளில் சுற்றித் திரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டியதுதான். (3)

மிக்க புகழ் கொண்ட மன்னன் இளாநந்தன் (புரூரவஸ்) என்பவனை ஊர்வசி பிரிந்து சென்றதால், அவன் மூளை கலங்கியவனாக இருந்தான். பின்னர், சோகம் குறைந்து போனவுடன், அவனுக்கு மிகுந்த வைராக்கியம் ஏற்பட்டது. அப்போது அவன் பின்வரும் சொற்களைச் சொன்னான். (4)

மன்னன் புரூரவஸ் இடுப்பில் துணிகூட இல்லாமல் ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போல, அவனை விட்டு ஓடிப் போய்க் கொண்டிருக்கும் ஊர்வசியைப் பின்தொடர்ந்து ஓடி, ‘தேவி, இரக்கம் இல்லாதவளே! கொஞ்ச நேரம் நில்லு, நில்லு... ஓடாதே’ என்று கதறினான். (5)

ஊர்வசி புரூரவஸின் மனதை மிகவும் கவர்ந்திருந்தாள். இன்பத்தில் திளைத்து மூழ்கியும் அவனுக்குத் திருப்தி உண்டாகவில்லை. கீழ்த்தரமான சிற்றின்பத்தில் அவன் மூழ்கிப் போயிருந்தான். ஆண்டுகள் பல கழிந்ததுகூட, அவனுக்குத் தெரியவில்லை. (6)

புரூரவஸ் கூறுகிறான்—— அடடா! என்ன கொடுமை! என்னுடைய மதிமயக்கத்தைப் பாருங்கள்! காமக்கேளிக்கைகளில் ஈடுபட்டு, மனம் மிகவும் அசுத்தமாகப் போய்விட்டது. ஊர்வசி, தன் கைகளால் என் கழுத்தைப் பிடித்து (தழுவி)க் கொண்டாள். (அந்தச் சுகத்திலிருந்து விடுபட மனம் வரவேயில்லை!) அந்த நிலையிலேயே வாழ்நாளில் எத்தனை ஆண்டுகளை இழந்துவிட்டேன்! மறதிக்கும் (நல்லொழுக்கங்களை மறந்திருத்தல் என்பதற்கும்) ஓர் எல்லை உண்டல்லவா! (நல்ல காலமாக, இப்போதாவது சுய உணர்வு பெற்றேனே!) (7)

அச்சச்சோ! இவள், என்னை ஒரேயடியாகக் கொள்ளையடித்துவிட்டாள்! சூரியன் தோன்றியதோ, மறைந்ததோகூட எனக்குத் தெரியாது. எத்தனை நாட்களும் ஆண்டுகளும் கழிந்துவிட்டன என்பதுகூட எனக்குத் தெரியவில்லையே! அடிமுட்டாளாக இருந்திருக்கிறேனே! (8)

சேச்சே! என்னுடைய மனமயக்கத்தைப் பாருங்கள். அரசாட்சி, படைவீரர்கள், சிற்றரசர்கள் என்றெல்லாம் சிறப்பாக இருந்த மாமன்னன் நான். ஒரு பெண்ணின் வலையில் வீழ்ந்து, அவள் கைப்பாவையாக ஆகிவிட்டேனே! (9)

நான் எப்போதும் ஒரு கௌரவ எல்லைக்குள் இருப்பவன், பேரரசன். அவள் என்னையும் என் செல்வங்களையும் வெறும் புல்லாகக் கருதித் துறந்து சென்றபோது, நான் பைத்தியக்காரனைப் போல இடுப்பில் துணிகூட இல்லாமல் அழுது புலம்பிக் கொண்டு அவள் பின்னே ஓடினேனே! வெட்கம், வெட்கம்! இதுவும் ஒரு வாழ்க்கையா? (10)

பின்னங்காலால் உதைக்கும் பெண் கழுதையைப் பின்தொடர்ந்து செல்லும் ஆண் கழுதையைப் போல, நான் அவளுக்குப் பின்னே ஓடிக் கொண்டிருந்தேனே! என்னுடைய பிரபாவம், தேஜஸ், பிரபுத்வம் எல்லாம் எப்படி என்னிடம் இருக்கும்? (11)

பெண்களால் மனம் அபகரிக்கப்பட்டிருப்பவனுக்குக் கல்வியினால் என்ன பயன்? தவத்தினால் என்ன பயன்? தியாகத்தினாலும் சாஸ்திரப் பயிற்சியினாலும் என்ன பயன்? ஏகாந்தமான இடத்தில் இருப்பதாலோ, மௌனத்தாலோ என்ன பயன்? (பெண்ணுக்கு அடிமைப்பட்டவனுக்கு, இந்தச் சிறப்புக்களால் எந்த லாபமும் இல்லை என்பது கருத்து.) (12)

ஐயகோ! நான் எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்! என்னுடைய சொந்த ஏற்ற—தாழ்வுகூடத் தெரியாமல் இருக்கும் நான், என்னை ஒரு மாபெரும் அறிவாளியாக எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறேன். பரந்து விரிந்த பேரரசுக்கு மன்னனாக முடிசூட்டப் பெற்றேன். ஆனால், பெண்ணின் பிடியில் சிக்கி, மாடு—கழுதை மாதிரி நடந்து கொண்டேன். (13)

நான், அநேக வருஷங்களுக்கு ஊர்வசியின் மயக்கும் அதரபானத்தைச் செய்து மயங்கியிருந்தேன். அப்படியும் என் காமவெறி அடங்கவில்லை. உண்மைதான், வேள்வி அக்னியில் ஆகுதி கொடுத்துக் கொடுத்து, அக்னியை அணைத்துவிட முடியாது. (அது வளர்ந்து கொண்டேதான் போகும்.) (14)

விபசாரியான ஊர்வசியால் அபகரிக்கப்பட்ட என் சித்தத்தைத் திருப்புவதற்கு, ஆத்மாராமர்களான ஜீவன்முக்தர்களின் தலைவரான பகவானைத் தவிர, வேறு யாரால் முடியும்? (15)

வேதவாக்கியங்களை மேற்கோளாகக் காட்டி, எனக்கு நல்லுபதேசம் செய்தாள், ஊர்வசி. ஆனால், என்னுடைய மனம் அவளிடம் மிகவும் மயங்கிப் போயிருந்தது. ஆனபடியால், அவள் நற்போதனைகள் என் மனதில் பதியவில்லை. என்னுடைய புலன்கள் எல்லாம், தறியிலிருந்து அவிழ்த்துக் கொண்டு போனபின், எனக்கு எப்படி புத்தியில் ஏறும்? (16)

ஊர்வசி எனக்கு என்ன கெடுதல் செய்தாள்? தரையில் கிடந்த கயிற்றைப் பாம்பு என்று தவறாக எண்ணிப் பதற்றம் அடைந்தது நான்தானே? இந்திரியங்களை வெற்றிகொள்ளாத நான், பழுதையைப் பாம்பு என்று எண்ணினால் குற்றம் என்னுடையதுதானே தவிர, பழுதையினுடையது அல்ல. (17)

சரீரமானது மாசுகள் நிறைந்தது; துர்நாற்றம் வீசுவது; அசுத்தமானது. இப்படிப்பட்ட இழிய சரீரம் எங்கே? அழகிய இளமை, புனிதம், நல்வாசனை மற்றும் மலர்களுக்குரிய இனிய குணங்கள் — இவற்றையெல்லாம் என் அறியாமையால் உடல் மேல் ஏற்றி வைத்தேனே? (18)

இந்தச் சரீரம் பெற்றோர்களுக்குச் சொந்தமானதா? அல்லது மனைவிக்கு மட்டுமா? யஜமானனுக்குச் சொந்தமா? நெருப்பில் போடப்படும் கட்டை போன்றதா? நாய்—கழுதைகளுக்குச் சொந்தமானதா? அல்லது இதைத் தன்னுடையது என்பதா? நண்பர்களுக்குச் சொந்தமானதா? ஆழமாகச் சிந்தித்துப் பார்த்தால், இது எவருக்கும் உரிமையானது அல்ல! என்ற முடிவுக்கே வரவேண்டியிருக்கிறது. (19)

மல—மூத்திரங்கள் நிறைந்து, மிகவும் அபவித்திரமான இந்த உடலை யார்தான் விரும்புவார்? உயிர் போய் கீழே விழுந்தால், பட்சி—விலங்குகள் சடலத்தைத் தின்றுவிட்டுப் போகின்றன; அழுகிப் போனால் புழு—பூச்சிகள் ஆக்ரமித்துக் கொள்கின்றன; நெருப்பில் எரித்துவிட்டால், ஒரு சாம்பல் மூட்டையாகிறது! இப்படிப்பட்ட சரீரத்தில் மனிதர்கள் மிகவும் ஆசை வைக்கிறார்கள். ‘ஆகா! இந்தப் பெண்ணின் முகம்தான் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது! அழகிய மூக்கு; இளஞ்சிரிப்பு எவ்வளவு வசீகரமாக இருக்கிறது!’ என்றெல்லாம் பாராட்டுகிறார்கள். (20)

இந்தச் சரீரத்தில் தோல், மாமிசம், ரத்தம், நரம்பு, சதை, தசை, எலும்பு முதலியவைகளும் நிறைந்திருக்கின்றன; இப்படிப்பட்ட மல—மூத்திர அசுத்தங்கள் நிறைந்த சரீரத்தில் ஒருவன் ஆசை வைத்தால், அவனுக்கும், மூத்திர—அமேத்தியத்தில் சுகம் காணும் புழு—பூச்சிகளுக்கும் இடையே என்ன வித்தியாசம்? (21)

ஆகவே, தன்னுடைய நன்மையை விரும்புகிற மனிதன், பெண்களுடனும், பெண் பித்தர்களுடனும் உறவு வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. புலனுகர் பொருட்களுடையவும், புலன்களுடையவும் சம்பந்தத்தால்தான் மனதில் பற்பல விகாரங்கள் ஏற்படுகின்றன. இப்படி, இவை இரண்டினிடையே சம்பந்தம் ஏற்படாவிட்டால், மனோவிகாரத்திற்கு இடமேயில்லை. (22)

பார்க்காத பொருளிடத்திலும், கேட்காத ஒலியினிடத்திலும் மனம் செல்வதில்லை. (மனதில் விகாரம் ஏற்படுவதில்லை.) ஆகவே, விஷயங்களோடு புலன்களைப் புணர்த்தாதவர்களின் மனம் தனக்குத்தானாக அசையாமலிருந்து பேரமைதியுடன் திகழ்கிறது. (23)

ஆதலால், மனம், காது, பேச்சு முதலிய இந்திரியங்களைக் கொண்டு பெண்களுடனும், காமவெறி கொண்டவர்களுடனும் ஒருபோதும் உறவு வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. என்னைப் போன்ற சாமானிய ஜனங்கள் இருக்கட்டும். மெத்தப் படித்த அறிஞர்கள்கூடத் தத்தம் பொறிகளையும் மனதையும் நம்பக் கூடாது. (அவை, சட்டென்று கைப்பிடியிலிருந்து தப்பிச் சென்றுவிடும்.) (24)

பகவான் கூறுகிறார்—— உத்தவரே! மாமன்னராகிய புரூரவஸ், இவ்வாறெல்லாம் மனத்திற்குள் தத்துவ விசாரம் செய்து, ஊர்வசியைத் துறந்துவிட்டார். அவருக்கு ஞானோதயம் ஏற்பட்டு விட்டதால், மனதில் குடிகொண்டிருந்த மயக்க இருள், கொஞ்சங்கொஞ்சமாக வெளியேறத் தொடங்கியது. அவர் தன் இருதயத்திலேயே என்னைச் சாட்சாத்தாகக் கண்டு ஆனந்தித்துப் பேரானந்தப் பேரமைதியில் நிலைத்து நின்றார். (25)

ஆகவே, விவேகியாக இருப்பவர்கள், துன்பத்திற்குக் காரணமான தீயவர் சேர்க்கையை விட்டுவிட்டு, சான்றோர்களுடன் கலந்துறவாட வேண்டும். சான்றோர்கள் தம் நல்லுபதேசங்களால், அவர்களுடைய மனதிலுள்ள ஆசாபாசங்களை அழித்துவிடுவார்கள். (26)

சான்றோர்கள் என்றால் யார்? அவர்களுக்கு எந்தப் பொருளிலும் ஒருபோதும் விருப்பம் இருக்காது. அவர்கள் மனம் என்னிடமே நிலைத்திருக்கும். அவர்கள் மனதில், அமைதிப் பெருங்கடலின் சிற்றலைகள் அசைந்து கொண்டிருக்கும். எக்காலத்திலும், எல்லா வஸ்துக்களிலும், எல்லா இடங்களிலும், எல்லா வடிவங்களிலும் விளங்கும் என்னையே பார்க்கிறார்கள். அவர்களிடம் அகங்காரத்தின் துளி கூட இருப்பதில்லை என்னும்போது, மமதா (என்னுடையது) எப்படி இருக்க முடியும்? அவர்கள் குளிர்—வெப்பம், சுகம்—துக்கம் ஆகிய இரண்டு எதிர்நிலைகளிலும் ஒரே மாதிரியாக இருக்கிறார்கள். எந்த ஒரு பொருளையும் சேகரித்து வைத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். (27)

பெரும்பேறு பெற்ற உத்தவரே! சாது—மகாத்மாக்கள் எப்போதும் என் கதைகளையே பேசிப் பேசி மகிழ்கிறார்கள். என்னுடைய கதைகள் மனிதர்களுக்கு மிகவும் நன்மையைச் செய்யக் கூடியவை. அவைகளைக் கேட்டும் சொல்லியும் ஆனந்திப்பவர்களுடைய பாவக் கூட்டங்களை, அவை போக்கிவிடுகின்றன. (28)

மிக்க அன்புடனும் நம்பிக்கையுடனும் என்னுடைய லீலைகளை வர்ணிக்கும் கதைகளைப் பேசி, பாடி, ஆடி மகிழ்பவர்கள் என்னிடமே ஈடுபட்டவர்களாகி விடுகிறார்கள். என்னிடம் அநன்ய பக்தி செலுத்துபவராகி விடுகிறார்கள். (29)

நான், எல்லையற்ற, நினைத்துப் பார்க்க முடியாத, நற்குணங்களின் இருப்பிடம். என் வடிவம் ஆனந்தமயமானது. என்னிடம் பக்தி ஏற்பட்டுவிட்டவனுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய வஸ்து எது பாக்கியிருக்கிறது? என்னையே அடைந்துவிட்டவனுக்கு அடைய வேண்டியது வேறெதுவும் மிச்சமில்லை. (30)

அக்னியை அண்டியிருப்பவனுக்கு குளிர், அச்சம், இருள் ஆகியன விலகிச் சென்று விடுவதைப் போல, சாதுக்களை அண்டி, சேவை செய்து வருபவனுக்கு ‘கர்மத்தளை’ என்ற குளிர், சம்சார பயம், அஞ்ஞான இருள் ஆகியன விலகிப் போகின்றன. (31)

சம்சார சாகரத்தில் மூழ்கித் தத்தளிப்பவர்களுக்குப் பிரம்மத்தை அறிந்த சாந்தசித்தர்களான சாதுக்கள், உறுதியான படகு போன்றவர்கள். (சம்சாரத் தத்தளிப்பிலிருந்து மேலே கைதூக்கிப் படகில் ஏற்றிக் கரை சேர்ப்பார்கள் ‘மோட்ச பரியந்தம்’ அழைத்துச் செல்வார்கள்.) (32)

உணவுதான், பிராணிகளின் உயிரைக் காப்பாற்றுகிறது. துன்பம்—துயர்களில் தவிப்பவர்களுக்கு நானே அடைக்கலன். பரலோகத்தில், மனிதனுக்கு உதவியாக இருப்பது, அவன் இகலோகத்தில் செய்த ‘தர்மம்’ என்ற செல்வம்தான். அதுபோல, உலக வாழ்க்கையைக் கண்டு அஞ்சித் தவிக்கும் மக்களுக்கு அடைக்கலமாக இருப்பவர்கள், சாதுக்களே! (33)

ஆகாயத்தில் உதயமாகும் சூரியன், உலகில் தன்னையும், வெளிப் பொருட்களையும் காணும் பார்வையைத் தந்தருள்கிறார். சாதுக்களோவெனில் தன்னையும், தன்னுள் விளங்கும் ஆத்மாவையும் பார்க்கும் உள்நோக்கைத் தந்தருள்கிறார்கள். ஆகவே, சாதுக்களே தேவதைகள்; நம் நன்மையில் நாட்டம் கொண்ட நண்பர்கள்; சாதுக்களே மிகவும் பிரியமான, ஆத்மா. வளர்த்திக் கொண்டே போவானேன்? பரமாத்மாவாகிய நானேதான் சாது வடிவத்தில் விளங்குகிறேன்! (34)

ஆத்மக்ஞானம் ஏற்பட்டவுடன், இளாநந்தனனான புரூரவஸ் மன்னருக்கு ஊர்வசியிடம் ஏற்பட்ட அனுபவத்தால், உலகத்திடம் பற்று நீங்கிற்று. அவருடைய பந்த—பாசங்கள் எல்லாம் போய் ஒழிந்தன. அவர் ஆத்மாராமராக, பற்று—பாசமில்லாமல் மண்ணுலகில் சுற்றித் திரிய ஆரம்பித்தார். (35)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தாறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தேழாவது அத்தியாயம் — கிரியா யோக விளக்கம்

உத்தவர் கேட்கிறார்—— பிரபு! எந்தக் கிரியா யோகத்தைக் கொண்டு, அடியார்கள் தங்களை வழிபடுகிறார்களோ, யாதவச் செம்மலே! அந்த வழிபாட்டு முறை பற்றி எனக்குச் சொல்லுங்கள். (1)

கிரியா யோகத்தின் மூலம் தங்களை வழிபடுவதுதான் மனிதர்களுக்கு மிகவும் மேன்மையைக் கொடுக்கக் கூடியது என்று தேவரிஷி நாரதர், பகவான் வியாசர், ஆசார்யர் பிருஹஸ்பதி முதலிய பெரும் முனிபுங்கவர்கள் பல தடவை சொல்லியிருக்கிறார்கள். (2)

முதன்முதலில், தாமரையன்ன தங்கள் முகத்திலிருந்து வெளிப்போந்த கிரியா யோக விளக்கத்தைக் கேட்ட பிரும்மா, தன் மானஸப் புதல்வர்களான பிருகு முதலியோருக்கும், பரமேசுவரன் பார்வதிக்கும் அந்த யோகத்தை உபதேசித்து அருளினார். (3)

பரம்பொருளே! இந்தக் கிரியா யோகம், எல்லா வர்ணத்தாருக்கும், எல்லா ஆசிரமிகளுக்கும், பெண்டிர்—வேளாளர் முதலியோர்களுக்கும் மிக உயர்ந்த சாதனை முறை என்று சொல்லப்படுகிறது. (4)

தாமரை இதழ் போன்ற கண்ணுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணா! லோகபாலர்களுக்கெல்லாம் தலைவனான பெரும் தலைவரே! நான், தங்களுடைய சரணாரவிந்தங்களில் புகலடைந்த பக்தன்; தங்களிடம் பேரன்பு படைத்தவன். ஆதலால், வினைக்கட்டுக்களை உடைத்தெறியக் கூடிய கிரியா யோகத்தை, எனக்குக் கூறியருள வேண்டுகிறேன். (5)

பகவான் கூறுகிறார்—— உத்தவரே! என் பூஜை முறையை விளக்கும் கர்மகாண்டத்திற்கு எல்லையே இல்லை! அதனால், அதை வரிசைக்கிரமமாகச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். (6)

என்னை வழிபடுவதற்கு மூன்று வழிகள் இருக்கின்றன. அவை வைதிகம், தாந்த்ரிகம், மிச்ரம் (கலவை). இம்மூன்றில், எந்த ஒரு வழி தனக்கு உகந்ததாகப்படுகிறதோ, அந்த முறைப்படி என்னை ஆராதிக்க வேண்டும். (7)

முதலில் ஒருவன், தன் பிறப்புக்கேற்றபடி முறையாக ஸம்ஸ்காரங்களைச் செய்து, முப்புரி அணிதல் என்ற ஸம்ஸ்காரத்தின் மூலம் இருபிறப்பாளன் என்ற தன்மையையும் அடைந்து, பின்னர் சிரத்தையும் பக்தியும் கூடியவனாக, எந்த வழியில் என்னைப் பூஜை செய்யவேண்டும் என்பதைக் கேளுங்கள். (8)

வஞ்சனையில்லாத பக்தியுடையவனாக, தன்னுடைய குரு ரூபமான பரமாத்மாவான என்னை உருவச்சிலை, பூமி, அக்னி, சூரியன், தண்ணீர், இருதயம், பிராமணன் என்ற இவைகளில் ஏதாவதொன்றில் பூஜை செய்ய வேண்டும். (9)

உபாஸகன் காலையில் எழுந்தவுடன் பல் துலக்கி, நீராட வேண்டும். பின்னர், மறுபடியும் வைதிகம்—தாந்த்ரிகம் ஆகிய இரு முறைகளின்படி வேத மந்திரங்களைக் கூறிக் கொண்டும், மண்ணைப் பூசிக் கொண்டும் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். (10)

பின்னர், நித்யகர்மாவான சந்தியாவந்தனம் செய்ய வேண்டும். அதற்குப் பிறகு, வைதிக—தாந்த்ரிக முறைகளின்படி, கர்மவினைகளை நீக்கவல்ல என் பூஜையைச் செய்வதற்காக, சங்கல்பம் செய்து கொள்ள வேண்டும். (11)

என்னுடைய உருவத்தை எட்டுப் பொருட்களில் செய்து வைத்துக் கொள்ளலாம். அவை கல், மரம், உலோகம், சந்தனம், சித்திரம், மண், மனம், இரத்தினம். (சந்தனக் குழம்பினால் வரி வடிவம் எழுதியும், மனத்தால் தியானித்தும் மூர்த்தியைக் கல்பிக்கலாம்.) (12)

வேறு முறையில் நோக்கும்போது சலம் என்றும், அசலம் என்றும் இருவகைப்படும். கோவில்களில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளது, அசலம். அதற்கு தினந்தோறும் ஆவாஹனம்—விஸர்ஜனம் கிடையாது. (13)

ஆங்காங்கே எடுத்துச் செல்லத்தக்க, சலம் எனப்படும் மூர்த்திகள் விஷயத்தில், இது மாறுபாடாக இருக்கும். ஆவாஹனம்—விஸர்ஜனம் செய்தாலும் செய்யாவிட்டாலும் சரியே. மண்ணாலான மூர்த்திகளில் ஆவாஹனம்—விஸர்ஜனம் நாள்தோறும் செய்ய வேண்டும். மண், சந்தனக்குழம்பு, வர்ணம் ஆகியவைகளால் செய்யப்பட்ட மூர்த்திகளுக்கு நீராட்டல் தேவையில்லை; புரோக்ஷணமே போதுமானது. மற்ற எல்லாப் பிரதிமைகளுக்கும் ஸ்நானம் செய்விக்க வேண்டியது அவசியம். (14)

என்னுடைய உருவச்சிலை (படம், யந்திரம்) முதலியவைகளில் மிக உயர்ந்த பொருட்களைக் கொண்டு மிகச்சிறப்பாகப் பூஜைகள் செய்யலாம். நிஷ்காமமாக (எவ்விதப் பலனையும் கோராமல்) பூஜை செய்யும் பக்தன், கைக்குக் கிடைத்த பொருட்களைக் கொண்டோ, அல்லது மனதில் பாவனையாலோகூட என் வழிபாட்டைச் செய்யலாம். (15)

உத்தவரே! நீராட்டல், ஆடை அணிவித்தல், அணிகலன்கள் பூட்டி அழகு செய்தல் முதலியவைகளைக் கல் அல்லது உலோகத்தால் செய்துள்ள மூர்த்திகளுக்கே செய்ய முடியும். பூமியில் வடிவம் எழுதி அல்லது மண்ணால் சிலை பிடித்து வைத்துப் பூஜை செய்வதானால், அவற்றின் அங்கங்களுக்கு உரிய மந்திரத்தால் அவ்வவ்விடங்களில் பூஜை செய்ய வேண்டும். அதேபோல், அக்னியில் பூஜை செய்வதானால், நெய்யில் நனைத்து ஆகுதியாகக் கொடுக்க வேண்டும். (16)

சூரியனில் தெய்வ வடிவைத் தியானித்து வழிபடுவதானால், அர்க்யம் (தீர்த்தம்) அளித்தலும், உபஸ்தானமும் முக்கியம். தண்ணீரில் தெய்வத்தை உபாசிப்பதானால், தர்ப்பணம் முதலியவற்றால் செய்ய வேண்டும். ஒரு பக்தன், மிகுந்த பக்தியுடன் சாதாரண நீரையே அர்ப்பணம் செய்தாலும், அதை நான் அன்புடன் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்! (17)

பக்தி—சிரத்தை இல்லாத ஒருவன், ஏராளமான பொருட்களை அர்ப்பணம் செய்தாலும், நான் அதனால் திருப்தி அடைய மாட்டேன். (அவைகளை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன்.) பக்தியுள்ளவன் சந்தனம், புஷ்பம், நறுமணப் புகை, தீபம் முதலியவற்றால் பூஜை செய்தாலே நான் திருப்தி அடைகிறேன். அவன் அன்ன வகைகளையும் நிவேதனம் செய்தால், நான் மிகவும் திருப்தி அடைகிறேன் என்பதைச் சொல்லவும் வேண்டுமா? (18)

முதலில் பூஜைக்குத் தேவையான எல்லாப் பொருட்களையும் சேகரித்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். உபாசகன் தன்னைச் சுத்தமாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். பின்னர், கிழக்கு நுனியாகப் போடப்பட்ட தர்பங்களின்மீது கிழக்கு அல்லது வடக்கு முகமாக உட்கார்ந்து கொள்ள வேண்டும். ஸ்திரமான மூர்த்தியானால், அதற்கு எதிர்முகமாக உட்கார்ந்து பூஜையைத் தொடங்கலாம். (19)

முதலில் விதிப் பிரகாரம் அங்கநியாஸம், கரநியாஸம் செய்து கொள்ள வேண்டும். மூர்த்தியில் மந்திரநியாஸம் செய்து, கையினால் நிர்மால்யங்களை அகற்ற வேண்டும். பின்னர், கலச பாத்திரம், புரோக்ஷண பாத்திரம் ஆகியவற்றில் சந்தனம்—மலர்களிட்டு முறைப்படி ஸ்தாபிக்க வேண்டும். (20)

புரோக்ஷண பாத்திரத் தண்ணீரை எடுத்து, பூஜை சாமான்கள் மேலும், தன் மீதும் தெளிக்க வேண்டும். பிறகு, பாத்யம்—அர்க்யம்—ஆசமநீயத்திற்காக மூன்று பாத்திரங்களில் கலசநீர் நிரப்பி, தன்னுடைய பூஜை முறைக்கேற்ப சில பொருட்களைப் போட வேண்டும். (பாத்ய பாத்திரத்தில் சியாமை, அருகு, தாமரை, விஷ்ணுகிராந்தி, சந்தனம், துளசி முதலியவைகளையும்; அர்க்ய பாத்திரத்தில் சந்தனம், மலர், அக்ஷதை, யவை, குசம், எள், வெண்கடுகு, அருகு முதலியவைகளையும்; ஆசமன பாத்திரத்தில் ஜாதிப்பத்திரி, லவங்கம், தக்கோலம் முதலியவைகளையும் சேர்க்க வேண்டும்.) மூன்று பாத்திரங்களையும் வரிசையாக ஹ்ருதய மந்திரம், சிரோமந்திரம், சிகாமந்திரத்தால் மந்திரித்து, கடைசியில் காயத்ரியால் மூன்று பாத்திரங்களையும் மந்திரிக்க வேண்டும். (21—22)

பிராணாயாமம் செய்து வாயுவையும், சரீரத்திலுள்ள அக்னியையும் சுத்தம் செய்து, இதயத்தாமரையில் மிக நுண்ணிய தீபஜ்வாலை போன்று என் ஜீவகலையைத் தியானிக்க வேண்டும். மாபெரும் சித்தர்களும் முனிவர்களும் அந்த ஜீவகலையை, நாதத்தின் முடிவில் தியானம் செய்கிறார்கள். (அகாரம், உகாரம், மகாரம், பிந்து, நாதம் என்று பிரணவத்திற்கு ஐந்து பகுதிகள். அதாவது, ஓங்காரத்தின் நிறைவாக ஈசுவரனுடைய ஒளிப்பிழம்பான கலையைத் தியானம் செய்கிறார்கள்.) (23)

ஒரு தீபத்தின் காந்தியால், அறை முழுவதும் பிரகாசம் அடைவதைப்போல, அந்த ஜீவகலையின் ஒளியினால் அந்தக்கரணமும் சரீரம் முழுவதும் நிறைந்திருப்பதாகக் கருதி, மானஸோபசாரத்தால் அதனைப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர், அதிலேயே தோய்ந்த மனத்துடன் என்னை அழைத்து (ஆவாஹனம் செய்து), எதிரிலுள்ள மூர்த்தி முதலியவைகளில் முத்திரைகளால் ஸ்தாபனம் செய்யவும். தொடர்ந்து, பிரதிமையில் மந்திரங்களால் அங்க நியாஸம் செய்து உபசாரங்களைச் செய்யவேண்டும். (24)

என்னுடைய ஆசனத்திற்கு தர்மம் முதலான எட்டு குணங்களே, கால்கள். (கோணங்களில் தர்மம், ஞானம், வைராக்கியம், ஐசுவரியம் என்ற நான்கு கால்கள்; திக்குகளில் அதர்மம், அஞ்ஞானம், அவைராக்கியம், அநைசுவரியம் என்ற நான்கு பாதங்கள்.) அதன்மீது சத்துவம்—ரஜஸ்—தமஸ் என்று மூன்று பீடங்கள். அவற்றில் விமலா, உத்கர்ஷிணீ, ஞானம், கிரியை, யோகம், ப்ரஹ்வீ, ஸத்யா, ஈசானா, அனுக்ரஹா என்று ஒன்பது சக்திகள். இந்த ஆசனத்தின்மேல் எட்டு தளங்கள் கொண்ட ஒரு தாமரை; அதன் நடுவில், மிக்க பிரகாசமுடைய கர்ணிகையில் பொன்மயமான துகள்கள். ஆசனம், இவ்வாறு அமைந்திருப்பதாகப் பாவனை செய்து பாத்யம், ஆசமநீயம், அர்க்யம் முதலிய உபசாரங்களைச் செய்ய வேண்டும். போகம், மோட்சம் (இக—பர சுகம்) கிடைக்க வேண்டி, வைதிக—தாந்த்ரிக முறைகளால் என்னை வழிபட வேண்டும். (வைதிகம்—மந்திரங்கள்; தாந்த்ரிகம்—முத்திரைகள், நியாஸங்கள், பூதசுத்தி, ஆத்ம ப்ராண ப்ரதிஷ்டை முதலியன.) (25—26)

சுதர்சன சக்கரம், பாஞ்சஜன்யம் என்ற சங்கு, கௌமோதகீ என்னும் கதை, கட்கம் (வாள்), பாணம், சார்ங்கம் என்னும் வில், கலப்பை, முஸலம் (உலக்கை) — இந்த எட்டு ஆயுதங்களையும் எட்டுத் திசைகளில் பூஜிக்கவும். கௌஸ்துபமணி, வைஜயந்தி மாலை, ஸ்ரீவத்ஸம் என்ற மரு ஆகியவற்றை மார்பில் பூஜிக்க வேண்டும். (27)

நந்தன், சுநந்தன், பிரசண்டன், சண்டன், மகாபலன், பலன், குமுதன், குமுதேக்ஷணன் ஆகிய பார்ஷதர்களை எண் திக்குகளிலும், கருடனை எதிரிலும், துர்கை, விநாயகர், வியாசர், விஷ்வக்ஸேனர் முதலியோரை நான்கு கோணங்களிலும், குருவை இடது பக்கத்திலும், இந்திரன் முதலிய திக்பாலகர்களை அவரவர்க்குரிய திசையிலும் ஸ்தாபனம் செய்து, புரோக்ஷணம், அர்க்யம் முதலிய கிரமப்படி பூஜிக்க வேண்டும். (28—29)

தனக்கு சௌகரியம்—வசதிகள் இருந்தால், நாள்தோறும் சந்தனம், விளாமிச்ச வேர், பச்சைக்கற்பூரம், குங்குமப்பூ, அகரு முதலியவற்றால் நறுமணம் ஊட்டப்பட்ட தண்ணீரால் என்னை நீராட்ட வேண்டும். அப்போது, ‘ஸ்வர்ண கர்ம’ என்று தொடங்கும் ஸ்வர்ணகர்மானுவாகம், ‘ஜிதம் தே புண்டரீகாக்ஷ’ என்று தொடங்கும் மகாபுருஷ வித்தை, ‘ஸஹஸ்ரசீர்ஷா புருஷ:’ என்று தொடங்கும் புருஷ சூக்தம், ‘இந்த்ரம் நரோ நேமதிதா ஹவந்த’ என்று தொடங்கும் ராஜன ஸாமகானத்தையும் பாடிக்கொண்டு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். (30—31)

பின்னர், என்னுடைய பக்தன், ஆடை, உபவீதம், அணிகலன், பத்ரம் (மார்பு—கன்னங்களில் மகரிகா முதலிய அழகிய இலை வடிவங்கள்), மாலை, சந்தனம் பூசுவது முதலியவற்றை மிகுந்த பிரேமையுடன் செய்து அலங்கரிக்க வேண்டும். (32)

சிரத்தையுடன் எனக்கு பாத்யம், ஆசமனம், சந்தனம், புஷ்பம், அட்சதை, நறுமணப் புகை (தூபம்), தீபம் முதலியவைகளை அர்ப்பிக்க வேண்டும். (33)

முடிந்தால் வெல்ல பாயசம், நெய், முறுக்கு, அதிரசம், மோதகம், ஸம்யாவம், தயிர் மற்றும் குழம்பு—பொரியல்களையும் நிவேதிக்க வேண்டும். (34)

வசதிகள் இருக்குமானால், பகவானுடைய உருவச் சிலைக்குப் பல் துலக்கி விடுதல், புளிக்காப்பு முதலிய நீராட்டல், நறுமணப் பொருட்களைப் பூசிவிடுதல், கண்ணாடி காட்டுதல், நிவேதனங்கள் ஆகியவற்றை நாள்தோறும் அல்லது பர்வகாலங்களிலேனும் செய்ய வேண்டும். இசை, நாட்டியம் முதலியவற்றையும், கூடவே நாமசங்கீர்த்தனமும் செய்ய வேண்டும். (35)

இவ்வாறு முறைப்படி பூஜைகள் செய்து முடித்தபின், சாஸ்திர விதிப்படி (மேகலை, ஆழம், வேதிகளால்) அமைக்கப்பட்டுள்ள குண்டத்தில், அக்னி ஸ்தாபனம் செய்யவும். நாற்புறமும் சிந்தியுள்ள அக்னி துண்டுகளைக் கையால் விசிறி, ஓர் இடத்தில் குவித்தாற்போல் சேர்த்து வைக்கவும். (36)

வேதிகையின் நான்கு புறங்களிலும் கிழக்கு நுனியாகத் தர்பங்களை வைக்கவும். இதற்கு ‘பரிஸ்தீரணம்’ என்று பெயர். அன்வாதானம் என்ற கர்மாவை (அக்னியின் தென்கிழக்கு, வடகிழக்கு ஆகிய கோணங்களில் மந்திரம் சொல்லி, ஸமித்துக்களை வைத்தல்) செய்யவும். அக்னியின் வடக்குப் பக்கத்தில் (பரிஸ்தீரணத்திற்கு வெளியே) ஹோமத்தில் உபயோகப்படும் சாமான்களை (ஸமித்து, தர்வி, ஆஜ்யபாத்ரம் முதலியன) வைத்து, ‘புரோக்ஷணீ’ பாத்திர நீரினால் புரோட்சிக்கவும். பின்னர், அக்னியில் பின்வருமாறு என்னைத் தியானிக்க வேண்டும். (37)

உருக்கிவிட்ட தங்கம் போன்ற பிரகாசம்; சங்கம்—சக்கரம்—கதை—தாமரை ஆகியவற்றால் ஒளிவீசும் நான்கு கைகள்; சாந்தமான முகம்; தாமரை மலரிலுள்ள தாதுக்களின் நிறமும் மென்மையும் பளபளப்பும் வழவழப்பும் உடைய ஆடை; சிரசில் கிரீடம், கைகளில் வளைகள், இடுப்பில் அரைஞாண், புஜங்களில் தோள்வளை முதலியன பளீரிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன; ஸ்ரீவத்ஸம், வனமாலை, கௌஸ்துபம் ஆகியவை மார்பை அழகு செய்கின்றன — இவ்வாறு என்னைத் தியானம் செய்து, பூஜித்து, நெய்யில் நனைத்த காய்ந்த ஸமித்துக்களால் ஆகுதி செய்யவேண்டும். பின்னர், ஆஜ்யபாகம், ஆகாரம். (‘அக்நயே ஸ்வாஹா, அக்நய இதம் ந மம’ என்று தொடங்கும் ஆகுதிகள் — ‘ஆஜ்யபாகம்’; ‘ப்ரஜாபதயே ஸ்வாஹா, ப்ரஜாபதய இதம் ந மம’ என்று தொடங்கும் ஆகுதிகள் — ‘ஆகாரம்’.) பின்னர், மற்ற ஹோமத் திரவியங்களை நெய்யில் நனைத்து ஆகுதி செய்யவும். (38—40)

அடுத்து, தன்னுடைய உபதேச மந்திரத்தாலோ அல்லது (‘ஓம் நமோ நாராயணாய’ என்ற) அஷ்டாக்ஷரத்தாலோ, புருஷஸூக்தத்தின் பதினாறு வாக்கியங்களாலோ ஹோமம் செய்ய வேண்டும். தர்மம் முதலிய ஆசனக்கால்களான தேவதைகளை உத்தேசித்தும் ஹோமம் செய்து, கடைசியில் முறைப்படியாக மந்திரங்களால் ஸ்விஷ்டக்ருத் ஆகுதியும் கொடுக்க வேண்டும். (41)

இதன் பின்னர், அக்னி மண்டலத்திலிருக்கும் பகவானைத் தோத்தரித்து நமஸ்காரம் செய்யவும். பார்ஷதர்களான (நந்த—சுநந்தனன் முதலியோர்க்கு) எட்டுத் திசைகளிலும் பலி பூஜை செய்யவும். பரப்பிரம்ம ஸ்வரூபமான ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஸ்மரித்துக் கொண்டு, (‘ஓம் நமோ நாராயணாய’ என்ற) மூலமந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். (42)

பிறகு, பகவானுக்கு ஆசமனம் கொடுத்து, பகவானுக்கு நிவேதனம் செய்யப்பட்ட அன்னத்தில் ஒரு சிறு பங்கை விஷ்வக்சேனருக்கு நிவேதிக்க வேண்டும். பச்சைக்கற்பூரம், ஏலக்காய், லவங்கம், ஜாதி பத்திரி, கிராம்பு முதலிய வாசனை திரவியங்கள் சேர்த்து தாம்பூலம் அளிக்க வேண்டும்; புஷ்பாஞ்ஜலியும் செய்ய வேண்டும். (43)

என்னுடைய லீலாசரித்திரங்களைப் பாட வேண்டும். அவைகளை விவரித்துப் பேச வேண்டும்; லீலைகளை அபிநயம் பிடித்துக் காட்ட வேண்டும். என் கதைகளைக் கேட்க வேண்டும்; சொல்ல வேண்டும். சிறிது நேரம் உலகத்தை மறந்து, என்னில் மூழ்கியிருக்க வேண்டும். (44)

பண்டைக்கால பக்தர்களால் செய்யப்பட்டதும், புராணங்களில் கூறப்பட்டதுமான சிறிய—பெரிய தோத்திரப்பாக்களால் என்னைத் தோத்தரித்து, ‘பகவானே! எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும்; என்னிடம் பிரசன்னமாயிருக்க வேண்டும்’ என்று பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டும். பின்னர், உடல் முழுவதும் தரையில் தோயும்படி விழுந்து, சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்கரிக்க வேண்டும். (45)

பக்தன், தனது வலது கையால் எனது வலது பாதத்தையும், இடது கையால் இடது பாதத்தையும் பிடித்துக் கொண்டு, என்னுடைய பாதங்களில் அவனுடைய தலை படும்படியாக விழுந்து கிடக்க வேண்டும். ‘பகவானே! சம்சார சாகரத்தில் விழுந்து தவித்துக் கொண்டிருக்கும் என்னை, மரணம் என்ற முதலைத் துரத்திக் கொண்டு வருகிறது. நான் தங்களைச் சரணடைகிறேன். அஞ்சி அஞ்சி நொந்து போயிருக்கும் என்னைத் தாங்கள்தான் காப்பாற்ற வேண்டும்’ என்று வேண்டிக் கொள்ளவேண்டும். (பகவானிடம் சரணாகதி செய்வது மிகப்பெரிய சாதனை. சரணாகதி செய்துவிட்டவரைக் கடைசிக் காலத்தில் பகவான் காப்பாற்றுகிறார்.) (46)

இவ்வாறு தோத்திரப் பிரார்த்தனை செய்து, எனக்கு அணிவிக்கப்பட்ட ஒரு மலரை எடுத்துத் தன் சிரஸில் ஏற்று, என்னுடைய பிரசாதமாகக் கருத வேண்டும். உத்வாஸம் செய்ய வேண்டுமானால், அந்தப் பிரதிமையிலிருந்து ஓர் ஒளிக்கீற்று புறப்பட்டு, தன் இதயத்தில் பிரகாசிக்கும் பெருஞ்ஜோதியில் கலந்து விட்டதாகப் பாவனை செய்து கொள்க. இதுவே, ‘விஸர்ஜனம்’ ஆகும். (47)

பிரதிமை முதலானவற்றில் எப்பொழுது, எங்கே சிரத்தை தோன்றுகிறதோ, அப்பொழுது அங்கேயே என்னைப் பூஜிக்கலாம். ஏனெனில், நான் எல்லாப் பிராணிகளிடத்திலும் ஆத்மாவாக இருக்கிறேன். (எல்லோர் இருதயத்திலும் நான் நிலைபெற்றிருக்கிறேன்.) (48)

இவ்விதம் வைதிக—தாந்த்ரிக கிரியாயோகத்தினால் என்னைப் பூஜிப்பவர், இவ்வுலகிலும் மேலுலகிலும் தான் விரும்பியவற்றையெல்லாம் என்னிடமிருந்து பெறுகிறார். (49)

(பக்தனுக்கு) சக்தி இருக்குமேயானால், அழகிய, உறுதியான கோவில் எழுப்பி, அதில் என்னைப் பிரதிஷ்டை செய்யலாம். அழகிய மலர்த் தோட்டம், தினசரி வழிபாடு, பர்வகால பாதயாத்திரை, வருடாந்திர திருவிழாக்கள் ஏற்பாடு செய்யலாம். (50)

பர்வகால உற்சவங்கள், தினசரி பூஜை—வழிபாடு முதலியன தொடர்ந்து நடைபெறுவதற்காக நிலபுலன்கள், கடைகள், கிராமங்களை எனக்கு அர்ப்பணம் செய்பவனுக்கு, எனக்கு நிகரான செல்வச் செழிப்பு உண்டாகும். (51)

என் மூர்த்தி பிரதிஷ்டையினால் மண்ணுலக ஏகாதிபத்தியமும், கோவில் கட்டினால் மூன்று உலக ஆட்சியும், பூஜை முதலியவைகளுக்குத் தகுந்த ஏற்பாடு செய்தால் பிரம்ம லோகமும், இம்மூன்றையும் செய்தால் எனக்கு நிகரான நிலையையும் அடையலாம். (52)

பலனில் பற்றில்லாமல் கிரியாயோகத்தினால் என்னையே பூஜிப்பவன், பக்தியோகத்தை அடைந்து, நிறைவாக என்னையே அடைந்துவிடுகிறான்! (53)

தன்னாலோ அல்லது பிறராலோ, தெய்வத்திற்கு அல்லது பிராமணனுக்கு அளிக்கப்பட்ட சொத்துக்களைக் கவர்ந்து கொள்பவன், லட்சோபலட்சம் ஆண்டுகள் மலத்தைத் தின்னும் புழுவாக — பன்றியாக — பிறந்து தவிப்பான். (54)

எவர்கள், இத்தகைய (தேவதா பிரதிஷ்டை, கோவில் கட்டுதல், நித்தியப்படி பூஜை போன்ற) நற்காரியங்களில் உதவி செய்தாலும் தூண்டிவிட்டாலும் ஆதரித்தாலும், அவர்கள்கூட மரணத்திற்குப்பின் கர்த்தா (மேலே சொன்ன புண்ணிய காரியங்களைச் செய்தவர்) போய்ச் சேரும் மேலான நல்லுலகங்களையே சென்றடைவார்கள்! (55)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தேழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தெட்டாவது அத்தியாயம் — பரமார்த்த நிரூபணம் (ஞானயோகச் சுருக்கம்)

பகவான் கூறுகிறார்—— உலக விவகார நோக்கில், சிருஷ்டியில், புருஷன், பிரகிருதி —பார்ப்பவன், பார்க்கப்படும் பொருள் — என்ற வேற்றுமை தோன்றவே செய்கிறது. ஆனால், அத்யாத்மிக நோக்கில் பார்க்கும் போது, இப்படிப்பட்ட வேற்றுமை கிடையாது. எல்லாம் பரமாத்ம ஸ்வரூபமே. அதனால், ஸ்வபாவத்தையும், அதை அனுசரித்துப் போகும் நடவடிக்கைகளையும் பார்த்து யாரையும் இகழவோ, புகழவோ கூடாது. (1)

எவன், பிறருடைய இயல்புகள், கர்மாக்கள் பற்றி உயர்வாகப் பேசிப் போற்றுகிறானோ, அல்லது குறைவாகப் பேசி இகழ்கிறானோ, அவன் மித்யையில் ஈடுபட்டவனாகி, தன் ஞானநிஷ்டை நிலையிலிருந்து நழுவி விடுகிறான். (2)

உத்தவரே! எல்லாப் புலன்களும் ராஜஸ அகங்காரத்தின் காரியங்களே. அவைகள் தத்தம் வேலைகளைச் செய்யாமலிருக்கும்போது (அதாவது, தூக்கத்தில்) சரீரத்திலிருக்கும் ஜீவன், வெளி உணர்வுகளில்லாமல் மனோமாத்திரனாக இருந்து (மனதுடன் மட்டும் மாயைக்குத் துல்யமான) ஸ்வப்னத்தை அடைகிறான். (கனவின் பொய்த் தோற்றங்களில் சிக்கித் திரிகிறான்.) ஆனால், அந்த மனமும் லயத்தை அடைந்தவுடன், வெறும் சடலத்தைப் போன்று முற்றிலும் உணர்வுகளை இழந்து, நித்திரையில் ஆழ்ந்து விடுகிறான். அதுபோலவே ஜீவன், தன்னுடைய ஆத்மஸ்வரூபத்தை மறந்து, வஸ்துக்களைப் பற்பலவிதமாகக் காணத் தொடங்கும் போது, கனவில் காணப்படும் பொய்க்காட்சிகளில் சிக்கிக் கொள்கிறான். அல்லது இறப்பைப் போன்று அஞ்ஞானத்தில் அமிழ்ந்து போகிறான். (3)

‘இரண்டாவது என்று சொல்லக்கூடிய ஒரு பொருளே இல்லை’ என்னும்போது, ‘இந்த வஸ்து நல்லது, அது கெட்டது; இவ்வளவு நல்லவை, இவ்வளவு கெட்டவை’ என்றெல்லாம் பேசுவதில் பொருள் உண்டா? உலகத்திலுள்ள எந்தப் பொருளையும், சொல்லால் சொல்லிக் காட்டிவிட முடியும். அல்லது மனத்தால் சிந்தித்துப் பார்த்துவிட முடியும். எனவே, கண்ணால் காணக் கூடியதாகவும், அநித்யமாகவும் இருப்பதால், அவைகள் ‘பொய்’ என்பது தெளிவாகிறது. (4)

பிரதிபிம்பம், எதிரொலி, முத்துச்சிப்பியில் வெள்ளி என்ற மயக்கம் — இவையெல்லாம் பொய்யானவையே. என்றாலும், இவை காரணமாக மக்கள் மனதில் ஏற்படும் நடுக்கம் (அச்சம்) உண்மையானவை. (அதாவது, ஒரு காரியத்தைச் செய்கின்றன.) அதுபோல, சரீரம் முதலான எல்லாப் பொருட்களும் பொய்யே ஆனாலும், ஞானம் ஏற்பட்டு அஞ்ஞானம் அழியும் வரையில், அச்சம்—பீதியைக் கொடுத்துக் கொண்டுதான் இருக்கும். (5)

இவ்வுலகில் கண்ணால் காணப்படும் பொருட்கள், காட்சிக்கு அகப்படாத பொருட்கள் ஆகிய எல்லாமே பரமாத்மாதான். அவரே உலகத்தைப் படைக்கிறார், உலகமாகவும் ஆகிறார்; உலகத்தைக் காப்பாற்றுகிறார், காப்பாற்றப்படுபவராகவும் இருக்கிறார். அவரே உலகத்தை அழிக்கிறார், அழிக்கப்படும் பொருளாகவும் இருக்கிறார். (செய்பவரும், செயப்படு பொருளும் அவரே; ஆத்மாவன்றி வேறொன்றில்லை.) (6)

விவகார நோக்கில் பார்க்கும்போது ஆத்மா, இவ்வுலகிலிருந்து வேறுபட்டது. ஆனால், ஆன்மநோக்கில் பார்த்தால், அதைத் தவிர வேறு பொருளே இல்லை. ஆனால், அதைத் தவிர வேறு சில பொருட்கள் இருப்பதாகத் தோன்றுகிறதே? என்றால், அவைகளின் இருப்பை எவ்விதத்திலும் நிரூபிக்க இயலாது. ஆத்மா மட்டும்தான் ‘அநிர்வசநீயம்’. (அதாவது, வாக்கால் வர்ணிக்க இயலாதது.) படைப்பு—நடப்பு—துடைப்பு அல்லது அத்யாத்மம்—அதிதைவம்—அதிபூதம் என்று ஆத்மாவில் கல்பிக்கப்படும் நிலைகள் ஆதாரமற்றவை. இவை இல்லை என்றாலும் இருப்பன போல் தோற்றமளிக்கின்றன. இவை சாத்விக—ராஜஸ—தாமஸ காரணங்களால் தோன்றும், காண்பவன்—காட்சி—காணப்படுபொருள் என்று மாயையின் மூன்று வகையான விளையாட்டு. (7)

ஞானம், விஞ்ஞானம் — இவைகளுடைய நிஷ்டையை அடைந்தவன் (உண்மையான தத்துவத்தை உணர்ந்துவிட்டவன்) உலகில் யாரையும் புகழ்வதும் இல்லை; யாரையும் இகழ்வதும் இல்லை. அவன், சூரியனைப்போல் சமநோக்குடன் உலகில் சஞ்சரிக்கிறான். (8)

இந்த உலகம், தோற்றம்—அழிவு உடையதாக இருப்பதால் அநித்தியம்—அசத்தியம் என்பது, பிரத்தியட்சம், அனுமானம், சாஸ்திரம், ஆப்தவாக்யம், சுய அனுபவம் என்னும் பிரமாணங்களால் உறுதியாகிறது. ஆகவே, இதை (உலகம் அநித்தியம், அசத்தியம் என்பதை) உணர்ந்து, எதனுடனும் ஒட்டுதலில்லாமல் சஞ்சரிக்க வேண்டும். (9)

உத்தவர் கேட்கிறார்—— (பகவானே!) ஆத்மா காண்பவர்; சரீரம் காணப்படுவது; ஆத்மா சுயஒளி உடையது; சரீரம் ஜடமயமானது. ஆக, பிறப்பு—இறப்பு என்ற சம்சாரம் சரீரத்திற்கு ஏற்பட முடியாது; ஆத்மாவுக்கும் ஏற்பட முடியாது. ஆனால், ஜனன—மரணம் இருப்பதாகக் காணப்படுகிறதே! அது யாருக்கு ஏற்படுகிறது? (10)

ஆத்மாவோயெனில், அழிவில்லாதது; குணங்கள் அற்றது; தூய்மையானது; சுயமாகவே ஒளிர்வது; எந்தவிதமான மறைப்புக்களும் இல்லாதது. சரீரமோவெனில், அழியக்கூடியது; குணங்களுடையது; மாசுடையது; தன் இருப்பைக் காட்டுவதற்கு வேறொரு ஒளியை எதிர்பார்ப்பது; ஜடமானது. எனவே, பிறப்பு—இறப்பு என்னும் சம்சாரச் சுழல் யாருக்கு ஏற்படுகிறது? (11)

பகவான் கூறுகிறார்—— (உத்தவரே!) உண்மையில், சம்சாரம் என்பது இல்லவே இல்லை. சரீரம், புலன்கள், பிராணன்களோடு சம்பந்தப்பட்டது. ஆத்மா என்ற மனமயக்கம் கொண்டிருக்கும் அவிவேகிக்கு, சம்சாரம் இருப்பது போலத் தோன்றுகிறது. (12)

ஸ்வப்னத்தில் பல ஆபத்துக்கள் வருகின்றன. கனவு காண்பவன் அவைகளை உண்மையாகவே கருதி, அச்சங்கொண்டு அலறுகிறான். (கனவில், ஒரு சிங்கம் தன்மேல் பாய்வதாகக் கண்டால், ‘ஓ’வென்று அலறுகிறான். ஆனால், உண்மையில் சிங்கம் இல்லை.) கனவு கலைகிற வரையில், அந்த அச்ச உணர்வுகள் மறைவதில்லை. அதுபோலவே, சம்சாரம் இல்லை என்றாலும், அதில் கிடைக்கக் கூடிய விஷய போகங்களைப் பற்றியே சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பவனுக்கு, பிறப்பு—இறப்பு என்பதாகிற சம்சாரச் சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை கிடையாது. (13)

கனவு கண்டு கொண்டிருப்பவனுக்கு விழிப்பு ஏற்படும் வரையில், கனவில் பற்பல விபத்துக்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். ஆனால், உறக்கம் கலைந்து விழிப்பு ஏற்பட்டவுடன் விபத்துக்களும் இல்லை. அதனால் ஏற்பட்ட அச்சம் முதலிய மனமயக்கங்களும் இல்லை. (14)

சோகம், மகிழ்ச்சி, அச்சம், கோபம், லோபம், மோகம், வேட்கை, ஜனன—மரணம் — இவையெல்லாம் அஹங்காரத்திற்கேயொழிய ஆத்மாவுக்கு அல்ல. (சான்றாக, அஹங்காரமில்லாத ஆழ்ந்த உறக்கத்தின்போது சோக—மோகங்கள் ஏற்படுவதில்லை. சுக—துக்கங்கள் ஆத்மா சம்பந்தப்பட்டதாக இருந்தால் உறக்கத்திலும் அவை ஏற்பட வேண்டும். எனவே, இவைகள் சரீரத்தின் தர்மங்களே தவிர, ஆத்மாவுடையதல்ல.) (15)

தேகம், பொறிகள், பிராணன், மனம் ஆகியவற்றால் நிலைபெற்றுள்ள ஆத்மா, இவைகளில் அபிமானம் கொண்டு, ‘இவைகளே நான்’ என்று கருதும்போது, ‘ஜீவன்’ என்று அழைக்கப் படுகிறது. அதிநுட்பமான ஆத்மாவின் மூர்த்திதான் குண—கர்மங்களாலான ‘லிங்க சரீரம்’. சிலவிடங்களில் அதை ‘சூத்ராத்மா’ என்றும், ‘மஹத் தத்துவம்’ என்றும் சொல்கிறார்கள். மேலும் பல பெயர்களும் அதற்கு உள்ளன. அவன், காலரூபியான பரமேசுவரனுக்கு அடங்கிச் சம்சாரச் சக்கரத்தில் சுழல்கிறான். (16)

மனம், வாக்கு, பிராணன், சரீரம், கர்மம் — இவைகள் அடங்கிய சம்சாரத்திற்கு ஆதாரமே இல்லை. அஞ்ஞானத்தால் பல வடிவங்கள் உடையதாகச் சொல்லப்படுகிறது. (இந்திரஜால வித்தைக்காரன் காட்டும் பொருட்களைப் போன்றதே, சம்சாரம்.) விவேகியான புருஷன், நல்ல ஆசார்யரை அணுகி ஞானோபதேசம் பெறவேண்டும். மிகவும் கூர்மையாகத் தீட்டப்பட்ட ‘ஞானம்’ என்ற கத்தியைக் கொண்டு, அகங்காரத்தை ஆணிவேரோடு வெட்டித் தள்ளவேண்டும். அப்படிச் செய்தால், ஏகாத்மபாவம் பெற்று, உலகில் இரண்டற்றவனாகச் சுற்றித் திரியலாம். அந்த நிலையில், அவனிடம் எவ்விதமான விருப்பமோ, வேட்கையோ இருப்பதில்லை! (17)

இந்த உலகத் தோற்றத்திற்கு எது பரமகாரணமோ (எது, உலகம் தோன்றுவதற்கு முன்பே இருந்ததோ), எது உலகம் அழிந்தாலும் காலரூபியாக இருந்து, தான் அழியாமல் இருக்கிறதோ, அதுவேதான் இடைப்பட்ட காலத்திலும் இருக்கிறது. ‘உலகம் அந்தப் பிரும்மஸ்வரூபமே’ என்று வேதம் முழங்குகிறது! தனக்குரிய தர்மங்களை அனுஷ்டிப்பது என்ற தவத்தினாலும், நிதர்சனமான காட்சிகளாலும், மகாத்மாக்களுடைய யுக்தி வாதங்கள் மற்றும் குருமார்களின் உபதேசத்தாலும் அனுமானத்தாலும் ஏற்படும் மெய்யறிவே ஞானம் எனப்படுகிறது. (எது, இந்த உலகத்திற்குக் காரணமாக இருக்கிறதோ, எதனால் இந்த உலகம் பிரகாசிக்கிறதோ, அந்தப் பிரம்ம ஸ்வரூபமாகவே உலகம் இருக்கிறது. ‘உலகம், பிரம்மத்திலிருந்து வேறானதல்ல’ என்ற தீர்மானம், பல்வகைப் பிரமாணங்களாலும் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. இதுவே ஞானம்.) (18)

தங்கத்தால் வளையல், கடுக்கன், மோதிரம் போன்ற பலவகையான அணிகலன்கள் செய்யப் படுகின்றன. ஆபரணமாக ஆவதற்கு முன்னும், அவை உருக்கப்பட்டு ஆபரணத் தன்மையை இழந்துவிட்ட போதும் தங்கம்தான். இடைப்பட்ட காலத்தில், பெயரும் உருவமும் பலவாக விவகரிக்கப்படுகின்றது. அதுபோல, உலகத் தொடக்கம்—நடு—முடிவு எல்லாம் நானே! (19)

மனதிற்கு விழிப்பு, கனவு, தூக்கம் என்று மூன்று நிலைகள். இந்த மூன்று நிலைகளுக்கும் முறையே சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்பன காரணங்கள். மேலும், அத்யாத்மம் (புலன்கள்), அதிபூதம் (மண் முதலிய பஞ்சபூதங்கள்), அதிதைவம் (கர்த்தா) என்று மூன்று வகையான பேதங்கள் உள்ளன. இவ்விதம், மும்மூன்றாக இருப்பனவெல்லாம் எவருடைய சந்நிதி மாத்திரத்தால் சத்தியம் போல் காட்சியளிக்கின்றனவோ, ஸமாதி நிலையில் முவ்வகை பேதங்கள் இல்லாதபோதும் எது இருந்து கொண்டிருக்கிறதோ, அந்த நான்காவது தத்துவம் (பிரம்மதத்துவம்) அதுவே சத்தியம்! (20)

படைப்புக்கு முன் எது இருக்கவில்லையோ, பிரளயத்திற்குப் பின் எது இருக்கப் போவதில்லையோ, அது, அந்த இடைப்பட்ட காலத்திலும் இல்லை — என்றே கருதவேண்டும். ‘இருக்கிறது’ என்பது வெறும் கற்பனையே! ஒரு பொருள் எதனால் ஆக்கப்படுகிறதோ, எதனால் பிரகாசிக்கப்படுகிறதோ, அதுவே — அந்தக் காரணப் பொருளே — இதன் உண்மையான வடிவம் என்பது நிச்சயமான உண்மை. இதுவே என்னுடைய தீர்மானமும் ஆகும். (21)

பற்பல மாறுதல்களை அடையக்கூடிய ராஜஸப் படைப்பான உலகம், உண்மையில் இல்லாத போதிலும் இருப்பதாகத் தோற்றமளிக்கிறது. இது சுயம்பிரகாசமான பிரம்மமேயானதால் பொறிகள், விஷயங்கள், மனம், பஞ்சபூதங்கள் என்று எத்தனை வகையான நாம—ரூபங்கள் உண்டோ, அவை அத்தனையிலும் பிரம்மமே விளங்குகிறது. (22)

பிரம்மஞானத்தை அடைவதற்கு சாதனங்கள் — சிரவணம், மனனம், நிதித்யாசனம், ஸ்வாநுபூதி. இந்தச் சாதனங்களைச் செய்வதற்குத் துணையாக இருப்பவர்தான், ஆத்மஞானம் பெற்ற ஆசார்யர். இவற்றின் மூலம் ஆத்மவிசாரம் செய்து, சரீரம் முதலிய அநாத்ம வஸ்துக்களை ஒதுக்கித் தள்ளவேண்டும். இவ்வாறு, ஒவ்வொன்றாக ஒதுக்கி, ஆத்மா பற்றிய சந்தேகங்களை நீக்கிவிட வேண்டும். பின்னர், ஆனந்தமேயான ஆத்மாவில் மூழ்கி, விஷய வாஸனைகள் அற்றவனாக ஆகிவிட வேண்டும். (23)

(‘இவைகளை எவ்வாறு ஒதுக்குவது?’ என்று கேட்டால்,) சரீரம் பிருத்வியின் மாற்றுருவம் என்பதால், அது ஆத்மா இல்லை. புலன்கள், அவைகளின் அதிஷ்டான தேவதைகள், பிராணன், வாயு, நீர், அக்னி, மனம் ஆகிய எதுவுமே ஆத்மா இல்லை. ஏனெனில், இவைகளும் சரீரத்தைப் போலவே அன்னத்தின் மூலமாக உண்டாகின்றன. புத்தி, சித்தம், அஹங்காரம், ஆகாயம், பிருத்வி, சப்தம் முதலிய புலனுகர் விஷயங்கள் மற்றும் மூன்று குணங்களின் ஸாம்யாவஸ்தையான பிரகிருதி — இவைகளும் ஆத்மா அல்ல. (இந்த அநாத்ம வஸ்துக்களை நேதி—நேதி (இதுவல்ல, இதுவல்ல) என்று ஒதுக்கிவிட்டு, ‘ஆத்மா மட்டுமே சத்தியம்’ என்று உறுதி கொள்ள வேண்டும்.) (24)

ஆகையால், என் ஸ்வரூபத்தை அடைந்துவிட்டவனை, உலகாயத சுக—துக்கங்கள் பாதிப்பதில்லை. அவன் சுகம் ஏற்படும்போது மகிழ்வதில்லை; துயரம் ஏற்படும்போது வருந்துவதுமில்லை. உலகாயத சுக—துக்கங்களால் அவனுடைய ஆத்மானந்தத்திற்கு எவ்விதப் பாதிப்பும் ஏற்படுவதில்லை. மேகங்களால் மறைக்கப்பட்டால் சூரியனுக்கு என்ன கெடுதல்? மறைக்கப்படாவிட்டால் என்ன நன்மை? மேகமூட்டத்தாலோ, மேகம் மறைக்காமலிருப்பதாலோ சூரியனுக்குப் பாதிப்பு இல்லை. அதுபோல, ஆத்மானந்தத்தில் மூழ்கியிருப்பவனுக்கு உலகாயத சுக—துக்கங்களால் பாதிப்பு ஏற்படுவதில்லை. (25)

வாயு ஆகாயத்தை உலர்த்த முடியாது; நெருப்பு எரிக்க முடியாது; தண்ணீர் ஈரப்படுத்த முடியாது; பூமி புழுதியை வாரி இறைத்து மாசுபடுத்த முடியாது; ருதுக்களின் தன்மைகளான வெப்பம்—தட்பம் ஆகியன பாதிக்க முடியாது. காரணம், இந்தத் தன்மைகள் எல்லாம் சில நேரங்களில் மட்டும் இருப்பவை. ஆகாயமோ இவை எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரமாக இருப்பது. அதுபோலவே, சத்துவ—ரஜஸ்—தமஸ் குணங்களின் செயல்களும் கர்மாவும், அழிவில்லாத ஆத்மாவைத் தொடக்கூட முடியாது. ஆத்மா முற்றிலும் இவைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது. ஆனால், இவைகளில் அகங்காரம் கொண்டிருப்பவன் (இவைகள்தான், ‘நான்’ என்று எண்ணிக் கொண்டிருப்பவன்) சம்சாரத்தில் சிக்கித் திரிகிறான். (26)

என்னிடம் மிகவும் உறுதியான பக்தி செய்து, மனதின் தோஷமாகிய ரஜோ குணத்தைப் போக்கிக் கொள்ளும்வரை மாயையின் காரியமான குணங்களுடன் சம்பந்தத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும். (27)

மனிதச் சரீரத்தில் நோய் ஏற்பட்டால், அது முழுமையாக விலகிப் போகும்படியாக வைத்தியம் செய்து கொள்ளவேண்டும். அரைகுறையாகச் செய்துகொண்டால், அது திரும்பத் திரும்ப வந்து தாக்கும். அதுபோல, நன்றாக ஞானத்தை அடையாத புருஷனுக்கு மனதில் ஏற்பட்டுள்ள வாஸனை (கர்மப்பதிவுகள்) அடிக்கடி தலைதூக்கி, அஞ்ஞானத்தைத் தலைதூக்கச் செய்து யோகப்பிரஷ்டனாக்கிவிடும். (28)

தேவர்கள் ஞானப்பயிற்சி செய்து முன்னேறும் யோகிகளை, சிஷ்யன்—புதல்வன் போன்ற மனிதர்களைக் கொண்டு இடையூறுகள் செய்வார்கள். (பந்தபாசத்தையோ, கவலையையோ உண்டாக்கிவிடுவார்கள்.) அதனால், அவர்கள் தம் நிலையிலிருந்து வழுக்கி விழுந்துவிடுவார்கள். அப்படிப்பட்டவர்கள் அடுத்த பிறவியில், முன் பிறப்பில் விட்ட இடத்திலிருந்து ஞான யோகத்தைத் தொடங்குவார்கள்; கர்மாக்களில் பற்று வைக்க மாட்டார்கள். (29)

ஏதோவொரு ஸம்ஸ்காரப் பதிவினால் தூண்டப்பட்டு, மரணமடையும்வரை ஒரு ஜீவன் கர்மங்களையே செய்து கொண்டிருக்கிறது. அவற்றில் விருப்பமானது—விருப்பமில்லாதது என்று பேதம் செய்து, மகிழ்ச்சி, வருத்தம் முதலிய மனவிகாரங்களை அடைகிறது. ஆனால், ஞானத்தைப் பெற்று வித்வானாக விளங்குபவன், பிரபஞ்சத்தில் இருந்துகொண்டு, கர்மவினைப்படி செயலாற்றிக் கொண்டிருந்தாலும், மகிழ்ச்சி, வருத்தம் முதலிய மனவிகாரங்களை அடைவதில்லை. ஏனெனில், (அவன்) ஆனந்தத்திரட்சியான ஆத்மாவைத் தரிசித்துவிட்டதால், உலகப் பொருட்களில் பற்று—வேட்கை ஆகியன அவனிடமிருந்து முன்னரே விலகிப் போய்விட்டன. (30)

ஆத்மாவில் புத்தியை நிலைநிறுத்திவிட்ட ஞானியான புருஷன், இந்த உடல் நிற்கிறது, உட்கார்ந்திருக்கிறது, நடக்கிறது, படுத்திருக்கிறது, மல—மூத்திர விஸர்ஜனம் செய்கிறது, உணவு அருந்துகிறது அல்லது இதுபோன்று இயல்பான பிற செயல்களைச் செய்து கொண்டிருக்கிறது என்பதையே அறியமாட்டான். அவன், ஆத்மஸ்வரூபத்திலேயே நிலைத்திருக்கிறான்! (31)

தூங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது கனவில் நிஜமாகத் தோன்றியவைகள், கண் விழித்ததும் பொய்யாகப் போய்விடுகின்றன (மறைந்துவிடுகின்றன). அதுபோல, புலனுகர் பொருட்கள் அசத்தியமானவை என்பதைப் பல்வகைப் பிரமாணங்களால் நன்குணர்ந்துவிட்ட ஞானி, அவைகளை உண்மையாக ஏற்பதில்லை — தன் ஆத்மாவிலிருந்து வேறுபட்டதாகக் கருதுவதில்லை. (வாஸனா பலத்தால் அவை சிறிது காலம் தோற்றமளித்தாலும், ஞானம் ஏற்பட்டவுடன் தாமாகவே மறைந்துவிடும்.) (32)

உத்தவரே! குணங்களாலும் கர்மங்களாலும் பலவகையாக இருக்கும் சரீரம், புலன்கள் முதலியவை அஞ்ஞானம் காரணமாக ஆத்மாவில் இருப்பதாக முன்னர் கருதப்பட்டன. ஆனால், ஞானம் ஏற்பட்டவுடன் அஞ்ஞானமும் அதன் காரியங்களும் மறைந்துவிடுகின்றன. (அதாவது, ஆத்மா எப்போதும் ஒரேவிதமாக இருந்து வருகிறது. அதில், விகாரம் ஏதும் ஏற்பட முடியாது.) (33)

சூரியன் உதயமானவுடன் பார்வையை மூடியிருந்த இருட்திரைகள் விலகிப் போய்விடுவதால், (முன்னரே கண்ணுக்குப் புலனாகாதிருந்த) வஸ்துக்களின் மேல் ஒளி பாய்ந்து, அவை கண்ணுக்குத் தெரிய ஆரம்பிக்கின்றன; புதிய வஸ்துக்கள் எதுவும் உண்டாக்கப்படுவதில்லை. அதுபோல, என்னுடைய சாட்சாத்காரம் ஏற்பட்டதும், மனுஷ்ய புத்தியை மூடியிருந்த அஞ்ஞானம் விலகிப் போகிறது. உடனே, ஸ்வஸ்வரூபத்தை அனுபவிக்கிறான். (34)

ஆத்மா, எப்போதும் பிரத்தியட்ச தரிசனத்திற்கு உரியது. அது, நம்மால் அடையப்பட்ட பொருள்; ஸ்வயம்பிரகாசமானது; பிறப்பில்லாதது; அளவிட முடியாதது; எல்லா அனுபூதிகளும் அதிலேயே நிகழ்கின்றன; எல்லா விபூதிகளையும் தன்னுள் கொண்டது; தனக்குச் சமமான இரண்டாவது வஸ்து இல்லாத தனிப்பெரும் பொருள்; மனம்—வாக்குகளுக்கு எட்டாதது; வாக்கு, பிராணன்கள் தத்தம் ஆத்மாவிடமிருந்து சக்தியைப் பெற்று செயல்களில் ஈடுபடுகின்றன. (35)

இரண்டாவதற்ற அகண்ட ஆத்ம தத்துவத்தில், அஞ்ஞானத்தின் காரணமாக வேற்றுமை காண்பது மனதின் மயக்கமேயாகும். ஜீவன், பிரகிருதியின் சம்பந்தத்தால் அஹங்காரமடைந்து பேதத்தைக் கல்பிக்கிறது. மனமயக்கத்திற்கும் அஞ்ஞானத்திற்கும் தனித்துவமான இருப்பு இல்லை. காணப்படுகின்றனவே? என்றால், ஆத்மாவை அதிஷ்டானமாகக் கொண்டுதான் காணப்படுகின்றன. (36)

தங்களைத் தாங்களே வித்துவானாகக் கருதிக் கொண்டிருக்கும் சிலர், பஞ்சபூதங்களாலானதும், பற்பல பெயர்கள்—வடிவங்கள் கொண்டதும், பொறிகளால் அனுபவத்திற்கு வருவதுமான இந்தப் பிரபஞ்சம் சத்தியம்; வேதாந்த—தத்துவ ஞானத்தை உயர்வாகக் கூறுவது வெறும் புகழுரையே என்கிறார்கள். (37)

ஒருக்கால் யோகசாதனை முழுமை பெறுவதற்கு முன்னால் சரீரத் தொல்லைகள் ஏற்பட்டுச் சாதனையைத் தொடர முடியாமற்போனால், பின்வரும் வழிகளைப் பின்பற்ற வேண்டும். (38)

சீதோஷ்ண சம்பந்தமான சரீர உபாதைகளைச் சந்திர—சூரிய யோகதாரணையாலும், வாயு சம்பந்தப்பட்ட நோய்களை வாயுதாரணையோடு கூடிய ஆசனங்களாலும், கிரகம்—விஷ ஜந்துக்களால் ஏற்படும் இடையூறுகளைத் தவம்—மந்திரம்—மூலிகைகளாலும் போக்கிக் கொள்ள வேண்டும். (39)

காமம்—கோபம் முதலிய இடையூறுகளை என்னைச் சிந்திப்பதாலும், நாம சங்கீர்த்தனம் செய்வதாலும் அழித்துவிட வேண்டும். இழி குணங்களால் ஏற்படும் தொந்திரவுகளை, யோகேசுவரர்களை அணுகிப் பணிபுரிவதாலும் போக்கிக் கொள்ள வேண்டும். (40)

மேலே சொல்லிய உபாயங்களால், சிலர் தங்களுடைய ரோகம் முதலியவைகளைப் போக்கிக் கொண்டு, சரீரத்தை யௌவனமாக வைத்திருந்து, அணிமா முதலிய சித்திகளைப் பெறுவதற்காக யோகசாதனைகளைச் செய்கிறார்கள். ஆனால், அறிஞர்களான சாதகர்கள் இப்படிச் செய்வதில்லை. ‘இந்த முயற்சி வீணானது’ என்று ஒதுக்கிவிடுவார்கள். மரத்தில் பழுக்கும் பழம் போல் சரீரத்திற்கு அழிவு என்பது நிச்சயம். (மரக்கிளையில் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் காய், பழுத்துக் கனிந்ததும், ஒரு நாள் கீழே விழுந்து, அழுகி, மண்ணாகிப் போவதைப் போல.) (41—42)

நீண்டகால யோக சாதனையின் பலனாக உடலில் திடமும் இளமையும் ஏற்பட்டாலும், அறிவுள்ள மனிதன் சந்தோஷத்துடன் அந்த அளவிலேயே நின்றுவிடக் கூடாது. என்னை அடைவதற்காக அவன் தொடர்ந்து முயற்சி செய்து கொண்டிருக்க வேண்டும். (43)

என்னிடம் அடைக்கலம் புகுந்து, என்னால் சொல்லப்பட்ட யோகசாதனைகளைச் செய்பவனுக்கு எவ்விதத் தீங்கும் ஏற்படாது. அவன் எல்லாப் பற்றுக்களையும் அழித்து ஆத்மானந்தத்திலேயே மூழ்கித் திளைக்கிறான். (44)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தெட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இருபத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் — பாகவத தர்ம நிரூபணம்; உத்தவர் பதரிகாசிரமம் செல்லுதல்

உத்தவர் கேட்கிறார்—— அச்சுதரே! மனதை அடக்காமல் தங்களால் சொல்லப்பட்ட யோகசாதனையை அனுஷ்டிப்பது மிகவும் கடினம் என்று எண்ணுகிறேன். ஆகையால், அதிக முயற்சியில்லாமலே பரமபதத்தை அடையும் எளிய வழியை எனக்குக் கூறியருளுங்கள். (1)

தாமரைக்கண்ணா! பெரும்பாலான யோகிகள் தம் மனதை ஒருமைப்படுத்துவதற்கு அநேக முயற்சிகள் செய்தும் வெற்றி காணாததால் தோல்வியை ஏற்று, மிகவும் துக்கத்தை அடைகிறார்கள். (2)

அரவிந்தநேத்ரா! அண்டங்களுக்கெல்லாம் தலைவா! விவேகிகளான ஞானநிஷ்டர்கள், பரமானந்தத்தைப் பொழியும் தங்கள் திருவடித் தாமரைகளில் சரணடைந்து சித்தியைப் பெறுகிறார்கள். அவர்களைத் தங்களுடைய மாயை மயக்குவதில்லை. ஆனால், யோக—கர்ம சாதனைகளால் பெரும் சித்திகளைப் பெற்று உயர்ந்துவிட்டதாகத் தங்களைத் தாங்களே கருதிக் கொண்டு செருக்கு கொண்டுள்ளவர்களை மாயை மயக்கிவிடுவதால், அவர்கள் தங்களைச் சரணடைவதில்லை. (3)

எல்லாப் பிராணிகளின் நலனில் நாட்டமுடையவரே! ‘தங்களையே சரணாக அடைந்த பக்தர்களுக்குத் தாங்கள், தங்களையே ஒப்படைத்துவிடுகிறீர்கள்’ என்பதில் ஓர் ஆச்சரியமும் இல்லை. தலையில் அணிந்துள்ள கிரீடம் தங்கள் திருவடிகளில் படும்படியாக, பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் வணங்கிக் கொண்டிருந்தபோதிலும், (இராமாவதார காலத்தில்) சாமானியர்களான வானரங்களோடும் ஆழ்ந்த நட்புறவு கொண்டிருந்தீர்கள்! (4)

தாங்கள், எல்லா உயிர்களுக்கும் மிக்க பிரியமானவர்; தலைவர்; ஆத்மா. ‘தங்களை அடைக்கலம் புகுந்தவர்களுக்கு எல்லாப் புருஷார்த்தங்களையும் வழங்குகிறீர்கள்’ என்பதை அறிந்து கொண்ட எவன்தான் தங்களை விட்டு வைப்பான்? பலி, பிரகலாதன் போன்ற பக்தர்களுக்குத் தாங்கள் மகோன்னதமான அனுகிரகத்தைச் செய்திருக்கிறீர்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொண்டுள்ள எவன்தான், தங்களை மறப்பதற்குக் காரணமாக இருக்கும் அற்ப சுகங்களை வேண்டுவான்? தங்கள் பாததூளிகளைத் தரிக்கும் எங்களுக்கு, எந்தப் புருஷார்த்தம்தான் கிடைக்காது? (எல்லாமே கிடைக்கும் — என்றபடி.) (5)

பகவானே! தாங்கள் எல்லாப் பிராணிகளுடைய இதயத்திலும் அந்தர்யாமியாக இருந்தும், வெளியே குரு வடிவில் இருந்தும், அவைகளுடைய எல்லாப் பாப—தாபங்களையும் போக்கி, தங்களது உண்மையான ஸ்வரூபத்தை அவர்களுக்குக் காட்டுகிறீர்கள். தாங்கள் எங்களுக்கு இந்த மனிதச் சரீரத்தைக் கொடுத்து பேருபகாரம் செய்துள்ளீர்கள். இது மட்டுமல்லாமல் வேறு பல உதவிகளையும் செய்திருக்கிறீர்கள். அவைகளை எண்ணி எண்ணி ஆனந்தக்கடலில் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். பிரும்மாவின் ஆயுளான நூறு வருஷங்கள் உயிரோடு இருந்தாலும், தங்களுடைய இந்தப் பேருபகாரத்திற்கு நன்றிக்கடன் செய்ய முடியாது. (6)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மிகவும் பக்தியுடைய உத்தவரால் இவ்வாறு கேட்கப்பட்டதும், மிக்க அன்புடனும், அழகான புன்சிரிப்புடனும் பதில் சொன்னார் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன். அவரே ஈசுவரர்களுக்கெல்லாம் ஈசுவரர். அவரே முக்குணங்களாலான மூன்று வடிவங்களை ஏற்று, வெறும் விளையாட்டாகவே முவ்வகைத் தொழில்களைச் செய்கிறார். (7)

பகவான் கூறுகிறார்—— ஓ உத்தவரே! (உங்களிடமிருந்து இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டு, நான் மிகவும் ஆனந்திக்கிறேன்.) இப்போது, உங்களுக்கு க்ஷேமங்களைக் கொடுக்கக்கூடிய பாகவத தர்மத்தைக் கூறப் போகிறேன். அந்த தர்மத்தைச் சிரத்தையுடன் கடைப்பிடிக்கும் மனிதன், வெற்றி கொள்ள முடியாத மரணத்தை ஜெயிக்கிறான். (8)

எந்தக் காரியம் செய்தாலும், அதை என்னுடைய பிரீதிக்காகச் செய்ய வேண்டும். என் நினைவு உள்ளோட்டமாக இருந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். மனதை என்னிடமே செலுத்தி, என் தர்மத்திலேயே ஆழ்ந்து ரமிக்க வேண்டும். (9)

என்னுடைய பக்தர்களான சாதுக்கள் வசிக்கும் புனிதமான இடங்களில் வசிக்க வேண்டும். தேவ—அசுர—மனிதர்களில் என்னிடம் அநன்ய பக்தி செலுத்துபவர்களைப் பார்த்து, அவர்கள் ஒழுக்கத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். (10)

தான், தனியாகவோ, பிறருடன் சேர்ந்தோ, கானம்—நர்த்தனம் முதலிய ராஜோபசாரங்களால் மிகவும் பக்தியோடு கோலாகலமாக ஆண்டுவிழாக்களையும் யாத்திரைகளையும் செய்ய வேண்டும். (11)

மேலும், தன்னிடத்திலும் மற்ற உயிர்ப் பிராணிகளிடத்திலும், உள்ளும் புறமும் நானே எதனாலும் மறைக்கப்படாதவனாகவும், ஆகாயம் போல் எதிலும் ஒட்டுறவு கொள்ளாமலும் இருப்பதாகக் காணவேண்டும். (12)

தெள்ளறிவு பெற்ற உத்தவரே! இவ்வாறு எல்லாப் பிராணிகளையும் என் வடிவாகவே பார்த்து, மரியாதை காட்டி, சுத்த ஞானத்தையே சார்ந்து நின்று, பிராமணன்—சண்டாளன், திருடன்—பிராமண பக்தன், சூரியன்—நெருப்புப்பொறி, தயவுள்ளவன்—கொடுமைக்காரன் ஆகிய எல்லோரிடமும் சமநோக்கு உடையவனே (ஞானி) பண்டிதன் என்பது என் கருத்து. (13—14)

எல்லா மனிதர்களிடத்திலும் நானே இருப்பதாகப் பாவனை செய்து கொண்டிருப்பவருக்குச் சிறிது காலத்திற்குள்ளாகவே, விரோதம், பொறாமை, திரஸ்காரம் (பொருட்படுத்தாமை), அகங்காரம் முதலியன விலகிப் போகின்றன. (15)

மேலும், எல்லாப் பிராணிகளிடத்திலும் பரமாத்மா விளங்குகிறார் என்பதை உணர்ந்துவிட்ட (சமதிருஷ்டி பெற்றுவிட்ட) ஞானி, அவனுடைய சுற்றத்தார்கள் அவனைப் பார்த்துப் பரிகாசம் செய்தாலும், ‘நான் நல்லவன்; அவன் கெட்டவன்’ என்ற சரீர சம்பந்தமான உணர்வுகளை உதறிவிட்டு, எல்லாப் பிராணிகளையும் — அவை, நாய்—சண்டாளன்—பசு—கழுதைகளாகவே இருந்தாலும் தரையில் வீழ்ந்து வணங்க வேண்டும். (16)

எதுவரை எல்லாப் பிராணிகளிடமும் நானே இருப்பதாக உறுதியான கருத்து ஏற்படவில்லையோ, அதுவரை நான் அவ்வாறு இருப்பதாக மனம்—மொழி—மெய்களால் பயிற்சி செய்து வரவேண்டும். (17)

எல்லாவற்றையும் ஈசுவர ஸ்வரூபமாகவே பார்க்கும் பயிற்சியைச் செய்பவனுக்குச் சிறிது காலத்திலேயே, ‘அனைத்தும் பிரம்மம்’ என்ற ஞானம் ஏற்பட்டுவிடும். இவ்வித ஞானம் ஏற்பட்டவுடன், எல்லா ஸம்சயங்களும் (சந்தேகங்களும்) விலகிப் போய், என்னைச் சாட்சாத்தாகப் பார்த்து, பிரபஞ்சப் பார்வையை நீக்கி, மேலான சாந்தத்தை அடைகிறான். (18)

மனம்—மொழி—மெய்களால் எல்லாப் பிராணிகளிலும் என்னைப் பார்ப்பதே, என்னை அடைவதற்கான பல்வகை சாதனைகளுக்குள் உத்தமமானது! என்பது என் கொள்கை. (19)

உத்தவரே! இந்த என்னுடைய பாகவத தர்மத்தை ஆரம்பித்தபின், சாதகனுக்குச் சிறிதளவுகூடக் கெடுதி ஏற்படாது. ஏனெனில், இந்த தர்மம் பயன் கருதாதது; குணங்களற்றது. அதனால், இது உத்தமமானது என்று நானே நிச்சயம் செய்திருக்கிறேன். (அதாவது, மனு போன்ற பரமஞானிகளால் சொல்லப்பட்டதல்ல; பகவானாலேயே சொல்லப்பட்டது — என்பது கருத்து.) (20)

சான்றாண்மையுடைய உத்தவரே! பாகவத தர்மத்தை மேற்கொண்டுள்ள சாதகன் — தர்மானுஷ்டானத்தில் குறை ஏற்பட்டுவிட்டால் என்ன செய்வது? என்பது ஒருபுறமிருக்கட்டும் — சம்சார வாழ்க்கையில் ஏற்படும் பயம்—சோகம் மற்றும் அழுதல்—விழுதல் போன்ற வீணான கர்மாக்களையும் நிஷ்காமபாவத்துடன் எனக்கு அர்ப்பணம் செய்தால், அவைகளும் தர்மமாகிவிடும். (21)

அழியும் தன்மை உடையதும் அசத்தியமானதுமான இந்த உடலைக் கொண்டுதான், அழியாதவரும் சத்தியமானவருமான என்னை அடைய முடியும் என்பதுதான் அறிஞர்கள் மற்றும் முனிவர்களின் துணிபு! (22)

பிரம்மவித்தையின் ரகசியத்தை (பக்தியோகத்தை) விரிவாகவும் சுருக்கமாகவும் உங்களுக்குக் கூறினேன். இந்த ரகசியம் தேவர்களாலும்கூட அறியவொண்ணாதது. (23)

தெளிவாகவும் யுக்திகளோடும் ஞானத்தைப் பற்றி விளக்கமாகத் திரும்பத் திரும்ப எடுத்துக் கூறினேன். எவன் இந்த ரகசியத்தை அறிந்து கொள்கிறானோ, அவனுடைய மனத்திலுள்ள சந்தேகங்கள் விலகிப் போய்விடுகின்றன. அவன் முக்தியை அடைகிறான். (24)

உங்களுடைய கேள்விக்கு நான் தெளிவாகப் பதில் கூறிவிட்டேன். நம்மிடையே நடந்த இந்தக் கேள்வி—பதில் வடிவான உரையாடலை மனதில் பதித்துக் கொள்பவன், வேதங்களாலும் அறியமுடியாத சநாதன பரப்பிரம்மத்தை அடைகிறான். (25)

எவனொருவன், இந்தத் தத்துவத்தை என் பக்தர்களுக்கு விளக்கமாகக் கூறுகிறானோ, அந்த ஞானாசிரியனுக்கு நான் என்னையே கொடுக்கிறேன். (26)

நம்மிடையே நிகழ்ந்த இந்த உரையாடல், மற்றவர்களையும் புனிதமாக்கக் கூடியது. நாள்தோறும் இதைப் படிப்பவன், பிறருக்குச் சொல்பவன், ஞானதீபத்தால் என்னைத் தானே தரிசித்தும், பிறரையும் தரிசிக்கச் செய்துவிட்ட காரணத்தாலும் புனிதமடைகிறான். (27)

தினந்தோறும் சிரத்தையுடன், அலைபாயாத மனதுடன் இதைக் கேட்பவன், என்னிடம் அசையாத பக்தியைப் பெற்று, வினைக்கட்டுகளிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான். (28)

தோழரே! பிரும்மஸ்வரூபத்தைத் தெள்ளத்தெளிய அறிந்து கொண்டீர்களா? உங்களுடைய மனதிலிருந்து சோக—மோகம் நீங்கிவிட்டதா? (29)

இதை நீங்கள், வேடதாரி, நாத்திகன், அறிவில்லாதவன், நம்பிக்கையில்லாதவன், பக்தியில்லாதவன், அடக்கமில்லாதவன் ஆகியோருக்கு ஒருபோதும் உபதேசிக்கக் கூடாது. (30)

மேற்சொன்ன குற்றங்களில்லாத, பிராமணரிடம் பக்தியுள்ள, அன்பு நிறைந்த, சாதுவான, தூய ஒழுக்கமுடையவருக்கு உபதேசிக்கலாம். என்னிடம் பக்தி கொண்டுள்ள வேளாளருக்கும் பெண்களுக்கும்கூட உபதேசிக்கலாம். (31)

தெய்விகமான அமுதத்தைப் பருகியவனுக்கு, அதைவிடச் சிறந்த பானம் வேறு எதுவும் இல்லை என்பதைப் போல, இந்த பக்தியோகமாகிற ஞானத்தை அடைந்துவிட்டவனுக்கு, மேலும் அறிந்து கொள்ளக் கூடிய வேறு ஞானம் எதுவுமில்லை. (32)

அன்பரே! ஞானம், கர்மம், யோகம், சொல் (வணிகம், வேளாண்மை) மற்றும் தண்டநீதியால், நான்குவித புருஷார்த்தங்களை மக்கள் அடைகிறார்கள். ஆனால், உங்களைப் போன்ற அநன்ய பக்தர்களுக்கு, அந்த நால்வகைப் பயனும் நானே! (33)

மனிதன், எப்போது எல்லாக் கர்மாக்களையும் எனக்கே அர்ப்பணம் செய்துவிடுகிறானோ, என்னையே சரணடைகிறானோ, எல்லாச் செயல்களையும் என் பொருட்டாகவே செய்கிறானோ, அப்போது அவனுடைய எல்லாக் காரியங்களிலும் நான் துணை நிற்கிறேன். அவன், எனக்கு மிகவும் பிரியமானவனாக ஆகிவிடுகிறான். அந்த நிலையில், அவனுக்கு இன்னும் என்னென்ன பிரியமான காரியங்களைச் செய்யலாம்? என்று நான் சிந்திக்கத் தொடங்குகிறேன். அவனுக்கு உதவவேண்டும் என்ற பலமான ஆசை என்னுள் எழுகிறது. இப்படிப்பட்ட மகாபுருஷனான என்னுடைய பக்தன் அமரத்தன்மையை அடைந்து, என் வடிவமாகவே ஆகிவிடுகிறான். (34)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு யோகமார்க்க விளக்கத்தை உத்தமசுலோகரான பகவானிடமிருந்து உபதேசம் பெற்ற உத்தவர், கைகளைக் கூப்பிக் கொண்டு, அன்புப் பெருக்கினால் தொண்டை அடைத்துக் கொள்ள, கண்களில் நீர் பெருக, எதுவும் பேசத் தோன்றாதவராக மௌனமாக நின்றார். (35)

பேரன்பினால் மனம் கலங்கியது. மன்னா! தைரியத்துடன் அதைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டார். தன்னை மிகவும் பாக்கியசாலியாகக் கருதினார். பகவானுடைய சரணாரவிந்தங்களில் தலையை வைத்து வணங்கினார். பின்னர், கைகளைக் கூப்பிக் கொண்டு பின்வருமாறு பிரார்த்தித்தார். (36)

உத்தவர் கூறுகிறார்—— பிரும்மாவுக்கும் மூலகாரணரே! என்னிடம் குடிகொண்டிருந்த மோகம் என்னும் காரிருள், தங்களுடைய சந்நிதி விசேஷத்தால் ஓடிப்போய்விட்டது! அக்னியின் அருகில் இருப்பவனுக்கு குளிர்—இருள்—அச்சம் ஏற்படுமா, என்ன? (37)

தங்களுடைய மாயா சக்தியால் அபகரிக்கப்பட்டிருந்த என்னுடைய ஞானதீபம் கருணாமூர்த்தியான தங்களால், இந்த அடியவனிடம் திருப்பிக் கொடுக்கப்பட்டது. நன்றி மறவாத எவன்தான், தங்கள் பாதாரவிந்தங்களைத் துறந்துவிட்டு, வேறு தெய்வங்களைச் சென்றடைவான்? (38)

தாசார்ஹர், விருஷ்ணி, அந்தகர், ஸாத்வதர் ஆகிய குலத்தாருடன் எனக்கு திடமான சிநேகப் பிணைப்பு இருந்தது. அதுவும்கூட படைப்பு வளர்ச்சிக்காகத் தங்கள் மாயையால் ஏற்பட்டதுதான். இப்போது ‘ஆத்மக்ஞானம்’ என்கிற கூர்மையான கத்தியைக் கொண்டு வெட்டித் தள்ளிவிட்டீர்கள். (39)

மகாயோகியே! தங்களை நமஸ்காரம் செய்கிறேன். அடைக்கலம் புகுந்த எனக்கு அருள்பாலிக்க வேண்டும். எனக்கு, தங்கள் சரணாரவிந்தத்தில் குறைவில்லாத பக்தி எப்போதும் இருந்து கொண்டிருக்க வேண்டும்! (40)

பகவான் கூறுகிறார்—— உத்தவரே! என்னுடைய ஆசிரமம் உள்ள பதரி என்னும் இடத்திற்குச் செல்லும்படி உங்களுக்கு உத்தரவிடுகிறேன். அங்கு, என் பாதகமலங்களை நனைத்துக் கொண்டு பெருகியோடும் அலகநந்தையில் (கங்கையில்) நீராடி, நித்திய நீர்க்கடன்களைச் செய்து புனிதம் அடைவீர்கள். (41)

அலகநந்தாவைப் பார்த்தமாத்திரத்திலேயே உங்களுடைய மனமாசுகள் அனைத்தும் மறைந்து போய்விடும். மரவுரியை அணிந்து, காட்டில் கிடைக்கும் கிழங்கு—வேர்—பழங்களை உண்டு, எவ்விதச் சுக—சௌகரியங்களுக்கும் ஆசைப்படாமல் இருங்கள். (42)

குளிர்—உஷ்ணம், சுகம்—துக்கம் போன்ற இரட்டைகளைச் சகித்துக் கொண்டு, இனிய இயல்புடையவராக, புலன்களை அடக்கி, ஒரேவிடத்தில் நிலைத்த புத்தியால், மெய்யறிவு—அனுபவ அறிவுகளைப் பெற்றிருங்கள். (43)

ஏகாந்தமான இடத்தில் அமர்ந்து நான் உங்களுக்கு உபதேசித்ததை விசாரம் செய்து, அனுபவத்திற்குக் கொண்டு வாருங்கள். பேச்சையும் மனதையும் என்னிடம் நிலைநிறுத்தி, பாகவத தர்மத்தைப் பிரேமையோடு அனுஷ்டித்துக் கொண்டிருங்கள். கடைசியில், முக்குணங்களையும், அவற்றின் போக்குகளையும் கடந்து, மிக உயர்ந்ததான என் பரமார்த்த ஸ்வரூபத்தை அடைவீர்கள். (44)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இவ்வாறு கூறியதும், உத்தவர் அவரை வலம் வந்து, தன்னுடைய தலை, அவருடைய பாதங்களில் படும்படியாக வணங்கினார். சேர்க்கை—பிரிவுகளால் ஏற்படும் ஆனந்தம்—வருத்தம் ஆகிய இரட்டைகளைக் கடந்தவராக இருந்தாலும், அங்கிருந்து புறப்படும் அந்தச் சமயத்தில், அவருடைய கண்களிலிருந்து பிரிவைத் தாங்காமல் கண்ணீர் பெருகியது. (45)

பகவானிடம் மிக்க பிரேமை கொண்டவர், அவரை விட்டுப் பிரிவது என்பது மிகவும் கஷ்டம்தான். ஸ்ரீகிருஷ்ணனை விட்டுப் பிரிய வேண்டுமே? என்ற எண்ணமே உத்தவரைத் தளரச் செய்தது. ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய பாதுகைகளைத் தன் தலையில் வைத்துக் கொண்டார். பல தடவை பகவானுடைய சரணங்களில் நமஸ்காரம் செய்துவிட்டு, அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றார். (46)

மகாபாகவதரான உத்தவர், பகவானுடைய திருவுருவை இதயத்தில் நிலைநிறுத்தி, உலக நலனில் அக்கறை கொண்ட பகவானால் உபதேசிக்கப்பட்டபடி பதரிகாசிரமத்தில் தவ வாழ்க்கையை மேற்கொண்டு, காலக்கிரமத்தில் பகவானை அடைந்தார். (47)

ஆனந்தக் கடலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ஞானாமிர்தம், இது. யோகேசுவரர்களால் சேவிக்கப்படும் திருவடிகளைக் கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனாலேயே, சிறந்த பக்தரான உத்தவருக்கு உபதேசிக்கப்பட்டது. இதை மிகவும் சிரத்தையுடன் சேவிப்பவரும், அவருடைய சம்பந்தத்தை அடையும் மற்றவர்களும் முக்தியை அடைகிறார்கள். (48)

(பரீக்ஷித்!) வண்டு பலவகையான மலர்களிலிருந்து, அவற்றின் ரசத்தைச் சேகரித்து (தேனாக்கி,) நாடி வருபவர்களுக்கு அளிக்கிறது. அதுபோல, வேதங்களை வெளிப்படுத்திய பகவான், அவற்றின் சாரமான ஞான—விஞ்ஞானத்தையும், பாற்கடலிலிருந்து அமிர்தத்தையும் எடுத்தார். பக்தர்களை உலக வாழ்க்கையிலிருந்து விடுவிப்பதற்காக, வேத ஸாரத்தை நிவிருத்தி மார்க்கத்தில் செல்வோருக்கு அளித்தார். கிழத்தன்மை, மரணம் — இவைகளால் நேரும் பயத்தைப் போக்கிட, அமிர்தத்தைத் தேவர்களுக்கு வழங்கினார். (நிவிருத்தி மார்க்கத்தில் முனைப்புள்ள உத்தவர் முதலிய உத்தம அதிகாரிகளுக்கு ஞானாமிர்தத்தைக் கொடுத்து, பயங்களையெல்லாம் போக்கினார்.) அப்படிப்பட்ட புருஷோத்தமரும், கிருஷ்ணன் என்று பெயர் பெற்றவருமான ஆதிப் பரம்பொருளை (பல்லாயிரம் முறை) நமஸ்கரிக்கிறேன்! (49)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தொன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

முப்பதாவது அத்தியாயம் — யதுகுலத்தை அழித்தல்

மன்னன் கேட்கிறான்—— பரமபாகவதராகிய உத்தவர் பதரிகாசிரமம் சென்றபின், எல்லாப் பிராணிகளிடத்திலும் அந்தர்யாமியாக விளங்கும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் என்ன செய்தார்? (1)

யதுகுலத்திற்குப் பிராமண சாபம் ஏற்பட்டுவிட்டதால், தானும் அதற்குக் கட்டுப்பட விரும்பியவரும், எல்லோருடைய கண்களுக்கும் பிரியமானவருமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், எவ்வாறு தன் லீலையை முடித்துக் கொண்டார்? (2)

எந்தச் சரீரத்தைப் பார்த்த பெண்டிர், தங்கள் பார்வையை அதிலிருந்து திருப்ப முடியாதவர்களாக இருந்தார்களோ, சாதுக்கள் எந்த உருவ வர்ணனையைக் கேட்டுச் செவி வழியாக உள்ளே சென்ற ஸ்வரூபத்தை இதயத்திலேயே பதித்துக் கொள்கிறார்களோ, அவர்களுடைய மனதிலிருந்து எது நீங்குவதில்லையோ, எந்தச் சரீரத்தின் பேரழகைப் போற்றிப் பாடியதால் கவிஞர்களுடைய காவியம் சிறப்பைப் பெறுகிறதோ, பாரத யுத்தத்தின் போது அர்ஜுனனுடைய தேர்த்தட்டில் உட்கார்ந்திருந்த எவருடைய கண் முன்னால் உயிரை விட்டவர்கள் நேராக சாரூப்ய முக்தியை அடைந்தார்களோ, அந்தத் திருமேனியை பகவான் எவ்வாறு மறைத்துக் கொண்டார்? (3)

முனிவர் கூறுகிறார்—— (பரீக்ஷித் மன்னா!) வானத்திலும் மண்ணிலும் ஆகாயவெளியிலும் ஏற்பட்ட உற்பாதங்களைக் கண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், துவாரகை அரசவை சுதர்மாவில் கூடியிருந்த யதுகுலத்தோரைப் பார்த்து பின்வருமாறு கூறினார். (4)

யதுகுல மேன்மக்களே! பாருங்கள்! துவாரகையில் மிகவும் பயங்கரமான நிகழ்வுகள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. இவை, யமதர்மராஜனின் வரவைத் தெரிவிக்கும் சூசனைகள். இனி ஒரு முகூர்த்த காலம்கூட நாம் இங்கே தங்கியிருக்கக் கூடாது. (5)

பெண்டிர், சிறுவர், முதியோர்கள் இங்கிருந்து சங்கத்வாரம் (என்ற இடத்திற்குச்) செல்லட்டும். சரஸ்வதி நதி மேற்கு நோக்கிப் பாய்ந்து கடலில் சங்கமிக்கும் இடமான பிரபாஸ க்ஷேத்திரத்திற்கு நாம் செல்வோம். (6)

அங்கே நாம் நீராடி, சுத்தர்களாக உபவாசமிருந்து மிகவும் சிரத்தையுடன், தேவதைகளுக்கு அபிஷேகம்—அலங்காரம் செய்து பூஜிப்போம். (7)

அங்கு சென்றதும் மங்களமான வேத மந்திரங்களைக் கூறி, பசு, பூமி, தங்கம், ஆடை, யானை, குதிரை, ரதம், வீடு முதலிய தானங்களைச் சான்றோர்களான பிராமணர்களுக்குச் செய்து கௌரவிப்போம். (8)

தேவதை, பிராமணர், பசு — இவைகளைப் பூஜிப்பதுதான் மனிதர்களுக்கு மிகவும் க்ஷேமத்தைக் கொடுப்பது. துன்பங்களைப் போக்கி, ஏராளமான நன்மைகளைப் பெறுவதற்கான வழி, இது. (9)

யதுகுலப் பெரியோர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய சொற்களைக் கேட்டு, ‘அப்படியே செய்வோம்’ என்று ஆமோதித்து, ஓடத்தில் ஏறிச் சமுத்திரத்தைக் கடந்து, ரதத்தில் ஏறிப் பிரபாஸக்ஷேத்திரத்தை நோக்கிச் சென்றார்கள். (10)

அங்கே சென்றடைந்ததும் யதுகுலத் திலகமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் உத்தரவுப்படி, மிகவும் பக்தி—சிரத்தையுடன் மங்களத்தைத் தரும் பல சடங்குகளைச் செய்தார்கள். (11)

(இவ்வாறு நற்சடங்குகளைச் செய்தார்கள்.) ஆனால், தெய்வம் அவர்களுடைய நல்லறிவைப் பறித்துவிட்டதால், அறிவை அழிக்கும் போதையைத் தரும் ‘மைரேயம்’ என்ற மதுவைப் பருகினார்கள். (12)

உண்மையில் வீரர்களான அவர்கள், ஏராளமான மதுவைக் குடித்ததால் மதிமயங்கி, கர்வம் மேலோங்கி அடாவடிகளில் இறங்கினார்கள். ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மாயையால் மதியிழந்த அவர்களுக்குள்ளே பெரும் சண்டை—சச்சரவு ஏற்பட்டது. (13)

கோபம் பொங்கியவர்களாக, அந்த சமுத்திரக் கரையில், வில், கத்தி, பாணம், கதை, தோமரம், ரிஷ்டி முதலான அஸ்திர—சஸ்திரங்களால் பரஸ்பரம் தாக்கிக் கொண்டார்கள். (14)

மதங்கொண்ட யதுகுலத்தினர், கொடி பறக்கும் ரதங்கள், யானைகள், குதிரைகள், கழுதைகள், ஒட்டகங்கள், காளைகள், எருமைகள், மனிதர்கள் மீது ஏறிக் கொண்டு, ஒருவரையொருவர் பாணங்களால் தாக்கிக் கொண்டார்கள். அதைப் பார்த்தால் காட்டில் யானைகள் தந்தங்களால் தாக்கிக் கொள்வதைப் போலிருந்தது. (15)

யுத்தகளத்தில் பயங்கரமான ஆற்றல் உடையவர்கள் அவர்கள். பிரத்யும்னன்—சாம்பன்; அக்ரூரர்—போஜன்; அநிருத்தன்—ஸாத்யகி; ஸுபத்ரன்—ஸங்க்ராமஜித்; கதன்—கதன் (அதே பெயர் கொண்ட, அவனுடைய மைந்தன்); சுமித்ரன்—ஸுரதன் — இவர்களிடையே கடுமையான போர் நடந்தது. (16)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய மாயையால் பெரும் மயக்கத்திற்கு ஆட்பட்டு, மதத்தால் குருடான மற்றவர்களும் — நிசடன், உல்முகன், ஸஹஸ்ரஜித், சதஜித், பானு முதலியோரும் — ஒருவரையொருவர் அடித்துக் கொண்டார்கள். (17)

தாசார்ஹர்கள், விருஷ்ணிகள், அந்தகர்கள், போஜர்கள், ஸாத்வதர்கள், மதுக்கள், அர்புதர்கள், மாதுரர்கள், சூரஸேனர்கள், விஸர்ஜனர்கள், குகுரர்கள், குந்திகள் ஆகிய வம்சத்தார்கள், தமக்குள் இருந்த நட்பையும் அன்பையும் மறந்து, ஒருவரையொருவர் அடித்துக் கொண்டார்கள். (18)

நல்லறிவை இழந்ததால் மைந்தன், தந்தையுடனும்; சகோதரன், உடன்பிறந்தவனுடனும்; சகோதரியின் புத்திரன், பெண்ணின் புத்திரனுடனும்; நண்பன், நண்பனுடனும்; சிற்றப்பன், மாமன் முதலியோருடனும், பந்துக்களுடனும் சண்டையிட்டார்கள். (19)

பாணங்கள் தீர்ந்து போயின; விற்கள் ஒடிந்து போயின; சஸ்திரங்கள் அழிந்தன. அந்த நிலையில், அவர்கள் முஷ்டியாலும், சமுத்திரக் கரையில் வளர்ந்திருந்த கோரையாலும் அடித்துக் கொண்டார்கள். (கோரை என்பது புல் வகையைச் சேர்ந்தது. முனிவர்களின் சாபத்தால் அது, இரும்புத் தடி போன்று வளர்ந்திருந்தது.) (20)

மன்னா! அவர்கள் கைக்கு வந்தவுடன், அந்தக் கோரைப் புற்கள், வஜ்ராயுதத்திற்கு நிகரான இரும்புத் தடிகளாக மாறிவிட்டன. ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தடுத்தும்கூட, சினம் பொங்கிய அவர்கள் சண்டையைத் தொடர்ந்தார்கள். ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் தாக்க முற்பட்டார்கள். மதிமயக்கம் கொண்டிருந்த அவர்கள், பலராமனையும் விரோதியாகக் கருதி, அவரைக் கொல்வதற்கு எண்ணம் கொண்டார்கள். (21—22)

குருகுலத் தோன்றலே! அப்போது பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் மிகவும் கோபம் கொண்டு, கையால் இரும்புத் தடி போன்ற கோரையைப் பிடுங்கி, யுத்தகளத்தில் இங்குமங்கும் ஓடி அவர்களைத் தாக்கினார்கள். (23)

மூங்கில் ஒன்றோடொன்று உராய்வதால் ஏற்படும் நெருப்பு, மூங்கில் காட்டையே நாசம் செய்துவிடுவதைப் போல, பிராமண சாபத்தாலும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய மாயையாலும் மோகமடைந்த யதுகுலத்தவர்களின் போட்டியால் உண்டான கோபம், அவர்களையே அழித்துவிட்டது. (24)

இவ்வாறு, எல்லா யதுகுலத்தார்களும் நாசமடைந்துவிட்டதைப் பார்த்து, பூமிக்குச் சுமையாக மிச்சம்—மீதி இருந்தவர்களும் அழிந்துபோனார்கள் என்று ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மனநிறைவை அடைந்தார். (25)

பலராமன் சமுத்திரக் கரையில் உட்கார்ந்து, ஒரே மனதுடன் பரமாத்மாவைத் தியானித்து, தன்னுடைய ஆத்மாவைத் தன்னிலேயே நிலைப்படுத்தி, மனித உடலைத் துறந்தார். (26)

பலராமன் பரமபதத்திற்குச் சென்றுவிட்டதைக் கண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், மன வருத்தத்துடன் ஓர் அரச மரத்தினடியில் மௌனமாக அமர்ந்தார். (27)

அப்போது புகையில்லாத அக்னியின் ஜொலிப்பைப் போல, தன்னுடைய தேக காந்தியினால் எண் திசைகளையும் பிரகாசப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் திருவுருவம் மேற்கொண்டார். நான்கு கைகள், ஸ்ரீவத்ஸம் என்ற அடையாளம், மேகம் போன்ற கருநீலம், உருக்கி வார்த்த தங்கம் போன்ற தேஜஸ், பட்டுத் துணியாலான இடுப்பு வஸ்திரம் — மேலாடை, மங்கள வடிவம், அழகான புன்சிரிப்புத் தவழும் அரவிந்த முகம், கருமையான சுருள்சுருளான கேசபாரம், கவர்ந்திழுக்கும் தாமரையன்ன இரு கண்கள், ஒளிவீசும் மகர குண்டலங்கள், இடுப்பில் அரைஞாண், தோளில் முப்புரி, தலையில் கிரீடம், கைகளில் கங்கணங்கள், புஜங்களில் தோள்வளை, மார்பில் மாலை, பாதங்களில் சிலம்புகள், விரல்களில் மோதிரங்கள், கழுத்தில் கௌஸ்துபமணி, முழங்கால் வரை நீண்ட வனமாலை — இவ்விதம் மிக அற்புதமாகக் காட்சியளித்த அவரிடம் சங்கு, சக்கரம், கதை முதலிய ஆயுதங்கள், உருவம் ஏற்று உத்தரவுக்குக் காத்துக் கிடந்தன. அந்தச் சமயத்தில் பகவான், தாமரைபோல் சிவந்திருந்த இடது பாதத்தை, வலது தொடையின் மேல் வைத்துக் கொண்டிருந்தார். (28—32)

அப்போது ஜரன் என்ற ஒரு வேடன், பகவானுடைய செக்கச் சிவந்த பாதத்தைத் தூரத்திலிருந்து பார்த்து, மானின் முகம் என்று எண்ணி, அதை நோக்கி ஒரு பாணத்தைச் செலுத்தினான். அந்தப் பாணத்தின் நுனியில் இரும்பு உலக்கையின் ஒரு துண்டு செருகப்பட்டிருந்தது. (33)

பின்னர், அவன் அருகே வந்து பார்த்தபோது, நான்கு கைகளுடைய ஒரு புருஷனைக் கண்டு, தவறு செய்துவிட்டதால் நடுநடுங்கி, பயம் கொண்டு, அசுரர் எதிரியான ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய திருவடிகளில் தலைதோய விழுந்து பணிந்தான். (34)

அவன் கூறினான்—— பெரும் புகழ் படைத்தவரே! மதுசூதனரே! அறியாத்தனத்தால் நான் இந்தப் பாவத்தைச் செய்துவிட்டேன். தாங்கள் இந்தப் பெருங்குற்றத்தை மன்னித்தருள வேண்டும். (35)

‘எவரை ஸ்மரணம் செய்தாலே, அஞ்ஞானமாகிய இருள் ஒழிந்து போய்விடும்’ என்று மகான்கள் சொல்கிறார்களோ, அப்படிப்பட்ட ஸர்வவியாபக ஸ்வரூபியான தங்களுக்கே நான் குற்றம் செய்துவிட்டேன். (36)

வைகுண்டநாதா! குற்றம் செய்யாத விலங்குகளை வேட்டையாடும் இந்தப் பாவியை, இப்போதே கொன்றுவிடுங்கள். நான் மடிந்து போய்விட்டால், சாதுக்களின் மேல் அம்புவீசும் கொடிய செயலை, மறுபடியும் செய்ய முடியாதல்லவா? (37)

தங்களுடைய மாயையின் விசித்திரமான காரியங்களைப் பிரும்மதேவரும், அவருடைய புத்திரர்களான ருத்ர பிரஜாபதிகளும், வேதத்தைக் கண்டுபிடித்த மாமுனிவர்களும் அறியவியலாது. ஏனெனில், ‘அவர்களுடைய பார்வையும் தங்களது மாயையால் மறைக்கப்பட்டுள்ளது’ என்னும் போது, எங்களைப் போன்ற கீழ்மக்களுக்கு, அதைப் பற்றி என்ன தெரியும்? (38)

பகவான் கூறுகிறார்—— ஜரனே! பயப்படாதே! எழுந்திரு! நான் விரும்பிய காரியத்தைத்தான் நீ செய்திருக்கிறாய். நான் உனக்கு அனுமதி கொடுக்கிறேன்; மகாபுண்ணியசாலிகள் போய்ச் சேரும் சுவர்க்க லோகத்திற்குப் போவாயாக! (39)

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னா! தன் விருப்பப்படி சரீரம் எடுக்கக் கூடிய பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் இவ்வாறு உத்தரவிடப்பட்டதும், அவன், அவரை மூன்று தடவை வலம் வந்து, நமஸ்காரம் செய்து, (அப்போது அங்கே வந்திருந்த) விமானத்தில் ஏறி, விண்ணுலகம் சென்றான். (40)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய தேரோட்டியான தாருகன், அவருடைய இருப்பிடத்தை அறியாமலிருந்தபோது, காற்றுவாக்கில் வந்த துளசியின் நறுமணத்தை நுகர்ந்து, அதன்மூலம் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இருக்குமிடத்தை அனுமானித்து, அவரெதிரே வந்து நின்றான். (41)

அங்கே அரச மரத்தடியில் வீற்றிருப்பவரும், கண்ணைப் பறிக்கும் பேரொளியுடன் உருவமேற்ற ஆயுதங்கள் ஆக்ஞையை எதிர்பார்த்து நிற்பதையும் கண்டு, தாருகனுடைய உள்ளத்தில் பிரேம வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தது. கண்களில் நீர் பெருக ரதத்திலிருந்து கீழே குதித்து, பகவானுடைய சரணாரவிந்தங்களில் விழுந்தான். (42)

பிரபு! தங்கள் தாமரைத் திருவடிகளைக் காணாமல், காரிருளில் நுழைந்தவனைப் போல, என் பார்வையே போய்விட்டது. இரவில் சந்திரன் மறைந்ததும், பொருட்கள் கண்ணில் படாமல் போவதைப் போல, எனக்குத் திசைகள் தெரியவில்லை; அமைதி ஏற்படவில்லை. (43)

ராஜேந்திரா! தாருகன் இவ்வாறு சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவனெதிரிலேயே, கருடத்வஜமுடைய ரதம், பதாகை—குதிரைகளுடன் மேலே பறந்து ஆகாயத்தை அடைந்தது. (44)

அதைத் தொடர்ந்து, பகவானுடைய திவ்யமான ஆயுதங்களும் மேலே பறந்து சென்றன. இதைக் கண்டு பேராச்சரியத்தில் மூழ்கியிருந்த தாருகனை நோக்கி, பகவான் கூறினார்—— “தாருகனே! நீ இப்போது துவாரகை சென்று, யதுகுலத்தோர் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டு மடிந்ததையும், பலராமன் வைகுண்டத்திற்கு ஏகியதையும், நானும் வைகுண்டத்திற்கு ஏகிக் கொண்டிருப்பதையும் கூறு. (45—46)

அவர்களிடம், ‘நீங்களும் உங்கள் குடும்பத்தினரும், இனி துவாரகையில் தங்கக் கூடாது. என்னால் கைவிடப்பட்ட துவாரகையைச் சமுத்திரம் மூழ்கடிக்கப் போகிறது. (47)

எல்லோரும் அவரவர்களுடைய பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு, குடும்பத்தினருடன், எங்கள் பெற்றோர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு, அர்ஜுனனால் பாதுகாக்கப்படும் இந்திரபிரஸ்தம் செல்லுங்கள்’ (என்று கூறு). (48)

தாருகனே! நீ, என்னால் உபதேசிக்கப்பட்ட பாகவத தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்து, ஞானநிஷ்டை பெற்று, எல்லாவற்றையும் உதறித் தள்ளிவிடு. இப்போது காணும் இந்தக் காட்சிகளும் என் மாயையின் காரியங்களே! என்பதை உணர்ந்து, மன அமைதி பெறு.” (49)

இவ்வாறு கூறிய ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வலம் வந்து, பல தடவைகள் நமஸ்காரம் செய்து, அவருடைய திருவடித்தாமரைகளைச் சிரசில் ஏற்று, பின்னர் மிகவும் மனவருத்தத்துடன் துவாரகை நோக்கிச் சென்றான் தாருகன். (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் முப்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

முப்பத்தோராவது அத்தியாயம் — பகவான் வைகுண்டத்திற்கு எழுந்தருளல்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னா! பிரும்மா, பார்வதி—பரமேசுவரர்கள், இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், மாமுனிவர்கள், பிரஜாபதிகள், பித்ருக்கள், சித்த—கந்தர்வ—வித்யாதர—நாக—சாரண—யட்ச—ராட்சஸ—கின்னர—அப்சர—பிராமணர்கள் ஆகியோர், பகவான் ஸ்ரீவைகுண்டத்திற்கு எழுந்தருளுவதைக் காணும் பேராவலுடன் அவ்விடம் வந்து சேர்ந்தார்கள். அவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய அவதாரம் முதலிய லீலைகளைப் பற்றிப் பாடிப் பேசி மகிழ்ந்தார்கள். அவர்களுடைய (எண்ணற்ற) விமானங்களின் வரிசையால் ஆகாயம் நிரம்பியது. அவர்கள், மிகவும் பக்தியோடு மலர்மாரி பொழிந்தார்கள். (1—4)

அப்போது பகவான், பிரும்மாவையும் தன்னுடைய விபூதியான தேவர்களைப் பார்த்துக் கடாட்சித்தார். பின்னர், தன் ஆத்மாவைத் தனக்குள்ளே நிலைப்படுத்தி, கமலக்கண்களை மூடிக் கொண்டார். (5)

யோகிகள், யோகதாரணைப் பிரபாவத்தால் தம் சரீரத்தை எரித்து விடுவதைப் போலல்லாமல், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பக்தர்களுக்குப் பெருமகிழ்ச்சியை அளிப்பதும், தியான—தாரணைகளின் மங்களமயமான ஆதாரமாக இருப்பதுமான தன் திருமேனியுடனேயே பரந்தாமத்திற்குச் சென்றார். (6)

அப்போது வானத்தில் துந்துபிகள் முழங்கின; மலர்மாரி பொழிந்தது; சத்தியம், தர்மம், தைரியம், கீர்த்தி, ஸ்ரீதேவி ஆகியவைகளும் பகவானைப் பின்தொடர்ந்து மேலே சென்றன. (7)

பிரும்மா முதலிய தேவதைகள்கூட அறிந்துகொள்ள முடியாத செயல்பாடுகளையுடைய பகவான், தன் இருப்பிடத்திற்குச் செல்லும் காட்சியைக் காண முடியவில்லை. இதை எண்ணி எண்ணி, அவர்கள் மிகவும் ஆச்சரியத்தை அடைந்தார்கள். (8)

மின்னல் ஒளி, மேகக் கூட்டத்திலிருந்து ஆகாயத்தில் சென்று மறைவதை மனிதர்கள் எப்படிப் பார்க்க முடிவதில்லையோ, அப்படியே ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய வழித்தடத்தை தேவதைகள் காண முடியவில்லை. (9)

பிரும்மா, ருத்ரன் முதலிய தேவதைகள் பகவானுடைய யோகப் பிரபாவத்தைக் கண்டு ஆச்சரியமடைந்து, புகழ்ந்து பேசிக் கொண்டே, தத்தம் இருப்பிடங்களுக்குச் சென்றார்கள். (10)

மன்னா! ஒரு நடிகன், பற்பல வேஷங்களைப் போட்டுக் கொண்டாலும், அவற்றில் சம்பந்தப்படாமல் தானாகவே இருக்கிறான். அதுபோலவே, மற்ற மனிதர்களைப் போல பகவானும் (ஒரு தாயின் வயிற்றிலிருந்து) பிறக்கிறார் என்பதும், அவருடைய ‘மாயாசக்தியின் விளையாட்டுத்தான்’ என்பதை அறிந்து கொள். அவர் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்து, அவரே அதில் பிரவேசித்து லீலைகள் செய்து, இறுதியில் தன்னுள் அதை லயப்படுத்திக் கொண்டு, தன் மகிமையில் பரமசாந்தத்துடன் விளங்குகிறார்! (11)

குருநாதர் சாந்தீபனியின் குமாரன் யமலோகம் சென்றுவிட்டான். அவனை மனிதச் சரீரத்துடனேயே திரும்பக் கொணர்ந்தார். (கர்பத்தில்) உன்னுடைய சரீரம் பிரம்மாஸ்திரத்தால் எரிந்து போயிருந்தது. ஆனால், அடைக்கலம் அடைந்தவர்களைக் காப்பாற்றும் அவர், உன்னை உயிர் பிழைக்கச் செய்தார். தனக்கு மேம்பட்டவராக எவருமே இல்லாத அவர், காலகாலனான பரமேசுவரனையும் (பாணாசுர யுத்தத்தின் போது) புறமுதுகிடச் செய்தார். ஏன், தன்மேல் அம்பு வீசிய ஜரன் என்ற வேடனைத் தேவருலகம் அனுப்பி வைத்தார். அப்படிப்பட்டவருக்கு, தன்னுடைய சரீரத்தை, இவ்வுலகில் நிரந்தரமாக வைத்துக் கொள்ள முடியாதா, என்ன? (முடியும் — என்பது தாத்பரியம்.) (12)

வேறு எவருடைய துணையுமின்றித் தான் ஒருவனாகவே, உலகங்கள் அனைத்தையும் படைத்து—காத்து—அழிக்கவல்லவரான அவர், இவ்வுலகில் தன் சரீரத்தைக் காப்பாற்றி வைத்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை. இதனால், ஆத்மநிஷ்டர்களான ஞானிகளுக்கு ஒரு முன்னுதாரணத்தை, அதாவது, ‘இந்த உடலை’ நீண்ட காலம் வைத்திருந்து, அதன்மேல் பற்று கொள்ளக்கூடாது என்பதையும், தன் இருப்பிடமான ஸ்ரீவைகுண்டத்திற்குப் போய்விட வேண்டும் என்பதையும் காட்டிவிட்டார். (13)

எவனொருவன் காலையில் கண்விழித்து எழுந்தவுடன், ‘ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வைகுண்டத்திற்கு எழுந்தருளல்’ என்ற இந்தக் கதையை மிகவும் சிரத்தா—பக்தியுடன் படிக்கிறானோ, அவனும் அதே பதவியை (வைகுண்டத்தை) அடைகிறான். (14)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பிரிந்ததால் மிகவும் வருத்தமடைந்த தாருகன், துவாரகைக்கு வந்து, வசுதேவ—உக்ரசேனர் பாதங்களில் விழுந்து, அவைகளைக் கண்ணீரால் நனைத்தான். (15)

பரீக்ஷித் மன்னா! யதுகுலத்தினரின் அழிவைப் பற்றி விவரமாகக் கூறினான். அதைக் கேட்டு மிகவும் கலவரமடைந்த மக்கள் துக்கத்தால் மூர்ச்சையடைந்தார்கள். (16)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய பிரிவினால் மிகவும் மனம் கலங்கிய அவர்கள், தலையில் அடித்துக் கொண்டு தங்கள் உற்றார்—உறவினரின் சடலங்கள் இருந்த இடத்திற்குப் போனார்கள். (17)

தேவகி, ரோகிணி, வசுதேவர் ஆகியோர் தம் மைந்தர்களான கிருஷ்ணனையும் பலராமனையும் காணாததால் மயக்கமடைந்தார்கள். (18)

பகவானுடைய பிரிவைத் தாங்க மாட்டாமல், அவர்கள் அங்கேயே உயிரை விட்டார்கள். பெண்கள், தத்தம் கணவன்மார்களின் சடலங்களைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து, மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு உடன்கட்டை ஏறினார்கள். (19)

பலராமனுடைய பத்தினிகள் அவருடைய சரீரத்தையும், வசுதேவருடைய மனைவிகள் அவருடைய சடலத்தையும், பகவானுடைய பிரத்யும்னன் முதலிய குமாரர்களின் மனைவிகள் அவரவர் கணவன்மார்களின் உடலையும் அணைத்துக் கொண்டு அக்னியில் புகுந்தார்கள். பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பட்டத்தரசிகளான ருக்மிணி முதலியோர், அவருடைய தியானத்திலேயே மூழ்கியவர்களாய் அக்னியில் பிரவேசித்தார்கள். (20)

அர்ஜுனன், தனக்கு மிகப் பிரியமான நண்பன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பிரிவினால், முதலில் மிகவும் மதி கலங்கிப் போனான். என்றாலும் பின்னர், அவருடைய கீதோபதேசத்தை (கிருஷ்ண கீதையை) நினைவிற்கொண்டு மன ஆறுதலை அடைந்தான். (21)

மரணமடைந்தவர்களில் பிண்டம்—நீர்க்கடன் இயற்றுவதற்குப் புத்திரர்கள் இல்லாத உறவினர்களுக்கு, வரிசையாக, உரிய முறைப்படி சிராத்தச் சடங்குகளை அர்ஜுனன் செய்வித்தான். (22)

மாமன்னனே! பெருங்கடல், பகவானால் கைவிடப்பட்ட துவாரகையை — அவருடைய மாளிகையை மட்டும் விட்டுவிட்டு — முற்றிலுமாக, நொடிப்பொழுதில் நீரில் மூழ்கச் செய்தது. (23)

நினைத்தமாத்திரத்திலேயே எல்லாத் தீமை—பாவங்களும் நசித்து, எல்லா நன்மை—மேன்மைகளும் வந்து கூடுகின்ற அந்த ஸ்தானத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், நித்ய—நிரந்தரமாக விளங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். (24)

அர்ஜுனன் எஞ்சியிருந்த பெண்கள், குழந்தைகள், முதியவர்கள் ஆகியவர்களை அழைத்துக் கொண்டு இந்திரபிரஸ்தம் வந்தான். அங்கு, அநிருத்தனுடைய மைந்தன் வஜ்ரன் என்பவனுக்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்வித்தான். (25)

அரசே! உன்னுடைய தாத்தாக்களான தர்மபுத்திரன் முதலியோர், அர்ஜுனனிடமிருந்து நண்பர்களின் நாசத்தைத் தெரிந்து கொண்டார்கள். குலக்கொழுந்தான உனக்குப் பட்டம் சூட்டிவிட்டு, அவர்கள் இமாலயத்தை நோக்கி மகாபிரஸ்தானத்தை மேற்கொண்டார்கள். (26)

தேவதேவரான மகாவிஷ்ணு உலகில் அவதாரம் செய்து, நிகழ்த்திய லீலா சரிதங்களைச் சிரத்தையோடு கீர்த்தனம் செய்யும் மனிதன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறான். (27)

இவ்வாறு பகவான், ஸ்ரீகிருஷ்ணனாக அவதாரம் செய்து, வீர பராக்கிரமம் பொருந்திய பால லீலைகளை விளக்கும் ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தையும், வேறு புராணங்களில் கூறப்பட்டுள்ள ஸ்ரீகிருஷ்ண சரித்திரங்களையும் தான் கேட்டும், பிறருக்குக் கேட்பித்தும் சங்கீர்த்தனம் செய்பவர், பரமஹம்ஸர்கள் நிலைநாட்டிய வழியான மிகவும் மேலான பக்தியை அடைவார்! (28)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில் முப்பத்தோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பதினோராவது ஸ்கந்தம் முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தம்

முதலாவது அத்தியாயம் — கலியுக மன்னர்களின் வம்ச வர்ணனை

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— சுக முனிவரே! யாதவகுல திலகரான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் சோதிக்கு எழுந்தருளிய பிறகு, இந்த நிலவுலகில் எந்த வம்சத்தினர் ஆட்சி புரிந்தனர்? இனி எவர்கள் ஆட்சி புரிவார்கள்? என்பதைக் கருணைகூர்ந்து எனக்குக் கூற வேண்டுகிறேன். (1)

சுக முனிவர் பதில் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! இதற்கு முன் (ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில்) ஜராஸந்தனுடைய தந்தையான பிருஹத்ரதனது வம்சத்தில், புரஞ்ஜயன் என்கிற ரிபுஞ்ஜயன் கடைசி மன்னனாக இருக்கப் போகிறான் என்பது கூறப்பட்டது. அவனது மந்திரியான சுனகன், தன் அரசனைக் கொன்று, தன் மகனான பிரத்யோதனை அரசனாக்கப் போகிறான். இவன் மகன் பாலகன். பாலகன் மகன் விசாகயூபன். இவன் குமாரன் ராஜகன். ராஜகனது மகன் நந்திவர்த்தனன். பிரத்யோதனது வம்சத்தில் இந்த ஐவர்களே மன்னர்களாக விளங்கப் போகிறார்கள். இவர்களை ‘பிரத்யோதர்கள்’ என்றழைப்பார்கள். இவர்கள் நூற்று முப்பத்தெட்டு வருடங்கள் இந்நிலவுலகை ஆட்சி செய்வார்கள். (2—4)

இவர்களுக்குப் பின் சிசுநாகன் என்பவன் மன்னனாகப் போகிறான். இவன் மகன் காகவர்ணன். இவனது குமாரன் க்ஷேமதர்மன். இவன் மகன் க்ஷேத்ரக்ஞன். (5)

க்ஷேத்ரக்ஞனது புத்திரன் விதிஸாரன். அவனுக்கு அஜாதசத்ரு என்றொரு மகன் பிறக்கப் போகிறான். இவன் மகன் தர்பகன். இவன் மகன் அஜயன் எனப்படுபவன். (6)

குருகுலச் செம்மலே! அஜயனுக்கு நந்திவர்த்தனனும், அவனுக்கு மஹாநந்தி என்பவனும் பிறக்கப் போகிறார்கள். சிசுநாக வம்சத்தில் இந்தப் பத்து பேர்களும் மன்னர்களாக இருந்து, இந்தக் கலியுகத்தில் முன்னூற்று அறுபது வருடங்கள் ஆட்சிபுரியப் போகிறார்கள். அரசே! மஹாநந்தியின் நான்காம் வர்ணத்து மனைவியிடம், நந்தன் என்றொரு மகன் பிறக்கப் போகிறான். பேராற்றல் படைத்த அவன் ‘மஹாபத்மம்’ என்கிற நிதிக்குவியல்களுக்குத் தலைவனாகப் போகிறான். ஆகவே, மக்கள் இவனை ‘மஹாபத்மன்’ என்றழைப்பர். இவனே க்ஷத்திரிய மன்னர்களின் அழிவிற்குக் காரணமாவான். அந்தக் காலம் தொடங்கி, மன்னர்கள் பெரும்பாலும் அறநெறியிலிருந்து நழுவி, நான்காம் வர்ணத்தவர்கள் போல் அதர்மநெறியாளர்களாகப் போகிறார்கள். (7—9)

மஹாபத்மன் க்ஷத்திரியர்களின் அழிவிற்குக் காரணமாகப் போவதால் ‘இரண்டாவது பரசுராமரோ!’ என்னுமாறு கொண்டாடப்பட்டு, எவராலும் தடுக்கப்படாத ஆளுமையோடு, இந்த நிலவுலகை ஒரு குடைக்கீழிருந்து ஆட்சிபுரியப் போகிறான். (10)

இவனுக்கு ஸுமால்யன் முதலான எட்டு புதல்வர்கள் பிறக்கப் போகிறார்கள். அவர்கள், நூறு ஆண்டுகள் இந்த மண்ணுலகை ஆளப் போகிறார்கள். (11)

கௌடில்யர், வாத்ஸ்யாயனர், சாணக்கியர் என்கிற பெயர்களில் புகழ் பெற்ற ஓர் அந்தணர், உலகம் புகழும் நந்தனையும், ஸுமால்யன் முதலிய அவனது எட்டு பிள்ளைகளையும் மண்ணோடு மண்ணாக்கப் போகிறார். நந்த வம்சம் அழிந்த பிறகு, கலியுகத்தில் ‘மௌரியர்கள்’ பூமியில் ஆட்சிபுரியப் போகிறார்கள். (12)

‘சாணக்கியர்’ என்ற அந்தணரே, சந்திரகுப்த மௌரியனை மன்னனாகப் பட்டாபிஷேகம் செய்யப் போகிறார். சந்திரகுப்தனின் மகன் வாரிஸாரன். அவனது மகன் அசோகவர்த்தனன். (13)

அசோகனது மகன் ஸுயசன். இவன் மகன் ஸங்கதன். ஸங்கதன் மகன் சாலிசூகன். சாலிசூகனுக்கு ஸோமசர்மா என்றொரு மகன் பிறக்கப் போகிறான். (14)

ஸோமசர்மாவிற்கு சததன்வா என்பவனும், இவனுக்கு பிருஹத்ரதனும் பிறக்கப் போகிறார்கள். குருகுலத் திலகனே பரீக்ஷித்! மௌரிய வம்சத்தவர்களான இந்தப் பத்துபேரும், இந்தக் கலியுகத்தில் நூற்று முப்பத்தேழு வருடங்கள் இப்பூமியை ஆளப்போகிறார்கள். (15)

[குறிப்பு:— இங்கு மௌரியர்களில் ஒன்பது பெயர்கள்தான் கூறப்பட்டுள்ளன. ஆனால், ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணத்தில் சந்திரகுப்தனுக்குப்பின் ஐந்தாவதான ஸங்கதனது மகனாக தசரதன் என்றொரு மன்னனைப் பற்றிக் கூறப்பட்டுள்ளது. அவனையும் சேர்த்துத்தான் பத்து பெயர்கள் என்று எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும்.]

பிருஹத்ரதனது சேனாதிபதி புஷ்பமித்ர சுங்கன். அவன் மௌரிய மன்னனான பிருஹத்ரதனைக் கொன்றுவிட்டுத் தானே மன்னனாகப் போகிறான். இவனுக்குப் பின் அக்னிமித்ரனும், அவனுக்குப்பின் ஸுஜ்யேஷ்டனும் மன்னர்களாக ஆகப் போகிறார்கள். (16)

ஸுஜ்யேஷ்டனுக்கு வஸுமித்ரனும், அவனுக்கு பத்ரகனும், பத்ரகனுக்கு புளிந்தனும், புளிந்தனுக்கு கோஷனும், அவனுக்கு வஜ்ரமித்ரனும் பிறக்கப் போகிறார்கள். (17)

வஜ்ரமித்ரன் மகன் பாகவதன். இவன் மகன் தேவபூதி. சுங்க வம்சத் தோன்றல்களான இந்த பத்து பேர்களும், நூறு வருடங்களுக்கு மேல் இந்தப் பூமியை ஆளப்போகின்றனர். (18)

அரசே! சுங்க வம்ச மன்னர்களது ஆட்சிக்குப் பின், இந்தப் பூமியை கண்வ வம்சத்தரசர்கள் ஆளப்போகிறார்கள். இவர்கள் அற்ப குணத்தவர்கள். சுங்க வம்சத்தின் கடைசி மன்னனான தேவபூதி பிறனில் விழைபவன்; பிறர் மனைவிகளிடம் காமப்பித்தேறியவன். அவனை கண்வ வம்சத்தில் தோன்றிய அவன் மந்திரி வசுதேவன், தன் புத்திக்கூர்மையால் கொன்றுவிட்டு, தானே மன்னனாகப் போகிறான். இந்த வசுதேவனது மகன் பூமித்திரன். இவனது மகன் நாராயணன். நாராயணனது மகனான ஸுசர்மா மிக்க புகழ் கொண்டவன். (19—20)

கண்வ வம்சத்தின் இந்த நான்கு மன்னர்களும் ‘காண்வாயனர்கள்’ என்றழைக்கப்படுவர். அவர்கள் கலியுகத்தில் முன்னூற்று நாற்பத்தைந்து வருடங்கள், இந்தப் பூமியை ஆண்டு அனுபவிக்கப் போகிறார்கள். (21)

கண்வ வம்ச மன்னனான ஸுசர்மாவிற்கு ‘பலி’ என்று பெயர் கொண்ட ஒரு நான்காம் வர்ணத்து பணியாளன் உண்டு. ஆந்திர ஜாதியில் பிறந்த அவன் மிகக் கொடியவன். அவன் ஸுசர்மாவைக் கொன்றுவிட்டு, சிலகாலம் தானே பூமியை ஆளப்போகிறான். (22)

இவனுக்குப் பின், இவன் சகோதரன் கிருஷ்ணன் என்பவன் மன்னனாகப் போகிறான். கிருஷ்ணனின் மகன் ஸ்ரீசாந்தகர்ணன். அவன் மகன் பௌர்ணமாஸன். (23)

இவன் மகன் லம்போதரன். இவனுக்குப் பின், இவன் மகன் சிபிலகன் அரசனாகப் போகிறான். இவன் மகன் மேகஸ்வாதி. அவன் மகன் அடமானன். இவன் குமாரன் அனிஷ்டகர்மா. இவனது புத்திரன் ஹாலேயன். ஹாலேயன் மகன் தலகன். தலகன் மகன் புரீஷபீரு. இவனுக்குப் பின் ஸுநந்தனன் அரசனாகப் போகிறான். (24—25)

ஸுநந்தனன் மகன் சகோரன். இவனுக்குப் பல புதல்வர்கள் பிறக்கப் போகிறார்கள். இவர்களுள் கடைசி மகனான சிவஸ்வாதி பகை வெல்லும் திறலுடையவன். இவனுக்கு ‘கோமதி’ என்றொரு மகனும், அவனுக்கு ‘புரீமான்’ என்ற மகனும் பிறக்கப் போகிறார்கள். (26)

புரீமானின் மகன் மேதசிரஸ். இவன் பிள்ளை சிவஸ்கந்தன். சிவஸ்கந்தன் மகன் யக்ஞஸ்ரீ. யக்ஞஸ்ரீயின் குமாரன் விஜயன். விஜயனுக்கு சந்திரவிக்ஞன், லோமதி என இரு குமாரர்கள். (27)

குருகுலம் தழைக்க வந்தோனே! இந்த முப்பது அரசர்களும் நானூற்றைம்பத்தாறு வருடங்கள் பூமியை ஆளப்போகிறார்கள். (28)

இதன்பின் அவப்ருதி நகரைச் சேர்ந்த ஆபீரர்கள் எழுவர், கர்த்தபீ வம்சத்து அரசர்கள் பத்துப்பேர், கங்கர்கள் பதினாறு பேர்கள் ஆகியவர்கள் ஆளப்போகிறார்கள். இவர்கள் அனைவரும் மிகவும் பேராசை பிடித்தவர்கள். (29)

இவர்களுக்குப் பின் எட்டு யவனர்களும், பதினான்கு துருக்கியர்களும் அரசாளப் போகிறார்கள். அதன்பின் பத்து குருண்டர்கள், பதினோரு மௌனர்கள் மன்னர்களாகப் போகிறார்கள். (30)

மௌனர்களைத் தவிர, மற்றவர்கள் ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து தொண்ணூற்றொன்பது வருடங்கள் ஆட்சி செய்யப் போகின்றனர். பதினோரு மௌனர்கள் முன்னூறு ஆண்டுகள் அரசுபுரியப் போகிறார்கள். அவர்களது அரசாட்சி முடிவுற்றதும், ‘கிலிகிலா’ என்னும் நகரத்தில் பூதநந்தன் என்பவன் மன்னனாகப் போகிறான். பின் வங்கிரியும், அவனது தம்பியான சிசுநந்தியும், அதன்பின் யசோநந்தியும், முடிவில் பிரவீரகன் என்பவனும் நூற்றியாறு வருடங்கள் ஆட்சிபுரியப் போகிறார்கள். (31—33)

இந்த பூதநந்தன் முதலியவர்களுக்கு ‘பாஹ்லீகர்கள்’ என்று புகழ்பெற்ற பதின்மூன்று பிள்ளைகள் பிறக்கப் போகின்றனர். அதன்பின், புஷ்பமித்திரன் மன்னனாகப் போகிறான். அவன் மகன் துர்மித்திரன். (34)

பரீக்ஷித்! பாஹ்லீக வம்சத்தரசர்கள், ஒரே சமயத்தில் பல்வேறு பிரதேசங்களில் அரசு செலுத்தப் போகின்றனர். அவர்களில் ஏழுபேர் ஆந்திரதேசத்தையும், மற்ற ஏழுபேர் கோசல தேசத்தையும் ஆளப்போகிறார்கள். சிலர் விதுர தேசத்தையும், சிலர் நிஷத தேசத்தையும் ஆளப்போகிறார்கள். (35)

இவர்களுக்குப் பின் விச்வஸ்பூர்ஜி என்பவன் மகததேச மன்னனாகப் போகிறான். இவன் முன்பு கூறப்பட்ட புரஞ்ஜயனன்று. இவன் வேறு ஒருவன். இவன், அந்தணர்கள் என்கிற உயர்ந்த வர்ணத்தவர்களை, (அவர்களுக்கு உரிய மதிப்புக் கொடுக்காமல்) புளிந்தர்கள், யாதவர்கள், மத்ரர்கள் முதலிய மிலேச்சர்களுக்கொப்பாக இழிவாகக் கணக்கிடப் போகிறான். (36)

இவன், அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள் ஆகிய மூவர்ணத்தவர்களின் நெறிகளையும் அழித்தொழித்து, அனைவரையும் நான்காம் வர்ணத்திற்கொப்பாக்கிவிடப் போகிறான். இவன், தன் பலத்தினாலும் திறமையினாலும் க்ஷத்திரியர்களை வேரோடு களைந்தெறிந்து, ‘பத்மவதீ’ என்கிற நகரைத் தலைநகராகக் கொண்டு, ஹரித்துவாரம் முதல் பிரயாகை வரையிலான பாதுகாப்பான பூமியை ஆளப்போகிறான். (37)

கலியுகம் வளர வளர ஸௌராஷ்டிரம், அவந்தி, ஆபீரம், சூரம், அர்புதம், மாளவம் முதலிய தேசத்தில் வாழும் அந்தணர்—க்ஷத்திரியர்—வைசியர்கள் உபநயனம் முதலிய வேதநெறிச் சடங்குகளைச் செய்யாமல், சடங்குகள் அற்றவர்களாகத் தாழ்ந்து போவார்கள். மன்னர்கள் பெரும்பாலும் நான்காம் வர்ணத்தவர் போல் அறநெறிச் சடங்குகளை விட்டவர்களாகவும் ஆகப்போகிறார்கள். (38)

சிந்துநதி தீரம், சந்திரபாகா நதிதீரம், கௌந்தீ மற்றும் காஷ்மீரம் ஆகிய இடங்களில் பெரும்பாலும் நான்காம் வர்ணத்தவர்களும், உரிய சடங்குகளற்ற அந்தணர்களுக்கான தேஜஸ் இல்லாமல் பெயரளவுக்கு அந்தணர்களாக இருப்போரும், மிலேச்சர்களுமான மன்னர்களது ஆட்சி நடக்கப் போகிறது. (39)

அரசே! பெரும்பாலும் இம்மன்னர்கள் ஒழுக்கநெறிகளில் மிலேச்சர்களைப் போன்றவர்களே. இவர்கள் ஒரே சமயத்தில் பல பிராந்தியங்களில் அரசு செலுத்தப் போகின்றனர். இவர்கள் அதர்மத்திலும் அஸத்யத்திலும் பற்றுடையவர்களாகவும், சிறிதளவே தானமளிப்பவர்களாகவும், அற்ப விஷயங்களிலும் சினம் கொள்பவர்களாகவும் இருக்கப் போகிறார்கள். (40)

இவர்கள் பெண்கள், குழந்தைகள், பசுக்கள் மற்றும் சான்றோர்கள் ஆகியவர்களைக்கூடக் கொன்றொழிக்கத் தயங்க மாட்டார்கள். பிறர் மனைவிகள், பிறர் பொருள் ஆகியவற்றைக் கவர்வதில் எப்பொழுதும் நாட்டம் கொண்டவர்கள். திடீரென்று உயர்வார்கள். திடீரென்று தாழ்ச்சியும் பெறுவார்கள். இன்பமும் துன்பமும் நிறைந்தவர்கள். அற்பகுணம் படைத்தவர்கள். நிமிடத்தில் சினங்கொள்வர். நிமிடத்தில் மகிழ்ச்சியும் கொள்வர். இவர்களது திறலும் குறைவுதான், ஆயுளும் குறைவுதான். (41)

இவர்களுக்குத் தொன்றுதொட்டுவரும் பரம்பரை பழக்கங்கள் என எந்தவொரு சடங்குகளும் இல்லை. தங்களது கடமைகளைச் செய்வதென்பது இல்லை. ரஜோகுணம் மற்றும் தமோ குணத்தால் தன்னிலை மறந்து, பெரும்பாலும் குருடர்களாகவே ஆகிவிடுவர். அரசன் வேடத்தில் இருக்கும் தீயோர்கள் மிலேச்சர்கள். அவர்கள் வழிப்பறிக் கொள்ளை முதலியவற்றின் வாயிலாக, மக்களது உதிரத்தை உறிஞ்சப் போகிறார்கள். (42)

இவ்வாறான இயல்பு கொண்டவர்கள் அரசுபுரிகையில், தேசத்திலுள்ள மக்களது ஒழுக்கம், ஆசார—அனுஷ்டானங்கள், பேச்சு ஆகிய இயல்புகளும் அவ்வாறுதானே இருக்கும்! மன்னர்கள் மக்களைச் சுரண்டுவார்கள். மக்களோ தங்களுக்குள்ளேயே சுரண்டிக் கொள்வார்கள்; துன்புறுத்திக் கொள்வார்கள். முடிவில் அனைவருமே அழியப் போகிறார்கள். (43)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் முதல் அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இரண்டாவது அத்தியாயம் — கலியுகத்தின் தர்மம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— மன்னவா! காலமென்பது மிக்க பலம் கொண்டது. கொடுமையான கலியுகம் நாளுக்கு நாள் பெருகும்போது அறம், உண்மை (வாய்மை), தூய்மை, பொறுமை, தயை, ஆயுள், பலம், நினைவாற்றல் ஆகியன குறைந்து கொண்டே வந்து, முடிவில் இல்லாமலே ஆகப்போகிறது. (1)

கலியுகத்தில் பணம்தான் கடவுள். அதை வைத்துத்தான் ஒருவனுடைய நற்குலப்பிறவி, நன்னடத்தை, நற்குணம் ஆகியவை நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன. பணமிருந்தால், அதுவே முன்கூறிய ஒழுக்கங்களுக்கும் அவற்றின் உயர்வுக்கும் காரணமாகக் கருதப்படும். பணபலம் ஒன்று மட்டும் இருந்தால் போதும். அவன் தர்மம், நீதியின் நிலை ஆகியவற்றைத் தனக்கு அனுகூலமாக ஆக்கிக் கொள்ள முடியும். (2)

திருமணங்களில் நற்குடிப்பிறப்போ, நல்லொழுக்கமோ தேவையில்லை. ஆண்—பெண் பரஸ்பரம் உடற்கவர்ச்சியுடன் இருந்தால், மனம் விரும்பியபடி மணம் செய்து கொள்ளலாம். கொள்வது, கொடுப்பது ஆகிய நடைமுறை பழக்கத்தில் உண்மையும் ஒழுக்கமும் நாணயமும் இருக்காது. நன்கு ஏமாற்றத் தெரிந்தவனே, உலகத்தோடு ஒட்டஒழுகத் தெரிந்தவன். ஆண்—பெண் இருபாலரின் உயர்வுக்குக் காரணமாக ஒழுக்கமோ, புலனடக்கமோ ஆகாது. ஆனால், புலனறிவும் புணர்ச்சித்திறனுமே காரணமாகக் கருதப்படும். அவனை இனங்கண்டு கொள்வதற்கு சத்துவகுணமோ, ஆசார—அனுஷ்டானங்களோ முக்கியமல்ல. அந்தணன் பூணூல் தரித்திருந்தாலே போதும். (3)

அணியும் ஆடை, கையிலேந்தும் தண்டம், கமண்டலு ஆகிய அடையாளங்களைக் கொண்டுதான் ‘இவன் பிரும்மசாரி, இவர் துறவி’ என்று ஆசிரமங்களைத் தெரிந்து கொள்ளலாமேயன்றி, வேறு வழியில்லை. (அதாவது, அவர்களது ஒழுக்கத்தைக் கண்டு, அவர்களை அடையாளம் காண முடியாது.) ஒருவன் அடுத்தவனுடைய அடையாளங்களை ஏற்பதே, அவன் அடுத்தவனுடைய ஆசிரமத்திற்குப் புகக் காரணமாக ஆகும். ஆசார—அனுஷ்டானங்களைக் கொண்டு இது அமையாது. லஞ்சம் அளிப்பதிலும் பணத்தைச் செலவழிப்பதிலும் திறனற்றவன், நீதித்துறையில் தனக்குகந்தத் தீர்ப்பை எதிர்பார்க்க முடியாது. நாவன்மையும், இடம்—காலத்திற்கேற்றாற்போல் பேசும் திறமையும் உடையவனே கற்றறிந்தவன் (அறிஞன்). மக்கள் விருப்பத்திற்கேற்பப் பேசுபவனே பண்டிதன். (4)

‘சான்றோனாக மதிக்கப்படாமை, குற்றவாளியாகக் கருதப்படுதல்’ ஆகியவற்றிற்குக் காரணம் ஏழ்மையே. (பணம் இருப்பின் அவனே சான்றோன். அவன் இழைத்த குற்றமும் நற்றவமாகக் கருதப்படும்.) எவ்வளவுக்கெவ்வளவு பகட்டாக இருக்கிறானோ, அவ்வளவுக்கவ்வளவு அவன் உயர்ந்தவன்; சான்றோன். திருமணங்களில் இருவீட்டாரும் ஒத்துப்போவதே போதுமானது. வேதநெறிகளோ சடங்குகளோ தேவையில்லை. சீவி முடித்துச் சிங்காரித்துக் கொள்வதே ஸ்நானம். நன்னீரால் புறத்தூய்மை தேவையில்லை. (5)

தொலைவில் இருக்கும் குட்டை, குளம் ஆகியவைகளே புண்ணியதீர்த்தங்கள். அருகிலிருக்கும் நதிகளோ, பெற்றோரோ அல்ல. அவர்களைச் சட்டை கூடச் செய்யமாட்டார்கள். கூந்தலையும் சிகையையும் வளர்த்து அலங்கரிப்பதே உயரிய அழகு. (எவ்வகையிலாவது) வயிறு வளர்ப்பதே வாழ்க்கையின் பெரும்பேறு. எவ்வளவுக்கெவ்வளவு கவடாகப் பேச முடியுமோ, அவ்வளவுக்கவ்வளவு அவன் தூயவன். மனவுறுதியோடு பன்முறை பொய்யைக் கூறினால், அதுவே மெய்யாகிவிடும். (6)

தன் குடும்பத்தைக் காப்பதே திறமைக்கும் புத்திகூர்மைக்கும் இலக்கணம். புகழுக்காகவே தர்மநெறி நிற்றல். இவ்வாறு பூமியெங்கும் தீயவர்களது ஆதிக்கம் ஏற்படும்பொழுது, அரசனாக இருக்க எந்தத் தகுதியோ, விதிமுறையோ இருக்காது. அந்தணனோ, க்ஷத்திரியனோ, வைசியனோ அல்லது வேளாளனோ எவன் பலமுடையவனோ, அவனே மன்னன். தயவறியாதவனும் கொடுங்கோலனுமான நீசனே மன்னனாவான். திருடர்களுக்கொப்பாகப் பேராசை பிடித்தலைவான். மக்களது செல்வத்தையும், ஏன், அவர்களது மனைவியைக் கூடக் கவர்ந்து கொள்வான். இவர்களுக்கு பயந்த மக்கள் மலைகளையும் காடுகளையும் நோக்கிச் செல்லப் போகின்றனர். அப்பொழுது அவர்கள் காய்கனிகள், கிழங்கு, இறைச்சி, தேன், இலை, பூக்கள், தானியங்கள் ஆகியவற்றைத் தின்று வயிறு வளர்க்கப் போகின்றனர். (7—9)

மழையின்றி வறட்சி பெருகி, பஞ்சம் தோன்றி, வரிச்சுமை அதிகமாகித் துன்புற்று மக்கள் அழியப் போகிறார்கள். சிலசமயம் கடுங்குளிரும், சிலசமயம் கடும் பனியும், வேறு சிலசமயம் புயல்காற்றும், இன்னும் சிலபோது கடுங்கோடைவெய்யிலும், சிலபோது பெருவெள்ளமும் தோன்றும். இவ்வாறான உத்பாதங்களாலும், தங்களுக்குள் தோன்றும் பூசல்களாலும் மக்கள் துன்புற்று அழியப் போகிறார்கள். (10)

மக்கள் பசி—பட்டினியாலும், பலவாறான கவலைகளாலும் துன்புறுவர். நோய்களிலிருந்து விடுதலையே இல்லை. கலியுகத்தில் மக்களது அதிகபட்ச முடிவான ஆயுள் இருபது, முப்பது வருடங்களே. (11)

கலியுகத்தின் கொடுமையால் ஜீவராசிகளின் உடல் வளர்ச்சியின்றிச் சிறியதாக, நாளுக்கு நாள் தேய்ந்து வருவதாக, நோயுற்றதாக இருக்கும். வர்ணாசிரம நெறிகளை எடுத்துரைக்கும் வேதநெறிகள் பெரும்பாலும் நலிந்து போகும். (12)

வேதநெறிகளை ஏற்காத நாத்திகமே, வாழ்க்கை நெறிகளில் முக்கிய இடம்பெறும். மன்னர்களும் பேரரசர்களும் கள்வரை ஒப்பர். மக்களும் திருட்டு, பொய்யுரைத்தல், காரணமின்றிப் பிறரைத் துன்புறுத்தல் முதலிய பலவிதத் தீயசெயல்களால், தம் வாழ்க்கையைக் கஷ்டத்துடன் நடத்திச் செல்வார்கள். (13)

நால்வர்ணத்தவரும் தத்தம் வர்ணநெறிகளைத் துறந்து, நான்காம் வர்ணத்தவரது நெறிகளைக் கைக்கொள்வர். பசுக்கள் ஆடுகளைப் போல் சிறிய உருவுடையவைகளாகவும், சிறிதே பால் சுரப்பனவாகவும் இருக்கும். துறவு மனப்பான்மை கொண்ட வானப்பிரஸ்தர்கள் மற்றும் துறவிகளும்கூட வீடு—வாசல், மனைவி—மக்கள், உற்றார்—சுற்றார்கள் என சேர்த்துக் கொண்டு இல்லற வாழ்வு வாழப் போகிறார்கள். பந்துக்கள் என்பார் மாமனார், மைத்துனன் என்று தன் மனைவி வீட்டாரே. (தன் தாய், தந்தை, அண்ணன், தம்பி என்பாரல்லர்.) (14)

நெல், கோதுமை முதலிய தானியங்கள், சாமை—கேழ்வரகுக்கொப்பாக வளர்ச்சியின்றிச் சிறியனவாக இருக்கும். மரங்கள் பொதுவாக, சமீ மரங்கள் போல் சிறியனவாகவும், முட்கள் உடையனவாகவும் இருக்கும். இருண்ட மேகங்களில் மின்னலும் இடியும் இருக்கும். ஆனால், மழை பெய்யாது. இல்லறத்தாரது வீடுகள் விருந்தோம்பலின்றி, வேதமோதுதலுமின்றி, மக்களின்றி வெறிச்சோடிக் கிடக்கும். (15)

கலியுகம் முற்றி மெல்ல மெல்ல முடிவடையும் போது, மனிதர்களது இயல்பு கழுதைகளுக்கொப்பாகப் பொறுக்க முடியாததாகும். மக்கள் குடும்பத்தையே தாங்குபவர்களாகவும், புலனின்பம் நுகர்பவர்களாகவும் ஆவர். இவ்வாறு கலியின் கொடுமைகள் விஞ்சி நிற்கும் போது, அறநெறிகளைத் காத்தருள, பகவான் சத்துவ குணத்தை ஏற்றுத் திருவவதாரம் செய்யப் போகிறார். (16)

பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் அண்டசராசரங்களைப் படைத்துக் காப்பவர். அவரே அனைத்திற்கும் ஒப்பற்ற தலைவர்; காரணபூதரும் அவரே; ஆன்மாவும் அவரே. சாதுக்களையும், சான்றோர்களையும், அவர்களது அறநெறிகளையும் காப்பதற்கும், பிறவித்தளையான கர்மபந்தங்களை அழித்து, அவர்களைப் பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சுழற்சியிலிருந்து காத்தருள்வதற்காகவுமே திருவவதாரம் மேற்கொள்கிறார். (17)

அவ்வாறு தர்மத்திற்கு நலிவு தோன்றும் காலத்தில், ‘ஸம்பளம்’ என்கிற கிராமத்தில் பெருமனம் படைத்த, இறையன்பு கொண்ட ‘விஷ்ணுயசஸ்’ என்கிற அந்தணரது வீட்டில் கல்கி பகவான் அவதாரம் செய்யப் போகிறார். (18)

அவர் அணிமா, கரிமா முதலிய எண்வகை சித்திகளும், சத்தியசங்கல்பம் முதலிய குணங்களும் நிறைந்தவர். அவரது காந்தியோ ஒப்புயர்வற்றது. அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் இவர்தான் காப்பாளரும் தலைவரும். அந்த கல்கி பகவான் மிக வேகமாகச் செல்லும் ‘தேவதத்தம்’ என்னும் குதிரை மேலேறி, தன் கத்தியால் தீயோர்களை வெட்டி, இந்நிலவுலகைச் சீர் செய்யப் போகிறார். வேகமாகச் செல்லும் தன் குதிரைமேல் ஆரோகணித்துக் கொண்டு, பூமியெங்கும் சுற்றித் திரிந்து, அரசரது வேடம்பூண்டு, தீயவைப் புரியும் கோடிக்கணக்கான திருடர்களை வதைக்கப் போகிறார். (19—20)

அவ்வாறு தீயவர்கள் அனைவரும் அழிந்த பிறகு, நகரம் மற்றும் தேசத்தில் வாழும் அனைத்து மக்களது மனமும் தூய்மையாகும். ஏனெனில், கல்கி பகவானது திருமேனியில் பூசப்பட்டுள்ள நறுமணச் சந்தனத்தைத் தொட்டுவரும் காற்று தூய்மை பெற்று, மக்களைத் தீண்டுகிறது. ஆகவே, மக்களனைவரும் பகவானது திருமேனியின் நறுமணத்தைப் பெற முடிகிறது. (21)

அவ்வாறு மக்களது இதயம் தூய்மை பெற்றதும், சத்துவ குணமே வடிவெடுத்த பகவான் வாசுதேவன், அங்கு வந்து தங்குவார். அதனால், அவர்களது படைப்பு (பரம்பரை) முன்புபோல் செழுமையும் வலிமையும் கொண்டதாக விளங்கும். (22)

தர்மத்தைப் போற்றிப் பாதுகாப்பவரும், மக்கள் மனத்தைக் கொள்ளை கொள்பவருமான பகவான், கல்கியாகத் திருவவதாரம் செய்யும்போது கிருதயுகம் தொடங்கப் போகிறது. மக்களது வழித்தோன்றல்களும் பரம்பரையும் சத்துவ குணம் நிரம்பியதாகவே ஆகும். (23)

எப்பொழுது சந்திரன், சூரியன், வியாழ பகவான் ஆகிய மூவரும் ஒன்றாக ஒரே சமயத்தில் பூச நட்சத்திரம் முதல் பாதத்தில் கூடுகிறார்களோ, அதாவது கடக ராசியில் ஒன்று சேர்கிறார்களோ, அப்பொழுது கிருதயுகம் தொடங்குகிறது. (24)

[குறிப்பு:— பன்னிரண்டு ஆண்டிற்கொரு முறை வியாழ பகவான் கடக ராசியிலிருக்கும் பொழுதும், இரண்டு, மூன்று அமாவாசைகளில் சந்திரன், சூரியன், வியாழ பகவான் ஆகிய மூவரும் பூச நட்சத்திரத்தில் ஒன்று சேர்வரானாலும் அதாவது அவ்விடத்தில் அவர்கள் சேர்ந்து கடக ராசியில் நுழைவது ‘ஸமேஷ்யந்தி’ என்று கருதப்படுகிறது.]

இதுவரை சூரிய—சந்திர வம்சங்களில் எவ்வளவு மன்னர்கள் தோன்றினார்கள், இப்பொழுது இருக்கிறார்கள், இனித் தோன்றப் போகிறார்கள் என்பதைப் பற்றிச் சுருக்கமாக, உனக்குக் கூறியாயிற்று. (25)

நீ பிறந்தது முதல் நந்தனது பட்டாபிஷேகம் வரை, ஆயிரத்து நூற்றுப் பதினைந்து வருடங்களாகின்றன. (26)

மரீசி, அருந்ததியுடன் வசிஷ்டர், அங்கிரஸ், அத்ரி, புலஸ்த்யர், புலஹர், கிரது என்கிற ஏழு ரிஷிகளும் விண்வெளியில் எப்பொழுது தோன்றுகின்றனரோ, அப்பொழுது அவர்களில் புலஹர், கிரது என்கிற இரு மகரிஷிகளும் நட்சத்திரமாக முதலில் தென்படுவார்கள். அவ்விருவர்களுக்கு இடையில் தென்வடரேகையின் நடுவில் அசுவினி முதலிய நட்சத்திரங்களில் ஒரே ஒரு நட்சத்திரம் மட்டும் இரவில் நன்கு தெரியும். அந்தவொரு நட்சத்திரத்துடன் சப்தரிஷிகளின் கணம், மனிதர்களின் கணக்குப்படி நூறு வருடங்கள் சேர்ந்திருக்கும். அந்த சப்தரிஷிகணம் நீ பிறந்தபோதும், இப்போதும் மகாநட்சத்திரத்துடன் கூடியுள்ளது. (27—28)

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள பகவான், சுத்த சத்துவ ஸ்வரூபராக ஸ்ரீகிருஷ்ணன் என்ற திருநாமமேற்று (இப்பூமியில்) திருவவதாரம் செய்து, தன் திருவிளையாடல்களை முடித்துக் கொண்டு திரும்பவும் வைகுண்டம் சென்ற சமயம், இக்கலியுகம் பிறந்தது. ஆகவே, கலியில் மக்களது மனமும் செயலும் பாவச் செயல்களை நோக்கியே செல்லும். (29)

திருமகள்கேள்வனான பகவான், எதுவரை தம் திருவடிகள் இந்நிலவுலகில் தோயத் திருவிளையாடல்கள் புரிந்தாரோ, அதுவரை கலிபுருஷன் தன் கால்களை இப்பூமியில் வைக்க முடியவில்லை. (30)

நட்சத்திரங்களாக விளங்கும் சப்தரிஷிகள் மகா(மகம்) நட்சத்திரத்தில் சஞ்சரிக்கும்போது கலியுகம் தொடங்கியது. தேவர்களின் வருடக் கணக்கில் கலியுகம் ஆயிரத்து இருநூறு வருடங்கள். மனிதர்களின் கணக்கில், நான்கு லட்சத்து முப்பத்திரண்டாயிரம் வருடங்கள். (31)

சப்தரிஷி மண்டலத்திலுள்ள ஏழு ரிஷிகளும் மகம் நட்சத்திரத்தைக் கடந்து, பூராட நட்சத்திரத்தில் நுழையும்போது, மன்னன் நந்தனது அரசாட்சியே நிலவும். அதுமுதல் கலியுகம் விருத்தியடையப் போகிறது. (32)

கடந்த காலத்தை நன்கறிந்த வரலாற்றுப் பேராசிரியர்கள், “பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் என்றைய தினம், இந்நிலவுலகை நீத்துத் தன் சோதிக்கெழுந்தருளினாரோ, அன்றைய தினமே கலியுகம் பிறந்தது” என்கின்றனர். (33)

தேவர்களின் வருடக்கணக்கில் ஓராயிரம் வருடங்கள் கழிந்ததும், நான்காவது கலியுகத்தின் முடிவில், மறுபடியும் கல்கி பகவானது திருவருளால் மனிதர்களின் மனதில் சத்துவ குணம் தோன்ற ஆரம்பிக்கும். மக்கள் தங்கள் உண்மை ஸ்வரூபத்தை (ஆன்மிக ஸ்வரூபத்தை) அறியத் தொடங்குவர். அதுமுதல் திரும்பவும் கிருதயுகம் ஆரம்பிக்கும். (34)

பரீக்ஷித்! இதுவரை மனு மன்னனின் வம்ச சரித்திரத்தைச் சுருக்கமாக, உனக்குக் கூறினேன். மனு வம்சத்தைக் கணக்கிட்டுக் கூறியதுபோல், ஒவ்வொரு யுகத்திலும் அந்தணர்கள், வைசியர்கள், வேளாளர்கள் ஆகியவர்களுடைய வம்சமும் அறியத்தக்கதே. (35)

இதுவரை எந்த மன்னர்கள், சான்றோர்கள் ஆகியோரைப் பற்றி உனக்குக் கூறினேனோ, அவர்களது பெயர்கள்தான் இப்பொழுது நாம் அறிய முடிவது. இன்று அவர்கள் யாருமே இல்லை. ஆனால், அவர்களைப் பற்றிய கதைகள் கேட்கக் கிடைக்கின்றன. இன்று உலகில் அவர்களது புகழ்தான் இங்குமங்குமாகக் கேட்கப்படுகின்றன. (அதாவது, இன்று அவர்கள் புகழுடம்பு பெற்று உலா வருகின்றனர். அவர்களோ, அவர்கள் வம்சமோ, அவர்களது ராஜ்யமோ இல்லை.) (36)

சந்திர வம்சத்தில் தோன்றிய பீஷ்மரின் தந்தையான சந்தனு மன்னனின் சகோதரன் தேவாபி மற்றும் சூரிய வம்சத்தில் பிறந்த இக்ஷ்வாகுவின் வம்சத் தோன்றலான மரு ஆகிய இருவரும் இப்பொழுது கலாபக்கிராமத்தில் இருக்கின்றனர். அவர்கள் இருவரும் சிறந்த யோக சக்தி கொண்டவர்கள். (37)

கலியுகத்தின் முடிவில், கல்கி பகவானது கட்டளையை ஏற்று, அவர்கள் இருவரும் திரும்பவும் இங்கு வந்து, முன்புபோல் வர்ணாசிரம ஆசார—அனுஷ்டானங்களைப் பரவச் செய்யப் போகிறார்கள். (38)

கிருதயுகம், திரேதாயுகம், துவாபரயுகம், கலியுகம் என்கிற நான்கு யுகங்களும், முன்பு கூறப்பட்ட வரிசைப்படியே தங்கள் தங்கள் யுகங்களில் (காலங்களில்), இப்புவியில் வாழும் ஜீவராசிகளைத் தங்கள் பிடிக்கு ஆளாக்கிவிடும். (39)

பரீக்ஷித்! இதுகாறும் நான் கூறிய மன்னர்களும், மற்ற மன்னர்களும் இந்நிலவுலகையே ‘எனது, எனது’ என்று சொந்தம் கொண்டாடியவர்கள்தான். ஆனால், இன்று அவர்கள் மண்மூடிப் போனார்கள். (40)

இவ்வுடலை ‘அரசன்’ என்றழைக்கலாம். ஆனால், முடிவில் இறந்துபட்டுப் புதைத்தால் புழுக்களாகவும், நரி—நாய் முதலியன தின்றால் மலமாகவும், எரித்தால் சாம்பலாகவும்தான் ஆகிறது. இவ்வுடலுக்காகவும், இதன் தொடர்புடைய உற்றார்—சுற்றாருக்காகவும், எவனாவது மற்ற ஜீவராசிகளைத் துன்புறுத்துவானேயாகில், அவன் தன்னலமோ, பிறர் நலமோ அறிந்தானில்லை. பிற ஜீவராசிகளைத் துன்பத்திற்கு ஆளாக்குவது நரகத்திற்கு இட்டுச் செல்லும். (41)

அவர்கள் எண்ணம் என்ன தெரியுமா? ‘இதற்கு முன் இந்நிலவுலகை, எனது தந்தை, பாட்டன், முப்பாட்டன் என்று எனது மூதாதையர்கள் காத்து வந்தார்கள். இப்பொழுது எனது ஆளுகையில் உள்ளது. இதேபோல் இனிவரும் காலங்களிலும் எனது மகன், பேரன் என்று என் வம்சத்தவர்களே, இதைப் பரிபாலித்து வருவார்கள்.’ (42)

மூடர்களான அவர்கள், தேஜஸ், ஜலம் மற்றும் அன்னமயமான இவ்வுடலையேதான் ‘ஆன்மா’ என்று எண்ணுகிறார்கள். ‘இவ்வுலகமே என்னுடையது’ என்று பெருமை பேசிக் கொள்கின்றனர். முடிவில் இவ்வுடலையும் விட்டு, இந்தப் பூமியையும் விட்டு, எங்கே போகிறோம்? என்று தெரியாமலேயே மறைந்து விடுகின்றனர். (43)

அரசே பரீக்ஷித்! எந்தெந்த மன்னர்கள் மிகுந்த திறலோடு இம்மண்ணுலகைத் தனதென்று எண்ணி மகிழ்ந்து அனுபவித்து வந்தார்களோ, அவர்களனைவரும் இன்று காலத்தின் வாயில் விழுந்து மறைந்து விட்டார்கள். இன்று வரலாற்றில் அவர்கள் பெயரும் கதைகளும்தான் மீதப்பட்டுள்ளன. (44)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

மூன்றாவது அத்தியாயம் — கலி கடிய எம்பெருமான் திருநாமமே!

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! அரசர்கள், பிறர் பூமியை (அரசை)த் தானே வெற்றி கொள்ள வேண்டுமென முனைந்து நிற்பதைக் கண்ட பூமிபிராட்டி, ‘காலனின் கைப்பாவைகளான இந்தக் காவலர்கள் (அரசர்கள்) என்னை வெற்றி கொள்ள விழைகின்றனரே! இது என்ன பேதமை?’ என்று வியந்து நகுகிறாள். (1)

‘மன்னர்கள் என்றோவொரு நாள், தாம் காலனிடம் செல்லப் போகிறோம் என்பதை அறியாமலில்லை. இருந்தும் வீணாக பூமியான என்னை வெற்றிகொள்ள விழைகின்றனர். மேலும், இவ்வெண்ணத்தால் அறிவிழந்து குருடராகி, நீர்க்குமிழிக்கொப்பான இவ்வுடலையே நம்பி, பின் ஏமாந்து போகின்றனர். அறிஞர்களும் இந்த வீண்விருப்பம் கொள்கின்றனர்.” (2)

மேலும், அவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் தெரியுமா? ‘முதலில் நம் மனதையும் ஐம்புலன்களையும் வெற்றி கொள்வோம். நம் உட்பகைவர்களாகிய காமம், குரோதம், லோபம், மோகம், மதம், மாத்சரியம் ஆகிய இவர்களை நம் கைக்குள் அடக்குவோம். ஏனெனில், உட்பகை வெல்லாது வெளிப்பகை வெல்வது மெத்தக் கடினம். அதன்பின், நம் வெளிப்பகைவர்களது மந்திரிகள், அமைச்சர்கள் (அமாத்தியர்கள்), பட்டணத்துப் பெருங்குடி மக்கள், தலைவர்கள், சேனைகள் ஆகியவர்களையும் நம் வசமாக்குவோம். நம் வெற்றிப் பாதையில் முட்செடிகளாக இருப்போரைக் கட்டாயம் வெல்வோம். (3)

இவ்வாறு மெல்ல மெல்ல இம்மண்ணுலகம் முழுக்க நம் வசமாகும். இதன்பின் கடலே நம் ராஜ்யத்தின் எல்லையாகும்’ என்று இவ்வாறு தங்கள் மனதில் பற்பல ஆசைகளை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள். ஆனால், தங்கள் தலைக்குமேல் காலனாகிய யமன் உலா வருகிறானே! என்பதை யாருமே உணர்வதில்லை — நினைப்பதில்லை. (4)

இது மட்டுமா? ஒரு தீவைப் பிடித்துவிட்டால், அடுத்த தீவையும் வெற்றிகொள்ள எண்ணிப் பெருஞ்சேனைகளுடன் உற்சாகத்தோடு கடற்பயணம் மேற்கொள்கிறான். மனதையும் பொறி—புலன்களையும் அடக்கித் தன்வயம் கொள்வது, முக்தி பெறுவதான பெரும் பயனை அளிக்க வல்லது! ஆனால், இவர்கள் வெற்றி கொள்ள இயலாத மனம் மற்றும் பொறி—புலன்களை அடக்கித் தன்வயமாக்கியும், சிறிய பூமியையன்றோ (அரசையன்றோ) பெறுகிறார்கள்? எடுத்த பெருமுயற்சிக்கும் மனவடக்கத்திற்கும் பட்ட துன்பங்களுக்கும் இவ்வற்பமான பயனையா பெற விரும்ப வேண்டும்? பரிதாபமாக இல்லையா? (5)

குருகுலவேந்தே! மனு மன்னரும் அவரது வீரப்புதல்வர்களும், என்னை இங்கேயே விட்டுவிட்டு வந்தவழியே வெறும் கையுடன் சென்று விட்டனர். அவர்களால் என்னையும்கூட அழைத்துச் செல்ல முடியவில்லை. ஆனால், முட்டாள்களான இந்த மன்னர்கள் போரில் வெற்றி கொண்டு, என்னை அடையப் பார்க்கிறார்கள். (6)

‘இந்தப் பூமியே எனதல்லவா’ என்ற நினைப்பு வேரூன்றி நிற்கும் தீயோர்களது அரசாட்சியில், எனக்காக மகனும் தந்தையும், அண்ணனும் தம்பியும் ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட்டுக் கொள்கின்றனர். (7)

மேலும் அவர்கள், தங்களுக்குள் ‘அடே அசடே! இப்பூமி முழுவதும் என்னுடையதுதான்; உன்னுடையது அல்லவே’ என்று கூறிச் சண்டை செய்து கொள்கின்றனர். இதேபோலத்தான் மன்னர்களும் தங்களுக்குள் வாதமிட்டுச் சண்டை செய்து கொள்கின்றனர்; அடித்துக் கொண்டு மடிகின்றனர். முடிவில், தாமும் அழிந்து விடுகின்றனர். (8)

பரீக்ஷித்! பிருது, புரூரவஸ், காதி, நகுஷன், பரதன், அர்ஜுனன், மாந்தாதா, ஸகரன், ஸ்ரீராமன், கட்வாங்கன், துந்துமாரன், ரகு, திருணபிந்து, யயாதி, சர்யாதி, சந்தனு, கயன், பகீரதன், குவலயாசுவன், ககுத்ஸன், நைஷதனான நளன், நிருகன் முதலிய ஏகசக்கராதிபதிகளான பெருமன்னர்கள், இரண்யகசிபு, விருத்ரன், மூவுலகங்களையும் கதறடித்த தசகண்ட இராவணன், நமுசி, சம்பரன், நரகாசுரன், இரண்யாக்ஷன், தாரகன், மற்றுமுள்ள எத்தனையோ அசுரர்கள் ஆகிய எல்லோரும் வலிமை படைத்த அரசர்கள். இவர்கள் அனைத்துமறிந்தவர்கள். பெரும் சூர வீரர்கள். திக்விஜய காலத்தில் அனைவரையும் வெற்றி கொண்டவர்கள். இதுவரை இவர்களை வென்றவர்களில்லை. ஆனால், இவர்கள் அனைவரும் யமனுக்கு உணவானார்கள். அரசே! இவர்கள் என்மேல் மிக்க அபிமானம் கொண்டவர்கள். ‘இப்பூமியே எனதுதான்’ என்று இறுமாந்திருந்தவர்கள். ஆனால் கொடூரனான காலதேவதை, அவர்களது விருப்பத்தைப் பூர்த்தியாக விடவில்லை. இன்று அவர்கள் எங்கே? அவர்கள் வீரம் எங்கே? உடலெங்கே? விலாசமே தெரியவில்லையே! அவர்களது கதைகள்தான் எஞ்சியிருக்கின்றன. (9—13)

மன்னவா! இந்நிலவுலகில் எத்தனையோ பெருவீரர்களும் சான்றோர்களும் தோன்றி இருந்தனர். அவர்கள், தங்கள் புகழை மட்டும் இங்கு நிலவவிட்டு, உடல் அழிந்து மறைந்தனர். உனக்கு ‘இவ்வுலகம் இன்னும் சுவையற்றது’ என்கிற ஞானமும் வைராக்கியமும் தோன்ற வேண்டும் என்பதற்காகவே, இந்தக் கதைகளைக் கூறினேன். இவையனைத்தும் வாய் வார்த்தைகளே தவிர, உண்மையில் பெறவேண்டிய ஆன்மப்பேற்றுக்கு உதவுவன அல்ல. (14)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது கல்யாண குணங்களைக் கூறுவது அமங்களங்கள் அனைத்தையும் அழித்தொழிப்பது. பெருமைமிக்க சான்றோர்கள், அவரது கல்யாண குணங்களைத்தானே பாடி வருகின்றனர். பகவானது திருவடிகளில் அசைவற்ற நிலைத்த காதல் இன்பமான பிரேம பக்தியை விரும்புகிறவன், எங்கும் எப்பொழுதும் அவரது திருக்கல்யாண குணங்களைச் செவியாரப் பருகிக் கொண்டேதான் இருக்க வேண்டும். (15)

மன்னன் பரீக்ஷித் கேட்கிறான்—— அனைத்துமறிந்த சுக முனியே! இக்கலியுகமோ தோஷங்கள் (பாவங்கள்) நிறைந்த யுகம். அந்தத் தோஷங்கள் நாள்தோறும் பெருகித்தான் வருகின்றன. இவ்வாறிருக்க, இந்தத் தோஷங்களை எந்த ஓர் உபாயம் கொண்டு மக்கள் அழித்தொழிப்பர்? அவ்வுபாயத்தை (தயவு செய்து) எனக்குக் கூறுங்கள். (16)

மேலும், (நான்கு) யுகங்களின் உண்மைநிலை என்ன? அவற்றின் தர்மங்களென்ன? ஒவ்வொரு கற்பத்தின் நிலை, இருப்பு, அழிவு ஆகியவற்றின் அளவு மற்றும் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து, அனைத்து வல்லமையோடும் விளங்கும் பகவானது கால ஸ்வரூபத்தின் பெருமை ஆகியவற்றை எனக்குக் கூறவேண்டுகிறேன். (17)

சுக மகரிஷி கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! கிருதயுகத்தில் தர்மம் நான்கு பாதங்களுடன் இருந்தது. அவை சத்தியம் (வாய்மை), தயை, தவம், தானம் செய்வது என்பனவே. அந்த யுகத்திலிருந்த மக்கள் இந்நான்கு தர்மங்களையும் முழுமனத்தோடு கடைப்பிடித்து வந்தார்கள். ஏனெனில், தர்மம் பகவானது ஸ்வரூபமே! (18)

அந்த யுகத்தில் பெரும்பாலும் மக்கள் மகிழ்ச்சியோடும், கருணையுள்ளம் படைத்தவர்களாகவும் இருந்தனர். மனவமைதி காத்து அனைவரிடமும் நட்புரிமை கொண்டிருந்தனர். மனத்தையும் புலன்களையும் தம் வழிச் செல்லாது தடுத்து, தன் வழியிலிருத்தினர். இன்ப—துன்பங்களைச் சம உணர்வோடு பொறுத்திருந்தனர். பெரும்பாலும் மக்கள் எங்கும் எதிலும் சமத்துவ எண்ணம் கொண்டிருந்தனர். ஆன்மநோக்குள்ள ஆத்மாராமர்களாக இருந்தனர். சிலர் ஆன்மநிலைக்கான பயிற்சி மேற்கொண்டிருந்தனர். (19)

பரீக்ஷித்! தர்மத்தைப் போல் அதர்மத்திற்கும் நான்கு பாதங்கள் உண்டு. அவை அசத்தியம் (பொய்), இம்சை, அசந்தோஷம் மற்றும் கலகம் என்பன. திரேதா யுகத்தில் அதர்மத்தின் இந்நான்கு கால்களின் சக்தியால், தர்மத்தின் சத்தியம் முதலிய நான்கு கால்களின் பலம் கால் கால் பங்கு குறைகிறது. (20)

அரசே! அந்தத் திரேதா யுகத்தில் நான்கு வர்ணங்களிலும் அந்தணர்களின் பெருமை குறைவுபடாமல் இருக்கும். மக்கள், வேள்வி முதலிய கர்மங்களிலும் தவத்திலும் ஈடுபாடு கொண்டிருப்பார்கள். பிறரைத் துன்புறுத்தும் எண்ணமின்றி, அகிம்சையைக் கடைப்பிடித்து ஒழுகுவார்கள். உலகியல் இன்பங்களில் அதிக பற்றின்றி இருப்பார்கள். ஆனால் அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் முப்பெரும் பேறுகளில் ஈடுபாடு கொண்டிருப்பார்கள். பெரும்பாலும் மக்கள், கர்மகாண்டத்தை விளக்கிக் கூறும் மூன்று வேதங்களிலும் நல்ல தேர்ச்சி பெற்றிருப்பார்கள். (21)

திரேதா யுகத்திற்குப் பின் தொடங்கும் துவாபர யுகத்தில், இம்சை, சந்தோஷமின்மை, பொய், பிறரிடம் வீண் பகை என்கிற அதர்மத்தின் நான்கு கால்களும் நன்கு வளர்ந்து நிற்கும். அதனால், தர்மத்தின் நான்கு கால்களான தவம், சத்தியம், தயை, கொடை (தானம்) ஆகியவற்றில் அரைப்பங்கு குறைந்து விடுகிறது. (22)

அச்சமயத்தில், மக்கள் புகழ் பெறுவதிலேயே நாட்டம் உடையவர்களாகவும், பெரும் வேள்விகளைச் செய்வதில் ஊக்கம் உடையவர்களாகவும், வேதங்களை நன்கு கற்றுணர்வதில் ஆர்வம் உடையவர்களாகவும், பெரும் குடும்பம் உடையவர்களாகவும், செல்வந்தர்களாகவும், மகிழ்ச்சி கொண்டவர்களாகவும் விளங்குவார்கள். அச்சமயம் க்ஷத்திரியர்களும் அந்தணர்களும் பெருமையுடன் விளங்குவார்கள். (23)

ஆனால், கலியுகத்தில் அதர்மத்தின் நான்கு கால்களான இம்சை, மகிழ்ச்சியின்மை, பொய், காரணமின்றிப் பிறரிடம் கொள்ளும் பகைமை ஆகியன தலைதூக்கி நிற்கும். அதனால், தர்மத்தின் நான்கு கால்களும் மிகவும் மெலிந்து காற்பங்கு மட்டும் மீதமுள்ளதாக இருக்கும். முடிவில் தர்மத்தின் இந்தக் கால்பங்கும் நசித்துவிடும். (24)

கலியுகத்தில் மக்கள் உலகியல் பொருட்களில் பேராசை கொண்டு, தங்கள் ஆசார—அனுஷ்டானங்களை ஒதுக்கித் தள்ளி, தயவற்றவர்களாக ஒருவருக்கொருவர் வீண் கலகம் செய்து கொள்பவர்களாக இருப்பார்கள்; வறுமையில் வாடுவார்கள். ஆனால், ஆசைக்கடலில் மூழ்கி நிற்பர். அந்தச் சமயத்தில் வேளாளர்கள், வேடுவர்கள் ஆகியவர்களது செல்வாக்கு தலைதூக்கி நிற்கும். (25)

அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்கள் இருக்கின்றன. காலத்தின் கோளாறினால் உடல், உயிர், மனம் ஆகியவற்றில் இந்தக் குணங்களின் தாக்கம் சில நேரங்களில் அதிகமாகவும், சில நேரங்களில் குறைவாகவும் காணப்படும். (26)

மனம், புத்தி, பொறி—புலன்கள் ஆகியவற்றில் சத்துவகுணம் நிறைந்து நின்று, அவை செயல்படுகின்ற போது, அது ‘சத்திய யுகம்’ (கிருத யுகம்) என்று அறியலாம். சத்துவ குணம் பிரதானமாகத் தலைதூக்கி நிற்கும்போது, ஞானத்தில் முதிர்ச்சியும், தவத்தில் அதிக ஈடுபாடும் இருக்கும். (27)

அறிஞனே! எப்பொழுது மனிதர்களுக்கு அறம்—பொருள் மற்றும் இம்மை—மறுமைக்கான இன்பங்களில் நாட்டம் உண்டாகிறதோ, அப்பொழுது உடல், மனம், பொறி—புலன்கள் ரஜோ குணத்தில் ஊன்றி நின்று செயல்படத் துவங்குகின்றன. அப்போது ‘திரேதா யுகம்’ வந்துவிட்டது என்று தெரிந்து கொள்ளலாம். (28)

பேராசை, மகிழ்ச்சியின்மை, அகங்காரம், பகட்டு, பொறாமை முதலிய தீயகுணங்கள் ஓங்கி நிற்க, மனிதன் மிகுந்த விருப்பத்துடனும் ஈடுபாட்டுடனும் தனக்கென்று செயல்கள் புரிந்துகொள்ளத் தலைப்படுகின்ற போது, ‘துவாபர யுகம்’ தோன்றிவிட்டதென அறியவும். அப்போது ரஜோ குணமும் தமோ குணமும் கலந்து ஓங்கி நிற்கும். (29)

பொய்—புரட்டு, சோம்பல், தூக்கம், இம்சை, வருத்தம், சோகம், மோகம், பயம், தீனமான (பரிதாபத்திற்குரிய) நிலை முதலியன ஓங்கி நிற்க, அதை தமோ குணம் மேலோங்கிய ‘கலி யுகம்’ எனக் கொள்க. (30)

கலியுகம் ஓங்கி நிற்கும்போது மனிதர்களது புத்தி அற்பமாகிறது; செழுமை குறைந்து மெலிகிறது. மக்கள் செல்வம் இழக்கின்றனர்; அதனால் தரித்திரர்களாகிறார்கள். ஆனால், பெருந்தீனிக்காரர்களாகவும், மந்த பாக்கியம் உடையவர்களாகவும் ஆகின்றனர். மனதில் பெரிய பெரிய காமனைகள் உருவாகின்றன. பெண்கள் தீயபுத்தி கொண்டு ஒழுக்கம் குன்றியவர்களாகின்றனர். (31)

நாட்டில் திருடர்களும் கொள்ளையர்களும் மலிந்து காணப்படுவர். பாஷண்டர்களான நாத்திகர்கள், தங்களுக்குத் தோன்றியவாறு மதங்களைத் தோற்றுவித்துக் கொண்டு, தம் கொள்கைகளைப் பரப்பியவண்ணம் விருப்பம் போல் வேதங்களுக்குப் பொருள் கூற முற்படுவர். அதனால், வேதங்கள் தம் நிலைகுன்றிக் கலங்கி நிற்கும். மன்னர்களோ அதிக வரி விதித்தல் ஆகியன மூலம் மக்களது செல்வத்தை உறிஞ்சிவிடுவார்கள். பெயரளவில் அந்தணர்களென விளங்குபவர்களும் வயிறு வளர்ப்பதிலும், புலனின்பங்களை நுகர்வதிலுமே ஆர்வமுடையவர்களாக இருப்பார்கள். (32)

பிரம்மசாரிகள் ஒழுக்கமும் தூய்மையும் அற்றவர்களாக இருப்பார்கள். இல்லறத்தார் விருந்தோம்பலை விடுத்து, தாமே பிச்சை ஏற்பவர்களாக இருப்பர். வானப்பிரஸ்தர்களோ, காட்டில் வசிப்பதைத் தவிர்த்து, நாட்டில் வசிக்கத் தொடங்குவார்கள். துறவிகள் பணத்தில் பேராசை கொண்டு பித்தர்களாக அலைவர். (33)

பெண்கள் உடல் சிறுத்து உயரம் குறைந்தவர்களாகவும், பெருந்தீனிக்காரர்களாகவும், நிறைய பிள்ளைப்பேறு உடையவர்களாகவும், தம் குடிப்பிறப்பின் பெருமையை அழித்து, பெண்களுக்குரிய அணிகலனாக விளங்கும் அச்சம், மடம், நாணம், பயிர்ப்பு ஆகியவற்றைத் துறந்து, கொடுஞ்சொற்களையே பேசுபவர்களாகவும் இருப்பர். திருட்டு, வஞ்சனை, பிடிவாதம் ஆகியவற்றில் நிபுணர்களாக இருப்பர். (34)

வியாபாரிகளோ அற்பமனம் படைத்தவர்களாக, ஒவ்வொரு காசிலும் கண்வைத்துச் சேர்ப்பதிலும், நிறுத்தல் அளவையிலும் அளத்தல் அளவையிலும் நேர்மையின்றி வஞ்சனை புரிந்து, மக்களை ஏமாற்றி வாணிகம் செய்யப் போகிறார்கள். செல்வந்தர்களாக ஆன பின்பும், வறுமை, பஞ்சம் முதலிய ஆபத்துக் காலம் இல்லாமலிருந்தும், சான்றோர்கள் இகழ்ந்து தூற்றும் கீழ்த்தரமான வியாபாரத்தையும், ‘இதுவே சரி’ என்ற எண்ணத்துடன் செய்வார்கள். (35)

தங்கள் யஜமானர்கள் எவ்வளவுதான் நன்மனம் படைத்தவர்களாக, சிறந்தவர்களாக இருந்தபோதிலும், அவரிடம் செல்வச் செழுமை குறைந்திருக்குமேயானால், பணியாளர்கள் அவர்களை விட்டுவிட்டு வேறிடம் செல்வர். அதேபோலப் பணியாட்கள் எவ்வளவுதான் நன்கு உழைத்திருந்தும், வெகுகாலமாக இவனிடம் பணிசெய்திருந்தும், அவர்கள் நோய்வாய்ப்பட்டுத் துன்பத்தில் இருக்கும்போது யஜமானர்கள் அவர்களை ஒதுக்கித் தள்ளிவிடுவார்கள். பசுக்கள் கறவை நின்றுவிட்டால், அவற்றையும் விற்றுவிடுவார்கள். (36)

இக்கலியில் பெரும்பாலும் மக்கள், உலகியலின்பங்களிலேயே மனங்கொண்டவர்களாகவும், தமது புணர்ச்சி இன்பத்தை நுகர்வதற்கென்றே பிறரிடம் அன்புடையார் போல் நடிப்பவர்களாகவும் இருப்பர். உலகியலின்ப நுகர்ச்சிக்கு ஆட்பட்டு அடிமையாகி, தாய்—தந்தையர், உடன்பிறந்தார், நண்பர்கள், உற்றார்—சுற்றத்தார் ஆகியவர்களையும் உதறித் தள்ளிவிட்டு, தமது மைத்துனி—மைத்துனர்களின் ஆலோசனையையே நாடுவர். (37)

நான்காம் வர்ணத்தினரான வேளாளர்கள், துறவிகளைப் போல் வேடம் கொண்டு, தங்கள் வயிற்றைக் கழுவிக் கொள்ளப் போகிறார்கள். அதற்காகப் பிறரிடம் தானம் முதலியனவும் பெறப் போகிறார்கள். அறநெறிகளைப் பற்றிய அடிப்படை அறிவு அற்றவர்கள், உயர்ந்த மேடைகளில் அமர்ந்து அறநெறிகளை உபதேசிக்கப் புகுவர். (38)

அரசே! கலியுகத்தில் போதிய உணவின்மையால் மக்கள் பட்டினியால் வாடிவதங்கி நடுங்கி பயங்கொண்டு அலைவார்கள். ஒருபுறம் பஞ்சம் தலைவிரித்தாடும்; மற்றொருபுறம் அரசர்கள் இடும் வரிச்சுமை. மக்களின் உடலில் வெறும் எலும்புக்கூடும், மனதில் உத்வேகமின்மையும்தான் மீதமிருக்கும். உயிரைக் காத்துக் கொள்ளச் சிறிதளவு உணவு கிடைப்பதும்கூடக் கடினமாகும். (39)

மேலும், கலியுகத்தில் மக்கள் மானங்காத்துக் கொள்ள கொஞ்சம் வஸ்திரம், வயிற்றுப்பசி அடங்க சிறிதளவு உணவு, குடிக்கத் தண்ணீர், தூங்கச் சிறிதளவு நிலம்கூடக் கிடைக்காமல் தவிக்கப் போகிறார்கள். இல்லற இன்பம் பெறவோ, நன்னீராடவோ, நல்ல துணிமணிகள் உடுக்கவோகூட வேண்டிய வசதிகளின்றி இருப்பார்கள். மக்கள் உடல் மெலிந்து இயல்பு மாறி, பிசாசுகள் போன்ற நடையுடை பாவனைகளைக் கொண்டிருப்பார்கள். (40)

கலியுகத்தில் மக்கள் பெருத்த செல்வத்திற்காகவன்றி, மிகமிகச் சிறிய தொகைக்காக (காசுக்காக), வெகுநாட்களாகக் கொண்டுள்ள தங்களுடைய நட்பையும் நல்லெண்ணத்தையும் கூடத் துறந்து, பகைமை கொள்ளப் போகிறார்கள். மேலும், அற்பக் காசுக்காகத் தங்களுடைய உற்றார்—உறவினர்களையும் வெட்டிச் சாய்க்கவும் தயங்க மாட்டார்கள். தங்கள் பிரியமான உயிரையும்கூட விட்டுவிடத் தயங்க மாட்டார்கள். (41)

மேலும் இக்கலியில், அற்பர்களும்கூடத் தங்கள் வயிறு வளர்ப்பதிலும் சிற்றின்ப நுகர்ச்சியிலும் மட்டுமே விருப்பங்கொண்டிருப்பர். பிள்ளைகள், தங்கள் வயதான தாய்—தந்தையர்களைக் காத்து ரட்சிக்காமல் ஒதுக்கி விடுவார்கள். பெற்றோர்கள் மட்டுமென்ன? நல்ல திறமைசாலியும், எடுத்த காரியத்தை நன்கு திறம்பட முடிக்கும் திறமையும் பெற்ற தம் பிள்ளைகளைக்கூட உதறித் தள்ளி விடுவார்கள். (42)

மன்னனே பரீக்ஷித்! கலிகாலத்தில் மக்கள், நாத்திகர்களின் வலையில் வீழ்ந்து மனம் கலங்கிக் குழம்பி நிற்பார்கள். அதனால், மூவுலகங்களுக்கும் ஒப்பற்ற தலைவனாக இந்திரன் முதலிய மூவுலக அதிபதிகளும் வாழ்த்தி வணங்கி வழிபடும் திருவடிக் கமலங்களை உடைய, தன்னடியார்களை என்றென்றும் கைவிடாது காத்தருளும் பகவானையும்கூட வழிபட மாட்டார்கள். (43)

மனிதன், தன் (இறுதி) மரணத்தருவாயில், வீழ்ந்து வருந்தி நிற்கும் போதோ, பெருத்த துன்பத்திலோ, இடறிவிழும் போதோ, நிலை கவிழ்ந்து தவிக்கும் போதோ, தன் நிலை மறந்து பாழ்படும் போதோ, மனதார அன்றித் தவறியாவது பகவானது திருநாமங்களில் ஏதாவதொரு திருநாமத்தை உச்சரிப்பானேயாகில், அவனது முற்பிறவி கர்மத்தளைகள் அறுபட்டுப் போகும்; பாவங்கள் நீங்கிவிடும்; பெருநிலையான உத்தம கதியும் கைபுகும். ஆனால், கலியின் கொடுமையால் மக்கள், அவ்விறைவனை வணங்க மாட்டார்கள். (44)

கலியுகத்தில் தோன்றும் பலவிதமான தோஷங்களில் சில அன்னம் (உணவு) முதலிய பொருட்களால் வரும் குற்றங்கள், சில இடத்தால் தோன்றும் குற்றங்கள், இன்னும் சிலவோ பொறி—புலன்களால் தோன்றுவனவாகும். பொதுவாக, அனைத்து தோஷங்களுக்கும் தோற்றுவாய் மனமே. அந்த மனத்தில் (இதயத்தில்) புருஷோத்தமரான இறைவன் வந்தமர்வாரேயாகில், இந்த தோஷங்கள் அனைத்தும் தீப்பட்ட பஞ்சுபோல் பொசுங்கிச் சாம்பலாகும். அவர் ஸ்ரீஹரி. ஆகவே, நம் குற்றங்கள் அனைத்தையும் நற்றவமாகக் கொள்வார். (45)

பகவானது திருமேனி, திருக்கல்யாண குணங்கள், திருவிளையாடல்கள், அவரது வைகுண்டம், அவரது திருநாமாக்கள் ஆகியன பற்றிக் காதாரக் கேட்பது, வாயாரப் புகழ்வது, இதயமாரத் தியானிப்பது, கையாரப் பூசனை புரிவது, உடலார வணங்கி வழிபடுவது ஆகியவற்றால் அவர், நம் இதயத்தில் வந்தமர்கிறார். அதனால், இப்பிறவியில் செய்த பாவங்களோடு ஆயிரமாயிரம் பிறவிகளில் செய்துள்ள பாவங்களையெல்லாம்கூட கணநேரத்தில் பொசுக்கிச் சாம்பலாக்குகிறார். (46)

தங்கத்தைத் தீயிலிட, அந்தத் தீ தங்கத்திலுள்ள தாமிரம் முதலிய அழுக்குகளைச் சாம்பலாக்கித் தங்கத்தைத் தூய்மையாக்குகிறது. அதே போலத்தான் பகவானும், இறையடியார்களது மனத்தில் வீற்றிருந்து, அவர்களது பாவங்களாகிற அழுக்குகளை (மனதிலுள்ள வாஸனைகளை) முற்றிலுமாக எரித்தழித்து விடுகிறார். (47)

பகவான் நம் இதயத்தில் குடிகொள்வதால் பெறும் தூய்மையைப் போன்றதொரு தூய்மையை, படிப்பு, தவம், பிராணாயாமம், அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் கொள்ளும் நட்புரிமை, புண்ணிய நதிகளில் நீராடுதல், விரதங்கள் அனுஷ்டித்தல், ஏழை—எளியோருக்கு அளிக்கும் தானம், மந்திரஜபம் முதலிய எந்தவொரு சாதனத்தாலும் தர இயலாது. மனதின் உண்மையான தூய்மை பகவான் திருவருளே! மற்றனவெல்லாம் புறத்தூய்மைதான் அளிக்கும். ஆனால், இறையருள் அகத்தூய்மையையும் அளிக்கும். (48)

ஆகவே, பரீக்ஷித்! மரணதேவனது பிடியில் சிக்கி இறுதி மூச்சில் நிற்கும் நீ, அமைதியாக முழுத்திறனையும் காட்டி, மனத்தின் ஓட்டங்களை நிலைநிறுத்தி, இதயத்தில் பகவான் கேசவனை நிறுத்துவாயாக. இவ்வாறு செய்வதால் நீ உத்தமமான முக்தியைப் பெறுவாய். (49)

அரசே! மரணதேவனை நோக்கிச் செல்பவர்களெல்லாம் அவனருகில் செல்வதற்கு முன், எவ்வகையிலாவது சர்வேசுவரரான பகவானையே தியானிக்க வேண்டும். அவர்தான் அனைவரும் வந்து தஞ்சம் புகுமிடம். அனைத்து ஜீவராசிகளின் ஆன்மாவாக விளங்குபவரும் அவர்தானே. அந்த இறைவனைத் தம் மனத்திலிருத்தித் தியானம் செய்பவர்களுக்குத் தன் ஸ்வரூபராகவே ஸாரூப்யம் அளித்து, பின் தன்னோடு இரண்டற சேர்த்துக் கொள்கிறார்; ஸாயுஜ்யம் அளிக்கிறார். (50)

அரசே பரீக்ஷித்! தோஷங்களே நிறைந்துள்ள இக்கலியுகத்தில், ஒரே ஒரு நற்குணமும் உள்ளது. பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருநாமத்தை (மனதார) ஒருமுறை சொல்வதனாலேயே, உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுதலை கிடைக்கிறது. இறைவனது உயர்ந்த கதியும் பெறலாகிறது. முக்தியும் நம் கையகத்தே. (51)

கிருதயுகத்தில், பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை வேறு சிந்தனையின்றி மனதிலிருத்தித் தியானித்தலால், திரேதாயுகத்தில் பெருவேள்விகள் மூலம் அவனை ஆராதித்தலால், துவாபர யுகத்தில் நெறிமுறை தவறாது, அவரைப் பூசித்து வாழ்த்தி வணங்குவதால் பெறப்படும் புண்ணியப் பயன் எதுவுண்டோ, அதே புண்ணியப் பயனை, இக்கலியுகத்தில் பகவானது திருநாமத்தைச் சொல்வதன் மூலமாகவே பெறலாகும். வாயினால் பாடி, மனதினால் சிந்திக்கவே முக்தியின்பத்தை எளிதில் பெறமுடியும்! (52)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நான்காவது அத்தியாயம் — நால்வகைப் பிரளயங்கள்

சுகப்பிரும்மம் கூறுகிறார்—— அரசே! முன்பு (மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில்) பரமாணு முதல் துவிபரார்த்தம் முடிய உள்ள காலத்தின் ஸ்வரூபம் மற்றும் ஒவ்வொரு யுகத்திற்கும் உள்ள கால அளவு என்ன? (அதாவது, அந்த யுகம் மொத்தம் எத்தனை வருடங்கள்?) என்பதை உனக்குக் கூறியுள்ளேன். இப்பொழுது கல்பத்தின் தன்மை, நிலை மற்றும் பிரளயத்தின் வர்ணனை ஆகியவற்றைக் கூறுகிறேன், கேட்பாயாக! (1)

மன்னனே! ஓராயிரம் சதுர்யுகங்களின் காலம் பிரும்மதேவருக்கு ஒரு பகல். பிரும்மதேவரது இந்த ஒரு பகலை ‘கல்பம்’ என்றழைப்பார்கள். ஒரு கல்பத்தில் பதினான்கு மனுக்கள் இருப்பார்கள். (2)

கல்பத்தின் முடிவில், அதே ஆயிரம் சதுர்யுகங்கள் வரை பிரளயம் இருக்கும். இந்தப் பிரளயத்தையே பிரும்மதேவரது ‘இரவு’ என்றும் கூறுவர். இந்த இரவில் மூன்று உலகங்களும் பிரளயத்தை அடைகின்றன. அதாவது, அவை (விளக்க முடியாத மூலப்பிரகிருதியில்) ஒடுங்கி விடுகின்றன. (3)

இதை ‘நைமித்திகப் பிரளயம்’ என்று கூறுவர். இது பிரும்மதேவரது நித்திரை காலமான இரவு. அப்பொழுது பிரும்மதேவர் படுத்துறங்குகிறார். இச்சமயத்தில்தான் எல்லா உலகங்களையும் படைத்த ஸ்ரீமந்நாராயணன், இந்தப் பிரபஞ்சத்தைத் தன்னுள் ஒடுக்கிக் கொண்டு ஆதிசேஷன் மேல் சயனித்துக் கொள்கிறார். (4)

இவ்வாறு பகலிரவாகப் பிரும்மதேவரது கணக்கில் நூறு வருடங்கள். அதாவது மனிதர்கள் கணக்கில் இரண்டு பரார்த்த அளவான ஆயுட்காலம் முடிவடையும் பொழுது, மஹத், அஹங்காரம் மற்றும் ஐந்து தன்மாத்திரைகள் என்கிற ஏழு பிரகிருதிகளும், தங்களுக்குக் காரணமான மூலப்பிரகிருதியில் ஒடுங்கி விடுகின்றன. (5)

மன்னவா! இதைப் ‘பிராகிருதிகப் பிரளயம்’ என்றழைப்பர். இப்பிரளயத்தில் பிரளயம் தோன்ற வேண்டிய சமயம் வந்ததும், ஐம்பெரும் பூதங்களின் சேர்க்கையில் தோன்றிய பிரும்மாண்டம், தனது ஸ்தூலரூபத்தை விட்டுவிட்டுக் காரண ரூபத்தை அடைகிறது. அதாவது, பஞ்சபூதங்களிலேயே ஒடுங்கி விடுகிறது. (6)

பிரளயம் வந்தபோது, நூறு ஆண்டுகள் இந்தப் பூமியில் மேகங்கள் மழை பொழியமாட்டா. அதனால் எவருக்கும் உணவு கிடைக்காது. அப்பொழுது பசி—தாகத்தால் துன்புறும் மக்கள், தங்களையே ஒருவருக்கொருவர் உண்ணப் புகுவார்கள். (7)

இவ்வாறு காலத்தின் கொடுமையால் துன்புற்று, மக்கள் அனைவரும் மெல்ல மெல்ல அழிந்து போவார்கள். பிரளய காலத்துக் கதிரவனின் கொடுங்கதிர்வீச்சுகளின் வெப்பம், கடல்கள், ஜீவராசிகளின் உடல்கள் மற்றும் பூமியின் சாரமான ரஸத்தை (நீரை) உறிஞ்சி வற்றச் செய்துவிடும். அதன்பின் பூமியில் மழை பெய்யாது. அச்சமயம் பகவான் ஸங்கர்ஷணரின் முகத்திலிருந்து (திருவாயிலிருந்து) பிரளய காலத் தீயான ஸம்வர்த்தகம் என்கிற தீ வெளிப்படும். (8—9)

அந்தத் தீ, காற்றினால் வேகமாகப் பரவிச் சென்று, மேலும் மேலும் பரவி, ஜீவராசிகளே இல்லாதவாறு சூன்யமாக இருக்கும் அதல—விதல—பாதாலாதி—கீழேழு உலகங்களையும் பொசுக்கி விடுகிறது. அப்பொழுது கீழே எரியும் ஸாம்வர்த்தகத் தீயின் சுவாலைகள், மேலிருந்து எரிக்கும் சூரியனது உக்கிர கிரணங்கள், நாற்புறமும் சூழ்ந்தெரியும் அக்னி சுவாலைகள் முதலியன இந்தப் பிரும்மாண்டத்தையே பொசுக்குகின்றன. அதுசமயம் இந்தப் பிரும்மாண்டமே எரிந்தணைந்த ஒரு சாணி உருண்டை போல் காட்சியளிக்கும். இதன்பின் பிரளயகால ஸாம்வர்த்தகக் காற்று, நூறு வருடங்களுக்கு மேல் வெகுவேகமாக வீசப் போகிறது. அதுசமயம், விண்வெளி பொடிப்படலம் நிறைந்து சாம்பல் நிறமாகக் காணும். அதன் பின்பு, பன்னிறங்கள் கொண்ட மேகக் கூட்டங்கள் ஆகாயத்தில் ஒன்றாகக் கூடி, இடிமுழக்கத்துடன் நூறு வருட காலம் பயங்கரமான பெருமழை பெய்யப் போகிறது. அப்பொழுது, பிரும்மாண்டத்திற்குள் இருக்கும் உலகங்களெங்கும் நீர் நிரம்பிக் காட்சியளிக்கும். அனைத்தும் நீரில் மூழ்கிவிடும். (10—13)

இவ்வாறு ஜலப்பிரளயம் தோன்றும்போது, பூமியின் குணமான கந்தத் தத்துவத்தை, ஜலம் தன்னுள் இழுத்துக் கொள்கிறது. கந்தம் என்கிற குணம் நீரில் கலந்ததும், பூமியும் தனக்குக் காரணமான நீரிலேயே லயித்துவிடுகிறது. (14)

அதன் பிறகு, ஜலத்தின் குணமான ரஸ(சுவை)த்தத்துவத்தை, ஒளி தத்துவம் விழுங்கி விடுகிறது. அதனால், சுவை தத்துவமற்ற நீர் தேஜஸ்ஸான (அக்னியில்) ஒளி தத்துவத்தில் கலந்துவிடும். இனி, ஒளியில் (அக்னியின்) தத்துவமான ரூபத்தை, வாயு (காற்று) தன்னுள் இழுத்துக் கொள்கிறது. அதனால், தேஜஸ்ஸான ஒளி ரூபமின்றி வாயுவில் ஒடுங்கிவிடுகிறது. இப்பொழுது ஆகாயம் வாயுவின் குணமான ஸ்பரிசத்தை (தொடுவுணர்ச்சியை)த் தன்னுள் இழுத்துக் கொள்கிறது. அதனால், வாயு தன் தொடுவுணர்ச்சியை இழந்து ஆகாயத்தில் கலந்து விடுகிறது. மன்னனே! இதன்பின் ஆகாயத்தின் குணமான சப்தத்தை (ஒலி தத்துவத்தை), தாமஸ அஹங்காரம் தன்னுள் இழுத்துக் கொள்கிறது. ஆகாயம் ஒலி தத்துவத்தை இழந்து, தாமஸ அஹங்காரத்தில் லயித்துவிடுகிறது. இதே போல ராஜஸமான தைஜஸ அஹங்காரம் அதனதன் செயல்களுடன் இந்திரியங்களையும், சாத்விகமான வைகாரிக அஹங்காரம் இந்திரியங்களுக்கான தேவதைகளையும் தம்முள் ஒடுக்கிக் கொள்கின்றன. (15—17)

அதன்பின் மஹத் தத்துவம் மூன்றுவித அஹங்கார தத்துவங்களையும், சத்துவம் முதலிய முக்குணங்கள் மஹத் தத்துவத்தையும், தம்முள் இழுத்துக் கொள்கின்றன. மன்னனே! இவையனைத்தும் காலத்தின் பெருமையே. காலம் தூண்டிவிட, அவ்யக்தப் பிரகிருதியான பிரதானம், முக்குணங்களையும் தன்னுள் இழுத்துக் கொள்கிறது. அப்பொழுது பிரகிருதியான பிரதானமொன்றே மீதமாகிறது. (18)

பிரகிருதியான பிரதானமே, அசையும்—அசையாப் பொருள்கள் கொண்ட இந்த ஜகத்திற்கு மூலகாரணம் ஆகும். இந்தப் பிரகிருதி மாறுதலற்றது; தொன்றுதொட்டு இருப்பது; எல்லையற்றது; ஏற்றத்தாழ்வின்றி எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக இருப்பது; நித்தியமானது; அழிவற்றது. பிரளய காலத்தில் அது, தன்னுடைய செயற்பாடுகளையெல்லாம் தன்னுள் ஒடுக்கிக் கொண்டு, ஏற்றத்தாழ்வற்ற சமநிலையை அடையும்போது, காலத்தின் அளவுகளான வருடம், மாதம், நாள், பகலிரவு, கணம் முதலியவற்றால் அந்தப் பிரகிருதிக்கு மாறுதல், குறைதல், பெருகுதல் போன்ற எந்த விகாரமும் (மாற்றமும்) ஏற்படுவதில்லை. (19)

அப்பொழுது அந்தப் பிரகிருதியில் வெளிப்படையாகவோ, சூட்சுமமாகவோ வாக்குகள் இல்லை; மனஓட்டமில்லை; சத்துவ—ரஜோ—தமோ குணங்களில்லை; மஹத் முதலிய விகாரங்கள் இல்லை. பிராணன், புத்தி, இந்திரியங்கள், அதன் தேவதைகள் முதலியன ஏதுமில்லை. படைக்கும் காலத்தில் இருக்கும் உலகங்களைப் பற்றிய கற்பனை, அதன் நிலை (ஸ்திதி) முதலியனவும் இல்லை. (20)

அச்சமயம், கனவு, விழிப்பு, தூக்கம் என்கிற மூன்று நிலைகளும் இல்லை. ஆகாயம், நீர், பூமி, காற்று, தீ மற்றும் சூரியனும் இருக்கப் போவதில்லை. அனைத்தும் உறங்குவது போல் சூன்யமாக இருக்கும். இந்நிலையைத் தருக்கத்தின் வாயிலாக நிரூபிக்க முடியாது; நினைத்துப் பார்க்கவும் முடியாது. இந்த அவ்யக்தத்தைத்தான் ஜகத்திற்குக் காரணத் தத்துவம் (மூலப்பொருள்) என்கின்றனர். (21)

இந்நிலையையே ‘பிராகிருதப் பிரளயம்’ என்கின்றனர். அப்பொழுது புருஷன், பிரகிருதி (அவ்யக்தம்) இரண்டின் சக்திகளும், சத்துவம் முதலிய குணங்களும் காலத்தால் அழிந்து போகின்றன. அதனால் தன்வசமற்ற அவை, தங்களது மூலஸ்வரூபமான புருஷன்—பிரகிருதியில் லயிக்கின்றன. பிரகிருதி லயிப்பதால், இது பிராகிருதக லயம் (பிரளயம்) எனப்படுகிறது. (22)

(இனி, ஆத்யந்திகப் பிரளயம் (லயம்), அதாவது மோட்சத்தின் நிலையைக் கூறுகிறேன்.) புத்தி (கிராஹகம் — ஒன்றைப் பற்றி இழுப்பது), இந்திரியங்கள் (கரணம் — இழுப்பதற்கு உதவும் உபகரணம்), விஷயங்கள் — உலகியல் பொருட்கள் (கிராஹ்யம் — பிடிக்கப்படுவன) ஆகியவற்றின் உருவகமாக அவற்றிற்கு ஆதாரமாக (அவை தங்குமிடமாக) விளங்குவது, ஆன்ம ஸ்வரூபமான ஞானம் (அறிவு) மட்டும்தான். அதுதான் பிரகாசிப்பது. இவையனைத்திற்கும் முதலும் முடிவும் உண்டு. ஆகவே, இவை உண்மையற்றவை; பொய்யானவை. ஆனால், கண்களுக்குத் தென்படுபவை. தங்கள் ஆதாரமான அறிவை (ஞானத்தை) விடுத்துத் தனித்து நிற்க முடியாதவை. ஆகவேதான், அவை முற்றிலும் பொய்யானவை; வெறும் மாயையே. (23)

ஒளிரும் விளக்கு, அதைக் காண உதவும் கரணமான கண்கள், அந்தக் கண்களால் காணக்கூடிய (பிடிக்கக் கூடிய) உருவம் மூன்றுமே ஒளியைக் காட்டிலும் வேறல்ல. அதுபோலவே, பிடிப்பதான புத்தி, (பிடிப்பதற்குதவும்) கரணங்களான இந்திரியங்கள், பிடிக்கும் பொருட்களான விஷயங்கள் ஆகிய மூன்றும், இவற்றிற்கு ஆதாரமான (அதிஷ்டானமான) பிரும்மத்தைக் காட்டிலும் வேறல்ல. (இருட்டில் கயிற்றைப் பாம்பென்று நினைக்கிறான். விளக்கின் வெளிச்சம் வரும் வரையில் அது பாம்புதான், கயிறல்ல. ஆனால், கயிற்றின் மேல் இருப்பதாகத் திணிக்கப்பட்ட பாம்பு உண்மையல்லவே! இரண்டிற்கும் எந்தவொரு தொடர்புமில்லை. பிரபஞ்சம் பிரும்மமே. ஆனால், பிரும்மம் பிரபஞ்சம் அல்ல.) (24)

பரீக்ஷித்! புத்திக்கு விழிப்பு, கனவு, தூக்கம் என மூன்று அவஸ்தைகள் (நிலைகள்) உண்டு. இந்த மூன்று நிலைகளும் விசுவன், தைஜஸன், பிராக்ஞன் ஆகியவைகளுக்குத்தானே அன்றி, புத்திக்கு அல்ல என்று கூறுவதாகில், அந்த மூன்று பேதங்களும் பிரத்தியகாத்மனில் தோன்றும் மாயையேதான். புத்தியினால் தோன்றும் இந்த வேறுபாடுகளுக்கும், சத்தியமேயான ஆன்மாவிற்கும் எந்தத் தொடர்புமில்லை. (25)

இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்குத் தோற்றமும் முடிவும் உண்டு. ஆகவே, பல அங்கங்கள் (அவயவங்கள்) கொண்ட உடல் படைத்தது (அவயவி). ஆகாயத்தில் சில சமயங்களில் மேகங்கள் தோன்றுகின்றன; பின் மறைகின்றன. அதேபோலத்தான் இந்தப் பிரபஞ்சமும் பிரும்மத்தில் தோன்றுகின்றது; பின் மறைகின்றது. ஆகவே, தோன்றி மறைவதால் இந்தப் பிரபஞ்சமே பொய் என்பதை உறுதியாக அறிய முடிகிறது. (26)

உலக நடைமுறையில் எத்தனை பொருட்கள் அவயவங்களுடன் காணப்படுகின்றனவோ, அவை இல்லாவிட்டாலும், அவற்றின் காரணமான ஒவ்வொரு அவயவமும் உண்மையென்றே கொள்ளப்படுகின்றன. அவயவம் = நூல். அவயவி = துணி. அவயவியான துணி இல்லாமற்போனாலும், அதன் காரணமான அவயவம் (நூல்) தனியாக இருக்கலாமே? அதன் இருப்பு உண்மைதானே! அதே போலத்தான் காரியரூபமான இந்தப் பிரபஞ்சம் இல்லாமல் போனாலும், இதன் காரணமான அவயவமான பிரும்மம் இருக்கிறது. அதாவது, அவயவியான துணி, அவயவமான (காரணமான) நூலைத் தவிர, வேறாகத் தோன்றுவதில்லை. ஆனால், அவயவமான நூல், அவயவியான துணியைவிட வேறாகத் தோன்றுகிறது. அதேபோலத்தான் அவயவியான (காரியமான) பிரபஞ்சம், அவயவமான (காரணமான) பிரும்மத்தைத் தவிர, வேறாகத் தோன்றுவதில்லை. ஆனால், காரணமான பிரும்மம், காரியமான பிரபஞ்சத்தைத் தவிர, வேறாகக் காணவும் செய்கிறது. ஆக, காரணம் சத்தியம், காரியம் பொய் என்றாகிறது. (27)

ஆனால், பிரும்மத்திடமும் காரியம்—காரணம் என்கிற நிலை உண்மையில்லை. ஏனெனில், காரியம் விசேஷமானது, காரணம் சாதாரணமானது என்று காணப்படும் வேறுபாடும் பிரமையே; ஒன்றை மற்றொன்றாக நினைக்கும் கலக்கமே. ஏனெனில், சாதாரணமும் விசேஷமும் ஒன்றையொன்று சார்ந்திருப்பனவே; ஒன்றில்லாமல் மற்றொன்றில்லை. காரியத்திற்கும் காரணத்திற்கும் முதலும் முடிவும் உள்ளன. ஆகவே, அது கனவில் காணப்படும் வேறுபாடு போல் முற்றிலும் இல்லாததே. (28)

[குறிப்பு:— காரியம், காரணம் இரண்டும் ஒன்றையொன்று சார்ந்திருப்பதால், எது முந்தி, எது பிந்தி? என்று கூறமுடியாததால், காரியம் எப்படி பொய்யோ, அப்படியே காரணமும் பொய்யென்று கூற வேண்டும்.]

பலப்பல காரணங்களால் இவ்வுலகமே பொய் என்று இதுவரை கூறினார். அதில் ஓர் ஐயம் தோன்றுகிறது. பிரபஞ்சம்தான் கண்ணெதிரில் தெரிகிறது. அதனால், இது பரமாத்மாவைப் போல் ஏன் சத்தியமாக இருக்கக்கூடாது? என்பதற்குப் பதில் கூறுகிறார். இப்பிரபஞ்ச ரூபமாகக் காணப்படும் தோற்றம், கனவுலகில் கண்ட தோற்றத்தைப் போன்று பொய்யென நிச்சயமாகக் காணப்பட்டாலும், அது தனக்கு ஆதாரமான (அதிஷ்டானமான) பிரும்ம ஸ்வரூபமான ஆன்மாவிலிருந்து தனிப்பட்டதல்ல என்பதில் ஐயமேதுமில்லை. ஒருவேளை ஒருவன், இந்தப் பிரபஞ்சம் தனித்தது—உண்மையானது என்று நிச்சயித்துக் கூற விரும்பினாலும், ஆன்மாவை விடுத்துத் தனித்ததாக எள்ளளவுகூட நிரூபிக்க இயலாது. ஒருவேளை ஆன்மாவைத் தவிர, இது தனித்ததுதான் என்று நிரூபணம் செய்ய நினைக்கும்பட்சத்தில், இந்தப் பிரபஞ்சம் சித் ஸ்வரூபரான ஆன்மாவைப் போலத் தனக்குத்தானே ஒளிரக் கூடியதாக, ஸ்வயம்பிரகாசனாகவே ஆகிவிடும். அப்பொழுது இந்தப் பிரபஞ்சமும் ஆன்மாவைப் போன்றே கருதத்தக்கதாகிவிடும். பிரபஞ்சம் வேறு, சித்ஸ்வரூபனான ஆன்மா வேறு என்ற நிலை மாறி, இரண்டும் ஒரே மாதிரியானவை என்றாகிவிடும். (29)

ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். சத்திய ஸ்வரூபரான பரமாத்மாவான ஆன்மாவில், பலப்பல வஸ்துக்கள் இருக்கின்றன என்பதில்லை. அது ஒன்றே ஒன்றுதான். ஒருவேளை உண்மையறியாத அஞ்ஞானி ஒன்றேயான ஆன்மாவில் ‘பலப்பல’ என்கிற எண்ணத்தை ஏற்பானேயாகில், ‘திறந்தவெளியில் உலா வரும் காற்றும், சிறுகுடத்தில் அடைப்பட்டுக் கிடக்கும் காற்றும் வெவ்வேறு’ என்றும், ‘ஆகாயத்தில் ஒளிரும் சூரியன் வேறு; குட்டை நீரில் பிரதிபலிக்கும் சூரியன் வேறு’ என்பது போலவும், ‘உடலில் சுற்றி வரும் காற்று வேறு; வெளியிலே வீசி வரும் காற்று வேறு’ என்று கூறுவது போலவும் ஆகிவிடும். இவை, தான் தங்கியிருக்கும் உபாதி (இடம்) வேற்றுமையாலும், கிரியை (செயல்) வேற்றுமையாலுமே அன்றி, உண்மையில் வெவ்வேறானவை அல்ல. (30)

(உலகச் செயற்பாடுகளுக்குப் பிரும்மமே ‘ஆலம்பனம்’ (உறுதியான காரணம்) என்பதைக் கூறுகிறார்.) உலகியல் செயற்பாடுகளில் மனிதன், ஒரே தங்கக்கட்டியிலிருந்து கைவளை, குண்டலம், சங்கிலி எனப் பலப்பல உருவங்களில் அணிகலன்களைச் செய்து தருகிறான். உண்மையில், அவையனைத்தும் தங்கம்தானே தவிர, வளையோ, குண்டலமோ அல்ல. அதுபோலத்தான் ஆன்மாவை மறைக்கக் கூடிய அகங்காரம் என்கிற நிலை கொண்ட ஒருவன், உலகியல் மற்றும் வேதவசனங்கள் வாயிலாகப் புலன்களுக்கெட்டாத ஆன்ம ஸ்வரூபரான பகவானைப் பலவாறான உருவங்களில் நமக்குப் புரியச் சொல்கிறான். (31)

(ஆன்மாவை மறைக்கும் அஹங்காரம், பகவானைப் பலவாறாகக் கூற எவ்வாறு காரணமாக முடியும்? ‘நான், எனது, இவ்வுடலே ஆன்மா’ என்னும் அஹங்காரத்திற்குக் காரணமும் அந்தப் பிரும்மம்தானே? ஆகக் காரணமான பிரும்மத்தைக் காரியமான அஹங்காரம் மறைப்பது என்பது எவ்வாறு? என்பதற்குப் பதில் கூறுகிறார், இனி.) மேகம் தோன்றுவது சூரியனிடமிருந்தே. தென்படுவதும் புலனாவதும் சூரியனது ஒளியாலே. இருந்தும் சூரியனது ஒரு பகுதியான அம்சமான கண்களுக்கு, அதன் ஒளி நிலமான சூரியன் நன்கு புலப்படுவதைத் தடுக்கிறது. மேகம் மறைப்பதால் சூரியனை நன்கு காண முடிவதில்லை. அதுபோலத்தான் பிரும்மத்தினிடமிருந்தே தோன்றிய அஹங்காரம், பிரும்மத்தினாலேயே வெளியே தோன்றும்படி (பிரகாசிக்கும்படி)ச் செய்யப்பட்டாலும், பிரும்மத்தின் ஓர் அம்சமான ஜீவனுக்குப் பிரும்ம ஸ்வரூபத்தை அறிந்து கொள்வதில் தடையாக ஆகிறது (மறைக்கிறது). (32)

சூரியனாலேயே தோற்றுவிக்கப்பட்டு நன்றாகப் புலப்படும்படியாகச் செய்யப்பட்ட மேகம், இங்குமங்குமாகச் சிதறிப் போனபின், கண்கள் தனது ஸ்வரூபபூதனான சூரியனை நன்கு தெளிவாகக் காண்கிறது. அதேபோல ஜீவன், ஆன்மாவைப் பற்றிய உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கும் பொழுது, அந்த ஆன்ம விசாரத்தால் ஆன்மாவை மறைக்கும் உபாதியான அஹங்காரம் அழிந்துவிடுகிறது. அதனால், இந்த ஜீவன் ‘பிரும்மமும் தானும் ஒன்று’ (‘அஹம் ப்ருஹ்மாஸ்மி’) என்பதை உணர்கிறான். (33)

மன்னனே! இவ்வாறு ஜீவனானவன், மெய்ஞ்ஞானம் என்னும் கத்தியினால் மாயாமயமான அஹங்காரத் தளையை வெட்டி எறியும்போது, பரிபூரணனான தனது ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை நன்குணர்ந்து, அதிலேயே நிலைத்து நின்று திளைக்கிறான். மாயையைத் தகர்த்தெறிந்த ஆன்மாவின் இந்த உண்மைநிலையே, ‘ஆத்யந்திக (முடிவான) பிரளயம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. (34)

பகை வெல்லும் பரீக்ஷித்! பிரும்மதேவர் முதல் சிறுதுரும்பு வரையிலான அனைத்து ஜீவராசிகளும், முதலும் முடிவும் கொண்டனவே; தோன்றி மறைவனவே. அதாவது, எப்பொழுதுமே உற்பத்தியும் பிரளயமும் உடையனவே. (35)

உலகிலுள்ளன அனைத்தும் நீரோட்டம் போலவும், விளக்கொளி போலவும் நிமிடந்தோறும் மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றன. இவ்வாறு நிமிடந்தோறும் மாறுபடும் நிலைகண்டு இவ்வுடல் முதலியனவும், கால வெள்ளத்தின் நீரோட்டத்தில் மேலும் கீழுமாக வளர்வதும் குறைவதுமாக மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது என்பதை அறிய முடிகிறது. தோற்றத்திற்கும் லயத்திற்கும் காலமே காரணமாகிறது. (36)

சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள் ஆகியன ஆகாயவெளியில் எப்பொழுதும் சுற்றி வந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. ஆனால், அவை நகர்ந்து செல்வது நம் கண்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லையல்லவா? அதேபோலத்தான் பகவானது ஸ்வரூபமான முடிவற்ற, தொன்றுதொட்டு வரும் காலத்தின் காரணமாக, ஜீவராசிகளின் நிலையில் நிமிடந்தோறும் தோன்றும் தோற்றம், லயம் (அழிவு) ஆகியனவும் நமக்குத் தெளிவாகப் புலனாவதில்லை. (37)

இதுவரை நான்குவிதமான பிரளயங்களைப் பற்றிக் கூறப்பட்டது. அவை முறையே நித்தியப் பிரளயம், நைமித்திகப் பிரளயம், பிராகிருதகப் பிரளயம் மற்றும் ஆத்யந்திகப் பிரளயம் என்பன. உண்மையில் காலத்தின் நுட்பமான கதி (நடப்பு) இதுவே. (38)

குருகுலத்திலகனே! உலகங்களைத் தன் விருப்பம் போல் படைத்து—அளித்து—காத்து—கரந்து விளையாடும் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே, அகில ஜீவராசிகளுக்கும் அவற்றின் செயலூக்கமான சக்திக்கும் ஆதாரமானவர். இதுவரை நான் உனக்குக் கூறியன அனைத்தும், அவரது திருவிளையாடல்களின் சுருக்கமேயன்றி விரிவல்ல. பிரும்மதேவனாலும்கூட அவரது திருவிளையாடல்களைப் பரிபூரணமாக வர்ணித்துக் கூற இயலாது! (39)

கடத்தற்கரிய இந்தச் சம்சாரக் கடலைக் கடந்து கடைத்தேற விரும்புபவர்கள், பலவாறான துன்பங்களென்னும் பெருங்காட்டுத் தீயில் சிக்கித் தவிப்பவர்களாகிய மக்களுக்கெல்லாம் அத்துன்பச் சூழலிலிருந்து விடுவித்துக் கொள்ள சிறந்த சாதனம், அதாவது கடந்து கடைத்தேறச் சிறந்த ஓடம் (படகு) புருஷோத்தமரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவிளையாடல்களான ஆராவமுதைச் செவியாரப் பருகுவதேயன்றி வேறில்லை. அவரது திருவிளையாடல்களைச் செவியாரப் பருகுவதனாலேயே, தத்தம் விருப்பங்களைச் சடுதியில் நிறைவேற்றிக் கொள்ளலாகும். (40)

இதுவரை நான், உனக்குக் கூறிய ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தை ஒத்தார்—மிக்கார் இலனாகிய நரநாராயணர்கள் என்னும் ரிஷிகளில், நாராயணரிஷியே முதன்முதலில் தேவரிஷி நாரதருக்குக் கூறியருளினார். நாரத மகரிஷி என் தந்தையான வியாச மகரிஷிக்குக் கூறினார். (41)

மன்னர் மன்னனே! பாதராயணர், ஸ்ரீகிருஷ்ணத்வைபாயனர் என்றெல்லாம் அழைக்கப்படும், வியாச முனிவரான என் தந்தை மிகவும் மகிழ்ந்திருந்தபோது, வேதத்தை ஒக்கும் இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தை எனக்கு உபதேசித்தருளினார். இப்புராணம் முழுக்க முழுக்க பகவானது திருவிளையாடல்களையே வர்ணிப்பது. (42)

குருகுலத்திலகமே! இனிவரும் காலத்தில், ஒருசமயம் நைமிசம் என்னும் புண்ணிய க்ஷேத்திரத்தில் சௌனகர் முதலிய மகரிஷிகள் ஒரு பெரிய ஸத்ரயாகம் செய்யப் போகிறார்கள். அப்பொழுது சௌனகாதி மகரிஷிகள் கேட்க, புராணங்களை விரித்துக் கூறும் இந்த ஸூதபுராணிகர், அவர்களுக்கு இந்தச் சிறந்த பாகவத புராணத்தைக் கூறப் போகிறார். (43)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஐந்தாவது அத்தியாயம் — சுகாசார்யாரின் இறுதி உபதேசம்

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தில் எங்கும் முழுக்க முழுக்க, சகல ஜீவராசிகளுக்கும் அந்தராத்மாவாக விளங்கும் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் பற்றியே பேசப்படுகிறது; வர்ணிக்கப்படுகிறது. பிரும்மதேவரோ, அந்த பகவானுடைய ரஜோ குணத்தின் செயல்பாடான மகிழ்ச்சியிலிருந்து ஜனித்தவர். அனைத்தையும் அழிக்கும் சம்கார கர்த்தாவான பரமசிவனோ, தமோகுணத்தின் செயல்பாடான சினத்திலிருந்து தோன்றியவர். ஆகவே, அவர்கள் சுதந்திரமானவர்கள் அல்லர். (அப்படியிருக்க, நாம் காலத்தின் கைப்பாவைதானே.) (1)

மன்னனே! ‘நான் இறக்கப் போகிறேன்’ என்கிற எண்ணத்தைத் தூக்கியெறி. ஏனெனில், அது அறியாமையையே அடிப்படையாகக் கொண்டது. விலங்கினங்களுக்கு ஒக்கும் இவ்வறியாமை, ஆறறிவு படைத்த மனிதனுக்கு உகந்ததல்ல. இவ்வுடலோ முன்பு இருந்ததில்லை; இப்பொழுது இருக்கிறது; ஆனால், நாளை இருக்கப் போகிறது என்பதும் நிச்சயமில்லை; இல்லாமலும் போகலாம். அதேபோல, நீ முன்பு இல்லாமலேயே இருந்திருக்கலாம். இன்று பிறந்து இன்று வரையில் இருக்கிறாய், நாளையே இறக்கப் போகிறாய் என்பதும் இல்லை. (2)

விதையிலிருந்து முளை தோன்றி மரமாக வளர்கிறது. பின் அம்மரத்திலிருந்தே விதைகள் தோன்றுகின்றன. அதேபோலத்தான் ஓர் உடம்பிலிருந்து மற்றோர் உடம்பு; அதிலிருந்து இன்னொன்று என்று தோன்றிக் கொண்டே போகிறது. நீயும் இதற்கு முன் எங்கிருந்தும் தோன்றவில்லை. இனியும் நீ, மகன், பேரன் முதலியவர்களாகத் தோன்றப் போவதுமில்லை. தீ, கட்டைக்குள்ளேயே மறைந்திருந்தாலும், அது தனித்துத்தானே இருக்கிறது. கட்டையின் தோற்றம், அழிவு ஆகியவற்றில் அதற்குத் தொடர்பே இல்லாதது போலத்தான், நீயும் உடல் முதலியவற்றிலிருந்து தனிப்பட்டவன். (அதாவது, ‘ஓருடலிலிருந்து மற்றொரு உடல்’ எனத் தோன்றுகிறதே தவிர, ஆன்மா உண்டாவதில்லை.) (3)

கனவுலகில் ஒருவன் தன் தலை வெட்டுண்டதாகவும், தான் இறந்ததாகவும், தன்னை இடுகாட்டில் வைத்து எரித்ததாகவும் காண்கிறான். இவையனைத்தும் உடலைப் பற்றியதேயன்றி, ஆன்மாவைப் பற்றியதல்லவே. கனவு கலைந்து விழித்ததும், முன்பு கண்டவை அனைத்தும் பொய் என்பதை அறிகிறான். ஆக, இவையனைத்தையும் எவனொருவன் பார்க்கிறானோ, அவன் இவற்றிலிருந்து தனித்து நிற்பவன் என்பது மெய் என்பது தெளிவாகிறது. அவனுக்குப் பிறப்போ, இறப்போ இல்லை. அவனோ சுத்தமான அறிவே வடிவான பரமாத்ம ஸ்வரூபன். (4)

ஒரு குடத்தினுள்ளும் வெளியிலும் ஆகாயம் பரந்துதானே உள்ளது. குடம் உடைந்து விட்டால், அதனுள்ளிருந்த ஆகாயம் வெளியில் பரந்துள்ள ஆகாயத்தோடு கலந்துவிடுகிறது. குடத்திலுள்ள ஆகாயம் வெளியேறியதும், அது வெளியிலுள்ள பரந்த ஆகாயத்தோடு கலந்துவிட்டது என்று உலகம் நினைக்கிறது. அது உண்மைதானே. அதேபோலத்தான் ஒருவன் இறந்தபோது, அந்த ஜீவன் பிரும்மமாகிவிட்டதாகக் கொள்கின்றனர். ஆனால், அவன் (ஆன்மா) உண்மையிலேயே பிரும்மம்தானே. அவன் (ஆன்மா) உடலோடு இருக்கையிலும் அது பிரும்மமேதான். உடலிலே உள்ளபோது, அது பிரும்மம் இல்லாததுபோல் நமக்குத் தோன்றுகிறது, அவ்வளவுதான். (5)

ஆன்மாவிற்கு உபாதிகளான உடல்களையும் குணங்களையும் கர்மங்களையும் தோற்றுவிப்பது மனம்தான். இந்த மனதைத் தோற்றுவிப்பது மாயையே (அறியாமையே). உண்மையில் ஜீவன், சம்சாரச் சக்கரத்தில் சிக்கிச் சுழல்வதற்குக் காரணம் மாயைதான். (6)

எண்ணெய், அகல்விளக்கு, திரி, பற்ற வைக்க வேண்டிய தீ ஆகியன சேர்ந்திருக்கும் வரையில்தான் விளக்கில் எரியும் தீயின் வெளிச்சம் இருக்கும். (இவற்றில் எதுவொன்று இல்லையென்றாலும் தீபத்தின் வெளிச்சம் இருக்காது.) அதேபோலத்தான் உடலின் தொடர்பால் ஏற்படும் செயல், மனம், உடலில் தங்கியிருக்கும் சைதன்யம் ஆகியனவற்றின் தொடர்பு உள்ளவரைதான் ஆன்மா, பிறப்பு—இறப்பு என்கிற உலகியல் சுழற்சியில் சிக்கித் தவிக்கிறது. ஜீவனுக்கு சம்சாரம் என்பதே உடலின் தொடர்பாலேயேதான் தோன்றுகிறது. ரஜோகுணம், சத்துவகுணம், தமோகுணம் என்னும் குணங்களின் செயல்களால்தான் ஜீவனுக்குத் தோற்றம், இருப்பு, அழிவு உண்டாகிறது. (7)

[குறிப்பு:— இங்கு எண்ணெய்யே செயல்; அதன் ஆதாரமான அகல்விளக்கே மனம்; திரியே உடல்; எரியப் பயனாகும் தீயே சைதன்யம்; விளக்கே இந்த சம்சாரம் எனக் கொள்க.]

ஆனால், விளக்கு அணைந்து போகுமேயானாலும், அதன் தத்துவமான ஒளி முற்றிலுமாக இல்லாமலே போய் விடுவதில்லை, அழிவதில்லை. அதேபோலத்தான் சம்சாரமான உலகியல் (உடல்) அழிந்தாலும், தனக்குத்தானே ஒளிரும் சுயம்பிரகாசனான ‘ஆன்மா’ அழிவதில்லை. ஏனெனில், அது (ஆத்மா) காரிய—காரணத்திற்கு அப்பாற்பட்டது; பருவுடல் (ஸ்தூல தேகம்), நுண்ணுடல் (சூட்சும தேகம்) — இவை இரண்டைக் காட்டிலும் வேறானது; ஆகாயம் போல் உடல் முதலிய அனைத்திற்கும், இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கும் ஆதாரமானது; என்றென்றும் இருப்பது; அழிவற்றது; மாறுதலற்றது; முடிவற்றது; எங்கும் பரவியுள்ளது; ஒப்புமையற்றது. (8)

(ஆகையால்,) மன்னனே! நீ உன்னுடைய கூர்மையான அறிவால் உடல் முதலிய உபாதிகளிலிருந்தும் ஆன்மாவைத் தனியாகப் பிரித்துச் சிந்தனை செய். உனது உள்ளத்தில் இருக்கும் பகவானைப் பற்றியே சிந்தனை செய். (9)

பரீக்ஷித்! நீ, காலனுக்கும் காலன். நீயே, அந்த பரமான்மாவின் ஸ்வரூபம்தானே. அந்தணச் சிறுவனின் சாபப்படி, தக்ஷகன் உன்னைக் கடித்துச் சாம்பலாக்க முடியாது. ஏனெனில், காலகாலனான பரமாத்மாவைக் காலனோ (யமனோ), சாவிற்குக் காரணமானவர்களோ தீண்ட முடியாது; அருகில் கூடச் செல்ல முடியாது. (10)

‘நானே அனைத்திற்கும் ஆதாரமான பரமன்; பரமபத ஸ்வரூபரான பரப்பிரும்மம்’ என்று தனக்குத்தானே நினைத்தவண்ணம், உன்னுடைய உண்மை நிலையான அகண்டாகாரமான நிஜஸ்வரூபத்திலேயே நிலையாக நில். (11)

அப்பொழுது விஷம் நிரம்பிய தன் நாக்கைச் சுழற்றிக் கொண்டு, தனது உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டு வரும் தக்ஷகன், தனது விஷப்பற்களால் உனது காலைக் கடித்தாலும் பரவாயில்லை. அப்பொழுது உன் ஆன்ம ஸ்வரூபத்திலேயே நிலை கொண்டு நிற்கும் நீ, உன் உடலையோ இந்தப் பிரபஞ்சத்தையோ காணமாட்டாய். உன் ஆன்மாவைத்தான் கண்டு கொண்டிருப்பாய். (12)

அண்ணலே பரீக்ஷித்! நீயோ பரமாத்ம பூதன். ஆன்மாவை மட்டுமே கண்டு கொண்டிருப்பவன். அகில உலகங்களுக்கும் ஆன்மாவாக அந்தர்யாமியாக விளங்கும், பகவானது திருவிளையாடல்கள் பற்றி, நீ கேட்டதற்கெல்லாம் நான் பதில் கூறிவிட்டேனல்லவா? இனி, மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்? (13)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் ஐந்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஆறாவது அத்தியாயம் — பரீக்ஷித் முக்தி; ஜனமேஜயன் செய்யும் சர்ப்ப யாகம்; வேதங்களின் பிரிவு

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனகாதி முனிவர்களே! சுக முனிவரோ, அனைத்து சராசரங்களும் நிரம்பிய, இப்பிரபஞ்சத்தையே தனது ஆத்ம ஸ்வரூபரான பகவானாகவே காண்பவர். மேலும், அவையனைத்தும் தன்னுள் விளங்கும் ஆன்மாவாகவும் காண்பவர். ஆகவே, அவரது நோக்கு எங்கும் எதிலும் ஒரே மாதிரியானது; ஏற்றத்தாழ்வு என்பதே இல்லை. பரீக்ஷித் மன்னனோ, பகவானையே சரணம் பற்றியவன்; அவராலேயே காப்பாற்றப்பட்டவன்; வியாச முனிவரின் புத்திரரான சுகர் கூறிய ஸ்ரீமத்பாகவதமான இந்த மகாபுராணத்தை மிகவும் ஈடுபாடுடன் கேட்டவன். ஆகவே, இப்பொழுது அந்த பரீக்ஷித், சுகரது திருவடிகளில் சிரம் தாழ்த்தி வணங்கி, இருகை கூப்பிப் பின்வருமாறு கூறினான். (1)

மன்னன் பரீக்ஷித் கூறுகிறான்—— முனிவரே! கருணையே திருமேனி தாங்கி வந்த தாங்கள், முதலும் முடிவுமற்ற, ஸத்ஸ்வரூபரான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவிளையாடல்கள், அவரது உண்மை ஸ்வரூபம் ஆகியனவற்றை என்மேல் மிக்க கருணை கொண்டு கூறியருளினீர்கள். ஆகவே, நான் தங்கள் அருளைப் பெற்றவனானேன். அதனால், என் பிறவிப் பயனையும் பெற்றேன். (2)

உலகிலுள்ள ஜீவராசிகள் பொதுவாகவே தன்னலம், பிறர்நலம் என்கிற அறிவற்றவர்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள். அதனால் பலவாறான துன்பக்கனலில் வாடி வருந்துகிறார்கள். தெய்வ சிந்தனையே குடிகொண்ட சான்றோர்களுக்கு, அவர்கள் மீது பரிவும் அன்பும் தோன்றுவது ஒன்றும் புதிதல்ல. அதில் வியப்பதற்கும் எதுவுமில்லை. அது அவர்களது இயல்பு. (3)

நானும், இங்குள்ள மற்றவர்களும் தங்களுடைய திருமுகத்திலிருந்து பெருகி வந்த ஸ்ரீமத்பாகவதமான மகாபுராணத்தைச் செவியாரப் பருகினோம். இப்புராணத்திலோ இடையீடின்றி எங்கும் பகவானது திருப்புகழே பாடப்படுகிறது. இந்தத் திருப்புகழில் ஆன்றோர்களும் சான்றோர்களும் மூழ்கித் திளைக்கின்றனர். (4)

பகவானே! எந்தப் பிரும்மத்தை அடைந்துவிட்டால் பயம் என்பதே தோன்றாதோ (மறுபிறப்பு இல்லையோ), அந்த தத்துவத்தைத் தெளிவாக விளக்கிக் கூறினீர்கள். அதனால், இப்பொழுது நான் கைவல்ய ஸ்வரூபனாக (அமைதியைத் தழுவி நிற்கும்) பிரும்மநிலையிலே இருக்கிறேன். ஆகவே, இறப்பிற்குக் காரணமான தக்ஷகன் முதலியவர்களிடமிருந்தோ, காலனிடமிருந்தோ, இப்பொழுது எனக்குச் சிறிதளவும் பயமில்லை. (5)

ஆகவே, சுகப்பிரும்மமே! எனக்கு அனுமதி கொடுங்கள். நாவையடக்கி மௌனத்தை மேற்கொள்கிறேன். மனதிலிருந்த காமனைகளையும் அதன் மனப்பதிவுகளையும் உதறித் தள்ளி, அதனால் மனத்தூய்மை பெற்று, மனத்தைப் பொறி—புலன்களுக்கெட்டாத பரமான்ம ஸ்வரூபத்திலேயே நிலையாக நிற்கச் செய்து, உயிரை விட்டுவிடுகிறேன். (6)

ஞானம் மற்றும் விஞ்ஞானத்தைப் பற்றிய தங்கள் உபதேசத்தால் என் அறியாமை முற்றிலுமாக அழிந்தது. மங்களங்களையே வாரி வழங்கும் பகவானது உண்மை ஸ்வரூபத்தை, எனக்கு நேரிடையாகக் காட்டித் தந்தீர்கள். (7)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! இவ்வாறு சுக முனிவரிடம் கூறிய மன்னன் பரீக்ஷித், அவரை அன்போடு பூசித்தான். சுக முனிவரும் மன்னனிடம் அனுமதி பெற்றுத் தன்னுடன் வந்திருந்த சான்றோர்கள் மற்றும் முனிவர்களுடன் அங்கிருந்து சென்றார். (8)

ராஜரிஷியான பரீக்ஷித், தன் ஆன்மாவைப் பரமாத்மாவான பகவானது சிந்தனையிலேயே ஒன்றுபடுத்தி, இரண்டற்ற நிலையில் தியானத்தில் அமர்ந்தான். பிராணனின் சலனத்தையும் (மூச்சையும்) நிறுத்தி, உலர்ந்த மரக்கட்டையைப் போல (ஜடம் போல்) இருந்தான். (9)

உலகப்பற்றையும், பொய்யான உடலை மெய்யென நினைக்கும் ஐயத்தையும் தூக்கியெறிந்த பரீக்ஷித், கங்கைக் கரையில் கிழக்கு நுனியாகப் பரப்பிய தர்ப்பைப்புல் ஆசனத்தில், வடக்கு நோக்கி அமர்ந்தான். இப்பொழுது பரீக்ஷித், பிரும்மத்திற்கும் தனக்கும் பேதமற்ற அத்துவைத (மகாயோக) நிலையில் நின்று பிரும்மமாகவே ஆகிவிட்டான்! (10)

முனிவர்களே! முனிவரின் மகனான சிருங்கியின் சாபப்படி, பரீக்ஷித் மன்னனைக் கடித்துக் கொல்வதற்காக, தக்ஷகன் வந்து கொண்டிருந்தபோது, நடுவழியில் கசியபன் என்கிற அந்தணனைக் கண்டான். (11)

கசியபன் என்கிற அந்த அந்தணன், பாம்பு கடித்து மரித்தவனையும் தன் மருத்துவத் திறமையால் உயிர் பிழைக்கச் செய்யும் சிறந்த மருத்துவன். தக்ஷகன், அவனுக்கு ஏராளமான பொருளைத் தந்து, அரசனிடம் செல்லாதவாறு தடுத்து, திரும்பிப் போகச் செய்தான். பின் விரும்பிய வேடமேற்கும் திறன் கொண்ட தக்ஷகன், ஓர் அந்தண வேடமேற்று, மன்னன் பக்கம் சென்று, அவனைக் கடித்தான். (12)

பிரும்ம ஸ்வரூபத்திலேயே லயித்திருந்த ராஜரிஷியான பரீக்ஷித்தின் உடல், தக்ஷகனின் விஷத்தீயில் கருகிச் சாம்பலாயிற்று. இதை அங்கிருந்த அனைவரும் கண்டனர். (13)

விண்ணிலும் மண்ணிலும் எண்டிசைகளிலும் ஆ! ஆ! என்று பெரும் இரைச்சல் ஏற்பட்டது. தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் ஆகிய அனைவரும் பரீக்ஷித் அடைந்த உயர்ந்த கதியைக் கண்டு வியந்தனர். (14)

தேவதுந்துபிகள் முழங்கின; கந்தர்வர்களும் அப்சரப் பெண்டிர்களும் பாடினர்; தேவர்கள் ‘நன்று, நன்று’ என்று கொண்டாடிப் பூமாரி பெய்தனர். (15)

‘தன் தகப்பன் தக்ஷகனால் கடிக்கப்பட்டார்’ என்பதைச் செவியுற்ற ஜனமேஜயன், மிகவும் சினங்கொண்டு அந்தணர்கள் துணையுடன், சர்ப்ப யாகம் என்னும் வேள்வியைச் செய்யத் தொடங்கி, (முறைப்படி மந்திரங்களைக் கூறிச் சர்ப்பங்களை அழைத்து,) அந்த வேள்விக் குண்டத்தில், அவைகளை ஆகுதியாக அளிக்கத் தொடங்கினான். (16)

ஜனமேஜயன் செய்யும் அந்த சர்ப்ப யாகத்தில், கொழுந்து விட்டெரியும் வேள்வித்தீயில் பெரும் சர்ப்பங்கள் விழுந்து பொசுங்கிக் கருகிப் போவதைக் கண்ட தக்ஷகன், பயத்தால் நடுநடுங்கி, இந்திரனைச் சரணடைந்தான். (17)

இவ்வாறு நடக்கும் சர்ப்ப யாகத்தில், பெரிய பெரிய நாகங்களெல்லாம் வந்து விழுந்து பொசுங்கிக் கருகிப் போகும்போது, தக்ஷகன் மட்டும் இன்னும் வராததைக் கண்ட பரீக்ஷித்தின் புதல்வன் ஜனமேஜயன் அங்குள்ள அந்தணர்களிடம், “சர்ப்பங்களிலும் கடையனான அந்த தக்ஷகன், இன்னும் ஏன் வேள்வித்தீயில் வீழ்ந்து மடியவில்லை?” என்று கேட்டான். (18)

“மன்னர் மன்னனே! தக்ஷகன் இந்திரனைச் சரணடைந்துள்ளதால், இந்திரன் அவனைக் காத்து வருகிறான். ஆகவே, இந்திரனால் காப்பாற்றப்படும் தக்ஷகன், இன்னும் இந்த அக்னியில் விழவில்லை” என்று அந்தணர்கள் பதிலுரைத்தனர். (19)

கூர்மையான அறிவு படைத்த ஜனமேஜயன் இதைக் கேட்டு, “அந்தணர்களே! இந்திரனோடு கூடவே தக்ஷகனையும் ஏன் அக்னியில் நீங்கள் விழச் செய்யவில்லை?” என்று ரித்விக்குகளிடம் கேட்டான். (20)

ஜனமேஜயனது சொல்லைக் கேட்ட அந்தணர்கள், “ஏ தக்ஷகா! மருத்கணங்களோடு கூடிய இந்திரனுடன் நீ, சீக்கிரம் இந்த அக்னியில் விழுவாயாக!” என்று இந்திரனுடன் கூடவே, அந்த தக்ஷகனையும் அழைத்தனர். (21)

இவ்வாறு அந்தணர்கள் மந்திரங்களால் இந்திரனையும் தக்ஷகனையும் அழைக்கவே, இந்திரனின் இருப்பிடமான சுவர்க்கலோகமே பயந்து நடுங்கலாயிற்று. விமானத்திலிருந்த இந்திரனும் தக்ஷகனோடு மிகவும் பயந்து நடுங்கிச் சுழலலானான். (22)

இவ்வாறு ஆகாயத்திலிருந்து இந்திரன், தன் விமானத்துடனும் தக்ஷகனுடனும் அக்னி குண்டத்தில் விழப் போவதைக் கண்ட ஆங்கீரஸ மகரிஷியின் மகனான பிருகஸ்பதி (வியாழ பகவான்), மன்னன் ஜனமேஜயனிடம் கூறினார்—— “மன்னனே! இந்த தக்ஷகன் அமுதம் அருந்தியவன். ஆகவே, மூப்பும் மரணமும் அற்றவன். ஆதலால், இந்த சர்ப்ப ராஜன், உன்னால் கொல்லத்தக்கவன் அல்லன். (23—24)

அரசே! இப்பிரபஞ்சத்திலுள்ள ஜீவராசிகள் அனைத்தும் தத்தம் முன்வினைக்கேற்றவாறே வாழ்வு, இறப்பு, இறப்பிற்குப் பின் பெறப் போகும் பரலோகம் ஆகியனவற்றைப் பெறுகின்றன. முன்வினைப் பயனேயன்றி, வேறெவரும் எவனுக்கும் எந்த இன்ப—துன்பங்களையும் தரமுடியாது. (25)

மன்னவா! உலகில் பலருக்கும் பாம்பு, கள்வன், தீ, மின்னல் மற்றும் பசி, தாகம், நோய் முதலியவற்றின் காரணமாகவே மரணம் நேரிடுகிறது. ஆனால், இவையனைத்தும் காரணங்களல்ல. உண்மையில், அனைத்து ஜீவராசிகளும் தங்கள் முன்வினைப்பயனையேதான் அனுபவிக்கின்றன. (26)

ஆகவே, அரசே! இம்சையையே பயனாகக் கொண்ட இந்த சர்ப்ப யாகம் இதோடு நிற்கட்டும். குற்றமே காணாத பலப்பல சர்ப்பங்கள் இந்த வேள்விக்குப் பலியாகியது போதும். உலகில் அனைவரும் தத்தம் முன்வினைப் பயன்களைத்தானே அனுபவிக்கின்றனர்.” (27)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— “முனிவர்களே! இவ்வாறு வியாழ பகவான் கூறவே, அதைச் செவிமடுத்த ஜனமேஜயன், அவரது நல்லுரையை மதித்துக் கொண்டாடி, ‘தங்கள் கட்டளைப்படியே செய்கிறேன்’ என்று கூறி, சர்ப்ப யாகத்தை நிறுத்திக் கொண்டு, தேவகுருவான வியாழ பகவானை முறைப்படி பூசித்தான். (28)

முனிவர்களே! பரீக்ஷித்! (அறிவாளியான சமீக முனிவரது கழுத்தில் இறந்த பாம்பைப் போட்டது, அந்தணச் சிறுவனான சிருங்கி கோபமுற்று அரசனைச் சபித்தது, மன்னன் இறந்தது, அதனால் ஜனமேஜயன் சினமுற்றது, சர்ப்ப வேள்வியில் பாம்புகள் கொல்லப்பட்டது ஆகிய) இவையனைத்தும் பகவான் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் மாயையே! இதன் தன்மை இவ்விதமென்று எவராலும் நிச்சயித்துக் கூறமுடியாது. இதனாலேயே பகவானது அம்ச பூதர்களான ஜீவராசிகள், கோபம் முதலிய முக்குணச் செயல்களால் ‘உடலே ஆன்மா’ என்கிற மயக்கத்தை அடைகின்றனர். அதனால், ஒருவருக்கொருவர் துன்பப்படுத்திக் கொண்டு, பின் அந்தத் துன்பத்தையே அனுபவிக்கின்றனர். மனித முயற்சியால் இதைத் தீர்த்துக் கொள்ள முடியாது. (29)

(ஒருவன் பகவானது ஸ்வரூபத்தை மனதில் நிறுத்தித் தியானிப்பதாலேயே, மாயையிலிருந்து விடுதலை பெற முடியும். ஆகவே, அவரது ஸ்வரூபத்தைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்.) ‘இவன் சூதுவாது நிரம்பியவன், வெளிவேடம் தரித்தவன்’ என்று மனதில் இடையீடின்றி நினைக்கச் செய்வதே மாயை. ஆன்மாவைப் பற்றியே பேசுபவன், ஆன்மாவைப் பற்றிய சர்ச்சையில் ஈடுபடும் பொழுது, அந்த மாயை பரமாத்ம ஸ்வரூபத்தில் பயமற்று விளங்குவதில்லை. அதாவது, ஆன்ம சர்ச்சையில் மாயை தலைகாட்டாது. ஆனால், பயங்கொண்டு தனது மோகமான மயக்கம் முதலிய காரியத்தைச் செய்யாது ஒதுங்கி நிற்கும்; அழிந்து போவதில்லை. இவ்வாறுதான் அதைப் பற்றி விளக்க முடியும். மாயையைப் பற்றி நிற்கும் பலவாறான வாத—விவாதங்கள், கொள்கைகள் ஆகியன பரமாத்ம ஸ்வரூபத்தில் இல்லை. ஏனெனில், மாயை ஏதோவொன்றைப் பற்றி நிற்பது. ஆனால் பரமாத்மா, எதையும் பற்றாது தனித்து நிற்பவர். அப்பொழுது வாத—விவாதமென்ன? இம்மை—மறுமை பற்றிய ஆராய்ச்சியை (சங்கல்ப—விகல்பங்களை)ச் செய்கின்ற மனமும் அமைதி பெற்று நிற்கும். எவனிடம் சங்கல்ப—விகல்பமான மனது இல்லையோ, அவனிடம் மாயையும் இல்லை! (30)

செயல், அதைச் செய்வதற்கு வேண்டிய உபகரணங்கள் மற்றும் அதன் வாயிலாகப் பெறப்படும் பயனான புகழ், இம்மூன்றுடனும் சேர்ந்த ‘நான், எனது’ என்ற அகங்கார ரூபனான ஜீவன் — இவையனைத்தும் எவரிடமில்லையோ, அந்த ஆன்ம ஸ்வரூபரான பரமாத்மா, எவராலும் எங்கும் குறைவோ நிறைவோ பாதிக்கப்படுவதில்லை. அந்த பரமன் எவருக்கும் பகைவருமில்லை. அந்த பரமனது ஸ்வரூபத்தையே அனுசந்தானம் பண்ணுபவன் மனதோடு தொடர்புடைய மாயாமயமான சலனங்கள் ‘யான், எனது’ என்கிற அகங்காரம் முதலியனவற்றை அறவே விலக்கி, தனது ஆன்ம ஸ்வரூபத்திலேயே நிலை நின்று ஆனந்தம் அனுபவிக்கிறான். (31)

உலகியலிலிருந்து விடுதலைப் பெற எண்ணும் ஒரு சாதகன், இறைவனது பதத்தைத் தவிர, மற்ற உலகியல் பொருட்களில் ‘உண்மைப்பொருள் இதுவல்ல’ என்ற உறுதியான எண்ணத்துடன் அனைத்தையும் உதறித் தள்ளி, எந்தவொரு நிலையைப் பெறுகிறானோ, எந்தவொரு நிலை உதறித் தள்ள முடியாததோ, எந்தவொரு நிலை ஏற்காது விடவும் முடியாததோ, அந்நிலையே பகவானது ‘பரமபதம்’ ஆகும் என்று இறையடியார்களான சான்றோர்களும் வேதங்களும் கூறுகின்றன. மனத்தை அசையவொட்டாது ஒருமுகப்படுத்தி, அதிலுள்ள மாசுகளையும், ஆன்மாவல்லாத பொய்ப் பொருட்களையும் என்றும் நிலையாக நீக்கி, அவ்வாறு தூய்மையான உள்ளத்தில் காதலாகிக் கசிந்து, அந்த இறைவனது பதத்தையே நிலையாக நிறுத்தி, அதிலேயே மகிழ வேண்டும். (32)

இதுவே பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் உண்மையான ஸ்வரூபம். இதுவே அவரது பரமபதம். எவனுக்கு, இவ்வுடலே நான் (ஆன்மா) என்கிற எண்ணமும், இவ்வுடலுடன் தொடர்புடைய வீடு—வாசல், மனைவி—மக்கள் ஆகியவற்றில் எனது என்கிற எண்ணமும் இல்லையோ, அவனே இப்பரமபதத்தைப் பெறுகிறான். உண்மையில் உலகியல் பொருட்களில் ‘நான், எனது’ என்கிற எண்ணம், விலக்க இயலாத ஒரு பெரும் குறையே ஆகும். (33)

இவ்வுயரிய பதத்தைப் பெற விரும்புவோன், பிறரது வசைச்சொற்களையும் இன்சொல் என (ஏற்று பொறுத்து)க் கொள்ள வேண்டும். யாருக்கும் எந்தவிதமான அவமானத்தையும் நினைக்கவும் கூடாது. நீர்க்குமிழி போன்ற இவ்வுடலில், ‘நான், எனது’ என்கிற எண்ணம் கொண்டு, எந்தவொரு பிராணியிடமும் பகைமை கொள்ளக் கூடாது. (34)

எந்த வியாச பகவானுடைய திருவடித்தாமரைகளைத் தியானித்து, அவரிடமிருந்து ஸ்ரீமத்பாகவதமாகிற இந்த மகாபுராணத்தை அறிந்து கொண்டேனோ, குறைவற்ற குணக்குன்றும் அனைத்தும் அறிந்தவருமான அந்த வியாச பகவானை வணங்குகிறேன்! (35)

சௌனக முனிவர் கூறுகிறார்—— உத்தமரே! பைலர் முதலிய மகரிஷிகள் வியாச முனிவரின் சீடர்கள். அவர்கள் சீரிய மனம் படைத்தவர்கள். மற்றும் வேதங்களை ஓதுவிக்கும் சிறந்த ஆசிரியர்கள். அவர்கள் வேதங்களை எவ்வளவாகப் பிரித்தார்கள்? என்பதைத் தயவு செய்து, எங்களுக்குக் கூறியருள வேண்டும். (36)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— பிரும்ம ரிஷிகளே! உயர்ந்த இடத்தில் உயர்ந்த நிலையில் வீற்றிருக்கும் பிரும்மதேவர், ஒருசமயம் முன்பு படைத்த படைப்பு பற்றிய அறிவைப் பெறுவதற்காக, மனதை ஒருநிலைப்படுத்தித் தியானத்தில் அமர்ந்தார். அப்பொழுது அவருடைய இதயாகாசத்திலிருந்து தொண்டை, நாக்கு ஆகியவற்றின் தொடர்பே இல்லாது, ஒரு தனிப்பட்ட நாதம் (ஒலி) கிளம்பியது. ஒருவன் வெளியோசை கேட்காதவாறு தன்னிரு காதுகளையும் பொத்திக் கொண்டு, மனதையும் வெளியே திரியவிடாமல் அடக்கிச் சும்மா அமர்ந்து இருப்பானேயாகில், அப்பொழுது அவன் அந்த ஒப்பற்ற தனிநாதத்தை உணர்வான். இந்நாதமே ‘அனாஹதம்’ என்றழைக்கப்படுகிறது. (37)

பிரும்மநிஷ்டர்களே! பெரும் யோகிகளான மகாபுருஷர்கள், இந்த அனாஹதம் என்கிற நாதோபாஸனையின் மூலம் அந்தக்கரணத்தின் திரவியங்கள் (அதிபூதம்), அந்தக்கரணத்தின் செயல்கள் (அத்யாத்மம்), அந்தக்கரணத்தைச் செயல்படுத்தும் அதிதைவம் ஆகிய மலங்களை (மாசுகளை) அறவே ஒதுக்கித் தள்ளித் தூய்மை பெற்று, பெருநிலையான முக்தியைப் பெறுகின்றனர். இந்நிலையில் பிறப்பு—இறப்பு என்கிற உலகியல் சுழற்சி இல்லை. (38)

இந்த நாதத்திலிருந்துதான் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவ ஒலி தோன்றியது. அது அகாரம், உகாரம், மகாரம் என்னும் மூன்று மாத்திரைகளை (ஒலிக்குறிப்புகளை) உடையது. இந்த ஓங்காரத்தின் சக்தியினாலேயே வெளிப்படையாகக் கண்களுக்குப் புலப்படாது நிற்கும் பிரகிருதி (மாயை) வியக்தமாக (வெளிப்படையாகத் தெரியும் உலகமாக)க் காட்சியளிக்கிறது. இவ்வோங்காரமோ வெளிப்படையாகக் காணவியலாத ஒரு தத்துவம். இதன் தோற்றம் என்பது தெரியாது. அதனால் அனாதி. பகவானது ஸ்வரூபமானதால் தானே தனித்து ஒளிர்வது; இதயத்திலேயே ஒளிர்வது. செவிப்புலன் செயலற்றுப் போயினும், இது ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கும். எந்தவோர் உயர்ந்த பொருளை பரமாத்மா, பரப்பிரும்மம், பரம்பொருள் என்றெல்லாம் பெயரிட்டு அழைக்கிறோமோ, அப்பரம்பொருளை உணர்வுபூர்வமாகக் காட்டித் தருவது இவ்வோங்காரமே! (39)

கேட்கும் பொறியான காதுகள், தம் செயலிழந்து நிற்கையிலும் இவ்வோங்கார நாதம் இசைத்துக் கொண்டேயிருக்கும். அனைத்துப் பொருட்களையும் நன்கு தெரியுமாறு விளக்கமாகக் காட்டித் தரும் உயர்ந்த தனிப்பட்ட தத்துவத்தைக் கேட்டல், தூக்கம் மற்றும் ஸமாதி நிலையிலும்கூட, ‘அனைத்து உலகமே பொய்’ என்கிற உண்மை நிலையை நன்குணர்தல் ஆகிய இந்நிலைதான், பகவானது தூய்மையான ஸ்வரூபம் (நிலையாகும்). இந்த ஓங்காரமே, பகவானது இதயாகாசத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு, வேதங்களாகிற சொற்களை வெளிப்படுத்தியது; அனைவரும் அறியுமாறு செய்தது. (40)

இந்த ‘ஓங்காரம்’ பகவானையே இருப்பிடமாகக் கொண்டது. அவரையே காட்டித் தரும் சொல் உருவமும் இதுவே. அனைத்து மந்திரங்கள், உபநிடதங்கள் மற்றும் வேதங்கள் ஆகியவற்றின் மிக ரகசியமான சூட்சுமமான மாறுபாடற்று, ஒரே தன்மையாகவும் இருக்கும் ஒரே விதை — பிறப்பிடம் — இந்த ஓங்காரமே! (41)

சௌனகரே! ஓங்காரத்தின் மூன்று எழுத்துக்கள் அகாரம், உகாரம், மகாரம் என்பன. இம்மூன்று எழுத்துக்களே சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்கள்; ரிக், யஜுர், ஸாமம் என்னும் முப்பெயர்கள்; பூ:, புவ:, ஸுவ: என்கிற மூவுலகங்கள்; ஜாக்ரத் (விழிப்பு), ஸ்வப்னம் (கனவு), ஸுஷுப்தி (தூக்கம்) என்னும் மூன்று நிலைகள் என மும்மூன்று எண்களுள்ள பாவங்களாக (மெய்ப்பாடுகளாக)ப் பார்க்கப்படுகின்றன. (42)

இதன் பிறகு சர்வசக்தரான பிரும்மதேவர், அந்த ஓங்காரத்தினின்றே ‘ய,ர,ல,வ’ என்னும் உயிர்மெய்யெழுத்துக்கள் (அந்தஸ்தங்கள்); ‘ஶ,ஷ,ஸ,ஹ’ என்கிற ஊஷ்ம எழுத்துக்கள்; ‘அ’ முதல் ‘ஔ’ வரையிலான ஸ்வரங்கள் என்னும் உயிரெழுத்துக்கள்; ‘அ’ முதல் ‘ம’ வரையிலான வியஞ்சனங்கள் (ஒற்றெழுத்துக்கள்); குறில், நெடில் மற்றும் ஜிஹ்வாமூலியம் (அடிநாக்கிலிருந்து கிளம்பும் எழுத்துக்கள்) என எழுத்துக் கூட்டங்களை (அக்ஷரஸமாம்நாயம்) தோற்றுவித்தார். (43)

பின் நான்முகனான பிரும்மதேவர், முன்கூறிய எழுத்துக் கூட்டங்களைக் கொண்டு வேள்விகளைச் செய்யும் ரித்விக்குகளான ஹோதா, அத்வர்யு, உத்காதா, பிரும்மா ஆகியவர்களின் செயற்பாடுகளைக் கூறவேண்டி, ஓங்காரம் மற்றும் பூ;, புவ:, ஸுவ: என்கிற மூன்று வியாஹ்ருதிகளுடன் நால்வேதங்களையும், தன் நான்கு முகங்களின் வாயிலாக வெளியிட்டார். (44)

மேலும், பிரம்மமான வேதங்களை நன்கு கூறும் திறம் படைத்த பிரம்மநிஷ்டர்களான மரீசி முதலிய தன் புதல்வர்களுக்கு, அந்நால்வேதங்களையும் கசடறக் கற்பித்தார். தர்மநெறிகளை ஐயந்திரிபற உபதேசிக்கும் திறன் படைத்த அவர்களும், அவ்வேதங்களைத் தங்கள் புத்திரர்களுக்கு உபதேசித்தனர். (45)

அதன்பின் வேதங்களைப் பரப்புவதே தங்கள் குறிக்கோளாகக் கொண்ட நைஷ்டிகப் பிரம்மசாரிகளான அவர்களது சீடர்களால், சிஷ்ய—ப்ரசிஷ்யர்கள் வாயிலாகப் பரம்பரையாக அந்த வேதங்கள், நான்கு யுகங்களிலும் தொடர்ந்து வந்து கொண்டே இருக்கின்றன. துவாபர யுகத்தின் முடிவில் மகரிஷிகள் அந்த வேதங்களைப் பிரித்தனர். (46)

காலவெள்ளத்தில் மக்களின் ஆயுள், உடல்வலிமை, நல்லெண்ணம், மனவலிமை ஆகியன குன்றித் தேய்ந்து போகப் போவதை முன்பே அறிந்த பிரம்மரிஷிகள், தங்கள் இதயகமலத்தில் வீற்றிருக்கும் பரமனது தூண்டுதலின் பேரில், அவ்வேதங்களைப் பலவாறாகப் பிரித்தனர். (47)

சௌனகரே! இப்பொழுது நடந்துவரும் இந்த வைவஸ்வத மன்வந்தரத்தில் பிரும்மதேவர், பரமசிவன் மற்றும் இந்திரன் முதலிய லோகபாலகர்களின் வேண்டுகோளை ஏற்ற சர்வலோக நாயகரான பகவான், வேதங்களையும் அதில் கூறப்படும் அறநெறிகளையும் நன்கு போற்றிப் பாதுகாக்க வேண்டி, பராசர மகரிஷியின் திருவருளால் ஸத்யவதியின் திருவயிற்றில், மாயையின் ஓர் அம்சமான சத்துவகுணத்தின் அம்சமாக, வியாச மகரிஷியாகத் திருவவதாரம் செய்து, வேதங்களை நான்காகப் பிரித்தார். (48—49)

மகரிஷிகளே! கொட்டிக் கிடக்கும் நவரத்தினக் குவியலிலிருந்து ஒவ்வொரு மணியையும் தனித்தனியே பிரித்தெடுத்து வகைப்படுத்திச் சேர்ப்பது போல, பெருமனம் படைத்த பகவான் வியாச முனிவர், மந்திரக் கூட்டங்களாகச் சிதறிக் கிடந்த வேதங்களை அந்தந்தப் பிரகரணங்களுக்கு ஏற்றவாறு தனித்தனியே பிரித்தெடுத்து, அவற்றை ரிக் வேதம், யஜுர் வேதம், ஸாம வேதம், அதர்வண வேதம் என நான்கு ஸம்ஹிதைகளாகப் பிரித்து, தன் நான்கு சீடர்களுக்கும் ஒவ்வொரு ஸம்ஹிதையாகத் தந்தார். (50—51)

‘ருக்’ (முப்பத்திரண்டு எழுத்துக்கள் கொண்ட) மந்திரங்கள் அதிகமாகக் காணப்படுவதால், ‘பஹ்வ்ருசம்’ என்றழைக்கப்படும் முதல் ஸம்ஹிதையான ருக் ஸம்ஹிதையை (ரிக் வேதத்தை)ப் பைலருக்கும், தொடர்ந்து உச்சரிக்கப்படுவதால் ‘நிகதம்’ என்ற பெயருடைய யஜுர் வேதத்தை வைசம்பாயன மகரிஷிக்கும் உபதேசித்தார். (52)

மேலும், ஸாமங்களான சந்தங்களைக் கானம் பண்ணுவதால் ‘சந்தோகம்’ என்று பெயரிடப்பட்ட ஸாமவேதத்தை ‘ஜைமினி’ முனிவருக்கும், ‘அதர்வாங்கிரஸீ’ என்கிற ஸம்ஹிதையான அதர்வண வேதத்தைத் தன் சீடனான ‘சுமந்து’ என்பவருக்கும் உபதேசித்தார். (53)

சௌனகரே! பைலர் தனது ருக் ஸம்ஹிதையை இரண்டாகப் பிரித்து, இந்திரப்பிரமிதி என்பவருக்கும், பாஷ்கலர் என்பவருக்கும் தனித்தனியே உபதேசித்தார். பாஷ்கலர் தனக்கு உபதேசித்த ருக் வேத பாகத்தை நான்காகப் பிரித்து போத்யர், யாக்ஞவல்கியர், பராசரர், அக்னிமித்திரர் ஆகிய தன் சீடர்களுக்கு உபதேசித்தார். தன்னைத் தானே தன்னுள் அடக்கிய ஆன்ம ஞானியான இந்திரப்பிரமிதி, தனக்கு உபதேசித்த ருக் ஸம்ஹிதையை நல்லறிஞரான மாண்டூகேய முனிவருக்கு உபதேசித்தார். இவரது மாணவரான தேவமித்திரர் ஸௌபரி முதலிய மகரிஷிகளுக்கு, தாம் கற்ற ருக் வேத பாகத்தைப் பயிலுவித்தார். (54—56)

மாண்டூகேயரது புதல்வரான சாகல்யர், தான் கற்ற ஸம்ஹிதையை ஐந்தாகப் பிரித்து வாத்ஸ்யர், முத்கலர், சாலீயர், கோகல்யர், சிசிரர் என்கிற சீடர்களுக்குக் கூறினார். (57)

சாகல்யரின் சிஷ்யரான ஜாதூகர்ண்யர் என்கிற முனிவர், தான் பெற்ற ஸம்ஹிதையை மூன்றாகப் பிரித்து, அந்த வேத பதங்களுக்கு விளக்கவுரையாக அமைந்த நிருக்தத்துடன் பலாகர், பைஜர், வைதாளர், விரஜர் என்கிற நால்வருக்கு உபதேசித்தார். (58)

பாஷ்கலரின் திருக்குமாரரான பாஷ்கலி என்பவர், முன்பு கூறப்பட்ட அனைத்து சாகைகளிலிருந்தும் மந்திரங்களைப் பொறுக்கியெடுத்து, ‘வாலகில்யம்’ என்கிற தனியொரு சாகையைச் செய்தார். இதை பாலாயனி, பஜ்யர், காஸாரர் என்கிற மூவரும் அத்யயனம் செய்தனர். (59)

இந்த மகரிஷிகள் அனைவரும் முன்னர் கூறப்பட்ட சம்பிரதாயங்களை அனுசரித்து, ருக்வேதமான பஹ்வ்ருச சாகைகளை அத்யயனம் செய்தனர். வேதங்களின் இப்பிரிவுகளைப் பற்றிய கதைகளைக் கேட்பவன் சகல பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான். (60)

வைசம்பாயன மகரிஷியின் சீடர்களுள் சிலர் ‘சரகாத்வர்யுக்கள்’ என்கிற பெயருடன் விளங்கினார்கள். இவர்கள், தங்கள் குருவிற்கு நேர்ந்த பிரும்மஹத்தி தோஷத்தை நீக்கப் பிராயச்சித்தம் மேற்கொண்டனர். ஆகவே, இவர்களை ‘சரகாத்வர்யுக்கள்’ என்பர். (61)

(இதைக் கண்டு) வைசம்பாயனரது சீடர்களுள் ஒருவரான யாக்ஞவல்கியர் என்பவர், “எம்பெருமானே! அற்ப திறன் கொண்ட இவர்களது விரதானுஷ்டானத்தால் என்ன பெரும் பயன் கிடைக்கப் போகிறது? மற்றவர்களால் செய்தற்கரிய சிறந்த தவத்தை, நானே செய்கிறேன்” என்று தன் குருவிடம் கூறினார். (62)

இவ்வாறு கூறக்கேட்ட குருநாதரான வைசம்பாயனர் மிக்க சினங்கொண்டு, “அந்தணர்களை அவமதித்த நீயும் ஒரு சீடனா? நீ, என்னிடம் கற்ற வேதத்தைக் கக்கிவிட்டு, இப்பொழுதே இங்கிருந்து போய்விடு” என்று கடிந்துரைத்தார். (63)

இவ்வாறு, தன் ஆசார்யர் கூறியதைக் கேட்ட தேவராதரின் மகனான யாக்ஞவல்கியரும், தான் அவரிடம் கற்ற யஜுர் வேத பாகத்தைக் கக்கிவிட்டு, அங்கிருந்து வெளி நடந்தார். அவ்வாறு, அவர் கக்கிச் சென்ற யஜுர் வேதத்தைக் கண்ட மற்ற முனிவர்கள், அவற்றைப் பெற பெரிதும் விரும்பினர். ஆனால், அந்தணர்களாதலால் கக்கியதைத் திரும்ப எடுப்பது உகந்ததல்ல எண்றெண்ணி, தித்திரிப்பறவைகளாக உருக்கொண்டு அவ்வேத பாகங்களை விழுங்கினர். ஆகவேதான் மனங்கவரும் இந்த யஜுர் வேத சாகை (பிரிவு) ‘தைத்திரீயம்’ எனப் பெயரடைந்தது. (64—65)

பிரும்மரிஷியே! சௌனகரே! அதன்பின் அந்த யாக்ஞவல்கியர், தன் குருவான வைசம்பாயனருக்கு வியாச பகவான் பிரித்து உபதேசிக்காததால், அவரிடம் இல்லாததும், இன்னும் அதிகமான மந்திரங்களை உடையதுமான வேத பாகத்தைத் தேடிப் பெற முனைந்து, வேதங்களுக்குத் தலைவரான ஆதித்திய பகவானை உபாசிக்கலானார். (66)

யாக்ஞவல்கியர் துதிக்கிறார்—— ஓங்காரரூபரான சூரிய பகவானை வணங்குகிறேன். அனைத்து உலகங்களுக்கும் ஆன்மாவாகவும் கால ஸ்வரூபராகவும் விளங்குகிறீர்கள். பிரும்மதேவர் முதல் புல் வரையிலான உள்ள உத்பிஜம் (விதைத்தாவரம்), ஸ்வேதஜம் (வியர்வையில் தோன்றுவன), அண்டஜம் (முட்டையில் வெளிவருபவை), ஜாரயுஜம் (கருவில் தோன்றுபவை) என்னும் நால்விதப் பிராணிகளின் இதயாகாசத்திலும் வெளியில் மகாகாசம் போல எங்கும் ஒருசீராகப் பரவியிருப்பினும், எந்தவொரு மறைப்பினாலும் (உபாதியாலும்) மறைக்கப்படாது, எங்கும் எதிலும் ஒட்டாது தனித்து நிற்கும் ஒப்பற்ற பிரத்தியட்ச இறைவன் தாங்களே. மேலும் க்ஷணம், லவம், நிமிடம் முதலிய காலத்துளிகளால் பெருகும் வருடங்கள் மூலமும், நீரை ஆவியாகப் பருகி மழையாகப் பொழிவதன் மூலமாகவும், அனைத்துலகங்களின் வாழ்க்கை முறையை நடத்தி அருள்கிறீர்கள். அப்படிப்பட்ட ஆதித்ய பகவானான தங்களுக்கு நமஸ்காரம். (இதனால், காயத்ரீ மகாமந்திரத்தின் முதல் பாதமான ‘தத் ஸ விதுர் வரேண்யம்’ என்பதன் பொருள் கூறப்பட்டது.) (67)

தேவதேவனே! புத்தியைத் தூண்டுபவர் தாங்களே. உலகத்தைத் தபிக்கச் செய்பவரும் தாங்களே. வேதங்களில் கூறியுள்ளவாறு தினமும் மூன்று வேளைகளிலும் தங்களைத் துதித்துப் போற்றுகின்ற பக்தர்களது பாவங்களுக்கும் துன்பங்களுக்கும் விதை போன்று காரணமான அஞ்ஞானத்தை முற்றிலுமாக அழிக்கின்றவர் தாங்களே. அகில உலகப் படைப்பிற்குக் காரணம் தாங்களே. செல்வங்களுக்கும் செல்வம் தாங்கள்தானே. ஆகவே, உலக உச்சியில் உயர விளங்கும் ஒளிமயமான தங்களது திருமண்டலத்தை நாங்கள் முழுமனத்தோடு நன்கு தியானிக்கிறோம். (இங்கு காயத்ரீ மந்திரத்தின் இரண்டாவது பாதமான ‘பர்க்கோ தே3வஸ்ய தீமஹி’ என்பதன் பொருள் கூறப்பட்டது.) (68)

தாங்களே ஜீவராசிகளின் உள்ளும் அந்தர்யாமியாக ஆன்மாவாக விளங்குகிறீர்கள். உலகின் அனைத்து ஜீவராசிகளும் தங்களையே ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளன. அவைகளது ஜடமான மனம், புலன்கள், பிராணன் (உயிர்) ஆகியனவற்றை அதனதன் செயல்களில் ஊக்குவிப்பவரும் தாங்கள்தானே. (இதனால், காயத்ரீ மகாமந்திரத்தின் மூன்றாவது பாதமான ‘தியோ யோந: ப்ரசோதயாத்’ என்பதன் பொருள் விளக்கப்பட்டது.) (69)

இந்தப் பிரபஞ்சமே தினந்தினம், அஞ்ஞானம் எனப்படும் காரிருளே வடிவெடுத்த மலைப்பாம்பின் பயங்கரமான வாயில் விழுந்து, தம்முணர்வு கெட்டுப் பிணம் போலாகி விடுகின்றது. பரம கருணாமூர்த்தியான தாங்களோ, தங்களது திருக்கண்ணோக்கால் அவைகளை உயிரோட்டம் உடையவைகளாகச் செய்கிறீர்கள். மேலும், அவைகளின் நன்மைக்காக அவ்வப்போது அதனதன் தர்மானுஷ்டான காரியங்களில் ஈடுபடுத்தி, அவைகளுக்கு அனைத்து நன்மைகளும் கிடைக்கச் செய்கிறீர்கள். திருடர் முதலிய தீயோர்களுக்குப் பயத்தைத் தோற்றுவிக்க, மன்னர்கள் மாறுவேடத்தில் இரவு நேரங்களில் நகர்வலம் வருவது போல, தாங்களும் சான்றோர்களுக்குத் தீங்கிழைக்கும் தீயோர்களுக்குப் பயத்தைத் தோற்றுவித்து உலா வருகிறீர்கள். (70)

எண்டிசை லோகபாலகர்களும் தத்தமது இடங்களிலேயே இருந்து கொண்டு, மலர்ந்த தாமரை போன்ற தங்கள் இருகைகளினாலும் தங்களுக்கு அர்க்கியம் அளிக்கிறார்கள். (71)

இறைவா! மூவுலகங்களும் தங்களைக் குருவாகக் கொண்டாடும் சான்றோர்களும், தங்களது திருவடித் தாமரைகளைச் சேவிக்கிறார்கள். இதுவரை எவராலும் முறைப்படி கற்கப்படாத யஜுர் வேத மந்திரங்களைப் பெற விரும்பும் நான், தங்களைச் சரணம் பற்றித் துதிக்கிறேன்” (என்று துதித்தார்). (72)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! இவ்வாறு யாக்ஞவல்கியர் துதித்தவுடன், சூரிய பகவான் மனம் மகிழ்ந்து, அவரெதிரில் ஒரு குதிரை உருவில் தோன்றி, இதுவரை எவராலும் பெறப்படாத யஜுர்வேத மந்திரங்களை உபதேசித்தார். (73)

எண்ணிலடங்கா அந்த யஜுர் வேத மந்திரங்களை, அனைத்துமறிந்த யாக்ஞவல்கியர் பதினைந்து கிளைகளாகப் பிரித்தார். மிக வேகமாக உபதேசிக்கப்பட்ட அந்த மந்திரங்கள் ‘வாஜஸந்ய சாகை’ எனப் பெயரடைந்தது. அவற்றை காண்வர், மாத்யந்தினர் முதலிய மகரிஷிகள் கற்றனர். (74)

(வியாசர், ஜைமினி மகரிஷிக்கு ஸாமவேதத்தை உபதேசித்தார் என்பதை முன்பே உனக்குக் கூறியுள்ளேன்.) ஸாமவேதம் கற்ற ஜைமினிக்கு ‘ஸுமந்து’ என்னும் முனிவர் புத்திரனாவார். இவரது மகன் ஸுந்வான். இவர்களிருவருக்கும் ஜைமினி முனிவர் ஸாமவேதத்தின் ஒவ்வொரு சாகையையும் கற்பித்தார். (75)

ஜைமினி முனிவரது சீடர்களில் ஒருவர் மகானான ஸுகர்மா என்பவர். இவர், ஒரே மரத்திற்குப் பல கிளைகள் இருப்பது போல, ஸாமவேதம் என்னும் மரத்திற்கு ஆயிரம் கிளைகளைத் தோற்றுவித்தார். (76)

ஸுகர்மாவின் சீடர்கள் கோசலதேசத்தவரான இரண்யநாபன், பௌஷ்யஞ்சி மற்றும் பிரும்ம தத்துவத்தை அறிந்த ஆவந்தியன் என்னும் மூவர். இம்மூவரும் ஸாமவேத சாகைகளைக் கற்றனர். (77)

பௌஷ்யஞ்சி, ஆவந்தியன், இரண்யநாபன் ஆகிய மூவருக்கும் வடதேசத்தைச் சேர்ந்த ஐந்நூறு சீடர்கள் இருந்தனர். வடபுலத்தைச் சேர்ந்தவர்களாதலால் இவர்களை ‘உதீச்ய ஸாமவேதிகள்’ என்று அழைத்தனர் (உதீசி = வடக்கு). இவர்களையே ‘பிராச்ய (கிழக்கத்திய) ஸாமவேதிகள்’ என்றும் அழைத்தனர். இவர்கள் ஸாமவேதத்தின் ஒவ்வொரு சாகைகளை அத்யயனம் செய்தனர். (78)

பௌஷ்யஞ்சியின் சீடர்களான லோகாக்ஷி, மாங்கலி, குல்யன், குஸீதன், குக்ஷி ஆகியவர்கள் ஒவ்வொருவரும் நூறு நூறு ஸம்ஹிதைகளைக் கற்றனர். (79)

இரண்யநாபரின் சீடரான கிருதன், தன் சீடர்களுக்கு இருபத்துநான்கு ஸம்ஹிதைகளை உபதேசித்தார். மீதமுள்ள ஸாமஸம்ஹிதைகளை ஆவந்தியர், தன் சீடர்களுக்கு உபதேசித்தார். (இவ்வாறு ஸாமவேதம் உலகில் விரிவடைந்து பரவியது.) (80)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் ஆறாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஏழாவது அத்தியாயம் — அதர்வண வேதத்தின் பிரிவுகளும், புராணங்களின் இலக்கணமும்

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனகாதி மகரிஷிகளே! அதர்வண வேதத்தை நன்கு கற்ற சுமந்து, தன் சீடரான சுபந்தன் என்பவருக்கு அதர்வண ஸம்ஹிதையைக் கற்பித்தார். அவர், தான் கற்றதை இரு பிரிவாகப் பிரித்து, பத்யர் என்பவருக்கும், வேததர்சர் என்பவருக்கும் உபதேசித்தார். (1)

வேததர்சருடைய சீடர்கள் சௌக்லாயனி, பிரும்மபலி, மோதோஷர், பிப்பலாயனி எனும் நால்வர். இனி, பத்யருடைய சீடர்களைப் பற்றிக் கேள். (2)

சௌனக முனிவரே! அதர்வண வேதத்தை நன்கறிந்த குமுதன், சுனகர், ஜாஜலி என்னும் மூவரும் பத்யரின் சீடர்கள். ஆங்கீரஸ கோத்திரத்தில் பிறந்த சுனகருக்கு பப்ரு, ஸைந்தவாயனர் என இரு சீடர்கள். அவர்களிருவரும் இரு ஸம்ஹிதைகளை அத்யயனம் செய்தனர். ஸைந்தவாயனர் முதலியவர்களின் மற்றைய சீடர்கள் ஸாவர்ணி முதலியவர்கள். நக்ஷத்ரகல்பர், சாந்திகல்பர், கசியபர், ஆங்கீரஸர் ஆகியோரும் அதர்வண வேத ஆசிரியர்களே. இனி, புராணங்களைப் பிரவசனம் செய்யும் பௌராணிகர்களைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேள். (3—4)

த்ரய்யாருணி, கசியபர், ஸாவர்ணி, அக்ருதவிரணர், வைசம்பாயனர், ஹாரீதர் என்னும் அறுவரும் பௌராணிகர்கள். (5)

இவர்கள் அனைவரும் எனது தந்தையான ரோமஹர்ஷணரிடமிருந்து ஒவ்வொரு புராணத்தைக் கற்றுக் கொண்டனர். எனது தந்தையோ, இந்தப் புராணங்களை வியாசரிடமிருந்து நேரிடையாகக் கற்றவர். நான் இந்த ஆறு ஆசார்யர்களிடமும் சீடனாக இருந்து அனைத்துப் புராணங்களையும் கற்றேன். (6)

முன்பு கூறிய ஆறு புராண ஸம்ஹிதைகளைத் தவிர, மேலும் நான்கு மூல ஸம்ஹிதைகளும் உண்டு. இந்நான்கு மூல ஸம்ஹிதைகளையும் கசியபர், ஸாவர்ணி, பரசுராமரின் சீடனான அக்ருதவிரணர், வேதவியாசரின் சீடரான எனது தந்தை ரோமஹர்ஷணர் ஆகிய நால்வரிடமிருந்தும் நான் கற்றேன். (7)

சௌனக முனிவரே! மகரிஷிகள் வேதங்கள் மற்றும் சாஸ்திரங்களையே அடிப்படையாகக் கொண்டு, தமது புத்திசக்திக்கேற்றவாறு புராணங்களின் இலக்கணத்தை வகுத்தனர். நீங்கள் அதனைக் கவனமாகக் கேளுங்கள். (8)

புராணங்களின் மர்மம் உணர்ந்த மகரிஷிகள், புராணங்களின் இலக்கணம் பத்து என்கின்றனர். அவை உலகின் தோற்றம் (ஸர்க்கம்), பிரும்மதேவர் படைப்பு (விஸர்க்கம்), விருத்தி (பன்மடங்காதலும் செயற்பாடும்), ரக்ஷை (காத்தல்), மன்வந்தரங்கள் (பல மனுக்களின் காலங்கள்), வம்சம் (அவர்களது சந்ததி), வம்சானுசரிதம் (பின்வரும் பரம்பரை), ஸம்ஸ்தை (பிரளயம்), ஹேது (ஊதி = படைப்பின் காரணம்), அபாசிரயம் (பகவானே அனைத்துமென சரணடைதல்) என்பவையாகும். இன்னும் சில ஆசிரியர்கள், புராணங்களுக்கு ஐந்து இலக்கணங்களே எனக் கூறுகின்றனர். இதுவும் சரியே. ஏனெனில், மகாபுராணங்களுக்குப் பத்து இலக்கணங்கள், உப புராணங்களுக்கு ஐந்து இலக்கணங்கள் என்கின்றனர். (9—10)

(இனி, ஸர்க்கம் முதலிய பத்து இலக்கணங்களைப் பற்றிக் கேள்.) ‘மூலப்பிரகிருதி’யில் லயமடைந்துள்ள குணம் கலக்கமடையும்போது ‘மஹத்’ என்னும் தத்துவம் தோன்றுகிறது. இந்த ‘மஹத்’ தத்துவத்திலிருந்து தாமஸம், ராஜஸம், சாத்விகம் (வைகாரிகம்) என மூன்றுவித அஹங்காரங்கள் தோன்றின. இந்த அஹங்காரங்களிலிருந்தும் சூட்சுமங்களான பூத தன்மாத்திரைகள், ஐந்து இந்திரியங்களான புலன்கள், ஸ்தூலமான விஷயங்கள், அவற்றின் அபிமானி தேவதைகள் ஆகியன தோன்றின. படைப்பின் இவ்வரிசையே ‘ஸர்க்கம்’ எனப்படும். (11)

பகவானது அருளினால் படைக்கும் திறன் பெற்ற மஹத் தத்துவம் முதலியன முன்வினைகளையொட்டி, நல்லது—தீயது ஆகிய வாஸனைகளை (மனப்பதிவுகளை)ப் பிரதானமாகக் கொண்டு சராசரங்களான ஜீவன்களைப் படைத்தன. ஒரு விதையிலிருந்து மற்றொரு விதை தோன்றுவது போன்றதான இப்படைப்பு ‘விஸர்க்கம்’ எனப்படும். (12)

அசையும் பிராணிகளுக்கு அசையாப் பொருள்களே, வாழ்க்கை நடத்தப் பயன்படும் உபகரணங்களாகும். இதுவே ‘விருத்தி’ (வாழ்க்கை) எனப்படும். அசையும் பிராணிகளின் பால் முதலியனவும் இதில் அடங்கும். இதில் சில மனிதர்கள் தன்னியல்புக்கும் விருப்பத்திற்கும் தக்கவாறு எல்லாப் பொருள்களையும் ஏற்றனர். இன்னும் சிலர் சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ள பொருட்களையே ஏற்றனர். (13)

பகவான் ஒவ்வொரு யுகத்திலும் விலங்குகள், பறவைகள், மனிதர்கள், ரிஷிகள், தேவர்கள் முதலிய திருமேனிகளில் திருவவதாரம் செய்து, பலப்பல திருவிளையாடல்கள் புரிகிறார். இவ்வாறு திருவவதாரம் செய்து புரியும் திருவிளையாடல்கள் அனைத்தும் உலகின் நன்மைக்காகவே ஆவதால், இதனை ‘ரக்ஷை’ என்கின்றனர். (14)

மனு தேவர்கள், மனு புத்திரர்கள், தேவேந்திரன், சப்தரிஷிகள் மற்றும் பகவானது அம்சாவதாரங்கள் என இந்த ஆறு பிரிவினரும், தத்தம் அதிகாரத்திற்கேற்றவாறு செயல்படத் தொடங்கும் காலமே ஆறுவித ‘மன்வந்தரங்கள்’ ஆகும். (15)

பிரும்மதேவரிடமிருந்து தோன்றிய மன்னர்களது வம்சம், முக்காலங்களிலும் தொடர்ந்து வரும் அவர்களது பரம்பரை ஆகிய இவையே ‘வம்சம்’ எனப்படுகிறது. இம்மன்னர்கள் மற்றும் அவர்களது பரம்பரையை உயர்நிலைக்குக் கொண்டு வந்த சான்றோர்கள் ஆகியவர்களின் சரித்திரமே ‘வம்சானுசரிதம்’ ஆகும். (16)

மாயையிலிருந்து தோன்றிய இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கு, இயல்பாகவே பிரளயம் (அழிவு) உண்டு. இப்பிரளயங்கள் நைமித்திகம், பிராகிருதிகம், நித்யம் மற்றும் ஆத்யந்திகம் என நால்வகைப்படும். உண்மையறிந்த — தத்துவமுணர்ந்த — ஞானிகள் இதை ‘ஸம்ஸ்தை’ என்கின்றனர். (17)

ஸர்க்கம், விஸர்க்கம் ஆகிய படைப்புக்குக் காரணமாகி, அவிச்சையான அஞ்ஞானத்தினால் பலபடியான காரியங்களைச் செய்து உழல்பவனான ஜீவனையே ‘ஹேது’ (காரணம்) என்கின்றனர். இந்த ஜீவனையே உயிரோட்டம் உள்ளவனாகக் காண்கையில் ‘அநுசயீ’, அதாவது பிரகிருதியின் மாயையின் மடியில் தவழ்பவன் என்றும், உபாதியான மறைவில் இருப்பதாகக் காண்கையில் ‘அவ்யாகிருதன்’, அதாவது இயற்கையையே உருவாகக் கொண்டவன் என்றும் கூறுகின்றனர். (18)

ஜீவனது நிலைகள் (செயல்கள்) மூன்றுவிதம். அவை ஜாக்ரத் (விழிப்பு), ஸ்வப்னம் (கனவு), ஸுஷுப்தி (தூக்கம்) என்பன. இந்நிலைகளின் அபிமானி தேவதைகள் விசுவன், தைஜஸன், பிராக்ஞன். இவர்கள் மாயையையே மேனியாக உடையவர்கள் — மாயாமயமான ரூபத்தில் குறிக்கப்படுபவர்கள். இம்மாதிரியாகவெல்லாம் குறிக்கப்படுவதும் அந்தப் பிரம்மமே. சாட்சியாக நிற்கையில், இம்மூன்று நிலைகளோடு தொடர்புள்ளது போன்றும், இவற்றைக் கடந்த நான்காவதான ஸமாதி நிலையில் தொடர்பற்றது போன்றும் காணப்படும் இந்தப் பிரும்மமே, ‘அபாசிரயம்’ எனப்படுகிறது. பிரபஞ்சத்தின் தோற்றத்திற்கும் ஒழுக்கத்திற்கும், அதிஷ்டானமாகவும் (அடித்தளமாகவும்) எல்லை நிலமாகவும் விளங்குவது பிரும்மமே. ஆகவே, அது ‘அபாசிரயம்’ எனப்படுகிறது. (19)

பெயரும் உருவமும் கொண்ட குடம் முதலியனவற்றைக் கொண்டு ஆராயுமிடத்து, ‘ஸத்’ (மண்) என்கிறதாக நிச்சயிக்கப்படுகிறது. அப்பொழுது அதன் உருவான குடம் என்பதான தனிநிலை மறைகிறது. உண்மையில், அந்த ‘ஸத்’தான மண்தானே விசேஷமான தனிநிலையான குடத்தின் உருவில் தெரிகிறது. ஆனால், மண்ணிலிருந்து தனியாகவும் இருக்கிறது. அதாவது, சேர்ந்தும் சேராமலும் இருக்கிறது. இதேபோலத்தான் இவ்வுடல், இப்பிரபஞ்சம் என்பனவற்றின் (கருவில்) தோற்றம் முதல் இறப்பு (அழிவு) வரை, ஏன், மகாபிரளயம் வரையிலான எத்தனையெத்தனை நிலைகளுண்டோ, அத்தனை நிலைகளிலும் சத்தியஸ்வரூபமான பிரும்மமே காணப்படுகிறது. பிரும்மம் தனித்திருந்த போதிலும் இவற்றோடு தொடர்புடையது போலும் காணப்படுகிறதல்லவா? இதுவே வேறு வகையில் அதிஷ்டானம் என்றும், சாட்சியின் நிலையில் பிரும்மம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இந்தப் பிரும்மமே புராண இலக்கணத்தில் கூறப்படும் ‘அபாசிரயம்’ எனப்படும் அடித்தளமான தத்துவம். (20)

எப்பொழுது ஒருவனது மனம் ஜாக்ரத், ஸ்வப்னம், ஸுஷுப்தி என்கிற மூன்று இயல்பான நிலைகள் மற்றும் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களின் தொடர்புடைய உலகியல் செயல்கள் ஆகியனவற்றை முற்றிலுமாகத் துறந்து, படைப்பு முதலியன முற்றிலும் மாயையே என்று சிந்திக்கத் தொடங்கி, அதனால் (வாமதேவர் முதலிய மகரிஷிகள் போல்) தானாகவே ஓய்வடைகிறதோ அல்லது (தேவஹூதி முதலியவர்கள் போல) யோகத்தைக் கைக்கொண்டு இங்கேயே ஓய்வடைகிறதோ, அப்பொழுது மனத்தில் எவ்விதக் கலக்கமும் இன்மையால் அமைதி பெற்று, ‘தத்வமஸி’ (நீ அதுவாகவே (பிரும்மமாகவே) இருக்கிறாய்) முதலிய மகாவாக்கியங்கள் வாயிலாக, ஆன்மஞானத்தைப் பெறுகிறான். இவ்வாறு ஆன்மதத்துவத்தை அறிந்த ஞானி, அவித்தையினால் (அறியாமையினால்) தோன்றும் கர்ம வாஸனைகளிலிருந்தும் (மனப்பதிவுகளிலிருந்தும்) உலகியல் செயற்பாடுகளில் ஈடுபடுவதிலிருந்தும் நிவிருத்தி அடைகிறான். (21)

தொன்றுதொட்டு வரும் தத்துவங்களை அறிந்த சரித்திர வல்லுனர்களான முனிவர்கள், முன்கூறிய பத்து, ஐந்து என்கிற இலக்கணங்களைக் கொண்டு புராணங்களை நிச்சயிக்கின்றனர். இதன்படி மகாபுராணங்களும் உபபுராணங்களும் பதினெட்டு என்கின்றனர். (22)

மகாபுராணங்கள் பதினெட்டும் இதோ! பிராம்மம், பத்மம், வைஷ்ணவம், சைவம், லிங்கம், காருடம், நாரதீயம், பாகவதம், ஆக்னேயம், ஸ்கந்தம், பவிஷ்யம், பிரும்மவைவர்த்தம், மார்க்கண்டேயம், வாமனம், வாராஹம், மாத்ஸ்யம், கௌர்மம் (கூர்மம்), பிரும்மாண்டம் என்பன. (23—24)

சௌனகாதி மகரிஷிகளே! வியாச முனிவரின் சீடர்கள், அவர்களது சீடர்கள் ஆகியவர்களது பரம்பரை, வேத ஸம்ஹிதை மற்றும் புராண ஸம்ஹிதைகளை எவ்வாறு தாங்களும் கற்றுப் பிறருக்கும் கற்பித்தனரோ, அவற்றை எவ்வாறு சாகைகளாகப் பிரித்தனரோ, அவற்றின் விவரங்கள் அனைத்தையும் உனக்கு இதுவரை கூறினேன். இந்தச் சரித்திரத்தைக் கேட்பவர்களும் படிப்பவர்களும் பிரும்மதேஜஸை மேலும் மேலும் பெறுகின்றனர். (25)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் ஏழாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

எட்டாவது அத்தியாயம் — மார்க்கண்டேய மகரிஷியின் தவமும், வரம் பெறுதலும்

சௌனக முனிவர் கூறுகிறார்—— ஸூதபுராணிகரே! தாங்கள் பல்லாண்டு காலம் நீடுழி வாழ்வீராக! நாவன்மை படைத்த தாங்கள் சிறந்த சொற்பொழிவாளர். பெரியோரே! எல்லை காணா இருள் சூழ்ந்து நிற்கும் இந்தச் சம்சாரக் கடலில் மூழ்கித் தவிக்கும் மனிதர்களுக்கு, தாங்கள் ஒரு கலங்கரை விளக்கம். அவர்களைக் கரையேற்றுவித்து ஒளிமயமான இறைவனைக் காட்டித் தருகிறீர்கள். எங்கள் கேள்விக்குப் பதிலுரைக்க வேண்டுகிறேன். (1)

மிருகண்டு முனிவரின் புதல்வரான மார்க்கண்டேய மகரிஷி ‘சிரஞ்ஜீவி’ என்றும், பிரளய காலத்தில் இப்பிரபஞ்சமே மூழ்கிப் போனபோது கூட, அவர் மட்டும் மிஞ்சியிருந்தார் என்றும் உலகோர் கூறுகின்றனர். (இது எவ்வாறு பொருந்தும்? என்பதே சௌனகரின் கேள்வி.) (2)

பிருகு வம்சத்தவர்களில் மிகச்சிறந்தவரான மார்க்கண்டேயரும், இதே கல்பத்தில் எங்கள் குலத்தில் பிறந்தவரே. மேலும், எங்களுக்குத் தெரிந்தவரை, இந்தக் கல்பத்தில் பிராகிருதிகமோ, நைமித்திகமோ ஆன எந்தவொரு பிரளயமும் இதுவரை பிராணிகளுக்கு ஏற்படவே இல்லை. (3)

இது இவ்வாறிருக்க, பிரளயகால வெள்ளத்தில் இந்தப் பிரபஞ்சமே மூழ்கியிருக்க, ஆங்கோர் ஆலிலைமேல் அழகெலாம் ஒன்றாகி வடிவெடுத்தாற்போல், சின்னஞ்சிறு பாலகனாக பகவான் பள்ளிகொண்டிருந்ததை மார்க்கண்டேய முனிவர் கண்டாராமே? (4)

ஸூதபுராணிகரே! தாங்களோ சிறந்த யோக புருஷர்; அனைத்துப் புராணங்களையும் நன்கு கற்றவர்; எல்லோராலும் கொண்டாடப்படுபவர். எங்களுக்கோ பெரிய சந்தேகம். அதை நிவர்த்தி செய்துகொள்ள வேண்டும் என்கிற துடிப்பு வேறு. ஆகவே, தாங்கள்தான் எங்கள் சந்தேகத்தைப் போக்க வேண்டும். (5)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனக மகரிஷியே! பொருத்தமான ஒரு கேள்வி கேட்டீர்களே! (மகிழ்ச்சி!) உலகினரின் ஐயமெல்லாம் இதனால் நீங்கும். பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவிளையாடல்கள் பற்றியே கானம் செய்யப்படுவதால், இதைக் கேட்போரெல்லாம் கலியின் கொடுமையிலிருந்து விடுபடுவார்கள். (6)

சௌனகரே! மிருகண்டு முனிவர், தம் புதல்வரான மார்க்கண்டேயருக்கு உபநயனம் முதலிய சடங்குகளை உரிய காலத்தில் முறைப்படி செய்தார். அவரும் நியமப்படி வேதங்களைக் கற்று, தவம், பிரும்மயக்ஞம் முதலியனவற்றை வழுவாது செய்து வந்தார். (7)

நைஷ்டிகப் பிரும்மசரியத்தை அனுஷ்டித்தார். (கோபம் முதலியன தவிர்த்து) சாந்தரூபியாக இருந்தார். தலையிலே சடை; அரையிலே மரவுரி; கைகளில் கமண்டலமும் பலாசதண்டமும்; அரையிலே முஞ்சிப்புல்லினாலான மேகலை (அரைஞாண் கயிறு); மார்பிலே யக்ஞோபவீதம் (பூணூல்). இவற்றின் அழகே அழகு. (8)

பிரும்மசரிய ஆசிரமத்திற்கேற்ற கருமானின் தோலைத் தோளில் போர்த்திக் கொண்டு, கழுத்திலே ருத்திராட்ச மாலை தரித்து, கைகளில் தூய்மைக்காக தர்பங்களை ஏற்றார். இவைகளே அவரின் சொத்து. தன் வாழ்நாள் முழுமையும் பிரும்மசாரி விரதத்திலேயே நிலை நின்று, அதை மேம்படுத்திக் கொள்வதற்கென்றே இவற்றையெல்லாம் ஏற்றார். அவர் காலையும் மாலையும் சந்திப்போதில் அக்னி பூஜையான ஸமிதாதானம், சூரிய நமஸ்காரம், குரு வழிபாடு, அந்தணர்களுக்குப் பணிவிடை, மனத்தாலேயே இறைவனுக்கான பதினாறு வகை உபசாரங்களோடு கூடிய பூசனை, அனைத்திற்கும் மேலாக ‘தத்வமஸி’ என்கிற மகாவாக்கியத்திற்குப் பொருளாக ‘நானோ பரமனின் ஆன்மா; ஜீவனும் பரமனும் வேறல்ல, ஒன்றே’ என்கிற பாவனை முதலியன வாயிலாக பகவானையே ஆராதித்தார். (9)

காலையிலும் மாலையிலும் மௌனியாகப் பிச்சை எடுத்து வந்து, அதை குருவின் அருகில் வைத்துவிட்டுச் சும்மா இருப்பார். குருநாதர் அனுமதியளித்தால் ஒருவேளை மட்டும் உண்பார்; அனுமதியில்லை எனில் உபவாசமே (பட்டினியே). (10)

இவ்வாறு மார்க்கண்டேயர் தவம், வேதமோதுதல் ஆகியவற்றை முறைப்படி செய்து கொண்டு, ஒரு கோடி வருடங்கள் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஆராதனை செய்தார். இவ்வாறு பெரும் யோகிகளாலும் வெற்றிகொள்ள இயலாத மிருத்யுவை (காலனை) வெற்றி கொண்டார். (11)

இவ்வாறு மார்க்கண்டேய மகரிஷி தன் விரதானுஷ்டானங்களால் காலனையும் வெற்றி கொண்டது கண்ட பிரும்மதேவர், பரமேசுவரன், பிருகு மகரிஷி, தக்ஷப்பிரஜாபதி மற்றும் பிரும்மதேவரது மற்ற புதல்வர்கள், மனிதர்கள், தேவர்கள், பித்ருக்கள் ஆகிய அனைவரும் வியந்தனர். (உலகில் உள்ள) மற்ற ஜீவராசிகள் அனைத்தும் வியந்தன! (12)

இவ்வாறு தவம், வேதமோதுதல், புலனடக்கம் ஆகியவற்றுடன் நைஷ்டிக பிரும்மசரியத்தையே ஏற்று ஒழுகி வந்த யோகியான மார்க்கண்டேயர், அவித்யை (அறியாமை, மயக்கம்) முதலிய கிலேசங்களை (மனத்துன்பங்களை) ஒழித்து, தூய்மையான இதயத்துடன் புலன்களுக்கெட்டாத இறைவனை (ஸ்ரீமந்நாராயணனை)த் தியானம் செய்தார். (13)

யோகியான மார்க்கண்டேயர் இவ்வாறு யோகப் பயிற்சியின் வாயிலாக, தம் மனத்தை பகவானது ஸ்வரூபத்திலேயே லயிக்கச் செய்தார். இவ்விதம் சாதனை புரிந்தே ஆறு மன்வந்தரங்கள் கொண்ட நெடுங்காலத்தைக் கழித்தார், அவர். (14)

சௌனக மகரிஷியே! ஏழாவது மன்வந்தரத்தின் போது, அவருடைய தவவலிமையை அறிந்த இந்திரன், அவரது தவத்தின் நோக்கமறியாது, இந்திரப் பதவியைப் பெறுவதற்கு ஆசைப்படுகிறாரோ? என்று ஐயமுற்று பயந்து, அவரது தவத்திற்கு இடையூறு செய்யலானான். (15)

கந்தர்வர்கள், அப்சரப் பெண்டிர், மன்மதன், வசந்தன், மலயமாருதம், ரஜோகுணத்தின் செல்லப்பிள்ளையான உலோபம், மதம் ஆகிய அனைத்தையும், முனிவரது தவத்திற்கு ஊறு செய்ய அனுப்பினான். (16)

பெரியோர்களே! அவர்களனைவரும் மார்க்கண்டேயரது ஆசிரமத்திற்கு வந்தனர். மார்க்கண்டேயரது ஆசிரமமோ, இமயமலையின் வடக்குப் பக்கத்தில், ‘புஷ்பபத்ரா’ நதிக்கரையில், ‘சித்ரா’ என்று பெயர் கொண்ட பெரும் பாறை அருகில் இருந்தது. (17)

அந்த ஆசிரமமோ மிகப் புனிதமானது. நாற்புறமும் புனிதமான மரங்கள். மரங்களிலோ கொடிகள் படர்ந்திருந்தன. மரப்புதர்களிலும் பொந்துகளிலும் மகான்களான ரிஷிகள் கூட்டங்கூட்டமாக வசிக்கின்றனர். எந்தப் பருவத்திலும் வற்றாத தூய்மையான நீர்நிலைகள். அவையனைத்தும் புண்ணியம் தருவன. ஒருபுறம் தேனுண்டு மதங்கொண்ட கருவண்டுகளின் இனிய கானம் எனில், மற்றொருபுறம் மதர்த்த குயிலினங்களின் ‘கூகூ’ எனும் பஞ்சமஸ்வரம். வேறொருபுறம் மதங்கொண்டு தோகை விரித்தாடும் மயில்கள். ஆங்காங்கே மனம் மகிழ்ந்த பறவைகளின் கூட்டம். (18—19)

இவ்வாறு தூய்மை மிகுந்த மார்க்கண்டேய முனிவரது ஆசிரமத்தில், இந்திரன் அனுப்ப அவ்விடம் வந்த மலயமாருதம், முதலில் பனி நிறைந்து குளிர்ந்த மலையருவியின் நீர்த் திவலைகளை ஏந்தி, அங்குள்ள நறுமணப் பூக்களின் மகரந்தத்தைக் கட்டியணைத்துத் தன்னுடலில் பூசிக்கொண்டு, காமத்தை மேன்மேலும் பெருக்குபவனாக உலா வரலானான். (20)

காமதேவனின் இனிய நண்பனான வசந்தன், தன் மாயையை விரிக்கலானான். மாலைவேளை சந்திரன், தனது இனிய நிலவின் வெண்கற்றைகளைப் பரப்புகிறான். இளந்தளிர்கள், கொத்துக் கொத்தான பூக்கள் நிறைந்த கொடிகள், மரங்களின் ஆயிரமாயிரம் கிளைகளைக் கட்டித் தழுவித் தொங்குகின்றன. அதன் அழகே அழகு! கொள்ளையழகு! (21)

வசந்தனின் அரசாட்சி எங்கும் பரவியது கண்டு, மன்மதனும் அங்கு தோன்றினான். அவன் பாட்டிசைக்கும் கந்தர்வர்களுடனும், நாற்புறமும் சூழ்ந்துவரும் தேவருலகத்து அப்சரப் பெண்டிர்களுடனும், கையில் கரும்பு வில்லும், அரவிந்தம்—அசோகம் முதலான ஐந்து புஷ்ப பாணங்களும் ஏந்தித் தலைமையேற்றுச் சென்றான். (22)

அப்பொழுது, முனிவர் கண்களை மூடிக்கொண்டு அக்னியில் சமிதாதானம் செய்தவண்ணம் இறைவனைத் தியானித்திருந்தார். அக்னி பகவானே நேரில் தோன்றிக் காட்சியளிக்கிறாரோ! என்னுமாறு எவரும் அருகில் நெருங்கவொண்ணா ஒளியுடன் விளங்கினார். இவ்வாறு விளங்கும் முனிவரை இந்திரனின் பணியாளர்கள் கண்டனர். (23)

அப்பொழுது கந்தர்வர்கள் இனிதுபாட அப்சரப் பெண்டிர்கள் நர்த்தனமாடினர். மனதைக் கவரும்வண்ணம் மிருதங்கம், வீணை, தபேலா ஆகிய வாத்தியங்கள் இசைக்கப்பட்டன. (24)

காமதேவன், தன் கரும்புவில்லில் சோஷணம் (வற்றடிப்பது), தீபனம் (தூண்டுவது), சம்மோஹனம் (மயக்குவது), தாபனம் (மனதில் புணர்ச்சியின்ப தாகத்தைத் தூண்டுவது), உன்மாதனம் (மனதைக் கலக்குவது) என்கிற ஐந்து வகையான அம்பினைத் தொடுத்து, முனிவரை நோக்கி எய்வதற்குத் தயாராக இருக்கும்போது, இந்திரனின் பணியாட்களான வசந்தன், லோபன் முதலியவர்களும், முனிவரின் மனதில் கலக்கத்தைத் தோற்றுவிக்கத் தயாராயினர். (25)

இந்நிலையில், ‘புஞ்ஜிகஸ்தலீ’ என்னும் அழகுமிக்க ஓர் அப்சரப் பெண் பந்து விளையாடிக் கொண்டே, முனிவர் எதிரில் வந்து நின்றாள். அவளது மார்பகத்தின் பாரத்தில் அவளது மெல்லிய இடை ஒடிந்துவிடும் போலிருந்தது. கூந்தலில் சூடியிருந்த நறுமணப்பூக்கள் நிறைந்த பூமாலை சற்றே நழுவித் தரையில் சிதறி விழுந்தது. கண்களோ இங்குமங்குமாகத் தாவிச் சுழன்றன. நடமாடும் ஓவியம் போல் பந்தைப் பின்தொடர்ந்து சென்றாள். அப்பொழுது அவளது மணிமேகலை அறுந்து விழ, அவளது மெல்லிய ஆடையைத் தென்றல் காற்று பறித்துக் கொண்டது. (26—27)

இவ்வரிய வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட மன்மதன், தான் மார்க்கண்டேய முனிவரை வென்றுவிட்டதாக எண்ணி, அவர்மேல் தன் புஷ்ப பாணத்தைச் செலுத்தினான். திறனும்—திருவுமற்றவனுடைய முயற்சி போன்று, மன்மதனது முயற்சியும் முனிவரிடம் வீணானது. (28)

சௌனக முனிவரே! மார்க்கண்டேய முனிவரோ, தவவலிமையும் தவஒளியும் நிறைந்தவர். மன்மதனும் வசந்தனும் அவரது தவத்தைக் கலைக்கத்தான் வந்தனர். ஆனால், அவரது தவவலிமைக்கும் தவஒளிக்கும் முன் நிற்க இயலாது வாட்டமுற்றனர். எரிந்து கருகிவிடுவார் போலாயினர். தூங்கும் பாம்பைத் தட்டியெழுப்பிய சிறுவர்கள், அது விழித்ததும் பயந்தோடுவது போலப் பாய்ந்து ஓடலாயினர். (29)

பிரும்மரிஷியே! இவ்வாறு இந்திரனது பணியாளர்கள் மார்க்கண்டேய முனிவரை வெற்றி கொள்ள முனைந்தும், அவர் சிறிதும் அசையவில்லை. அவரது மனத்தில் ‘தான்’ என்னும் அகங்காரம் துளிர்விடவுமில்லை. சான்றோர்களுக்கு இது இயல்பான நற்குணம்தானே? (30)

காமதேவன், தன் பரிவாரங்களோடு ஒளிகுன்றிச் செயலிழந்து திரும்பியது கண்டும், பிரும்மரிஷியான மார்க்கண்டேயரது மகிமையை அவர்கள் வாய்வழியாகக் கேட்டறிந்தும் மிகவும் திகைப்படைந்தான் தேவர்கோனான இந்திரன். (31)

மார்க்கண்டேய முனிவரோ தவம், வேதமோதுதல், இறைவனை மனதில் நிறுத்தித் தியானித்தல், அதன் மூலம் நிஷ்டை கைகூடுதல் ஆகியன வாயிலாக, மனதை இறைவனிடமே நிலைநிறுத்த முனைந்து கொண்டிருந்தார். இப்பொழுது அவருக்குத் திருவருள் புரிய எண்ணிய ஸ்ரீமந்நாராயணன், நரன், நாராயணன் என்னும் ரிஷிகளாக அவர் முன் தோன்றினார். (32)

அவர்கள் இருவரில் ஒருவர் வெண்ணிறத்தர்; மற்றவர் கொண்டல்வண்ணர். அன்றலர்ந்த செந்தாமரை போல் செல்வரியோடிய நீண்ட பெரிய கண்கள்; நாற்கரத்தவர். ஒருவர் இடுப்பில் மான்தோல்; மற்றவரோ மரவுரி உடுத்தியவர். இருகைகளிலும் தருப்பையாலாகிய பவித்திரம்; மார்பிலே ஒன்பது நூல்கள் கொண்ட முப்புரிநூல் (பூணூல்); கையிலே கமண்டலுவும், நீண்ட நெடிய நேரான மூங்கில் தண்டமும்; கழுத்தில் தாமரை மணிமாலை; சிறுபிராணிகளை அகற்ற துணிக்குஞ்சலம்; வாயிலே வேதம்; ‘தவமே உருத்தாங்கி வந்ததோ!’ என்னும்படியான திருமேனி; மின்னல் போன்ற மேனியிலிருந்து பொன்னிற ஒளி நாற்புறமும் சிதறுகிறது; நீண்டு நெடுந்துயர்ந்தவர்கள்; தேவதேவர்களால் கொண்டாடப்படுபவர்கள். (33—34)

பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது ஸ்வரூபர்களாகத் தோன்றிய நரநாராயண ரிஷிகள், தன்னெதிரிலே தோன்றியதைக் கண்ட மார்க்கண்டேய முனிவர் எழுந்திருந்து, மிக்க மரியாதையோடு நெடுஞ்சாண்கிடையாகத் தரையிலே வீழ்ந்து வணங்கினார். (35)

பகவானைத் தரிசித்த ஆனந்தத்தில் அவருடல் மயிர்க்கூச்செறிந்தது. புலன்களும் மனமும் அமைதிக்கடலில் நீந்தின. கண்களில் ஆனந்தக்கண்ணீர் பொங்கி வழிந்ததால், அவர்களை முழுமையாகக் காணப் பெற்றாரில்லை. (36)

இருகைகூப்பி எழுந்த அவருடல் வினயத்தால் குறுகி வணங்கியது. பேராவலால் பகவானை வாரிக் கட்டித் தழுவுபவர் போலானார். தொண்டையும் நாவும் தழுதழுத்தன. ஆகவே, வேறொன்றும் பேசவியலாது ‘வணக்கம் வணக்கம்’ என்று மட்டும் கூறினார். (37)

இருவருக்கும் ஆசனமளித்து அமரச் செய்து, காதலாகிக் கசிந்துத் திருவடிகளைக் கழுவி, அர்க்கியமளித்துச் சந்தனம் பூசி, மாலையணிவித்துத் தூபம் காட்டிப் பூசனைப் புரிந்தார். (38)

அருள்புரிவதற்கென்றே வந்தருளிய அவர்கள் இருவரும் ஆசனத்தில் அமர்ந்ததும், உலகம் கொண்டாடும் அம்முனிவர்களது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கிய மார்க்கண்டேயர் இவ்வாறு துதிக்கலானார். (39)

மார்க்கண்டேயர் துதிக்கிறார்—— “இறைவா! நானோ அற்பப் பிராணி. எண்ணிலடங்கா பெருமைகளுடைய தங்களை, நான் எவ்வாறுதான் துதித்துப் போற்றுவேனோ? ஏனெனில், தாங்கள் இயக்கவே அனைத்து ஜீவராசிகளும் பிரும்மதேவரும் பரமசிவனும் நானும் இயங்குகிறோம். எங்கள் உடலிலுள்ள பிராணசக்தியை இயக்குபவர் தாங்களே. அவ்வாறு இயக்குவதால்தானே அந்தப் பிராணனையொட்டிய வாக்கு, மனம், பொறிபுலன்கள், அதனதன் செயல்களான பேசுதல், சிந்தித்தல், ஆராய்தல், செயற்படுதல் ஆகியன நிறைவேறுகின்றன. உடன்பாடு—எதிர்மறை (அன்வய, வ்யதிரேகம்) வாயிலாகவும், சுருதிகளிலும் இதுதானே கூறப்படுகின்றது? இவ்வாறு எவ்வகையிலும் சுதந்திரமற்றிருப்பினும் தங்களால் இயக்கப்பட்ட வாக்கு, மனம், கைகால்கள் ஆகியவற்றால் தங்களையே காதலாகிக் கசிந்து பக்தி பண்ணுபவர்களுக்குத் தாங்களே ஆன்மபந்து. நீங்கள் சுதந்திரபுருஷர். ஆனால், அடிமைகளான எங்களது பக்தி (அன்பு) வலையில் கட்டுப்படுகிறீர்கள். (40)

எம்பெருமானே! இந்தப் பிரபஞ்சத்தைக் காத்தருளவே, மீன், ஆமை போன்ற பல்வேறு அவதாரங்களை எடுத்துக் கொள்கிறீர்கள். அதேபோலத்தான் இப்பொழுது மூவுலக நன்மைக்காக துன்பம் துடைக்க, ஜீவராசிகள் காலனை வெல்ல (மரணமிலாப் பெருவாழ்வு வாழ), இவ்விரு திருமேனிகளைத் தாங்கி வந்தீரோ? சிலந்திப்பூச்சி தன்னுடம்பிலிருந்து வரும் நூலால், தானே கூடுகட்டிக் கொண்டு, பின் அக்கூட்டைத் தன்னுள் இழுத்துக் கொள்கிறது. அதேபோலத்தான் தங்களிலிருந்து இப்பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துத் தங்களுள்ளேயே ஒடுக்கிக் கொள்கிறீர்கள். (41)

எம்பெருமானே! இந்தச் சராசரப் பிரபஞ்சத்தைக் காத்தருள்பவரும் இயக்குபவரும் தாங்களே. அனைத்திற்கும் ஒப்பற்ற தலைவன். தங்கள் திருவடித் தாமரைகளை வணங்குகிறேன். தங்கள் திருவடிகளைச் சரணம் பற்றியவனைக் கர்மவினைகளோ, முக்குண இயல்புகளோ, காலத்தின் கோலங்களோ, அதனால் வரும் இன்ப—துன்பங்களோ தீண்டுவதில்லை. வேதங்களின் உட்பொருளை உணர்ந்த முனிவர்களும் யோகிகளும் துதித்து, வணங்கி, பூசித்துத் தியானிப்பதெல்லாம் தங்கள் திருவடிகளைப் பெறுவதற்காகத்தானே! (42)

ஈசனே! உலகமெங்கும் ஜீவராசிகளுக்கு உள்ள ஒரே பயம், மரணபயமே. தங்களது புருவநெறித்தலான காலதேவனைக் கண்டு பிரும்மதேவரே பயப்படுகிறார். ஏனெனில், அவரது ஆயுள் இரண்டு பரார்த்தம்தானே! அப்படியிருக்க, அவரால் படைக்கப்பட்ட பஞ்சபூதங்களது திவிலைகளால் ஆக்கப்பட்ட ஜீவராசிகளுக்குப் பயம் உண்டாகாதா என்ன? ஆகவே, தங்கள் திருவடிகளைச் சரணம் பற்றுவதைத் தவிர, நன்மையருளும் அமைதி தரும் வேறு எந்தவோர் உபாயமும் எங்கள் புத்திக்கு எட்டவில்லை. ஏனெனில், அந்த அமைதி தரும் மோட்ச ஸ்வரூபரே தாங்களன்றோ! (43)

ஆகவே, ஆன்ம ஸ்வரூபத்தை மறைக்கின்ற, எதற்கும் பயனாகாத, உண்மையில் இல்லாத, ஆனால் மெய்யென்று பெயர் தாங்கி நிற்கிற, இன்றோ என்றோ அழியப் போகிற, ஆதாரமான ஆன்மாவில் மயக்கத்தினால் (பிரமையினால்) தோற்றத்தை மட்டுமுடைய இந்த உடல், வீடு, வாசல் ஆகிய அனைத்தையும் உதறித் தள்ளி, சத்திய ஞான ஸ்வரூபராக, ஜீவராசிகளை நியமிப்பவராக, காரிய—காரணங்களுக்கு எட்டாதவராக விளங்கும் தங்களது பாதகமலத்தையே சரணமடைகிறேன். அவ்வாறு சரணம் பற்றுபவன் தங்களிடமிருந்தே, தான் விரும்பிய இம்மை—மறுமைப் பயன்களையெல்லாம் அடைவானே! (44)

ஜீவராசிகளின் உண்மை உறவினரான இறைவா! இப்பிரபஞ்சத்தின் தோற்றம், இருப்பு, அழிவு ஆகிய மூன்றிற்கும் காரணங்களான சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களும் தங்களது மேனிகளே. இவற்றைக் கொண்டு மாயாமயமான பல திருவிளையாடல்கள் புரிகிறீர்கள். ஆனாலும், தங்களது சத்துவகுணத் திருமேனிதான் ஜீவராசிகளது அமைதிக்குக் காரணமாகிறது. மனிதர்களது முக்திக்குக் காரணமாகிறது. மற்ற ரஜோகுண, தமோகுணத் திருமேனிகளால் மக்களுக்கு அமைதி கிட்டுவதில்லை. மேலும், அவற்றால் துன்பம், மயக்கம், பயம்தான் பெருகுகின்றன. (45)

சர்வேசா! ஆகவேதான், சான்றோர்களான அறிஞர்கள் தங்களுக்கும், தங்களது அடியார்களுக்கும் மிகவும் பிரியமான சுத்த சத்துவகுணமே வடிவெடுத்த நரநாராயண மூர்த்தியைச் சேவிக்கிறார்கள். பாஞ்சராத்திர நூல்களைக் கற்ற சித்தாந்திகள், தூய்மையான சத்துவ குணத்தையே தங்களது திருமேனி என்கிறார்கள். அந்த சத்துவ குணத்தையே உபாசிப்பதால் வைகுண்டலோகமே கிடைக்கிறது. அங்கு பயமென்பதே இல்லை. போகங்கள் நிறைந்திருந்தாலும் ஆன்மானந்தமே நிலவுகிறது. ரஜோகுணத்தையோ, தமோகுணத்தையோ தங்களது திருமேனியாக யாருமே கருதுவதில்லை. (46)

எம் ஈசனே! தாங்களே பகவான்; (அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்த குறைவொன்றில்லாத கோவிந்தன்.) எல்லோருள்ளும் விளங்கும் அந்தர்யாமி; நீக்கமற நிறைந்தவர்; அனைத்து ஜீவராசிகளின் ஸ்வரூபர்; அனைத்து உலகங்களுக்கும் குருவான ஆசிரியர்; உயர்வுக்கெல்லாம் உயர்ந்த பரமன்; தூய்மையே வடிவானவர்; உலகியல் சொல், வேதச்சொல் அனைத்தும் தங்கள் அடிமை; வேதநெறியாகிய அறநெறியைத் தோற்றுவித்து நடத்தி வைப்பவர். இப்படிப்பட்ட மானிடரில் உயர்ந்த நரனையும், ரிஷிகளில் சிறந்த நாராயணனையும் வணங்குகிறேன். (47)

தாங்கள் ஒவ்வொரு ஜீவனிலும் பொறி—புலன்கள், அதற்கான நுகர்ப்பொருட்கள், பிராணனான உயிர் மற்றும் இதயத்தில் ஒரே மாதிரி இயக்குபவராக விளங்கினாலும், தங்களது மாயையின் திறனால் அந்த ஜீவனின் அறிவு மறைக்கப்பட்டு மயக்கமடைந்து, பொய்யானதும் நிமிட நேர இன்பமளிப்பதுமான பொறி—புலன்களின் வலையில் சிக்கித் தங்களது பெருமையை அறிவதில்லையே? முதலில் அந்த ஜீவன், அறிவற்றவனாக அஞ்ஞானியாக இருப்பினும், சகலலோக குருவான தங்களுடைய அருளால், அவன் ஞானக்கருவூலமான வேதத்தைப் பெறுவானேயாகில், அப்பொழுது அவன் தங்களை நேரிடையாகவே அறிகிறான். (48)

ஆன்மாவாக விளங்கும் தங்களது உண்மையின் ரகசியத்தை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரும் — தங்களைக் காட்டித்தரும் — அறிவு (ஞானம்) வேதங்களில் தான் முழுமையாக உள்ளது. பரமஞானிகளாக இருந்தும் பிரும்மா முதலியவர்கள் அந்த அறிவைப் பெற ஸாங்க்யம், யோகம் ஆகியன கொண்டு முயற்சித்தும் மயங்குகிறார்கள். தங்களது உண்மை நிலையினை உண்மையாக உணராத மதவாதிகள், தங்கள் வாதங்கள் வாயிலாக எவ்வாறெல்லாம் ஆராய்கின்றனரோ, அவ்வாறாகவே சீலம், ஸ்வபாவம் மற்றும் திருமேனி தாங்கி, அவர்கள் எதிரே தோன்றுகிறீர்கள். உண்மையில் தேகம் முதலிய உபாதிகளில் மறைந்து தோன்றும் தூய்மை அறிவே, தாங்கள். அப்படிப்பட்ட புருஷோத்தமரான தங்களை வணங்குகிறேன். (49)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் எட்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

ஒன்பதாவது அத்தியாயம் — மார்க்கண்டேய முனிவர் பகவானது மாயையைக் காண்பது

ஸூத முனிவர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு ஞானியான மார்க்கண்டேய முனிவர் துதிக்கவே, ஸர்வக்ஞரும், நரனைத் தோழனாகக் கொண்டவருமான நாராயணன் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு அம்முனிவரிடம் (இவ்வாறு) கூறினார். (1)

பகவான் கூறுகிறார்—— “பிரும்மரிஷிகளின் திலகரே! மனவொருமையாலும், என்னிடம் கொண்ட இணையற்ற பக்தியாலும், தவம், வேதமோதுதல், புலனடக்கம் ஆகியவற்றாலும் நீங்கள் ஸித்தியைப் பெற்றுவிட்டீர்கள். (2)

உங்களது பிரும்மசரிய விரதத்தின் உறுதிகண்டு நாங்கள் மிக்க மகிழ்ந்தோம். உங்களுக்கு அனைத்து நலன்களும் கிட்டட்டும். வேண்டுவார் வேண்டும் வரம் தரவல்ல என்னிடம், தாங்கள் விரும்பிய வரத்தை வேண்டிப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்.” (3)

மார்க்கண்டேயர் கேட்கிறார்—— “தேவதேவனே! தன்னை அண்டியவர்களின் துயர் துடைப்பவரே! அச்சுதா! சர்வேசா! ‘வரமருளுகிறேன்’ என்ற அந்தச் சொல்லே தங்களது பெருமையைப் பறைசாற்றுகிறது. தங்களது தரிசனம் ஒன்றே போதுமே, வேறு வரமும் வேண்டுமா? (4)

பிரும்மதேவர் முதலியவர்கள் யோக சாதனை மூலம் மனவொருமை பெற்று, தங்களது அழகிய திருவடித் தாமரைகளைத் தரிசித்துப் பிறவிப்பயனைப் பெறுகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட தாங்கள், இன்று என் கண்ணெதிரே தோன்றிக் காட்சியளித்து, என்னைப் பேறு பெற்றவன் ஆக்கினீர்களே! (5)

புண்ணியசுலோகர்களான (குற்றமற்ற பெரும் பேறு படைத்தவர்களான) சான்றோர்கள் அனைவருக்கும் முடியில் சூடும் சிரோமணியாக விளங்கும் செந்தாமரைக் கண்ணனே! தங்களது எந்த மாயையால் மோகமடைந்து, இப்பிரபஞ்சமும் அதன் தலைவர்களான பிரும்மாதி தேவர்களும் இரண்டற்ற ‘ஸத்’ வஸ்துவான பிரும்மத்தில் பலவிதமான வேறுபாடுகளைக் காண்கின்றனரோ, அந்த தங்களது மாயையைக் காண விரும்புகிறேன்.” (6)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனக முனிவரே! இவ்வாறு மார்க்கண்டேய முனிவரால் நன்றாகத் துதிக்கப்பட்டுப் பூஜிக்கப்பட்ட சர்வ சக்தரான பகவான் ஸ்ரீநரநாராயணர்கள் புன்முறுவல் பூத்தவண்ணம், ‘தாங்கள் விரும்பியவாறே நடக்கும்’ என்று கூறி, பதரிகாசிரமம் சென்றனர். (7)

மார்க்கண்டேய மகரிஷியும், ‘எனக்கு பகவத் மாயையின் தரிசனம் எப்பொழுது கிடைக்குமோ?’ என்று எண்ணிக் கொண்டு, தனது ஆசிரமத்திலேயே தங்கியிருந்தார். அக்னி, சூரியன், சந்திரன், நீர், நிலம், காற்று, ஆகாயம், தனது அந்தக்கரணம் ஆகிய எங்கும் எதிலும் பகவானையே தரிசனம் செய்தவண்ணம், பூசனைக்குரிய பொருட்களை மனதினாலேயே கற்பனை செய்து கொண்டு மானசீக பூசனை புரிந்து வந்தார். சிற்சில சமயங்களில் பகவானது திருவடிகளையே காதலாகிக் கசிந்துத் தியானித்தவண்ணம் அன்புக்கடலில் மூழ்கி, பூசனை செய்வதையும் மறந்து நின்றார். (8—9)

பிருகு குலதிலகமே! பிரும்மரிஷியே! ஒருநாள் மாலை வேளையில் மார்க்கண்டேய முனிவர் புஷ்பபத்ரா நதிக்கரையில் அமர்ந்து, பகவானையே தியானித்திருந்தபோது திடீரென்று ஒரு பெருங்காற்று அடித்தது. (10)

அச்சமயம், புயலுடன் பேரிரைச்சல். விண்வெளியில் பெருமேகங்களின் உலா. ஆங்காங்கு மின்னலோடு இடி வேறு. ‘தேர் சக்கரத்தின் ஆரம்’ போன்ற பெருத்த நீர்த்தாரைகள். பூமியெங்கும் ஆலங்கட்டி பெருமழை பொழிந்தது. (11)

அப்பொழுது நாற்றிசைகளிலும் உள்ள சமுத்திரங்கள் நாற்புறமும் சூழ்ந்து கொண்டு, இந்தப் பூமியையே விழுங்குவது போல் முனிவருக்குத் தோன்றியது. புயற்காற்றின் வேகத்தில் கடலெங்கும் பெருஅலைகள் தோன்றின. ஆங்காங்கே நீர்ச்சுழல்கள். அலைகளின் பேரிரைச்சல் காதுகளைத் துளைத்தன. பெரிய பெரிய முதலைகள் வேறு. (12)

அப்பொழுது பூமிக்குள்ளும் வெளியிலும் நாற்புறமும் எங்கும் ஒரே வெள்ளக்காடு. அவ்வெள்ளத்தில் இப்பூவுலகமும் விண்ணுலகமும் மூழ்குவது போலிருந்தது. மேலே பெரும் புயலுடன் மின்னல். அந்த வெப்பத்தால் உலகமே வெதும்பியது. உத்பிஜம் (விதைத்தாவரம்), ஸ்வேதஜம் (வியர்வையில் தோன்றுவன), அண்டஜம் (முட்டையில் தோன்றுவன), ஜராயுஜம் (கருவில் தோன்றுவன) என நால்வகை ஜீவராசிகளுடன் தானும் அப்பிரளய ஜலத்தில் மூழ்குவதாகக் கண்ட முனிவர், மனக்கலக்கமும் பெரும் பயமும் அடைந்தார். (13)

அவர் கண்ணெதிரிலேயே பிரளயக் கடலில் பயங்கரமான பெரிய அலைகள் தோன்றின. புயற்காற்றின் சீற்றத்தால் பெருஞ்சுழல்கள் தோன்றின. பிரளயகால மேகங்கள் நாற்புறமும் பெருமாரி பெய்து, பெருங்கடல்களை மேலும் நிறைத்தன. அக்கடல்நீர் தீவுகள், வர்ஷங்கள், மலைகள் அடங்கிய முழு உலகங்களையும் மூழ்கடிப்பதைக் கண்டார். (14)

பூமியிலும் ஆகாயத்திலும் உள்ள ஜீவராசிகள், சுவர்க்கத்திலுள்ள தேவர்கள், கிரகங்களும் நட்சத்திரங்களும் அடங்கிய ஜோதிர்மண்டலம், எட்டுத் திசைகள் ஆகிய அனைத்துடன் மூன்று உலகங்களும் நீரில் மூழ்கின. அச்சமயம் மார்க்கண்டேய முனிவரொருவரே எஞ்சியிருந்தார்! அவரும் தன் சடைக்கற்றையை விரித்துக் கொண்டு பைத்தியம் பிடித்தவர் போலவும், குருடர் போலவும் தன்னுயிரைக் காத்துக் கொள்ள இங்குமங்குமாக ஓடித் திரிந்தார். (15)

பெரும் பசி ஒருபுறம் வாட்டியது. பெரிய சுறாமீன்களும் திமிங்கிலங்களும் அவர் மேல் விழுந்து தாக்கின. ஒருபுறம் கடலலைகளின் சூறாவளிக் காற்று. மற்றொருபுறம் அலைகள் மோதி பெருங்காயம். இவ்வாறு இங்குமங்குமாக அலைக்கழிக்கப்பட்டு அஞ்ஞான இருளில் மூழ்கினார், மயங்கினார். மண்ணுக்கும் விண்ணுக்கும் வேறுபாடு தெரியாதவாறு தன்னிலை மறந்து கலங்கினார். (16)

ஒருசமயம் பெரிய நீர் சுழலில் அகப்பட்டுத் தவித்தார். ஒருசமயம் அலைகளால் மோதுண்டார். சிலபோது நீர்வாழ் பிராணிகள் தங்களுக்குள் போரிட்டுக் கொள்ளும்போது அதற்கு இவர் பலியாகிறார். (17)

சிலசமயம் சோகத்தையும், சிலசமயம் மோகத்தையும், சிலபோது துன்பமும், சிலபோது இன்பமும், சிலசமயம் நோய்களால் வருந்தவும் செய்கிறார். அதனால், சிலசமயம் பயத்தையும், சிலபோது மரணத்தையும் தழுவுகிறார். (18)

இவ்வாறு விஷ்ணுமாயையின் பிடியில் சிக்கித் தவித்த அவர், பிரளயக்கடலில் இங்குமங்கும் சுற்றிச் சுற்றித் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கையில், நூறு—ஆயிரம்—லட்சம்—கோடியென பலகோடி வருடங்கள் கழிந்தன. (19)

இவ்வாறு பல்லாண்டுக் காலம் பிரளயக்கடலில் சுற்றி வந்த அவர், ஒருசமயம் பூமியின் மேல் ஒரு திடலில் இளந்தளிர்களும் பழங்களும் நிறைந்த ஓர் ஆலமரத்தைக் கண்டார். (20)

அந்த மரத்தின் வடகிழக்கு மூலையிலுள்ள ஒரு கிளையில், ஓர் இலை தொன்னை மாதிரி குவிந்திருந்தது. அதனுள் அழகே வடிவெடுத்தாற்போன்ற ஒரு சிறு குழந்தை படுத்திருந்தது. அந்தக் குழந்தையின் ஒளியில், நாற்புறமும் சூழ்ந்திருந்த அடர்ந்த இருள் எங்கு போயிற்றோ? தெரியவில்லை. (21)

அந்தக் குழந்தை மரகதமணி போல் சியாமள வர்ணம்; தாமரை முகம்; அதிலிருந்து ஒரு பொன்னொளி; வலம்புரிச் சங்கு போன்ற திருக்கழுத்து; அகன்ற திருமார்பு; கிளியின் மூக்குபோல் அழகிய மூக்கு; வளைந்த புருவங்களின் அழகோ சொல்லச் சொல்லில்லை! (22)

கறுத்த வண்டு போன்ற அழகிய முன்னெற்றி மயிர்கள், கன்னத்தில் பரவி மூச்சுக் காற்றினால் இங்குமங்கும் அலைகிறது. சங்குபோல் வளைந்த அழகிய மாதுளம் பூப்போன்ற செம்மை வண்ணச் செவிகள்; சிவந்த நற்பவழமெனத் திகழும் உதடுகளின் ஒளியில் அமுதம் போன்ற வெளிரிய புன்னகை, சற்றே சிவப்புக் கலந்த வெளுப்பாகக் காட்சியளித்தது! (23)

கடைக்கண்களோ தாமரைமலரின் நடுப்பகுதி போல் சற்று சிவந்திருந்தன. மனதைத் தன் பக்கம் ஈர்க்கும் புன்னகை கொண்ட பார்வை; அரச இலை போன்ற திருவயிறு. அதில் மூன்று மடிப்புகள்; ஆழமான தொப்புள்; மூச்சு வாங்குவதால் வயிறு சற்றே அசைகிறது. (24)

அழகிய கைகளில் இளந்தளிர் போன்ற சிறு விரல்கள். அக்குழந்தை தன் இருகரங்களாலும் ஒரு திருவடிக்கமலத்தைத் தூக்கித் தன் வாயில் வைத்துக் கொண்டு சப்பிக் கொண்டிருக்கிறது. மார்க்கண்டேய முனிவர், இவ்வழகிய காட்சியைக் கண்டு வியந்தார். (25)

அக்குழந்தையைக் கண்டதுமே முனிவரின் களைப்பெல்லாம் மறைந்தது; மகிழ்ச்சியில் இதயகமலமும், கண்களாகிற கமலமும் மலர்ந்து விழித்தன; உடல் புல்லரித்தது. இவ்விளம் குழந்தையின் அற்புதமான — ஆச்சரியமான — திருமேனி கண்டு, அவரது மனதில் ‘இக்குழந்தை யாராக இருக்கும்?’ என்பன போன்ற பல சந்தேகங்கள் தோன்றின. அக்குழந்தையிடம் பேச எண்ணி அருகில் சென்றார். (26)

அவ்வாறு செல்ல முயன்ற மார்க்கண்டேய முனிவர், அந்தக் குழந்தையின் மூச்சுக்காற்றுடன் ஒரு கொசு போல் அதன் திருவுதரத்திற்குள் புகுந்தார். பிரளயத்திற்கு முன்பு தான் கண்டது போலவே, அக்குழந்தையின் திருவுதரத்தில் அனைத்து உலகங்களையும் படைப்புகளையும் கண்டார். இந்த ஆச்சரியமான திருக்காட்சியைக் கண்ட முனிவர் வியப்பிலாழ்ந்து மயங்கினார்! (27)

அந்தக் குழந்தையின் திருவயிற்றினுள் ஆகாயம், பூமி, சுவர்க்கம், நட்சத்திர மண்டலம், மலைகள், கடல்கள், தீவுகள், வர்ஷங்கள், எட்டுத் திசைகள், தேவர்கள், அசுரர்கள், காடுகள், தேசங்கள், நதிகள், நகரங்கள், சுரங்கங்கள், வயல்கள், அங்கு வாழும் உழவர்கள், இடைச்சேரிகள், முனிவரது ஆசிரமங்கள், நான்கு வர்ணங்கள், அவர்களது அறநெறி முறைகள் (அனுஷ்டானங்கள்), நிலம், நீர், காற்று, தீ, வெளி ஆகிய ஐந்து பெரும் பூதங்கள், பஞ்சபூதங்களாலாக்கப்பட்ட ஜீவராசிகள், பொருட்கள், பல யுகங்களையும் கற்பங்களையும் கற்பிக்கின்ற மகாகாலம் ஆகிய அனைத்தையும் கண்டார். மேலும் உலக நடப்புக்குக் காரணமான இடம், பொருள், காலம் மற்றும் பொய்யான இந்தப் பிரபஞ்சத்தையும் உண்மையாகவே இருப்பது போலவும் கண்டார். (28—29)

இன்னும் இமயமலை, அதன் சாரலில் பாயும் புஷ்பபத்ரா நதி, அதன் கரையில் தனது ஆசிரமம், அதைச் சுற்றிலும் வசிக்கும் மகரிஷிகள் என அனைத்தையும் மார்க்கண்டேயர் கண்ணெதிரே கண்டார். இவ்வாறு அவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, அக்குழந்தையின் மூச்சுக்காற்றால் வெளியே தள்ளப்பட்டுப் பிரளயக்கடலில் வீழ்ந்தார். (30)

அவ்வாறு வெளியே வந்தபோதும் அப்பிரளயக்கடலின் நடுவிலுள்ள சிறு நிலப்பகுதியில் முன்னிருந்த மாதிரியே ஓர் ஆலமரம், அதன் கிளையிலுள்ள இலையின்மேல் அற்புதமாகத் துயிலும் ஓர் இளஞ்சிசு. அதன் பவழ உதடுகளில் அன்பு அமுதமாக நிறைந்த இளம்புன்சிரிப்பு. இவ்வாறு அருள் ததும்பும் கடைக்கண்களால் அந்தக் குழந்தை முனிவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. (31)

இப்பொழுது அம்முனிவர் முதலிலேயே கண்கள் வழியே இதயத்துட்புகுந்து, இதுவரை குழந்தையுருவில் திருவிளையாடல்கள் புரிந்து கொண்டிருந்த, பொறிபுலன்களுக்கு எட்டாத பகவானான அந்தக் குழந்தையை மார்புறத் தழுவிக் கொள்ள நினைத்து, மிகவும் சிரமப்பட்டு எழுந்திருந்து முயற்சி செய்து அருகில் சென்றார். (32)

பகவானோ, யோகிகளுக்கும் யோகத்திற்குமன்றோ தலைவன்! அனைவரது உள்ளத்துள்ளும் (பாலில்படு நெய்போல், விறகில் தீ போல்) கலந்துள்ளவன். ஆகவே, பேறுபெறாதவனது செயலூக்கம் பயனின்றி வீணாவதுபோல், முனிவர் பார்த்திருக்கையிலேயே மறைந்தருளினார். (33)

பிரும்மரிஷியே! பகவான் மறைந்தருளவே, அங்கு காணப்பட்ட ஆலமரம், பிரளயக்கடல், தான் கண்ட காட்சிகள் அனைத்தும் நொடியில் மறைந்தன. முனிவரும் தான் முன்பிருந்தது போலவே, தன் ஆசிரமத்தில் இருக்கக் கண்டார். (34)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் ஒன்பதாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பத்தாவது அத்தியாயம் — சிவபெருமான் மார்க்கண்டேயருக்கு வரம் அருளுதல்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகாதி முனிவர்களே! இவ்வாறு மார்க்கண்டேய முனிவர் பகவான் நாராயணனால் காட்டப்பட்ட அவரது யோகமாயையின் பெருமைகளைக் கண்டு அனுபவித்து, (இம்மாயையிலிருந்து விடுபட ஒரே வழி அவரது சரணகமலத்தைச் சரணடைவதே என்று நிச்சயித்து,) அவரையே சரணமடைந்தார். (1)

மார்க்கண்டேய முனிவர் நினைக்கிறார்—— இறைவனே! தங்களது மாயை (கானல்நீர் போல்) காட்சிக்கு உண்மையைப் போலிருந்தாலும், சத்தியமான ஞானம் போல் எங்கும் பிரகாசிக்கிறது. பெரும் ஞானிகள்கூட (தாங்களே ஞானிகள் என்னும் ஆணவத்தால்) அவரது மாயையில் மயங்கிக் தவிக்கின்றனர். தங்களது திருவடிகளே அண்டியவர்களுக்குப் பயமின்மையை அளிக்கவல்லது. ஆகவே நான், தங்கள் திருவடிகளையே சரணமடைகிறேன். (2)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு மார்க்கண்டேய முனிவர், இறைவனைச் சரணமடைந்து தன்னிலை மறந்தார். அப்பொழுது, தன் சிவகணங்கள் சூழ, பார்வதிதேவியுடன் விடைமேலூர்ந்து (ரிஷபத்தின் மேலமர்ந்து) விண் வழியே வந்த பகவான் பரமசிவன், அவரைக் கண்டார். (3)

அனைத்தும் மறந்து தியான நிலையில் வீற்றிருக்கும் முனிவரைக் கண்ட பார்வதிப்பிராட்டி, தாயன்பு தலையெடுக்க, தன் மணாளரான பரமசிவனிடம், “ஈசுவரா! காற்றில்லாத போழ்து அலைகளின்றியும், இங்குமங்கும் துள்ளி அசையும் நீர்வாழ் பிராணிகளுடனும் அமைதியுடன் இருக்கும் பெருங்கடல் போல், உடல், பொறி—புலன்கள், மனம் ஆகியன அடங்கி ஒடுங்கி அசைவற்று அமைதியோடிருக்கும் இந்த அந்தணரைச் சற்றுப் பாருங்கள். அனைத்து சித்திகளையும் அளிப்பவர் தாங்கள். ஆகவே, இவரது தவத்திற்கேற்ற உயரிய பலனைத் தாங்கள் தரவேண்டுகிறேன்” என்று கூறினாள். (4—5)

பகவான் பரமசிவன் கூறுகிறார்—— “அம்மா பார்வதி! குறையொன்றுமில்லாத கோவிந்தனான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடத்தில் மிகவும் பக்திகொண்ட இந்த மகரிஷி, இம்மை—மறுமைப் பயனை நல்கும் எந்தவொரு வரத்தையும் விரும்ப மாட்டார். நிச்சயம் அவர் முக்தி இன்பத்தைக்கூட விரும்ப மாட்டார். (6)

இருப்பினும் பார்வதி! (நம்மால் இவருக்கு ஆகவேண்டிய காரியம் எதுவுமே இல்லை. இருப்பினும்) இவரோ ஒரு சிறந்த மகான். இவரோடு உரையாடுவதே ஒரு சிறந்த லாபம். சான்றோரிணக்கம் கிடைப்பதேயன்றோ பெறற்கரிய பெரும் பேறு?” (7)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! பகவான் பரமசிவனே அனைத்துக் கலைகளுக்கும் தலைவர்; அவற்றைத் தோற்றுவித்தவர்; ஜீவராசிகளின் இதயகமலத்தில் வீற்றிருந்து அவற்றை இயக்குபவர்; சான்றோர்களான இறையடியார்களுக்குப் புகலிடம். பார்வதிப்பிராட்டியிடம் இவ்வாறு கூறிய அவ்விறைவன், முனிவர் அருகில் சென்றார். (8)

ஆனால், அந்தச் சமயம் முனிவரோ, தமது மனதின் அனைத்து ஓட்டங்களையும் இறைவனிடமே செலுத்தி இருந்தார். உலகையும் தன்னையுமே மறந்திருந்தார். ஆகவே, சர்வேசரான பகவான் பார்வதி—பரமேசுவரர்கள் தன்னெதிரே வந்து நிற்பதைக் கூட அறியவில்லை. (9)

அணிமாதி சகல செல்வங்களும் தன்னிடம் கொண்ட ஸர்வக்ஞரான பகவான் கைலாசபதி, முனிவரின் உண்மை யோகநிலையை நன்கறிந்தவராதலால், துளை கண்ட இடத்தில் காற்று நுழைவது போல், தன் யோகமாயையால் முனிவரது இதயாகாசத்தில் புகுந்தார். (10)

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள பகவான் பரமசிவன், தன் இதயகமலத்தே வந்துள்ளதை முனிவர் கண்டார். தலையில் மின்னல் போன்று ஒளிவீசும் மஞ்சள் நிறச்சடைக்கற்றைகள்; மூன்று திருக்கண்கள்; பத்து திருக்கைகள்; நெடிந்துயர்ந்த திருமேனி; உதயகால சூரியனைப் போன்ற பொன்மேனி; அரையில் புலித்தோல்; பத்துக் கைகளிலும் சூலம், மழு, பரிகம், கேடயம் ருத்திராட்ச மாலை, டமருகம் (உடுக்கு), பிரும்மகபாலம் (மண்டை ஓடு), கத்தி மற்றும் வில் முதலியனவற்றை ஏந்தியுள்ள பகவான் திடீரென்று தன்னிதயகமலத்தே வந்து வீற்றிருப்பது கண்டு, ‘இதென்ன? எங்கிருந்து எவ்விதம் இங்கு வந்தார்?’ என்று நினைத்து வியந்தார். இவ்வாறான மனஓட்டங்கள் நிகழவே, அவரது ஸமாதி நிலை கலைந்தது. (11—13)

முனிவர், ஸமாதி நிலை கலைந்து கண்களைத் திறந்து பார்க்கவே, மூவுலகங்களுக்கும் ஒரே தலைவரான பகவான் பரமேசுவரன் பார்வதி தேவியுடன் தன் கணங்கள் சூழ வந்துள்ளது கண்டு, அவரது திருவடிகளில் தலைசாய்த்து வீழ்ந்து வணங்கினார். (14)

உடனே, முனிவர் நல்வரவு கூறி, அவர்கள் அமர்வதற்கு ஆசனமளித்து, பாத்தியம், அர்க்கியம், நறுமணச் சந்தனம், புஷ்பமாலை, தூபம், தீபம் முதலியன தந்து உபசாரங்கள் செய்தார். (15)

“எங்கும் எதிலும் சமமாகப் பரவி நிற்கும் எம்பிரானே! சர்வேசனே! தாங்களோ, தங்களது ஆன்ம அனுபவத்தால் (ஆன்ம அனுபூதியால்) பூர்ணகாமர் (அனைத்தும் அடைந்தவர்). தங்களது அமைதியான நிலையினால்தானே இவ்வுலகம் முழுவதும் அமைதியான ஆனந்தத்தை அடைந்துள்ளது. அப்படிப்பட்ட தங்களுக்கு, நான் என்ன பணிவிடை செய்ய முடியும்? (16)

முக்குண சம்பந்தம் அற்றவராதலால் தாங்கள் பரம மங்கள ஸ்வரூபர். ஆகவே, பரமசாந்த ஸ்வரூபர். உலகைக் காத்தருள சத்துவ குணத்தை ஏற்றவராதலால், உலகை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்துபவர். உலகைப் படைத்தருள ரஜோ குணத்தைப் பெற்றவராகிலும், அனைத்தையும் இயக்குபவர். உலகையழிக்க தமோ குணத்தை ஏற்பினும் கொடுமையற்றவர். அவ்வாறான தங்களுக்கு வணக்கம்” என்று பிரார்த்தித்தார். (17)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— மார்க்கண்டேய மகரிஷி இவ்வாறு துதிக்கவே, தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனும், சான்றோர்களான இறையடியார்கட்குப் புகலிடமானவருமான பகவான் பரமசிவன், அவரது மனோநிலையைக் கண்டு மகிழ்ந்து, தெளிந்த மனதோடு சிரித்துக் கொண்டே கூறினார். (18)

பகவான் பரமசிவன் கூறுகிறார்—— முனிவரே! பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரனான நான் ஆகிய நாங்கள் மூவருமே வரமளிக்கும் மற்ற தேவர்களுக்குத் தலைவர்கள். எங்களைத் தரிசித்தது வீணாகக் கூடாது. மரணத் தன்மை கொண்ட மனிதர்களும் எங்களிடமிருந்து மரணமிலாப் பெருவாழ்வான மோட்சத்தை வேண்டிப் பெறுகிறார்கள். ஆகவே, விரும்பிய வரத்தைக் கேட்டுப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள். (19)

அந்தணர்கள் இயல்பாகவே பரோபகாரிகள்; ஒழுக்கமுள்ளவர்கள்; அமைதியான மனமும் பற்றற்ற தன்மையும் உடையவர்கள். எவரிடமும் பகைமையோ, பொறாமையோ கொண்டவர்கள் அல்லர். ஜீவராசிகளிடம் கருணையுள்ளம் கொண்டவர்கள். எல்லோரையும் ஒரே மாதிரி காண்பவர்கள் (பாகுபாடு காணாதவர்கள்). மேலும், எங்களிடம் ஈடிணையற்ற அன்பும் பக்தியும் கொண்டவர்கள். (20)

இவ்வாறான அந்தணப் பெருமக்களை, அகில உலகங்களும் அதன் தலைவர்களும் வணங்குகின்றனர்; பூசிக்கின்றனர்; உபாசிக்கின்றனர். நானும், பிரும்மதேவரும், சர்வேசனான ஸ்ரீஹரியும்கூட அவர்களைப் பூசிக்கிறோம்; கொண்டாடுகிறோம். (21)

இவ்வாறான சாதுக்கள் என்னிடமோ, ஸ்ரீவிஷ்ணு, பிரும்மதேவர் ஆகியவர்களிடமோ, அனைத்து ஜீவராசிகளிடமோ, ஏன், தன்னிடமோ கூட வேறுபாட்டைக் காண்பதில்லை. (அவர்கள் கருத்தில் அனைத்தும் ஒரே ஆன்மா.) ஆகையாலேயே தங்களைப் போன்ற சாதுக்களைப் போற்றுகிறோம், சேவிக்கிறோம். (22)

எல்லா நீரும் புண்ணிய நீர் அல்ல. சைதன்யமற்ற எல்லா தெய்வச்சிலைகளும் தெய்வங்களல்ல. அவை எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் உயர்ந்த புண்ணிய நீரும், புண்ணியம் அளிக்கும் தெய்வமும் தங்களைப் போன்ற சாதுக்களே. ஏனெனில், இந்தப் புண்ணிய நதிகளும் கோயிலிலுள்ள தெய்வச் சிலைகளும் பன்னெடுங்காலம் கழித்துத்தான் ஒருவனைத் தூய்மை ஆக்குகின்றன. ஆனால், உங்களைப் போன்ற சாதுக்களோ (ஒரு நிமிடநேர) தரிசனத்தினாலேயே அனைத்தையும் தூய்மையாக்குகிறீர்கள்! (23)

நாங்கள் அந்தணர்களையே வணங்குகிறோம். ஏனெனில், மனவொருமைப்பாடு, தவம், வேதமோதுதல், அதை மறவாது மனத்திலிருத்திக் காத்து வருதல், வேதத்தையே தியானித்திருத்தல், இவ்வளவிற்கும் மேலாக ஸமாதி நிலையில் வேதத்திலேயே நிலைநிற்றல் ஆகியன மூலம் வேதமே ஆகிய எங்களது திருமேனியைத் தங்களுக்குள்ளேயே அவர்கள் தாங்கி வருகிறார்கள். (24)

பஞ்சமகாபாவிகளும் சண்டாளர்களும்கூட உங்களைப் பற்றிக் கேட்பதனாலும் தரிசனத்தாலுமே தூய்மை பெறுகிறார்கள் என்றால் உங்களோடு உரையாடுவது, இணக்கம் கொண்டிருப்பது ஆகியனவற்றால் தூய்மை பெறுவார்கள் என்பதைச் சொல்லவும் வேண்டுமோ? (25)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சந்திரசூடனான பகவான் பரமேசுவரனது சொற்களனைத்தும் தர்மத்தின் உட்கருத்தைக் கருவில் கொண்டனவே. மேலும், திகட்டாத அமுதம் போன்றவை. மார்க்கண்டேயர் தன்மயமாகித் தனது இரு செவிகளார அவ்வமுதத்தைப் பருகியும், போதுமென்ற மனநிறைவு கொள்ளவில்லை. (26)

பகவான் விஷ்ணுவின் மாயையில் சிக்கி, வெகுகாலம் சுற்றிச் சுற்றிக் களைத்த முனிவருக்கு பகவான் சிவபெருமானது மங்கள வாக்கு, அமுதம் அருந்தினாற்போல் களைப்பை நீக்கியது. அப்பொழுது அவர், சிவபெருமானிடம் இவ்வாறு கூறினார். (27)

மார்க்கண்டேய முனிவர் கூறுகிறார்—— உண்மையில் சர்வசக்தரான பகவானது இந்த திருவிளையாடல்கள் ஜீவராசிகளின் நிலைக்கு எட்டாதன; ஊகிக்கவும் இயலாதனவே. ஏனெனில், அகில உலக ஈசனாக இருந்தும் தங்களுக்கு அடிமைப்பட்ட என்னைப் போன்ற ஜீவர்களை வணங்கிப் போற்றுகின்றனரே! (28)

அறநெறிகளை எடுத்துரைப்பவர்களாக இருப்பினும், ஜீவராசிகளுக்கு அவ்வறநெறிகளின் உண்மையையும் தன்மையையும் கற்பிப்பதற்காக, தாங்களே அவற்றை அனுஷ்டித்துக் காட்டுகிறார்கள். பெரியோர்கள் முன் செய்துபோந்ததை, ‘அதுவே சரி’ என்று ஒப்புக் கொள்கின்றனர், புகழ்கின்றனர். (29)

செப்படி வித்தைக்காரன், பலவாறான மாயையான (பொய்யான) வேடிக்கைகளைக் காட்டுகிறான். அதனால், அவனது பெருமையில் குறைவொன்றும் ஏற்படுவதில்லை. அதேபோலத்தான் பகவான், உலகை நல்வழி நடத்துவதற்காக, அனைத்தையும் மயங்க வைக்கும் தன் கபடநாடகத் திருவிளையாடல்களான வணங்குதல், புகழ்தல் முதலியவற்றைச் செய்கிறார். இச்செய்கைகளினால் அவரது பெருமைக்குக் குறையேது? (30)

கனவுலகில் உலா வருபவன், தன்னுள்ளத்திலேயே அகில உலகங்களையும் கற்பனை செய்கிறான். அதேபோலத்தான் தாங்களும் மனதினாலேயே அனைத்து உலகங்களையும் படைத்துத் தானே அதனுள் நுழைந்து, தானே செய்யாவிடினும், செயல்படும் ஜீவனின் குணத்தின் வாயிலாக, தானே செய்பவன்போலத் தோற்றுகிறீர். (31)

இறைவனே! முக்குண ஸ்வரூபராக இருந்தும் ஜீவாத்மாவைப் போல அவற்றிற்கு அடிமைப்படாமல், அவற்றை அடக்கி ஆள்பவராக இருக்கிறீர்கள். ஞானத்தின் அடித்தளமே — கருவூலமே — தாங்கள்தானே. ஒத்தார் மிக்கார் இல்லாத தனியர்; அனைவருக்கும் அவரே குரு (ஆசிரியர்); வேதமே வடிவெடுத்தவர்; பகவான் (அனைத்தும் அறிந்தவர்). அந்தத் தங்களுக்கு வணக்கம். (32)

முதலும் முடிவுமற்றவரே! தங்களுடைய தரிசனத்தாலேயே மனிதன் பெறவேண்டிய அனைத்து விருப்பங்களையும் பெற்றவனாகிறான். அவ்விருப்பங்களும் உலகியலான பொய்யானவையல்ல. சத்தியமான ஆன்மானந்தம். ஆகவே, தங்களைத் தரிசித்ததற்கும் மேலாக வேறு என்னதான் உள்ளது, நான் வரமாகக் கேட்க? (33)

தாங்களோ பூர்ணகாமர் (குறைவு—நிறைவற்றவர்). வேண்டுவார் வேண்டுவதை வாரி வாரி வழங்குபவர். ஆகவே, தங்கள் தரிசனம் பெற்ற பின்னும் இன்னுமொரு வரம் வேண்டுவேன். அது என்னவெனில், முழுமுதற்கடவுளான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடத்தும், அவரது அடியார்களிடத்தும் தங்களிடமும் என்றென்றும் நிலையான பக்தியையே வேண்டுவேன். (34)

ஸூத முனிவர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு மார்க்கண்டேய முனிவர் அமுதமெனும் இன்சொற்களால் துதித்துப் போற்றவே, பகவான் பரமசிவன் பார்வதிதேவியின் அருள்கனிந்த பாராட்டுதலைப் பெற்று முனிவரிடம் கூறலுற்றார். (35)

முனிவரே! தங்களது விருப்பம் போலாகட்டும். பொறி—புலன்களுக்கெட்டாத பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடத்தில் ஈடிணையில்லா உமது பக்தி என்றென்றும் நிலைத்திருக்கட்டும். ஊழிக்காலம் வரை தங்களது புகழ் நிலைத்திருக்கும். கிழட்டுத்தனமும் மரணமும் தங்களிடம் தலைகாட்டாது. (36)

பிரும்மரிஷியே! உங்களது பிரும்மதேஜஸ் என்றைக்கும் குறையாது இருக்கட்டும். முக்காலங்களையும் உணரும் ஞானம், ஆன்மாவை நன்கறியும் விஞ்ஞானம், ‘உலகமே பொய்’ என்கிற அறிவுடன் கூடிய வைராக்கியம், அதிலேயே நிலைத்த ஊற்றம் ஆகியன உண்டாகட்டும். புராணங்களைக் கூறும் ஆசிரியப் பெருமையும் கிடைப்பதாகுக! (37)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— சர்வேசரான முக்கண்ணர், இவ்வாறான பல வரங்களை முனிவருக்கு அளித்துவிட்டு, அவரது தவவலிமை, பிரளயகாலத்திலே அவர் பெற்ற மாயையின் அனுபவம் ஆகியவற்றைப் பார்வதி தேவிக்குக் கூறிக் கொண்டே, அங்கிருந்து சென்றார். (38)

பிருகு வம்சத்திலகமான மார்க்கண்டேய முனிவர், தான் இயற்றிய மகாயோகத்தின் முழுப்பயனையும் பெற்றார். பகவானிடம் ஈடிணையில்லா பக்தி கொண்டார். இப்பொழுதும் அவர், பக்தியே வெள்ளமிட்ட இதயத்துடன் உலகெங்கும் சுற்றித் திரிந்து வருகிறார். (39)

பரமஞானியான மார்க்கண்டேய முனிவர், பகவானது யோக மாயையில் சிக்கி, பெற்ற வியக்கத்தக்க அனுபூதியைக் கூறும் இச்சரிதத்தை உனக்குக் கூறினேன். (40)

மார்க்கண்டேய முனிவர், பல கற்ப கோடி காலம் படைப்புப் பிரளயத்தின் அனுபவத்தைப் பெற்றார் என்றால், அது பகவானது மாயையின் மகிமையே! அதுவும் அவருக்காகவே பகவானால் தற்காலிகமாகச் செய்யப்பட்டது. எல்லோருக்காகவுமன்று. இம்மாயையை அறியாத சிலர், அனாதி காலமாகத் தொன்றுதொட்டு அடிக்கடி நிகழும் படைப்புப் பிரளயமாகக் கூறுகிறார்கள். அதாவது, இரண்டாயிரம் தேவயுகங்களின் கால அளவில், மீண்டும் மீண்டும் நடத்தப்பட்டதாகக் கூறுகின்றனர். (ஆகவே இது கல்பத்தில், நமது குலத்தில் முன் தோன்றிய மார்க்கண்டேயருக்கு இவ்வளவு நீண்ட ஆயுள் எவ்வாறு? அதாவது, ஏழு கற்பகாலம் ஆயுளென்பது எப்படியென்று நீ ஐயுற வேண்டாம். மாயாசிசுவாகத் தோன்றிய பகவானது உச்சுவாச—நிச்சுவாசங்களால் ஏழு முறை அவரது திருவுதரத்தில் புகுந்து புகுந்து வெளியே வந்ததாக உள்ளதால், அந்த ஏழு நொடிப் பொழுதையே ஏழுகற்பங்களென்று பிரமிக்கின்றனர் என்பது வித்வான்களது கருத்து.) (41)

சௌனகரே! இவ்வாறு வர்ணிக்கப்பட்ட சக்கரபாணியான பகவானது பெருமையைக் கூறும் மார்க்கண்டேய முனிவரது இச்சரிதத்தை மனமுவந்து கேட்பவன், அதைச் சொல்பவன், (சொல்லச் செய்பவன்) ஆகிய இருவருமே பிறவிப்பயனைப் பெற்றவர்கள். அவர்களது முன்வினைப் பயனால் தோன்றும் கர்மவாஸனைகள் காரணமாக உண்டாகும் பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சுழற்சி முற்றிலுமாக அழிகிறது. (42)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் பத்தாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதினோராவது அத்தியாயம் — பகவானது யோகத்தின் அங்கங்களும், பலவித சூரிய கணங்களின் வர்ணனையும்

சௌனகர் கேட்கிறார்—— பகவானிடம் பரமபக்தி கொண்ட முனிவரே! அனைத்து தந்திர சாஸ்திரங்களின் சித்தாந்தங்களின் உண்மையை நன்கறிந்தவர், தாங்கள். மேலும் இம்மை—மறுமை பற்றிய உண்மையறிந்தவர்களில் திலகம் போன்றவர். ஆகவே, தங்களிடம் கிரியா யோகத்தைப் பற்றிக் கேட்க விரும்புகிறோம். (1)

பாஞ்சராத்திரம், வைகானஸம் முதலிய தந்திர மார்க்கத்தைக் கைக்கொண்டவர்கள், சைதன்ய ஸ்வரூபனான திருமகள்கேள்வனான பகவானைப் பூசனை புரிய, அவரது திருவடிகள் முதலிய உறுப்புக்களையும் (அங்கங்களையும்), அவருடன் தொடர்புடைய கருடன் முதலிய உப அங்கங்களையும், சுதர்சன சக்கரம் முதலிய அவரது ஆயுதங்களையும், கௌஸ்துபம் முதலிய ஆபரணங்களையும் எந்த தத்துவங்களைக் கொண்டு கற்பித்தனர்? இறக்கும் இயல்புடைய மனிதன் முதலிய ஜீவராசிகள், மரணமிலாப் பெருவாழ்வு பெறுவதற்குக் காரணமான கிரியா யோகத்தின் உண்மைநிலை என்ன? இவைகளைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள விரும்பும் எங்களுக்குக் கிரியா யோகத்தை விளக்கமாக உபதேசிக்க வேண்டும். தங்களுக்கு பகவான் சகல நன்மைகளையும் அளிப்பாராக. (2—3)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— பிரும்மதேவர் முதலிய ஆசார்யர்கள், வேதங்கள், பாஞ்சராத்திரம், வைகானஸம் முதலிய ஆகம தந்திர சாஸ்திரங்கள் ஆகிய அனைத்தும், பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது எந்த விராட் ஸ்வரூபத்தையும், திவ்யமங்களத் திருமேனியையும் பெருமைகளையும் வர்ணித்துள்ளனவோ, அதை எனது குருநாதரான வியாசரது திருவடிகளில் வணங்கி, உங்களுக்குக் கூறுகிறேன். (4)

பகவானது எந்த சைதன்ய தத்துவத்தால் அதிஷ்டிதமான (நிலைக்களமான) விராட் ஸ்வரூபத்தில் இம்மூவுலகங்களும் காணப்படுகின்றனவோ, அந்த விராட் ஸ்வரூபம் பிரகிருதி, சூத்திரம், மஹத் தத்துவம், அஹங்காரம், ஐந்து தன்மாத்திரைகள் என்கிற இந்த ஒன்பது தத்துவங்களுடன் அறிவுப்புலன்கள் ஐந்து, செயற்புலன்கள் ஐந்து, மனது ஆக பதினோரு இந்திரியங்கள், ஐந்து மகாபூதங்கள் ஆக பதினாறு விகாரங்கள் ஆகியவற்றால் ஆக்கப்பட்டது. (5)

இதுவே பகவானது விராட் புருஷ ஸ்வரூபம்; பூமியே இவரது திருவடிகள்; தேவருலகு தலை; ஆகாயம் தொப்புள்; சூரியனே கண்கள்; வாயுவே மூக்கு; எட்டுத் திசைகளும் இருகாதுகள்; (6)

பிரஜாபதியே ஆண்குறி; மிருத்யு அபானனாகிற குதம்; எண்டிசை லோகபாலகர்களும் பகவானது திருக்கரங்கள்; சந்திரனே மனம்; யமன் புருவங்கள்; (7)

வெட்கம் மேலுதடு; லோபம் (பொறாமை) கீழுதடு; சந்திரனின் நிலவு பற்கள்; புன்னகையே பிராந்தி (மயக்கம்); மரங்களே ரோமங்கள்; மேகங்களே அந்த விராட் ஸ்வரூபரான பகவானது கேசங்கள். (8)

அவயவங்களின் அமைப்பில் இந்த வியஷ்டி புருஷனது சரீரம், எந்த அளவுள்ளதாக அளக்கப்பட்டிருக்கிறதோ, அதே அளவில்தான் ஸமஷ்டி மகாபுருஷனது திருமேனியும் உலகங்களாகிற அவயவங்களின் அமைப்பினால் அளக்கப்பட்டிருக்கிறது. (9)

பகவான் பிறப்பற்றவர்; ‘கௌஸ்துபமணி’ என்கிற பெயரில் சுத்த ஜீவ சைதன்யமான ஆன்ம ஜோதியையே அணிந்திருக்கிறார். அதனது ஒளி எங்கும் பரவியுள்ளது. அந்த ஒளியையே ‘ஸ்ரீவத்ஸம்’ என்கிற மருவாக, தன் திருமார்பில் தாங்குகிறார். (10)

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களுடைய மாயையையே ‘வனமாலை’ எனத் தன் திருமார்பில் தாங்குகிறார். வேதஸ்வரூபமே அரையில் அணியும் ‘பீதாம்பரம்’. அகார—உகார—மகாரம் என்ற மூன்று மாத்திரைகளை உடைய பிரணவமே ‘யக்ஞோபவீதமான பூணூல்’. (11)

ஸாங்க்யம், யோகம் ஆகிய இரண்டும் பகவானுடைய ‘இரு மகர குண்டலங்கள்’. அனைத்து உலகங்களுக்கும் பயமின்மையை நல்கும் பிரும்மலோகமே அவரது ‘கிரீடம்’. (12)

அவர் அமர்ந்திருக்கும் ஆசனமான ‘அனந்தன் என்கிற ஆதிசேஷன்’, அவ்யாகிருதமான பிரதானமென்னும் மூலப்பிரகிருதி. தர்மம், ஞானம் முதலியவற்றுடன் கூடிய சத்துவகுணமே அவரது ‘தொப்புள்’ (நாபிகமலம்) என சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ளது. (13)

மனம், இந்திரியங்கள், உடல் ஆகியவற்றின் தொடர்புடைய சக்தியோடு கூடின பிராண தத்துவமே ‘கௌமோதகீ’ என்னும் கதை. ஜலத்தத்துவமே ‘பாஞ்சஜன்யம் என்னும் திருச்சங்கு’. தேஜஸ் தத்துவமே ‘சுதர்சன சக்கரம்’. (14)

ஆகாயத்தின் நீலநிற தத்துவமே ‘நந்தகம் என்னும் வாள்’. அஞ்ஞானமான தமோ குணமே ‘கேடயம்’. காலதேவதையே ‘சார்ங்கம் என்னும் வில்’. கர்மங்களே ‘அம்பறாத்தூணி’. இவற்றையெல்லாம் அவர் ஏந்தியிருக்கிறார். (15)

இந்திரியங்களே அவரது அம்புகள். கிரியா சக்தியுடன் கூடின மனதே அவரது தேர். ஐந்து தன்மாத்திரைகளும் அந்தத் தேரின் வெளிப்புறம். அபயம், வரதம் என்கிற இருமுத்திரைகளும் (அமைப்புகளும்) பயமின்மையை அருளுவது, வரங்களை தருவது என்கிற செயல்களைச் செய்கின்றன. (16)

சூரிய மண்டலமும், அக்னி மண்டலமும் அவரது பூசனைக்குரிய இருப்பிடம். அதாவது, அந்த மண்டலத்தின் நடுவில் அவர் விளங்குகிறார். ஆசார்யன் அளிக்கும் மந்திர தீட்சையே (அந்தக்கரணத்தின் தூய்மையே) பகவானைப் பூசிப்பதற்குரிய தகுதி. பகவானைப் பூசிப்பதே நமது பாவங்கள் அழிவதற்குக் காரணமாகும். (17)

‘பக’ என்கிற சொல்லின் பொருளான ஐசுவரியம், தர்மம், புகழ், செல்வம், ஞானம், வைராக்கியம் என்கிற ஆறும் ஒன்றுசேர்ந்து, தாமரையாக அவரது கரத்தில் விளங்குகிறது. தர்மமும் புகழும் முறையே வெண்சாமரமும் விசிறியும். (18)

அந்தணர்களே! வைகுண்டமே வெண்கொற்றக்குடை. பயமற்ற கைவல்யமான முக்தியே அவரது இருப்பிடம். ருக், யஜுர், ஸாமம் என்கிற மூன்று வேதரூபரான கருடனே, வேள்வி ரூபரான பகவானைச் சுமப்பவர். (19)

ஆன்ம ஸ்வரூபரான பகவானை விட்டு என்றுமே அகலாத நித்யையான சக்தியே தேவி. பாஞ்சராத்திரம், வைகானஸம் என்கிற ஆகம சாஸ்திரங்களாக வடிவெடுத்த விஷ்வக்ஸேனரே பகவானது பார்ஷதர்களுக்குத் தலைவர். பகவானது இயல்பான குணங்களான அணிமா, மகிமா முதலிய எட்டு சித்திகளே, பகவானுக்கு நந்தன், சுநந்தன் ஆகிய எட்டு வாயிற்காவலர் என்று கூறப்படுகிறது. (20)

பிரும்மரிஷியே! பகவான் ஒருவரே வாசுதேவன், ஸங்கர்ஷணர், பிரத்யும்னன், அனிருத்தன் என்கிற நான்கு வியூகமூர்த்திகளாகக் கூறப்படுகிறார். (21)

அவரே ஜாக்ரத் அவஸ்தையான விழிப்பு நிலையின் அபிமானி தேவதையான ‘விசுவன்’ என்பவராக, சப்தம் (ஒலி) ஸ்பரிசம் (தொடுவுணர்வு) முதலிய வெளி விஷயங்களை ஏற்கிறார். மேலும், ஸ்வப்ன அவஸ்தையான கனவு நிலையின் அபிமானி தேவதையான தைஜஸனாக இருந்து, வெளி விஷயங்களின்றியே மனதிலேயே பல்வேறான விஷயங்களைக் காண்கிறார், ஏற்கிறார். அவரே ஸுஷுப்தி அவஸ்தையான தூக்க நிலையின் அபிமானியான ‘பிராக்ஞன்’ என்றாகி, வெளிவிஷயங்கள் மற்றும் மனதின் ஸம்ஸ்காரத்துடன் கூடின அஞ்ஞானத்தினால் மறைக்கப்படுகிறார். அவரே முடிவான நிலையில் (துரீயாவஸ்தையில்) ‘துரியன்’ என்றாகி, அனைத்து ஞானங்களுக்கும் அடித்தளமாக விளங்குகிறார். (22)

திருவடி முதலிய அங்கங்கள், கருடன் முதலிய உபாங்கங்கள், சுதர்சனம் முதலிய ஆயுதங்கள், கௌஸ்துபம் முதலிய ஆபரணங்கள் ஆகியவைகளோடு கூடி, வாசுதேவன், ஸங்கர்ஷணன், பிரத்யும்னன், அனிருத்தன் என்னும் நான்கு வியூகமூர்த்திகளாகத் திகழும் சர்வேசனான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே, விசுவன், தைஜஸன், பிராக்ஞன், துரியன் என்கிற ரூபத்திலும் விளங்குகிறார். (விச்வம் முதலிய நிலையிலும்கூட, அவைகளை இயக்கும் பகவானுக்கு ஜீவபாவமில்லை என்பதை பகவான் (சர்வசக்தரான பகவான்) விசுவன் முதலிய ரூபத்தை ஏற்றாலும், அவர் ஈசுவரன் (எல்லாவற்றிற்கும் தலைவன்) என்கிறார்.) (23)

அந்தணப் பெருந்தகையே! அந்த பகவானே வேதங்களுக்குக் காரணர்; ஸ்வயம்பிரகாசர். தன் மகிமையாலேயே எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பவர். தனது மாயையை ஏற்று, ‘பிரும்மதேவர்’ என படைத்தலையும், ‘ருத்ரன்’ என்கிற பெயரில் அழித்தலையும், ‘விஷ்ணு’ என காத்தலையும் செய்கிறார். இவ்வாறு செயல்புரிவதாலும் பல பெயரிட்டு அழைக்கப்படுதலாலும், அவரது ஞானம் மறைக்கப்படுவதில்லை. சாஸ்திரங்கள் அவரைப் பலபடியாக அழைத்தாலும், அவர் ஒருவரே தவிர, பலர் அல்லர். ஏனெனில், ஆன்மானுபூதி பெற்றவர்கள் அவரை ‘ஆன்மா’ என்றே அறிகிறார்கள். (24)

ஸத் சித் ஆனந்த ஸ்வரூபராக விளங்கும் ஹே கிருஷ்ணா! தாங்கள் அர்ஜுனனது உயிர்த்தோழன். யாதவகுல மணியாகத் திருவவதாரம் செய்து, இம்மண்ணுலகத்திற்குத் தீங்கு செய்த கம்சன் முதலியவர்களைக் குலத்திற்கு நெருப்பாக நின்று அழித்தவர்; வீரத்தின் (பராக்கிரமத்தின்) எல்லை நிலம்; பசுக்களைக் காத்தருளியவர். இடையர்களும், கோபிகைகளும், நாரதர் முதலிய அடியார்களும் தங்களைப் போற்றுகின்றனர். தங்களது புண்ணியமான புகழைப் பாடிக் களிக்கின்றனர். ஹே கிருஷ்ணா! தங்களது திருப்பெயர், திருக்குணங்கள், திருவிளையாடல்கள் ஆகியவற்றைக் கேட்பதனாலேயே, ஜீவராசிகள் அனைவரும் மங்களங்களை (நன்மைகளை)ப் பெறுகிறார்கள். தங்களது அடியார்களான எங்களைக் காத்தருள வேண்டும். (25)

எவனொருவன் விடியற்காலையில் எழுந்திருந்து தூய்மையாக புருஷோத்தமரான பகவானது பாதம் முதலிய அங்கங்கள், கௌஸ்துபம் முதலிய உபாங்கங்கள், சுதர்சனம் முதலிய ஆயுதங்கள் ஆகியவற்றை, பகவானிடமே ஒன்றிய மனதோடு தியானிக்கிறானோ, அவன், இதயகமலத்தில் வீற்றிருக்கும் பிரும்மஸ்வரூபரான பகவானை அறிகிறான்; இறைஞானம் கைகூடுகிறது. (26)

சௌனகர் கேட்கிறார்—— சர்வக்ஞரான சுகர், ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதையைக் கேட்டு வந்த பரிக்ஷீத் மன்னனிடம் (ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில்) ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், அப்சரசுகள், நாகர்கள், கிராமணிகள் (யட்சர்கள்), ராட்சஸர்கள், தேவர்கள் என்கிற ஏழு பிரிவுகளும் அடங்கின கூட்டமே ‘சூரியகணம்’ என்றும், இவை ஏழும் ஒவ்வொரு மாதமும் மாறிக் கொண்டே இருப்பன என்றும் கூறினார். வருடத்தின் பன்னிரண்டு மாதங்களுக்குரிய பன்னிரண்டு கணங்களும், அதனதன் தலைவர்களான பன்னிரண்டு ஆதித்தியர்களுடன் சேர்ந்து என்ன காரியம் செய்கிறார்கள்? இவர்களுக்குள் அடங்கியவர்களின் பெயர்கள் என்ன? பகவானே சூரியனாகவும் இருக்கிறார். ஆகவே, அவரது பிரிவுகளைச் சிரத்தையுடன் கேட்க ஆசைப்படும் எங்களுக்குக் கூறவேண்டுகிறோம். (27—28)

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சர்வப் பிராணிகளின் அந்தராத்மாவாக விளங்கும் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது அனாதி அவிச்சையான (அவித்தையான), அதாவது அவரது உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறியாத அஞ்ஞானத்தாலேயே, அனைத்து உலகங்களையும் அதனதன் செயல்களில் ஈடுபடுத்தும் பிராகிருதமான ‘சூரியமண்டலம்’ உண்டாக்கப்பட்டது. அவரே உலகெங்கும் சஞ்சரிக்கிறார். (29)

உண்மையில் அனைத்து உலகங்களுக்கும் ஆன்மாவாகவும் படைத்தவராகவும் விளங்கும் பகவான் ஸ்ரீஹரியே, அந்தர்யாமி ஸ்வரூபராகச் சூரியனாகிறார். அவர் ஒருவரே ஆனாலும், ரிஷிகள் அவரைப் பல வடிவில் வர்ணிக்கின்றனர். ஏனெனில், வேதத்தில் கூறிய எல்லாக் கிரியைகளுக்கும் அவரே மூலகாரணமாகும். (அதாவது, செயல் வேறுபாட்டால் வேற்றுமையே தவிர, இயற்கையில் இல்லை.) (30)

முனிவரே! பகவான் ஒருவரே, மாயையின் மூலம் உஷக்காலம் (விடிவோரை) முதலிய காலம்; சமம், மேடு, பள்ளம் முதலிய இடம் (தேசம்), வேள்வி முதலிய செய்யவேண்டிய செயல் (அனுஷ்டானம்); அந்தணர் முதலிய வேள்வி செய்யும் கர்த்தா; நெய்யெடுத்து ஆகுதி செய்யும் ஸ்ருக் முதலிய உபகரணம், யாகம் முதலிய கர்மா, வேதமந்திரங்கள், நெல் முதலிய திரவியங்கள், வேள்வியின் பயனான சுவர்க்கம் என ஒன்பதுவிதமாகக் கூறப்படுகிறார். (31)

காலமே வடிவெடுத்த பகவான் சூரியநாராயணன் உலக நடைமுறை சரிவர நடைபெறுவதற்காக சித்திரை முதலிய பன்னிரண்டு மாதங்களிலும் தனித்தனியே தனது வேறுவேறான பன்னிரண்டு கணங்களுடன் சுற்றி வருகிறார். (32)

சௌனகரே! தாதா என்ற பெயர் கொண்ட சூரியன், கிருதஸ்தலீ என்கிற அப்சரஸ், ஹேதி என்கிற அரக்கன், வாசுகி என்கிற நாகம், ரதகிருத் என்னும் யட்சன், புலஸ்த்ய ரிஷி, தும்புரு என்ற கந்தர்வன் ஆகியவர்கள் சித்திரை மாதத்தில் தங்கள் தங்கள் காரியங்களைச் செய்கின்றனர். (33)

அர்யமா என்கிற சூரியன், புலஹ ரிஷி, அதௌஜஸ் என்ற யட்சன், பிரஹேதி என்கிற ராட்சஸன், புஞ்ஜிகஸ்தலீ என்கிற அப்சரஸ், நாரதன் என்னும் கந்தர்வன், கச்சனீரன் என்கிற சர்ப்பம் — இவர்கள் வைகாசி மாதத்தின் காரியங்களைச் செய்கின்றனர். (34)

மித்ரன் என்னும் சூரியன், அத்ரி ரிஷி, பௌருஷேயன் என்கிற ராட்சஸன், தக்ஷக நாகம், மேனகை என்கிற அப்சரஸ், ஹஹா என்ற கந்தர்வன், ரதஸ்வனன் என்கிற யட்சன் — இவர்கள் ஜ்யேஷ்ட (ஆனி) மாதத்தை நடத்துபவர்கள். (35)

ஆஷாட (ஆடி) மாதத்தில் வருணன் என்ற பெயர் கொண்ட சூரியன், வசிஷ்ட ரிஷி, ரம்பை என்கிற அப்சரஸ், யட்சனான ஸகஜன்யன், ஹுஹூ என்கிற கந்தர்வன், சுக்ர நாகம், சித்ரஸ்வனன் என்கிற ராட்சஸன் ஆகியவர்கள் தங்கள் காரியங்களைச் செய்கின்றனர். (36)

சிராவண (ஆவணி) மாதம் இந்திரன் என்கிற சூரியன் செயல்படும் காலம். அவரோடு கந்தர்வனான விசுவாவசு, சுரோதா என்கிற யட்சன், ஏலாபத்திர நாகம், அங்கிர ரிஷி, பிரம்லோசா என்கிற அப்சரஸ், வர்யன் என்கிற அரக்கன் ஆகியவர்கள் தங்கள் காரியங்களைச் செய்கின்றனர். (37)

பாத்ரபத (புரட்டாசி) மாதம், சூரியன் என்கிற விவஸ்வான், அவரோடு உக்ரசேனன் என்கிற கந்தர்வன், வியாக்ரன் என்னும் அரக்கன், ஆஸரணன் என்ற யட்சன், பிருகு மகரிஷி, லோசை என்னும் அப்சரஸ், சங்கபால நாகம் ஆகியவர்களும் நடத்துகின்றனர். (38)

மாக (மாசி) மாதத்தில் சூரியன் என்னும் பூஷா, தனஞ்ஜயன் என்னும் நாகம், வாதன் என்னும் ராட்சஸன், ஸுஷேணன் என்னும் கந்தர்வன், ஸுருசி என்னும் யட்சன், கிருதாசீ என்னும் அப்சரஸ், கௌதம ரிஷி ஆகியவர்கள் தங்கள் தங்கள் நிகழ்ச்சிகளை நடத்துகின்றனர். (39)

பால்குன (பங்குனி) மாதத்தில் கிரது என்கிற யட்சன், வர்சஸ் என்கிற ராட்சஸன், பரத்வாஜ ரிஷி, பர்ஜன்யன் என்கிற சூரியன், சேனஜித் என்கிற அப்சரஸ், விச்வன் என்கிற கந்தர்வன், ஐராவதன் என்கிற நாகம் — இவர்களே இந்த மாதத்தை இயக்குகிறார்கள். (40)

மார்கசீர்ஷ (மார்கழி) மாதத்தின் அம்சு என்கிற சூரியன், கசியப ரிஷி, தார்க்ஷ்யன் என்கிற யட்சன், ருதசேனன் என்கிற கந்தர்வன், ஊர்வசி என்கிற அப்சரஸ், வித்யுச்சத்ரு என்கிற ராட்சஸன், மகாசங்கன் என்கிற நாகம் ஆகிய இவர்கள் இந்த மாதத்தை நடத்துகின்றனர். (41)

புஷ்ய (தை) மாதத்தை நடத்துபவர்கள், பகன் என்கிற சூரியன், ஸ்பூர்ஜன் எனும் அரக்கன், அரிஷ்டநேமி என்கிற கந்தர்வன், ஊர்ணன் என்கிற யட்சன், ஆயு என்பவர் ரிஷி, கார்கோடகன் என்கிற நாகம், பூர்வசித்தி என்கிற அப்சரஸ். (42)

ஆச்வின (ஐப்பசி) மாதத்தை நடத்துபவர்கள், துவஷ்டா என்னும் சூரியன், ஜமதக்னி ரிஷி, கம்பளன் என்னும் நாகம், திலோத்தமை என்கிற அப்சரஸ், பிரும்மாபேதன் என்கிற அரக்கன், சதஜித் என்கிற யட்சன், திருதராஷ்டிரன் என்கிற கந்தர்வன் என்பவர்கள். (43)

கார்த்திகை மாதத்தை விஷ்ணு என்னும் சூரியன்; அசுவதரன் என்னும் நாகம், ரம்பை என்னும் அப்சரஸ், சூரியவர்சஸ் என்னும் கந்தர்வன், ஸத்யஜித் என்னும் யட்சன், விசுவாமித்திர ரிஷி, மகாபேதன் என்னும் அரக்கன் என்பவர்களே நடத்திச் செல்கின்றனர். (44)

இவர்கள் அனைவரும் ஆதித்ய ரூபியான பகவானுடைய விபூதிகள் (அம்சத்தை ஏற்றவர்கள்). தினந்தோறும் காலையிலும் மாலையிலும் இவர்களை நினைப்பவர்களது பாவங்கள் அப்போதே அழிந்து போகும்! (45)

இந்தப் பன்னிரண்டு சூரியர்களும் கந்தர்வன் முதலிய தங்கள் ஆறு கணங்களுடன் இப்பன்னிரண்டு மாதங்களிலும் எங்கும் சுற்றித் திரிந்து, இவ்வுலகிலும் பரலோகத்திலும் நற்புத்தியைப் பரப்புகிறார்கள். (46)

சூரியனைப் பற்றிக் கூறும் ஸாமவேதம், ரிக்வேதம், யஜுர்வேதம் ஆகிய மூன்று வேதங்களால் மகரிஷிகள் அந்த சூரியனை மனதாரத் துதிக்கின்றனர். கந்தர்வர்கள் அவரைக் கொண்டாடிப் பாடுகின்றனர். அப்சரப் பெண்டிர் அவருக்கு முன் நர்த்தனம் ஆடுகின்றனர். (47)

சூரியனது தேரை நாகர்கள் நன்கு இறுகக் கட்டுகின்றனர்; யட்சர்கள் அழகுபடுத்துகின்றனர்; பலசாலிகளான அரக்கர்கள் பின்புறமிருந்து தள்ளுகின்றனர். (48)

பரிசுத்தர்களான வாலகில்யர்கள் என்கிற அறுபதினாயிரம் பிரும்மரிஷிகள், சூரியனுக்கெதிரில் அவரை நோக்கியவாறே பலப்பலத் துதிகளால் துதித்துக் கொண்டே செல்கின்றனர். (49)

இவ்வாறு முதலும் முடிவுமற்ற, ஐசுவரியம் முதலிய ஆறுகுணங்களும் நிறைந்தவரும், சர்வசக்தரும், பிறப்பற்றவருமான ஸ்ரீமந்நாராயணன், ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் தன்னையே பலவிதமாகப் பிரித்துக் கொண்டு அனைத்து உலகங்களையும் காத்து வருகின்றார். (50)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் பதினோராவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் சுருக்கம்

ஸூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— பகவானது பக்தி ரூபமான தர்மத்தை (முதலில்) வணங்குகிறேன். உலகங்களையெல்லாம் படைத்தருளிய பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு வணக்கம். அந்தணர்களை வணங்கி, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் கூறப்பட்டுள்ள தொன்றுதொட்டுவரும் தர்மங்களைச் சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன். (1)

முனிவர்களே! அனைத்து மனிதவர்க்கமும் கேட்டு உய்யத்தக்க பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் அற்புதமான சரித்திரத்தை, நீங்கள் என்னிடம் கேட்டதற்கிணங்க தங்களுக்குக் கூறினேன். (2)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தில், பாவங்கள் அனைத்தையும் துடைப்பவரும், அதனால் ‘ஹரி’ என்ற பெயர் பெற்றவரும், புலன்களைக் கட்டிக் காப்பவரும், ஐசுவரியம் முதலிய ஆறு குணங்கள் படைத்தவரும், காதலாகிக் கசிந்துருகும் பக்தர்களைக் காத்து ரட்சிப்பவருமான ஸ்ரீமந்நாராயணனே பேசப்படுகிறார். (இதனால் தேவதாகாண்டத்தின் பொருள் கூறப்பட்டது.) (3)

இப்புராணத்தில் மிக்க ரகசியமான பிரும்ம தத்துவம் வர்ணிக்கப்படுகிறது. இப்பிரும்ம தத்துவத்திலிருந்து இந்த பூமியின் தோற்றம், இருப்பு, அழிவு மூன்றும் ஏற்படுகின்றன. மேலும், இந்த பரமதத்துவத்தின் அனுபூதியான ஞானம், அதைப் பெறுவதற்கான வழிகளும் கூறப்பட்டுள்ளன. (இதனால் பிரும்மகாண்டத்தின் பொருள் கூறப்பட்டது.) (4)

மேலும் ஸாத்ய பக்தியும் ஸாதன பக்தியும் கூறப்பட்டன. பக்தி யோகத்திலிருந்து தோன்றி, அதைத் திடமாக்க (உறுதியாக்கும்) வைராக்கியமும் (துறவு மனப்பான்மையும்) கூறப்பட்டது. (இதனால் கர்மகாண்டத்தின் பொருள் கூறப்பட்டது.) (இனி, முதல் ஸ்கந்தத்தின் விளக்கம்) பரீக்ஷித்தின் பிறப்பு, வியாசர்—நாரதர் உரையாடல் கூறப் புகுந்து நாரதரது சரிதம் கூறப்பட்டது. (5)

அந்தணச் சிறுவனது சாபத்தைப் பெற்ற ராஜரிஷி பரீக்ஷித், கங்கைக் கரையில் உண்ணாநோன்பு ஏற்று (பிராயோபவேசம்) வடக்கிருந்தது, சிறந்த பிரும்மரிஷியான சுக முனிவருடன் அவருக்கு நேர்ந்த உரையாடல் ஆகியன முதல் ஸ்கந்தத்தில் கூறப்பட்டன. (6)

இரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில், யோகதாரணை வாயிலாகச் சரீரத்தின் தொடர்பறுதலும், அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தின் கதியும், நாரதர்—பிரும்மதேவர்களது உரையாடலும், அவதாரங்களின் சரித்திரச் சுருக்கமும், மஹத் தத்துவம் முதலியவற்றின் வரிசை, அதனால் பிராகிருத (விராட்) சிருஷ்டி ஆகியனவும் கூறப்பட்டன. (7)

மூன்றாவது ஸ்கந்தத்தில், விதுரர்—உத்தவர் ஸம்வாதம், அதன்பின் விதுரர்—மைத்திரேயர் ஸம்வாதம், புராண ஸம்ஹிதை பற்றிய கேள்வி, பிரளய சமயத்தில் மகாபுருஷரான பகவானது செயலற்ற நிலை. (8)

குணங்களில் தோன்றிய கலங்கலால் ஏற்பட்ட பிராகிருதிக சிருஷ்டி, மஹத், அஹங்காரம், பஞ்ச தன்மாத்திரைகள் என்ற ஏழு பிரகிருதி—விகிருதிகளால் தோன்றும் காரிய சிருஷ்டி, அதன்பின் பிரும்மாண்டத்தின் தோற்றம், அதில் விராட் புருஷனது நிலை. (9)

ஸ்தூல—சூட்சுமமான காலத்தின் ஸ்வரூபம்; பிரும்மதேவரின் தோற்றம்; பிரளய காலக் கடலிலிருந்து பூமியைத் தூக்கி வரும்போது நடந்த இரண்யாக்ஷ வதம்; தேவர்கள், பசுக்கள், மனிதர்களது படைப்பு; பதினோரு ருத்திரர்களது படைப்பு; பாதி ஆண், பாதி பெண்ணாகிய அர்த்தநாரீ ஸ்வரூபத்தின் தத்துவம்; அதிலிருந்து ஸ்வாயம்புவமனு மற்றும் பெண்களுள் மிகமிக உயர்ந்தவளும் முதலானவளும் காரணபூதையுமான சதரூபையின் தோற்றம்; கர்த்தம பிரஜாபதியின் சரிதம்; அவருடைய மனைவிகள், அவர்களது குழந்தைகள் பற்றிய வரலாறு; மகாத்மாவான பகவான் கபிலவாசுதேவரது அவதாரம்; பரமஞானியான கபிலருக்கும் அவரது தாய் தேவஹூதிக்கும் நடந்த உரையாடல் ஆகியன வர்ணிக்கப்பட்டன. (10—13)

நான்காவது ஸ்கந்தத்தில் மரீசி முதலிய ஒன்பது பிரஜாபதிகளின் தோற்றம்; தக்ஷனது வேள்வியை வீரபத்திரர் அழித்தல்; பக்தரான துருவனது சரிதம்; பிருது மகாராஜன்—பிராசீனபர்ஹிஸ்ஸின் சரித்திரங்கள்; நாரதர்—பிராசீனபர்ஹிஸ்ஸின் உரையாடல் ஆகியன கூறப்பட்டன. (14)

பின், ஐந்தாவது ஸ்கந்தத்தில் பிரியவிரதனின் சரித்திரம்; நாபி, ரிஷபதேவர், பரதர் ஆகியவர்களுடைய சரித்திரங்கள்; தீவுகள், வர்ஷங்கள், சமுத்திரங்கள், குலபர்வதங்கள், மகாநதிகள் ஆகியவற்றின் வர்ணனை; ஜோதி சக்கரத்தின் (ஒளி மண்டலத்தின்) அமைப்பு; பாதாளம், நரகம் ஆகியவற்றின் அமைப்பு முதலியன சொல்லப்பட்டன. (15—16)

ஆறாவது ஸ்கந்தத்தில் பிரசேதஸர்களுக்கு தக்ஷன் பிறத்தல், அவனது பெண்களுடைய சந்ததியான தேவர்கள்—அசுரர்கள்—மனிதர்கள்—விலங்குகள்—மரங்கள்—மலைகள்—பறவைகளின் பிறப்பும் செயல்களும், துவஷ்டாவின் மகனான விருத்திராசுரனுடைய தோற்றமும், அவன் அடைந்த கதியும் கூறப்பட்டது. அந்தணர்களே! ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில், திதியின் பிள்ளைகளான இரண்யாக்ஷன்—இரண்யகசிபுவின் பிறப்பு, அவர்களது தீயசெயல்களும், அசுரகுல திலகமான மகாத்மா பிரகலாதனது உயர்ந்த சரித்திரமும் கூறப்பட்டிருக்கின்றன. (17—18)

எட்டாவது ஸ்கந்தத்தில், மன்வந்தரங்களின் சரிதம், கஜேந்திர மோட்சம், ஒவ்வொரு மன்வந்தரங்களிலும் லோகநாயகரான பகவான் மகாவிஷ்ணு மேற்கொண்ட ஹயக்ரீவர், கூர்மம், தன்வந்தரி, மத்ஸ்யம், வாமனம் முதலிய அவதாரங்கள், அமுதம் பெறுவதற்காக தேவர்களும் அசுரர்களும் செய்த அமிர்தமதனம் (பாற்கடல் கடைதல்), தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் நடந்த போர் ஆகியன கூறப்பட்டுள்ளன. ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில், முக்கியமாக அரசர்களின் பரம்பரை கூறப்படுகிறது. இக்ஷ்வாகு மன்னனின் பிறப்பு; அவரது வம்சாவளி; மகாத்மாவான சுத்யும்னனது சரித்திரம்; இளை, தாரை — இவர்களின் சரிதங்கள்; சூரிய வம்ச சரிதம்; சசாதன், நிருகன் முதலிய மன்னர்களது வர்ணனை; சுகன்யை சரிதம்; சர்யாதி, புத்திமானான ககுத்ஸ்தன், கட்வாங்கன், மாந்தாதா, சௌபரி மகரிஷி, சகரன், சகல பாவங்களையும் போக்கும் கோசல தேச மன்னரான ஸ்ரீராமன் ஆகியவர்களின் சரித்திரங்கள்; நிமிச்சக்கரவர்த்தி தன் உடலைத் துறத்தல்; ஜனக குலத்தவர்களின் தோற்றம் ஆகிய இவையனைத்தும் கூறப்பட்டுள்ளன. (19—24)

பிருகு குல சிரேஷ்டரான பரசுராமர், பூமியில் க்ஷத்திரியர்களே இல்லாமல் செய்தல்; சந்திர வம்சத்தரசர்களான இளையின் மகன் புரூரவஸ், யயாதி, நகுஷன், துஷ்யந்தனது திருக்குமாரனான பரதன், சந்தனு, அவரது மகனான பீஷ்மர், யயாதியின் மூத்தமகனான யது ஆகியவர்களின் வம்சாவளி கூறப்பட்டிருக்கின்றன. (25—26)

(இனி, பத்தாவது ஸ்கந்தத்தில்) யது வம்சத்தில்தான் சர்வசக்தனான ஜகத்பதி, ‘கிருஷ்ணன்’ என்கிற பெயருடன் திருவவதாரம் செய்தார். பிறந்தது வடமதுரையில், வசுதேவரது மனைவியான தேவகியின் திருவயிற்றில்; வளர்ந்ததோ நந்தகோகுலத்தில். (27)

பலப்பல அசுரர்களைக் கொன்றது; அளவிலடங்கா செயல்கள் புரிந்தது ஆகியனவும் கூறப்பட்டன; குழந்தைப்பருவத்தில் பூதனை என்கிற அரக்கியின் பாலோடு உயிரையும் சேர்த்துக் குடித்தது; சகடாசுரனைக் கொன்றது; திருணாவர்த்தன், பகாசுரன், வத்ஸாசுரன் ஆகியவர்களைக் துகைத்துக் கொன்றது; தேனுகாசுரனையும் பிரலம்பாசுரனையும் சுற்றத்தோடு வதைத்தல்; (28—29)

சுற்றிச் சூழ்ந்த காட்டுத்தீயிலிருந்து கோபர்களைக் காத்தது; காளிய நாகத்தை அடக்கியது; மலைப்பாம்பிடமிருந்து நந்தகோபரைக் காத்தது; (30)

கோபியர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே கணவனாக அடைய காத்யாயனி விரதம் செய்தது; அதனால் மகிழ்ந்த கிருஷ்ணன் அவர்களுக்கருளியது; வேள்வி செய்யும் அந்தணர்களது மனைவிகளுக்குத் திருவருள் புரிந்தது, அதனால் அந்த அந்தணர்கள் பச்சாத்தாபம் கொண்டது; (31)

கோவர்த்தன மலையைத் தூக்கியது, அதனால் இந்திரனும் காமதேனுவும் வந்து கோவிந்த பட்டாபிஷேகம் செய்தது; சரத்ருதுவான கார்காலத்து இரவில் கோபிகைகளுடன் குரவைக்கூத்து (ராஸக்ரீடை) ஆடியது; (32)

தீய எண்ணங்கொண்ட சங்கசூடன், அரிஷ்டன், கேசி ஆகியவர்களை வதைத்தது; கண்ணனை மதுரைக்கு அழைத்துச் செல்ல அக்ரூரர் பிருந்தாவனம் வந்தது; பலராமனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அவரோடு மதுரை சென்றது; (33)

இதைக் கண்டு கோகுலம் வாழும் இடைச்சிமார்கள் கதறி அழுதது; பலராமரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் மதுரையின் அழகைக் கண்டது; குவலயாபீடம் என்னும் யானை, சாணூரன், முஷ்டிகன், கம்சன் ஆகியவர்களை வதைத்தது; (34)

சௌனகாதி முனிவர்களே! சாந்தீபனி முனிவரிடம் குருகுல வாசம் செய்தது, அவரது இறந்த மகனைத் திருப்பிக் கொணர்ந்தளித்தது; பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மதுரையில் வசித்த போது, உத்தவர் பலராமனோடு யாதவர்களுக்கு அனைத்துவிதத்திலும் அன்போடு பல நன்மைகள் செய்தது; (35)

பலமுறை சேனைகளோடு வந்த ஜராஸந்தனைக் கொன்று பூபாரத்தைக் குறைத்தது; காலயவனனை முசுகுந்த மன்னனால் வதைக்கச் செய்தது; துவாரகை என்னும் நகரை நிர்மாணித்து, இரவோடிரவாக அனைவரையும் அங்கு குடியேற்றியது; (36)

விண்ணுலகிலிருந்து கற்பகத்தருவையும், பாரிஜாத மலரையும், ‘சுதர்மா’ என்கிற தேவசபையையும் துவாரகைக்குக் கொண்டு வந்தது; போரில் பகைவர்களை வென்று ருக்மிணிப் பிராட்டியை எடுத்து வந்தது; (37)

பாணாசுரனோடு போரிடுகையில் பகவான் பரமசிவன் கொட்டாவி விடுமாறு அவர் மேல் பாணமெறிந்தது; பாணாசுரனது கரங்களை அறுத்தது; பிராக்ஜோதிஷபுர மன்னனான நரகாசுரனைக் கொன்று, பதினாறாயிரம் கன்னிகைகளை மீட்டு வந்தது. (38)

சிசுபாலன், பௌண்டிரக வாசுதேவன், சால்வன், தீயவனான தந்தவக்திரன், சம்பராசுரன், த்விவிதன், பீடன், முரன், பஞ்சஜனன் ஆகியவர்களது வீரம்; பகவான் அவர்களைக் கொன்ற விதம்; பகவானது சுதர்சன சக்கரம் காசியை எரித்தது; பாண்டவர்களை முன் வைத்து மகாபாரதப் போர் நிகழ்த்தி, பூமியின் பெரும்பாரத்தைக் குறைத்தது ஆகியவை அனைத்தும் பத்தாவது ஸ்கந்தத்தின் சாரம். (39—40)

இனி, பதினோராவது ஸ்கந்தத்தில், அந்தண முனிவரது சாபத்தைக் காரணமாகக் கொண்டு தன் வம்சத்தையே அழித்தது; பகவான் மற்றும் உத்தவரது ஆச்சரியமான உரையாடல்கள்; (41)

அதன் வாயிலாக, ஆன்ம வித்தையின் உண்மை ஞானம்; வர்ணாசிரமங்களின் நெறிமுறைகள்; பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஆன்மயோகத்தின் பெருமையால் இம்மானிட உடலை நீத்தது ஆகியன கூறப்பட்டுள்ளன. (42)

இனி, பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில், பலப்பல யுகங்களின் இலக்கணமும், அப்போதுள்ள மக்களின் நடைமுறைகளும்; கலியுகத்தில் மானிடர்களின் மனமயக்கமும் நடத்தைகளும்; நால்விதமான பிரளயங்கள்; பிராகிருதம், நைமித்திகம், நித்யம் என்னும் மூன்றுவிதமான உற்பத்தி; (43)

பரமஞானியான ராஜரிஷி பரீக்ஷித் உடலைத் துறத்தல்; வியாச முனிவர் வேதங்களைப் பல கிளைகளாகப் பிரித்தல்; மார்க்கண்டேய முனிவரின் இனிய சரிதம்; பகவானது திருவுறுப்புக்கள், கௌஸ்துபம் முதலிய உபாங்கங்கள் ஆகியவற்றின் ஸ்வரூபம்; முடிவில் லோகநாயகனான சூரியபகவானின் கணங்கள் ஆகியன கூறப்பட்டன. (44)

அந்தணச் சிரேஷ்டர்களே! இந்த ஸத்ரயாகத்தின் பெருஞ்சபையில் நீங்கள் கேட்டவாறே, பகவானது திருவிளையாடல்கள், அவதாரங்கள், அந்தந்த லீலைகளினால் நமக்கென்ன பயன்? ஆகியன அனைத்தையும் கூறிவிட்டேன், அல்லவா? (45)

எவனொருவன் தவறி இடறி விழும்போதோ, துன்பப்படும்போதோ அல்லது தும்மல் வரும் போதோ, தன்னிலை மறந்தோ, ‘ஹே ஹரியே! உனக்கு வணக்கம்!’ என்று உரக்கக் கூறுவானாகில், அவன் அனைத்துப் பாவங்களினின்றும் விடுபடுகிறான்! (46)

தேச—கால—வஸ்து பரிச்சேதமற்ற பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருநாமங்கள், திருவிளையாடல்கள், கல்யாண குணங்கள் ஆகியவற்றை வாயாரப் பாடுவதோ அல்லது அவரது பிரபாவத்தையும் மகிமைகளையும் காதாரக் கேட்பதோ செய்வாரேயாகில், அப்பொழுதே அவ்விறைவன், அவர்களது இதயத்தில் வந்தமர்கிறார். பெருங்காரிருளைச் சூரியன் சிதறடிப்பது போலவும், பெருங்காற்று மேகங்களைச் சிதறடிப்பது போலவும், பகவன் நாமாவைச் சொல்பவரது—கேட்பவரது துன்பங்களை முற்றிலுமாகச் சிதறடிக்கிறார். (47)

எந்த வாக்குகளால் சர்வசக்தரான பகவானது கல்யாண குணங்கள் லீலைகள் ஆகியன உச்சரிக்கப்படவில்லையோ, அந்த வாக்குகள் பொருள் பொதிந்தனவாக இருப்பினும், அவை சாறற்ற சக்கையே. சொல்லாடம்பரங்கள் இருக்கலாம். ஆனால், அதில் அழகில்லை. உயர்ந்த விஷயங்களைப் பற்றிக் கூறினும், அவை பொய்யான வீண்வார்த்தைகளே. பகவத் குணங்களையே வெளிப்படுத்தும் சொற்கள்தான் — வாக்குகள்தான் — உண்மையானவை; தூய்மையானவை; நன்மைகளை வாரி வழங்குவன. (48)

எந்தச் சொற்களால் பகவானது பரமபவித்திரமான புகழ் பாடப்படுகிறதோ, அச்சொற்களே இனிமையானவை; மனதைக் கவரக் கூடியவை; அமுதினும் இனிய, புதிது புதிதான சுவையைத் தரக்கூடியவை; அப்போதைக்கப்போது ஆராவமுது. அதனால், மனதிற்கு நிலையான மகிழ்ச்சி தோன்றுகிறது. மனிதர்களது கடல் போல் எல்லையற்ற ஆழமான கவலைகள் அனைத்தையும் வற்றடிக்கக் கூடியவை! (49)

சிலர் பேச்சுக்களில் சொல்லழகு, கருத்தழகு, நடையழகு ஆகியன இருக்கும். ஆனால், அந்தப் பேச்சுக்களில் அனைத்து உலகங்களையும் தூய்மையாக்கும் பகவான் ஸ்ரீஹரியின் புகழ் ஓரிடத்தில்கூடக் கூறப்படவில்லையெனில், அச்சொற்கள் காக்கைகளுக்கு இடப்படும் எச்சில் சோறேயாகும். ஒரு வேளை, காகம் போன்ற மனிதர்களுக்கு வேண்டுமானால் மகிழ்ச்சியை அளிக்கலாம். மானஸஸரஸ்ஸில் வாழும் அன்னப்பறவைகளுக்கொப்பான ஞானிகள், இறையடியார்கள் அதை சொல்லாகவே ஏற்க மாட்டார்கள், சீந்த (மதிக்க) மாட்டார்கள். அடியார்களைக் கைவிடாத இறைவன் உள்ள இடத்தில்தான், பரிசுத்தர்களான இறையடியார்களும் இருப்பார்கள். (50)

இதற்கு எதிராக சொல்லழகோ, பொருளழகோ, நடையழகோ ஏதுமே இல்லை. இலக்கணப் பிழைகள் வேறு. இம்மாதிரியான பாக்களாக இருந்தாலும், அதில் ஆதி—அந்தமில்லா அருட்பெருஞ்ஜோதியான பகவானது திருப்புகழைக் காட்டித் தரும் திருநாமங்கள் ஒன்றாகிலும் சேர்ந்திருப்பின், அப்பாக்களையே சான்றோர்களான இறையடியார்கள் பிறர் சொல்ல, தாம் கேட்பர். பிறர் கேட்க, தாமே பொருள் கூறி மகிழ்வர். கேட்பாருமில்லை, சொல்வாருமில்லை எனில், தாமே சொல்லிக் கேட்டு அனுபவிப்பர். ஏனெனில், அந்தச் சொற்கள், மக்களின் பாவங்கள் அனைத்தையும் சுட்டெரிப்பன! (51)

அவித்யை முதலிய உபாதிகளை (மறைப்புகளை)ப் போக்கக் கூடிய, மோட்சத்தைப் பெற்றுத் தரக் கூடிய தூய்மையான ஞானமேயாகிலும், பகவானைப் பெற்றுத் தரும் பக்தி இல்லாமல் இருக்குமேயானால், அதற்கு அழகேது? அது எங்கு எப்படித்தான் ஒளிரும்? அதேபோல, எந்தவொரு கர்மமானது (செயலானது) உயர்ந்ததாகவே இருப்பினும், அது பகவானுக்கு அர்ப்பணம் செய்யப்படாமலிருப்பின், அது நன்மையையா தரும்? துன்பத்தையன்றோ வாரி வழங்கும்? அதை அடியார்கள் எவ்வாறு ஏற்றுக் கொள்வர்? (52)

வர்ணாசிரம நெறிமுறைகள், அதற்கான அனுஷ்டானங்கள், ஒழுக்கம், தவம், நற்கல்வி ஆகியன பெறுவதற்கு நாம் செய்யும் பெருமுயற்சிகளெல்லாம் புகழையும் பொருளையுமே பெறுவிக்கும். ஆனால், பகவானது திருக்கல்யாண குணங்களையும் திருநாமங்களையும் சொல்வதோ, பாடுவதோ, கேட்பதோ, அவரது திருவடித்தாமரைகளில் நீங்காத இறையன்பைத் தருகிறது. அசைக்க முடியாத நிலைத்த நினைவை அளிக்கிறது. (53)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருவடித்தாமரைகளில் கொண்ட நினைவு, அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கித் தீய இடர்பாடுகளைக் களைந்து, உயர்ந்த சாந்தியை அமைதியைத் தருகிறது. மனத்தூய்மையும் பகவத் பக்தியும் தருகிறது. அபரோக்ஷ சாட்சாத்காரம் (புலனுக்கெட்டாத ஆன்ம அனுபூதி), வைராக்கியம் — இவைகளோடு கூடிய பகவானது ஸ்வரூபத்தின் உண்மை அறிவையும் தருகிறது. (54)

அந்தணப் பெரியோர்களே! உண்மையில் நீங்களெல்லோரும் பெரும் புண்ணியம் செய்த பாக்கியசாலிகள். ஏனெனில், நீங்கள் அனைவரும் நித்தமும் இடைவிடாது எங்கும் எதிலும் உட்புகுந்து நீக்கமற நிறைந்த சர்வசக்தரான, தேவதேவரான, தண்ணொளி மிக்க பகவானான ஸ்ரீமந்நாராயணனையே உங்கள் உள்ளங்களில் இருத்தி வழிபடுகிறீர்கள். (55)

முன்பொரு சமயம் ராஜரிஷியான பரீக்ஷித், கங்கைக் கரையில் உண்ணாநோன்புடன் வடக்கிருந்தபோது, அங்குக் கூடியிருந்த மகான்களின் பெருஞ்சபையில் சுகாசார்யார் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கூறிக் கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது நானும், அவருடைய திருவாய்மொழியாக ஆன்ம தத்துவங்களைக் கேட்கப் பெற்றேன். இப்பொழுது நீங்கள் எனக்கு அதை நினைவூட்டிப் பேருபகாரம் செய்தீர்கள். அதற்காக, நான் தங்களுக்குக் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன். (56)

அந்தணர்களே! பகவானுடைய ஒவ்வொரு திருவிளையாடலும் எப்பொழுதும் கேட்கவும், நினைக்கவும், பாடவும் தக்கனவே! அனைத்து அமங்களங்களையும் நீக்கி, நல்லனவே நல்கும் அந்த பகவானுடைய பெருமைகளைக் கூறும் பேறு பெற்றேன். (57)

எவனொருவன் தினமும் மனவொருமையுடன் ஒரு பொழுதாவது, ஒரு நொடியாவது பகவானது பெருமைகளைக் கேட்கிறானோ, அல்லது பிறர் கேட்கச் செய்கிறானோ, அவன் அவனது உடலையும் உள்ளத்தையும் தூய்மையாக்கிக் கொள்கிறான். (58)

ஏகாதசியிலும் துவாதசியிலும் இக்கதைகளைக் கேட்பவன், நிறைந்த ஆயுளைப் பெறுகிறான். புலனடக்கம் கொண்டு உண்ணாநோன்புடன் படிப்பவன், முன் செய்த பாவங்களைத் தொலைக்கிறான்; பாவ எண்ணங்களையும் கைகழுவி விடுகிறான். (59)

புஷ்கரம், மதுரை, துவாரகை முதலிய புண்ணிய க்ஷேத்திரங்களில் மனத்தையடக்கி, உபவாசம் இருந்து, இப்பாகவத ஸம்ஹிதையைக் கேட்பவன், சம்சார பயத்தினின்றும் விடுபடுகிறான். (60)

இதைச் சொல்பவனுக்கும் சொல்லிக் கேட்பவனுக்கும், தேவர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், பித்ருக்கள், மனுக்கள் மற்றும் (இவ்வுலகிலுள்ள) அரசர்கள் ஆகிய அனைவரும் மனம் மகிழ்ந்து, அவனது விருப்பங்களைப் பூர்த்தி செய்து வைக்கின்றனர். (61)

அந்தணர்களும் க்ஷத்திரியர்களும் ருக்வேதம், யஜுர்வேதம், ஸாமவேதம் ஆகிய வேதங்களை அத்யயனம் செய்து, முறையே தேனாறு, நெய்யாறு, பாலாறு, அதாவது எந்தவிதமான இன்பங்களையும் செழுமைகளையும் பெறுகிறார்களோ, அதே போன்ற பயனை ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்பதன் மூலம் பெறுகிறார்கள். (62)

அந்தணனான எவனொருவன் நியமத்தோடு இப்புராணத்தைப் படிக்கிறானோ, அவன் பகவானாலேயே புகழ்ந்து கூறப்பட்ட உயர்ந்த ஸ்தானமான பரமபதத்தையே பெறுகிறான்! (63)

இதைப் படிப்பதன் மூலம் அந்தணன், உண்மை இறையுணர்வை நல்கும் புத்தியைப் பெறுகிறான். க்ஷத்திரியன், கடல் எல்லை வரையுள்ள பூமண்டலத்தைப் பெறுகிறான். வைசியன், குபேரனைப் போன்ற செல்வத்தைப் பெறுகிறான். வேளாளன், பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான். (64)

அகில உலக ஈசன் பகவான். பெருங்கூட்டமாகச் சேர்ந்திருக்கும் கலியின் கொடுமைகளைக் களைபவன். எத்தனையோ புராணங்கள் இறைவனைப் பற்றித்தான் கூறுகின்றன. ஆனால், அவற்றிலெல்லாம் எங்கும் இடையீடின்றி பகவானது புகழ் பாடப்படவில்லை. ஆனால், இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்திலோ, ஒவ்வொரு கதையிலும் ஒவ்வொரு சொல்லிலும் சர்வ ஸ்வரூபரான பகவானைப் பற்றியே கூறப்பட்டிருக்கிறது. (65)

அந்த பகவானோ பிறப்பு—இறப்பு முதலிய விகாரங்களற்றவர் (மாற்றங்களற்றவர்); தேச கால வஸ்து பரிச்சேதம் (மறைப்பு) அற்றவர்; ஆன்ம தத்துவ ஸ்வரூபர்; உலகின் தோற்றம்—இருப்பு—அழிவுகளுக்குக் காரணமான ரஜஸ், சத்துவம், தமஸ் என்ற முக்குண சக்திகளையும் உடையவர். அவைகள் வேறு, இவர் வேறல்ல. பிரும்மதேவர், பரமசிவன், இந்திரன் ஆகிய தேவ—தேவர்களும், இவரை முற்றிலுமாக உணர்ந்து துதிக்க இயலாதவர்களே. ஸத் சித் ஆனந்த ஸ்வரூபரான அந்த பகவானை வணங்குகிறேன்! (66)

எந்த பகவான், தனது ஸ்வரூபத்திலேயே பிரகிருதி, புருஷன், மஹத், அஹங்காரம், ஐந்து தன்மாத்திரைகள் என்கிற ஒன்பது சக்திகளையும் கொண்டு தன் சங்கல்பத்தினாலேயே (தன் விருப்பத்தாலேயே) சராசரப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்து, தானும் அதனுள்ளே அந்தர்யாமியாக வீற்றிருக்கிறாரோ, எவருடைய பரமபதம் அனுபூதி ஸ்வரூபமோ, எவர் ஞானத்திற்கு மட்டும் அடித்தளமாக இருப்பவரோ, தேவதேவனோ, ஆதி அந்தமற்ற சனாதனரோ (தொன்றுதொட்டு வருபவரோ), அந்த பகவானுக்கு வணக்கங்கள்! (67)

சுகாசார்யார் ஆன்மானந்தத்திலேயே மூழ்கி மனநிறைவு பெற்றவர். அதனால் பற்றற்றவர். எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த அத்துவைத நிலையில் ஊன்றியுள்ளதால், அவருக்கு உலகம் வேறு, தான் வேறு என்பது போன்ற வேறுபாடு இல்லவே இல்லை. இருப்பினும், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மங்களங்களை அளிக்கும், தேனினும் இனிய மனங்கவர் திருவிளையாடல்கள் அவரது அனைத்துச் செயல்களையும் தன்பால் கவர்ந்து விட்டன! உலக ஜீவராசிகளிடம் கருணை கொண்ட அவர், பகவத்தத்துவமான இறையன்பை (பக்தியை) விளக்கும் இப்புராணத்தைக் கூறியிருக்கிறார். அனைத்துப் பாவங்களையும் — தாபங்களையும் — களைந்தெறியும் வியாச புத்திரரான சுக முனிவரை வணங்குகிறேன்! (68)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம், பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் பன்னிரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் — பல்வேறு புராணங்களின் சுலோக எண்ணிக்கைகளும், ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமையும்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— எந்த இறைவனைப் பிரும்மதேவர், வருணன், இந்திரன், ருத்ரன், மருத்துக்கள் ஆகியோர்கள் சிறந்த துதிகளால் துதிக்கின்றனரோ, ஸாமகானத்தில் சிறந்தவர்களான ரிஷிகளும் முனிவர்களும் சிக்ஷை முதலிய ஆறு அங்கங்கள், பதம், கிரமம், ஜடை, கனம் மற்றும் உபநிஷத்துக்கள் அடங்கிய வேதங்களால் எவரைத் துதிக்கின்றனரோ, யோகிகள், தியானத்தின் மூலம் அசைவற்று ஒன்றுபட்டு லயித்து நிற்கும் மனதால், எந்த பகவானது அனுபூதிரூபமான தரிசனத்தைப் பெறுகிறார்களோ, இவ்வளவு இருந்தும் தேவர்களோ, அசுரர்களோ, மானிடர்களோ எவரது உண்மை நிலையினை (ஸ்வரூபத்தை) முற்றிலுமாக அறிய முடியவில்லையோ, அந்த ஸ்வயம்பிரகாசரான தனக்குத் தானே மிளிர்ந்தொளிரும் பரமாத்மனை வணங்குகிறேன்! (1)

(அமுதம் பெறுவதற்காகத்) திருப்பாற்கடல் கடையப்பட்டபோது மத்தாக இருந்த மந்தரமலை சற்று அமிழ்ந்து போகவே, பகவான் கூர்மாவதாரம் செய்து (ஆமை வடிவெடுத்து), அம்மலையைத் தன் முதுகில் தாங்கினார். அப்பொழுது, அம்மலையின் கற்பாறைகளின் கூர்மையான நுனிகள் முதுகில் உராயவே, பகவானுக்குச் சற்று தூக்கம் வந்தது. அப்பொழுது அவர் உறங்கவே, அவரது மூச்சுக்காற்று சற்று வேகம் அடைந்தது. அம்மூச்சுக்காற்றின் வேகத்தால் சமுத்திரத்தில் அலைகள் பெருத்தன; கரைகளையும் உடைத்துக் கலக்கின. அன்று தொடங்கிய பெரு அலைகள், இன்றும் கடலில் ஆரவாரித்துக் கொண்டு ஓயாமல் வீசி வருகின்றன. அவ்வாறு பெருகிய பகவானது மூச்சுக்காற்று உங்களைக் காக்கட்டும்! (2)

இனி, புராணங்களிலுள்ள சுலோகங்களின் எண்ணிக்கை, அதன் தொடர்பு, ஸ்ரீமத்பாகவதம் கூறும் முக்கிய விஷயமென்ன? அதனால் பெறும் பெரும் பயனென்ன? என்பதையும், ஸ்ரீமத்பாகவத புத்தகத்தைத் தானம் செய்யும் முறை, அவ்வாறு தானமளிப்பதாலும் படிப்பதாலும் கிடைக்கும் பயன், அதன் பெருமைகள் ஆகியவற்றைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். (3)

பிரும்மபுராணத்தில் பத்தாயிரம் சுலோகங்களும், பத்மபுராணத்தில் ஐம்பத்து ஐந்தாயிரம் சுலோகங்களும், ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணத்தில் இருபத்து மூன்றாயிரம் சுலோகங்களும், சிவபுராணத்தில் இருபத்து நான்காயிரம் சுலோகங்களும் உள்ளன. ஸ்ரீமத்பாகவதத்தில் பதினெட்டாயிரம் சுலோகங்களும், நாரத புராணத்தில் இருபத்து ஐந்தாயிரம் சுலோகங்களும், அக்னி புராணத்தில் பதினைந்தாயிரத்து நானூறு சுலோகங்களும் உள்ளன. (4—5)

பவிஷ்ய புராணத்தின் சுலோகங்கள் பதினான்காயிரத்து ஐந்நூறு, பிரும்ம வைவர்த்த புராணத்தில் பதினெண்ணாயிரம் சுலோகங்கள், லிங்க புராணத்தில் பதினோராயிரம் சுலோகங்கள் உள்ளன. (6)

வராக புராணத்தில் இருபத்து நான்காயிரம் கிரந்தங்கள், ஸ்கந்தபுராணத்தில் எண்பத்தோராயிரத்து நூறு சுலோகங்கள், வாமன புராணத்தில் பத்தாயிரம் பாக்கள் உள்ளன எனக் கூறப்படுகிறது. (7)

கூர்ம புராணத்தில் பதினேழாயிரம் சுலோகங்கள், மத்ஸ்ய புராணத்தில் பதினான்காயிரம் சுலோகங்கள், கருட புராணத்தில் பத்தொன்பதாயிரம் சுலோகங்கள், பிரும்மாண்ட புராணத்தில் பன்னிரண்டாயிரம் சுலோகங்கள் உள்ளதாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. (8)

இவ்வாறு பதினெண்புராணங்களினுள் மொத்தமாக நான்கு லட்சம் சுலோகங்கள் உள்ளதாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. இவற்றுள் ஸ்ரீமத்பாகவதமாகிற இந்த புராணம், பதினெட்டாயிரம் சுலோகங்கள் கொண்டதாகக் கருதப்படுகிறது. (9)

இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதம், முன்பு பகவானால் அவரது தொப்புள் கொடியில் மலர்ந்த தாமரையில் உதித்த பிரும்மதேவருக்கு, இந்த சம்சாரத்தைக் கண்டு பயந்தபோது கருணை கொண்டு விளக்கிக் கூறப்பட்டது. (10)

இந்நூலில் முதலிலும் முடிவிலும் நடுவிலும் எங்குமே, உலகியலில் வைராக்கியம் வருமாறு செய்யும் கதைகளும், அமுதமொத்த பகவானது திருவிளையாடல்களைக் கூறும் கதைகளும் உள்ளன. சான்றோர்களும் தேவர்களும் அவற்றைச் செவியாரப் பருகி, ஆனந்தத்தின் எல்லைக்கே செல்கின்றனர். (11)

அனைத்து உபநிடதங்களின் சாரமும், ஆன்மாவின் ஒருமையைச் சொல்லும் இரண்டற்ற பரம்பொருளுமான பகவானே இந்நூலில் விளக்கப்படும் கருப்பொருள். கைவல்யமான மோட்சமே, இந்நூலின் பயன்! (12)

பாத்ரபத (புரட்டாசி) மாதத்திய பௌர்ணமி திதியில் பொன் சிங்காதனத்தில் ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தை வைத்துத் தானம் செய்பவன் உயர்ந்த நிலையைப் பெறுகிறான்; உத்தம கதியைப் பெறுகிறான். (13)

சான்றோர்கள் நிறைந்த அவையில், உயர்ந்ததான இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம் தென்படும் வரையில்தான், மற்ற புராணங்கள் சுடர்விட்டு ஒளிரும். (14)

‘சர்வ வேதாந்த சாரம்’ என்பதாலேயே ஸ்ரீமத்பாகவதம் எல்லோராலும் விரும்பப்படுகிறது. இந்தப் பாகவத அமுதரஸத்தை (ஒரு முறை) பருகி மனநிறைவு பெற்றவன், வேறெந்த புராணங்களிலோ, சாஸ்திரங்களிலோ இன்பம் பெறமாட்டான். (15)

நதிகளில் கங்கை, தேவர்களில் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன், விஷ்ணு பக்தர்களுள் பரமசிவன் எவ்வாறு சிறந்தவரோ, அதேபோன்று புராணங்களில் ‘ஸ்ரீமத்பாகவதம்’ சிறந்தது. (16)

அந்தணப் பெரியோர்களே! எவ்வாறு அனைத்து புண்ணியத்தலங்களுள் ‘காசி மாநகரம்’ மிக உயர்ந்ததோ, அவ்வாறே பதினெண் புராணங்களுள் ‘ஸ்ரீமத்பாகவதமே’ சிறந்தது. (17)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம் அனைத்து வகையிலும் மிகமிகத் தூய்மையானது. ஸ்ரீவிஷ்ணு பக்தர்களான அடியார்களுக்கு மிகவும் பிரியமானது. இதில், ஜீவன்முக்தர்களான பரமஹம்ஸத் துறவிகள் விரும்பும் இரண்டற்ற, அவித்தை, அதன் காரியங்கள் ஆகிய மாயையின் கலப்படமே இல்லாத, உயர்ந்த ஞானவடிவான பரப்பிரும்ம ஸ்வரூபமே பேசப்படுகிறது. இதில் கூறப்படும் முக்கியக் கருத்து என்னவெனில், கர்மங்களில் கொண்ட முடிவான வைராக்கியம், அதாவது செய்யும் அனைத்து கர்மங்களின் பயனைத் துறத்தல் என்பதும், ஞானம்—வைராக்கியம்—பக்தியோடு கூடியதே என்பதாகும். (இவைகளைச் செய்தாலும் அதன் பயனில் பற்று வைக்காமல், இறைவனிடம் அர்ப்பணம் செய்வதே.) இதை ஒன்றிய மனதோடு கேட்பவன், பாராயணம் செய்பவன் (படிப்பவன்), அதில் கூறியுள்ள பொருளைச் சிந்தித்திருப்பவன் ஆகியவர்கள் சிறந்த பக்தியைப் பெறுகிறார்கள்; முக்தியையும் அடைகிறார்கள். (18)

இந்த ஸ்ரீமத்பாகவத புராணம், பகவானது உண்மை ஞானத்தை நன்கு விளக்குகிறது. இப்புராணத்திற்கு ஈடிணையே இல்லை. கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே இதைப் பிரும்மதேவருக்குக் கூறினார். பின் அந்த பகவானே, பிரும்மதேவர் திருவுருவில் தேவரிஷி நாரதருக்கு உபதேசித்தார். நாரத உருவில் வியாச முனிவருக்கும், வியாச முனிவராக யோகியான சுகாசார்யாருக்கும், சுகாசார்யராகக் கருணையோடு பரீக்ஷித் மன்னனுக்கும் உபதேசித்தார். அந்த பகவான் மாயையின் தொடர்பற்றவர், சுத்தமானவர், சோக—மோகமோ, அழிவோ அற்றவர் (நித்யர்). சத்தியஸ்வரூபரான பரம்பொருளான அந்த பகவானையே தியானிக்கிறோம். (19)

[குறிப்பு:— இப்புராணத்தின் தொடக்க சுலோகத்தில் ‘ஸத்யம் பரம் தீமஹி’ என்று ஆரம்பித்து, முடிவிலும் ‘ஸத்யம் பரம் தீமஹி’ என்று முடிவதால், இப்புராணமே காயத்ரியைக் கூறும் பிரும்மவித்யை ஆகும்.]

எந்த பகவான், முக்தியின்பத்தைப் பெற விரும்பிய பிரும்மதேவருக்குக் கருணை வெள்ளமெனப் பெருக, இந்த பாகவதத்தை உபதேசித்தாரோ, அந்த சர்வ சாட்சியான பகவான் வாசுதேவனுக்கு நமஸ்காரம்! (20)

(மேலும்) சம்சாரம் எனப்படும் விஷநாகத்தினால் தீண்டப்பட்ட பரீக்ஷித் மன்னனை, ஸ்ரீமத்பாகவத புராணத்தைக் கேட்கச் செய்து, எவர் முக்தியின்பத்தைப் பெறச் செய்தாரோ, யோகிகளில் சிறந்தவரும் பிரும்மஸ்வரூபியுமான சுகாசார்யாருக்கு வணக்கம்! (21)

தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனான பிரபுவே! எங்களுக்கு என்றுமே ஒரே நாயகன் தாங்கள் தானே! ஆகவே, நாங்கள் எத்துணை முறை எந்தப் பிறவி பெற்றாலும், அப்பிறவிகள்தோறும் தங்களது திருவடித் தாமரைகளிலேயே அசைக்கவொண்ணா நிலைத்த பக்தி, எங்களுக்கு உண்டாகும்படி அருள்புரிய வேண்டும். (22)

எந்த இறைவனது திருநாமங்களைக் கூறுவதால் அனைத்துப் பாவங்களும் களையப் பெறுமோ, எவரது திருவடிகளில் செய்யும் நமஸ்காரமும் சரணாகதியும் அனைத்துத் துன்பங்களையும் என்றைக்குமே தலையெடுக்கவொண்ணாது தனித்து அமைதி நல்குமோ, அந்த பரமாத்மாவான ஸ்ரீஹரியை, ஸ்ரீமந்நாராயணனை வணங்குகிறேன்! (23)

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம் பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தத்தில் பதின்மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

பன்னிரண்டாவது ஸ்கந்தம் முற்றிற்று.

ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணம் முற்றிற்று.

த்வதீ3யம் வஸ்து கோ3விந்த3 துப்4யமேவ ஸமர்பயே ।

தேந த்வத3ங்க்4ரிகமலே ரதிம் மே யச்ச2 ஶாஶ்வதீம் ॥

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய ॥

ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யம்

முதலாவது அத்தியாயம் — பரீக்ஷித் மன்னனும் வஜ்ரநாபனும் சந்தித்தல்; சாண்டில்ய முனிவர் பகவானது லீலைகளையும் விரஜ பூமியான கோகுலத்தின் பெருமையையும் வர்ணித்தல்

வியாச பகவான் கூறுகிறார்—— எந்த பகவானது ஸ்வரூபம் ஸத் சித் ஆனந்தமே வடிவானதோ, எவர் தனது அழகாலும் இனிமையான குணங்களாலும் அனைவரின் உள்ளங்களையும் தன்பால் ஈர்த்துக் கொள்கிறாரோ, எவர் எல்லையற்ற அழிவற்ற இன்பங்களை மழையெனப் பொழிகிறாரோ, எவரது சக்தியால் இந்தப் பிரபஞ்சம் படைக்கப்பட்டு, காத்தருளப்பட்டு, அழிக்கவும் படுகிறதோ, அந்த இறைவனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பக்தியெனும் இன்சுவைச்சாற்றைப் பருகி மகிழ வணங்குகிறோம். (1)

ஒருசமயம், நைமிசாரண்ய க்ஷேத்திரத்தில் ஸூதபுராணிகர் மன அமைதியோடு அமர்ந்திருந்தார். அப்பொழுது ஆராவமுதெனத் தித்திக்கும் பகவானது திருவிளையாடல்களின் இன்சுவையை நன்கறிந்த சௌனகாதி முனிவர்கள், அந்த இன்சுவையில் திளைத்த ஸூத முனிவரை வணங்கி, இவ்வாறு கேட்டார்கள். (2)

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— ஸூதரே! தர்மராஜனான யுதிஷ்டிரர், வடமதுரைக்கு அனிருத்தனது மகனான வஜ்ரனையும், அஸ்தினாபுரத்திற்குத் தன் பேரனான பரீக்ஷித்தையும் மன்னர்களாகப் பட்டங்கட்டிவிட்டு, இமயமலைச்சாரலுக்குச் சென்றதும், வஜ்ரனும் பரீக்ஷித்தும் எந்தெந்தக் காரியங்களை, எப்படியெல்லாம் செய்தார்கள்? (அதைக் கூற வேண்டுகிறேன்.) (3)

ஸூத முனிவர் கூறுகிறார்—— பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன், மனிதர்களில் சிறந்த நரன் மகரிஷி, சரஸ்வதிதேவி மற்றும் மகரிஷி வேதவியாசர் ஆகியவர்களை வணங்கி, தூய்மையான மனதோடு பகவானுடைய தத்துவங்களை நன்கு விளக்கிக் கூறும் இதிகாச—புராண ஸ்வரூபமான ‘ஜயம்’ என்னும் ஸ்ரீமந் மகாபாரதத்தைக் கூறவேண்டும். (அதாவது கூறுகிறேன்.) (4)

பெரியோர்களே! தர்மபுத்திரர் முதலிய பாண்டவர்கள் சுவர்க்கம் செல்லக் கருதி, இமயமலை நோக்கிச் சென்றதும், ஒரு குடையின் கீழ் உலகையாளும் பரீக்ஷித், வஜ்ரநாபனைக் காண்பதற்காக மதுரை சென்றான். (5)

சிற்றப்பனான பரீக்ஷித், தன்னைக் காண வருவதையறிந்த வஜ்ரநாபன் மனமகிழ்ந்து, நகரத்தின் கோட்டை வாயிலருகே வந்து முகமன் கூறித் திருவடிகளில் வணங்கி, மிக்க மரியாதையோடு தன் அரண்மனைக்கு அழைத்துச் சென்றான். (6)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே தன் மனத்திலிருத்தி வழுத்தும் (துதிக்கும்) வீரனான பரீக்ஷித், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது கொள்ளுப்பேரனான வஜ்ரநாபனை அன்போடு மார்புறத் தழுவிக் கொண்டான். பின்பு அந்தப்புரம் சென்று, ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பத்தினிகளான ரோஹிணி முதலியவர்களை வணங்கினான். (7)

சக்கரவர்த்தியான பரீக்ஷித்திற்கு, ஸ்ரீகிருஷ்ண பத்தினிகளான ரோஹிணி முதலியவர்கள் ஆசி வழங்கிக் கௌரவித்தனர். இருக்கையிலமர்ந்து ஓய்வெடுத்துக் கொண்ட பரீக்ஷித், வஜ்ரநாபனிடம் பேசலானான். (8)

மன்னன் பரீக்ஷித் கூறுகிறான்—— “அன்பனே! உனது தந்தையும் பாட்டனும், என் தந்தை—பாட்டன்மார்களைப் பலவகையான துன்பங்களிலிருந்தும் காத்தருளியவர்கள். என்னையும் காத்தருளியவர்கள் அவர்களே. (9)

அன்பனே! அவர்கள் செய்த உபகாரங்களுக்கெல்லாம் நான் கைம்மாறு செய்வது என்பது இயலாததொன்றே. ஆகவே, நான் உன்னிடம் வேண்டுவதெல்லாம், நீ இந்த அரசுக்கட்டிலில் சுகமாக வீற்றிருந்து அரசு புரிய வேண்டுமென்பதே. (10)

நீ, உன் பொக்கிஷம் (கருவூலம்), நால்வகைப் படைகள், பகைவர்களை அடக்குதல் ஆகியவற்றைப் பற்றிச் சிறிதும் கவலை கொள்ளக்கூடாது. நீ செய்யவேண்டியது ஒன்றே ஒன்றுதான். நீ, உன் தாய்மார்களுக்கு வேண்டிய பணிவிடைகளை மகிழ்ச்சியோடு நன்கு செய். (11)

ஒருவேளை, உனக்கு ஏதாவது துன்பம் நேரிட்டாலோ அல்லது மனக்கஷ்டம் நேர்ந்தாலோ, என்னிடம் கூறிவிட்டுக் கவலையற்றிரு. நான் அனைத்தையும் கவனித்துக் கொள்கிறேன்.” இவ்வாறு பரீக்ஷித் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த வஜ்ரநாபன், அவனிடம் பதிலுரைக்கலானான். (12)

வஜ்ரநாபன் கூறுகிறான்—— “மன்னவா! தாங்கள் என்னிடம் கூறியதெல்லாம் தங்களது பெருமைக்குப் பொருத்தமே. தங்களது தந்தையும் எனக்கு தனுர்வேதத்தைக் கற்பித்துப் பேருதவி புரிந்திருக்கிறார். (13)

அவருடைய அருளால் நான் க்ஷத்திரியர்களுக்கே உரித்தான மனவுறுதியும், உடல் வலிமையுடன் வீரமும் கொண்டு விளங்குவதால், எனக்கு எதைப் பற்றியும் சிறிதும் கவலையே இல்லை. ஆனால், எனக்கு ஒன்றே ஒன்றைப் பற்றித்தான் மிகுந்த கவலை. அதைப் பற்றித் தாங்கள்தான் ஆலோசனை கூற வேண்டும். (14)

நான், மதுரையின் மன்னனாக முடிசூட்டப் பெற்றிருந்தாலும், இங்கு மக்களே இல்லாத நடுக்காட்டில்தான் வசிக்கிறேன். இங்குள்ள மக்கள் எங்கு சென்றனரோ? தெரியவில்லை. ஆட்சி செய்யும் இன்பம் என்பது மக்களிருந்தால்தானே?” (15)

வஜ்ரநாபன் இவ்வாறு கூறவே, பரீக்ஷித் அவனுடைய சந்தேகத்தைத் தீர்க்க சாண்டில்ய மகரிஷியை அழைத்தான். சாண்டில்ய மகரிஷிதான் முன்பு நந்தன் முதலிய கோபர்களுக்குப் புரோகிதராக இருந்தவர். (16)

பரீக்ஷித்தின் அழைப்பைப் பெற்றதும் சாண்டில்ய மாமுனிவர், தன் குடிலிலிருந்து புறப்பட்டு அங்கு வந்தார். வஜ்ரநாபனும் அவருக்கு முறைப்படி முகமன் கூறி வரவேற்று உபசரித்தான். மகரிஷியும் ஓர் உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்த்தப்பட்டார். (17)

மன்னன் பரீக்ஷித், அந்த முனிவரிடம் வஜ்ரநாபனது ஐயத்தைக் கூற, அவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு அவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறி, மேலும் கூறலானார். (18)

மகரிஷி சாண்டில்யர் கூறுகிறார்—— “அன்பர்களே! இந்த விரஜபூமியின் ரகசியத்தைக் கூறுகிறேன். மனத்தை இங்கேயே வைத்துக் கேளுங்கள். ‘வ்ரஜம்’ என்ற சொல்லுக்கு ‘பரந்தது’ என்று பொருள். இதற்கேற்ப இப்பூமி பரந்து விளங்குவதால் ‘வ்ரஜம்’ எனப் பெயர் பெற்றது. (19)

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற முக்குணங்களையும் தாண்டி நிற்கும் பரம்பொருளே எங்கும் பரந்தவர். ஆகவே, அவருக்கும் ‘வ்ரஜன்’ என்று பெயர். இறைவன் ஆனந்தமே வடிவானவர்; ஒளிமயமானவர்; பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சுழற்சியற்றவர்; என்றுமே நிலையானவர். ஜீவன்முக்தர்கள் தேடி வரும் அழியாநிலை அவர்தானே. (20)

பரப்பிரும்ம ஸ்வரூபமான இந்த விரஜ பூமியில்தான், ஸத் சித் ஆனந்தமயனான, ஆத்மாராமனான, பெற வேண்டியதொன்றில்லாது அனைத்தும் நிறையப் பெற்ற ஆப்தகாமனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வசித்தார். அவரையே நினைத்துக் காதலாகிக் கசிந்துருகும் இன்சுவையறிந்த மக்களே, இந்த ஆன்மானுபூதியைப் பெற்றவர்கள். (21)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது ஆன்மாவே ‘ராதை’தான். அவளோடு அவர் திருவிளையாடல்கள் புரிந்ததாலேயே, இச்சுவையை அறிந்த ஞானிகள், அவரை ‘ஆத்மாராமன்’ என்று அழைக்கின்றனர். (22)

‘காமம்’ என்னும் சொல்லுக்கு ‘விருப்பம்’, ‘ஆசை’ எனப் பொருள். இந்த விரஜ பூமியில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் விரும்பியதெல்லாம் பசுக்கள், இடையர்கள், கோபிமார்கள் மற்றும் அவர்களோடு நடத்தும் லீலையான கூத்துக்கள் ஆகியனவே. இவையனைத்தும் இங்கு எப்பொழுதுமே பெறக் கூடியன. ஆகவே, ஸ்ரீகிருஷ்ணனை ‘ஆப்தகாமன்’ என்கின்றனர். (23)

கண்ணபிரானது இவ்வரிய ரகசியமான லீலைகள், பிரகிருதியான மாயையைக் கடந்தது. அவர் பிரகிருதியோடு லீலை புரிய ஆரம்பிக்கும்போதுதான், மற்றவர்கள் அந்தத் திருவிளையாடல்களை அனுபவிக்க முடியும். (24)

பிரகிருதியோடு அவர் புரியும் லீலைகளில்தான் ரஜோ குணம், சத்துவ குணம், தமோ குணம் ஆகிய மூன்றும் கொண்ட படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்கிற முத்தொழில்கள் நடைபெறுவதாகத் தோன்றுகிறது. ஆகவே, பகவானது திருவிளையாடல்கள் வாஸ்தவமானது, உலக நடைமுறைக்கேற்ற விவகாரமானது என இருவகைப்படும் என உறுதியாகிறது. (25)

அவரது வாஸ்தவமான (உண்மையான) லீலைகள், அவர் மட்டுமே அறியக் கூடியது. அதாவது, அதை அவரும், அவரது அணுக்கத் தொண்டர்களான அடியார்களும் மட்டுமே அறிவது. ஜீவராசிகளுக்கிடையில் அவர் புரியும் லீலைகள், வியாவகாரிகம் (நடைமுறையில் ஏற்றதாக உள்ளது). அதாவது, உலக நடைமுறைக்கு ஏற்றது. அதையே ஒட்டியதும்கூட. வாஸ்வதமான லீலைகளின்றி, உலகியல் லீலைகள் இருக்கவே முடியாது. ஆனால், பகவானது உண்மையான தெய்விகமான லீலைகளின் மேடையில், உலகியல் லீலைகள் படியேறாது. (26)

இன்று நீங்கள் இருவரும் காணும் பகவானது லீலைகள் உலகியல் லீலைகளே. இதனுள்தான் மண், விண் முதலிய உலகங்கள் அடங்கும். இம்மண்ணுலகில்தான் இந்த மதுரை உள்ளது. (27)

இந்த விரஜ பூமியில்தான் பகவானது உண்மையான லீலைகள் மறைவாக நடந்தன. காதலாகிக் கசிந்துருகும் இறையடியார்களே (அச்சுவை அறிந்தவர்களே) இந்த லீலைகளை இங்கு ஆங்காங்கே காண்கிறார்கள். (28)

இருபத்தெட்டாவது சதுர்யுகத்தில் வரும் துவாபர யுகத்தின் முடிவில், பகவானது ரகசிய லீலைகளை நன்கறியும் இறையன்பர்கள் இங்கு ஒன்றாகக் கூடும்போது (அதாவது, இப்போதைக்குச் சற்றுமுன்) பகவான் தனது அணுக்கத் தொண்டர்களான அன்பர்களோடு அவதாரம் செய்வார். எதற்காகவெனில், அவரது அவதார ரகசியத்தின் மர்மமறிந்த இறையன்பர்களும் அவர்களது சுற்றம் சூழ ஒன்றுகூடி, திருவிளையாடல்களின் இன்சுவையை நன்கு பருகட்டுமே! என்றுதான். இவ்வாறு, பகவான் அவதரிக்கும்போது பகவானது அன்பர்களான தேவர்களும் ரிஷி—முனிவர்களும் (அவரோடு கூடவே) எண்டிசைகளிலும் அவதரிப்பர். (29—30)

இப்பொழுதும் பகவான், ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகத் திருவவதாரம் செய்து, தன் அன்பர்களது விருப்பங்களையெல்லாம் பூர்த்தி செய்தபின்தான் தன்னிருப்பிடத்திற்குச் சென்றுள்ளார். இதனால், இங்கு இதற்குமுன் மூன்று வகையான இறையன்பர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள்! என்று நிச்சயமாகத் தெரிகிறதல்லவா? (31)

இம்மூவரில் இறைவனை விட்டு இறைபொழுதும் நீங்காத அந்தரங்க பார்ஷதர்களே முதல் வகையினர். இரண்டாவது வகையினரோ பகவானையே பெற விரும்புபவர்கள். மூன்றாவது வகையினர் (பகவானது உதவியை மட்டும் நாடும்) தேவர்கள். இவர்களில் தேவர்களது அம்சத்தோடு பிறந்தவர்களை, பகவான் முதலிலேயே இவ்விரஜ பூமியிலிருந்து துவாரகைக்கு அனுப்பிவிட்டார். (32)

பின் பகவான், அந்தணரது சாபத்தில் தோன்றிய உலக்கையையே காரணங்காட்டி, யதுகுலத்தில் பிறந்த தேவர்களை விண்ணுலகேற்றி, அவர்களை அவர்கள் ஸ்தானத்திலேயே அமரச் செய்தார். பகவானையே பெற விரும்பியவர்களை இறை ஆனந்த வடிவினராகச் செய்து, தனது அணுக்கத் தொண்டர்களான நித்யசூரிகளோடு ஒன்றுசேர்த்தார். வெளித்தோன்றாத பகவானது ரகசியமான நித்திய லீலைகளில் ஊன்றித் திளைக்கும் நித்யசூரிகள், அவர்களைத் தரிசிக்கும் பாக்கியம் பெற்றாருக்கன்றி, மற்றார் கண்களுக்குத் தோன்றாதுதான் நிற்பர். (33—34)

உலகியல் லீலைகளில் நிற்பவர்கள், பகவானது திவ்வியமான நித்திய லீலைகளைக் காணத் தகுதியற்றவர்களே. ஆகவேதான், இங்கு வருபவர்களுக்கு எங்கு பார்த்தாலும் மக்களற்ற வனமாகத் தெரிகிறது. ஏனெனில், அவர்கள் பகவானது நித்திய லீலைகளில் நிலைநிற்கும் இறையன்பர்களைக் காண இயலாதவர்கள். (35)

ஆகவே, வஜ்ரநாபனே! நீ கவலையை ஒழித்து, என் சொல் கேட்டு, இங்கு பல கிராமங்களை நிர்மாணம் செய். இதனால் நிச்சயம் உன் விருப்பம் நிறைவேறும். (36)

இவ்விரஜ பூமியில் பகவான் கண்ணன் எங்கெங்கு என்னென்ன திருவிளையாடல்கள் புரிந்தாரோ, அதற்கேற்ப அவ்விடங்களுக்கெல்லாம் பெயரிட்டுப் பல கிராமங்களை நிர்மாணம் செய். அதன் வாயிலாக, இந்தப் புண்ணிய பூமிக்கு, நீ சேவை செய்ததாகும். (37)

கோவர்த்தனம், தீர்க்கபுரம், மதுரை, மகாவனம் (கோகுலம்), நந்திக்கிராமம், பிருஹத்ஸானு (பர்ஸானா) முதலிய இடங்களில் உனக்காகப் படைவீடுகள் அமைத்துக் கொள். (38)

அவ்விடங்களிலெல்லாம் நீ தங்கியிருந்து, பகவான் திருவிளையாடல்கள் புரிந்த இடம், நதி, மலை, நதிக்கரைகள், தடாகங்கள், குளங்கள், சோலைகள் முதலியவற்றை நீ பூஜித்துவர, அப்பொழுது உன் ராஜ்யத்தில் நிறைய மக்கள் வந்து சேர்வர். உனக்கும் மகிழ்ச்சி ஏற்படும். (39)

ஸத் சித் ஆனந்தமயமான இவ்விரஜ பூமியை நன்கு வணங்கி வா. என் ஆசியினால் இங்கு பகவான் திருவிளையாடல்கள் புரிந்த அனைத்து இடங்களும் உனக்குத் தெளிவாகத் தெரியும். (40)

வஜ்ரநாபனே! இவ்வாறு நீ விரஜபூமியைச் சேவித்து வந்தால், என்றாவது ஒருநாள் உத்தவரது தரிசனம் உனக்குக் கிட்டும். அப்பொழுது நீ உன் தாய்மார்களுடன் இவ்விரஜ பூமி மற்றும் பகவானது திருவிளையாடல்களின் பெருமையையும் உண்மையையும் தெரிந்து கொள்வாய்.” (41)

இவ்வாறு கூறிவிட்டு சாண்டில்ய முனிவர், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தியானித்தவண்ணம் தன்னிருப்பிடம் சென்றார். அவரது சொற்களைக் கேட்டு, பரீக்ஷித் மன்னனும் வஜ்ரநாபனும் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி கொண்டனர். (42)

ஸ்ரீஸ்கந்த புராணம், ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தில் முதலாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

இரண்டாவது அத்தியாயம் — யமுனையோடு பகவானது மனைவிமார்கள் உரையாடுதல்; பகவானைப் பாடுகையில் உத்தவர் தோன்றுதல்

சௌனகாதி முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— ஸூதபுராணிகரே! பரீக்ஷித் மன்னனிடமும் வஜ்ரநாபனிடமும் இவ்வாறு கூறிவிட்டுத் தன் ஆசிரமத்திற்கு சாண்டில்ய முனிவர் சென்றதும், அவர்களிருவரும் எந்தெந்தக் காரியங்களை எவ்வாறெல்லாம் செய்தார்கள்? என்பதைத் தாங்கள் கூற வேண்டுகிறோம். (1)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இதன்பின் பரீக்ஷித், இந்திரப்பிரஸ்தத்திலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான கனவான்களை வரவழைத்து மதுரையில் குடியேற்றினான். (2)

மேலும், பரீக்ஷித் மன்னன், வெகு காலமாக மதுரை பிராந்தியத்தில் வசித்து வந்த அந்தணர்களையும் வானரர்களையும், அவர்களது பெருமைகளை நினைத்து அழைத்து வந்து மதுரை நகரிலே குடி வைத்தான். (3)

இவ்வாறே வஜ்ரநாபனும், பரீக்ஷித் மன்னனது உதவியுடன் சாண்டில்ய மகரிஷி கூறியவண்ணம் அவரது இன்னருளால், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கோபர்கள், கோபிமார்கள் ஆகியவர்களுடன் எங்கெங்கெல்லாம் திருவிளையாடல்கள் புரிந்தாரோ, அவ்விடங்களையெல்லாம் வரிசையாகத் தேடிக் கண்டுபிடித்து, அதை உறுதி செய்து, அவ்விடங்களுக்கு அங்கு புரிந்த திருவிளையாடல்களுக்கேற்ப பெயர் சூட்டி, பகவானது அர்ச்சை திருமேனிகளைப் பிரதிஷ்டை செய்து, பல கிராமங்களையும் தோற்றுவித்தான். பகவானது திருநாமங்களைக் கொண்ட குளங்களையும் தடாகங்களையும் உண்டாக்கினான். சோலைகளையும் கொடிவீடுகளையும் அமைத்தான். பரமசிவன் முதலிய தேவதைகளையும் பிரதிஷ்டை செய்தான். (4—5)

கோவிந்தன், ஸ்ரீஹரி முதலிய திருநாமங்களில் பகவானது விக்கிரகங்களை ஸ்தாபித்தான். இவ்வாறான நற்செயல்களால் மன்னன் வஜ்ரநாபன், தன் ராஜ்யமெங்கும் பகவானது பக்தியை விரிவாக்கி மகிழ்ந்தான். (6)

மக்களனைவரும் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். இறைவனது இனிமையான திருநாமங்களையும் திருவிளையாடல்களையும் கூறியவண்ணம் மகிழ்ச்சிக் கடலில் மூழ்கினர். வஜ்ரநாபனது ஆட்சியைப் புகழ்ந்தனர். (7)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனை விட்டுப் பிரிந்து பிரிவாற்றாமையால் வாடிய ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மனைவிமார்கள், ஒருசமயம் தங்கள் பதியான கிருஷ்ணனது நான்காவது பட்டமகிஷியான காளிந்தி (யமுனை) மட்டும் மனமகிழ்ச்சியோடிருப்பது கண்டு, சக்களத்திப் பொறாமைத்தீயை விடுத்து, எளிய இனிய இயல்போடு கேட்கலாயினர். (8)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மனைவிமார்கள் கேட்கின்றனர்—— சௌபாக்கியவதியே! எங்களைப் போல நீயும் பகவான் கிருஷ்ணனது மனைவிதானே? ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பிரிவாற்றாமையால் நாங்கள் மட்டும் இங்கு வெந்து கொண்டிருக்க, மனம் வெதும்பிக் கொண்டிருக்க, நீ மட்டும் மனவருத்தமின்றித் தெளிவாக இருக்கிறாயே. அதெப்படி? தயவு செய்து கூறு. (9)

இதைக் கேட்ட காளிந்தி (யமுனை) சற்றே புன்முறுவல் கொண்டு, ‘இவர்களும் எனது கணவரது மனைவிகளாதலால் என்னவர்களே (எனது சகோதரிகள் போன்றவர்களே)’ என்றெண்ணி, மனதில் கருணை பொங்கி வழிய (இவ்வாறு) கூறலுற்றாள். (10)

காளிந்தி கூறுகிறாள்—— பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ ஆத்மாராமன்! தன் ஆன்மானுபூதியின் ஆனந்த வெள்ளத்தில் தனித்து மிதப்பவர். அவரது ஆன்மநாயகி ராதை என்பது சர்வ நிச்சயம். நான், அவளுக்கு அடிமை போலச் சேவை செய்கிறேன். அந்தச் சேவையின் பெருமையால் இந்த விரகம் நம்மைத் தீண்டாது. (11)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மனைவிகளனைவரும் ராதையின் அம்சமே. பகவானும் ராதையும் எப்பொழுதுமே ஒருவருக்கொருவர் கண்ணெதிரிலேயே நிற்பவர்கள். ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மற்ற மனைவிகளும் ராதையின் அம்சமேயானதால், அவர்களும் கிருஷ்ணனோடு நித்திய சம்பந்தம் பெற்றவர்களே. (அவ்வாறிருக்க, விரக வேதனை எவ்வாறு வரும்? என்பது கருத்து.) (12)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனே ராதை. ராதையே ஸ்ரீகிருஷ்ணன். அவர்களது அன்பே புல்லாங்குழல். ராதையின் தோழி சந்திராவளி. பகவானது திருவடி நகங்களாகிற நிலவொளியில் லயித்தவளாதலால், அவளது திருப்பெயர் ‘சந்திராவளி’. (13)

ராதை, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் — இவர்களது சேவையிலேயே மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டவளாதலால், அவள் வேறோர் உருவம் ஏற்கவில்லை. அதுபோல நானும் இந்த ராதையின் திருமேனியிலேயே ருக்மிணி முதலியவர்களும் உள்ளதாகக் காண்கிறேன். (14)

உங்களுக்கும் எல்லா அம்சங்களிலும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமிருந்து பிரிவு இல்லையே! இந்த உண்மை இவ்வாறென்று உங்களுக்குத் தெரியாததால்தான், நீங்கள் இத்தனை தாபம் அடைகிறீர்கள். (15)

இதேபோலத்தான் முன்பு அக்ரூரர், கோகுலத்திலிருந்து கண்ணனை மதுரைக்கு அழைத்துச் சென்றபோதும், கோபிகைகள் விரகவேதனை அடைந்தார்கள். அது ‘விரக தாபனை’ போன்ற மயக்கமேயன்றி உண்மையல்ல. இதன் உண்மைக் கருத்தை அறியாத வரை அவர்கள் துன்பப்பட்டார்கள். ஆனால், உத்தவர் வந்து அமைதிப்படுத்தித் தெளிய வைத்தபின் உண்மையை உணர்ந்தார்கள். (16)

அதேபோல் உங்களுக்கும் உத்தவரது சத்சங்கம் (நல்லிணக்கம்) கிடைக்குமானால், அப்பொழுதே அன்பனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனோடு என்றுமே பிரிவினையற்ற நிலைத்த நல்லிணக்கம் (சேர்ந்திருக்கும் நிலை) கிட்டும். (17)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு யமுனை கூறியதைக் கேட்ட பகவானது மனைவிகள், என்றுமே மனநிறைவோடு அழகுற விளங்கும் யமுனையிடம் மீண்டும் கேட்க முற்பட்டனர். அப்பொழுது அவர்களது மனம் ‘எவ்வாறு உத்தவரது தரிசனம் நமக்குக் கிட்டும்? எவ்வாறு பகவானோடு ஒழிக்க ஒழியா உற்றோமேயாவோம்?’ என்று அங்கலாய்த்தது. (18)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மனைவிமார்கள் கேட்கிறார்கள்—— தோழி! உண்மையில் நீயே பாக்கியசாலி. ஏனெனில், உனக்குத்தான் உன் ஆன்மநாயகரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமிருந்து பிரிவு என்பதே இல்லை. எந்த ராதையின் திருவருளால் உனக்கு விரும்பிய பயன் கிட்டியதோ, அவளுக்கு நாங்களும் அடிமைப்பட்டு விட்டோம். (19)

உத்தவரது தரிசனம் கிடைக்கும்போதுதான், எங்களது விருப்பம் நிறைவேறும் என்று சற்று முன்பு நீ கூறினாயல்லவா? ஆதலால், உத்தவரது நல்லிணக்கம் விரைவில் எங்களுக்குக் கிட்ட, நீதான் ஏதாவது ஓர் உபாயம் கூறவேண்டும். (20)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு அவர்கள் கேட்கவே, கிருஷ்ணசந்திரனின் பதினாறு கலைகளையும் (முழுத் தோற்றத்தையும்) மனதில் தியானித்து, காளிந்தியான யமுனை கூற ஆரம்பித்தாள். (21)

பகவான், தனது ஸ்தானமான வைகுண்டத்திற்குக் கிளம்பும்போது, தனது அன்பனும் மந்திரியுமான உத்தவரிடம், ‘உலகில் ஆன்ம சாதனை புரிவதற்கேற்ற இடம் பதரிகாசிரமமே ஆகும். ஆகவே, நீ உன் ஆன்ம சாதனையை நிறைவு செய்து கொள்ள அங்கு செல்வாயாக’ என்று கூறினார். பகவானது கட்டளையை ஏற்று பதரி சென்ற உத்தவர், இன்றும் அங்கு இருந்து கொண்டு, இறையன்பைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்பி, அங்கு வரும் அன்பர்களுக்கு, பகவான் கூறிய ஞானோபதேசத்தைச் செய்து வருகிறார். (22)

சாதனை செய்ய ஏற்ற இடம் பதரிகாசிரமம் என்றால், அந்தச் சாதனையின் பயனை நல்குமிடம் விரஜ பூமியே. இதன் ரகசியங்களையும் பகவான் முன்பே உத்தவருக்குக் கூறியுள்ளார். ஆனால், பகவான் வைகுண்டம் சென்றபோதே, இந்த விரஜ பூமி வெளிப்படையாகப் பயனைத் தந்துவந்ததும் மறைந்துவிட்டது. ஆகவே, இப்பொழுது உத்தவர் நம் கண்ணெதிரில் தோன்றுவதில்லை. (23)

ஆனாலும், இன்றும் உத்தவரைக் காட்டித் தரும் இடம் ஒன்று உண்டு. கோவர்த்தன மலைக்கு அருகில் பகவானது தோழிகளான கோபிமார்கள் விளையாடிய இடமுள்ளது. அங்குள்ள செடி—கொடிகள் உருவில் உத்தவர் இன்றும் வசித்து வருகிறார். ஏனெனில், அந்தச் செடி—கொடிகளில் பகவானது காதல் தோழிமார்களான கோபியர்களது திருவடித்துகள்கள் படர்ந்திருக்கின்றனவே. (24)

பகவான், ‘தன்னைப் போன்ற திருமேனியை உத்தவருக்கும் தந்துள்ளார்’ என்பது முன்னோர்கள் மொழிந்த செவிவழிச் செய்தி. உத்தவரது அங்கங்களே பகவானது ஸ்வரூபம். ஆகவே, பகவானும் உத்தவரும் பிரிந்திருக்க முடியாதவர்கள். ஆகையால், நீங்களனைவரும் வஜ்ரநாபனையும் அழைத்துக் கொண்டு, விரஜ பூமிக்குச் சென்று, அங்குள்ள ‘குஸுமஸரஸ்’ என்கிற பூந்தடாகத்தின் கரையில் தங்கியிருங்கள். (25)

அங்கு பகவானது அடியார்கள் அனைவரையும் ஒன்றுதிரட்டி, வீணை, புல்லாங்குழல், மிருதங்கம் முதலிய வாத்தியங்கள் ஒலிக்க, பகவானது திருநாமங்களையும் திருவிளையாடல் களையும் பாடுங்கள். அவர் கதைகளைச் செவியாரக் கேளுங்கள். திருக்குணங்களைக் கானம் செய்து, அதைப் பெரிய அளவில் கொண்டாடுங்கள். (26)

இவ்வாறு பெரிய அளவில் உத்ஸவம் செய்தால், அங்கு கட்டாயம் உத்தவர் வருவார். அப்பொழுது உங்களுக்கு, அவரது தரிசனம் கிட்டும். உங்களது விருப்பத்தையும் நிச்சயம் பூர்த்தி செய்து தருவார். (27)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— யமுனை கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ண பத்தினிகள் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு, யமுனையை வணங்கி விடைபெற்று வந்து, வஜ்ரநாபனிடமும் பரீக்ஷித்திடமும் நடந்த அனைத்தையும் கூறினர். (28)

இதைக் கேட்ட பரீக்ஷித் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு வஜ்ரநாபனையும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது மனைவிமார்களையும் அழைத்துக் கொண்டு, விரஜ பூமிக்கு வந்து, யமுனை கூறியபடியே அனைத்தையும் விரைவில் செய்யலானான். (29)

பிருந்தாவனத்தில் கோவர்த்தன மலைக்கருகில் கோபியர்கள் விளையாடிய ‘குஸும்ஸரஸ்’ என்கிற பூந்தடாகத்தின் கரையில், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது திருப்புகழ் பாடும் இசை நிகழ்ச்சியைத் தொடங்கினான் (பரீக்ஷித்). (30)

விருஷபானு மன்னனின் மகளான ராதை மற்றும் அவளது அன்பனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஆகியவர்கள் திருவிளையாடல்கள் புரிந்த விரஜ பூமி எங்கும், இறைவனது திருப்புகழ் ஒலிக்க, ஒளியழகு எண்டிசைகளிலும் பரவ, அங்குள்ள இறையடியார்கள் ஒருமனத்துடன் ஒன்றுகூடினர். அவர்களது மனமோ பார்வையோ வேறெங்கும் செல்லவில்லை. (31)

அப்பொழுது அங்குள்ள அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அங்கு பரந்து வளர்ந்துள்ள புல்—பூண்டுகள், செடி—கொடிகள், புதர்கள் ஆகியவைகளிலிருந்து உத்தவர் வெளித்தோன்றினார். நீலமேக சியாமளவர்ணர், அரையில் பீதாம்பரம், கழுத்தில் வனமாலை, பாசிமணிமாலை, துளசிமாலை, வாயிலோ திரும்பத் திரும்ப கோபிலோலரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருநாமங்கள். அவர் அங்கு வந்ததால், பகவானைப் பற்றிய இசை நிகழ்ச்சியின் அழகு மேலும் பன்மடங்கு பெருகியது. அது, படிகக்கற்களால் செதுக்கப்பட்ட உப்பரிகைகளில் நிலவொளிபட்டு, அதன் அழகு பன்மடங்கு ஆனது போலிருந்தது! அப்பொழுது அங்குள்ள மக்கள், தங்களையே மறந்து மகிழ்ச்சிக்கடலில் மூழ்கித் திளைத்தனர். (32—34)

அனைவருக்கும் சுயநினைவு திரும்பியதும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் போன்ற திருமேனியுடன் உத்தவர், தம் எதிரில் நிற்பது கண்டு மனநிறைவு பெற்றனர். தங்கள் விருப்பம் பூர்த்தியானதால் மனமகிழ்வு பெற்ற அவர்கள், அவரைப் பூசிக்கலானார்கள். (35)

ஸ்ரீஸ்கந்த புராணம், ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

மூன்றாவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமையும், அதைக் கேட்பதன் பயனும்

ஸூதர் கூறுகிறார்—— விரஜ பூமியிலுள்ள மக்கள் ஒன்றுகூடி ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் போற்றிப் பாடுவது கண்ட உத்தவர், அவர்கள் அனைவரையும் வரவேற்று உபசரித்து, பின் பரீக்ஷித் மன்னனைத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டார். (1)

உத்தவர் கூறுகிறார்—— மன்னனே பரீக்ஷித்! நீ கொடுத்து வைத்தவன். என்றும் எப்பொழுதும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் கொண்ட பக்தியில் நிறைந்து விளங்குகிறாய். ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கான இந்த மாபெரும் இசை நிகழ்ச்சியில் உன் மனம் இத்துணை அளவு ஈடுபாடு கொண்டிருக்கிறதே! (2)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பத்தினிமார்களிடமும் வஜ்ரநாபனிடமும் நீ இவ்வளவு பக்தியும் அன்பும் கொண்டிருக்கிறாயே! ஸ்ரீகிருஷ்ணன்தானே உனது இவ்வுடலைக் காத்தளித்தவர். நீ கொண்டுள்ள பெருஞ்செல்வமும் அவரளித்ததுதானே. ஆகவே, நீ செய்வதெல்லாம் உனக்குகந்ததே. (3)

துவாரகையில் வசித்திருந்த மக்களுள் இவர்களே பெரும் பேறு பெற்றவர்கள். ஏனெனில், அர்ஜுனனிடம் கூறி, இவர்களை மட்டும்தான் பகவான், இவ்விரஜபூமியில் வசிக்கச் செய்தார். (4)

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மனதாகிற சந்திரன், ராதையின் திருமுக அழகாகிற நிலவொளியைக் கைக்கொண்டு, பிருந்தாவனத்தையே தன் கிரணங்களால் மேலும் அழகுறச் செய்து, என்றைக்கும் இங்கு பிரகாசித்துக் கொண்டிருக்கிறார். (5)

நம் கண்ணெதிரில் விளங்கும் சந்திரன் பதினாறு கலைகளை உடையவன். ஆனாலும், அவற்றில் வளர்வதும் குறைவதுமான நிலைகளும் உண்டு. ஆனால், (நம்) ஸ்ரீகிருஷ்ண சந்திரனுக்கோ குறைவு இல்லவே இல்லை. என்றைக்குமே முழுநிலவுதான். அவரது பதினாறு கலைகள் இருந்தும், சித் ஸ்வரூபமாக ஆயிரமாயிரம் கலைகள் வெளியேறிக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஆகவே, அவரிடம் ஆயிரமாயிரம் வேறுபாடுகளும் காணக் கிடைக்கின்றன. இவ்வாறு அனைத்துக் கலைகளும் தன்னகத்தே கொண்ட பரிபூரணரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இந்த விரஜபூமியில் எப்போதும் குடிகொண்டிருக்கிறார். இந்த விரஜபூமிக்கும் அவரது ஸ்வரூபத்திற்கும் எந்த வேறுபாடும் இல்லை. (6)

ஆகவே, மன்னர் மன்னனே! இந்த விரஜபூமி தன்னை வந்து அண்டியவர்களின் பயத்தை நீக்கவல்லது. இந்த விரஜபூமியே பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது வலது திருவடியாகும். (7)

கிருஷ்ணாவதாரத்தில் பகவான் இங்குள்ள அனைவரையும் தன் யோக மாயையினால் ஆட்கொண்டிருந்தார். ஆகவே அவர்கள், (தங்களனைவரும் பகவானது ஆன்ம தத்துவமே என்கிற) தங்கள் உண்மை ஸ்வரூபத்தை மறந்தனர். அதனால்தான் துக்கப்படுகின்றனர் என்பது சர்வ நிச்சயம். (8)

பகவானது திருவருள் ஒளி கிடைக்கப் பெறாத வரை எவருக்கும், தங்களது உண்மை ஸ்வரூபமான ஆன்ம தத்துவம் பற்றிய அறிவு பெற இயலாது. ஜீவராசிகளின் உள்மனத்தில் பிரகாசிக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ண தத்துவம் மாயையாகிற திரையினால் எப்போதும் மறைக்கப்பட்டுத்தான் உள்ளது. (9)

இருபத்தெட்டாவது சதுர்யுகத்தில் வந்த துவாபர யுகத்தின் முடிவில், எப்பொழுது பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தானாக நேரில் தோன்றி, தனது மாயையாகிற திரையை விலக்குகிறாரோ, அப்பொழுதுதான் ஜீவர்களுக்கு அவரது ஆன்ம ஒளி கிட்டும். (10)

ஆனால், இப்பொழுதோ காலம் கடந்துவிட்டது. ஆகவே, அவரது அருளொளியைப் பெற, இப்பொழுது மற்றோர் உபாயம் கூறப்படுகிறது. அது என்னவென்றால், ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சேவிப்பதே! அதனாலேயே பகவானது அருளொளியைப் பெறலாகும். (11)

இறையன்பர்கள் எவ்விடங்களிலெல்லாம் எப்பொழுதெல்லாம் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் படிக்கிறார்களோ அல்லது கேட்கிறார்களோ, அப்பொழுதெல்லாம் அங்கெல்லாம் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சாட்சாத் நேரில் காட்சி அளிக்கிறார். (12)

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் ஒரே ஒரு சுலோகமோ அல்லது அரை சுலோகமாவது எங்கேயாவது படிப்பார்களேயானாலும், அவ்விடத்திலும்கூட பகவான் தன் அன்புத்தோழிகளான கோபியர்களுடன் நேரில் வந்து நிற்கிறார். (13)

புண்ணிய பூமியான பாரததேசத்தில் பிறவி பெற்று, அதிலும் மானிடப் பிறவி பெற்றும் பாவத்திற்கு அடிமைகளாகி, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்கப் பெறாது போவார்களேயாகில், அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே வெட்டிக் கொண்டு மடிபவர்களே ஆகும். (14)

ஆனால், தினமும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் பாராயணம் செய்பவன், தன் தந்தை, தாய் மற்றும் மனைவி ஆகிய மூவரின் குலத்தையும் கைதூக்கி விடுகிறான்; நற்கதி அடையும்படி செய்கிறான். (15)

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை ஓதுவதாலும் கேட்பதாலும் அந்தணர்களுக்கு மேலான கல்வி அறிவு கிட்டுகிறது. க்ஷத்திரியர்கள் பகை வெல்வர். வைசியர்கள் உயர்ந்த பெருஞ்செல்வம் பெறுவார்கள். வேளாண் மக்கள் நோய்நொடியின்றி வாழ்வார்கள். (16)

பெண்களும் மற்ற குடிமக்களும் தாங்கள் விரும்புவதைப் பெறுவார்கள். ஆகையால், பெரும் புண்ணியம் படைத்தவர்கள் யாராவது, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை நித்தமும் ஓதாமல் இருப்பார்களா? கேட்காமல்தான் இருப்பார்களா? (17)

அநேக பிறவிகளில் செய்த நற்கர்மவினைகளின் பயனாலேயே ஒருவன் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் பெறுகிறான். அவ்வாறு பெற்ற இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் பன்முறை ஓதுவதனாலேயே பகவானைப் பற்றிய அறிவு கிடைக்கிறது. அதனால், பகவானிடம் பக்தி உண்டாகிறது. (18)

முன்பொரு காலத்தில், ஸாங்க்யாயன மகரிஷியின் திருவருளால் பிருஹஸ்பதி பகவானுக்கு ஸ்ரீமத்பாகவதம் கிடைத்தது. பிருஹஸ்பதி பகவான் இதை எனக்கு அளித்தார். இதன் பெருமையினாலேயே நான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது இனிய தோழனாகும் பேறு பெற்றேன். (19)

பரீக்ஷித்! பிருஹஸ்பதி பகவான், எனக்கு ஒரு செய்தியையும் கூறியுள்ளார். அதைக் கூறுகிறேன், கேள். இக்கதை மூலம் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் பாராயணம் செய்வது, கேட்பது முதலிய தொன்றுதொட்டு வரும் (சம்பிரதாய) முறையையும் அறிந்துகொள்ள முடியும். (20)

பிருஹஸ்பதி பகவான் கூறுகிறார்—— தன் மாயையினாலேயே புருஷரூபம் தரித்துள்ள பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், உலகைப் படைக்க எண்ணியபோது, அவருடைய தெய்வத் திருமேனியிலிருந்து மூன்று பேர்கள் தோன்றினார்கள். ரஜோ குணத்தை முக்கியமாகக் கொண்டு பிரும்மதேவரும், சத்துவ குணத்தையே பிரதானமாகக் கொண்டு விஷ்ணுவும், தமோ குணத்தின் ஆதிக்கத்தால் ருத்ரனும் தோன்றினார்கள். பகவான் இம்மூவருக்கும் முறையே உலகின் படைத்தல், காத்தல் மற்றும் அழித்தல் ஆகியன நடத்தும் பணியின் அதிகாரத்தை அளித்தார். (21—22)

அப்பொழுது பகவானது நாபிகமலத்திலிருந்து தோன்றிய பிரும்மதேவர், அவரிடம் தன் எண்ணத்தைக் கூறலானார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “எம்பெருமானே! பரம்பொருளே! ‘நாரம்’ என்கிற தண்ணீரிலே நீங்கள் சயனித்திருப்பதால், உங்களை ‘நாராயணன்’ என்றும், அனைத்திற்கும் முதலாகத் தோன்றி, அவற்றின் தோற்றத்திற்கும் முதல் காரணமாவதால் தாங்களே ஆதிபுருஷன், முழுமுதற்கடவுள் என்றும் கூறுகின்றனர். தங்களுக்கு வணக்கம். (23)

பகவானே! தாங்கள் என்னைப் படைத்தல் தொழிலில் நியமித்துள்ளீர்கள். அவ்வாறு படைக்கும்போது பாவத்தையே செய்யத் தூண்டும் ரஜோ குணம், ஒருவேளை தங்களைப் பற்றிய சிந்தனையில் ஊறு விளைவித்துவிடுமோ? என்று அஞ்சுகிறேன். அவ்வாறு ஏற்படாவண்ணம் தாங்கள் காத்தருள வேண்டும்.” (24)

பிருஹஸ்பதி கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பிரும்மதேவர் வேண்ட, முன்பொரு சமயம் பகவான் அவருக்கு ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை உபதேசித்து, ‘பிரும்மதேவரே! தாங்கள், உங்கள் விருப்பத்தைப் பெற, எப்பொழுதும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தையே பாராயணம் செய்வீர்களாக’ என்று கூறியருளியது நினைவிற்கு வந்தது. (25)

இதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த பிரும்மதேவரும் பகவானைப் பெறுவதற்காக, அதாவது அவர் அருளைப் பெறுவதற்காகவும், ஏழு ஆவரணங்களையும் (மறைப்புகளையும்) களைந்தெறியும் பொருட்டும், ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை ‘ஸப்தாஹ’ (ஏழு நாட்கள் படிப்பது என்ற) முறைப்படி பாராயணம் செய்தார். (26)

இம்முறைப்படி ஏழு நாட்கள் பாராயணம் செய்யவே பிரும்மதேவரின் விருப்பங்கள் அனைத்தும் பூரணமாயிற்று. அதனால், பகவானை எண்ணியவண்ணமே படைப்புத் தொழிலைத் தொடங்கினார். ஸப்தாஹ பாராயணத்தையும் திரும்பத் திரும்பச் செய்து கொண்டே படைப்பையும் விரிவுபடுத்தினார். (27)

பரமாத்மாவினால் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் பிரஜைகளைக் காப்பதில் நியமிக்கப்பட்டவர். ஆகையால், அவரும் தன் விருப்பங்கள் நிறைவேற, அந்த பரமபுருஷரான பராமாத்மாவை வேண்டலானார். (28)

ஸ்ரீவிஷ்ணு வேண்டுகிறார்—— “இறைவனே! தங்கள் கட்டளைப்படியே பிரவிருத்தியான கர்மா, நிவிருத்தியான ஞானம் இரண்டையும் கொண்டு உரியபடி ஜீவராசிகளைக் காத்தருள்கிறேன். (29)

கால வெள்ளத்தில் எப்பொழுதெல்லாம் தர்மத்திற்குத் தளர்ச்சி ஏற்படுகிறதோ, அப்பொழுதெல்லாம் பல அவதாரங்கள் எடுத்து, திரும்பவும் தர்மத்தைத் தலைநிமிரச் செய்கிறேன். (30)

உலகியல் இன்பம் வேண்டுமென விரும்புபவர்களுக்கு, அவர்கள் செய்யும் வேள்வி முதலிய நற்கர்மங்களுக்கேற்ப பயனை அளிக்கிறேன். உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுதலை வேண்டுபவர்கள், உலகியலின்பங்களை வெறுத்தவர்கள் ஆகியவர்களுக்கும் அவர்கள் வேண்டியவாறான ஐந்துவித முக்திகளையும் தருகிறேன். (31)

முக்தி இன்பத்தையும் வேண்டாமென வெறுத்துத் தள்ளுபவர்களை, நான் எவ்விதம் காத்தருள்வது? என்பதுதான் புரியவில்லை. மேலும், என்னையும் திருமகளையும் எவ்வாறு காப்பது? என்பதும் புரியவில்லை. இதற்கான உபாயம் தாங்கள்தான் கூறவேண்டும்.” (32)

ஸ்ரீவிஷ்ணு இவ்வாறு பிரார்த்திக்கவே, ஆதிபுருஷரான பகவான் அவருக்கும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை உபதேசித்துப் பின், ‘நீ, உன் விருப்பம் நிறைவேற, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தை எப்பொழுதும் பாராயணம் செய்’ என்று கூறினார். (33)

இந்த உபதேசத்தால் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் மனம் தெளிந்தது. திருமகளோடுகூட மாதம் ஒருமுறை ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் பாராயணம் செய்யலானார். இதனால், உலகைக் காத்தருள்வதிலும், பகவானைப் பற்றிய உண்மை ஞானத்தை வளர்ப்பதிலும் திறன் பெற்றார். (34)

பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறவும், ஆவலோடு திருமகள் கேட்கவும் ஒவ்வொரு முறையும் பாகவதக் கதைகளைக் கேட்பது ஒரு மாதத்தில் பூர்த்தியடைந்தது. (35)

(ஆனால்,) திருமகள் கூற, ஸ்ரீவிஷ்ணு கேட்க என்ற நிலை வந்தபோது, பாகவதக் கதைகளின் இன்னமுது இரண்டு மாதங்கள் தொடர்ந்திருந்தது. அப்பொழுது அந்தக் கதைகள் மேலும் இனிமையாகவும் அழகாகவும் இருந்தனவாம்! (36)

ஏனெனில், விஷ்ணு பதவியில் இருப்பவருக்கு உலகைக் காக்க வேண்டிய கவலை. ஆனால், திருமகளுக்கோ இம்மாதிரியான சிக்கல்கள் இல்லை. ஆகவே, கவலையற்ற நிலை. ஆதலால், திருமகள் திருவாய்மொழியாக வந்த பாகவதக் கதைகளின் இன்சுவை, பன்மடங்கு அழகாகவும் இனிமையாகவும் இருந்தது. (37)

இதன்பின், பகவானால் உலகை அழித்தல் தொழிலில் நியமிக்கப்பட்ட ருத்ரனும் தனது அழித்தல் தொழிலில் தன் திறமை மேலும் பெருக வேண்டி, அப்பரம்பொருளை வேண்டினார். (38)

ருத்ரன் வேண்டுகிறார்—— “தேவாதிதேவனே! என்னிறைவனே! நித்யம், நைமித்திகம், பிராகிருதம் என்ற மூன்று பிரளயங்களிலும் அனைத்தையும் அழிக்கும் சக்திகள் என் பக்கம் உள்ளன. ஆனால், இந்தப் பிரளயங்களைக் கடந்து முடிவில் நேரும் ஆத்யந்திகப் பிரளய காலத்தில், அனைத்தையும் அழிக்கும் திறன் என்னிடம் முற்றிலுமாக இல்லையே? இதுவே என் பெரிய துக்கம். ஆகவே, இக்குறை நீங்க தாங்கள் அருள்புரிய வேண்டும்.” (39—40)

பிருஹஸ்பதி கூறுகிறார்—— ருத்ரனது வேண்டுகோளை ஏற்ற பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன், அவருக்கும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தையே உபதேசித்தார். அவரும் அதைப் பாராயணம் செய்து தமோ குணத்தை வென்றார். (41)

ருத்ரனான சதாசிவன், ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதையமுதை ஒரு வருட காலம் வரை இடைவிடாது பாராயணம் செய்யவே, ஆத்யந்திக (முடிவான) லயத்தின் (முக்தி இன்பத்தின்) சக்தியையும் பெற்றார். (42)

உத்தவர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பெருமையை விளக்கும் இக்கதையை, நான் என் குருவான பிருஹஸ்பதி பகவானிடமிருந்து கேட்டறிந்தேன். அவருடைய திருவடிகளில் வணங்கி, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தையும் உபதேசமாகப் பெற்று இன்றும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன். (43)

அதன்பின் வைணவ மரபுப்படி அதனையேற்று, ஒரு மாதம் வரை ஸ்ரீமத்பாகவதமாகிற இன்னமுதை நன்கு சுவைத்தேன். (44)

இதற்குள் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது நெருங்கிய தோழனானேன். அதன்பின் பகவான், விரஜபூமியில் வாழும் தன் ஆன்ம நாயகிகளான கோபியர்களின் பணிவிடையில் என்னை ஈடுபடுத்தினார். (45)

‘பகவான், தன் ஆன்ம பக்தர்களோடு என்றென்றும் உடனிருக்கிறார்’ என்பது சர்வ நிச்சயமானதால், அந்த கோபியர்களுக்கு ‘பகவான் கண்ணனை விட்டுப் பிரிந்தோம்’ என்ற எண்ணம் ஒருபோதும் தோன்றியதே இல்லை. இருந்தும், (பகவான் கோகுலம் விட்டு மதுரை சென்றபின்,) பகவானது உண்மையறியாது மதிகலங்கிப் பிரிவாற்றாமையால் விரக வேதனையில் வதங்கிய கோபியர்களைத் தேற்றரவு செய்ய, பகவான் என் வாய்மூலம் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் செய்தியாகக் கூறி அனுப்பினார். (46)

அவர்களும் தங்கள் மதிநுட்பத்திற்கேற்ப, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் புரிந்து கொண்டு விரக வேதனையை விடுத்தனர். ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் இவ்வுண்மையினை, நான் இன்னும் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால், அதன் ஆச்சரியமான விளைவுகளை மட்டும் கண்ணெதிரில் கண்டேன். (47)

பின்பு சிலகாலம் கழித்து, பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் பகவானிடம் வந்து, தன் இருப்பிடமான வைகுண்டம் வரவேண்டிய காலத்தை உணர்த்திச் செல்லவே, அப்பொழுது அவரெதிரில் ஓர் அரசமரத்தின் கீழ் நின்று கொண்டிருந்த எனக்கு, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் ரகசியத்தைத் தானாகவே உபதேசித்து, அதை என் மனத்தில் உறுதியாக நிலைநிறுத்தவும் செய்தார். அதன் பெருமையினாலேயே நான் பதரிகாசிரமத்திற்குச் சென்றும், இங்கு இந்த விரஜபூமியிலுள்ள செடி—கொடிகளில் (பிறர் கண்களுக்குப்படாமல்) வசிக்கிறேன். (48—49)

அதன் பெருமையினால்தான் நான் இங்கு ‘நாரதகுண்டம்’ என்கிற தடாகத்தில், என் விருப்பம் போல் எப்பொழுதும் வாசம் செய்கிறேன். இறையடியார்களுக்கு, ஸ்ரீமத்பாகவத பாராயணத்தால்தான் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது தத்துவத்தை நன்கு விளக்கமாக அறிந்து கொள்ள முடியும். (50)

ஆகையால், நான் இங்கு குழுமியிருக்கும் இறையன்பர்களது காரியசித்திக்காக, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் பாராயணம் செய்து, அதன் கதைகளையும் விளக்குகிறேன். அதற்கு நீங்களும் உதவ வேண்டும். (51)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இதைக் கேட்ட பரீக்ஷித் மன்னன், உத்தவரை வணங்கிப் பின் கூறலுற்றான்.

மன்னன் பரீக்ஷித் கூறுகிறான்—— பகவானுக்கே அடிமைபூண்ட உத்தமரே! தாங்கள் ஸ்ரீமத்பாகவத பாராயணத்தைச் செய்யுங்கள். (52)

இதில் நான் என்னவிதமான உதவிகள் செய்ய வேண்டுமோ, அதைக் கட்டளையிடுங்கள்.

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பரீக்ஷித் கூறியதைக் கேட்ட உத்தவர் பெரிதும் மனம் மகிழ்ந்து பேசலானார். (53)

உத்தவர் கூறுகிறார்—— பரீக்ஷித்! பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இவ்வுலகைத் துறந்து, வைகுண்டம் சென்றது முதல் மிக்க கொடூரமான கலியுகத்தின் ஆட்சி, இங்கு பரவத் தொடங்கியது. இக்கலி, இங்கு எந்த உயர்ந்த நற்பணி தொடங்கினாலும், ஆரம்பத்திலிருந்தே பெருந்தடைகளைச் செய்வான். (54)

ஆகவே, நீ இப்பொழுதே திக்விஜயத்திற்குக் கிளம்பு. கலியை வென்று, அவனை உன்னவனாக்கிக் கொள். நான், இங்கு உன் உதவியுடன் வைணவ முறைப்படி ஒருமாத காலம் ஸ்ரீமத்பாகவத பாராயணத்தைச் செய்கிறேன். இவ்வாறு ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதையமுதை எங்கும் பரப்பி, அதைக் கேட்பவர்கள் அனைவரையும் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது நித்ய லோகமான வைகுண்டத்தை அடையச் செய்கிறேன். (55—56)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— உத்தவருடைய வார்த்தைகளைக் கேட்ட மன்னன் பரீக்ஷித், கலியை வெற்றி கொள்ளப் போவதை எண்ணி முதலில் மகிழ்ச்சி கொண்டாலும், பின் பகவத் கதைகளைக் கேட்கும் பாக்கியம் நழுவிப் போகுமே என்று கவலையுற்றான். அப்பொழுது மன்னன், தன் எண்ணத்தை உத்தவரிடம் கூறினான். (57)

மன்னன் பரீக்ஷித் கூறுகிறான்—— பெரியோரே! தாங்கள் கூறியபடி கலியை எதிர்த்து வென்று, என் அடிமையாக்கிக் கொள்கிறேன். ஆனால், ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளை, நான் கேட்டனுபவிப்பது எப்படி? எனக்கு அந்தப் பேறு எப்போது கிட்டும்? (58)

தங்கள் திருவடிகளிலே சரணமடைந்த எனக்கும் தாங்கள் அருள்புரிய வேண்டாமா?

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பரீக்ஷித் கூறக் கேட்ட உத்தவர், திரும்பவும் அவனிடம் கூறுகிறார். (59)

உத்தவர் கூறுகிறார்—— மன்னனே! எதற்கும் எவ்வகையிலும் நீ கவலை கொள்ள வேண்டாம். ஏனெனில், இந்தப் பாகவத சாஸ்திரத்தில் உனக்குத்தான் முதலுரிமை உள்ளது. (60)

உலகியல் காரியங்களில் முழுக்க முழுக்க ஈடுபாடு கொண்டிருந்த இந்த மக்கள், இன்றுவரை ‘ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்பது’ என்ற சொல்லைக் கூடக் கேட்டிருக்க மாட்டார்கள். ஆகவே, அதை அறிந்திருக்கவும் மாட்டார்கள். (61)

ஆனால், இன்று உனதருளால் பாரத பூமியிலுள்ள மக்களில் பெரும்பாலோர் ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளைச் செவியாரப் பருகும் பேறுபெற்று, நிலையான இன்பத்தை (வீட்டின்பத்தை)ப் பெறப் போகிறார்கள். (62)

நந்தநந்தனராகிய பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் ஸ்வரூபமே, அனைத்துமறிந்த சுகப்பிரும்ம மகரிஷி. அவரே உனக்கு ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளை முழுமையாகக் கூறுவார். நீ சந்தேகமே கொள்ள வேண்டாம். (63)

மன்னனே! அந்தக் கதைகளைக் கேட்பதனாலேயே, கோகுலத்தின் ஒப்பற்ற தலைவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனது இருப்பிடமான வைகுண்டத்தை நீ நிச்சயம் அடையப் போகிறாய்! அதன்பின் இந்த நிலவுலகில், ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் கதைகள் எங்கும் நிலவி உலா வரும். (64)

ஆகவே, பரீக்ஷித்! நீ, இப்பொழுதே புறப்பட்டுச் சென்று, கலியை வென்று, உனது அடிமையாக்கிக் கொள்.

ஸூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு உத்தவர் கூறக் கேட்ட மன்னன் பரீக்ஷித், அவரை வலம் வந்து வணங்கி விடைபெற்று திக்விஜயம் செய்யக் கிளம்பினான். (65)

வஜ்ரநாபனும் தன் மகனான பிரதிபாகுவைத் தன் தலைநகரான மதுரைக்கு மன்னனாக முடிசூட்டிவிட்டு, உத்தவர் வெளித்தோன்றிய அந்த விரஜபூமியிலேயே ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைக் கேட்கும் ஆசையால், தன் தாய்மார்களுடன் தங்கியிருந்தான். (66)

அதன்பின் உத்தவர் பிருந்தாவனத்தில் கோவர்த்தன பர்வதத்தருகிலேயே ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளின் இன்னமுதச் சுவையை ஒருமாத காலம் பெருமழையெனப் பொழிந்தார். (67)

இவ்வாறு அவ்வமுதச் சுவையை நுகர்ந்திருந்தபோது, காதலாகிக் கசிந்துருகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அடியார்களின் கண்களுக்கெதிரே, ஸத் சித் ஆனந்தரூபரான பகவானது திருவிளையாடல்கள் எங்கும் ஒளிரக் காணக் கிடைத்தன. பகவானையும் எங்குமுள்ளவராகக் கண்டனர். (68)

அப்பொழுது கதையமுதைப் பருகிக் கொண்டிருந்தவர்கள் அனைவரும், தாங்களும் பகவத் ஸ்வரூபமாகவே இருக்கக் கண்டனர். வஜ்ரநாபன், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது வலது திருவடித் தாமரையில் தான் நிற்பதைக் கண்டான். மேலும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பிரிவாற்றாமையின் சோகத்திலிருந்தும் விடுதலை பெற்று, அங்கு அமர்ந்து பிரகாசித்தான். ரோஹிணி முதலிய அவனுடைய தாய்மார்களும், ராஸக்ரீடையின் போது சரத்கால பௌர்ணமி இரவில் முழுநிலவைப் போன்று பிரகாசித்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனாகிற சந்திரனின் வடிவில், தங்களைச் சந்திரனின் கலைகளாகவும் நிலவொளியாகவும் கண்டு பெருவியப்பெய்தினர். தங்கள் உயிர்க்காதலரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பிரிவாற்றாமையின் துன்பத்திலிருந்து விடுதலை பெற்று, அவருடைய திருவடித்தாமரைகளின் நிழலையும் அடைந்தனர். (69—71)

மேலும், அங்கு ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளைச் செவிமடுத்துக் கொண்டிருந்த அன்பர்கள் அனைவரும்கூட, பகவானது நித்ய லீலைகளில் மூழ்கிப் புறக்கண்களுக்குத் தோற்றமான பொய்யான இவ்வுலகிலிருந்து அப்பொழுதே லயத்தை அடைந்தனர், மறைந்தனர். (72)

இன்றும் அவர்கள் அனைவரும் கோவர்த்தன மலையின் கொடி வீடுகளிலும், புல் புதர்களிலும், பிருந்தாவனம், காம்யவனம் முதலிய வனங்களிலும், அங்குள்ள பசுமாடுகளின் மந்தைகளிலும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனோடுகூட உலாவிக் கொண்டு, பரமானந்தத்தை அனுபவித்து வருகின்றனர். ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் ஆராக் காதல் கொண்டவர்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அங்கு கண்களால் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். (73)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— எவர்கள், இறைவனைப் பெற்று தந்த இந்தக் கதைகளைக் கேட்கிறார்களோ அல்லது சொல்கிறார்களோ, அவர்களது துன்பங்களெல்லாம் அழிந்து போகின்றன. முடிவில் பகவானையும் பெறுகிறார்கள். (74)

ஸ்ரீஸ்கந்த புராணம், ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தில் மூன்றாவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

 

நான்காவது அத்தியாயம் — ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் உட்கருத்து, அளவு, சொல்வோர்—கேட்போர் இலக்கணம், கேட்கும் முறை மற்றும் பெருமை

சௌனகர் முதலிய ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— ஸூத புராணிகரே! எங்களுக்கெல்லாம் புண்ணியக் கதைகளைக் கூறியருளிய நீங்கள் நீடூழி வாழவேண்டும். இதேபோல் எங்களுக்குப் பல காலம் நல்வார்த்தைகள் கூறிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும். இன்று தங்கள் திருவாய்மொழியாக ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் அருமை—பெருமைகளைக் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டோம். (1)

ஸூத முனிவரே! இனி ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் ஸ்வரூபம் என்ன? அதன் அளவு என்ன? அதில் உள்ள சுலோகங்கள் எத்தனை? அதனைக் கேட்கும் நெறிமுறைகள் என்ன? அதைக் கூறுபவர், கேட்பவர் — இவர்களின் இலக்கணங்களென்ன? அதாவது, சொல்பவர் மற்றும் கேட்பவர் எவ்வாறிருக்க வேண்டும்? என்பனவற்றை எங்களுக்குக் கூறியருள வேண்டுகிறோம். (2)

ஸூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! ‘ஸ்ரீமத்பாகவதமே சாட்சாத் பகவான்’. இருவருள்ளும் பேதமில்லை; ஒரே ஸ்வரூபம். ஸ்ரீமத்பாகவதமும் பகவானும் ஸத் சித் ஆனந்தமயர்களே! (3)

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடமே மனதைச் செலுத்தி, இதயத்தில் வைத்துப் போற்றும் இறையடியார்களது மனம் மற்றும் இதயத்தில் அமுதமென இனிய பகவானது பக்தி பாவனையை, மேலும் மேலும் பெருக்குவது ஸ்ரீமத்பாகவதம். அவ்வினிய அமுதைச் சுவைக்கத் தரும் உயர்ந்த வசனங்கள் கொண்டதும் ஸ்ரீமத்பாகவதமே! (4)

மேலும் இறையறிவு, அதன் பிரிவுகள், பக்தி (இறையுணர்வு), அதற்கு அங்கங்களான சாதன—சதுஷ்டயங்கள் ஆகியவற்றை நன்கு உணர்த்தக் கூடிய, மாயையை அறவே தொலைக்கக் கூடிய வசனங்கள் மலிந்துள்ளது எதுவோ, அதுவே ஸ்ரீமத்பாகவதம். (5)

ஸ்ரீமத்பாகவதம் எல்லை கடந்தது. பகவானது ஸ்தூல—சூட்சும திருமேனி போல், இது அக்ஷரங்களையே திருமேனியாகக் கொண்டது. இதன் அளவை அறிந்தவர்கள்தான் யார்? முன்பொரு சமயம் பகவான் பிரும்மதேவருக்கு நான்கு சுலோகங்களில் இதனைக் கோடி காண்பித்தார் (சுருங்கக் கூறினார்). (6)

அந்தணர்களே! ஸ்ரீமத்பாகவதமாகிற இப்பெருங்கடலில் மூழ்கி, அடித்தளம் வரை சென்று, தாங்கள் விரும்பிய பொருட்களை எடுத்து வருவதில் பிரும்மதேவர், விஷ்ணு, பரமசிவன் ஆகிய மூவரே திறனுடையவர்கள். மற்றவர்களால் இவ்வாறு செய்ய இயலாது. (7)

மனிதர்களாகிய நமக்கு அறிவும் செயல்திறனும் மிகவும் குறைவு. அதை நினைவில் கொண்ட வியாச முனிவர், நமக்கு அருள்புரிய எண்ணியே, பரீக்ஷித்—ஸ்ரீசுகர் உரையாடலாக, இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைத் தந்துள்ளார். (8)

இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதம் பதினெட்டாயிரம் சுலோகங்கள் கொண்டது. உலகமாகிற சம்சாரப் பெருங்கடலில் கலிபுருஷன் என்னும் பெரிய முதலையினால் கவ்விப் பிடிக்கப்பட்ட மனிதனுக்கு, ஸ்ரீமத்பாகவதமே அருந்துணை! (9)

பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருக்கதைகளே, தமக்குப் புணை (ஏற்புடையது) என்றெண்ணி, அதையே கேட்டு வாழும் அடியார்களைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். அவர்கள் உயர்ந்தோர், தாழ்ந்தோர் என இருவகையினர். (10)

உயர்ந்தோரிலும் சாதகப்பறவை, அன்னப்பறவை, கிளி, மீன் எனப் பலவகை உண்டு. தாழ்ந்தோரிலும் ஓநாய், பூருண்டம் என்கிற பறவை, எருது, ஒட்டகம் முதலிய பல பேதங்களைக் கூறுகிறார்கள். (11)

சாதகம் என்ற ஒரு பறவை, விண்ணிலிருந்து நேரிடையாக விழும் மழை நீரையே விரும்பி ஏற்கும்; மற்ற நீரை அருந்தாது. அதேபோல, ‘உலகியல் வாய்மொழிகளை உதறிவிட்டு, பகவானது திருவாய்மொழியான சாஸ்திரங்களை மட்டுமே கேட்பது’ என்கிற திடப்பாடு கொண்டவர்கள் ‘சாதகப்பறவை’ போன்றவர்கள். (12)

அன்னம், நீர் கலந்த பாலிலிருந்து நீரை ஒதுக்கிவிட்டு, பாலை மட்டும் அருந்தும். அதேபோல பலப்பல சாஸ்திரங்கள் கற்றுக் கேட்டிருந்தாலும், அதிலுள்ள ஸாரத்தை (நற்பொருளை) மட்டும் கிரகிப்பவன் அன்னம் போன்றவன். (13)

சொன்னதைச் சொல்லுமாம் கிளிப்பிள்ளை, நாம் சொல்லித் தருவதை அப்படியே தன் இனிய குரலில், சொல்லித் தந்தவன் மற்றும் கேட்பவன் மகிழக் கூறும். அதேபோல, வியாசர் கூறியதை நன்கு கேட்டுத் தெளிந்து, பின்பு பிறர் கேட்க, இனிய ஸாரமாகத் தான் கூறுவானோ, அவன் கிளியை ஒப்பான். தனக்கு உபதேசித்த வியாசரும் மற்றாரும் மகிழக் கூறுவான், அவன். (14)

திருப்பாற்கடலிலிருக்கும் மீன் கண்ணிமைக்காமல் மௌனமாக இருந்து, அங்குள்ள பாலை அருந்திக் கொண்டே இருக்கும். அதேபோல, ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளைக் கேட்கும்போது கண்கொட்டாமல், ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் மௌனமாக இருந்து, அந்த பகவத் கதைகளைக் காதாரப் பருகி, மனதாரச் சுவைக்கும் பக்தனே மீன் போன்றவன். (15)

(இதுவரை கேட்போர்களில் உயர்ந்தவர்களைக் கூறியவர் இனித் தாழ்ந்தவர்களைக் கூறுகிறார்.) ஓநாயை ‘விருகம்’ என்றழைப்பர். காட்டில் மூங்கில்களில் உள்ள சிறுதுவாரங்கள் வழியே காற்று புகும்போது இனிய ஒலி வெளிவரும். அதைக் கேட்டுச் சுவைக்க, பல்வேறு விலங்குகள் காட்டுக்கு வரும். அவற்றைப் பயமுறுத்துவது போன்ற கரகரப்பான ஒலியை ஓநாய்கள் வெளியிட்டு, அவ்விலங்குகள் நுகரும் இனிய ஒலிக்கு ஊறு விளைவிக்கும். அதேபோல பகவத் கதைகளை இனிதே கேட்டு ரசிக்கும்போது, எந்த முட்டாள் இடையிடையே உரத்தக் குரலில் பேசி ஊறு விளைவிப்பானோ, அவன் ஓநாய் போன்றவன். (16)

இமயமலைச் சாரலில் பூருண்டம் என்றொரு புள்ளினம் உண்டு. யார் எதைச் சொல்லித் தருகிறார்களோ, அதை அப்பறவை அப்படியே சொல்லும். ஆனால் அது, அதனால் எந்தவொரு பயனையும் அனுபவிப்பதில்லை. அதேபோலத்தான் பெற்ற உபதேசத்தைப் பிறருக்கு அப்படியே உபதேசித்து, ஆனால், அதில் கூறியவற்றைத் தன் நடத்தையில் சிறிதும் கொணராது வாளாவிருப்பவனே, பூருண்டப் பறவை போன்றவன். (17)

எருது, தன்னெதிரில் வைத்துள்ள இனிப்பான திராட்சை பழங்களையும், புளிப்பான கழுநீரையும் ஒரே மாதிரியாகப் பார்க்கிறது. இரண்டையும் வேறுபாடின்றி உண்கிறது. அதே போல சிலர், தான் கேட்டவற்றில் சுவையானது எது? சுவையற்றது எது? என்று பிரித்துக் காணும் பகுத்தறிவற்றவர்களாக இருப்பார்கள். இவர்கள் எருதைப் போன்றவர். (18)

ஒட்டகமோ இன்சுவை மிக்க மாம்பழங்களை விட்டு, கசப்பான வேப்பிலையைச் சாப்பிடுகிறது. அதேபோல சிலர், இனிமையான பகவானது கதைகளை விடுத்து, வேப்பிலைப் போன்ற உலகியல் கதைகளில் மனங்கொள்வர். அவர்கள் ஒட்டகம்தானே? (19)

கேட்பவர்களில் உயர்ந்தவர்—தாழ்ந்தவர் என்பதில் வண்டு போன்றார், கழுதை போன்றார் என மேலும் பலப்பல பேதங்கள் உள்ளன. இவைகளையெல்லாம் அவர்களது ஆசார—அனுஷ்டானங்கள், இயல்புகள் ஆகியன கொண்டு நிச்சயிக்க வேண்டும். (20)

கேட்போரில் எவனொருவன் சொல்பவனது எதிரில் கைகூப்பி வணங்கி அமர்ந்து, உலகியல் பற்றிய பிற வீண் வார்த்தைகளில் செவிகொடாமல், பகவானது திருவிளையாடல்கள் பற்றிய திருக்கதைகளைக் கேட்பதிலேயே மனத்தைத் திருப்பி, அதன் கருத்துக்களை அறிவதில் தன் புலமையை நிறுத்தி, வணங்கிய சென்னியனாய், பொத்திய வாயினனாய் சீடனின் நிலையில் நின்று உபதேச முறைப்படி கேட்டுத் தெளிகிறானோ, மனதில் ஈடுபாடும் நம்பிக்கையும் கொண்டு, தான் கேட்டதைத் திரும்பத் திரும்பச் சிந்தித்து, அவற்றில் புரியாததைக் கேட்டுத் தெளிவு பெற்று, மனத்தூய்மையோடு பகவானது அடியார்களிடம் என்றும் அன்பு கொண்டு இருப்பவனோ, அவனையே ‘கேட்போரில் உயர்தரத்தவன்’ என்று சொல்லறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். (21)

இனி, வக்த்ரு (சொல்பவனுடைய) லட்சணம் கூறப்படுகிறது. எவனது மனம், என்றென்றும் பகவானிடமே ஈடுபட்டு நிற்கிறதோ, எவன், எந்தவொரு பொருளையும் விரும்புவதில்லையோ, எவன், அனைவரது நலனையும் விரும்பும் நல்லிதயம் பெற்றவனோ, எளியோரிடம் கருணை கொண்டவனோ, பலவித யுக்திகளைக் கைக்கொண்டு இறையுணர்வைப் பிறருக்குக் கூறித் தெளிய வைப்பதில் திறமை கொண்டவனோ, அந்தச் சொற்பொழிவாளனையே முனிவர்களும் கொண்டாடுகிறார்கள். (22)

அந்தணப் பெருமக்களே! இந்த பாரத வர்ஷத்தில் ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளைக் கேட்பதில் உள்ள முக்கியமான நெறிமுறைகள் என்னவென்று கூறுகிறேன், கேளுங்கள். இந்த நெறிமுறைகளைக் கடைப்பிடிப்பதால் கேட்பவருக்கு எல்லா நலன்களும் தொடர்ந்து வந்து கொண்டேயிருக்கும். (23)

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் பாராயணம் செய்வதில், ராஜஸம், தாமஸம், சாத்விகம், நிர்குணம் (பயனில் விருப்பமின்மை) என நான்குவிதம் உண்டு. (24)

வேள்விக்கு வேண்டியது போல அனைத்துப் பொருட்களையும் சேகரித்து, அப்பூசனைப் பொருட்களால் பகட்டாக அழகுற விளங்குவதும், சிரமத்தோடு ஏழு தினங்களில் செய்து முடிப்பதும், தம் மனமகிழ்ச்சிக்காகச் செய்வதுமான ஸ்ரீமத்பாகவத பாராயணம், ‘ராஜஸம்’ ஆகும். (25)

ஒரு மாதத்திலோ அல்லது இரு மாதங்களிலோ பரபரப்பின்றி, ஆடம்பரமின்றி, எந்தவிதச் சிரமமுமின்றி, ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைச் சிரவணம் மற்றும் பாராயணம் செய்வது, அதனால் பரிபூரண ஆனந்தத்தை அடைவது என்பதே ‘சாத்விக பாராயணம்’. (26)

‘தாமஸ பாராயணம்’ என்பது பாராயணம் தொடங்கி, அந்தக் கர்மாவை மறந்துவிட்டு, பின்பு ஞாபகம் வரும்போது தொடங்குவது என சோம்பேறித்தனத்துடனும் ஈடுபாடின்றியும் ஒரு வருட காலத்தில் செய்து முடிப்பது. ஒருவிதத்தில் இதுவும் நல்லதுதான்; மகிழ்ச்சி அளிப்பதுதான். ஏனெனில், பாராயணம் செய்யாமல் இருப்பதைக் காட்டிலும், இது எவ்வளவோ மேலானதல்லவா? (27)

ஒரு வருடத்தில், ஒரு மாதத்தில், ஏழு தினங்களில் பாராயணத்தை முடிப்பது என்ற எந்தவொரு கட்டாயமுமின்றி, அன்போடும் பக்தியோடும் ஈடுபாட்டோடும் பாராயணம் செய்வதும் சிரவணம் செய்வதும் ‘நிர்குண பாராயணம்’ ஆகும். (28)

பரீக்ஷித் மன்னனுக்கு ஸ்ரீசுகப்பிரும்மம் ஏழு நாட்களில் (கூறிய) முறை நிர்குண பாராயணம், நிர்குண சிரவணமாகும். ஏழு நாட்களில் கூறியதென்பது, பரீக்ஷித்தின் ஆயுட்காலத்தின் மீதமுள்ள நாட்களைத் தழுவியதேயன்றி, ஏழு நாட்களில் முடிக்க வேண்டுமென்ற நியதி பற்றி அல்ல. (29)

பாரதவர்ஷமல்லாது வேறிடங்களிலும் முக்குணம் அல்லது நிர்குண முறையில் தத்தம் விருப்பம்போல் ஸ்ரீமத்பாகவத பாராயணமோ, சிரவணமோ செய்யலாம். எவ்வகையிலாவது பகவானது திருக்கதைகளைப் பாராயணமோ, சிரவணமோ செய்ய வேண்டும். (30)

பகவான் கண்ணனது திருவிளையாடல்களைக் கேட்பது, சொல்வது, அதன் இன்சுவையைப் பருகுவது என்பதிலேயே என்றென்றும் விருப்பமும் ஈடுபாடும் கொண்டுள்ள அடியார்களுக்கு முக்தியின்பமும் சுவைக்காது! அதை, அவர்கள் விரும்பவும் மாட்டார்கள். அவர்களுக்கு இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதமே பெருந்தனமாகும்! (31)

எவர்கள், இந்த சம்சாரத் துன்பங்களைக் கண்டு பயந்து நடுங்கி, அதிலிருந்து விடுதலை பெற எண்ணுகின்றனரோ, அவர்களுக்கெல்லாம் அந்த சம்சாரத் துன்பங்களைத் துடைக்கும் அருமருந்து ‘ஸ்ரீமத்பாகவதமே’ ஆகும். (32)

இவ்வுலகியல் விஷய இன்பங்களில் ஆசை கொண்டவர்கள், அதிலேயே திளைக்க விரும்புபவர்கள் ஆகியவர்களுக்கும், இக்கலியுகத்தில் திறமையின்மை, போதிய செல்வமின்மை, செய்முறைகளின் நுணுக்கமறியாமை ஆகியவை காரணமாக, வேள்விகள் முதலிய கர்மங்களின் வாயிலாகப் பெறலாகும் பயன்களும் கிடைத்ததற்கரியனவாகின்றன. ஆகவே, அவர்களும் அந்தப் பயன்களை நிறைவு பெற, இந்த ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைத்தான் சேவிக்க வேண்டும். (33—34)

ஸ்ரீமத்பாகவதம் எவற்றையெல்லாம் தரும் தெரியுமா? தனம் தரும்; மனைவி—மக்களைத் தரும்; யானை, குதிரை முதலிய வாகனங்களைத் தரும்; பெரும் புகழ் தரும்; வீடு—வாசல்கள் தரும். அது மட்டுமா? பகையற்ற பெரும் அரசையும் தரும். (35)

ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் பயன் கருதி பாராயணமோ, சிரவணமோ செய்தாலும், இம்மையில் விரும்பியவண்ணம் உயரிய போகங்களையும், மறுமையில் பகவானுடைய திருவடிப்பேற்றையும் அளிக்கும். வைகுண்டத்தையே அவர்கள் அடைவர்! (36)

எவர்கள், தங்கள் வீடுகளில் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் பாராயணம் செய்கிறார்களோ, கேட்கிறார்களோ அல்லது அதைப் பற்றிப் பேசுகிறார்களோ, எவர்கள் அதைச் செவியாரப் பருக விரும்புகிறார்களோ, அவர்களுக்கு நம்மால் முடிந்த பண உதவியோ, உடலுதவியோ செய்ய வேண்டும். (37)

அவர்களது அருளால், உதவி செய்பவனுக்கு ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் பாராயணம், சிரவணம் செய்த புண்ணியமும் கிடைக்கிறது. மக்களின் ஆசை இரண்டு வகைப்படும். அவை ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் பக்தி; உலகியல் சுகம். ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் பக்தியை வளர்க்க வேண்டுமே தவிர, உலகியல் இன்பங்களுக்கு ஆசைப்படுவது மெச்சத்தக்கது அல்ல. (38)

கேட்பவர்களையும் சொல்பவர்களையும் இருவகையாகப் பிரிக்கலாம். ஒருவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே விரும்புபவன்; மற்றொருவனோ செல்வத்தையே விரும்புபவன். சொல்பவனைப் போலவே, கேட்பவனும் காதலாகிக் கசிந்து இருப்பானேயாகில், அப்பொழுது அக்கதைகளைச் சொல்வதிலும் கேட்பதிலும் ஒரு சுவை கிட்டுகிறது. அதனால், இன்பம் பெருகுகிறது. (39)

இருவரும் வெவ்வேறு கருத்துக்களைக் கொண்டவர்களாக இருந்தால், அப்பொழுது சுவையென்பதே சக்கை போலாகும். பயனும் முறையாகக் கிட்டாது. ஆனால், இருவருமே பகவானையே பெற விரும்புபவர்களானால், அப்பொழுது பயன் தாமதமாகக் கிடைப்பினும், பெறுவது என்பது உறுதியாகும். (40)

செல்வம் வேண்டுவோன் பாராயண முறை தப்பாது பாராயணம் செய்வானேயானால், அவன் பெருஞ்செல்வம் பெறுவதும் தப்பாது. பகவான் கண்ணனையே பெற விரும்புபவன் நற்குணமற்றவனாகவோ அல்லது குணங்களில் குறைவுள்ளவனாகவோ இருக்கலாம், அவனது பாராயண முறையிலும் குறையிருக்கலாம். ஆனால், அவனது இதயத்தில் பகவானை மட்டுமே கொள்ளும் காதல் பெருக்கெடுத்துப் பொங்குமேயானால், அதுதான் அவனுக்கு அனைத்து விதங்களிலும் உயர்ந்ததான விதிமுறையாகும். (41)

பயன் விரும்பி பாராயணம் செய்பவன், பாராயணம் பூர்த்தியாகும் வரை அதற்கான எல்லா விதிமுறைகளையும் தப்பாது மிக்க கவனத்துடன் கடைப்பிடித்தொழுக வேண்டும். இவ்விதிமுறை பாராயணம் செய்பவன், கதைகளைச் சொல்பவன் ஆகிய இருவருக்குமே பொதுவானது. தினமும் விடிவோரையில் எழுந்திருந்து, நீராடி, தனது நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களை முறைப்படி செய்ய வேண்டும். பின்பு பகவானது ஸ்ரீபாததீர்த்தத்தை உட்கொண்டு, பூசனைக்கு வேண்டிய அனைத்துப் பொருட்களையும் ஒன்றாகத் திரட்டி வைத்துக் கொண்டு, ஸ்ரீமத்பாகவத நூலையும், தன் குருநாதரையும், ஸ்ரீவேத வியாச பகவானையும் வணங்கிப் பூசித்து, ஸ்ரீமத்பாகவதக் கதைகளை மனத்தெளிவோடும் மகிழ்ச்சியோடும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும் அல்லது பிறர் கூறக் கேட்க வேண்டும். (42—43)

பாராயணம் செய்வது அல்லது கேட்பது என்ற அந்த நாட்களில், மௌனவிரதம் மேற்கொண்டு பாலை மட்டும் அருந்துவது அல்லது கஞ்சி வடிக்காத சோற்றை உப்பில்லாமல் உண்பது; பிரம்மசரிய விரதம் காப்பது; தரையில் படுத்துறங்குவது; சினத்தையும் பேராசையையும் ஒதுக்குவது; தினமும் சிரவணம், பாராயணம் முடியும்போது பகவானது திருநாமங்களை வாயாரக் கூறுவது; பாகவத பாராயணம் பூர்த்தியாகும் தினத்தன்று, இரவில் கண்விழித்திருந்து பகவானைத் தியானிப்பது; அன்றைய தினம் அந்தணர்களுக்கு அறுசுவை உண்டியளித்தும் தட்சிணையளித்தும் மகிழ்வுறச் செய்வது; கதை கூறிய சொற்பொழிவாளருக்கு நல்ல புத்தாடைகளும் நகைகளும் தந்து, சிறந்த காராம் பசுவையும் தானம் செய்வது என்கிற இந்த விதிமுறைகளை ஒரு துளியும் தப்பாது செய்வானேயானால், அவன் விரும்பியவாறான நல்மனைவி, நன்மக்கள், சிறந்த மனை, பெருஞ்செல்வம், ஏன், ஒருபெரிய ராஜ்யமே கூட பெறுவான்; விரும்பியதெல்லாம் கிட்டும். பயன் விரும்பி செய்வது போற்றத்தக்கதல்ல. ஸ்ரீமத்பாகவதமோ பகவானையே தரவல்லது. அதனிடம் அற்பப் பொருட்களை வேண்டுவது, அதனுடைய பெருமையைக் குறைப்பது போன்றதே. ஸ்ரீமத்பாகவதத்தைப் படிப்பதாலும் கேட்பதாலும் பகவானிடம் பிரேமை அதிகரிக்க வேண்டுமே தவிர, சிறு சிறு உலகியல் நன்மைகளை எதிர்நோக்கக் கூடாது. (44—47)

ஸ்ரீசுக மகரிஷியான கிளியினால் கூறப்பட்ட இந்த ‘ஸ்ரீமத்பாகவதம்’ என்னும் சாஸ்திரம், இக்கலியுகத்திலும் பகவான் ஸ்ரீகண்ணனையே பெற்றுத் தருவது; என்றுமே அழியாத இறையுணர்வாகிய ஆனந்தத்தையே பயனாகத் தருவது! (48)

ஸ்ரீஸ்கந்த புராணம், ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யத்தில் நான்காவது அத்தியாயம் முற்றிற்று.

ஸ்ரீமத்பாகவத மாஹாத்ம்யம் முற்றிற்று.

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

ஸ்ரீமத்பாகவத மங்கல ஆரத்தி

ஆரத்தி சுற்றியெடுப்போம் தூயப் புண்ணிய புராணமதற்கே

அறமும் அன்பும் ஞானமும் நிறை புதையலதனுக்கே!

மாசுதனைத் துடைக்கும் பெரும் புராணமிதுவன்றோ

கிளி கொத்தி நழுவிய வேதக் கற்பகத்தரு பழமிதுவே

பரமானந்தமுதச் சாறு நிரம்பிய மகிழ்வின் பயனே

திருவிளையாடலெனும் அமுதச் செறி நிறைவே!

(ஆரத்தி.......)

கலியின் மாசுதனைத் துடைக்கும் முத்தாப நிவாரணியே

பல்கிப் பிறந்திறக்கும் பிறவிக் கடலதனைத் துடைப்பவளே

பல்கிப் பெருகும் இன்பமளிக்கும் நினையே நினைந்துருகி

பெருகுமுயர் மருந்தாய் ஹரிசந்தமதைப் பாடி

(ஆரத்தி.......)

உலகியல் காம மயக்கமாகிய துன்பந் துடைப்பவளே

அலகியலமலப் பற்றின் நீங்கிய அறிவதனையளிப்பவளே

இறையின் உண்மை இரகசியமதனை இல்லில் விளக்குவளே

உறையில் உறையும் அருப்பெருஞ்சோதியின் அறிவினைத் தருபவளே!

(ஆரத்தி.......)

பரமஹம்சர் முனிவர் மனதை மகிழச் செய்பவளே

பரம ரசிகர் இதயம் நின்று அன்புநிலை உயர்த்துவளே

இகபர நன்மையும் அன்பின் முதிர்ச்சியும் வில்லெனத் தருபவளே

ஏகுதலின்றித் தனித்து நிற்கும் ஏழை தனக்கிரங்குவளே!

(ஆரத்தி.......)

(வடபுலத்தில் இராமாயணம், பாகவதம், ராமசரிதமானஸம், கீதை போன்ற கிரந்தங்களைப் பாராயணம் செய்துமுடிக்கையில், அனைவருமாகச் சேர்ந்து இது போன்ற மங்கல ஆரத்தி கீதம் பாடி நிறைவு செய்வார்கள். இங்கே உள்ளது ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்திற்கு வழங்கும் ஆரத்தியின் கருத்தைக் கூறும் தமிழ் வடிவம்.)

சுப மங்களம்

॥ ஹரி: ஓம் தத் ஸத் ॥

 

கடைசி பக்கம்